Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Panie i panowie z Nowego Jorku, prosto z Mumbaju, oto Vir Das.
Dziękuję. Dziękuję bardzo.
Spokojnie. Dziękuję. Co za agresja.
Byłem przerażony już za kulisami.
Prowadzę program komediowy w 2022 roku. Wszystko może się zdarzyć.
Mogę zostać aresztowany, napadnięty, dźgnięty, spoliczkowany.
Albo gorzej, obgadany na Redditcie.
Nie wiem, jak spędzacie wieczory. Może wracacie do domu,
obrabiacie swoje zdjęcia, żeby udowodnić,
że coś przeżyliście, i wstawiacie je na platformie,
która wywołuje depresję i lęki, wymieniając wasze dane na dopaminę.
W świecie, w którym wiadomości są fałszywe, a komiksy prawdziwe,
a jedynym, czego możemy być dziś pewni jest to,
że jakiś bogaty prezes, co ma kasy jak lodu i małego siusiaka,
wystrzeli w jakąś modelkę albo w kosmos, albo jedno i drugie.
Witaj, Nowy Jorku.
Chciałbym was dziś zabrać do domu.
Chcecie iść ze mną do domu?
Cudownie!
Do waszego domu! Do mojego mogą mnie nie wpuścić.
Spójrzmy na dzisiejszą widownię.
Spoko z was ludzie.
Widzę paru Hindusów.
Widzę ludzi, którzy sypiają z Hindusami.
Widzę jakiś białych ludzi, którzy myśleli, że Vir Das to Niemiec.
Was też widzę.
Po to zrobiliśmy plakat.
Dom to bezpieczne miejsce, bo żyjemy w niebezpiecznym świecie.
- Zgodzicie się? - Tak!
Właśnie wróciłem z Londynu w Anglii. Niebezpiecznie!
W centrum Londynu, przecznicę od mojego hotelu, w środku dnia,
dwoje 82-latków wyszło na popołudniowy spacer,
morderstwo w biały dzień.
Tak!
Facet, którego zabili był taki młody, nie?
Starszy pan go dźgnął, a starsza pani chciała go obrabować.
Bo normalnie brytyjskie staruszki nie zabijają ludzi.
Każą innym to robić i pasują ich na rycerzy.
Ale rabują, prawda?
Tylko nie nazywają tego rabunkiem, a Wspólnotą Narodów.
Za wcześnie?
Sorki! Wszystko mi jedno.
Ale lubię wyrażenie „dajesz”.
„Dajesz, mała”.
Ktoś mógł tak rzucić?
Zebrali się, a ona: „Williamie…
musisz zjednoczyć rodzinę.
Pogódź się z bratem”.
A on: „Dajesz, mała!”.
No nie wiem.
W Nowym Jorku okazuje się,
że wszystkie pogłoski o tym mieście są prawie prawdziwe.
„Nie zadzieraj z Nowym Jorkiem!”
„Nikt nie uciszy Nowego Jorku!”. Mocne!
A potem pada przez trzy minuty.
A wam odechciewa się żyć.
Ale to nie jest nawet deszcz, tylko taka cienka amerykańska mżawka.
Taka…
Taka bezcelowa mgiełka, która wieje prosto w twarz,
jak ożywiona dyskusja kilku alkoholików.
Pochodzę z Mumbaju.
Miewamy tam monsuny.
To…
Są jak orgazm Boga.
W Mumbaju walą ci w twarz przez trzy miesiące w roku.
Nasze deszcze mogą wywołać utratę słuchu. Wiedzieliście?
Widzieliście, jak Hindusi tak robią?
To trauma, wy rasiści!
Nowy Jork jest ponoć niebezpieczny. Nie zgodzę się.
Przejechałem całą Amerykę.
Jedzie się przez opuszczone lasy.
Wyglądają jak we wszystkich dokumentach kryminalnych,
jakie człowiek widział.
Ameryka to nieskończone tereny, gdzie można zakopać zwłoki.
I miasta, które ich dostarczają.
Mumbaj to bardzo bezpieczne miejsce. Wiecie czemu?
Nie ma tam gdzie zakopać zwłok. Oto czemu.
Można kogoś zakopać trzy metry pod ziemią,
ale rano na zwłokach będzie suszyło się pranie.
Wystąpią jako statysta w filmie Bollywood.
W Mumbaju śmierć nie zwalnia z obowiązku pracy.
Ale podoba mi się, że w małych miastach jest poczucie wspólnoty.
Prawda? Uczeń znika w lesie.
W ciągu pięciu minut zbierają się wszyscy mieszkańcy,
biorą się za ręce i idą do lasu szukać dzieciaka.
Za pięć minut: „Angelo!
Tędy. Angelo!”.
Za żadne pieniądze nie poszedłbym z białymi do lasu.
Tak się zakłada sekty.
Dziesięciu białych, bezbronny ciemnoskóry i dzicz.
Obiorę cię na przywódcę. Obiecuję.
Jakbyście mi powiedzieli, że w lesie zaginął uczeń,
wiecie, co bym od razu zrobił?
Zadzwoniłbym do swoich kuzynów w Indiach,
że zwolniło się miejsce w szkole.
Ludzie…
Dla jednego śmierć, dla innego szkoła. Tylko tyle powiem.
To jednak coś mówi o społeczeństwie,
że przemoc to anomalia godna udokumentowania,
a nie norma.
Białym coś grozi i stają się proaktywni.
Wysyłają kamery do lasu.
Kiedy ciemnoskórzy są w niebezpieczeństwie,
unosimy komórki i wszystko nagrywamy.
Dokumenty kryminalne ciemnoskórych są złej jakości,
bo pochodzą z telefonów.
Nie ma w tym tajemniczości, nie?
W dokumentach białych sprawcy nigdy nie znaleziono.
U ciemnoskórych morderca jest na nagraniu, w mundurze.
Ludzie!
Przyjechałem zjeść wołowinę i jutro wyjeżdżam. Spokojnie.
Jedyny kraj, w którym panuje porządek to Rosja.
„Życie jest krótkie. Zabawmy się”.
Byłem w muzeum KGB w Pradze i poznałem świetnego Rosjanina.
Musicie koniecznie to zobaczyć. To nie jest żadne muzeum.
To mała piwnica, w której siedzi rosyjski rasista.
Drzwi się otwierają, robi wrażenie.
Wychodzi zza zasłonki i mówi: „Cześć!
Witajcie w muzeum KGB”.
Jakby nikt się tego nie spodziewał.
Od razu wszedłem, bo już samo K mi się spodobało.
Nawróciłem się.
Przez dwa tygodnie chodziłem nago za żoną i powtarzałem „KGB”.
Część z was też tak dziś zrobi.
Za swoją żoną, nie moją.
Najlepszą częścią muzeum jest propaganda.
Mówi: „Zbliżcie się. Zdradzę wam sekret.
W czasie II wojny światowej Hitler miał 3000 ton złota.
Ale po wojnie znaleziono tylko 150 ton tego nazistowskiego złota.
Nikt nie wie, co się stało z resztą.
Ale wiele lat później Ameryka stała się najpotężniejsza na świecie”.
Cena wstępu to za mało za taką przemowę.
Co za piękna ironia, prawda?
Ja, Hindus, stałem tam, udając, że potępiam ukrywanie złota.
Myślicie, że to teoria spiskowa?
A słyszeliście o złocie Ciotuni?
Każda Hinduska na widowni ma skrytkę bankową,
o której nie wie jej mąż…
Pełną złota, którego nie znalazłby sam Indiana Jones.
Prędzej znajdziecie świętego Graala niż naszyjnik Manju.
Ale w domu czujemy się bezpiecznie. Zgodzicie się?
O tym właśnie myślę.
27 listopada 2021 roku, lecę z Newark do Mumbaju,
do domu, liniami India Air.
Młodsza stewardesa Air India, która ma około 65 lat…
serwuje mi kieliszek ginu.
Odmawiam. A ona na to: „Panie Das, pijże pan ten gin!”.
Nalega, bo oboje wiemy, że kiedy wyląduję w Mumbaju,
zostanę aresztowany i osadzony w więzieniu.
Na swój sposób przygotowałem się do więzienia.
Przestałem się golić i zacząłem robić pompki.
Mam kłopoty…
bo niedawno nakręciłem wideo o swoim kraju w Kennedy Center.
Wideo pod tytułem „Dwie Indie”.
Teraz tak mówicie!
Wideo opowiada o podziałach w moim narodzie i konieczności,
żeby się zjednoczyć w świetle.
Nagranie bardzo podzieliło mój kraj.
Ale wiele osób zjednoczyło się w złości na mnie.
Od trzech tygodni jestem trendem numer jeden,
wpłynęło siedem pozwów
zarzucających mi podżeganie do buntu i oczernianie Indii na obcej ziemi.
Trzy niezależne od siebie stacje TV nazwały mnie terrorystą
w głównych wiadomościach.
Fajna rozmowa z mamą przed telewizorem.
Oglądacie wiadomości:
„Mówiłaś, że nie wiesz, jak opisać, czym zajmuję się zawodowo”.
Nagłówki głosiły: „Vir Das to terrorysta”.
A ja sobie myślałem, że to obraza dla prawdziwych terrorystów.
Wyobrażacie sobie, co czują? Nie mogą uwierzyć własnym oczom.
„Planujemy ataki terrorystyczne z 10-letnim wyprzedzeniem,
a teraz mamy się zająć występami na scenie”.
Spokojnie, terroryści się ze mną nie kontaktowali.
Nie było żadnego: „Hej, Vir, tu ISIS, uwielbiamy twoje występy.
Gdzie będzie następny?
Wiemy, że planowałeś Netflix, ale może spróbowałbyś ISIS?
Vir, nie wiem, czy wiesz,
ale ISIS ma więcej abonentów niż Netflix”.
To faktycznie prawda.
Mają lepsze plany rodzinne.
W sumie ISIS i Netflix chcą tego samego. Bombowych występów.
Tu też byłem w wiadomościach.
Wystąpiłem w CNN, ale nie wiedziałem, że emitują wiadomości.
Byłem w BBC. Na stronie domowej!
Wielki nagłówek: „Komik podzielił naród”.
Wiecie, jak trzeba nawalić, by Brytyjczycy uznali,
że się podzieliło Indie?
W Indiach pojawiła się petycja o odebranie mi obywatelstwa,
ponieważ nie jestem czystym Hindusem.
Zostałem skażony filozofią Zachodu.
Uważajcie na ludzi, którzy czczą czystość.
Nie mówię o historii. Wystarczy zerknąć na Harry’ego Pottera.
Zaczęli promować hashtag „Vir Das to niewolnik!”.
„Niewolnik Zachodu!”
Obraziłbym się, ale mam na nazwisko Das.
Przetłumaczę. Spokojnie, już wyjaśniam.
Das dosłownie oznacza „niewolnik”,
ale na imię mam Vir, więc jestem odważnym niewolnikiem.
W sumie jak każdy niewolnik, nie? Słyszał ktoś o nonszalanckim niewolniku?
„Tak, jestem niewolnikiem. Mamy spory luz…
Pracujemy w domu, ich domu. Hashtag: Wdzięczny”.
Wprawdzie mnie to obraża, ale mają rację. Wychowałem się za granicą.
Więc zawsze miałem dylemat.
Za dużo we mnie Hindusa dla Zachodu, ale za dużo Zachodu dla Indii.
Rozumiecie mnie?
Już brawa? Wytłumaczę wam, dobrze?
Dobra, słuchajcie.
Nie jestem na tyle Hindusem, żeby studiować medycynę.
Nie! Ale jestem na tyle Hindusem, że nie pójdę do białego lekarza.
Wybaczcie.
Chodzi o to…
Wolałbym hinduskiego inżyniera od białego lekarza.
Nie potrzebuję leczenia. Potrzebuję szybkich, tanich rozwiązań!
Nie chcę brać probiotyków.
Wolę pas do odbijania.
Dawaj, mały.
Dobra, obserwuję politykę Zachodu
i uważam, że prawo aborcyjne w Ameryce to parodia.
Poniżej 29 tygodnia…
Poniżej 29 tygodnia to ciało kobiety i jej wybór.
To moja opinia. Ale jestem Hindusem!
Więc każdy rodzic ma prawo
zamordować dziecko powyżej siedmiu lat przy pomocy kapcia.
To aborcja po terminie.
Liczę na wasze głosy.
Wierzę w dyscyplinę.
Kiedy miałem 17 lat, rozbiłem z kolegą samochód jego ojca.
Ojciec kopnął go w jaja.
To dyscyplina dla dwóch pokoleń.
Mój przyjaciel ma już syna.
Jego pierwsze słowa: „Przepraszam, tato”.
Występuję w Ameryce, więc boję się, że zostanę tu postrzelony.
Moim zdaniem musicie zacząć kontrolować posiadanie broni.
Ale jestem Hindusem.
Więc chcę mieć znajomego, który ma broń.
Jakby się zrobiło gorąco.
Mogę dzwonić do Pendżabu: „Manjeet, przyjeżdżaj”.
Nie twierdzę, że wszyscy w Pendżabie mają broń. Spokojnie.
Niektórzy mają noże i miecze. Dużo szybsze.
Ludzie to owoce z uczuciami.
Angielski to mój pierwszy język, więc władam nim lepiej niż hindi,
ale uważam, że hindi jest mocniejszym językiem.
W hindi istnieją piękne słowa, których angielski nie może podźwignąć
jako język.
Piękne słowa jak…
To słowo w hindi.
Nie-Hindusi, słyszeliście to już? Tak?
Ma ze 40 znaczeń.
Wszyscy razem. Śmiało.
Jestem szczęśliwy.
Jestem smutny.
Pieprz się!
Pieprz mnie!
Biali nie umieją tak zrobić.
Do tego potrzeba wielu lat wilgoci i cynizmu.
Biali przeżyją jeszcze dziesięć lat zmian klimatu i Trumpa,
a ciągle będą mówić: „Cholera!”.
Ale nie czuję się na tyle pewnie, żeby uprawiać seks po angielsku.
Uprawiam seks w hindi.
Seks po angielsku jest pewny siebie.
„Tak, mała!”
„Dostaniesz w pupę, mała! Cholera!”
„Damy czadu, mała!”
Ja tak nie umiem.
Ja mówię: „Dziękuję bardzo. Niech Bóg ci błogosławi”.
„Nigdy mnie nie zapomnij”.
Tego żartu nie będę wyjaśniał dla nie-Hindusów.
Chcę zachować godność.
Wśród młodzieży szkolnej, która promuje moje wideo,
krążyła kampania.
„Jeśli masz szansę przemawiać za granicą,
bądź jak Swami Vivekananda, nie jak Vir Das”.
Do tego nasze wspólne zdjęcie.
To spore ciśnienie. Zgodzicie się?
Porównywać komików do guru. W drugą stronę nie działa.
Nigdy nie czytałem recenzji w dziale rozrywkowym:
„Dalajlama jest mniej śmieszny, niż się spodziewaliśmy”.
„Jezus Chrystus, lepszy czarodziej niż komik”.
„Mojżesz powtarza te same dziesięć żartów. Wymyśl coś nowego!”
„Mahomet, super książka, kiepska karykatura”.
Tak, pomówmy o pogróżkach.
Dostajemy ich wiele.
Moja rodzina wyłącza telefony,
bo dostajemy dziesiątki tysięcy pogróżek.
Nie próbuję wzbudzić współczucia ani się popisywać.
Nie jestem ani ofiarą, ani bohaterem.
Tak? Zresztą Hindusi nie przejmują się pogróżkami.
Amerykanie w obliczu pogróżek są zdenerwowani.
Ale spójrzcie na Hindusów. Już tłumaczę.
Możecie zagrozić Hindusowi:
Tłumaczenie: „Zabiję twojego ojca i wypiję jego krew”.
Możesz to powiedzieć Hindusowi w twarz, a on odpowie: „Dobra!”.
Spróbuj.
Ale nie we wtorek. Nie jest to wegańskie, więc…
Zdobywam 1,8 miliona nowych fanów w ciągu 72 godzin,
w wieku od 18 do 25 lat.
To najmłodsza, największa, najbardziej progresywna,
najgłupsza widownia, jaką miałem w życiu.
Jesteście tu? Od 18 do 25 lat, odezwijcie się.
Wy cholerne głupki, czemu?
Chętnie biorę waszą kasę…
ale przez was czuję się jak obleśny wujek na dyskotece.
Nawet nie wiedzą, co to dyskoteka.
„Schorzenie pleców?”. Żadne schorzenie.
To tam wasi rodzice się obmacywali.
Popierają mnie. „Jesteśmy z tobą”.
„To ruch”. A ja, że wcale nie!
Jecie kluski, które ugotowała wam mama.
To żaden ruch.
Wszyscy razem chcemy coś osiągnąć,
naśladując zwierzęta w mediach społecznościowych.
Tak to wygląda. Widzieliście ryczącego lwa?
Co się wtedy dzieje? Reszta stada robi tak…
Retweet!
A widzieliście galopujące stado gnu?
Nie wiedzą, na co biegną,
za kim biegną, ale biegną.
To hashtag.
A dwa porozumiewające się ptaki?
Jeden odlatuje, drugi ląduje.
Ten sam dźwięk, różne ruchy. To TikTok.
Może dla nich brzmi to lepiej. Ale my słyszymy…
Może dla ptaków brzmi tak…
Uwielbiam tę piosenkę.
Zawsze, gdy ją słyszę, myślę, że jakiś influencer umarł.
Oto dlaczego wierzę, że wasze pokolenie może ocalić świat.
Nie umiecie zachować nic dla siebie.
Musicie opowiadać o każdym przeżyciu, w jego trakcie,
i otrzymać walidację, zanim to przeżycie się skończy.
Ale to oznacza, że nie tłumicie uczuć.
Nie dźwigacie emocjonalnego bagażu. Po prostu wyrażacie siebie.
Odczuwacie coś nowego
i myślicie: „Chyba jestem kobietą”.
Nic nie tłumicie, ale odpalacie Internet
i piszecie: „Chyba jestem kobietą”.
Taki jestem stary. Dla mnie Internet wydaje taki dźwięk.
Wtedy ktoś na drugim końcu świata pisze: „Ja też jestem kobietą”.
„Zrób następujące rzeczy”.
To przywilej i umiejętność.
Nie bierzcie tego za pewnik.
My nie mieliśmy z kim tak rozmawiać.
A do tego mieliśmy hinduskich rodziców.
Gdybym wszedł do pokoju rodziców, mówiąc: „Dzień dobry, mamo, tato.
Chyba…
jestem kobietą”.
„Dobrze!
A możesz być kobietą, która się dobrze uczy? Możesz?
Byłaby tu bardzo mile widziana.
Kobieta, która zdaje na Harvard. Ważne studia, nie korekta”.
Mnie wasze korekty też nie interesują.
To ważne, by każde pokolenie niszczyło twory społeczne
poprzez dialog.
Wam chodzi o płeć. Śmiało.
Zniszczcie ten twór.
Może potem będzie fajniej.
Obyście mieli tyle ubawu z płynności, co wasi rodzice z niewierności.
Nie podoba się, co?
Wy nie musicie mieć płci,
ale mama i tata muszą mieć zasady moralne.
Waszych rodziców więziły małżeństwa, więc stworzyli przemysł rozwodowy.
Waszych dziadków więziła rasa.
Więc zniszczyli te ograniczenia.
Nie musimy o tym mówić.
Możemy udawać, że babcia lata na Jamajkę z powodu owoców morza.
Ludzie, dorośnijcie!
Wasi dziadkowie mieli po 20 lat w latach 60.
Babcia i dziadek na pewno wzięli udział w choć jednej orgii.
Ale tak na to nie mówili. Mówili loteria fantowa albo coś takiego.
Albo zebranie partii komunistycznej.
Dla mojego pokolenia to seksualność.
Nasi rodzice nie umieli o tym z nami rozmawiać.
Kiedy miałem 13 lat, mama przyszła jak detektyw, który rozwiązał zagadkę.
Mówi: „Vir, nie masz dziewczyny”.
„Kobiety nie chcą z tobą rozmawiać”.
„Mów, jeśli jesteś gejem. Zabierzemy cię do doktora i cię wyleczy”.
Mówię: „Mamo, nie jestem gejem, tylko frajerem”.
Te dwie rzeczy to przeciwieństwa, nie?
Bo geje to zwycięzcy. Zawsze równają w górę.
Mam kolegę, Shashanka. My ubieramy się tu, a on tu.
My jemy tu, a on tu. Nawet sny ma lepsze od naszych.
Codziennie śpi z uśmiechem na ustach.
Pytam go: „Shashanku, co ci się, kurwa, śni?”.
A on: „Sorbet”.
„Sorbet?”
Nawet jego sny są bez laktozy i prosto z klasy wyższej.
Ja…
Nigdy mi się nie śnił sorbet.
Przez całe życie śniła mi się czekolada Toblerone.
I w tych snach nigdy jej nawet nie zjadłem.
Ale i tak wylądowała w środku. Wiecie…
Ten żart wszystkich bawi.
Ale nie wiem czemu.
Czy dlatego, że żart jest nietypowy,
czy z powodu wyglądu Toblerone.
Bo wiecie, że to by trochę trwało.
Wsadzić trójkąt w kółko. Wiecie, o co mi chodzi?
Takie mam sny.
I o tym właśnie chcę mówić.
Ale…
Ale moja seksualność mnie ciekawiła.
Więc jako 13-latek całowałem się z chłopakiem. Spróbowałem.
Wiecie, i…
Po pięciu minutach wiedzieliśmy, że to nie dla nas.
Nie robiliśmy nic złego, ale nam to nie pasowało. Rozumiecie?
Prawie nikt z mojego pokolenia o tym nie mówi,
bo uczyliśmy się biologii w szkole publicznej w Delhi.
Uczono nas, że wszystkie eksperymenty muszą zakończyć się sukcesem.
Więc rozumiem, że nie jestem hetero.
Oblałem egzamin na homoseksualistę.
Wzorowy maturzysta, niedostateczny gej.
Ale mój pierwszy pocałunek był z hetero chłopakiem.
Tak. Więc, drogie panie, współczuję.
Zależy nam na różnych rzeczach.
Wy chcecie się całować, a my chcemy odkrywać.
Zachowywał się, jakby w moich ustach była Ziemia, a on myślał, że jest płaska.
Pytam: „Może trochę bardziej dookoła?”.
A on: „Nie, w jedną stronę, aż dotrę do końca”.
Ale jesteście skrępowani.
Wybacz, Ameryko. Śmieję się z heteroseksualnych facetów?
To zasady komedii, których trzeba przestrzegać na Zachodzie.
Zawsze śmiać się z ludzi bardziej uprzywilejowanych od siebie.
To żarty z elit.
Nie wolno żartować z ludzi, którzy mają mniej od ciebie.
To żarty z nizin!
Znacie to, tak?
Co za beznadziejny pomysł!
Na Zachodzie przywileje są statyczne.
W Indiach ciągle się to zmienia.
Jak piórko na wietrze.
Jesteś Forrestem Gumpem, a za chwilę Laalem Singhiem Chaddhą.
W górę i w dół!
Poza tym mam wrażenie, że większość z was
śmieje się z własnych przywilejów, zanim zrobi to ktoś inny,
żeby w spokoju wrócić do cieszenia się swoimi przywilejami.
Ale macie miny. Biali się boją, że ich rozgryzłem.
Jak tylko pojawią się komplikacje, dialog o przywilejach ustaje.
Sami powiedzcie.
Czy Hindus może śmiać się z Ivanki Trump?
Czy to żartowanie z elit?
Tak? No to skomplikujmy.
A gdyby Ivanka Trump miała dziecko z islamskim uchodźcą z Syrii?
To możliwe. Miłość nie wybiera.
Mogę żartować z tego dziecka?
Ale z was cieniasy!
Co wy! Dziecko Trump i islamskiego uchodźcy jest śmieszne.
Ludzie…
Pomyślcie o tym dziecku.
Inzamam-ul-Trump. Zastanówcie się, dobrze?
Nie wiem, czemu mierzy 60 cm.
To nie moja sprawa. Ale wyobraźcie je sobie.
Posiada 75 nieruchomości na Manhattanie, ale nie ma ojczyzny. No dalej!
Wiem, wiem. To niestosowne.
Wycofam to.
Wladimir Putin. Mogę się z niego śmiać? To żarty z elit?
No to skomplikujmy. A gdyby Putin cierpiał na łysienie?
Myślicie, że Jada to jedyna łysa dyktatorka?
Jest smutny, siedzi na Kremlu i pociera głowę.
W Rosji nic nie rośnie.
Nie unieważniajcie mnie. Przepraszam.
Proszę! Nie chcę być unieważniony.
Konflikt terminów z karą więzienia.
To jeden z problemów na Zachodzie.
Rozmawiałem z kolegą z USA.
Mówi: „Kultura unieważnienia jest straszna!”.
„Tłuszcza ruszyła na mnie! Tłuszcza! Na Twitterze!”
Dobra.
To jak mówienie kastratowi, że cię swędzą jaja.
Przeczytałem kiedyś irytujący artykuł w zachodnich mediach:
„Czemu hinduscy komicy nie wychodzą poza schematy?”.
Poważnie? Bo wiemy, co nam grozi!
Grożą nam procesy sądowe.
Poza schematem są terminy rozpraw.
Więc trzymamy się bezpiecznych tematów.
U siebie kręcimy filmy, w których Indie pokonują Pakistan.
Nieważne w czym!
W bitwie, krykiecie, wdychaniu, Uno! Zawsze wygrywamy.
- Kochamy te filmy, tak? - Tak!
A za granicą tworzymy bezpieczne programy rodzinne.
Jak w tym serialu o rodzinie z Południowej Azji.
Jak się dogadują z sąsiadami.
Wiecie, co robią nocami?
Oglądają bollywoodzkie filmy o zabijaniu sąsiadów.
Ale są tacy konserwatywni.
Tak! Mieszkają za granicą.
To tam znajdują się konserwatywne Indie.
Za granicą.
Jeśli chcecie, żeby wasze dzieci były dziewicami w wieku 25 lat,
zamieszkajcie w New Jersey, nie w New Delhi.
Wiem, że to boli, ale taka jest prawda. Mylę się?
Nie!
Są tu Hindusi wychowani za granicą?
Drugie pokolenie. Jesteście tu?
Hinduscy rodzice. Mówię to z całym szacunkiem.
Indie waszych rodziców nie istnieją.
To przeszłość. Było, minęło!
Indie znane z popkultury też nie istnieją.
Indie, w których chodzimy tak…
Mówimy tak w Indiach?
Nie!
Nie, tutejsi Hindusi tak mówią!
Wiecie, co to jest? To amerykański akcent.
Wracajcie do domu! Dalej!
Wróćcie do domu i zobaczcie nowoczesne Indie z ich chaosem,
ale jeszcze większym pięknem. Wróćcie do domu.
A jeśli nie wracacie do domu, nie pouczajcie nas z zagranicy
na temat bycia Hindusem.
Cytując każdego znanego mi mieszkańca Mumbaju:
„Zmierz się ze mną albo się odchrzań!”.
Przetłumaczę, spokojnie.
Przyznam, że po angielsku brzmi gorzej.
Słyszeliście w hindi, tak?
Było… tak?
Ale po angielsku dosłownie znaczy:
„Wejdź do gry albo daj się czymś wypchać”.
To nie to samo.
Bardzo konkretny wybór życiowy.
Ja…
Nie znam waszej sytuacji…
ale macie tylko dwa wyjścia…
Nawet nie wiem, o jaką grę chodzi.
Może wojenną?
Dwóch kolesi szykuje się… „Koledzy.
Już czas…
walczyć o nasz kraj i naszą ziemię.
Ruszymy do bitwy
i jak będą chcieli walczyć, to niech ich diabli,
będziemy walczyć.
Jesteś ze mną?”.
„Nie, ja nie.
Wolę czymś się wypchać”.
Nie wiem.
Może chodzi o gry sportowe, może dwóch maratończyków,
może rozmawiają:
„Całe życie przygotowywaliśmy się do tego biegu.
Wyjdziemy tam
i wygramy złoto dla Nigerii”.
„Jesteś ze mną?”.
„Nie, jestem bardzo zmęczony.
Wolę się czymś wypchać”.
A może chodzi o amerykańskie rolnictwo.
Dwóch farmerów rozmawia: „Cóż, Jimie…
widzę pole kukurydzy.
Trzeba już tam wejść i ją ściąć”.
„Nie, Paulu!
Zetnę drzewo i dam się wypchać trocinami”.
„Przepraszam, czemu to tyle trwa?”
„Trochę improwizowaliśmy.
Musimy jakoś zakończyć”.
„Ma rację”.
„Nie można tak bez końca”.
„Jezu Chryste, słuchajcie”.
„Odliczę od trzech do jednego”.
„Musimy się ruszyć”.
„Dobrze, Jimie?”
„Dobra, Paulu”.
„W porządku”.
„Dobra”.
„Da”.
„Kim ty, kurwa, jesteś?”
„KGB!”
Wracamy do występu.
Skoro mowa o nieudanym analu, są tu jacyś rodzice?
To się nazywa przejście.
Waszym zadaniem jest okłamywanie dzieci. Żeby wierzyły w cuda.
Pieprzony Bóg, Wróżka Zębuszka, zwroty podatkowe. To wasze zadanie.
Pamiętacie, kiedy poznaliście prawdziwy świat
i odkryliście, że wasi rodzice to idioci?
Ja miałem sześć lat.
Stałem na balkonie z tatą, oglądając gwiazdy,
i spytałem: „Tato, co to są gwiazdy?”.
Mój tata bez chwili wahania
powiedział: „Vir, w niebie jest jasne światło.
To światło oślepiało ludzi,
więc Bóg wziął czarny karton i umieścił go między niebem a Ziemią,
a potem wziął ołówek i porobił dziurki w kartonie.
Tak powstały gwiazdy”.
Myślałem, że mój tata jest super.
I powtórzyłem te informacje w prawdziwej szkole.
Wtedy odkryłem, że mój tata jest naćpany.
Byłem bardzo pasywno-agresywny wobec nauczycielki.
Mówiła: „Gwiazda to płonące skupisko wodoru”.
A ja: „Kurczę, laska nie wie o kartonie!”.
Mówi: „Twój ojciec się myli”.
A ja: „Nie waż się mówić o moim ojcu!”.
Spokojnie, mała.
Nie spoliczkowałbym nauczycielki. Ich pensje to robią.
Pamiętacie, jak dotknęliście ciała drugiej osoby,
ale bez dużej ilości porno i Instagrama
ich ciało wydawało się być cudem?
Pierwszy raz zdjąłem dziewczynie bluzkę w wieku 16 lat
i myślałem…
że jak nacisnę jedną pierś, druga zrobi się większa.
Nie oceniajcie mnie. Ona myślała to samo o moich jajach.
„Jak przycisnę, wyląduje u sąsiadów”.
To geopolityka. O to chodzi, nie?
Nacisnąć na mniejszą społeczność.
Powiększyć dużą społeczność i wywołać migrację. O to chodzi.
Tak!
Szukamy cudów, a ja wam mówię, że wciąż istnieją.
Posłuchaj mnie, Nowy Jorku, New Jersey.
Ten…
Ten mikrofon to cud. Wysłuchajcie mnie.
Mikrofon wynaleziono 144 lata temu.
Zmienił świat bardziej niż ktokolwiek.
Mikrofon wywołał II wojnę światową.
Mikrofon wyzwolił Czarnych. Mikrofon uciskał Żydów.
W niektórych częściach świata pozwala
wielkim ludziom mówić o małych sprawach.
W moim kraju pozwala małym ludziom mówić o wielkich sprawach.
Zawsze wpadam w tarapaty…
bo odkryłem moc mikrofonu, mając osiem lat.
Dziś chcę wam o tym opowiedzieć.
Chcecie posłuchać?
Chodziłem do porąbanej szkoły z internatem.
Przemoc stanowi część szkolnictwa w Indiach.
Hindusi, byliśmy bici?
Tak!
- Przedmiotami? - Tak!
Kijami do krykieta… Igrzyska przemocy wobec dzieci Wspólnoty Narodów.
Kiedyś byłem bity dwie godziny rakietką do tenisa.
Wiecie, jakiego do tego potrzeba talentu i precyzji?
Nawet ofiara jest pod wrażeniem i prosi o więcej.
„Ale stroną z czopkami, miła eksfoliacja”.
Byliśmy bici tak często, że niczego się nie nauczyliśmy.
Wszyscy Hindusi pamiętają jedno zbędne równanie,
które okazuje się metaforą naszego całego życia.
Nie wiadomo czemu, ale każdy Hindus pamięta,
że a plus b do kwadratu…
Gotowi? Tak?
Wdech.
- Równa się… - Jeszcze nie!
To matematyczny monsun.
Czekajcie nie mnie.
Dobra, zaczynamy.
A plus b do kwadratu równa się
a do kwadratu plus b do kwadratu…
- …plus 2ab. - …plus 2ab.
Czemu to pamiętamy?
Na świecie są trzy rodzaje ludzi.
Ci, którzy wiedzą o 2ab.
Ci, którzy zapomnieli o 2ab.
I ci, dla których 2ab to magia.
Dla nas ten trzeci rodzaj… Nie mogę…
Doświadczenie ze szkoły zostaje z człowiekiem na całe życie.
- Tak. - Seksualnie?
Milczycie. Jestem zawiedziony.
Mogę opowiedzieć o seksie? Tak?
No to słuchajcie. Zabawiałem się z dziewczyną.
Pytam ją: „Co lubisz?”.
A ona: „Duś mnie”.
Mówię: „Nie”.
A ona: „To mój fetysz, chcę, żebyś mnie dusił”.
A ja na to: „Nie oznacza nie!”.
A ona: „A ty co? Wrażliwy?”.
A ja: „Nie, jestem sławny”.
Mówi: „Daję ci zgodę. Duś mnie”.
No to się zgodziłem.
Trzy tygodnie później, kiedy prawnicy spisali klauzulę poufności,
potwierdzoną notarialnie,
dziewczyna mówi: „Teraz”, a ja…
Duszący też się boi.
Mówi: „Bądź mężczyzną!”.
A ja: „Dobra!”.
„Co pani na to, pani Patel?”
A ona: „Kto to jest pani Patel?”.
„Moja nauczycielka matmy z dziewiątej klasy”.
Ona na to: „Podnieca cię to?”.
„Nie, to zemsta, ale każdy ma swój motyw”.
Kiedyś przez dwa tygodnie porządkowy bił mnie kijem do hokeja.
Nie zdradzę jego nazwiska. Nie chcę kłopotów. To był Mohit Singhal i…
W szkole odbywała się debata. Ten chłopak był 10 lat starszy ode mnie.
Pamiętam, że wszedł na scenę i zaczął od żartu.
Żart brzmiał tak.
„Dobry wieczór.
Idziesz przez dżunglę i spotykasz lwa.
Na co nadszedł czas?
Czas uciekać”.
Nadal nie wiem, czemu podniosłem rękę.
Wszedłem na scenę i zadałem mu pytanie.
Pamiętam, że trzymałem mikrofon i poczułem coś,
czego wcześniej nie czułem.
Siłę.
Nie mogłem siedzieć, ale nagle umiałem stać.
Patrzyłem na tego starszego o dziesięć lat chłopaka
i widziałem coś, czego nigdy dotąd nie widziałem. Strach.
Pozwoliłem, żeby mnie wypełnił.
Może to była odwaga, jak zwał, tak zwał.
Nagle mogłem powiedzieć: „Mohicie Singhalu…
chcę ci tylko powiedzieć…
że jeśli idziesz przez dżunglę
i napotkasz lwa, to nie czas uciekać, tylko czas umierać”.
Cała szkoła się śmiała! Boże, ale się śmiali.
To była najważniejsza lekcja w moim życiu:
słowa mają znaczenie.
Słowa wywołują i pokonują przemoc. Słowa zapadają w pamięć.
W drodze do domu byłem w siódmym niebie.
Ale coś wypadło z krzaków i mnie w nie wciągnęło.
Był to Mohit Singhal.
Zapytał: „Na co przyszła pora?”.
Odparłem: „Pora umierać”.
Bił mnie przez dwie godziny, ale nie przestałem się uśmiechać.
Pamiętam, że leżałem na ziemi i krwawiłem, ale się śmiałem,
bo wiedziałem, że zasłużyłem.
„To zabawne.
Wciąż mogę żartować. Chyba mi się tu podoba”.
Podłoga to moje miejsce, mój dom.
To właśnie jest wolność. Przysięgam na Boga.
Tak jest! To wolność, o której myślę,
o której rozmyślam w czasie lotu liniami Air India…
z Newark do Mumbaju.
Stewardessa Air India przynosi mi kieliszek ginu.
Odmawiam. Mówi: „Panie Das, proszę ze mną”.
Idziemy na przód samolotu.
Wszyscy w samolocie śpią i jest cicho,
starsza pani obejmuje mnie, a ja zaczynam płakać.
Pociesza mnie jak zawodowiec.
Jakby to była codzienność w Air India.
Pewnie kiedy ludzie wybiorą posiłek z mięsem.
Mówi do mnie: „Widziałam to wideo i bardzo mi się podobało.
Cokolwiek się stanie, trzymaj głowę wysoko, synu!
Wiem, przez co przechodzisz”.
A ja na to: „Ciociu, z całym szacunkiem…
ale nie jestem przekonany”.
A ona: „Nie żartuj. Przecież mamy taką samą pracę.
Oboje musimy dogodzić niezadowolonym wujkom”.
Czasem w życiu potrzeba starszej pani z Air India.
Ale… Nie jestem arogancki.
Wiem, czemu wujkowie marudzą. Rozumiem to, nie?
Kochają swój kraj. Nie oceniam tego.
Kochacie swój kraj? Tak?
Większość wujków kocha swój kraj.
Reszta to nacjonaliści, ale…
przeanalizujmy to.
W każdym kraju na świecie są patrioci i nacjonaliści.
Patrioci kochają swój kraj i działają na jego korzyść.
Nacjonaliści kochają siebie, kult swojej osoby
i używają swojego kraju, by to głosić.
To narcyzm z flagą.
Nikt nie może wam dyktować, jak macie kochać swój kraj.
To rodzaj opinii,
którą niedługo powtórzycie na imprezie, przypisując ją sobie.
Nie szkodzi, ale gdyby zrobiło się groźnie,
ludzie zaczęli was bić i pytać: „Skąd masz te głupoty?”.
Pamiętajcie wtedy, że nazywam się Aziz Ansari. Dobrze?
Albo Hasan Minhaj.
Ten sam paszport.
Dotarliśmy do Mumbaju pijani od ginu. Dobra robota, ciociu.
Na lotnisku czeka z 200 paparazzich.
Nie jestem aż taki sławny.
Idą za nami w ciszy przez lotnisko.
Przez dziesięć dni koczują w ciszy pod naszym domem.
Cisza.
Po dziesięciu dniach pytam prawników, czy wszystko w porządku.
Mówią: „Tak, jesteśmy bogaci”. A ja: „Nie wy. Pytam o siebie”.
Mówią mi, że to sprawa policji.
„Policja zdecyduje, czy postawić zarzuty, czy nie”.
Zajęło to 35 długich dni.
Na siedmiu komisariatach w Indiach,
w siedmiu różnych miastach…
policja ogląda moje wideo.
Wszyscy zgodnie mówią, że nie ma problemu.
„Zgadzamy się z nim, nie podejmiemy żadnych działań”.
Ja…
To niesamowite, jak się człowiek zastanowi.
Komicy nie są odważni.
Policja! To dopiero żartowanie z elit.
Tego samego dnia, gdy w Indiach nazwano mnie terrorystą,
zostałem nominowany do nagrody Emmy.
Dostałem…
Dostałem nominację za program Vir Das: For India,
na który złożono doniesienie.
Zanim wszedłem, doniesień było już osiem.
Dobra mina do złej gry.
Na czerwonym dywanie pytano: „Jakie to uczucie być w Ameryce?”.
A ja: „Przyznam, że miło nie być teraz w Indiach”.
Miło podróżować.
„Myślisz, że w Indiach się na ciebie cieszą?”
„Na pewno na mnie czekają”.
„Co powiesz, jeśli wygrasz?”
„»Pomocy«! Nie wiem!”
Pamiętam, że czułem ogromny wstyd.
„Boże, nie daj mi wygrać. To naprawdę ich wkurzy. Błagam!”
„Nie daj mi wygrać, bo się wkurzą”.
Ale nie wygrałem i sam się wkurzyłem.
Przegrałem z francuskim programem.
Byli tam ci piękni Francuzi i dowiedzieli się o mojej historii.
Mówią: „Słyszeliśmy, co ci się przytrafiło.
Na pewno się stresujesz”.
„Posłuchaj, będziemy później uprawiać seks”.
Jesteś bardzo przystojny, możesz do nas dołączyć.
Pomożemy ci się odstresować”.
Pytam: „Urządzacie orgię, żeby uczcić zdobycie Emmy?”.
A on: „Nie, ale w poniedziałki…”.
Mówię: „Dziękuję za propozycję,
ale gdyby mnie przyłapano, nagłówek źle by wyglądał”.
„Vir Das, zbojkotowany i wydymany przez dwa różne kraje”.
Na to są dwa rożne paragrafy.
On na to: „Nie, rozumiem, ale jeśli pan nie chce,
obok jest pole. Może pan…”.
Zawsze gdy jestem nominowany, jest jakaś rozróba.
Dziesięć lat temu nominowano mnie do nagrody Filmfare.
Wasza ironiczna reakcja jest odpowiednia.
Nagrody Filmfare to poważna sprawa.
To jak nasze Oscary.
Ale Oscary dużo trudniej kupić.
Nigdy nie byłem.
Przysłali mi przepustkę do przyklejenia na szybę samochodu.
Na przepustce napisano V-V-V-VIP.
Tyle liter, VVVVIP!
Nie miałem doświadczenia, więc przykleiłem na szybę od zewnątrz.
Jechałem autostradą.
Kątem oka widziałem, że moja przepustka VVVVIP zrobiła vvvvip,
przykleiła się do rykszy i po niej.
O to chodzi w hinduskim przywileju.
Bardzo zmienny.
Stoję pod bramą Filmcity, usiłując przekonać
ochroniarza, że jestem aktorem filmowym.
I przysięgam, on patrzy na mnie i mówi, cytuję:
„Jak ty jesteś aktorem, to i ja jestem aktorem”.
Przez kolejną godzinę przekonywałem ochroniarza,
że mógłby być aktorem filmowym.
A on: „Nie, jeśli ja mogę,
to i pan może być aktorem”.
Mówi: „Co?”, ja mówię: „Co?”.
I mnie wpuścił. Jestem jak Jedi.
Na rozdaniu nagród Filmfare okazało się, że mój producent, Aamir Khan,
zbojkotował te nagrody.
Nie przesłał żadnego nagrania
do puszczenia przy ogłaszaniu mojej nominacji.
Tak!
Amerykanie, nie znacie następujących aktorów,
ale są bardzo utalentowani.
Zasłużyli na nominacje.
Światła przygasły. Głos mówi: „A teraz…
nominowany w kategorii najlepszy aktor drugoplanowy,
sponsor główny Manikchand Pan Pasand…
sponsor podróżniczy Expedia, sponsor fryzjerski Sunsilk,
sponsor makijażowy L'Oreal, sponsor sponsorowany Shaadi.com,
sponsor opryszczkowy Durex, do nagrody Filmfare…
Farah Akhtar za rolę w Zindagi Na Milegi Dobara”.
Leci piękny 20-sekundowy klip scen z udziałem tego aktora.
Abhay Deol za rolę w Zindagi Na Milegi Dobara.
Leci piękny 20-sekundowy klip scen z udziałem tego aktora.
Oraz Vir Das za rolę w Delhi Belly.
I wyświetlili moje zdjęcie z paszportu.
Przez 20 sekund.
W ciszy!
Dwadzieścia sekund ciszy w czasie imprezy na żywo to męczarnia…
Wyglądało, jakbym umarł.
Jakby to była minuta ciszy ku mojej pamięci.
Wszyscy posmutnieli.
Wstali i mówią: „Boże, umarł tak młodo”.
„Kto to jest?”
Kamera mnie pokazała. Nie wiedziałem, co robić.
Więc się smuciłem, że umarłem.
Jeszcze żyje, ale dziś się zabije.
To właśnie ten wieczór wspominałem w czasie rozdania nagród Emmy.
Posłuchajcie.
Najgorszemu wrogowi…
nie życzyłbym poczucia, że zawiódł swój kraj.
Naprawdę.
Ale…
Byłem pewien tamtego wieczoru i jestem pewien teraz.
Jeśli stworzyłbym świat, w którym
nie mogę dotknąć mikrofonu, ten świat mnie nie interesuje.
Pamiętam, że stałem…
Byłem w eleganckim hotelu The Beekman w Nowym Jorku i każde piętro…
W środku jest ta galeria, która wychodzi na hol.
Pamiętam, że stałem na swoim piętrze i myślałem,
że nawaliłem…
„Nigdy mi nie pozwolą… Powinienem skoczyć”.
Miałem na sobie strój galowy.
Mogliby mnie w nim pochować. Idealnie.
Ale przypomniałem sobie, że w pokoju obok śpi moja żona,
a to niezręczne wymeldowanie.
Z hotelu.
I z życia.
Poza tym to hotel w Nowym Jorku, więc jeśli wyląduję w holu…
przestraszę co najmniej ze trzy kraje, prawda?
Jakiś Brytyjczyk: „Dobra, macie Netflixa?”
„Przepraszam. W holu leży martwy Hindus”.
„O co chodzi? Znowu walczą o niepodległość? Co jest?”
Dwie Amerykanki przy barze.
Jedna mówi: „Angelo, on na ciebie nie zasługuje”.
„Powinnaś go zostawić”.
„Ale życie jest krótkie, wiesz”.
„Idź do lasu, będzie dobrze”.
Jakiś dzieciak kręci klip na Instagrama. Aż tu nagle…
Ale postanowiłem, że nie odejdę po cichu w nocy.
„Jeśli odejdę, to w świetle słońca, jak mężczyzna”.
Spędziłem noc, paląc papierosy i patrząc w boski karton…
O północy zadzwoniło moje szefostwo z Indii.
Wszyscy producenci, reżyserowie, studia filmowe, teatry,
sponsorzy, klienci unieważnili mnie.
Rozumiałem ich, ale…
Mam rodzinę do wyrzy…
Powiedzieli, że nikt mnie nie zatrudni.
„Masz fanów w mediach społecznościowych, więc może…”.
„Co? Mam być influencerem?”
„Pieprzyć słońce. Od razu skaczę”.
Więc zrobiłem to, co każdy artysta, kiedy wie, że jego kariera się kończy.
Naćpałem się.
Ujarałem się po kokardę. Paliłem trawkę.
A wtedy przypomniałem sobie, czemu nie palę trawki.
Ponieważ mnie to nie odpręża. Jestem podniecony i przerażony.
To najgorszy rodzaj podniecenia.
I najlepszy rodzaj przerażenia, ale…
Dziwne połączenie, nie?
Dlatego… Napalony i przerażony.
Dlatego nie biorę narkotyków na festiwalach muzycznych.
Nie chcę słuchać Coldplay i myśleć: „Jakie gwiazdy!”.
Nie mogłem skoczyć, bo wciąż się zastanawiałem,
co będzie, jeśli wyląduję na nim i nie umrę?
Stary…
A jeśli umrę, napiszą mi okropny nekrolog.
„Vir Das zmarł samotny, nagi, przerażony…
w holu hotelu w Nowym Jorku z przeciętną erekcją”.
„Do końca stał”.
Po dwóch miesiącach moja rodzina znowu włączyła telefony.
Eksplodowały.
Ale nie od nienawiści, ale miłości.
Miliony miłych wiadomości z całego świata.
I to licząc tylko…
te bezpośrednie.
A mój występ wyprzedał się w pięć minut.
Bollywood zadzwoniło i wszyscy chcieli…
Wszędzie, gdzie się zjawiałem, ludzie byli ciepli i mili.
A ja czułem podejrzliwość i niechęć.
Tak jest, bo: „Gdzie byliście, kiedy was potrzebowałem?”
„Kiedy mój świat płonął, kiedy moja rodzina była pod ostrzałem,
czemu milczeliście?”
„Myślałem, że was nie ma!”
Ale wtedy trochę…
zmądrzałem.
Przestałem się nad sobą użalać.
I zrozumiałem, że…
nienawiść się wykrzykuje, ale miłość się czuje.
Nie można oczekiwać, że ludzie wykrzyczą miłość.
Muszę być wdzięczny, że ludzie mnie w ogóle kochają
i mieć nadzieję, że miłość zawsze zwycięży nienawiść.
Nie trzeba znać historii, wystarczy Harry Potter.
Ale jeśli kiedyś będziecie obiektem nienawiści
albo poczujecie, że wasz kraj się w niej zatraca, uwierzcie mi:
gdzieś ukryta zawsze jest miłość.
Po prostu w mroku jej nie widać.
Widać ją dopiero w świetle słonecznym.
Jest delikatna, ale nie słaba. Obiecuję.
Problem w tym, że są jednoczesne.
Jakbyśmy pochodzili z dwóch…
Nie powtarzam żartów.
Co dalej? Masz wrócić do występów,
jak gdyby nigdy nic.
Pożegnałem się z karierą. Myślałem, że już was nie zobaczę.
Ale znów siedzimy naprzeciwko siebie.
To nieoczekiwany dar losu,
za który jestem w sercu bardzo wdzięczny.
Ale teraz jest inaczej. Nie mam nic do stracenia.
Nie mam już komu imponować.
Nigdy nie będę mainstreamowy ani cool. Jestem skończony.
Ale jestem wolny.
Przez bardzo długi czas współistnieliśmy.
A plus b!
Ale wydarzyło się parę rzeczy i ktoś nas wziął w nawias.
Teraz czuję się jak b do kwadratu
i chcę, żebyście wy poczuli się jak a do kwadratu.
Cokolwiek się stanie, dźwięk waszego śmiechu to 2ab.
Razem tworzymy magię.
Nigdy nie obrażę już Indii na obcej ziemi.
Więc wszędzie noszę ze sobą ziemię z Indii.
Dziś wieczorem oglądacie występ komika z Mumbaju
na piasku z plaży Juhu, który ze sobą wożę.
Za każdym razem, gdy żartowałem dziś z Indii,
stałem na hinduskiej ziemi.
Zawsze sprawdzałem, gdzie stoję.
Nie wierzycie? Obejrzyjcie występ ponownie!
Przez ten piach odbywam niezręczne rozmowy z celnikami.
Pytają: „Proszę pana, czemu wozi pan walizkę pełną piachu?”.
A ja na to: „Z patriotyzmu”.
Nie wszystkie linie lotnicze wezmą na pokład walizkę piachu.
Ale jedna na pewno!
Nieważne, dokąd dalej jadę, zabieram ze sobą piach z Mumbaju.
Latamy Air India, panie i panowie.
A jeśli lecieliście kiedyś linią Emirates,
wiecie, jaki to cholerny kompromis.
Ktoś tu leciał z Emirates?
Może nie wy, ale i tak.
Przepraszam.
Musiałem to powiedzieć. Przepraszam.
Pewnie kiedyś polecicie.
Pracujcie ciężko.
Albo prześpijcie się z tymi ludźmi.
To będzie ostatnia opowieść na dziś, opowieść o przywilejach.
Ale dzięki niej znowu mnie polubicie.
Gotowi? Tak?
Leciałem pierwszą klasą liniami Emirates.
Fotele są wspaniałe. Widzieliście je?
Mijacie je w drodze do…
Stewardessy to najpiękniejsze kobiety, jakie widziałem.
Jedna podchodzi i mówi: „Panie Das, mamy prysznic.
Chciałby się pan umyć godzinę przed lądowaniem
czy dwie godziny przed lądowaniem?”.
Byłem tak oszołomiony jej urodą, że sądziłem, że mam brać prysznic z nią.
Mówię: „To najlepsze linie lotnicze świata.
Najlepsze linie na liście UNESCO”.
W pierwszej klasie jest łazienka.
Ma rozmiar mieszkania! Waszego mieszkania, rozumiecie…
Dostajesz ręcznik, rozbierasz się.
Zacząłem…
Nie tak się myję, przepraszam.
W filmach Bollywood Hindusi nie biorą prysznica.
To tak nie działa.
Nie, biorę mydło. I się jhaaging i…
Co jest, kurwa?
Jak się mówi w Nowym Jorku na jhaaging?
- Jak się mówi? - Namydlać?
Namydlać? Namydlać, proszę pani?
Z całym szacunkiem… Dobrze?
Przepraszam. Nie chcę…
Ale jakoś… Namydlać ma taką…
Energię w stylu: „Mam na imię Sandeep, ale mów mi Sandy”.
W łazience są lampki.
Nie widziałem, że jest czerwona, bo stałem tyłem.
Nie biorę prysznica tak, tylko tak.
Tak wolę.
Naprawdę? Tylko ja? Nikt inny?
Tak? Pani? Proszę bardzo.
Nie lubię, jak gorący płyn tryska mi w twarz.
Lubię jak spływa mi po tyłku. Pani też?
Bo kiedy…
Przepraszam. Ale dorastając, nie miałem prysznica, tylko wiadro.
Dwa krany do ciepłej i zimnej wody.
Trzeba było samemu zmieszać.
Żeby dobrze dobrać wodę, trzeba być inżynierem albo wróżką.
Zawsze jest o 40 stopni za ciepła. Co robić?
Bezpieczna pozycja. Kubeczek i wylewasz na plecy.
Schładza się, spływając po plecach, zanim dotrze do jąder.
Naukowo dowiedzione!
W samolocie masz dziesięć minut wody. Nie wiedziałem.
W połowie światło zrobiło się czerwone i woda się skończyła.
Wyglądałem jak molestowany przez chmurę.
Przeszedłem spod prysznica do umywalki
jak wielka pianka.
I zacząłem się opłukiwać jak ptak.
Ale jestem za niski, żeby umyć sobie przyrodzenie w umywalce.
Nabierałem wodę w ręce i opłukiwałem, co się dało.
Ale zalałem całą łazienkę.
Wszystko jest mokre.
Ale nie chcę być Hindusem…
który zdemolował łazienkę.
Więc na golasa, na kolanach wycierałem ręcznikiem
łazienkę w pierwszej klasie samolotu Emirates.
Wycierałem do czysta!
Czemu? Dla dobra ojczyzny!
Nazywacie mnie zdrajcą?
A ja jestem woźnym!
Nazywacie mnie niewolnikiem? A ja również sprzątam.
Dobrze się spisałem.
Stewardesa spytała, czy sprzątnę drugą łazienkę.
Mówi: „Panie Das, bałaganiarz z pana. Ale podłoga panu pasuje”.
Mówię: „Podoba mi się tu. Mogę opowiadać żarty.
Podłoga to moje miejsce, mój dom”.
Nazywam się Vir Das.
To zaszczyt, że mogłem dla was wystąpić.
WITAMY NA PLAŻY
DLA WATSONA
Napisy: Aleksandra Kulesza-Fink