Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Futbol to religia w tym kraju.
Wszyscy znajomi grali w futbol australijski.
Miałem talent.
Ale też nie będę się wypierał
harówki i poświęcenia.
O'Loughlin, dwukrotny najlepszy zawodnik.
Co za mistrz.
Najpierw był jeden mecz, później drugi.
To 500. gol gwiazdy stulecia dla zespołu rdzennych Australijczyków.
Michael O'Loughlin, wspaniale!
To zmieniło nasze życie.
To dzień Michaela O'Loughlina! On pierwszy rozegrał 300 meczów
w barwach Sydney Swans.
Sport łączy ludzi.
Gramy w niesamowitą grę, futbol australijski.
Gdy wybiegam na boisko, reprezentuję rodzinę i społeczność.
To nie ciężar, to coś, co dodaje mi sił.
Rasizm ma się dobrze w Australii.
To, co się dzieje na boisku, jest odbiciem wydarzeń
po drugiej stronie barykady, w społeczeństwie.
Wielu nie-Aborygenów mówi: „Pogódź się”.
Nie można się z tym pogodzić, jeśli to się dzieje cały czas.
Doświadczyłem tego, gdy miałem 12 lat.
To przywołuje wspomnienia i naprawdę mnie wkurza.
To po prostu boli.
Napastowano mnie na tle rasowym tydzień temu i wcześniej.
Mam tego dość. Mam dość walki.
Kiedy grasz w meczu przed 70 000 osób
i ktoś wykrzykuje przez ogrodzenie „małpo”, „abo” lub „czarny psie”,
bardzo cię to deprymuje.
Skąd rdzenni mieszkańcy mają siłę, by się tym nie przejmować?
To trudne zadanie.
Tarryn Thomas.
Nasze młodsze pokolenie poprowadzi ten kraj w przyszłość.
On tego dopilnuje, Michael Walters!
To proste, nasz naród chce zmiany.
Jest jeszcze wiele do zrobienia.
Trzeba wywrzeć wpływ
i zostawić świat lepszym, niż się go zastało.
Wojownicy na boisku
RUNDA SIR DOUGA NICHOLLSA, 2021 R.
Gdy dorastałem, moi wujkowie, ojciec i matka ciągali mnie na mecze.
Bez trudu jej się nauczyłem,
oglądając mecze i uczestnicząc w nich.
Masz bilet?
-Nie. -Twoja mina...
Nie pomogę ci.
Ale tak, to mnie kręciło.
Cześć, jak się macie?
Kolejny mecz i kolejna rozrywka.
Pomyślałem: mogę to robić.
Ty też? Pstrykamy.
Spokojnie.
Miałem do czynienia z futbolem
i wiedziałem, co z tym zrobić.
Jak się macie? Hej, bracie.
Hej, koleś. Cześć.
Przyszło to całkiem naturalnie i było łatwe.
Hej, jak się masz?
Dobrze cię widzieć.
Dotyk piłki, jej odbicie,
widziałem, w którą stronę poleci.
Nie wiem, to było...
To było naturalne.
Spójrz na siebie, wyglądasz super.
Muszę tak wyglądać, prawda?
A potem, gdy stajesz się profesjonalistą,
masz nad czym pracować.
STOIMY ZJEDNOCZENI NA ZIEMI GADIGAL
Zasady futbolu AFL
CZŁONEK ZARZĄDU SYDNEY SWANS
mówią, że nie ma zasad.
I wraca.
Jest w dobrej formie, geniusz.
Jest 18 graczy w każdej drużynie.
Każdy próbuje zdobyć piłkę.
Jest jak gorący ziemniak. Piłka toczy się po ziemi.
Wyjątkowy talent.
Czujesz się niesamowicie, kiedy jesteś blisko na stadionie z 70 000 ludzi.
Tak, kocham to, moja rodzina to kocha,
nasza społeczność to uwielbia, Australia też.
Ale huśtawka. Parker podnosi piłkę.
Wjeżdża na prawą stronę.
I gol. To ich trzeci.
ADELAJDA
Jak opisałbym mamę?
Muriel ma bardzo silną wolę, jest bardzo zdeterminowana.
Myślę, że może uchodzić za bardzo zdyscyplinowaną i twardą.
Witam!
Ale pod tym wszystkim kryje się gołębie serce.
-Cześć. -Cześć.
-Jak się masz? -Dobrze.
-Miło cię widzieć, tak. -Cześć, kolego.
Interesowało ją wszystko, co robiliśmy.
Czy to sport, szkoła, czy cokolwiek innego,
zawsze była podporą, więc...
Ale jest naprawdę niesamowitą mamą.
Miło cię widzieć.
-Wszystko dobrze? -Tak, dobrze.
Jak minęła podróż?
To był potworny i długi lot, ale w końcu tu dotarliśmy.
Myślę, że Ricky odbierze Derricka.
-Tak? -Pojadą do Salisbury North.
To cudownie.
Sport był wtedy popularny,
zwłaszcza futbol, i myślę, że Michael,
jako bardzo młody chłopak, po prostu chłonął to wszystko:
entuzjazm, spotkania rodzinne,
i był po prostu naturalnie uzdolniony
do gry w piłkę
ze swoimi braćmi, kuzynami i wujami.
-Zawsze była piłka. -Zawsze.
-Wiele wybitych okien. -Potłuczone szyby i...
Piłki za ogrodzeniem.
Skoki przez płot, po piłkę.
Rodzina wiele znaczyła
i oferowała wsparcie, zawsze i wszędzie.
Bo Michael miał liczną rodzinę.
Dziesiątki kuzynów.
-Kiedy ktoś wpadł... -Mieli piłkę.
Pomyślałem: „Wujku, chodź i kopnij piłkę”.
Czasami przewracali oczami, ale kopali z tobą.
-Więc to było jak... -Tak.
Wszędzie, dokąd szedłem, nawet do sklepu, brałem piłkę.
Gdzie się tylko dało. Zabierałem ją nawet do szkoły.
Tak. Do autobusu.
Mieliśmy szczęście, bo tam, gdzie mieszkaliśmy,
byli ciocia i wujek, tuż za rogiem,
babcia też.
Wszyscy mieszkali przy Salisbury North
i opiekowali się sobą.
Lekcje, których się nauczyłem od ciotek i wujków,
szczególnie w sensie piłki nożnej, to dbanie o siebie,
żeby nie pić,
to też wcześnie mi wpojono.
Mówili dużo o rasizmie wokół sportu,
ale zawsze chodziło o to, by to nie przeszkadzało w grze.
„Skup się na piłce”.
Czasem chciałem się bić, ale...
musiałem się opanować i skupić.
Bywałem zły na boisku,
gdy byłem dorastającym juniorem, i mnie przezywano.
Wiedziałem, że moja babcia i mama patrzą i mówią:
„Przestań się bić. Wracaj po piłkę”.
SALISBURY NORTH, AUSTRALIA POŁUDNIOWA
Zawsze wiedziałem,
że mieliśmy wyzwania
w miejscu zamieszkania i mało pieniędzy...
Tak więc nasi ludzie bywali raz na wozie, raz pod nim.
Tutaj spędzałem czas i poznawałem przyjaciół,
latem grałem w krykieta, a zimą w futbol.
Każdy miał piłkę i łatwo było znaleźć kogoś, z kim można by pokopać.
Wspaniale, prawda?
Dopiero gdy miałem chyba 12 lat
i zacząłem grać w drużynach,
pomyślałem, że nieźle mi idzie.
I myślę, że to mama powiedziała:
„Gracze zarabiają krocie za grę w futbol”. Byłem pod wrażeniem.
Nie wiedziałem, że można zarabiać, grając w piłkę.
Byłem w szoku. Zapytałem: „Co?”.
I to było to. I pomyślałem: futbol.
Umiem grać, byłem naprawdę dobry.
I mogę pomóc rodzinie w sytuacji, w której się znajdowaliśmy.
Pięciu chłopców w jednym pokoju,
wszyscy na łóżkach piętrowych, kuzyni spali na podłodze.
Pomyślałem: „Kupię mamie dom”.
„Zrobię coś, skoro jestem dobry”.
Był jeszcze w liceum, w 12 klasie,
kiedy drużyna Swans przyjechała z wizytą.
Pomyśleliśmy: „Co oni tu robią? Czego ci goście chcą?”.
Nie mieliśmy pojęcia, czego się spodziewać.
Pomyślałem tylko: „Wow”.
To było ekscytujące i przerażające.
-Wszystko naraz. -Tak było.
To był lekki szok kulturowy. Z lokalnego klubu piłkarskiego
do środowiska AFL.
To było...
-Awaria systemu. -Byliśmy przerażeni.
Przejście z Salisbury North do Sydney było wielkim krokiem.
Po tygodniu byłem wykończony.
Byłem gotowy wrócić do Adelajdy
i mieszkać z mamą, pracować tam i grać dla Salisbury North.
Ale silni ludzie w moim życiu, jak moja matka, mówili:
„Nic tu po tobie. Zostań tam.
„To zbyt dobra okazja, by z niej zrezygnować.
„Niewiele osób ma taką możliwość”.
Śledzę karierę młodego Thomasa,
którego historia, według mnie, wygląda dokładnie tak samo.
Trudne sąsiedztwo, wyprowadzka daleko od domu,
by spełnić swoje marzenie.
Zupełnie sam na 50 metrze.
Tarryn Thomas.
Jako dziecko Tarryn był...
świetny, energiczny,
ambitny, wyczerpujący.
Myślę, że ta pasja
doprowadziła go do miejsca, w którym jest dzisiaj.
Utalentowany młody Ricciuto zalicza bramkę.
To naprawdę dobry początek dla North.
Dwie bramki na tablicy, a Koty mają dwa gole straty.
Obserwowałem Tarryna z daleka.
Teraz dla niego to tylko konsekwencja w działaniu.
To odróżnia naprawdę dobrych graczy od tych świetnych.
Spacer, otwarta bramka. I znowu tłum w górę.
Idzie za tym pewna odpowiedzialność
i przekona się, że jego głos będzie głośniejszy,
a on stanie się bardziej pewny siebie.
Nie jestem wielkim gadułą.
Wolałbym, żeby to piłka mówiła.
Dobrze. Thomas.
Tarryn Thomas odwraca się,
kopnięcie, bramka.
Zawsze gdy wchodzę na boisko,
myślę o moich przodkach i wszystkich braciach, którzy byli przede mną.
Jestem z tego bardzo dumny,
że mogę wyjść, grać i opowiadać swoją historię na boisku.
Uderza Tarryna Thomasa.
Ależ biegnie.
Nie ma nikogo z przodu.
Ustawia go z przodu.
Myślę, że młody chłopak ma ogromny potencjał,
by być naprawdę świetnym graczem w lidze przez długi czas.
To może ustawić go i jego rodzinę na resztę życia.
DOONSIDE, NOWA POŁUDNIOWA WALIA
Dorastając, miałem całkiem dobre życie.
Oczywiście nie miałem dużo, ale...
mama i tata zrobili dla mnie wszystko.
Tu w Doonside
albo pójdziesz dobrą ścieżką,
albo złą.
Zimą była piłka nożna,
a latem była to lekkoatletyka.
Nigdy nie przestawaliśmy trenować.
Nigdy nie przestał uprawiać sportu.
BABCIA TARRYNA
Sport, sport i więcej sportu.
Stosy medali.
Dalej, Tarryn!
Najdumniejsza,
najdumniejsza babcia
na świecie.
Mam wnuka, oglądam go w telewizji
w każdy weekend, gdy gra w AFL.
Uniacke. Ma przed sobą tylko jednego rywala.
I to jest Thomas...
Pierwszy raz zdarzyło mi się to
w szkole. Zostałem nazwany „czarnym psem”.
Nawet nie wiedziałem, co to znaczy,
ale to nie było w porządku.
W moich czasach nigdy, przenigdy nie rozmawialiśmy
w szkole o naszym rdzennym pochodzeniu.
Tego mnie nie nauczono.
A dziś wnuki chcą wiedzieć,
z jakiego plemienia pochodzą.
Jesteśmy Kamilaroi,
a naszym totemem jest goanna.
Uważam, że ludzie myślą, że nie mamy serc.
Tylko ze względu na kolor naszej skóry.
Zrobię wszystko dla mamy, braci i sióstr,
aby także mieli dobre życie.
Zrobili dla mnie wszystko.
Tarryn daje przykład, jak powiedziałam,
to ambasador zmiany.
Potrzebujemy zmiany.
Ale mieć kogoś takiego jak Tarryn,
który tak postępuje, sprawia, że jestem dumna.
Wzruszyłam się.
Przepraszam.
DOM KULTURY W PÓŁNOCNYM MELBOURNE
To jest wspaniałe.
Jak się czujesz, kolego?
Stanęły mi włosy na karku.
SZACUNEK
Odczuwam dumę.
Przechodząc obok, dostaję gęsiej skórki.
I widzę tu i „dumę„, i „szacunek”.
I taką kultową pozę.
Uwielbiam, kiedy klękano przed meczami,
wszyscy klękali.
Myślę, że możliwość zabierania głosu to coś potężnego.
Zwłaszcza że mam swój mural.
To odnosi się do mojej społeczności, która mówi „nie” rasizmowi.
Więc nie tylko my,
ciemnoskórzy, ale wszyscy jednogłośnie,
jedna wielka społeczność, mówimy jednym głosem.
Ta poza i to, co symbolizuje w Stanach,
gdzie wszystko się zaczęło od ruchu Black Lives Matter.
I to teraz rozszerzyło się na cały świat.
Tu reprezentujesz nie tylko Północne Melbourne, klub piłkarski,
ale i pobratymców w całym kraju.
To bardzo ważne dla wielu różnych ludzi,
ale dla mnie chodzi o siłę, kulturę. Właśnie o to.
Chcę być awangardą,
kontynuować to, co rozpoczęli gracze w przeszłości.
Iść dalej.
Jestem z ciebie dumny. Brawo.
Dość patrzenia na siebie, kolego. Chodźmy.
Jak się masz, dobrze?
-Dobrze cię widzieć. -Jak się masz?
Dzisiaj mamy kilka niesamowitych, rdzennych talentów.
Widziałeś coś takiego w trakcie kariery?
Jako rdzenny historyk,
śledziłem grę, wszystkie jej rodzaje, sporty.
Rzeczywistość jest taka, że dawniej nie mieliśmy szans.
Były bariery. Była segregacja.
Dopiero w późnych latach 60. i w 70. otworzono nam drzwi.
Ale w zasadzie wywarzyliśmy te drzwi,
bo w naszej społeczności drzemały ogromne talenty
i byli niesamowici gracze.
Gdy tego spróbowaliśmy, nie było odwrotu.
Eddie trzyma piłkę.
I wbija ją!
Oto Eddie Betts!
Absolutna supergwiazda!
Sport był dla nas trampoliną. Pozwolił nam żądać
zmian i uznania.
Tutaj i z pewnością w całym kraju,
gdzie istnieje długa historia walki o prawa tubylców.
Lata 60. były czasem wielkich przemian społecznych i politycznych.
AKCJA STUDENCKA DLA ABORYGENÓW
Był Charlie Perkins i Freedom Ride.
Gurindji Walk-off na Wave Hill w 66.
Referendum w 1967.
Wspiera nas 92% populacji.
Ambasada namiotowa w '72.
A wczesny ruch Aborygenów, co niewiarygodne,
już 100 lat temu miał powiązania afroamerykańskie.
Wpływy i inspiracje afroamerykańskie.
Mówią wypadek, my mówimy morderstwo!
CZARNE ŻYCIE MA ZNACZENIE
STÓJ, NIE STRZELAJ
Mówią wypadek, my mówimy morderstwo!
Po tym, co widzieliśmy w telewizji, co spotkało George'a Floyda
i wielu innych.
Ale to było przerażające wydarzenie.
A potem protestowaliśmy tu,
mam na myśli zloty w Newcastle, Brisbane,
Sydney, Melbourne, tysiące ludzi.
To przywróciło nam głos, jeśli chodzi o media.
I moglibyśmy wrócić do Komisji
ds. Ciemnoskórych Zabitych w Areszcie,
bo to jest kontynuowane.
Realizujemy wszystko to, co wstrzymano
i uznano za zbędne bądź ignorowano.
Sweter, który masz, nosimy z dumą.
Tak jak wielu naszych nierdzennych braci i sióstr
w trakcie rundy tubylców.
To dla nas niewiarygodne.
Możemy zaprezentować naszą kulturę na dużej scenie.
-Co to dla ciebie znaczy? -To inspiracja, duma.
Runda Marngrook to specjalna runda
dla rdzennych zawodników,
z konkurencji kobiet i mężczyzn.
Wiem, że każdy gracz uwielbia zakładać sweter
z rdzennym nadrukiem, aby wyjść
i reprezentować nasz klub, ale i naszą kulturę, nasze pochodzenie.
Marngrook była grą plemienną.
Aborygeni grali skórą oposa
wypełnioną węglem drzewnym i zszytą.
Piłka latała wszędzie.
Było nawet od 50 do 60 graczy,
którzy próbowali ją złapać.
Założyciel AFL zobaczył to i pomyślał:
„To niesamowite, szybkie,
„mnóstwo akcji”.
Myślę, że z tego wyewoluowała gra AFL.
Teraz w tę grę gra wielu naszych pobratymców.
Czas zabłysnąć i odcisnąć swoje piętno na tej grze.
Krok...
Wspaniały blok.
Pierwszy mecz
wciąż mnie zachwyca.
O'Loughlin ma piłkę. Czy zastosuje trochę magii?
Powrót do O'Loughlina. O'Loughlin kopie do bramki.
Wspaniale!
Wszyscy, których znałem, oglądali.
O'Loughlin przy piłce. I już jej nie odda.
Jakim on jest graczem, Micky!
Myślę, że byli zaskoczeni, widząc mnie na boisku. Mówili:
„On naprawdę to zrobił.
„Naprawdę gra w telewizji”.
Nigdy tego nie zapomnę. A nasze życie zmieniło się na zawsze.
Na lepsze.
Udało mi się zagrać jeden mecz, drugi, trzeci i ostatecznie trzysta.
Sydney triumfuje! O'Loughlin gwiazdą!
Trzysta meczów.
Michael Walters Jr. jest jednym z moich ulubionych piłkarzy.
Poradzi sobie... Walters!
Chodźmy na mecz.
Na 30 sekund.
Ucieknie. Nie marnuje czasu.
Potrafi się upilnować.
Był świetny dla tego klubu piłkarskiego.
Dumny Aborygen
gra przed rodzimą widownią, swoimi pobratymcami.
Miał niesamowitą karierę.
I znów ominięcie.
Jest niesamowicie skuteczny na 50 metrze.
Michael Walters!
Fremantle w grze. Do tyłu.
Walters na końcu.
Piłka była tylko środkiem,
który chronił mnie od kłopotów, ale również kocham futbol.
Zrobię wszystko, aby wspiąć się jak najwyżej.
Czułem dumę, że zwerbowało mnie Fremantle Dockers.
To zespół z Perth.
Mieli wielu wspaniałych rdzennych graczy.
Za moich czasów grało ich wielu.
Bez wątpienia będzie ich więcej.
On jest zwycięzcą. Michael Walters strzelał gole.
Wielką siłą Sonny'ego jest jego umiejętność przewidywania gry.
Widzisz, kiedy oglądasz mecz, jak jego umysł tyka.
Widać to u niektórych graczy. Ja to widzę u niego.
Zawsze jest o krok przed wszystkimi.
Michael Walters osiągnął sukces, w meczach z ostatnich tygodni.
Trafił do celu.
Oto spec od ostatniej kwarty.
Wspaniale widzieć Michaela Waltersa,
który był absolutną gwiazdą.
MIDVALE, AUSTRALIA ZACHODNIA
Mam dużą rodzinę.
Jak można się spodziewać, w rdzennych rodzinach, bliżsi i dalsi kuzyni,
wujkowie i ciocie ciągle się spotykają.
Chcesz kanapkę z szynką?
Moja mama jest bardziej troskliwa.
To ona zawsze woziła mnie na treningi, mecze,
a koledzy spali u nas, żebyśmy mogli jeździć razem.
Najpierw trochę spróbujemy.
Zawsze była tą, która prała moje stroje piłkarskie
i czekała na mnie rano, kiedy się obudzę.
Kiedy pani wiedziała, że on może grać?
Zanim zaczął chodzić.
Kiedyś miał piłkę nożną. Cały czas.
Bez przerwy.
W domu, w korytarzu.
Zgaduję, że jak w moim domu w Salisbury North,
kilka dziur w oknie. Czy to częste zjawisko?
Tak było z chłopcami.
Odegrała ogromną rolę w mojej karierze.
Nawet teraz jest pierwsza na stadionie.
Wiele jej zawdzięczam.
Miałeś kłopoty w szkole, dorastając?
-Nie ty osobiście, ale... -Rasistowskie uwagi, raz czy dwa
spotkało mnie to w juniorach.
Doświadczyłem tego na boisku bardziej niż gdziekolwiek indziej.
Na boisku piłkarskim jako junior chciałem się bić ze wszystkimi,
bo nie rozumiałem, czemu mnie przezywają.
Próbowali mnie zniechęcić do gry.
To będzie rzut wolny, więc jest i zaczepka.
Posłał im buziaka, prawda?
Druga kwarta i wciąż zaczepki.
Kiedy mówisz o rasie i oczernianiu,
nikt o tym nie mówił
dopóki Nicky Winmar, Michael Long,
nawet nasi gracze przed nimi, Syd Jacksons i Polly Farmers,
przeszli przez piekło, aby grać w ukochaną piłkę.
Musieli czuć, że gra nie odwzajemnia ich miłości.
Gracze nieustannie dawali im to odczuć.
Sędziowie nie robili nic, choć wszystko słyszeli.
To było powszechne
i było akceptowane.
„To, co dzieje się na boisku, pozostaje na boisku”.
„Wy czarni, musicie zostać w swojej szufladce”.
I potrzeba było sporo ludzi o niesamowitej odwadze,
którzy mówili: „To bzdura. Koniec z tym”.
Zwycięstwo przyćmiła rzekoma rasistowska drwina
z ust Goodesa w ostatnich minutach.
Nie wyobrażam sobie, jak musieli być silni i odporni.
Miejscem ich pracy jest boisko piłkarskie.
Winmar: Jestem czarny i jestem z tego dumny
Byłem młodzieńcem, gdy zobaczyłem, jak Nicky podnosi sweter,
i pamiętam, że to było w mediach.
Stał się tą inspiracją, ponieważ ci gracze
co tydzień przez to przechodzili.
Czuję ogromną dumę, gdy widzę takie posągi i opowiadaną naszą historię,
i ludzi celebrujących naszą kulturę.
Czuję się dumny, ponieważ faceci tacy jak Nickyare utorowali nam drogę.
Na nas też spoczywa przekazanie pałeczki młodszym zawodnikom.
Nie ma wątpliwości, że to poczucie dumy,
nie tylko za to, co zrobił, ale dumy z mojej kultury.
Sport zmienił dyskusję na temat dyskryminacji rasowej.
AFL masowo promuje różnorodność w sporcie,
a także inicjuje rozmowy w innych obszarach,
które czasami, w innych miejscach pracy, są trudne.
Zwiększało to presję, którą Nicky Winmars musiał znosić.
Było ciężko.
Nicky i Michael Long
i ich cała ta walka.
Zawsze gdy wychodzę na boisko, demonstruję swój talent
i wygrywam mecze, ale także
przewodzę i jestem przykładem dla następnego pokolenia.
Moja duma z mojej kultury,
jeśli chodzi o futbol, to daje mi największe wsparcie.
Chcę widzieć rdzenne dzieci,
jak dominują i grają w realny futbol,
robiąc karierę, dla siebie i rodziny.
Wyciągnij je. Rozciągnij go.
Zawsze miło jest chodzić po ulicy, gdy ludzie wołają twoje imię.
Widok małych dzieci chodzących z moim numerem na plecach jest ogromny.
Co się dzieje?
Nic.
Niewiele. Jak się masz?
Tutaj Michael O'Loughlin.
-Jak się masz? -Dobrze cię widzieć.
Pokazuje mi tylko okolicę.
Przepuszczam go.
Kto tu jest fanem Fremantle?
Są fani West Coast?
Są fani Sydney Swans?
Możecie odejść.
Nie, chłopaki gracie.
Moja rodzina to silna, rdzenna ludność.
Znaliśmy swoje pochodzenie.
Zawsze wracają na wieś, z powrotem na południe,
do Albany i regionu Great Southern.
Bez wątpienia kochamy te miejsca i stąd bierze się nasza kultura.
Jak się masz?
Mam już z tobą jedno zdjęcie.
Starsze pokolenie nauczyło nas tego,
wpoiło nam nasze pochodzenie.
Na trzy wszyscy mówią „Swans”.
Freyo, na trzy. Raz, Dwa, Trzy!
Freyo!
AFLW jest jak mocne światło.
Wokół gry panuje niesamowite zamieszanie.
Spójrz na szybkość Hodder w pierwszej grze.
Zdobyła pierwszego gola!
Te silne, niesamowite, dumne, ciemnoskóre kobiety są niesamowite.
Są inspiracją dla naszego młodszego pokolenia.
Jak się masz?
Miło cię widzieć. Jak leci?
Świetnie. Będąc tu, musisz nosić fiolet.
-O nie. -Przepraszam.
Inaczej niż przywykłem, ale jestem na twoim terenie.
W krainie Noongar.
-Tak. -To bardzo szczególne miejsce.
Absolutnie.
AFLW odgrywa ważną rolę w tej społeczności.
W całym kraju rośnie w siłę.
Jak jest w Perth?
Teraz trudno mi sobie wyobrazić nasz klub bez kobiecej drużyny.
-Absolutnie. -To byłby upadek.
Oczywiście byłoby też znacznie ciszej.
Ale energia, którą wnoszą do klubu,
na boisku, i którą się dzielą, jest niesamowita.
To inspiracja dla młodszego pokolenia,
widok tych niesamowicie silnych kobiet,
grających w ukochaną grę.
Kopnięcie z lewej, czy wiatr ją uniesie?
Będzie, ona odbije.
Maddy Prespakis, młodzik.
Zawsze mówię, że AFL Football to dla naszej ludności
nauka o szkole, edukacji, zdrowym stylu życia, zatrudnieniu.
Dla mnie jedną z rzeczy, którą udało się zrobić na początku,
było pokazanie innym ludziom, że w ogóle to potrafimy.
Co ważniejsze, pokazało nam, że możemy to robić.
A skoro mogliśmy, to inni też mogli.
Reprezentacja Ludności Rdzennej,
która stanowi
tylko około 3% populacji kraju,
a w AFL, w zespołach męskich oraz naszych żeńskich,
jest nas między 11 a 13%.
To naprawdę wyjątkowe,
że mówimy o naszej kulturze,
mówimy o naszym rodowodzie, co świadczy o naszym o kraju.
A kraj czyni cię silnym.
kultura czyni cię silnym.
KRAJ MAMY, POINT PEARCE
Jak długo tu mieszkasz?
-W tym domu? -Tak.
Dwadzieścia, 21 lat.
A najmłodszy z...
-Około 14. -Czternaścioro dzieci?
WUJEK MUDDY, NARUNGGA
-Brat mojego taty? -Tak.
Co tu masz? Wyjaśnij mi to.
To jest mój... Przeczytasz to?
Tak, to mój akt odstąpienia.
„Oświadczam, że przestaję być Aborygenem.
„w celu zamieszkania przy...”
Nazywało się to psim biletem.
-Ile miałeś lat? -Miałem trzy lata, kiedy go dostałem.
„Jeśli w dowolnym czasie Rada Ochrony Aborygenów
„uzna, że wymieniony Michael Victor O'Loughlin...”
-Ty. -Tak.
„...nie ma charakteru, normy inteligencji
„oraz stopnia rozwoju uzasadniającego dalsze obowiązywanie oświadczenia,
„Rada Ochrony Aborygenów może odwołać to oświadczenie”.
-Niewiarygodne. -Widziałeś ten?
„Przestaję być Aborygenem
„celem zamieszkania...” dla wszystkich ciemnoskórych?
Nie chciano tego podpisywać,
ale chcieli uciec z misji,
by zapewnić lepsze życie swoim rodzinom...
-Znaleźć pracę. -Pracować na zewnątrz.
Mnie porusza to o zaniechaniu bycia Aborygenem.
To ogólne świadectwo odstąpienia.
Dodatkowe korzyści obejmują:
swobodne poruszanie się po mieście, bez aresztowania.
Tak.
Nawias. Obowiązuje godzina policyjna.
Wchodzenie do sklepów i hoteli.
Możesz zostać obsłużonym lub nie.
Tak.
Są specjalne warunki.
„W celu uzyskania świadectwa odstąpienia,
„należy ściśle przestrzegać”.
Mówienie w ojczystym języku - zabronione.
Uczestnictwo w tańcu, rytuałach, obyczajach tubylczych - zabronione.
Obcowanie z innymi rdzennymi mieszkańcami, w tym rodziną - zabronione.
Nie wolno spotykać się z rodziną.
„Asymilowanie się w szerszej społeczności.
„Jeżeli wszystkie warunki zostaną spełnione i dotrzymane,
„można zakwalifikować się do życia w mieście bez nadzoru”.
„Możesz tak uwolnić się od zapisów Ustawy o Ochronie Aborygenów
„i żyć jak biały człowiek”.
-Szalone. -Absolutnie szalone.
Datowano 10 marca 1951 roku.
-Ta linijka mnie dobija. -Która?
Możesz uwolnić się od zapisów Ustawy o Ochronie Aborygenów
i żyć jak biały człowiek.
Wszystkie te odstąpienia, certyfikaty
i zakazy obowiązywały, ale wszyscy razem grali w piłkę.
Potem, po meczu, rozchodzili się.
Każdy szedł w swoją stronę. Kiedy grałem,
-to był rok 1967, może 1966. -Tak.
-Ale nie mogłem wejść do pubu. -Niebywałe.
-Czy to... -Tak.
-To jest ekstra. -To dobre stare zdjęcie.
-Wywodzi się stąd wielu dobrych piłkarzy. -Tak.
Młodsze pokolenie zaczęło się od tej grupki
i potem kontynuowano.
Aż do, jak powiedziałem...
Mogli grać w futbol australijski.
-Pojechałem do Sydney. -Tak.
I spędziłem tam 25 lat.
Twoja matka spytała, czy będę kibicował Sydney.
Odparłem: „Nie, kibicuję Richmond”.
Nie mogę zmienić sympatii.
Jestem za Richmond od 1959 roku.
Jedyne, z czego czerpię siłę, będąc daleko od domu, w Sydney,
to moje pochodzenie, mój rodowód związany z tym miejscem.
Twoje korzenie.
Moje powiązania z Narunggą, Ngarrindjeri i Kaurną,
to jest coś, z czego czerpię siłę,
kiedy odczuwam tęsknotę za domem, gdy mam kontuzję,
czy gorszą formę, wracam myślami do tego miejsca...
i ludzi takich jak ty i mama.
Jestem daleko od domu. I przegapiłem wiele rzeczy,
ale wiem, że jesteście dumni z tego, co osiągnąłem.
-Masz dom, do którego możesz wrócić. -Pewnie.
Jestem dumny z rodów, związanych z tymi stronami.
Uczę tego swoje dzieci.
Tysiące moich dziadków i babć wędrowało przez ten kraj.
To moje korzenie i moje źródło.
COORONG, AUSTRALIA PŁD.
To całe moje życie.
Tam się zaczęło i trwa od tysięcy lat.
Zawsze o tym pamiętam.
KRAJ TATY, RAUKKAN
Uwielbiam tu przyjeżdżać. To niesamowita kraina.
Zawsze byłem świadomy i przywiązany do myśli,
że mój ród jest związany z tym stanem.
Raukkan i Ngarrindjeri, krainy mojego ojca,
to dla mnie wyjątkowe miejsca.
Hej. Michael O'Loughlin.
Jak leci?
-Miło cię widzieć. -Ciebie też.
-Witaj w domu, bracie. -Wspaniale.
Zawsze mnie obchodzili moi pobratymcy.
Zawsze mnie obchodziły Point Pearce, Raukkan
i doświadczenia naszej ludności,
to, jak byliśmy traktowani, jak silni się staliśmy.
Mój dalekowzroczny pradziadek Milerum mawiał: „Trzymaj się.
„W okolicy roi się od tych wszystkich farm”.
Jestem zachwycony, że on to dostrzegł,
a nasza przyszłość zmieniła się na zawsze.
Świetne. Co tam masz, wujku?
Poznałem to.
To Milerum.
To twój pradziadek.
Miał sześć lat, gdy pierwszy raz ujrzał białego człowieka,
i wiedział, że...
dzięki wiedzy, którą przejął od rodziców i dziadków,
mamy dziś słownik, dzięki jego pracy.
Absolutnie.
Tak z ponad 700 słowami, których nauczył...
-Tak. -Kto to robił?
Nikt tego nie robił.
Na szczęście wszyscy jeździliśmy po kraju
i wiemy, że wiele grup narodowościowych straciło język
i przestało kultywować kulturę.
Tak.
Wiemy, że wielu naszych pobratymców,
naszych dziadków, miało złamane serca,
miało złamanego ducha.
Wiemy, że niektórzy doświadczyli tego, a inni nie.
I ta sytuacja trwa. Nadal mamy do czynienia
z plagą samobójstw.
Z samobójstwami młodzieży, alkoholizmem.
Więc to jest wyzwanie dla nas wszystkich.
Co zostawimy?
Na co poświęcimy życie?
Co zostawimy następnym pokoleniom?
Kiedy patrzę na Michaela, widzę małe dziecko,
bo znam jego ojca i matkę.
Widzę Michaela, który grał dla Sydney,
ale postrzegam go też inaczej.
Widziałem go na wszystkich etapach życia,
więc to, co Michael robi,
jest niebywale ważne.
Potrzebujemy takich ludzi jak on.
On naprawdę jest Milerumem tego pokolenia.
Znowu mam ciarki, kiedy to widzę.
Widzę w nim mojego tatę.
-Tak. -Ja też.
Widzę twarz taty, gdy na to patrzę.
-Niewiarygodne. -Tak.
-To krzepki człowiek. -Tak.
Bardzo... By mieszkać w Coorong, trzeba być krzepkim.
Jest odporny i wytrzymały.
Aborygeni są najbardziej odpornymi ludźmi na Ziemi.
Muszą być, by sprostać wyzwaniom
i przetrwać na jednym z najsurowszych kontynentów,
w niezwykłym miejscu zwanym Australią,
o którą nasz lud dba i którą kocha od tysięcy lat.
POINT PEARCE, „CHATA”
Spędziłem prawie całą moją młodość
w chacie w Point Pearce.
-Pamiętam, jak ją budowałem. -Tak.
Miałeś ze 12, 13 lat.
Zbudowałem ją.
Kiedyś po obu stronach były wydmy.
Kiedy wyjeżdżasz na wieś,
czujesz symetrię, trudno to wyjaśnić.
Czujesz się silny.
-Babcia nas przywoziła... -Wszędzie tu.
Tak, wędrowaliśmy po okolicy.
Dobrze, że mój brat też jest w domu.
To potrzebne.
Tym właśnie jest kultura. Kultura daje siłę do wszystkiego.
Można na to patrzeć cały dzień.
Piękne, prawda?
Wędruję wszędzie, jak ty.
Ale zawsze lubię wracać do domu.
-Do źródeł. -Otóż to.
-Po energię. -By być wiernym sobie.
Musimy się tego nauczyć.
Jeśli nie ze sobą, to z kim będziesz szczery?
Króliki wciąż tu żyją?
Króliki, kangury, wszystko.
-Kangury? -Ich jest najwięcej.
-Są wszędzie, bracie. -Kangury?
W każdy weekend, jeśli nie grałem w piłkę, i w wakacje, byliśmy tam.
I tęskniłem za tym, bo dawno tu nie byłem.
Ponieważ życie zabiera cię w podróż,
w trakcie której opiekujesz się rodziną.
Trudno wyjaśnić to komuś, kto nie jest tubylcem,
dlaczego to wyjątkowe miejsce,
to jak...
Mój lud zawsze zajmował się polowaniem i zbieractwem.
To jest to, bracie.
Przejdźmy się tam.
Spójrz na ten piaszczysty skrawek.
-Ten zapach. -Tęsknię za tym.
-Tak pachnie Bondi. -Masz szczęście.
Jednego jestem pewien, co do Point Pearce.
Nieważne, gdzie jestem,
tu zawsze będzie mój dom, do którego mogę wrócić,
bez względu na wszystko, i pogadać z ludźmi
o tym, co dzieje się w moim życiu.
Można na nich liczyć.
-Pięknie. -Powąchaj.
Wiem, czuję to stąd.
Carrie, chciałaś podsmażyć cebulę?
Otóż to.
Patrz, jak babcia gotuje.
Hej, tam jest.
Hej, dobrze, że przyszedłeś.
Wujek Muds.
Uważaj na rękaw.
Nie spiesz się.
Usiądź, wujku.
Nigdy nie zbłądzę.
Będę wiedział, dokąd iść, gdy będę musiał wrócić do domu.
Poszliśmy na spacer, a później na wzgórze.
-Tak. -Tak, super.
W porządku.
Widzisz tę czarną łachę piasku?
Tę ciemną część po drugiej stronie?
Złowiłem tam 13 krabów jednego dnia.
Wszystko tam łagodnie płynie.
Żyję w dwóch światach.
W świecie białego człowieka wśród Aborygenów,
kultywując naszą kulturę.
Profesjonalna wygrana zawodowej drużyny.
Swans zrobiła swoje.
Sport był dla nas sposobem na wszystko.
Na zdrowie, edukację, zatrudnienie.
-Wspaniała wygrana. Super. -Postaw na swoim.
Myśląc o edukacji dotyczącej rasizmu, widać,
że sport to dziedzina, która wiedzie w tym prym.
Jestem na emeryturze, mam 300 meczów na koncie,
zasiadam w zarządzie Swans i nie lekceważę tego.
-Widziałem przed laty, jak grasz. -Dawno temu.
Tak, wiem.
To dla mnie prawdziwy zaszczyt.
Jestem dumny z tego, co zdołałem osiągnąć.
POINT PEARCE SZKOŁA ABORYGENÓW
Myślę, że odwdzięczanie się społeczności to coś, co zawsze...
Aborygeni tak postępują. Mamy to w naszym DNA.
Fundacja GO to ważna część naszego życia.
Odwiedzamy społeczności, szkoły,
mówimy o edukacji, zdrowym stylu życia
i słuchaniu się mamy.
Nie zapominaj, skąd jesteś.
Jeśli nie wiesz, skąd jesteś, nie wiesz, dokąd zmierzasz.
Trzy gole Michaela O'Loughlina!
Wszystkie w drugiej połowie!
Niewielu jest większych od niego.
Mam nadzieję. Wierzę w ludzi.
Wierzę w nasz kraj.
Ale potrzebujemy więcej wojowników.
Więcej ludzi zabierających głos.
Potrzebujemy ich głosu.
Nikt nie zna Aborygenów tak jak oni sami.
Chcemy szacunku i wymagamy szacunku.
Napisy: Dariusz Makulski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Sławomir Apel