Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
KAPALI YOL
WILMINGTON, KUZEY CAROLINA 2018
Sığınaklar ve ordu burada.
Mahalleler burası.
Yardım ekipleri burada.
Ulusal Muhafızlar burada. Hepsi yemek yemeli.
Bir planımız var.
Yemek iletmekte sistemliyiz.
Daha farklı…
Adınız ne?
Ben, José.
Soyadınız ne?
-José. -José!
Gerçekten soyadınız ne?.
Andrés.
"Yemek iletmekte sistemliyiz." dediniz.
Evet.
Bunu sevdim.
Sistemli olmazsak insanlara yardım edemeyiz.
Ne unvanla buradasınız?
Bir unvanım yok.
İYİLİK MUTFAĞI
Geniş bir alana yardım götürmek zor bir iş olacak.
Kızıl Haç'a hâlâ ulaşılamıyor.
Hiçbir yardım gönderemiyorlar.
Tedarik sıkıntımız da olsa
150 bin yemek hazır.
Harika, tamam.
Her birine 40 tane koymayı unutmayın.
Bu önemli. Aç olan kimse kalmasın.
OFİS
Selam!
-Kaç sığınak var? -Üç tane.
Üç tane sığınak varmış.
Bir, iki ve üç.
Yüksek su seviyesinde ilerliyoruz. Şuna bakın.
Yemek ulaştırmanın tek yolu bu.
Burada yaklaşık 1000 adet yemek var.
İyi ki kamyonumuz var.
Dikkatli olun, sakin.
Dikkatli olun.
-Tamam, kurtulduk. -Hazır ol.
-Hazırlan. -İyiyiz.
Sakinleştin mi?
Evet, iyiyim.
Dikkatli olun arkadaşlar.
-Dikkat. -Tamam.
Devrilirse zıplamalıyız.
Evet.
Dayanır gibi ama akıllıca davranalım.
Hazırlıklı olalım.
Yüzme biliyoruz, değil mi?
-Evet. -Sorun yok.
Ben de biliyorum.
Yemekler burada.
Umarım insanları doyurabiliriz ancak kendi hayatımız da önemli.
Ne yapacağız…
Yemekleri ne yapacağız?
Şu an bir şey yapamayız.
Deneyecek miyiz?
Şu an değil.
Tamam.
Araçtan inin!
İYİLİK MUTFAĞI
"Pişirmek" kelimesini seviyorum çünkü bu İspanyolcada
"cocinero" demek.
Bana romantik geliyor.
JOSÉ ANDRÉS KURUCU, WCK
Cocinero, ocağın başında ateşe yakın olan kişi demek.
Bazen kendini yakarak
ateşin o sıcaklığını hisseder.
Her şeyi kazana koyar
suyu ve malzemeleri eklersin.
Sevgini ve zamanını verip sıcaklığı da artırınca
en nihayetinde
bir tabak yemeğin olur.
Lagos balıklı
Portekiz, Mozambik, İspanyol, Katalan,
İngiliz, Amerikan yahnisi!
-Selam! -Bu taraftan Jason.
Katalan denizciler, denizin ortasında bu şekilde yemek yapar.
Bu yüzden aşçıyım demek
kullanmayı sevdiğim bir kelime. Şef olmak…
Ekibimde şefliği ve mutfak yönetimi benden daha iyi
insanlar bulunuyor.
Özünde İyilik Mutfağı,
herkese yeten bir kazandır.
Başkalarının kargaşa gördüğü yerde ben fırsat görürüm.
Büyük sorunları anlamaya çalışarak
bu sorunları çözmenin basit olduğunu görürüm.
Aslında hepimiz bir kap yemeğe bağlıyız.
En azından başkalarına yemek yapabiliriz.
O yüzden aşçı olduğum için kendimle gurur duyuyorum.
Pişirip doyuruyorum.
Bu harika.
Şuna bak, kahverengi.
Peynir biraz eridi.
Basit ve kendine özgü tapa'mız hazır.
Başkent Washington'a 1993'te geldim.
23-24 yaşlarındaydım.
Amerika'daki en ünlü İspanyol tapa restoranlarından biri
hâline gelen bir yer açtım.
Ama insanlar bunu sorguladı.
Mekân için doğru şef olmadığımı düşündüler.
Büyük ihtimalle de haklılardı.
Yani daha 23 yaşındaydım.
Tapa restoranı için uğraşmak.
PATRICIA JOSÉ'NİN EŞİ
O yaşta her şeyi bilemezsiniz.
Buna şaşırmıştım.
Çok gençti ama El Bulli için çalışıyordu.
İspanya'nın lüks restoranlarında çalıştı.
Hayatındaki en büyük rol modellerden biri Ferran'dı.
FERRAN ADRIÀ BAŞ AŞÇI, EL BULLI
Ferran geleneksel bir şef değildi.
Yeni teknikler geliştirdi.
Harika şeyler yarattığına şahit oldum.
Yeni bir evren yaratıyordu.
Bir restoran sahibi olmak kader değildi,
benim evrimim bu yöndeydi.
Bu amaç için ortaya ruhumu ve tutkumu koydum.
Washington camiasındaki çoğu insan
onu küstah biri olarak görüyordu.
"Kim bu İspanyol" diyorlardı.
Yani büyük ve hırslı biriydi.
Kendini dev aynasında görürdü.
JOSÉ İLE RICHARD WOLFFE
Tapa kitabımız çıktı.
TAPAS AMERİKA'DAKİ İSPANYOL TADI
İspanya'yı temsil eden bir şef yoktu.
YAZAR VE GAZETECİ
Bu kitaplarla temsil edebilirdi.
Tapa nedir? Tanıyalım mı?
-Yani… -Çerezlik gibi mi?
İspanya'ya özgü meze tabakları.
İşte böyle.
İspanyol mutfağını göstermek istiyordu.
Ama sanırım bu yapbozun küçük bir parçasıydı.
José yemekten de öte bir üslup geliştirdi.
Bu tapa deneyimi ruhunun bir parçasıydı.
Her şeyi paylaşmayı sever.
Yemekle birlikte bu deneyimi de paylaşır.
Topluluk bilinci oluşmuş biridir.
Ağzındaki patlamayı hayal et!
-Evet, şu an… -Bak…
-…patlıyor. -Hadi.
Sanırım coşkuyu sevmediğim konusunda bana hak verirsiniz.
-Şef José Andrés… -Şeflerin ünlüler gibi görülmesi
bir nevi yeni bir konsept hâline gelmişti.
José de bu dalgayı yakaladı.
Zamanla bu alanda…
CAROLE SUGARMAN ESKİ POST YEMEK YAZARI
…egosu şişmiş bir düzine şef ortaya çıktı.
Ben, José Andrés, Made in Spain'e hoş geldiniz.
Zamanla markalaşmaya başladı.
JOSÉ ANDRÉS ZEYTİNYAĞLI SARDUNYA
Yani daha kurumsal bir hâle geldi.
Aman tanrım, şuna bakın çocuklar!
Ani bir değişim yaşadık.
Dupont Circle'daki pazara hep giderdik.
INÉS JOSÉ'NİN KIZI
Hatırlıyorum bir pazar günü,
pazarda insanlar onu durdurarak
kendisiyle fotoğraf çektirmek istemeye başladı.
Buna kızıyordum. "O, benim" diye düşünüyordum.
Neden herkesin fotoğraf istediğini anlamıyordum.
-Paella'nı yiyecek misin Inés? -Evet, hepsini.
Hepsini mi? Bana da biraz bırak.
Sohbetlerimiz sırasında,
televizyona çıkmanın onu mutlu etmeyeceğini söylemiştim.
Her taraftan saldırıyorlar.
Ama iletmesi gereken bir mesajı vardı.
Bu konuda ününü kullandı.
Mesleğime inanıyorum.
Ancak insanları doyurmak konusunda
yeterince örnek olamıyoruz.
HAITI DEPREMİ 2010
Hayatta herkesin
aydınlanma yaşadığı bir an vardır.
Bunun ne zaman olacağını bilemezsiniz.
Kimden ve nasıl geleceğini bilemezsiniz.
Ama bir gün bu aydınlanmayı yaşadım.
Haiti'de deprem oldu.
Cayman Adaları'nda tatildeydim.
Bölgeye yakındım ancak elimden hiçbir şey gelmiyordu.
O yıkımın görüntülerini izlerken "Yardıma gitmeliyiz" diye düşündük.
O an oraya yardım edebileceğimi düşünmedim.
Daha çok, öğrenmeye gidiyordum.
Bize yardım edin.
Yemeğimiz, suyumuz, hiçbir şeyimiz yok.
Şehir geceleri çok karanlıktı.
Sokakta kimse yoktu, çoğu insan mülteci kamplarındaydı.
Port-au-Prince bölgesindeki bu sığınma yerindeydik.
Hemen hemen 250 kişi vardı.
Fasulye pişirmeye başladım.
Kamptaki çoğu kadın bana yardım ediyordu.
Patates ve soğanları soyuyorlardı.
Bana yardım eden kadınlara baktım.
Yüzlerinde bir gülümsemeyle
bir mesaj verir gibi onlar da bana bakıyordu.
Onlar için her gün yemek yapmamdan
minnet duyduklarını gösteriyorlardı.
Ancak yaptığımız fasulye yemeğini onlar daha farklı pişiriyordu.
Bu bana sürpriz oldu ve dedim ki,
"Dünyadaki en iyi fasulyeyi yapıyorum.
Sonuçta ben José Andrés'im.
İspanya'da TV programım, Amerika'da restoranım var."
Ama o kadınlara kulak verdim.
Bir havan ve tokmak yardımıyla
kadifemsi bir fasulye püresi yaptık.
Fasulyeyi öyle yiyorlardı.
Yaralanan egosuna rağmen
insanlara saygı duyması gerektiğini fark etti.
Yemek, istediğiniz şekilde yiyebileceğiniz müşterek bir kavram.
Beyaz bir kurtarıcının pişirme tarzına uymak zorunda değilsiniz.
Bu deneyim bence İyilik Mutfağı'nı
ve tüm operasyonları ileriye taşıdı.
Bir bakıma bana İyilik Mutfağı'nın
neler yapabileceğini gösteriyorlardı.
Şimdilerde bile uzak bölgelere gittiğimizde
bölge halkının yemeyi sevdiği yemekleri onlara götürüyoruz.
İnsanların hayatını olumsuz etkileyen olaylar sonrasında
etkilenen bölgeye yemek yardımı sağlayabilecek
bir organizasyon kurmak istedim.
Su ve yemek sağlamak için orada olacaktım.
Oralara yardım gerektiğini
kanıtlamak için iki ya da üç yıl deneyeceğim.
Görevimiz çok net,
yemeği değişimin öncüsü yapmak.
Yemeğimiz kalmadı. Yemek ve su eksiğimiz var.
-İyi olacağız. -Porto Riko dinleyin.
Bütçemizi biraz sarsıyorsunuz.
İnsanlar hayati malzemeler için yalvarır hâlde ve stresliyken…
LİMANDA KALAN 9500 KONTEYNER
…onlar hiçbir şey yapmıyor.
PORTO RİKO, MARIA KASIRGASI 2017
YARDIM EDİN
YEMEK VE SUYA İHTİYACIMIZ VAR!
Porto Riko her açıdan ezber bozan bir olaydı.
Bir haftalığına oraya gideceğini söyledi.
Sırt çantasını hazırladı ve…
Nasıl gittiklerini bile bilmiyorum.
Maria'dan sonra bölgeye inen ilk uçakla oraya gittiler.
Dostum Nate Mook'u…
PORTO RİKO HALKI! SİZE YEMEK GETİRDİK!
…uçağa binmeden üç saat önce aradım.
Ona gideceğimi söyledim ve üç saat sonra o da yanımdaydı.
Kasırgadan üç gün sonra bölgedeydik.
Neyle karşılaşacaktık?
Üç gün yetecek giysiler aldık.
Birkaç gün burada kalarak
yardım ederiz diye düşündük.
Ancak…
…oraya vardığımızda feci bir manzarayla karşılaştık.
Tüm ada darbe almıştı.
Sadece günler değil aylar boyunca acı çektiler.
Tedarik sıkıntısı yaşadılar.
Porto Riko gibi ulaşımı zor bir yere…
AFET YÖNETİMİ, KIZIL HAÇ
…kaynak sağlamak kolay değil.
Porto Riko'ya giden insanlar San Juan'ı anlar.
Muhtemelen adanın diğer kısımlarını görmemişlerdir.
Kırsalda bulunmamışlardır.
Burası hareket etmenin zor olduğu bir arazi.
Kasırgayla daha da zor hâle gelir.
Toplanma merkezine vardık.
Yukarı çıkarak doğru insanlarla iletişim kurduk.
Yaptığımız toplantı sonrası bölgede yakıt sıkıntısı olduğunu anladık.
Bölgede yakıta erişim olmadığı için
herkes panikti.
Dedik ki, "Evet, bu önemli,
peki ya yemek?"
Yemek sonradan akıllara gelir.
Tüketilmeye hazır paket yemekler getirilmişti.
Bunlar raf ömrü uzun, iyice paketlenmiş gıdalar.
Çatışma alanındaki askerler tarafından kullanılır.
Ne yazık ki acil durumlarda hâlâ bu tür gıdalar kullanılıyor.
Pek yenebilir durumda olmazlar.
Oğlum, kaşık!
Çarşamba gecesi telefonda eşime,
"Sanırım eve gelmeyeceğim" dedim.
Kurtuluş Ordusu bizden yemek istedi.
Kızıl Haç'ın mutfağı yoktu.
Oradaki herkese sordum,
"İnsanları doyurmak için bir planınız var mı?"
Plan üzerinde çalıştıklarını söylediler.
Dedim ki, "Şu an biliyorsunuz…
"Şu an iki milyondan fazla insan aç."
Yemek basittir çünkü görevi nettir.
Açlara yemek pişirerek onları doyurursunuz.
Başka plana ihtiyacı olmayan basit bir şeydir.
Her aşçının yaptığı gibi biz de bir yerlerden başladık.
Yerel gıda tedarikçisine giderek
ürünlerini satın almaya başladık.
Bir yerden 100, diğer yerden 30 gibi küçük siparişlerle başladık.
Ekip zamanla oluştu.
Yardımı büyüttük. Sandviç yaptık, paella pişirdik.
Başka bir mutfak daha açarak her tür Porto Riko yemeği yaptık.
Bu şekilde çalışarak yaklaşık olarak
günde 1,5 milyondan fazla insanı doyurduk.
Mayagüez, Aguadilla'da mutfaklar açacağız.
Bir tane de Manatí'de olacak.
Yarın Ponce'de bir tane açıyoruz.
Porto Riko'daki şefler dâhil herkesi tanıyordu.
Onlarla iletişime geçerek çevresini genişletmeliydi.
Kriz anında uzmanları çağırırsınız.
Bu tıbbi bir krizse doktorları getirirsiniz.
Ancak ortada aç insanlar varken
kimse şefleri çağırmadı.
Harika bir yengeçli pilav yapıyorlar.
Burası favori yerlerimden.
Her şey çok kötü durumdayken on bin kişiyi beslemek konusunda
çıkmaza girmenizin nedeni
malzeme ve mutfak sıkıntısıdır.
Ancak yanı başınızda bir kadın tamale yapıyor olabilir.
O kadına gidip on bin tamale sipariş etmek
sizce de mantıklı, değil mi?
Böylece yerel ekonomi de canlanır.
Yerel işletmeye katkınız olur.
Maria Kasırgası'ndan sonra Porto Riko'dan ayrılmak üzereydik.
Durum çok üzücü bir hal almıştı
ve bölge iyi durumda değildi. İşi bırakmak zorundaydık.
Üçüncü dünya ülkesi gibi görünüyordu.
KURUCU ORTAKLAR
Televizyonda gördüklerinizi bizler yaşıyorduk.
Felaketin içinde olmak bizi korkuttu.
Çaresiz durumdaydık.
Buradan gitmek istedik.
Sonra birden José Andrés geldi ve duvardaki kâğıda
bir şeyler yazarak yapacağımız şeyleri anlattı.
-Anlatıyordu. -Planlıydı.
10.000 ila 100.000 arası yemek çıkarmaktan bahsediyordu.
Porto Rikolular için yapacaktı. Deli olduğunu düşündük.
İyilik Mutfağı'nın başlangıç amacı
sorun çözmeye odaklıydı.
Bütçe sorununu çözmeye çalışacaktık.
Çözüm odaklı sistemler oluşturarak
buna yüz binlerce dolar harcıyorduk.
Ama bankada bir dolarımız bile yoktu.
Buraya cebimde 10.000 dolar ve kredi kartlarımla geldim.
Farklı yerlerde hesap açtım.
José kendi cebinden harcıyordu.
Bu iş için bütçesi bile yoktu.
Yani günde 10.000 adet yemek diyoruz.
Hatta günde 100.000 adet yemek cebinizdeki nakdin erimesi demektir.
Ben ithalata yardım ediyordum.
Her şeyi alıyorduk. Bir gün meyvelere 70.000 dolar verdim.
Şöyle bir geri çekilip
"Tüm maaşımı sebzelere mi yatırdım?" diye düşünmüştüm.
Para topluyorduk.
Arkadaşlardan ve ailemizden topluyorduk.
KIZIL HAÇ TEMSİLCİSİYLE GÖRÜŞME
Bir milyon yemek fikri ve harcadığımız para gerçek.
Afetlere karşı Kızıl Haç'ın bir dayanak olmasından dolayı
CEO'nuzdan rica edeceğim şey,
bize ekonomik olarak yardım etmeniz.
Amerikalıları temsilen yaptığımız bu iş için
küçük veya büyük yardımlarınızı bekliyoruz.
-Yani… -Yani bu iş için…
Sizi aramadan önce işin ekonomik boyutuna baktım.
Çünkü tam olarak ne sağlayabileceğimizi öğrenmek istedim.
Ama açık konuşayım Şef,
bu durum için bağış toplamıyoruz.
Açıkça yardım edemeyeceklerini söylediler.
Çünkü Porto Riko onlara para getirmiyordu.
Büyük bir organizasyon da olsalar bize yardım edemediler.
Afeti yaşamış insanları bu durumdan uzak tutarak
onları koruma içgüdüsüyle hareket ediyoruz.
Çünkü yardım etmek isteyen bazı insanların
niyetleri iyi olmuyor.
#ŞEFLER PORTO RİKO İÇİN BURADA
İnsanların önünde güçlü görünmeliydim.
Ama aynı zamanda içten içe kırılmış ve korkmuştum.
Merak ediyordum.
Bu sorunu nasıl çözecektik?
İnsanlara hizmet etmek için yoğun çalışanlar
her zaman stresli olur.
Yeterince hızlı ve iyi olmadığımızı düşünürüz.
Daha iyi olabilirdi deriz.
José'nin yapmaya çalıştığı şey de
bence tam olarak bu.
Gördüğü sorunları açıkça dile getiriyor.
Birilerini suçlamak için değil sadece fırsatlara
parmak basıyor.
Artık param kalmadı.
FEMA para gönderecek ancak bu konuda aşırı yavaşlar.
Kredi rica ediyorum ancak bir milyon dolar kadar
bir kredi limiti alıyorum. Öyle bir param yok.
Zihinsel ve bedensel olarak yorgundu.
Bir yerde artık tükendi
ve sonrasında kendini toparlayamadı.
Onu o şekilde görmek içler acısıydı çünkü elinden geleni yapıyordu
ama artık yetemediğini düşünüyordu.
Bunlara bir ara vermesini,
uyumasını ve ailesini görmesini tembihledik.
En azından bir gün de olsa ara vermeliydi.
Bence geri dönme kararının tek nedeni…
CARLOTA ANDRÉS JOSÉ'NİN KIZI
…doktora ihtiyacı olmasıydı.
Geri geldiğinde susuz kalmıştı ve enerjisi çok düşüktü.
Başka biri gibiydi.
Fiziksel olarak burada olsa da
duygusal ve zihinsel olarak burada olmadığını görebiliyordunuz.
Annem ona oraya hemen geri dönmemesi için yalvarıyordu.
Yanımızda enerji depolamasını istiyordu. Babam bunu hep unutur.
Gittiğinde endişeleniyorum.
LUCIA ANDRÉS JOSÉ'NİN KIZI
Çünkü onu tanıyorum
ve çılgınca şeyler yaptığını biliyorum.
Köprüye bak.
-Vay canına. -Dur.
Aşağı inip çıkacağım.
Geri gelmezsem beni bırakın.
Ona hep söylerim,
"Neden hep kahramanlık yapan
ve insanlara yardım eden sen olmalısın?"
4.000 tabak pilav…
Oraya gittiğinde
günlerce konuşamadığımız oldu.
Çünkü ya telefonu çekmiyordu
ya da meşgul oluyordu. Onu TV'de görüyorduk.
60 DAKİKA OVERTIME
Tweet attığını görünce iyi olduğundan emin oluyorduk.
OROCOVIS OPERASYONU
Sırf onu takip edebilmek için küçüklüğümüzde Twitter hesabı açtık.
Bence ABD Başkanı adaya gıda yardımı sağlayacak.
Sadece bürokrasinin ortadan kalkması gerekiyor.
Başkan'ın yardım konusunda havlu atıp
pes etmesindeki sorun… Bu yaptığı iyi bir şeydi.
Buradaki sorun, yardım etme üslubu.
Kemik atar gibi yardım yapmak.
Bu bir yardım değil.
Bu insanlar evlerini bırakamaz.
Onlara biz gitmeliyiz.
Harika.
Beş haftadır mı getiriyorsunuz?
Arkadaşlar burada.
İlk günden beri yemek dağıtıyorlar.
-Mutlu yıllar. -Teşekkür ederim.
90 yaşında, eski asker.
Onun gibi binlerce kişi var.
Hepsini tanıyor ve yemeklerini götürüyorlar.
Günde 1000 adet yemek götürüyorlarsa
bu 1000 adet yemeği öyle fırlatmıyorlar.
Bu 1000 adet yemeği
kapılarına götürüyorlar.
Asıl yardım bu.
José pragmatik biri.
Büyük hayalleri ve vizyonu var.
Ama bu hedefler gerçekçidir.
Muğlak, ayakları yere basmayan hedefler koymaz.
Mantıklı olduğunu anlarsınız.
Her şey çılgıncaydı ama bunu başarabileceğine inandık
ve bir parçası olmak istedik.
Ev sahibim bana, "José Andrés, Porto Riko'ya geliyor
ve bir mutfak inşa etmek istiyor" dedi.
ARTURO CARRIÓN KURUCU, PEKO
Hemen "Evet" dedim.
Yeni güne başladık.
Mümkün olan en fazla kişiye yemek pişireceğiz.
Yemek kamyonunda çalışanlara dedim ki
eğer Porto Riko'da kötü bir şey olursa
biz bir mutfak ordusuyuz.
Bu büyük bir an!
İlk yemek kamyonu geliyor!
İkinci yemek kamyonu geliyor!
Üçüncü yemek kamyonu geri döndü!
Bugün sadece yemek kamyonlarıyla yaklaşık 3.000 kişilik yemek geldi.
José'yi hafife alıyorlar.
O sadece 14 yaşına kadar okumuş.
İnsanlar ona bakıp şunu diyorlar, "Şu dev cüsseli İspanyol
"çok eğlenceli ve iyi bir aşçı."
Hafife alınıyor.
-50.000 yemek! -Sorun çözme
-ve işleri yapacak adamları… -Yarın teslim edeceğiz!
…bulma becerilerini hafife alıyorlar.
Bu işi başaracak. İnsanları doyuracak.
Bugün tüm gücümüzle yemek pişireceğiz.
Bunu başaracağız!
Binlerce kişi için yemek yapıyoruz.
Tarihe geçecek bir iş yapıyoruz.
-İşe yaradı mı? -150 oldu, kesinlikle!
-İşe yaradı mı? -Hepsi bitti.
Yemek pişirdiğimiz etrafta duyulmaya başladı.
Sonra birden Kurtuluş Ordusu belirdi
ve huzurevleri, hastaneler için yemek istediler.
Bizi arayıp, "Tüm hastalara yetecek yemeğimiz yok" diyorlardı.
Çok etkili bir andı, çünkü fark ediyorsunuz ki
hiç deneyiminiz olmasa bile
o noktada bir afet yardım operasyonu yapmak
aynı zamanda çok basitmiş.
FEMA bana
bunu kâr amaçlı mı yapıyorsun diye sordu.
Evet.
Bu inanılmaz.
İlk başta gerçekten çok uğraştım.
STK'mın tanınmış bir kurum olmadığının farkındayım.
Ama FEMA, İyilik Mutfağı'na bu işi yapmamız için
para verdi.
Sonra yerel basında şu haber çıktı…
"MİLYON DOLARLIK SÖZLEŞMENİN FARKLI ŞEKİLLERİ"
…José Andrés Porto Riko’ya zengin olmak için gitti.
Hakkında çok ağır şeyler duydum.
Dolandırıcıymışsın…
Hırsızmışsın…
Buraya para için gelmişsin…
Bu iş seni milyoner yapacakmış.
İyilik Mutfağı'nın yöneticisiyim.
Ve STK olarak hiçbir sıfatla
hiçbir kurumdan bir kuruş para talep etmedim.
Şef, soru gayet açık.
Bu sözleşmeden senin cebine girecek para
ne kadar?
Sıfır.
Senin cebine mi?
Bürokrasi José'yi hayal kırıklığına uğratmıştı.
Porto Riko'da üç bin kişinin ölmesinin nedeni kasırga değil,
sonrasında yapılan hatalardı.
Kuşkucuydu. Bu da çok doğal,
José o dünyadan değil.
José devlet satın alma memuru değil,
José bürokrasiden gelmiyor.
Özel sektörden geliyor, o bir girişimci.
Bir girişimciyseniz
işi halletmek için ne gerekiyorsa yaparsınız.
Bu andan doğan model gerçekten de bu.
Gecenin sonunda otelde bir şeyler içtiğimde
parasını ben öderim.
Gecenin sonunda bir puro içtiğimde
parasını ben öderim.
Kendimi hem güçlü hem de güçsüz hissediyorum.
Fazlasını yapabileceğinizi biliyorsunuz
ama yemekleri olmadan yatağa giren aç Amerikalılar varken yapamıyorsunuz.
İnsanlar bazen bana soruyorlar,
"Bugün olduğun yere nasıl geldin?"
Ben de şöyle cevap veriyorum,
"Ailem sayesinde bugün olduğum kişiyim."
Annem ve babam hemşireydi.
Aynı hastanede çalışırlardı.
Hastanede, acil servis koridorlarında
çok zaman geçirdim.
O zamanlarda sürekli
çok çabalayan hemşire ve doktorlar gördüm.
Ailesi yanında olmayan bir çocuğa kitap okuduklarını
veya kimsesi olmayan bir kadını
yürüyüşe çıkardıklarını görürdüm.
Empati dolu küçük jestler.
Annem ve babamın bunu yaptığını gördüm.
İzin günlerinde babamın insanları doyurduğunu gördüm. Yemek yapmayı severdi.
Babam bana şunu öğretti, eğer yemeğe son anda eklenen olursa,
sofraya biraz daha pilav koyarsın ve kimse aç kalmaz.
Annemle karmaşık bir ilişkim vardı.
Annem hayranlık uyandıran ve sevgi dolu bir insandı.
Herkese karşı eli açıktı.
Ama diğer yandan,
yoğunlaştığı anlar da olurdu.
Benim için büyük çocuk olmak karmaşıktı
çünkü küçük kardeşlerimi korumak zorunda hissederdim.
Karmaşık bir duyguydu.
Belki de yaratıcı nedenler bulup
sürekli evden uzaklaşmamın nedeni buydu.
Yaşım 15-16 olsa da uzakta, Barcelona'da okuyayım.
İşte mesaiye kalayım ki biraz daha para kazanabileyim.
Ama annem çok tatlı biriydi, onu özlüyorum.
Ama çok inatçıydı, "hayır" cevabını asla kabul etmezdi.
Bu da sanırım ondan öğrendiğim ve DNA'ma geçmiş bir özellik.
Babamsa herkese yemek yapmayı seven iyiliksever bir adamdı.
Sanırım o özelliğimi de ondan almışım.
Sonuçta, bana annem ve babamdan geçen
iyi özelliklere odaklanmak istiyorum.
-Nereye? -Görüşürüz.
-Gidiyorum. Duymak istemiyorum. -Niye?
-İlgilenmiyorum. -Kötü konuşmayacağım.
Yine de ilgilenmiyorum.
-Ama evde olacaksın, değil mi? -Evet.
-Harika. -Seni tanımak istiyorlar.
-Beni yeterince tanıdılar. -Görüşürüz.
Hoşça kal.
Doğrusu, arkadaşlarımı babamla tanıştırmadan önce
genellikle önden özür diliyorum
çünkü ne yapacağını kim bilir?
Kesinlikle öngörülemez biri.
Portakalları hazırlıyorsunuz!
Sessiz olmayacağını daima biliyorsunuz.
Orası kesin.
Şuraya koy onu.
Mesela, onun tipik baba normlarına
uymasını istiyoruz.
Ama o her zaman bu sınırı aşıyor.
Buna alışmamız biraz zamanımızı aldı.
Yani kim olduğundan utanmıyor.
Evet, evde yemek pişiriyoruz
çünkü birlikte yemek yaparsak birlikte gelişiriz.
-Kesinlikle. -Bum.
Bum.
Ailem hayattaki her şeyim.
Buraya gel.
Kızlarım göz açıp kapayıncaya kadar bu yaşa geldiler,
gelecek yıl mezun olacaklar.
Üniversiteye giden bir şef kızı işte böyle keser.
-Ben hiç... -Bak...
Hiç aşçılık dersi almadım!
Manikür işte böyle yapılır.
-Aşçılık dersi almadı. -Peki.
Kötü öğretmendim, ona öğretemedim.
Bunun benim bıçağım olduğunu biliyorum ama.
Evde annemin mutfağından gelen farklı kokuları
hâlâ şu an bile hatırlıyorum.
Yemek yapmanın tüm o koreografisi
yemeğe bugünkü bakışımı çok etkilemiştir.
Karabiber varsa koy.
Karabiber yoksa koyma.
Romantikleşmek istemiyorum. Annem babam çalışan insanlardı…
Şimdi ne yapıyoruz?
…ve bazen ailece pratik yemeklerle doyardık.
Ama yemeğe hep sevgi katılırdı.
Baba, önümüzdeki dört yılda seni ne heyecanlandırıyor?
Ne mi heyecanlandırıyor?
Benim kızım olman.
-Carlota. -Evet.
İlk kızımız Carlota'nın doğumunda
eşimin yanında olduğumu hatırlıyorum.
Yetişkin olmanın nasıl olduğunu,
koca olmanın nasıl olduğunu
daha anca öğrenmişken şimdi bir de
babalığı öğrenmem gerekliğini fark etmiştim.
Evet.
Eşim güzel sesiyle bana yol göstermeseydi,
sanırım iyi bir baba olduğumu iddia edemezdim.
Benim için en zor zamanlar, José'nin gidip
sonra geri döndüğü ve aile düzenine tekrar adapte olduğu zamanlardı.
Çocuklar kavga ettiğinde o,
"Lütfen biraz huzur" der, ben de "Aramıza hoş geldin" derdim.
Annem kesinlikle bir çeşit tutkal.
Babamı zapt ediyor. Yoksa babam yerinde durmaz.
Benimle yemek yapıyorum diye evlendi.
Söyle annene.
Asıl o benimle tariflerim için evlendi.
Evde yemeği kim yapıyor diye
anneme sorduklarında,
o hep babamın yaptığını söyler
ama aileyi doyuran annemdir.
Yemek yapma konusunda ne biliyorsam bunu eşime borçluyum.
"Sadece üç kızın mı var?" sorusunu,
"Üç kızım, bir oğlum var" diye cevaplıyorum.
Bazen huysuz bir oğlan oluyorum.
Eşim beni hep kontrolde tutar.
SANIRIM AŞIK OLDUM!
Bazen bana gülümseyerek bakar,
bazen de ciddi bir ifadeyle "Sen kim olduğunu sanıyorsun?" der.
Sonra beni hemen sakinleştirir.
Ama güzel olan birlikte gülmemiz
ki bence bu çok önemli.
Bu da aklımı başımda tutuyor.
Şöyle diyoruz, José kendi yaptığını yapıyor
çünkü ben de kendi yaptığımı yapıyorum. O geri geldiğinde
güvenli bir liman buluyor.
Güvenli bir liman ama gerçek bir yer.
Uyum sağlamalıyız.
Tarif yanlış çıkarsa da
-tarifin adını değiştirirsiniz. -Bum!
Annemin onun için hep hazır bir çanta bulundurduğundan eminim.
Çünkü karşımıza ne zaman ne çıkacağını bilemeyiz.
Guatemala'da bulunan
Fuego Yanardağı patlama görüntüleri kıyameti andırıyor.
Tahliye ve kurtarma çalışmaları sürüyor.
3.000'den fazla kişi tahliye edildi.
En az 25 kişinin öldüğü bildiriliyor.
Patlamadan etkilenen kişi sayısı ise yaklaşık iki milyon.
Bir zamanlar çok canlı olan bölge
şimdi küllerle kaplı durumda.
GUATEMALA, FUEGO YANARDAĞI 2018
Önce buraya, sonra da kuzeye gideceğiz.
-Yani önce yukarı gidiyoruz… -Evet.
-…ve buradan geçiyoruz. -Bölge halkına.
-6:30'da hareket. -Tamam.
ŞEFİN YARDIM EKİBİ
Sam bu konuda liderlik edecek.
-Sağ ol Sam. -Önümüzdeki birkaç hafta
sahada bize yardım edecek.
Sadece iki hafta mı?
Yani başlangıçta öyle.
Asıl mesele, yaşamlarını nasıl kolaylaştırabiliriz?
Yani şu anda sadece fasulyeli sandviç yiyorlarsa
o zaman tabii ki tavuklu veya etli taze yemek pişireceğiz.
Proteinimiz, nişastamız ve sebzemiz var.
Bekle, nereye gidiyoruz?
-Yan kapı. -Bileğimi çarptım.
-Yan kapıya gidebiliriz bence. -Peki.
Aynen, gayet iyiyiz.
Ekip, toplanın.
Nerede savaş varsa ve insanlar açsa
biz orada olacağız.
-Aynen. -Evet.
Bu durumda özellikle dikkatli olmalıyız çünkü sizi tehlikeye atma
riskini alıyorum.
Görevi başaramama riski de var tabii.
Ama insanları doyurmak için bu riski almaya değer.
-Benimle misiniz? -Ben varım.
Ölenlerden biri
tek başına arabasını alıp
-dağa çıkmış. -İnsanları uyarmak için.
Aynen. Ama sonra ölmüş.
İnsanlara "Kaçın, volkan patlayacak!" diyormuş.
Bazıları deli olduğunu düşünmüş.
Yalancı çoban hikâyesi gibi.
-Değil mi? -Evet.
-Ne? -Yalancı çoban hikâyesi.
Yani sürekli "Kurt geliyor" diyor
ama ortada kurt yok.
Kurt gerçekten geldiğinde kimse inanmıyor.
Hey, İngilizce biliyorum.
-Açıklamana gerek yok. -Yani…
-Evet anladım. -Uluslararası bir şey mi
-onu bilemedim. -Kurt. Evet..
Kurdu öldürmek istiyorsun çünkü açsın.
Hayır, konu bu değil.
-Hikâye bu değil. -Tamam, pardon. Biliyorum.
Bence bizimle acil durumda çalışan kimse
İyilik Mutfağı ile çalışmayı düşünmemiştir.
Çünkü onları biz seçmedik,
onları şartlar seçti.
İnsanlar şöyle düşünüyor,
"Tehlikeli şartlarda çalışıyorsun.
"O zaman çok korkusuz veya gözü kara olmalısın."
-Şurada büyük bir kaya var. -Evet.
Hiç risk almak istemiyorsanız o zaman evde oturun.
En mantıklısı bu.
Yaşamı olduğu gibi bunu da hesaplanmış risk olarak görüyorum.
Kendimi riske atarak da başkalarına
veya insanlığa nasıl bir etki yapacağımı hesaplıyorum.
Bu tamamen kül. Bulut değil, sis değil.
Bu kariyer son derece yalnız olabilir.
Bir ilişki yürütmek çok zor,
ne zaman neredesiniz belirsiz.
Yıllardır bu işi yaptığınızı bilen arkadaşlarınız bile
sizi tam olarak anlayamıyorlar.
Ben 11 yaşındayken…
SAM BLOCH YARDIM OPERASYONLARI, WCK
…ağabeyim 15 yaşındaydı
ama bir araba kazasında beni kurtarırken öldü.
Çocuk yaşta bu beni çok sarsmıştı.
Sonunda, onun anısını yaşatmak için
bir dövme veya başka bir şey yaptırmak istedim.
Sonunda "Teşekkür ederim" yazdırmaya karar verdim.
Başka ne denir ki?
TEŞEKKÜR EDERİM
Minnet duymam gerektiğini bana sürekli olarak hatırlatıyor.
Yapmaya çalıştığım şey basit. Halkları nasıl güçlendiririm?
Sadece bedava yemek dağıtmayı düşünemeyiz.
İnsanların kendi durum ve sorunlarına
sahip çıkmalarını sağlayacak sistemler
oluşturmaya çalışmalıyız.
Buradaki halk
bugün bana büyük bir ders verdi.
Guatemala, Ceylán'da ücra bir yer,
yanardağın zirvesine beş kilometre uzaklıktayız.
Buranın halkının imkânları pek yerinde olmayabilir
ama herkes kendi bardağını, kupasını,
tabağını, çatalını getirdi ve çöpe giden sadece bu kadar.
İşte yemek yardımı böyle olur.
Dağıtılan yemekler ziyan olup
çöpe gitmemeli.
Adios, señoras.
Onlara eksiksiz bir mutfak bıraktık,
böylece yaklaşık 1.200 kişiyi doyurmaya devam edebilecekler.
Burası iyidir.
Eğer gelecekte bir felaket olursa
yemekleri, temiz suları,
elektrik ve iletişim araçları var.
Çoğu zaman insanlar, özellikle doğal afetler sonrasında
yardım talep etmek istemezler.
Bilinçli bir davranış değil, şöyle bir durum var.
O yardımı alabilmek için kendilerine olan saygılarından
biraz da olsa ödün vermeleri gerekir.
O yüzden ben hep şöyle düşündüm,
insanların kendilerine yardım etmelerini nasıl sağlarım?
Ayrıca bunu nasıl yaptığınız da önemli.
İnsaniyet kısmı da var.
Birine yardım götürmenin o son adımı
onlara ne hissettiriyor?
Gururlarından ödün vermemelerini nasıl sağlarız?
Gittiğimizde, yani güçlü beyaz adam
ve onun hayır kuruluşları bu ülkelerden ayrıldığında,
arkada kalanlar kendi başlarına
yola devam edebilmeli. Hayalim işte bu.
BAŞKENT WASHINGTON 1993
Oraya gitmemizi sağlarsanız
her gün 3.000 kişilik yemek yapmayı, orada olmayı…
DC CENTRAL KITCHEN KURUCUSU
…ve çalışmayı kabul ederseniz çok iyi bir işiniz olur.
24 yaşındayken
DC Central Kitchen'da gönüllüydüm.
Orada eski hükümlüler ve evsizlerle
birlikte çalışmaya başladım.
Bu kişiler evim diyebilecekleri bir yere kavuşmuştu.
Robert Egger, yemek artıklarının sorun olduğunu görmeye başlamıştı.
Bu yemekleri mutfağa getireceğiz,
dokunulmamış yemekleri tekrar paketleyeceğiz
ve bunları Washington çevresinde
ihtiyacı olanlara dağıtacağız.
Burada her yıl 5.000 gönüllü kolları sıvayarak
toplumlarına yardım ediyorlar.
José Andrés, Amerika'nın sevilen genç şeflerinden.
Kendisi burada mı?
Ayağa kalkar mısın José?
Kapı açıldı ve José girdi. Konuşmaya başladık.
İş eğitimi diye bir şey hiç görmemişti.
İnsanlara yemek yapmayı öğretme fikri
çok aklına yattı.
Herkes yanındakinin saygısını kazanmalı.
Saygı yoksa hiçbir şey olmaz.
DC Central Kitchen bunun için var!
Robert Egger bana yıllar sonra anlayabildiğim bir ders verdi.
Bana şunu öğretti, hayır işleri
yardım edeni kurtarır gibi görünür
ama aslında yardım alanı özgürleştirmelidir.
Kendimizi iyi hissetmek için çok şey veriyoruz.
Şunu hiç düşünmüyoruz,
acaba verdiğimizde insanları dertlerinden kurtarıyor muyuz?
ŞEHRİN RUHUNU BESLİYORUZ
José jokerdi.
Yükselişini kimse tahmin edemedi.
Aşçılık dünyasına geldi,
burayı moleküler gastronomi ile radikalleştirdi
ve çoğu şefin göz ardı ettiği şeyleri yaptı.
Bugün yapacağımız şeylerden biri,
insanlara minimum miktarda yemek ile maksimum tat vermek.
O durmadı ve değişim başladı.
Herkes hayret etti.
Bence kaderimiz sadece muhteşem yemekler sunulan
şık restoranlara sahip olmak olmamalı.
Yemek konusunu kapsayan tüm sorunları çözmeye çalışmalıyız.
José Andrés Amerika'nın en ünlü şeflerinden biri.
Bir restoran imparatorluğu var.
Bu ebedî optimist 10'u Washington D.C.'de olmak üzere
27 restoran yönetiyor.
Ama bugünlerde o daha ziyade…
KASIRGA, SICAK YEMEK VE HELİKOPTER
…afet yardım çalışmalarında.
Yardım sağlama şeklimizin değişmesi gerek.
Tarife göre yapmayın.
GEORGE WASHINGTON ÜNİVERSİTESİ
Kitaba göre yaparsak
yaratıcılığımızı kaybederiz.
Sadece güneşi kullanarak yemek yapıyorum!
Hey!
Herkesi her yerde, her zaman doyurabiliriz.
Nihai hedefiniz nedir?
Nihai hedefim… Herkesin bir hedefi olmalı…
Bence sesimizi yükseltmeliyiz
ve biraz da çılgın görünmeliyiz.
Dünyada açlığı bitirecek bir sistemi yaratan
ekibin parçası olmak isterim.
TIME AYRI. YALNIZ DEĞİL
30 restoranınız var. Washington'da harika bir eşiniz ve eviniz var.
Yeleğinizi giyip afet bölgelerine gitmeye sizi iten nedir?
Çoğu kişi gibi, kimi zaman kendimi suçlu hissediyorum.
En azından bazı şeyleri geri verebilirim.
O ABD'de restoranları olan ünlü bir şef.
Birçok kişi diyor ki, "Evet, José bir şef
ama yardımsever de."
Bunları birbirinden ayırt etmiyor.
Hatta bunları ne kadar kolay kaynaştırıyor.
İnsanlar bunu görmeli. İkisi de olunabilir,
doğruluk ve cüzdanınız arasında seçim yapmanız gerekmez.
Bu yediğim en güzel yemekti.
Nefisti. Teşekkür ederim. Gracias.
Henüz hiç müşteri kaybetmedik.
BAHAMALAR, DORIAN KASIRGASI 2019
Liman İdaresi'ne listemizi göndereceğim.
Yani kamyonlar, yakıt, jeneratörler.
Paella yapıp yapmamayı mı tartışıyoruz?
Evet, dağıtım noktaları falan.
Tüp gaz, benzin, kamyonlar.
Buz lazım. Var mı?
Bence tamamen bütünleştiğimiz
ve yılların deneyiminin meyve verdiği yer…
Isıtıcılar gazlı mı?
…bir anlamda Bahamalar'dı.
Böyle bir havaalanı bunları almaya ne kadar hazırlıklı olabilir?
-Evet. -Dorian Kasırgası'nı
bir haftadan fazladır izliyoruz.
Porto Riko'yu vurursa ekibimiz gitmeye hazır.
YARDIM OPERASYONLARI, WCK
Neredeyse vuruyordu. Güç topluyor.
Daha sonra tüm Florida'ya ekipler yerleştirdik.
Sonra fırtına güçlenip yön değiştirince
tüm modeller Bahamalar'ı işaret etmeye başladı.
YARDIM OPERASYONLARI, WCK
Yaklaşık 540 kilo lazım.
Bölgenin yaklaşık 120 km güneyindeyiz.
Nassau'da hazırlık yapıyoruz.
Lojistik konusunu konuşuyoruz. Malzeme nasıl gelir?
Tekneyle mi uçakla mı?
Geçene kadar ne mümkün bilemeyeceğiz.
JASON COLLIS KURTARMA OPERASYONLARI, WCK
Şu anda kenarındayız. Buraya vuran rüzgârlar bunlar.
Her şeyi burada hazırlıyoruz.
Ekipler burada ve malzemeleri en kısa sürede
Freeport'a getirteceğiz.
Acil durum sizinle ilginç şekilde iletişim kurar.
Onu dinlemeniz yeterli.
Eğer sahadaysanız dinleyebilirsiniz.
Durumu dinleyebilirsiniz.
Rüzgârı dinleyebilirsiniz.
Dalgaları dinleyebilirsiniz.
Halkı dinleyebilirsiniz.
Hazırlanabilirsiniz.
Evet.
Ama doğayı kimse kontrol edemez!
Herkesin şunu anlamasını istiyorum.
Burada kasırganın ortasında değiliz!
Yaklaşık 150 km uzağındayız.
Abaco'da neler olduğunu düşünün!
Bugüne kadarki en büyüklerden biri olacak!
Herkes için dua edelim!
Rüzgâr hızı hâlâ 100 km mi?
Evet, aynen.
Bakanı ya da kim yoldaysa onu arayıp
uçuş izni almalıyız.
Ama dikkatli olmalıyız çünkü bize dediler ki
bugün 8:00'de hareket edebilirmişiz.
-Evet. -Çok geç.
-Akşam 8:00 mi? -Evet, öyle dediler.
Evet, gece gitmek istemiyoruz.
Biliyorum ama bize söylenen bu.
Demek istediğim, herkes tehlikeli diyorsa
neden kendimizi tehlikeye atalım?
Uçmak güvenli mi değil mi pilot söyleyecek.
Ama izin almamız gerekiyor.
-Peki sandviçler? -Alıyoruz. Orada araç olacak.
Devletten izin almadan uçmak seni rahatsız ediyor mu?
Hayır. Şu an çok meşgullerdir.
Sonradan af dilemek
daha kolay olur.
İçeri alabilir miyiz?
-Evet, birazını içeri alın. -Peki.
Kötü mü?
Ben geri dönüp rapor versem, siz kalsanız?
Kesinlikle. Ben kalayım
ama bence onun çok hızlı gitmesi lazım.
Ne kadar hızlı?
Beş dakika.
Bu durumlarda ilk iniş yaptığınızda
çok becerikli olmalısınız.
Bu ekstrem bir durum çünkü bir adadasınız.
Otelde sağlam bir şey var mı? Mutfak işe yarar mı?
-Hiçbir şey sağlam değil. -Hiç?
Hiç. Elektrik yok.
-Peki. -Jeneratör
devrilmiş durumda.
Ama jeneratör bulursak mutfak çalışır hâle gelir mi?
-Evet. -O zaman iş başına.
Yemeğe çok ihtiyaç var diye duyduk.
Onun için sandviç ve meyve getirdik.
Bunları insanlara ulaştıracağız.
Daha sonra da
ilk mutfağı kurmak için uygun bir yer bulacağız.
Yoksa bir sürü insan aç kalacak.
-Herkes iyi mi? -Evet.
Oğlum Freeport'ta, ondan henüz haber alamadım.
Aman tanrım.
İhtiyaç olduğu sürece tüm barınaklara
yemek vereceğiz.
Burada kaç kişi var?
-300'den çok. -300'den çok mu?
Evet.
İlk bir saatte sıcak yemek çıkarmak bazen çok zordur.
Yapabileceğiniz en pratik şey
hızlıca sandviç hazırlamaktır.
Bu, insanları rahatlatır.
Şimdilik yaklaşık 300 sandviçimiz
-ve biraz da meyve var. -Evet.
Gerisi yolda.
Düşünürseniz, bu mükemmel bir kumanya.
Yenmeye hazır bir öğün.
Yanında biraz da meyve verirseniz
en azından hızlı gıda yardımı olarak
çok işe yarar bir kombinasyon.
Aç olan herkese yemek dağıtın.
Teşekkürler.
Mutfağı inceliyoruz.
Marsh Harbor'daki tek sağlam mutfak oteldekiydi.
Tamamen su altında kalmıştı.
Burası restoranmış,
belli ki kasırgayı atlatamamış.
Ama mutfak atlatmış görünüyor. Bu çok iyi.
Şurada bir ocak var, onu çalışır hâle getireceğiz.
Sanırım bununla çalışabiliriz gibi görünüyor.
Mutfağı buraya mı kuracağız yoksa oteli mi kullanacağız?
Bunun kararını hızlı vermemiz gerek.
Şimdi her şeyin Nassau'ya gelmesi lazım.
Orada mutfağımız yok,
o yüzden burada çok yemek yapmalıyız.
Elsa, sen bunu herkesten iyi becerirsin.
Genç Jedi Karla da sana yardım eder.
Buradan 10.000 kişilik yemek çıkar. Sorun, oraya nasıl götürürüz?
Nasıl doldururuz, helikoptere nasıl yükleriz, ona bakalım.
Bir, iki, üç.
Bunları her biri birbirinden farklı,
hem de çok farklı.
The Walking Dead'i izlediniz mi?
Burası tam öyle.
Gerçekten ürkütücü. Sam, "Yalnız çıkmak ister misin?" dedi.
ELSA CORRIGAN GÖNÜLLÜ, WCK
"Gerçekten mi?" dedim.
İyilik Mutfağı ile
yaklaşık 11, belki 12 felaket bölgesine gittim.
Yaklaşık yarısı yangındı.
Meyer limon suyu.
Tuz.
Mutfaklar kurdum, çok fazla yemek dağıttım.
Felaketi haberlerden izlemektense
sahada bir şeyler yapmak bana iyi geliyor.
Bu şekilde insanlara gerçekten yardım edebiliyorum.
Yarın fırtına geliyor.
-Duydun mu? -Evet.
Çoğu zaman insanları görmem, sadece yemek yaparım.
Ama bu sefer biraz farklı.
Aslında insanları görmek hoşuma gidiyor.
Tanrı yaşamamı isterse
hayatta kalırım.
-Akşama bol şanslar. -Sağ ol.
Yarın seni bulmaya çalışırız, tamam mı?
Kimsenin gününüzün akıbetini belirlemesine izin vermeyin.
Dorian Kasırgası geldi ama akıbetimi o belirlemeyecek.
KENTON ROKER GÖNÜLLÜ, WCK
Akıbetim benim kontrolümde, onu ben belirleyeceğim.
-İşte burada! -Köşeni işaretle.
Bir iş kaybettim
ama bence bu, bazı şeyleri değiştirmek için
karşıma çıkmış bir fırsat.
Olan oldu bir kere. Ağlamak faydasız.
Kasırga geldi, yapacağını yaptı.
Şimdi biz de ayakta kalmak için gerekeni yapmalıyız.
Hazır? Bir, iki, üç.
-Bacağına dikkat et! -Yavaşça bırak. İşte oldu.
Böyle terk edilmiş bir adada bir mutfağı adam etmek için
adadaki mevcut imkânlardan yararlanmanız gerekiyor.
Bu da her zaman olduğu gibi zorlu bir iş.
Gaz gelmiyor.
Boru hava yapmış olabilir.
Burayı boşaltmamız lazım.
Masaları falan ne yapmamızı istersin?
-Hazır? Üç. -Üç.
450 kilo pirinç.
-Pirinç mi? -Evet.
Burası ana mutfak olacak. Dağıtımı buradan yapacağız.
Şef Alejandro geldi. Mutfağın temizliği…
YARDIM ŞEFİ, WCK
…konusunda endişeliydi.
Bence yeterince temizlenebilirdi.
Öte yandan, burada bazı şeyler ölmüş olabilir
ve bunların kokusunun geçmesi birkaç gün sürebilir.
Pekâlâ.
Burası berbat bir mutfak.
Temizliyor musunuz?
-Size iyi şanslar. -Tanrım…
Çok daha fenaydı.
Yani ne yapıyoruz?
Bu baştan beri kötü bir fikirdi.
Çok fena.
Yani, böyle bir mutfakta aileme yemek yapmam.
Nokta. Burada olmaz.
Yemek yapabileceğimiz en güvenli yeri bulmalıyız.
Herkes tek seferde gidemez. Tekneler gelip gidecek.
BAHAMALAR'DA ÇARESİZLİK BÜYÜYOR. YÜZLERCE KİŞİ ADADA MAHSUR
Burada Marsh Harbor limanında büyük bir tahliye operasyonu var.
Yüzlerce kişi adayı terk ediyor.
Bekleyen insanlara bir bakın.
Tüm kadınlar ve çocuklar
-görevliyi izleyin! -Biraz yemek var
ama dağıtalım mı bilmiyorum.
-İzdiham yaratmak istemiyorum. -Bana beş adamını ver.
-Topum var. -Öyle mi?
Yemekle takas edebilir miyiz?
Evet, yemeğimiz var.
Biliyorum, okudum.
Top sizde kalabilir.
Sandviç vereyim.
İçecek istiyorum.
Dur!
Kaos mu çıkarmak istiyorsun?
Bunu kaç kere söylemem gerekiyor?
Şimdi herkes buraya hücum edecek!
Biliyorum.
Delirtme beni.
Sıra yapacağız. Bana yardım edin.
Bu kadar.
Yemek bitene kadar dağıtacağız.
-Af dileyebilir miyim? -Hayır.
Benden değil ondan özür dile.
-Arkadaşım o benim. -Hiç de değil.
-Ondan özür dile. -Bakın, şuna kızdım.
-Özür dile. -Diledim. Söyle.
-Mami, merak etme. -Hayır!
-Ne olduğunu anlat ona. -İlgilenmiyorum.
Ne olduğunu anlat.
-İstemiyorum. -Hanımefendi,
neye kızdığımı biliyor musunuz?
Eğer gelişigüzel yemek dağıtırsak sizce ne olur?
Herkes buraya hücum eder ve sorun çıkabilir.
-Beni ilgilendirmez. -Buna kızdım.
-Lütfen bana inanın. -Anlıyorum.
Siz sadece tepkimi gördünüz.
-Ama… -Evet.
Bir nedeni var. Bunu daha önce de gördüm.
-Biliyorum. -Size de hak veriyorum.
-Evet. -Davranışım için
-bahane değil. -Hayır.
Ama işler düzenli olsun istiyorum.
Çünkü aksi takdirde bunu gören insanlar,
herkes akın eder. Mesela Haiti'de…
Ama tepkinizi görünce
insanlar, "Sevgisiz, vicdansız" der.
Hayır, tam aksine.
-Peki. -Görüşürüz.
Ama teşekkürler Bay José.
Bana diyorlar ki, "José, insanlara çok sert davranıyorsun."
Sürekli iyi adam olmayı çok isterim.
"Aferin, aferin."
Üzgünüm.
Doğru yapmazsak işler sarpa sarar,
özellikle de insanlar aç ve susuzken.
Aferin değil çünkü yapabileceğimizin en iyisi değil.
Başka ne diyeyim sana?
"Ama daha kibar söyleyebilirsin."
Peki, daha kibar söyleyeyim.
Potansiyelimizi maksimumda kullanmıyoruz.
Oldu mu? Sıradaki?
Sıradaki konuya geçelim.
Yoksa, "Potansiyelimizi maksimumda kullanmıyoruz!"
Çocuklar, herkes sıraya girsin.
Hadi.
Tamam mı?
Selam Sam, nasılsın?
Neye ihtiyacınız var?
Abaco'da personel var ama elektrik yok,
su kesik, buzdolabı yok.
Yemekleri saklama imkânımız yok.
Bekledi. Dur. Bekledi.
Şefler kaosta çalışır. Onların hayatı budur.
Daha fazla paella istemiyorum. Bıktım, tamam mı?
…bu boyda paella istiyorum.
Birisi uyarmalı. Hep ben olamam ki.
Kötü adamlıktan bıktım.
Restoran sahibi olmak bazen organize kaos gibi
çünkü menüyü hazırlamışken, diğer her şeyle birlikte
yerler bile hazırken birçok şey olur.
Kaos olur.
Sürekli kutu dolduruyorlar.
Garson masaları karıştırır,
aşçı birinin alerjisi olduğunu unutur.
Bunu götüreceğimizi sabah söyledim size!
Kahrolasıcalar!
Bir anlamda mutfak, restoran işinde çalışanlara
şartlara uyum sağlayabilmeyi öğretir.
Aslında onlar kaos ortamında rahat ederler.
Felaketlerde ise
bağlam ve yerler farklıdır.
Ölçek de farklıdır.
Yine de şefler yaptığımız iş için idealdir.
Bu bizim için zorlu bir görev.
Bence yeterli deneyimimiz var.
Bu zorluğu yenebiliriz.
Beyler, yükleme zamanı.
FIRST FRUITS ÇİFTLİĞİ
Uçakla bir ton gıda gelecek.
Hepsini soğuk tutmalıyız.
Bunu alıp kullanabilirsiniz.
Yarın iki tane daha gelecek.
Fırtına sonrası devlet, morg amaçlı olarak
12 metrelik iki konteyner gönderdi.
Bu çok büyük bir buzdolabı.
Şansımıza, sadece birini kullanmışlar.
"Kullanın ama yerini değiştirmeyin." dediler.
-Buraya ne kadar mümkünse getirelim. -Evet.
Getirmesini söyle. Bekleyemeyiz. Hemen getirsin.
Araçla oraya vardığımızda Sam,
bu berbat durumdaki alanın orta yerinde durdu
ve "İşte geldik." dedi.
"Nereye geldik?" dedim.
KYLE POUNDERS YÜKLENİCİ, WCK
"Mutfağımız burası olacak" dedi.
Şuradaki vantilatör
sineklere karşı gerekli.
Bunlar mutfakta işe yarar.
Yeni kilitler ve anahtarları.
Bu iyi.
-Hey, Kyle. -Efendim?
Pikabın kasasındaki dev boru anahtarına bak.
Çılgıncaydı. Kovboy modundaydık.
Buradaki ilk ayımızda,
kovboy ve korsan arası bir şeydik.
Döndürsek ne olur?
Geçici çözümler üretmek zorundaydık.
Bu mahvolmuş etkinlik çadırını buldum,
kumaşı hâlâ iyi durumdaydı.
Neredeyse her şeyi bundan yaptık.
Bir, iki, üç!
Sıcak yemek!
Bir ada devleti olarak,
birbirinden tamamen kopuk bir ülkede
afetten aynı anda etkilenmiş herkesi
eldeki tüm imkânlarla doyurmak.
Denizaltı hariç neredeyse her tür aracı ihtiyaç olan yerlere
yemek götürmek için kullandık.
Little Abaco Adası'na giden köprü yıkıktı.
Orada yaklaşık 600 kişi vardı.
Bu amfibik araçla köprünün olduğu yerden geçerek
kapı kapı gezdik.
Ortalıkta kimseler yokken bizi bu dev çılgın aracın içinde
yoldan gelirken görmek onlar için moral kaynağı oldu
ve ruh hâllerini değiştirdi.
Pizza sipariş etmiş miydiniz?
Pizza? Evet bayım.
Ben eve servis elemanıyım.
Bunu nasıl getirdiniz?
Yüzüyor.
Size ne lazım?
Şu anda her şey lazım.
Bir süre burada olacağız. Yardım edecek birileri lazım.
-Peki. -Ayrıca…
-Burada mı yaşıyorsunuz? -Ben aslında Nassau'da yaşıyorum…
İnsanlar kendi toplumlarına yardım etmek istiyor.
Ayrıca zihinlerini afetten uzaklaştırıp bir şeyler yapmış gibi hissediyorlar.
Bu da tüm bu enerjiyi yeniden kanalize ediyor.
SHIRLEY DORSETT GÖNÜLLÜ, WCK
Kuryeliği seviyorum.
Nerede bu adam?
Selam!
Fırtınadan sonra herkes çerezle besleniyordu.
Cips, atıştırmalıklar falan.
Bugün elmam var.
Gerçek sıcak yemek onlara ilaç gibi gelmişti.
Adın ne?
-Devin. -Buraya gel Devin.
Biraz sohbet edelim.
Şu anda…
Burada yalnızım. Ailem yok.
Kız arkadaşım, kimsem yok.
Ama iyi olacağım.
Evet ama… Böyle mutlu musun?
Ben de. Evet, ben de.
Her şeyimi kaybettim ama yaşıyorum.
-Değil mi? -Her gün yemeğim var.
-Beleş. -Çalışıyorum da.
Faturam da yok. Daha ne olsun?
-Aynen öyle. -Yani her şey yolunda.
Görüşürüz Devin. Gel sana bir sarılayım.
-Kendine iyi bak. -Yemek için sağ ol.
Merhaba!
Fırtınadan sonra bir şeyler yapıp yardım etmek istedim
çünkü burada kaldık.
Herkesi tahliye etmeye çalıştılar.
Birçok insan da gitti.
-Yemek ister misiniz? -Elime bir tepsi verdiler
ve kamptakilere yemek dağıttım.
Fazlasını yapmak istedim.
Böylece, İyilik Mutfağı'na katıldım.
Evet.
Sıcak yemek!
Bize katılan erkek kadın herkes
veya bize katılan birçok gönüllü…
Yolculuk başlıyor!
Tavuk ve sebzeli makarnamız var.
Umarım beğenirsiniz.
…hepsi aynı eylem
ve empati çağrısını yapıyor.
-Sağ ol. -Koca adamsın, bana kocaman sarıl.
Biliyorum.
İşe yarar bir şey yapıyorum. Yardım sağlıyorum.
Bu güzel bir his.
Empatimiz çok yüksek…
-Nasılsın? -…bu her an ortada.
-Nasılsın hayatım? -Harikayım.
Seni görmek güzel.
Kıyılmış lahana olur mu?
Doğranmış olmalı ama…
-Öyle daha mı iyi? -Evet.
Doğranmış daha iyiyse öyle yaparız.
Peder, bu Şef José.
-Şef José? -Evet.
Yani aşçı bu mu?
-Sen zannetmiştim. -O bulaşıkçı.
Bahamalar güçlü.
Başardık çünkü İyilik Mutfağı'ndaki erkek kadın herkes
duruma hâkimdi.
Selam Rodrick!
Bugün yemeğini aldın mı?
Bu ana hâkimdik.
Unutulmuş insanlara yardım etme
sorumluluğuna hâkimdik.
Kesinlikle hâkimiz.
Bu bizim sorumluluğumuz.
Pekâlâ. Ben gidiyorum.
-Güle güle! -Evet.
Siz de hemen dönün.
Bunu karanlık basmadan yapsak kesinlikle daha iyiydi
ama insanlara yemek vermemiz gerekiyor.
Verebildiğimiz kadar çok.
Bugün için her şey hazır.
-Bravo adamım. Harikaydın. -Sağ ol.
Elmamız, suyumuz ve sandviçimiz var.
-Ne zaman gidiyorsunuz? -Daha buradayız.
İsterseniz bunları bırakın, biz saklarız.
Tabii, olur.
Bisiklet veya motosiklet var mı? Onunla döneyim.
Bu benim için bir iş değil, bir çağrı.
Evet.
İnsanlara gülümsemeni seviyorum. Seni çok sevmelerini seviyorum.
İyilik Mutfağı ruhu sende var.
Teşekkür ederim.
Navaho Bölgesi'ndeyim.
Arizona'dayım.
Öyle mi?
Evet. Her beş kilometrede bir
karşıma bir tabela çıkıyor,
"Arizona çıkışı. New Mexico'ya hoş geldiniz."
Sonra birden bire,
"New Mexico çıkışı. Arizona'ya hoş geldiniz."
"Sizin neyiniz var?" diyorum.
NAVAHO BÖLGESİ, KÜRESEL PANDEMİ MART 2020
Selam beyler.
Pardon, geciktik.
Burada mesafeler uzak,
bir de kamyon yanlış yola saptı.
Kusura bakmayın. Ama geliyoruz.
Kusura bakmayın, yoldayız. Kamyon yolu kaybetti.
COVID vaka sayısı burada en yüksek.
Onun için herkesin gözü Navaho'da.
Bu hazır.
İyilik Mutfağı adına özür diliyorum.
Bunu telafi edeceğiz.
SAĞLAYICI: İYİLİK MUTFAĞI - KURU
İYİLİK MUTFAĞI TAZE
Yükümüz ağır.
Kuzenimi kaybettik.
Bir buçuk hafta sonra amcamı kaybettik.
SOSYAL MESAFE VE HİJYEN KURALLARINA UYUN
NAVAHO PARKLARI GEÇİCİ KAPALI
Virüse yakalandılar ve kurtulamadılar.
NAVAHO BÖLGESİ PROJE YÖNETİCİSİ, WCK
Her sabah kalkıp
bu yemek kolilerini, ilaçları hazırlamak
benim için çok anlamlı.
Yaşlılarımızı korumalıyız, çünkü onlar
bizim kültür mirasımızın anahtarı.
CENTRAL VALLEY, KALİFORNİYA
Adım Carolina Sanchez.
ABD'ye 14 yaşında geldim.
17 yıl tarlalarda çalıştım.
Sekiz kişiyiz.
Teşekkürler.
California'da bir çiftçiler birliğindeyiz.
Çiftçilerin haklarını korumaya çalışıyorlar
ve Corona ile başları dertte.
Ama onlar vasıtasıyla birçok çiftçi köyüne yemek verdik.
Şimdi otur ve yemeğini ye.
Hep çocuklarımı düşünüyorum.
Onlara yemek verebildiğimi.
Bu da beni motive ediyor.
Bize "kilit çalışanlar" diyorlar.
Evlerinde
masalarına
bir tabak yemek koyabilmeleri için
gerçekten çok çalışıyoruz.
Halbuki bazen
bizim yiyecek yemeğimiz olmuyor.
Kuyruk diğer tarafa kadar uzanıyor.
NEW YORK ŞEHRİ
Buenos días.
Beklediğiniz için teşekkürler. Bugün yemeklerimiz güzel.
Sebze ve meyvemiz var.
Teşekkürler.
Lütfen sıraya girin.
Aranızda da lütfen
-iki metre bırakın. -Zor zamanlardı.
Şimdiki gibi.
Yemek için minnettarız.
-Ağlamak istiyorum. -Pekâlâ.
-Sandviç bitti. -Affedin. Sadece…
-Dayanacağız. -Evet.
Dayanacağız.
İYİ OLACAĞIZ NYC
COVID, babamı gerçekten
dehşete düşürdü.
Mesafenizi koruyun, tamam mı?
PRINCESS CRUISES YOKOHAMA, JAPONYA
Bir yolcu gemisiyle Japonya'ya gitti.
SOĞUK DANA ETİ
Orada bize adam lazım.
-Evet. -Aynen.
Diğer gemiyle California'daydı.
OAKLAND, KALİFORNİYA
Gerçek bir pandemiye dönüşüp bir haftada
yüz binlere ulaşabilir, çok geç bile kaldık.
-Hayır, söyleyin gitsin. -Peki.
Bizzat sahada bulunduğu için
çoğu kişinin olmadığı kadar
bilgi sahibiydi.
Aç kalmamız an meselesi.
COVID sayesinde bunu gördük.
Dağıtım tamamen durdu.
Restoranlara şimdi ne olacaktı?
Çalışanlar ne olacaktı?
İşe gitmeseler bile iyi olmalarını
nasıl sağlayacaktık?
Restoranlarımı
tekrar açmaya çalışıyorum. 800 çalışanım var ve işe dönemiyorlar.
Eski işimizin en fazla
yüzde yirmisini yapabiliyoruz.
Şu anda çözümün parçası olmak
bizim açımızdan çok önemli.
Burası artık restoran değil, "Halk Mutfağı".
Bu bir acil durum.
Bu yemek hizmeti,
samimiyetle söylüyorum, bizi hayatta tutan şey.
-Bugün kaç kişilik yemek çıkacak? -3.250.
Üç bin iki yüz elli.
Bu yemek kamyonlarını çalıştırıyoruz.
Personeli geri işe alıyoruz. Bu teşvik edici.
COVID-19 MÜDAHALE, WCK
Şunu düşündüm,
"Bir sürü yemek yapabilecek
restoranları olan ve daha sonra…
COVID-19 MÜDAHALE, WCK
…topluma liderlik edip bunları dağıtabilecek kim var?"
Yemek devriyesi gibiyiz.
Günü kurtarmaya geldik.
Toplumun ihtiyaçlarına çok duyarlıyım
çünkü hem ailem Venezuela'da
karnını çok zor doyuruyor,
hem de bir zamanlar benim de cebimde
düzgün yemek yiyecek param yoktu.
Hoş geldin!
Seni seviyoruz!
Sağlıkla kal!
Bu inanılmaz.
Operasyonlarda harita yaparız.
Haritaları seviyoruz.
Haritayı yararlı diye mi yapıyorlar
yoksa ben seviyorum diye mi, hâlâ anlamış değilim.
Umarım yararlı diye yapıyorlardır.
-Yararlı mı? -Evet. Hem de çok.
Bu tüm hastaneleri gösteren haritamız.
Hastaneleri beslemek eski iş.
Ama sanırım New York'un tüm devlet hastanelerinin
tüm personeline yemek vermek yeni bir şey.
Dün 93.447 yemek dağıttık.
Bellevue'den sonra
Kuzey İç Bronx'a gideceğiz.
-Sonra Harlem ve Queens. -Evet, Harlem ve Queens.
İyilik Mutfağı…
YARDIM OPERASYONLARI, WCK
…ülke çapında örnek alınıyor.
FEMA ne yapmalı? Gerçekten etkili olan ne?
José, ABD hükûmetinin devreye girip
halkı doyurması için bir model yaratıyoruz diyor.
Aslında dev bir pilot projeyiz. Sistemi besliyoruz.
Devlet, özellikle kasırga gibi acil durumlarda
Amerika'nın aç kalmamasını sağlamalı
ki Porto Riko'da olanlar asla tekrar yaşanmasın.
Paranın bir kısmı özel mahsul dediğimiz
ürünlerin alımına harcanmalı.
Aynı fikirdeyim…
…çünkü sağlıklı olan bu.
-Evet. -Taze sebzeler.
Biraz arkada olursa daha iyi görünebilir.
Sandalyeni biraz kaydır.
Biraz bu tarafa doğru gel.
Kameraya çok yakın olduğundan,
bana kalırsa…
-Bağırma. -Evet, kesinlikle bağırma.
-Sakin ol. Bilirsin… -Mikrofon hemen burada.
-Evet. -Tamam.
Yoksa insanlara çok yoğun gelir.
-Yani, önemli gibi… -Konuşurken sesim yoğun çıkmaz benim.
Karşınızda Başkan Yardımcısı Joe Biden,
muhtemel Demokrat Parti adayı,
ve ünlü şef José Andrés.
2020 SEÇİMLERİ #AMERİKA İÇİN ŞEFLER BURADA
Sn. Başkan Yardımcısı, hoş geldiniz.
Teşekkür ederim, hoş bulduk.
Nasılsınız efendim? Ben Şef José Andrés.
-Sizi tanıyorum Şef. Nasılsınız? -Sizi gördüğüme…
-Ünlüsünüz! -…çok sevindim.
-Eşim sizinle tanışmış… -Evet.
…Michelle Obama ile…
-Birkaç kez. -…Porto Riko'yu konuşurken.
-Kutsal bir iş yaptığınızı söyledi. -Şimdilik iyi gidiyoruz.
Ama daha yapacak çok işimiz var.
Hem de çok.
Ama sizin izinizden gidersek hallederiz.
Ben izinizden gitmek isterim efendim.
Bence gıdayı kesinlikle ciddiye almaya başlamalıyız.
COVID-19 GIDA GÜVENLİĞİ
Gracias.
Gıdaya ulusal güvenlik meselesi gibi yaklaşılmalı.
Bunu restoranların halkı doyurma konusunda
ön saflarda olmasının bir denemesi gibi yapıyoruz.
Küçük bir kesimi doyuran restoranlar
bu sefer çoğunluğa hizmet edecek.
Birbirimizi tanımasak da
acil durumlarda bağlantı kurabilirsek
her şeye rağmen herkesi doyurabiliriz.
Bunu Amerika genelinde yapabiliriz.
Parasını da Kongre'den alacağım.
Hele ki vermesinler.
COVID pandemisi İyilik Mutfağı'nda
dönüşüm başlattı.
Sanırım dün 45.000 kişiye dağıtmışlar.
Hepsi çocuk mu? Tamam, teşekkürler. Beş.
Sadece işin ölçeği anlamında değil,
aynı zamanda daha derin sistemsel meselelerde
rol alabileceğimizi görmemiz açısından.
Amerika genelinde dağıtımda bize
destek verebilecek 1.700'den fazla restoran var.
Bir insanlık krizinin tam içindeyiz.
Bu daha da büyüyecek.
Her yere yemek ulaştıramazsak
sonunda patlayacak.
Virjin Adaları, Porto Riko,
Kolombiya, Venezuela.
Memleketim İspanya. Buralarda varız.
İTFAİYECİLER MADRID
-Adios. -Muchas gracias.
Dünyada afetler artık daha sık meydana geliyor.
Görüyorsunuz, bugün yanardağ süper aktif.
#LA PALMA İÇİN ŞEFLER BURADA
Rüzgâr hızlanıyor!
Kategori 5 kasırgalar artık her yıl meydana geliyor.
Eskiden on yılda bir olurdu.
California'da doğa yangınları yıl boyu çıkıyor.
Eskiden yangın sezonu olurdu, artık öyle değil.
Gracias.
İtfaiyeciler her gün çalışıyor.
Yardım için elimizden geleni yapıyoruz.
Yani afetler hiç boş durmuyor.
Bu ekip 12.000 yemek çıkarıyor…
Burada bir dağıtım noktası kuracağız.
#ENDONEZYA İÇİN ŞEFLER BURADA
Binlerce yemek gönderdik.
#BAHAMALAR İÇİN ŞEFLER BURADA
Tijuana'da her gün 1.200 kişiyi doyuruyoruz.
Kamp çadırlarındaki bu insanların çoğu sığınaktaydı.
Sandviçlerimiz bitene kadar buradayız.
Bence her gün bir amaçla uyanmak
Tanrı'nın bir lütfu.
Çünkü her gün amaçsızca uyanan çok kişi var.
Dağıtalım şunları.
Hâlâ çalışıyoruz.
Yapmamız gerektiği gibi hizmet ediyoruz.
Kar yağıyor ama ekibimizin motivasyonu çok yüksek.
Böyle bir zamanda
insanları doyurmak bakış açınızı tamamen değiştirebilir.
Devletimiz çok bir şey yapmıyor gibi hissetsek de
sonunda başımızın çaresine bakmamız gerekecek.
Ömürlerinin belki de en kötü zamanını geçirmiş insanlara hizmet etmek
hem bir onur, hem de bir ayrıcalık.
Orada çok ücra topluluklara ulaşacağız…
#HAİTİ İÇİN ŞEFLER BURADA
…ve onlara taze ve sıcak yemek vereceğiz.
Pekâlâ, gidelim.
Geçtiğimiz yılda
zamanımın en büyük kısmını
İyilik Mutfağı'na ayırdım.
Bu gece mi gidiyoruz, yarın mı?
-Bu gece. -Sabaha karşı.
-Yarın sabaha karşı 1. -Evet, aynen.
Houston'dayım.
Nate'le birlikteyim.
-Hola, Lucia. -Sí! Merhaba.
Selam. Nasılsın?
Ne zaman döneceğiz diye soruyor.
Yakında.
Biraz yemek dağıtacağız, sonra baban dönebilir.
Diyor ki, "Çin'e mi gideceksiniz?"
"Nereye gideceksiniz?"
Kötü etkisi eminim ki var. Yani…
Kızlarımın yanında gerektiği kadar olamadım.
Karımın yanında gerektiği kadar olamadım.
Ama hayat bazen zor.
Yemek ister misiniz?
Sanırım.
Kardeşin var mı?
-Evet. -Kaç tane?
İki erkek kardeşim var.
İki kardeş? Al bakalım.
-Onlar… -İyi bakalım.
Teşekkürler. Babam.
Yemek ister mi? Hayır.
Evet, çok ister.
O başka bir evde.
Şimdi yemek dağıtacağız.
Kimin yemeğe ihtiyacı var gösterir misin?
Takip ediyorum.
Bakın, "İhtiyacı olanları biliyorum." dedi.
Yardım konusunda bir çocuk size yol gösterebilir.
İşte bunun değeri paha biçilmez.
Buyurun. La señora.
Bu gibi operasyonlarda her yerde durup
cadde ortasında yemek dağıttığımızda
bu beni çok mutlu ediyor.
Tamam, ne diyorsan öyle patron.
Bir tabak ister misin? Ben pişirdim, nefis.
Yani yiyecek misin?
Tamam mı?
Teşekkürler.
-Gracias. -Gracias.
İstersen tercüme ederim.
İngilizce ve İspanyolca biliyorum.
Peki, nereye gidiyoruz?
Herkes yaptığımız şeyi bir nebze takdir ediyor.
Ama her duruma aynı şekilde müdahale etmiyoruz.
Öyle yaparsak çok yavaş kalırız.
Kimi zaman insanları doyurmak için şartlar
en iyisi olmayabilir,
yine de her şeye rağmen doyuruyoruz.
Ama bence herkes daha hızlı hareket etmeli.
Herkes şunu soruyor,
"Devlet niye gerekli ki?" Devlet işte bunun için gerekli.
Her gün daha iyi oluyor.
Yalan yok, biraz huysuzum.
Yaşlanıyorum.
Ama sanırım huysuzluğumu kontrol edebiliyorum.
Ama huysuzluğun bahanesi yok. Sebebi…
Mükemmeliyetçilik.
Evet, daha az huysuz olmalıyım.
Kediyi beslemek istemen çok güzel.
Hadi besleyelim.
Angel, çok tatlısın.
Eti yiyor mu?
Angel, sağ ol adamım.
-Rica ederim. -Sen iyi birisin.
-Hiç değişme, olur mu? -Değişmem.
Birinci ve ikinci caddede de insanlar var.
Herkesi doyuracağız.
Eve dönmeliyim. Fazla uzak kaldım ve…
Ayın birinde karımla 25'inci yıldönümümüz
ki bu çok önemli.
O gün karımla birlikte olmam lazım.
O kadar çok aksaklık yaşadım ki delirmek üzereyim.
Beynim isyan etmek üzere.
Ne oluyor?
Eyvah! Akü… Yani benzin bitti.
Deponun…
Dört saattir boş olduğunu unuttum.
İYİLİK MUTFAĞI