Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
13 НОЕМВРИ 2015.
Мамо?
Еј, душо.
Да спиеме уште малку?
Се уште е рано.
- Зошто е толку светло? - Зашто не е рано.
Што?
Бестрага.
Многу е светло! Каде оди?
Мама оди на работа, а ние ќе нанаме.
Тато!
Не, тоа е срање. Резервиравме уште во август.
Стави му капки во нос пред градинката.
Не му требаат. Добро е.
Томтом!
Да, мило, ќе го најдеме Томтом.
Го провери креветот? -Не.
Ќе ти се јават и оставаш се...
Морам инаку Адил ќе викне друга шминкерка.
Адил одлучува кога да одиме на одмор?
Томтом!
Не го гледам. Дух е.
Знаеш дека веќе не би ми се јавиле.
- Ти сакаше на одмор. - Покриј ги ушите.
Значи, одам сам на Корзика и тоа во декември.
Да си играм со него.
Рече дека сакаш почесто да си со него.
Се разбира. На што мислиш?
Мелвил, зборувам со мама.
Нема да издржам ни два дена.
Ајде заедно да го побараме Томтом. Важи?
Знаеш што? Не одам. Едноставно, не одам.
Ете. Остануваме, откажуваме се.
Добро. Томтом? Каде е Томтом?
Еве го. Мелвил, го најдов!
Тато го најде Томтом! Супер! Фала, тато!
- Кажи: "Фала, тато". - Фала, тато.
Томтом. Супер.
Добро. Ќе разговараме вечерва, добро?
Нема да бидеш дома.
Чао, душо. Убав ден.
Важи за двајцата, љубови мои.
Не заборавај ги капките!
Сок?
Здраво.
Тато на Мелвил. Тато на Максим.
"ТРГНУВАЊЕ" АНТОАН ЛЕИРИС
ЧЕТВРТО ПОГЛАВЈЕ: ЛАГА
ВЕЧЕРВА. ФУДБАЛСКИ МЕЧ ФРАНЦИЈА-ГЕРМАНИЈА
Знаеш дека издавачот не се јави?
Лош сум. Се чувствувам бедно.
- Не зборувај така за маж ми. - Не...
Повторно го прочитав, се сведува на моето мало его.
Би требало да се откажам.
Баш!
Се согласувам, добра идеја.
Знаеш дека првите глави се одлични. Не мачи се.
Кутар мој маж, бескорисен. Само е згоден.
Сепак не си бескорисен.
Бруно е. -Не, не.
Што? -Нека чека како што јас чекам заради него.
Чекај. Се гледаме, душо. Биди добар со тато.
Те сакам. Убаво спиј.
Не, престани.
Ќе ме чекаш? Не се задржувам.
Само да смрдиш на пиво и пот.
Секако.
Ќе ме чекаш?
Гледај, ене ја! Чао!
Чекај, душо.
Не мрдај.
- Во мојата торба во ходникот! - Што?
Ги заборавив клучевите од колата.
Клучевите, тато.
Клучевите на мама! Фаќај!
Убаво помини си со жена ми.
Би спиел со тебе, но секогаш си зафатен.
Убава вечер.
За нашата летмара самовилата подготвила друго.
За момент и се вратија убавината и добрината
што вештерката и ги украла.
Мамо, мамо, завика Убавка.
Станав иста како порано.
Убавица.
Да, Убавка стана како порано.
Мила ќерко, викна мајка и...
Дешамп ги кочи. Сите ги става во одбрана.
Само трчаат и тепаат, џабе.
Така не се станува светски првак.
Никогаш. Не ризикуваат.
Можеби не е паметно да ризикуваш со Германците.
Да.
Да, имаш право.
Барем е забавно. -Добра ноќ.
"Здраво, добро ли сте? Дома сте?
На безбедно сте?
Да, зошто?"
Во тој момент двајца гледачи мораа
да ги кренат рацете за да покажат дека не се вооружени.
Ги покриваат вооружени полицајци,
еден со пушка, еден со пиштол.
НАЦИОНАЛЕН СТАДИОН ОЛАНД КРИЗА
Кажано им е да се приближат и покажат дека не се вооружени.
Фала, Расид.
Дознавме дека бројот на жртвите се искачи на 40,
на повеќе места. На стадионот и во центарот на Париз,
каде имаше експлозии, пукање
и заложничка криза во концертната сала "Батаклан" во Париз,
каде имаше полн концерт...
"Здраво, Елен е. Оставете порака."
Здраво, јас сум. Се е в ред?
Те молам, јави се штом ќе ја чуеш пораката.
Полицијата евакуираше. Бев со пријателите наспроти Батаклан.
Бевме на тераса кога почна.
Некој тип почна да пука. Беше бучно.
Како петарди. Но, кога го видовме типот, знаевме.
Некој лежеше на под...
"Здраво, Елен е. Оставете..."
"Здраво, Бруно е."
За заложничката криза во Батаклан со нашиот дописник,
но прво, Етјен Ленар, имате ли податоци за бројот на жртвите?
"Го добивте 112, итна помош.
Ве молиме за трпение. Операторот ќе ви се јави."
"Алекс е. Дома ли си? Се е в ред?"
Елен беше во Батаклан.
"Што?"
Итните служби се на местото. Нападот се уште трае.
Добро си? -Здраво.
Само тие двајца се таму? -Да.
- Не се јавува. - "Бруно е, оставете порака..."
Зошто не се јавува?
Ајде, јави се!
Сигурно има објаснување, Антоан.
- Ако излегол, излегла и таа. - Зошто не се јавува?
Кој знае? Можеби не може да зборува поради шок.
Морам да ја најдам. Не можам само да седам.
Се јави во полиција? Ќе ги барам. -Се јавив!
Повеќе пукања во 10. и 11. арондисман,
во петок навечер кога многу луѓе излегоа надвор.
Освен тоа, во тој кварт,
во Батаклан, држат заложници,
а на самото место е новинарот...
Кај брат ми сум. Ќе ти се јавам.
Дај ми ги клучевите. Одам.
Не одиш. Опасно е.
Гајле ми е. -Антоан! Не...
На Твитер велат да седиме дома. Што можеш да направиш?
Ќе ја најдам.
Ако не, ќе најдам некого да ми помогне.
Тато?
Мамо?
Тетка Жили ќе те врати в кревет. Ајде, душо.
Бруно? -"Да?"
Каде сте? Излеговте ли? Ме слушаш ли?
"Срање, крварам.
- Ме носат во болница." - Елен е со тебе?
"Што?" -Дали Елен е со тебе?
"Не, беше покрај мене...
И таа е ранета. Беше покрај мене. Не знам...
Но, гадно е, многу. Не знам..."
Каде е сега? Излегла ли?
"Да, да..."
Како е Елен?
"Не знам."
Што? Бруно?
"Здраво, Бруно е..."
Прво чув звук на машинка,
па 6-7 големи експлозии, па страшна тишина.
После 20 мин., пред 20 мин., имаше уште една експлозија
пред таа тишина.
Сега сум на 50 м од Батаклан,
но не гледам дека носат ранети.
Од другата страна на плоштадот е, невозможно е да се стигне
зашто е блокирано. Разговарав со жена
која беше во Батаклан и ни кажа
за тројца терористи...
Можеби жена ми е тука, но не е запишана.
Ако не е на списокот, не е тука.
Може да се јавите во Итна? Ве молам.
Носеше кожна јакна и црвена блуза. Кажете им.
Господине, чекаат други.
Извинете, да прашам за маж ми...
Извинете. Може ли да ви го оставам бројот? -Ве молам.
Само момент.
Ќе ви го дадам бројот. Јавете ми ако... -Не, г-не.
Нема полза. -Ве молам.
Ранетите се распоредени по сите болници.
Најдобро е да си одите дома.
Ве молам. -Барајте ја дежурната линија.
Петмина терористи се совладани по вечерашните нападите во Париз.
Има најмалку 120 жртви, од кои 80 во Батаклан,
каде држеа заложници...
Полиција интервенираше пред 1 ч.,
тројца терористи се убиени во Батаклан.
Еден од напаѓачите извикуваше Алах Акбар...
Во салата "Батаклан" која собира 1.500 посетители.
Итните служби стигнаа.
Колку што знаеме, нападот се уште трае.
И?
Жалам, жена ви не е ни на Интензивна.
Се плашам дека толку можам.
Што да правам? -Јавете се на дежурната линија.
- Се јавив. Не знаат ништо. - Можеби не е запишана.
Јавете се после пак. Само тие можат да кажат нешто.
Итна, повелете?
Ве молам. -Само момент.
Проверете во Салпетрие. Жртвите од Батаклан се главно таму.
Фала.
Само право.
Бестрага.
- Мораме во болницата. - Блокирано е, вратете се.
Ја бараме жена му. Беше во Батаклан.
Се враќам.
Извинете? -Жал ми е.
Извинете. Ја барам жена ми, Елен Леирис.
- Тргнете се да поминеме! - Веднаш во итна.
Да поминат носилата!
Прострелна рана со куршум. Ниво 4.
Да провериме по предградијата.
Можеби во Иси.
Или Корентен Селтон.
Не, мораме дома.
Морам на Мелвил да му дадам шишенце.
Тоа е објава на војна.
Објава на војна од страна на терористите, ИСИЛ...
Да, не е можно.
Се јавив, немаат податоци.
"Здраво, Бруно е. Оставете порака."
Може ли да ви го оставам бројот да ми се јавите?
На дежурната линија не знаат.
- Алекс, не давај да те откачат. - Им се јавив. не знаат.
Ани е, сестра и на Елен. Се запознавме на свадбата.
Не. Беше љубезен.
Осветлен од месечината, Пјеро одговори:
"Немам веќе пердуви, легнав да спијам.
Прашајте ја комшивката, мислам дека е дома
зашто во кујната и гори оган."
Ало?
Добро вечер.
Сите се потресени од вчерашните ужаси.
Луѓето се собираат на сите места на нападите.
Свеќи, цвеќе, некој збор на хартија...
Голем шок насекаде.
За возилата на терористите
известува нашиот новинар.
Ова црно "клио", проверено од вештаците,
пронајдено е утрово
во 18 арондисман на плоштадот Албер Кан.
Истражителите се уверени дека го возеле терористите.
"Клиото" е изнајмено од Салах Абедеслам,
терорист кој е жив и го бара полицијата на цела Европа.
Дознавме повеќе за тактиките на терористичките групи.
Изнајмиле соби во Алфорвил, јужно од Париз,
48 часа пред нападите.
Командосите дискретно престојувале во куќичка
во Бобињи, кај Париз. Изнајмена беше до денеска.
Разузнавачката служба го реконструира патот...
ПОЈАДОК... 10 МЛ ЛЕНЕНО МАСЛО
Бестрага!
Ти треба помош, Антоан?
Тато, сладолед!
Обожавам сладолед со јагоди.
Полека, Мелвил.
Мелвил, јади, те молам.
Јади веднаш!
Јади, те молам.
Не!
Престани...
Еднаш одамна...
Мама не е тука.
Доста, ме боли! Што ти е?
Слушај ме...
Мама не може да се врати дома.
Разбираш?
Имаше несреќа.
Тешка несреќа.
Сфаќаш?
Сигурно радо би била со тебе, но не е можно.
Не може да се врати дома.
Не плачи, душо.
Гледај што ти донесов.
Сакаш да ја видиш мама?
Ти со мама. Со мама.
Нели мама е убава?
Добро.
Мораш да ми помогнеш.
Престани, те молам.
Морам да одам, душо.
Наводно се уапсени во Брисел...
Вооружени...
Што сака овој?
Што сакаш?
Би сакал да бидам сам со неа, ако може.
Не знам.
- Имаме ли време за тоа? - И ние сакаме да ја видиме.
- Извинете, ние сме на ред? - Само момент.
Чекаме повеќе од час.
Час!
Антоан, дојди. На ред сме.
Дојди.
Господине?
Време е.
Во петок навечер убивте извонредно човечко суштество,
љубов на мојот живот,
мајка на мојот син,
но нема да ве мразам.
Не знам кои сте и не сакам да знам.
Вие сте мртви души.
Ако Бог во чие име убивате не создал по својот лик,
тогаш секој куршум во телото на жена ми му нанесе болка.
Затоа не, нема да ви подарам омраза,
иако ја заслужувате, но кога на омразата би одговорил со бес,
ќе живеаам во незнаење зошто ве направил такви.
Сакате да се плашам, да ги гледам сограѓаните со недоверба,
да ја жртвувам слободата заради безбедноста.
Не може. Играта е завршена. За вас.
Ја видов утрово. Конечно.
Чекав со денови и ноќи.
Беше...
Убава како во петокот кога замина.
Убава како кога лудо се вљубив во неа пред повеќе од 12 г.
Секако дека сум уништен од тага.
Ви ја препуштам таа мала победа.
Но, нема да трае.
Знам дека ќе биде со нас секој ден
и дека повторно ќе се сретнеме во рајот на слободни души
во кој вие никогаш нема да влезете.
Останавме сами,
син ми и јас,
но посилни сме од сите војски на светот.
Немам веќе време за вас.
Морам да го проверам Мелвил кој наскоро ќе се разбуди.
Ќе си го испие шишенцето, како секој ден,
а после ќе си играме, како секој ден.
И цел свој живот,
тоа мало момче ќе ви влева страв зашто е среќен и слободен.
Бидејќи не,
ни тој нема да ве мрази.
Антоан, ручек!
ЗА ШТО РАЗМИСЛУВАШ?
ОБЈАВИ
НЕМА ДА МРАЗАМ
Колку е голем!
На чичко! -Да?
Чичо! -Бестрага!
Пак ти, Мелвил.
Пак! -Пак?
"Г. Леирис?"
Да? -"Извинете,
јас сум Пјер Лежандр, новинар на Ле Монд.
Доцна е, се надевам не пречам."
Не.
"Ви ја прочитав објавата на Фејсбук.
Не знам дали видовте, споделена е 20 000 пати."
Не, не видов.
"Вашите зборови...
Тешко е да се замисли како успеавте да ги напишете.
Се чини храбро со оглед на ситуацијата.
Ме слушате ли?" -Да.
"Би сакале да ви го објавиме текстот на утрешната насловна.
Ако прифаќате, јасно."
"Антоан, нема да ги мразиш,
но ние ќе те сакаме.
Плачам додека го читам ова...
И се восхитувам на твојата мудрост...
Бакнежи за двајцата."
Ајде, Мелвил. Те молам.
Мораме дома, ајде.
Да те облече робот?
Робот те облекува!
Ајде.
Мое сочувство.
Фала. -Навистина страшно.
Жал ми е. Го прочитавме твојот текст во "Ле монд".
Разговаравме за тебе и сакаме да помогнеме.
Дали би сакал...
Можеме да ви ги готвиме јадењата, на смени.
Ништо големо, само супа. Тиквичка, морков и компир.
Нина ја обожава.
Фала, нема потреба.
Не е проблем. Сакаме да помогнеме.
Имаме распоред. Денеска готвам јас,
утре Манон, во четврток Изабел.
Добро. Фала.
Морам да одам.
Супа! -Супа.
Фала.
"Жена ви, Елен, во петокот го изгуби животот во Батаклан.
Денеска гостувате во "Франс инфо" заради објавата на Фејсбук
што од вчера масовно се дели.
Им се обраќате на терористите со зборовите: Нема да ве мразам.
Кога одлучивте да им пишувате, Антоан?"
Па, тоа беше...
Во понеделникот конечно можев да ја видам Елен
и не бев свесен
колку ќе ми значи тоа.
Да ја видам.
Да си кажам...
Извинете.
Да си кажам дека гнездото се уште постои,
дека ние тројца можеме некако да живееме заедно
и дека таа секогаш ќе биде со нас.
Потоа зборовите сами ми доаѓаа.
"Во текстот пишувате..."
Знам, да избереме сандак. И димензии за надгробната плоча.
Ќе се јавиш утре? -Да.
А Паси? Гледај.
Сиво е, Алекс.
Гледај го Бањо. Убаво и зелено.
Што велиш, Антоан?
Монмартр.
Монмартр не може. Скапо е.
А на Буживал, со мама и тато?
- Се шегуваш? Буживал? - Што имаш против Буживал?
Ништо, само...
Не е во стилот на Елен. Елен е...
Градска девојка.
Секогаш е таму каде има акција.
Буживал не.
Мораме да одлучиме.
Зафатен си, Антоан?
Ќе одиш некаде? -Реков дека сакам на Монмартр.
Малечка! Гледај ја.
Преслатка.
Тоа е од карневалот? -Не!
Таква отиде на училиште!
Сите ја убедувавме да се пресоблече, но џабе!
Таква беше мојата ќерка.
Добро сум.
Најтешко беше да размислувам
како ја оставив сама две ноќи.
Жива или мртва, ја оставив сама и беше тешко да се прифати.
Примивте голема поддршка.
Да, од странци од цел свет. Од Квебек, Италија, Бразил...
Од САД, каде што Елен живееше една година. Беше...
Величествено.
Навистина не мразите? Не сте бесен?
Си го забранив тоа.
Јасно, утре, задутре, подоцна,
бесот може да се покаже и можеби
повремено ќе ги гледам сограѓаните со недоверба
и со страв.
Но, го напишав тоа писмо за да се спречам да му се препуштам.
Ако дозволам син ми да расте со горчина гледајќи ме мене,
ќе стане ист како тие.
Луѓе кои во себе носат само омраза.
Луѓе кои ја гледаат само најмрачната страна на светот
и не сакаат да ги видат убавините на животот.
Како...
Музика, култура,
литература, филм,
љубов, пиење вино на тераса...
Примив пораки од луѓе кои напишаа:
"Ако против ИСИЛ се бори со пиење вино на тераса,
немаме гајле, во тоа сме шампиони."
Така е. Така ќе ги победиме.
Одам само на главните канали, еден во секоја земја.
СНН, ББС...
Нели е рано за тоа?
А што треба? Да се затворам и да си го свирнам мозокот?
Подобро е?
Повелете.
ПОВИКУВАЊЕ НА СВЕДОЦИ
Добро.
Ова е за вас. Потпишете тука.
ЛИЧНИ РАБОТИ НА ЖРТВАТА
Извинете.
Мислам дека ве видов на ТВ. Вие сте г. Леирис?
Господине?
Моја пријателка беше во Батаклан.
Фала ви за тие зборови.
Сакам да јадам!
Да, Мелвил, сега.
Убава супа, душо.
Добра е. -Не! Бљак!
Зошто бљак?
Убаво се потрудија. -Бљак!
Ајде, барем пробај.
Што ќе кажат пријателките на мама? Ќе бидат тажни.
Бљак!
Добра е. Има зеленчук.
Бљак!
Губи се, лоша супа! Бљак!
Бегај, лоша супа!
Лоша супа!
Бљак, бљак..
Ќе бидеме среќни, добро?
Среќни.
"Буден ли си? Мораме да разговараме. Долу сум."
Сериозно? Буден сум од 6.
Имав пет клиенти. Не сум виновен што не се дома. Кои се тие?
Да, зошто?
Ако височеството не е задоволно, нека ги земе пакетите во пошта.
Потпишете тука, молам.
Да, рече дека можат сами да ги земат.
Пријатен ден.
Не ти кажував тебе.
Што мислите, зошто писмото трогна толку луѓе?
Зошто трогна толку луѓе? Па...
Мислам дека е заради тоа што сите сакаме надеж во овој свет.
За многумина сте херој.
Не, не сум.
Обичен човек сум кој се справува со страшната загуба на жена,
мајка на син ми, Мелвил.
Добро. Имате ли порака за нас и луѓето кои ве гледаат?
Порака? Да, можеби...
"Здраво. Во твојот кварт сум.
Каде си?
Би било добро да се видиме. Јави ми се, те молам.
Јави ми се, добро?
Итно е."
Слушај. Маријан од Нанси, 82 г.
Отсекогаш сум сакала деца
и ќе го чувам Мелвил за да можете да работите. Љубезно.
Бонбони со ликер. Ги сакаш.
- Уште бонови за чорапи. - Мелвил, престани.
- 9 и пол е, треба да спие. - Можеби Буживал.
Мари, Елен... -Мамо!
И сите други.
Сосема поинакви, среќни луѓе во 30-ти.
Архитекти, келнери, уметници, студенти, адвокати.
Сите уживале на исто место...
Ги нема. -Можеби имаш премногу пораки.
Немаше затоа да ми ја блокираат сметката.
- Чекај, притисни тука. - Се е блокирано.
- Антоан, мораме да избереме сандак. - Чекај.
Бело или природно дрво?
Мислам дека бел ќе изгледа убав со кринови.
Какви кринови? Не ги сакам.
Ти испратив е-пошта пред два дена. Сега е доцна.
Одбра ли фустан?
За погребот на Елен.
Елен не сакаше кринови.
Добро?
А сандаци...
Одвратни се.
Сите.
- Погребот е за три дена. - Да одложиме.
Извини, не ми е јасно.
Сестра ти работи се, а ти само стоиш тука...
Само? Изгубив жена.
Не кажувај ми како да се однесувам.
Јас изгубив сестра, а таа ќерка. Не си сам во ова.
Антоан, сите сме потресени, но не можеме назад.
- Ќе го надминеме ова. - Не се повлекувам.
Да, токму тоа го правиш.
Тројца идиоти во тренерки ја убија сестра ми, а ти филозофираш на ТВ!
Таков е. -Смири се.
Правете што сакате.
Не го бирав јас ова.
Само сакам да ја сочувам Елен.
Каква што беше.
Во петок навечер убивте извонредно човечко суштество,
љубов на мојот живот, мајка на...
Извинете. -Во ред е.
Дали текстот оди пребрзо? Успори го малку.
Добро.
Во петок навечер убивте извонредно човечко суштество,
љубов на мојот живот, мајка на мојот син, но нема да ве мразам.
Нема да ве мразам...
Бестрага, не е можно...
Ви треба ли пауза, г. Леирис?
На почетокот атмосферата беше супер.
Концертот беше супер. Луѓето уживаа, пееја, танцуваа...
Беше лудо.
Елен беше среќна.
Среќна, уживаше во животот, пееше гласно и засипна.
Сите мислеа дека тоа е дел од шоуто или пукаат петарди.
Бевме блиску до бината, во арената, покрај персоналот.
Потоа бендот престана да свири.
Сфативме дека се случува нешто. Беа во паника.
Кога се свртевме, почнаа да пукаат на публиката.
Стоев таму со Елен. Гледавме како паѓаат луѓето.
Се создаде стампедо и не притиснаа до бината.
Мислев дека ќе не прегазат.
Потоа ме застрелаа во ногата. Не почувствував ништо.
Ништо. Веројатно ми беше многу жешко.
Се сопнав.
Гледам бари од крв насекаде. Потоци.
Тогаш не знаев дека е тоа крв.
Видов тип како се крие под мртво тело.
Друг се обидуваше да ја спаси девојката,
ја реанимираше, но...
Веќе одамна беше мртва.
Беше полошо одошто во хорор.
И таа смрдеа!
Смрдеше на пот, 'рѓа, растопена пластика.
Смрдеше на крв.
А Елен...
Елен?
Беше цело време покрај мене.
Ја држев за рака.
А тогаш...
Тогаш?
Тогаш...
Ми умре на раце.
Зошто не ми го кажа тоа кога ти се јавив?
Дозволи да се надевам цел ден. Зошто?
Зошто? -Не можев ништо.
Зошто, Бруно? -Не можев ништо.
Не престануваа да пукаат. Бев таму два часа.
Не мрднав. Пукаа во се што се движеше.
Жал ми е, жалам.
Прости ми.
Беше толку тивка.
Беше ужасно.
"Душо, купуваме храна за вечерата. Ако не се јавиш, риба.
Може? Три,
два, еден..."
Риба. -"Риба!
Стави и малку компир. Доаѓаме веднаш.
Душо, купуваме храна за вечерата.
Ако не се јавиш, риба."
Здраво, Антоан. -Здраво.
Еве ги залихите. Во четврток имаме морков и модар патлиџан.
Ми го донесе садовите?
Што? -Садовите за храна?
Не? Не е важно.
Ќе ги донесеш во понеделник? Не мораш да ги миеш.
Мелвил, ти се допадна супата?
Не!
Не? Не ти се допадна?
Бљак!
Не сега. Морам да изберам фустан.
Еј.
Се е в ред, момче?
Каде е тато?
Антоан, отвори! Отвори!
Тука сум.
Што е со тебе?
Само бирам фустан.
Луд ли си? Не смееш да го оставаш синот сам!
Фала, душо.
Посилни сме од сите војски на светот.
Ти го кажа тоа.
СНИМКА ОД НАПАДОТ ВО БАТАКЛАН
- Каде беше цело време? - Што?
Оние што загинаа на 13 ноември се доказ за нашите вредности.
Должни сме, повеќе од кога и да е, да ги сочуваме тие вредности.
Никогаш нема да му се препуштиме на стравот
ниту на омразата.
Тато, бањање!
Што правиш тука? Оди! Ќе се намокриш. Немам време.
Оди, те молам.
Мелвил, каде си?
Што правиш?
Луд ли си? Што направи? Ги уништи.
Сега се за во ѓубре.
Молчи. Престани!
Ќе престанеш ли? Молчи!
"Ја добивте итната служба.
Имајте трпение, операторот ќе се јави."
Прости ми, ангеле.
Да, да.
Одиме да ја видиме мама.
Не... Не во бара!
Гледај.
Таму е. Го гледаш цвеќето?
Еве. Тука.
Тука.
Знаеш, душо,
мама не може да живее со нас.
Замина.
Не можеме веќе да ја видиме.
Но, сепак останува со нас. Во нашите срца.
Тука.
Ако сакаме да ни е блиску, треба да доаѓаме тука. Гледаш?
Знаеш,
последните денови се е испомешано.
Јас...
Моја вина е. Вина на тато.
Нема веќе да биде така, јас и ти сега сме тим.
Тим на авантуристи.
Ако нешто не биде в ред,
кажи ми.
Секогаш ќе бидам тука за тебе.
Ветуваш?
Се држи, против ветерот!
Издржа! Одиме понатаму!
Оваа.
Тука.
Пак! -Пак! Уште еден.
- Кога ќе биде слободен? - Од 1 февруари.
Треба да се средат ситници. Ви одговара?
Компост? Давеж.
На два дена одам 300 м за да фрлам ѓубре.
Кога таа заклучи дека тоа е суштината, не можев да ја убедам.
Сега бара се да е макробиотски.
Баш се.
Не тепај се, Максим!
Сечеме зеленчук на коцкички. И житарките ги гмечиме.
Имам јас друга работа!
Кој е твојот пристап?
Само смрзнати јадења Пикард.
Блазе си ти!
Одиме, Антоан.
Стави ги сте.
Сите? -Да.
Еве.
Добро.
Ајде.
Не знам зошто дојдов тука.
Животот тече понатаму, но...
Не знам дали сакам.
Елен сака.
Мислиш?
Да. Сигурен сум.
Среќен роденден,
среќен роденден,
среќен роденден, Бруно,
среќен роденден!
ВИКЕНД НА КОРЗИКА
Зошто одеше таму?
Бестрага, бестрага!
Се е во ред?
Еве.
Пази.
Јадење!
Чекај. Не мрдај.
Чекај. Наваму.
Престани.
Мелвил, дојди.
Дојди, одиме!
Ајде! Те дриблав!
Не сакаш да играш?
Мелвил, престани.
Играј на друго место.
Фати ме!
Тато! -Ајде!
Фати ме!
Топката. -Не, Мелвил.
Реков не. Без топка.
Браво, душо. Ајде!
Супер! Те држам со една рака. Гледај!
Браво! Супер!
Добро е.
Тато? -Да, душо?
Еден од напаѓачите во Париз конечно е фатен.
Не пружи отпор и не пукаше на полицијата,
но Белгијците, за секој случај, го онеспособија со истрел во нога.
Уапсени се и другите четворица. Операцијата...
Ајде, фати ме!
Одам во морето!
Се плашиш?
Ајде, дај ми рака.
Нели е убаво?
Гледај колку е бистро.
НИКОГАШ НЕМА ДА ЈА ДОБИЕТЕ МОЈАТА ОМРАЗА
МЕДИЈАТРАНСЛЕЈШНС