Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Nazywam się Asha Maurya.
I mam ogromny apetyt na życie.
Jestem cierpliwa.
Zaradna.
I bryluję w kuchni.
Instynkt macierzyński pcha mnie ku rodzinie, którą mogłabym wykarmić.
Za dnia jestem ekonomistką,
wieczorem wiodę ciche, tradycyjne życie.
Lubię wykwintną kuchnię
i odpoczynek w domu.
Jestem urodzoną sportsmenką
o niespożytych siłach.
Poszukuję indyjskiego księcia z bajki,
który ma dobrą pracę i tytuł MBA.
W głębi serca jestem prostą dziewczyną,
która uwielbia wesela.
Marzę o tym, żeby kiedyś wyprawić własne.
Nie rób tego.
Ocknij się. Zaraz spotkanie.
„Singapur równa się cud gospodarczy”.
Genialne.
Powiedz, że spałaś.
Tak, przez 56 minut.
Przestań się pogrążać. Na to czekałaś. Wszystko w twoich rękach.
Udowodnij szefowi, że jestem geniuszem, który wyciągnął cię z Wall Street.
Tak.
Są wcześniej!
Właśnie weszli do budynku. Tak się ubrałaś?
Miałam rodzinną imprezę. Czarny czy granatowy?
Zdecydowanie czarny.
- A może granatowy? - Tina!
Mogę zostać sama?
Singapur to miejsce cudów gospodarczych.
Dziś macie szansę przyczynić się do upowszechnienia tego cudu.
Wasza inwestycja pomoże uruchomić pożyczki w południowo-wschodniej Azji.
Dzięki temu Singapur stanie się sinym…
silnym…
sinym…
silnym…
Coś nie tak?
Nie, skądże.
Zdecydowanie nie.
To wasza szansa ugruntowania pozycji Singapuru jako…
Przejdźmy do rzeczy.
Mikropożyczki nie są lekiem na biedę. To tylko jeden element.
Dlaczego Azja i dlaczego teraz? Jaka jest strategia?
Mamy 140 milionów pożyczkobiorców, 80% kobiet, 65% z terenów wiejskich.
Nasz roczny przyrost to 12%, a szacowany zysk wynosi…
- Te liczby są imponujące. - Dziękuję.
Ale jakie jest sedno tej narracji?
Sedno?
Wierzymy, że kobiety
są kluczem do zmiany społecznej, gdyż tworzą zrównoważoną przyszłość…
Wierzymy, że macie potencjał, aby zrobić coś dobrego.
Ale w tej chwili wasza wizja nas nie przekonuje.
Wizja jest…
na następnym slajdzie.
Proszę o jeszcze jedną…
Nieźle poszło.
Chyba.
Akurat dziś matka musiała przysłać tu faceta.
Nie wiń mamusi.
Każdy kiedyś schrzanił prezentację. Otrząśnij się, idź dalej.
Rozumiem twoją złość. To same kłamstwa.
Nie brylujesz w kuchni. I nie jesteś prostą dziewczyną.
Możesz to skasować?
Nie. Zmieniła hasło.
Co za koszmar.
Wygląda na atrakcyjnego księgowego.
Jakby znał całą tabliczkę mnożenia.
To idziemy na tę kawę?
Przepraszam.
To wszystko wina mojej matki.
I mojej.
- Zajmij się nim. - Tak.
Proszę pana.
To…
Proszę. Czekam na telefon.
Załatwisz mi jeszcze jedną szansę?
Spróbuję.
Jeśli mi się uda, musisz im pokazać,
dlaczego tak bardzo ci na tym zależy.
Jesteśmy żebrakami, nie bankierami.
Jeśli nie opowiemy dobrej historii, nic nam nie wrzucą do puszki.
- Zepsułaś mi prezentację. - Chcesz umrzeć sama w rynsztoku?
Nie możesz wysyłać facetów do jej miejsca pracy.
Pracy? Nie zarobi tam nawet na mieszkanie.
- To inwestycja. - Nie chcę mieszkania.
Po co rzuciłaś bank? Miałaś bezpieczną przyszłość!
- Ja sprzątnę. - Znów to samo.
Suneeta, nie drażnij krokodyla, który pływa w twoich wodach.
Jest w tym tyle prawdy, panie M.
Jesteś ekonomistą, nie autorem sentencji.
Dzielę się mądrością ich dada-ji.
Nick, to dziadek Priyi.
Mówiła ci o jego łodzi?
- Proszę, tato. - Nie.
- Lubię łodzie. - To nudne.
Dobra, mamo?
Proszę, żebyś usunęła ten biogram i przestała mnie umawiać.
- Bio co? - Biogram.
To takie CV pisane przez twoją mamę. Zamiast pracy dostajesz żonę.
To nie biogram. To nowoczesny profil internetowy.
Dobry sposób, aby poznać takiego miłego chłopca.
- Oto Ravishanka Shah. - Suneeta.
Najmłodszy zwycięzca konkursu ortograficznego.
- Mamo. - Poszedł na MIT, gdy miał 16 lat.
Słuchaj!
„Witam, jestem grzecznym chłopcem. Studiowałem na MIT. Prowadzę…”
Mamo!
Napisała to matka tego biedaka. On nawet o tym nie wie.
Suneeta.
Zjedzmy. Ta kłótnia robi mi dziurę w mózgu.
Smacznego. To talerz dla męża, który powinien tu być.
Mówiłem, żeby tego nie robiła! Nie złość się na mnie.
Już niedługo będę mówił do pani „mamo”.
To biryani smacznie wygląda.
To tylko ryż.
I nie wymawiamy tak „R”.
Uwaga, pikantne.
Uwielbiam pik…
W porządku?
Nie spotkam się z tym Ravim.
Świetnie. Wyjdę na kłamcę.
Powiedziałaś jego matce, że się z nim spotkam.
Nie pozwolę, żebyś się poddała z powodu Krisha.
Tu nie chodzi o Krisha. Czemu wszyscy tak myślą?
- Spokojnie. - Ja już o nim zapomniałam. Czemu wy nie?
Po co mówisz o Krishu?
A co mam zrobić?
Ta zbrodnia wymaga curry.
- Przestań. - Tak mi się wyrwało.
Wszystko w porządku, siostro?
Tak.
Zrób coś dla mnie.
Ty i mama nie możecie tak się kłócić. Mam za dużo na głowie.
Nie chcę, żeby mama była smutna na moim weselu.
Wolisz, żebym ja była smutna?
To jedna randka.
To kłamstwo, Pri.
- Ty kłamałaś o innych chłopakach. - Sza.
- Nie przy nich. - Mówisz o Ganeśi i jego bogach?
Oni już wiedzą.
Miałam 16 lat. Nie było co opowiadać.
Nie sądzę, by rodzice chcieli wszystko o nas wiedzieć.
To, że chodziłyśmy na filmy dla dorosłych?
Czy to, że ty i Nick mieszkacie razem?
Sza.
Możesz mi pomóc?
Łam stereotypy za trzy miesiące.
A jeśli do tego czasu chcesz mieć spokój,
idź na randkę.
Zgoda. Spotkam się z twoim geniuszem z MIT.
Ale masz przestać mnie umawiać i usunąć ten profil.
Pod warunkiem że pójdziesz też na wesela.
- Co? - Tam najłatwiej znaleźć męża.
A nie w Internecie?
Tam też.
Mamo, mam swoje życie.
To też jest twoje życie.
Widzisz to?
Ojciec Sony odebrał nas z lotniska, gdy tu przyjechaliśmy.
Nie mieliśmy nic. Osiem dolarów i ubranie na sobie.
A co mieliście w walizkach?
Pozostałe ubrania.
A to…
Mama Rohita zajęła się tobą po narodzinach Priyi.
To była mama Kumaila.
Mama Kumaila miała wycinany woreczek żółciowy. To była mama Rohita.
Wiem, że to wasi przyjaciele…
Nie przyjaciele. Rodzina. Społeczność. Dla ciebie to tylko wesela.
Dla nas – święto życia, które stworzyliśmy.
Za osiem dolarów.
Rozumiecie, że mogę nie chcieć męża ani partnera?
Och! Nie!
- Nie. - Suneeta.
Nie pozwolę, żebyś zrezygnowała ze szczęścia w życiu.
Chcemy dla ciebie tego, co najlepsze.
Wiem, co robicie.
Zawsze to robicie.
Dobra, pójdę na kilka wesel.
Na wszystkie. Pokaż, że się nie wstydzimy.
- Mamo. - Jeśli to zrobisz, usunę twój profil.
- Super. - Ale musisz się spotkać z Ravim.
Mam dobre przeczucie.
- Nie. - Proszę.
- Mamo, nie! - Tak.
- Mamo! Nie! - Chup!
Ravishankar Shah?
Cześć! Wystarczy Ravi.
- Możemy zamówić? Umieram z głodu. - Jasne. Miło cię poznać.
Co podać?
Poproszę burgera z podwójnym cheddarem, duże frytki i wodę.
A co dla „rygorystycznego wegetarianina szukającego prostej dziewczyny”?
Nie jestem wegetarianinem.
Poproszę to samo, tylko cola zamiast wody.
To będzie…
Jakieś 21,40, w tym 6,625% podatku.
Nieźle.
Jak to zrobiłaś?
Proste dziewczyny tak mają.
Dzięki.
Idziemy?
Naprawdę umiesz przeliterować wszystko?
W-S-Z-Y-S-T…
Bardzo śmieszne.
Przeliteruj „wielomówność”.
Nie tańczę na zawołanie.
- Twoja mama kłamała? Przeliteruj. - Serio?
Dobra. W-I-E-L-O-M-Ó-W-N-O-Ś-Ć.
Brawo.
Definicja?
Słowna biegunka. Coś dla ciebie.
Bon appétit.
Mama nie wspomniała o twoim dowcipie. Subtelnym i wyrafinowanym.
- Twoja też pominęła parę rzeczy. - Dobrze. Proszę.
Zerwałam zaręczyny z najlepszą partią w New Jersey.
Zraziłam do siebie przyjaciół i okryłam swoją rodzinę hańbą.
Nie mogę jeździć autobusami w Woodbridge.
Ale to było nieporozumienie.
Chciałem powiedzieć, że na żywo jesteś ładniejsza.
To też tekst mamy?
Nie, mój.
Ravi.
Asha.
Zgodziłam się na to spotkanie tylko po to,
żeby moja mama skasowała mój profil w sieci.
Więc to…
My…
Nie mamy szans.
Najmniejszych.
Skąd ta pewność?
Bo umówili nas nasi rodzice.
I co?
Co?
Dobra. Co powiesz na to? Właśnie zaczęłam nową pracę.
Pochłania mnie bez reszty. Nie mam czasu i dobrze mi z tym.
Ja rzuciłem pracę, która pochłaniała mnie bez reszty.
Mam mnóstwo czasu i dobrze mi z tym.
Więc jesteś bezrobotny?
Wiesz…
A co z twoim start-upem?
Zarobiłem na nim, ale nie byłem sobą.
Wolę robić coś, co kocham.
Większości na to nie stać.
To ciekawe. Nie stać ich czy się boją?
Widzisz? Już po nas!
Dobra.
Głowa do góry. Uniknąłeś kłopotów.
Dziewczyny muszą jeść.
Pójdę już.
- Dobra. - Tak. Ale…
Dziękuję. Było ciekawie.
- Dzięki za burgera. - Do usług.
Bon appétit.
Spoko.
AROMAT INDII
Wszystkiego najlepszego, tato.
Jakie to uczucie być na emeryturze?
Nie sądziłem, że mój 30-letni syn będzie zachowywał się jak dziecko.
Nie dzisiaj, Dinesh. Ravi tu jest.
Kupiłem ci coś.
Żadnych prezentów. Nie zaznam radości, póki mój syn nie znajdzie sobie żony.
Stara się. Umówił się z Ashą.
I zrozumiał, że kobiety nie chcą chłopców?
Dinesh.
Profil, który mi napisałeś, jest nieprawdziwy.
„Szukam prostej dziewczyny”? Prostota jest nudna.
Nie bądź wybredny.
- Jestem dumny ze swojego życia. - Super.
Dumny, bo nie masz pracy ani dziewczyny, dumny z tej koszulki.
Byłeś geniuszem. MIT!
Co było, minęło.
Ale teraz już pora znaleźć dobrą dziewczynę.
- Mamo. - Dobrą, nie nudną.
Nudne też są dobre.
Proszę, synku. Spróbuj.
Dla mnie.
Dobrze, mamo. Spróbuję.
Patrz, co znalazłem.
Akta twojego romansu z księciem Anglii?
One zostały zniszczone.
Dokumenty wszystkich mikropożyczek, jakich udzieliła nasza firma.
Do tego magazyn Foxy Gals z 1997 roku, edycja w strojach kąpielowych.
Wiem, że to nie twoje.
Nie bądź taka pewna. Byłem na studiach.
A więc teczki. Z XIX wieku?
Z ostatnich 25 lat.
Przeanalizuj je, dowiedz się, co robimy,
jak to robimy i dlaczego.
To może potrwać całe lato.
Będziesz tak genialna, że Singapur nie odmówi.
Oni już odmówili.
Rozmawiałem z przełożonymi w Londynie i z przyjacielem.
Sprawdzą, czy nie da się ich ściągnąć z powrotem.
- Jeśli znów nawalisz… - Polecą głowy.
Dosadnie to ujęłaś.
Ale tak, twoja głowa i moja.
Ja też stracę pracę. Będę musiała zabrać dziecko z przedszkola.
- I pa, pa, Princeton. - Jest ambitna.
Chodź.
- Mamo, jestem w pracy. - Nie zbywaj mnie!
Co zrobiłam?
- Zachowałaś się jak idiotka! - Co?
Pooja Patel mówi, że przez ciebie Ravi ma biegunkę!
Nie! Miał przeliterować „wielomówność”.
- Co to jest? - Słowna biegunka.
Biegunka z ust?
Lepiej się zachowuj na ślubie, bo inaczej nici z umowy!
Dziś nasza para młoda spotyka się,
aby uczcić zarówno hinduską, jak i żydowską tradycję,
by uczyć się z nich tego, co najlepsze,
potwierdzając, że miłość, we wszystkich religiach,
to nasze miejsce spotkań.
To obietnica szczerości, otwartości, lojalności i oddania.
Ta odpowiedzialność oznacza wiarę, miłość i wsparcie przyjaciół.
Mazeł tow!
Wujowie zabrali mi Nicka.
Dobrze, że nie druhny.
Albo kujon, co umie wszystko przeliterować.
„Jestem Ravi. Skończyłem MIT. Pogramy w Bananagramy?”
„Dziękuję, panie kujonie, wolę szorować kibel”.
Kujon?
Ja też jestem. Uwielbiam kujonów.
Matura to nie bzdura!
- Pójdę już. - Wybroniłaś się.
Potrzebujesz drinka.
Właśnie wychodzę.
Tym razem ty?
- Po co mówiłeś Pooji Patel o randce? - Komu?
Pooji Patel, królowej plotek w Małych Indiach?
Nikomu nie mówiłem. Czemu miałbym mówić?
Szpiegowała nas.
W głowie się nie mieści.
Asha, skarbie.
Ravi, dzwoniłeś do mojej siostrzenicy?
To Miss Indii w New Jersey.
- Nie… - Że nie jest tak bystra jak ty?
Ale konkurs ortograficzny to nie Nagroda Nobla.
Pinky, Ravi ma jeszcze czas. Ale Asha…
Suneeta musi odchodzić od zmysłów.
Ci wszyscy lekarze, prawnicy i doktorzy wkrótce będą zajęci.
A tobie zostaną resztki.
Co to będzie za wstyd, kiedy Krish ożeni się z młodszą.
- Boże, ty nie wiedziałaś. - Biedna Asha.
Nic mi nie jest.
Wiesz co?
Najlepiej się zemścij i szybko zaręcz.
Nie szukam zemsty.
Wolę skupić się na karierze.
Kariery się kończą. Ale mąż i rodzina?
Są na zawsze.
Chyba rozdają pamiątki z wesela…
Nie martw się, dziecko.
Obiecujemy, że cię nie opuścimy, dopóki nie będziesz szczęśliwa.
Szczęśliwa.
- Na sto procent. - Tak.
Ale… nie widzicie?
Już jestem szczęśliwa.
Jestem podekscytowana, bo też kogoś poznałam.
Oto mój indyjski książę z bajki.
Wy dwoje? Nie.
Pooja Patel mówiła, że to była katastrofa.
Katastrofa? My? Skąd!
Wręcz przeciwnie. Idealnie do siebie pasujemy.
Prawda, Ravi?
To prosta dziewczyna, o jakiej zawsze marzyłem. Prawda, Asha?
Życzę wam powodzenia.
Chodźmy, Pinky.
Zobaczymy.
Serio?
- Przecież poszły. - Rozpuścić plotkę.
Na następnym ślubie powiem, że zerwaliśmy.
A one będą ciągle wracać. Powodzenia.
Czekaj. A jeśli tego nie powiem?
- Pomyślą, że wypadliśmy z obiegu. - W ten sposób chcesz się ze mną umówić?
Nie chcę się umówić. Przynajmniej nie na serio.
- Nie wiem, o co ci chodzi. - Nie musisz nic robić.
Tylko spławiaj swatki, żebym mogła popracować.
- Co będę z tego miał? - Odzyskasz swoje życie.
Ja mam swoje życie.
Nie masz.
Chodź.
Na ile wesel jesteś zaproszony?
- Na 16. - Ja na 19.
Więc oboje jesteśmy zaproszeni na 14.
- Jak to policzyłaś? - Jestem geniuszem.
Nie zgadzam się nawet na jedno.
Jeśli połączymy siły, nie będą nas nękać.
- Niektórym się to podoba. - Tobie też?
Chcesz wszystkich okłamywać?
Tylko odgrywać rolę do końca sezonu ślubów.
Daję ci wybór.
Lato ze mną albo…
z nią.
Cześć, ciociu.
Zrezygnuję z obu opcji.
Dobra, zapłacę. Dam 50 dolców za wesele.
Chyba żartujesz.
- Dam 75. - Nie.
Sto.
- Pięćset. - Co?
Żartuję.
A tak na serio. Nie interesuje mnie związek na niby.
Możemy się skupić?
Nie bądź takim egoistą. Zrób to dla rodziców.
Przynajmniej do końca sezonu ślubów.
Zgodził się udawać randki? Co z nim nie tak?
Co z tobą nie tak?
Jestem geniuszem, to wszystko.
A jeśli mama się dowie?
Będzie zachwycona. O to chodzi.
Jak pół miliarda kobiet to wkłada?
Będzie zachwycona, dopóki nie pozna prawdy.
To założyciel start-upu z MIT. Marzenie każdej mamy.
A najlepsze jest to, że nikt już nie będzie musiał być nieszczęśliwy.
Tato, kupię ci nową zmywarkę.
To typowe dla twojego pokolenia.
Szastać pieniędzmi, gdy pojawia się problem.
Mam dla ciebie dobrą wiadomość.
- Spotkam się z Ashą. - Naprawdę?
Tak.
Zgodziła się?
Tak, zgodziła się.
Żeby znów się z tobą spotkać?
Tak.
Jesteś pewien?
Tak, tato.
Synu, posłuchaj.
Nie zmarnuj tej szansy. Działaj szybko.
Dopiero się poznaliśmy.
Jasne, ale to pora, żeby wykonać ruch.
Zanim się wszystkiego dowie.
Tato, jestem już spóźniony.
Nie nadwyrężaj pleców.
Ravi, pamiętaj, co mówiła matka.
Co było, minęło. Nie trzeba tego wyciągać.
Pa, tato.
Veena, on idzie na kolejną randkę!
Mam jednodolarówki.
Szczęście Ashy jest więcej warte.
Moje też.
Suneeta, sprawna z ciebie swatka.
Asha i Ravi byli uroczą parą na ślubie Sony.
- Naprawdę? - Ten od literowania?
Aż trudno w to uwierzyć.
W co tak trudno uwierzyć?
Sama się przekonaj.
O Boże!
Vijay, bardzo przystojny.
- Mogę rozmienić dwudziestkę? - Jasne.
Vijay!
Szybko!
Spójrz.
- To on. - Tak.
- Wysoki. - Przecież siedzi.
Tak, ale to widać.
Zrób zdjęcie. Wyjmij aparat.
Wzięłaś lekturę?
Tak.
Pracujesz w finansach, tak?
Mikrofinansach.
Czyli takich małych?
To takie uproszczenie, ale tak.
Próbuję stworzyć program pożyczkowy
dla kobiet w Azji, aby mogły zakładać własne firmy.
Jestem pod wrażeniem.
Dziękuję.
Może poczytaj trochę, a potem zrobimy rundkę po terenie.
Przywitamy się z bóstwami. Zadbamy o pozory.
- Może za chwilę. - Dobra.
Możemy też doradzić twojemu szwagrowi, jak się modlić.
Co on robi?
- Zrobi psa z głową w dół? - Niewykluczone.
Na początku to było ujmujące. Ale teraz…
Chciałabym, żeby był sobą. Skromnym facetem, w którym się zakochałam.
Nick wciąż nim jest.
Wesela odbierają ludziom rozum. Coś o tym wiem.
Porozmawiaj z nim. Usiądźmy.
To dla ciebie.
Nani dała mi go, gdy się zaręczyłam.
Boże.
Jesteś pewna?
Tak. Oczywiście.
Przymierzysz?
Może pikantnej samosy?
Asha, Yoshi. Yoshi, Asha.
Cześć.
- Twoja fałszywa dziewczyna? - Zamknij się.
- Sorry. - Jej siostra, Priya.
- Cześć. - Zaręczona.
- Nie szkodzi. - Co to za auto?
- Pomagam Raviemu… - Rozwozimy dostawy. Musimy lecieć.
Tak. Kelner utknął w chłodni. Musimy go uratować.
- Aha. - Chcieliśmy się przywitać.
- Widzimy się na weselu? - Tak.
Miło było.
Cześć.
Wydawało mi się, że ma firmę.
Może dopiero się rozkręca.
Ravi! Przepraszam za spóźnienie.
Jakaś ciocia uznała, że jestem singlem i wysłała mnie po kokosy.
On jest ze mną. Jesteśmy parą.
I jeszcze jedno.
Ja też nie lubię wesel.
Ale jeśli się umawiasz, że przyjdziesz, to przychodzisz.
Dobra, zrozumiałam.
Dalej ja się zajmę kokosami.
Co się z nimi robi?
Dawaj to.
- Obiera się je? - Nie.
Dziękuję, że przyszliście.
To cudownie, że możemy spędzić ten dzień z wami.
Dziś nie liczy się, kto jest hindusem czy muzułmaninem.
Dziś liczy się miłość.
Miłość, która kiedyś byłaby niemożliwa.
Miłość, której nasi…
rodzicie nie akceptują.
Ale wciąż ich kochamy.
Lakshmi, jesteś miłością mojego życia.
Dziś, jutro, zawsze.
Wszystko gra?
Tak.
Nie wierzę, że ich rodzice nie przyszli.
Cóż. Rodzice, szczęście.
- To nie musi być wybór. - Słusznie.
- Jak ci idzie prezentacja? - Idzie. Jakoś.
Jakoś?
Może nie powinnam była odchodzić z banku.
Przecież ratujesz świat, prawda? Krok po kroku.
Nikt nie mówił, że będzie łatwo. Poza tym zawsze jest druga szansa.
Nie zawsze.
Zawsze. Spójrz na nich.
Zerwali, bo rodzice ich nie akceptowali.
A teraz znów są razem.
Wiesz co?
Zatańczmy.
- Serio? - Druga szansa może się nie nadarzyć.
Chodźcie.
- Chcesz zakręcić nóżką? - Tak.
Znalazłam. Odbiór.
Już idę. Odbiór.
Znalazłaś jakieś fotki taty z etapu ciuchów Members Only?
To nie etap, bo nadal je nosi. Ale mam zdjęcie z trwałą.
Patrz!
To na pewno będzie na slajdach.
Spójrz na to.
Nie wygląda dobrze.
Znali się od trzech tygodni.
Musiała być przerażona.
Rozmawiałaś z Nickiem?
Nie mam serca. Teraz bierze lekcje tańca bollywoodzkiego.
- Nie chciałaś mieć układu tanecznego. - I nie chcę. Ale presja jest za duża.
Musisz z nim pogadać.
Myślisz, że mama miała chłopaka przed tatą?
Niemożliwe. To na pewno jakiś kuzyn.
Tak się patrzy na kuzyna?
Mama nigdy by nie zrobiła czegoś takiego.
Jakiego?
Co kombinujecie?
Pokaz slajdów na wesele.
To wspaniale. Ravi przyjdzie na lunch? Smażę puri.
Nie.
Kiedy go nam przedstawisz?
Właśnie. Kiedy?
To jeszcze nie ten etap.
Małżeństwo to wyścig wieloetapowy. Zaproś go.
Nie naciskaj, bo wiesz, co będzie.
Do serca mężczyzny przez żołądek.
- To ohyda. - Albo angiografia.
To też ohyda.
Śmiej się. Ale to pusty, cyniczny śmiech samotnych.
To było brutalne.
To się odwróci przeciwko tobie.
Nie. Wiem, co robię.
Znam mamę i tatę. W końcu bardzo się zaangażują.
Nic z tego. Bez odbioru.
Veena, Dinesh. Szykuje się kolejne wesele.
Pooja Patel słyszała od Pinky, że ich związek nabiera tempa.
- Zastanówmy się nad datą. - Co?
Mówiłam ci.
Po tylu latach nadziei, planów, modlitw. W końcu!
Nie wyprzedajmy faktów. Pooja to niezłe ziółko.
Ravi jest bardzo szczęśliwy. Mówiłam mu: „Umów się z Ashą.
To dobra dziewczyna. Co ci szkodzi?”. I proszę.
Mają nasze sposoby za staromodne i głupie.
Asha mówi, że tkwimy w Indiach sprzed 40 lat.
Została ekonomistką, jak jej ojciec. To już coś.
Ale jest zbyt idealistyczna. Podziwiam cię, Dinesh.
Prowadzisz restaurację, opłaciłeś studia Raviego.
- To jest wyczyn. - Chciałem dla niego czegoś więcej.
Opowiedzcie o firmie Raviego.
Znacie te start-upy. Same tajemnice.
Kto wie, co on robi.
Znamy to. Asha też nie chce opowiadać o swojej nowej pracy.
Za dzieci, które myślą, że nic nie wiemy. Co by bez nas zrobiły?
- Zdrowie! - Zdrowie!
- Byliby bez grosza. - I bezdzietni.
Posłuchaj tego.
Mąż alkoholik odszedł zaraz po narodzinach ich syna.
Daliśmy jej pożyczkę, żeby otworzyła herbaciarnię.
I jej syn jako pierwszy w rodzinie poszedł do liceum.
- Wiesz, co to znaczy? - Pożyczka była dla niej przełomem.
Oto przekonująca historia.
Co tak się uśmiechasz?
- Ważniacy wrócą. - Singapurczycy?
Tak!
- Za kilka tygodni. - Nie!
Muszę wziąć się do pracy.
To prawda. Ale nie tutaj.
Jeden z naszych darczyńców wydaje przyjęcie i zabieram cię jako wsparcie.
Chyba że masz kolejne wesele.
Miałam, ale powiedziałam Raviemu, że rozłożyła mnie infekcja zatok.
To się musi udać. Udajesz chorą przed udawanym chłopakiem.
Myślałeś kiedyś, żeby stąd uciec i wrócić do Londynu?
Dopiero niedawno.
Odszedł szef na południowo-wschodnią Azję.
- Nie mógł znieść tej biedy. - Przyjąłbyś tę posadę?
Bez wahania.
Ale trzeba na to zapracować. Stąd powrót Singapurczyków.
Czyli zero presji.
Powinnam wrócić do biura.
Opuść mnie, to cię zwolnię.
Daj spokój. Cieszmy się tym darmowym drinkiem,
muzyką tego modnego DJ-a i tym czymś, co tutaj wisi.
Myślisz, że ten DJ zagrałby na weselu Priyi?
Idź sprawdzić i rozglądaj się za darczyńcami.
Zrozumiałam.
Cześć.
Panie DJ-u?
Przepraszam, że zakłócam set. Nie chcę pana obrazić.
Ale czy występuje pan także na weselach?
Ktoś mi załatwił całe tournée po hinduskich ślubach.
Ravi?
Infekcja zatok ustąpiła?
Paracetamol.
- Więc ty jesteś… - DJ Bajarz, prawda?
- Ravi, to mój szef… - James?
Hejka.
Tak.
Na takiej eleganckiej imprezie powinni mieć lepszy ser.
To masło, stary.
Skąd się znacie?
Słyszałem, jak grał w klubie na Ibizie, w czasach gdy byłem imprezowiczem.
Ludzie za nim szaleli.
Najwyraźniej.
Dobra.
Zrobię rundkę po znajomych.
- Idę… - Ty nie.
Smacznego masła.
Dzięki, stary.
- Zaczerpniemy świeżego powietrza? - Chętnie. Powietrze jest dobre.
Nie szalej. Żadnych laserów.
- Zaufaj mi. - Nigdy.
Miło cię widzieć.
Ciebie też. Twoja siostra wciąż zaręczona?
Tak.
Spoko.
Jak się bawicie?
DJ Bajarz jest zajęty, pora na Yoshiego!
DJ Bajarz, tak?
Co za autoironia.
Zaczęło się od żartu, ale przylgnęło i zostało.
Jaki ty masz sekret? Czemu nie masz prawdziwego chłopaka?
Czemu nie mam prawdziwego chłopaka?
To uzasadnione pytanie.
Masz rację.
Po tym jak zerwałam z Krishem, pomyślałam: „Czemu nie iść za ciosem?”.
Rzuciłam pracę i przeniosłam się do Jersey
z nadzieją, że zacznę od nowa.
Mama myśli, że odeszłam z banku, aby zrobić jej na złość.
- Tak było? - Zapewne.
A ty? Jak zostałeś DJ-em?
Mój naturalny talent to literowanie trudnych słów.
Nie da się z tego wyżyć.
- Wielomówność. - Właśnie.
Kiedy byłem dzieckiem, robiłem wszystko dla rodziców.
Wszystko poza muzyką. Muzyka była dla mnie.
Dawała mi radość.
Ale ostatnio… Sam nie wiem.
Jestem w trasie od dziesięciu lat, pracuję bez przerwy.
Ale nie wiem już, po co to robię.
Pomyślałem, że zrobię sobie przerwę, wrócę do domu i naprawię rodzinę.
Przepraszam. To trochę skomplikowane.
Cholera, Yoshi.
- Przepraszam… - Musisz iść.
- Sprawy zawodowe. - Tak.
Między nami gra?
Jasne. Wszystko spoko.
Super.
Yoshi!
Boże.
Nie mogę uwierzyć, że Bajarz to on.
Wiesz, kim jest?
Nie, jestem nerdem, ale ma miliony obserwujących.
Nie ufam DJ-om.
Co z nimi nie tak?
Nie rozumiem tego, co robią, więc tego nie szanuję.
- Czemu to ukrywa? - Nie ukrywa. Po prostu nie było okazji.
Byłaś z nim na tylu weselach i nie zapytałaś, czym się zajmuje?
Mógłby to źle zrozumieć.
A może wcale nie zrozumiałby tego źle?
Rozmawiałaś z mamą?
Nie broń się. Widać, że tego chcesz.
Sza!
Jedyne, czego chcesz…
to Bombajski Potwór.
Bombajski Potwór.
Co to?
Masala mojito z nasionami kminku i kaszmirskim chili.
To jest…
Aż takie dobre?
Obrzydliwe.
To co o nim wiemy?
Urodził się w Jersey City i skończył MIT w 2011 roku.
Mój kumpel Joby skończył w 2010 roku. Popytam go.
Nie będę szpiegować Raviego.
To nie szpiegowanie. Tylko zbiorę informacje bez jego wiedzy.
Jeśli ma dołączyć do rodziny, trzeba ustalić, kim naprawdę jest.
On nie dołączy do naszej rodziny.
To coś więcej niż lipne randki.
Przyznaj, że on ci się podoba.
Nick, jak ci idzie nauka hindi?
Panna młoda rozwozi korniszony.
Niezły jest.
- To było: „Idzie świetnie”, tak? - Z grubsza.
Może nie musisz się tak starać, żeby zaimponować mamie i tacie.
Owszem, muszę.
Nick, jesteś neurochirurgiem.
Powiem wam coś.
Kraniotomia to pryszcz w porównaniu z planowaniem hinduskiego ślubu.
Chcę, żeby to się udało.
Moi rodzice byli małżeństwem siedem lat.
W tradycji hinduskiej dusze łączą się na siedem wcieleń.
To szmat czasu, skarbie.
Dla mnie za mało.
Dobra.
Padam z głodu.
Ja też. Jak na weselu mogło się skończyć żarcie?
Nie było nawet czosnkowego naan.
Jasna cholera, Ravi.
Mieszkasz tu sam?
Kiedy nie podróżuję. Ale nie spędzam tu dużo czasu.
Więc miło jest być w domu. Choć w trasie dobrze się bawiłem.
Właśnie widzę.
Nie skończyłaś opowiadać. Przeniosłaś się do Jersey… I co dalej?
Teraz zmieniam świat.
Rozkręcenie tego funduszu
jest znacznie trudniejsze, niż się spodziewałam.
Wszystko, co wartościowe, jest trudne.
Gdy zaczynałem jako DJ, rodzice zagrozili, że przestaną płacić za MIT. Bałem się.
Co zrobiłeś?
Zgodnie z planem spanikowałem.
Rodzice, szczęście.
Za to, żeby nie zagłuszyli tego wewnętrznego głosu.
Wiesz, co mówi mój wewnętrzny głos?
Co?
Yo quiero Taco Bell.
- Boże. - Muszę zjeść Taco Bell.
Każdy Hindus kocha Taco Bell.
Daj mi chwilę.
- Gdzie talerze? - Druga szafka.
Dobra.
Yoshi. Dobry Samarytanin potrzebuje 27 ósemek.
Patesh wyjdzie od tyłu. Nie zapomnij o marynowanym mango.
I żeby cię znów nie zobaczyli.
Dobra.
Przepraszam.
W porządku.
Yoshi pracuje w restauracji twoich rodziców?
Niezupełnie. Czasem odbiera różne rzeczy.
A potem wysyła je do banków żywności.
Czasem.
Co jest grane?
Składam w restauracji ojca ogromne zamówienia na catering
i wszystko przekazuję bezdomnym, bankom żywności i drużynom Małej Ligii.
Dlaczego przez Yoshiego?
Tata nie wie.
Robisz to za jego plecami. Tak nie wolno.
Restauracja ma problemy. A on jest uparty.
Nieważne. Jedzmy.
Mam tylko jedno pytanie.
Czy do quesalupy chcesz marynowane mango?
Co za sprośny tekst.
Obżarłam się.
Masz jeszcze jedną quesalupę.
Nie, dziękuję.
Słuchaj.
Co to?
Nie słychać ciotek.
Ani Yoshiego.
Ani rodziców.
Nie ma kogo oszukiwać.
Może popełniam błąd, spotykając się z tym fajnym DJ-em,
który zapodaje bity z czarnej płyty i skrzeczy czy skreczuje…
Tak, to ja.
W stresie dużo gadam. To wielomówność.
Może słyszałeś.
To długie słowo. Nie umiem go przeliterować…
Czy ty mnie pocałowałeś?
Wyraźnie tego potrzebowałaś.
Wciąż odgrywamy role?
Improwizujemy.
Dobra.
Zanudzam cię.
Przepraszam. To nie ty.
Muzyka, tak?
Oby to była muzyka.
- Czym właściwie zajmuje się DJ? - Lubię myśleć, że uszczęśliwiam ludzi.
Uszczęśliwiasz ludzi?
Łapię z nimi więź, czuję ich energię.
Dostrzegam zmiany nastroju, dobieram do nich utwory.
Muzyka potrafi łączyć ludzi.
Uwielbiam w tym uczestniczyć. W dzieciństwie czułem się taki zagubiony…
Asha?
Dobra.
Niezłe ruchy.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Jak się czujesz? - Świetnie.
- Dawno tak dobrze nie spałam. - Zauważyłem.
Jeśli chodzi o wczorajszy wieczór… Przepraszam.
Przepraszasz?
Nie powinno do tego dojść.
Jasne. To pewnie moja wina.
Nie powinienem był cię tu zapraszać.
- Ravi… - Rozumiem. Mieliśmy umowę.
Nie, Ravi.
Przepraszam, że zasnęłam.
Żałuję, bo było mi bardzo przyjemnie.
Tak?
Mnie też.
Ale może przez jakiś czas zachowamy to dla siebie.
Mam udawać, że udajemy, że się umawiamy?
Nie chcę, żeby było dziwnie.
A czy możemy przyznać, że się lubimy?
Nie wiem.
Uznam, że tak.
Ale nikt nie może o tym wiedzieć.
Właśnie.
- Jesteś tancerką? - Kiedyś byłam.
BITY – WINYL – ENERGIA – IDEALISTA
RYZYKO – INWESTYCJA – PATRIARCHAT
- Muszę sprawdzić. Wybacz. - Nie musisz.
- O nie. - Co?
To James. Singapurczycy wracają. Będą tu za dziewięć godzin.
W niedzielę?
Nie jestem gotowa. Nie przeczytałam historii z ostatnich pięciu lat.
Asha, przez całe lato widziałem, jak harujesz,
szukając w tych pudłach wiarygodnej historii.
Myślę, że nie znajdziesz takiej historii w pudle.
Co to znaczy?
Ty jesteś tą historią.
I ja wierzę w tę historię, tak jak wierzę w ciebie.
Oni też uwierzą.
Boję się, Ravi.
Każdy się boi.
Już wykonałaś ciężką pracę.
Teraz musisz wiedzieć, czego chcesz, wsłuchać się w swoje serce,
aby twoja miłość była większa niż strach.
Chodź tu.
Dasz radę.
Gotowa rozbić bank Singapuru?
Byłam pierwsza.
Proszę. Robisz postępy.
Przebierz się i niech z wrażenia spadną im skarpety Gucciego.
Już się przebrałam.
Aha.
Jesteś pewna?
Tak.
Dziękuję.
Gdy miałam trzy lata,
zszokowałam rodziców, obliczając 12% napiwku za dostawę pizzy.
Liczby mnie nie zawodzą.
Ale dziś nie zamierzam mówić o liczbach.
Chcę porozmawiać o Chindzie.
Dając jej pożyczkę na otwarcie zakładu krawieckiego,
daliśmy jej nowe życie.
Dzięki nam jej córki jako pierwsze w rodzinie
poszły do liceum.
Podobną pożyczkę otrzymał mój dziadek, mój dada-ji.
Gdy powódź zniszczyła jego uprawy w miasteczku Mirzapur,
przeniósł się do Bombaju i pożyczył 1000 rupii, by kupić tę łódź.
Pieniądze zarobione na połowach ryb
pozwoliły mu wysłać mojego ojca do Ohio na studia ekonomiczne.
Tata skończył studia jako pierwszy w rodzinie.
Stoję tu przed wami dzięki tej łódce
i dzięki poświęceniom, jakich moi rodzice dokonali,
aby zapewnić swoim dzieciom lepsze życie.
Nasza historia przypomina,
że te pożyczki mogą nie tylko odmienić życie jednej kobiety,
ale również przyszłość jej całej rodziny.
Na różnych kontynentach,
przez wiele pokoleń.
Powiedzmy sobie szczerze: nasze życie jest lepsze, gdy ich życie jest lepsze.
Lub, jak mawia mój ojciec,
przypływ unosi wszystkie łodzie.
To jest prawdziwa historia.
Pytanie brzmi, ile takich historii chcielibyśmy napisać.
Hej.
Cześć.
Dziękuję.
Stać cię, żeby tyle tego kupować?
Jestem beznadziejnie uzależniony od kofeiny i wolę nie pić sam.
Pij, póki możesz.
Co to znaczy?
Niestety nie będę mógł cię tu zatrzymać.
Myślałam, że…
Przekonałaś ich, by zainwestowali dziesięć milionów więcej, niż prosiliśmy.
Co?
Boże!
I mnie zwalniasz?
Nie do końca. Gdy przekazałem Londynowi tę nowinę,
postanowili południowo-wschodnią Azję powierzyć tobie.
Ale to twój awans.
Londyn może zaczekać. I tak nie zrobiłbym połowy tego, co ty.
Nie mogę tego przyjąć.
Nie masz wyboru.
Nie tylko wypalił Singapur,
ale dostaliśmy też ogromny darowiznę od Red Star.
To zwróciło uwagę Londynu.
Wszystko dzięki tobie.
- Red Star? - Kolejna fundacja charytatywna.
Mamy klęskę urodzaju.
Nasza puszka jest wypełniona po brzegi.
Pięknie, prawda?
Tak. Pięknie.
Gratulacje, Ash.
Teraz muszę wymyślić, jak wydać tę górę pieniędzy.
James.
Dziękuję.
To tylko kawa.
Priya! Herbata gotowa. I twój telefon dzwoni.
ZADZWOŃ. MAM WSPANIAŁĄ WIADOMOŚĆ!
O Boże!
Okej.
Co innego może znaczyć „wspaniała wiadomość”?
Posłuchaj.
Może przyjdziecie na obiad w niedzielę?
Oczywiście.
Tak, włóż sari.
Już kupiłam mithai.
Świetnie. Do widzenia.
Bardzo dziękuję.
Co to za okazja?
Państwo Shah przychodzą na obiad.
Sprawa robi się poważna.
Tak.
Mała rada.
Nie ufaj ślepo temu, co rodzice Raviego o nim mówią.
W porządku.
Posłuchaj.
Po prostu zrób mały wywiad. Studia, praca, horoskop…
Przecież Ravi skończył MIT!
- Posłuchaj. - I moja Asha jest szczęśliwa.
Proszę.
Chodźcie. Zrobimy zdjęcie.
Już idę!
Stań tutaj.
Chodź, Veeno.
Raz, dwa, trzy. Powiedzcie „paneer”.
Nie mogę się doczekać.
Idą!
Niespodzianka!
To wy.
Namaste. Co to za okazja? Co świętujemy?
- Jestem Nick. - Czekamy na…
Widzę ich! Stań tutaj.
O co chodzi?
Niespodzianka!
Jakie mają miny!
Mamo? Tato?
Nie wiedziałam, że rodzice Raviego przyjdą na obiad.
Twoi przyszli teściowie nie potrzebują zaproszenia.
Kto?
Mamę trochę poniosło.
Przez tę waszą wiadomość!
Miało być przyjęcie, ale na razie to wystarczy.
Dobrze. Powiedzcie więc!
Nie, mamo. To nie o to chodzi.
Nie zaręczacie się?
Nie. Skąd ten pomysł?
Wyglądacie na tak szczęśliwych.
Może moja mama wpadła na szalony pomysł?
Mówiłem, żeby nie pchać się bykowi na rogi.
Święta prawda, panie M.
Ty i te twoje sentencje!
Więc co to za ważna wiadomość?
Singapur, mamo!
Mam fundusze na program pożyczkowy.
Gratulacje!
Dziękuję.
Czy to awans?
Tak. I podwyżka.
Więcej podróży?
Owszem. To posada w siedzibie firmy w Londynie.
W tym Londynie?
Nie, tym w Anglii, kotku.
Nie zgadzam się.
Kiedy zamierzałaś mi powiedzieć?
Teraz. Po to przyszłam.
Londyn. To…
Jedyna taka szansa w życiu.
Dzięki, tato.
Skoro wyjeżdżasz tak daleko, to najpierw się zaręczcie.
- Mamo! - Zgadzam się.
- Sprawdzimy horoskopy. - Żadnych bzdurnych horoskopów.
Im na sobie zależy. Tylko to się liczy.
Ravi, wiemy, że jesteś dobrym, przyzwoitym, uczciwym chłopcem.
Miło, że tak mówisz, ciociu, ale muszę ci coś wyznać.
Wam wszystkim.
Ravi.
- Tato? - Dinesh?
- Coś nie tak? - Przynieś wodę.
Nic nie mów. To twoja ostatnia szansa na szczęście!
- Spokojnie. - Szybko!
Nic mu nie jest. Spanikował.
Spokojnie, Dinesh. Pobiorą się w swoim czasie.
- Tato, przestań. - Whisky.
Nie dlatego wpadł w panikę.
Spanikował, bo chciałem powiedzieć, że mój biogram to kłamstwa.
Co z tego? Mój też. Jak każdego.
Tak, ale mój…
Ale studiowałeś na MIT i prowadzisz swoją firmę.
Tak, poszedłem na MIT.
Miałem 16 lat. Nie wiedziałem, co robię.
I przerwałem studia.
Musiało ci być trudno. Kiedy wróciłeś?
Nie wróciłem.
Nie mogłem.
Potrzebowałem czasu, żeby pomyśleć, czego chcę, bez presji.
I ten czas…
uratował mi życie.
Nie skończyłem studiów.
Ale mam firmę.
Tylko nie jest to start-up. Jestem DJ-em.
O Boże!
Spokojnie.
Czemu mi nie powiedziałeś?
Próbowałem.
Powinien był wcześniej się przyznać, ale to nic wielkiego.
- Kiedy się dowiedzieliśmy… - Wiedzieliście?
Joby mi powiedział.
A mnie nie powiedzieliście?
Bo go lubimy.
Prawda?
Tak, lubimy. Bardzo.
Ravi, miałeś 15 lat, żeby to naprawić.
Wrócić na studia, znaleźć pracę…
A zostałeś DJ-em?
Czy da się z tego wyżywić rodzinę?
Przestań. Nie zaręczamy się.
Tak, da się.
Czemu w ogóle odpowiadasz?
Nie potrzebuję wsparcia. Czemu zawsze o tym mówicie?
Gdybym chciała mieć rodzinę, dałabym sobie radę.
Jedyne, czego potrzebuję, to szczerość.
Czy to nie był twój pomysł, żeby udawać parę?
- Co? - Boże.
Okłamałaś nas?
Dlaczego to zrobiłaś?
Właśnie dlatego!
Bo wasza presja doprowadza nas do obłędu. I oto, co się dzieje!
Teraz jesteśmy parą.
Po co? Jesteś DJ-em. Jak opłacisz studia dzieciom?
- Mamo! - Czujecie?
Coś się przypala.
Mówiłem ci. Żadna nie wyjdzie za takiego obiboka jak ty.
Nie nazywaj go tak!
To twoja wina!
Tato, przestań.
Jak myślisz, kto płacił za te ostatnie duże zamówienia?
- Co? - Dla biednych, bezdomnych, Małej Ligi?
- O czym ty mówisz? - Red Star Standard. Mówi ci to coś?
Niby co?
To moje inicjały. Red Star Standard to ja.
Red Star Standard?
To ty?
To mój fundusz charytatywny…
Boże.
Asha…
Bez paniki. Aloo gobi się pali.
Co? Aloo gobi?
- Czekaj. - Przyszło ci do głowy, żeby zapytać?
Czemu tak się wściekasz?
Ile jeszcze niespodzianek dla mnie masz?
Zrobiłem to dla ciebie.
„Musisz zaufać wewnętrznemu głosowi”? Po co to było?
Mówiłem serio.
Ale uznałeś, że sama nie dam rady.
Przekonałaś mnie, że to dobra inwestycja.
Nie próbowałam przekonać ciebie. Chciałam to zrobić sama.
Tylko chciałem pomóc.
Pomóc?
Tak jak ojcu? Nie widzisz, jakie to protekcjonalne?
Skąd masz tyle forsy? Obrabowałeś bank? Handlujesz zagrożonymi gatunkami?
Nie, przez Facebooka.
- Czyli pracowałeś w start-upie. - Nie.
Grałem dla nich na imprezach. Wtedy nie mieli forsy, płacili akcjami.
Zarobiłeś milion dolców jako DJ?
Znacznie więcej. Ale to nie ma znaczenia.
Ma! Nie jestem celem charytatywnym.
Wiem, Asha.
Krish nie ukrywał, że we mnie nie wierzy.
- Ty działałeś za moimi plecami. - Poważnie?
Czy kiedykolwiek byłaś szczera w związku?
- Nie przekręcaj. - Sama chciałaś grać.
A ty wyszedłeś z roli.
Jest wielka różnica między kłamstewkiem a kompletnym oszustwem.
Kim w ogóle jesteś?
Asha, byłem z tobą na 14 weselach.
Nie dlatego, że musiałem. Nie zmusili mnie rodzice.
Dlatego że naprawdę tego chciałem.
To było moje jedyne oszustwo.
Że wcale nie musiałem udawać, że jestem w tobie zakochany.
Kocham cię.
Otworzyłam przed tobą serce.
Wiesz, ile mnie to kosztowało?
I żeby było jasne,
nie obchodzi mnie MIT.
Zaufałam ci, a ty mnie zawiodłeś.
Cześć, mamo.
Wydałeś tysiące na te zamówienia przez Red Star.
Inaczej nie pozwoliłby mi pomóc.
Zawsze byłeś inny, nawet jako dziecko.
Martwiłam się o ciebie.
Po co były te kłamstwa?
Teraz Asha i jej rodzice nie chcą mnie widzieć.
Chcieliśmy ci pomóc.
Nie obwiniaj mamy. Poznałeś Ashę dzięki temu biogramowi.
Nie rozumiesz?
Jesteś naszym synem. Skłamalibyśmy i umarlibyśmy dla twojego szczęścia.
Ale ja byłem szczęśliwy.
Więc trzeba było się zamknąć.
Pomów z nią.
- Nie odbiera telefonu. - Idź do niej.
To nieistotne.
Wracam do pracy.
Yoshi załatwił kilka występów.
- Już czas. - Ravi, nie.
Mam dość kłamstw i udawania kogoś, kim nie jestem.
Znów uciekasz, gdy robi się ciężko.
Słuchaj, tato.
Ja nie uciekam.
To jest moja praca. Taki właśnie jestem.
Chciałbym, żebyś to dostrzegł i docenił, ale tak się nie stanie.
Nie o to chodzi. Chcemy…
Chcemy syna, którego straciliśmy, kiedy rzucił MIT i zniknął.
- Chcemy odzyskać tamte lata. - One już minęły, tato!
Te lata minęły!
Ale wasz syn stoi przed wami. Jestem tutaj.
Dobra.
Polecam mieszkania w Shoreditch.
Są zabójczo drogie, ale dostaniesz podwyżkę.
PRZYJĘCIE OFERTY PRACY
Znów pytali, czy podpisałaś.
RAVI: ZADZWOŃ. MOŻEMY POGADAĆ?
To międzynarodowy DJ. Jeszcze się spotkacie.
Nie sądzę.
Wybacz, pogubiłam się.
Udawałaś, że z nim jesteś, sądziłaś, że nie ma forsy,
a potem się w nim zakochałaś.
Ale okazało się, że jest bogaty.
I pomógł ci awansować kosztem szefa.
Wierzy w ciebie.
I tego faceta nie chcesz więcej widzieć.
Musisz przełknąć swoją dumę, podpisać umowę
i przeprosić tego chłopaka. To bardzo proste.
- To nie… - Nie słucham cię.
Wiesz, co nie jest proste?
To, że wyjeżdżasz.
Będę tęsknić.
Będziemy tęsknić.
Mimo że pewnie wrócisz tu ze sztucznym brytyjskim akcentem.
Ale jeśli zmarnujesz takie szanse…
będę musiała cię zabić.
Znam ludzi, którzy mi pomogą.
Skoro to koniec, czemu nie pojedziesz? Co cię tu trzyma?
Moja rodzina, rodzice, siostra. Nigdy ich tak nie zostawiłam.
Zużywamy tyle energii, żeby uciec od rodziców.
A gdy w końcu pojawia się okazja…
Trudno mi było wyjechać z Jamajki do Londynu.
Nie chciałem opuszczać rodziców. Mimo tego, co nas dzieliło.
I jak to zrobiłeś?
Zrozumiałem, że moje życie jest tam, dokąd je zabiorę.
Rodzice zawsze będą przy mnie.
Ale okazje takie jak ta nie zdarzają się codziennie.
A więc to tu ratujesz świat.
- Tata? - Właśnie wychodzimy.
Panie Maurya.
Co tu robisz?
Chcesz iść na spacer?
Córeczko, gdy ja byłem młodym ekonomistą, mieliśmy inne czasy.
Awans dostawali biali znacznie mniej zdolni ode mnie.
A ja odwalałem za nich robotę.
Wiesz, co mówił mój szef? „Hindusi są bystrzy, owszem,
ale to ludzie od liczb. Nigdy nie będą liderami”.
Wiem. Przykro mi, że musiałeś przez to przechodzić.
Dlatego się martwiłem, że masz zbyt idealistyczne podejście.
Nie chciałem, żeby cię spotkało rozczarowanie.
Ale spójrz na siebie.
Dokonałaś tego.
O takich liczbach nawet nie marzyłem.
A najbardziej jestem dumny z tego,
że zrobiłaś to po swojemu.
Jedź do Londynu. Zasługujesz na to.
Przeżyj przygodę życia.
Dla mnie.
- Przepraszam, że was okłamałam. - Przepraszam, że tak naciskaliśmy.
To wina matki.
Mam czas na lody.
Co to za praca?
Gdzie twoja siostra?
Robi makijaż. Bez stresu.
Dlaczego chce założyć tylko jeden naszyjnik?
Bo to nie Mister T.
Spóźnia się. Zadzwoń i sprawdź, o której wyszli od siebie.
Jak to „od siebie”?
Myślisz, że urodziłam się wczoraj. Wiem o chłopakach.
O skradaniu się w nocy.
I że Nick i Priya mieszkają razem.
A jednak nic nie powiedziałaś. To do ciebie niepodobne.
Czekałam, aż sama mi powie. Chciałam, żeby moje córki wszystko mi mówiły.
Wiesz, mamo, zawsze chciałyśmy ci mówić.
Nie wiedziałyśmy jak.
Nigdy nie rozmawiamy o takich sprawach.
Nie opowiadałaś o swoim życiu, zanim się urodziłam.
Co tu opowiadać? Doprowadzałam rodziców do szału, tak jak ty.
Trudno mi w to uwierzyć.
- Wiem, że znalazłaś to zdjęcie. - Z tobą i tym chłopcem?
Parag był sąsiadem. Nasi ojcowie się przyjaźnili.
Gdy przychodził na herbatę z ojcem, godzinami rozmawialiśmy w ogrodzie.
Zakochaliśmy się w sobie.
Gdy nadszedł czas na małżeństwo, powiedziałam rodzicom, ale odmówili.
Mówili, że jest z innej kasty.
Ojciec nigdy więcej nie rozmawiał z rodziną Paraga.
Rodzice zaaranżowali ślub z twoim ojcem i mój los został przesądzony.
Mamo.
To musiało być bolesne.
Było.
Na początku udawałam, że kocham twojego tatę.
Ale później nie musiałam już udawać.
Teraz mam was dwie i to piękne życie.
Myślisz o nim?
Tak. Czasami.
Obiecałam sobie, że jeśli będę mieć córki, pozwolę, aby same wybrały swój los.
O ile mają pięć dyplomów, znajdą miłego faceta i robią okrągłe roti.
- Ten wygląda dobrze. Załóż go. - To nie Gra o tron.
A kiedy ty zrobiłaś choć jedno roti, panno Taco Bell?
- Raz zrobiłam ćwiartkę. - Raz.
Och, beta. Przykro mi, że jedziesz do Londynu.
Ale taki jest twój los.
I skarbie, wiem, że Ravi nie jest idealny, ale czuję, że jest twoim szczęściem.
Widzę, jak na ciebie patrzy.
Tak samo patrzy na mnie twój ojciec od dnia, w którym się poznaliśmy.
- Czemu tak siedzicie? Priya zniknęła! - Co?
- Nie była na makijażu, wyłączyła telefon. - Miała tu być godzinę temu.
Spokojnie. Musi gdzieś być. Rozdzielmy się.
- Trzeba było mieć synów. - Dzwoń na policję!
- Ja idę tu, ty tam. - Dobrze.
- Priya? - Priya?
Przepraszam.
Priya!
Kochanie!
Przepraszam! Ile tu jest łazienek?
Priya, beta!
Spokojnie, wszystko gra.
Priya!
- Asha. - Nick?
- Potrzebuję pomocy. - Widziałeś Priyę?
Nie.
Zaczekaj! Potrzebuję…
Pri?
- Pri, to ty? - Nie.
- Chcesz o tym pogadać? - Nie!
Nie chcę cię pospieszać, ale twoi goście zaczęli przyjeżdżać.
Nie obchodzi mnie to!
Otwórz drzwi. Jestem sama.
Są otwarte.
Co tu się dzieje?
Nie chciałam lodowych rzeźb.
Nie chciałam tortu z płatkami złota. I czy on nie może włożyć smokingu?
Pani doktor, pora na pogawędkę.
I nie chce powiedzieć, jaką ma niespodziankę.
Wtedy nie byłaby to niespodzianka.
Myślę, że nie chodzi o torty, rzeźby lodowe czy niespodzianki,
- tylko o ciebie. - Jak może chodzić o mnie?
Myślę, że przeraziłaś się tego wspólnego życia przez siedem wcieleń.
Zaczęłam się zastanawiać.
Każde pokolenie w naszej rodzinie robi to od wieków.
A jeśli to ja pierwsza coś schrzanię?
Bez obaw. Ja już schrzaniłam.
Ale ja pierwsza poślubię kogoś, kto nie jest Hindusem.
Nick bardziej jest Hindusem niż my.
Mówisz mi to w takiej chwili? Jak mam się poczuć lepiej?
Wiem. Posłuchaj.
Nick za tobą szaleje.
Rozumiesz? Inaczej by się tak nie ubrał.
- Jak się ubrał? - Nieważne.
Ważne, że cię kocha.
A mama i tata kochają jego.
Albo nauczą się go kochać.
Pozostaje tylko pytanie, czy kochasz go ty.
Ale się boję.
Wszyscy się boimy.
Jeśli dziś nie wyjdziesz za Nicka, będziesz żałować do końca życia.
Masz szansę żyć tak, jak chcesz.
Uspokój myśli.
Posłuchaj serca.
Niech miłość będzie większa niż strach.
To piękne, Ash.
- Sama to wymyśliłaś? - Tak.
Nie.
Ktoś trochę mądrzejszy ode mnie.
Trzeba cię odstawić do makijażu!
- Serio? - Tak. Nie widzisz swojej twarzy.
Boże.
Dzięki Bogu! Szybko, ubierzmy się.
- Piłaś? - Nie.
Tak. Przynieś jej kawę.
Ty też się ubierz.
Najpierw muszę coś zrobić.
- Gdzie? - Nie martw się, wrócę.
O Boże! Czuć od ciebie Pinot Grigio.
- Wiem. Miałem 12 lat. - O Boże.
Byłem sam z osobą, która doprowadzała mnie do szału.
Musiałem iść do domu pieszo.
- Postanowiłem go zatrzymać. - Ravi?
- Co tu robisz? - Byłam idiotką. Muszę cię przeprosić.
Nie musisz…
Nigdy ci nie podziękowałam za to, że zgodziłeś się na mój szalony plan.
Za to, że nauczyłeś mnie, jak robić dropy i puszczać winyle.
Przekazałeś firmie równowartość 50 lat hinduskiego kateringu.
Wiem, że zrobiłeś to z serca.
Bo wszystko, co robisz, płynie z serca.
I wiem teraz, że we mnie wierzysz.
Przepraszam.
Ash…
Kto to jest?
To bez znaczenia.
Ważne, że to jest świetny facet.
Genialny, miły i oryginalny.
Na początku wydaje się leniem.
Też tak myślałam.
I nigdy nie powinnaś grać z nim w Bananagramy.
Z czasem lubisz go coraz bardziej.
Jeśli nie jesteś ślepa,
przekonasz się, że takiego faceta chcesz.
Zawsze.
Ash.
- Asha. - Idź.
- No idź! - Asha!
To nie tak, jak myślisz!
Zaczekaj.
- Wszystko będzie dobrze. - Czemu to powtarzasz?
Ciągle każesz mi się uspokoić.
Ludzie słuchają.
- Czemu tu stoimy? - W końcu!
Potrzebujemy pana młodego.
Gdzie Nick?
- Nie widziałaś go? - Nie.
Katastrofa!
Oby to nie była ta niespodzianka!
Ten biały niepunktualnością bije Hindusów na głowę.
Jak mógł tak zniknąć?
- Widziałam go wcześniej. - I co?
Prosił o pomoc.
- I go zbyłaś? - Szukałam ciebie!
- Nasze córki nigdy nie wyjdą za mąż! - Mamo.
Czy to słoń?
O mój Boże!
O mój Boże.
Witajcie, dziewczyny oregano.
Priya.
Ty jesteś martwą cebulą.
Z tobą jestem chudym bananem.
- Coś pomyliłem? - Nie.
- Nie? - Nie.
Przepraszam, że się spóźniłem.
Wiem, że nie chciałaś tego wszystkiego.
Było idealnie.
Tak bardzo cię kocham.
Dalej, pora na ślub!
Gratulacje dla młodej pary!
I dla moich rodziców, że nie wchodzili im w drogę.
- Przeważnie. - Trochę.
Nauczyłam się, że miłość…
przypomina przeprowadzkę za granicę.
Człowiek buduje coś w miejscu, w którym wcześniej nic nie było.
Trzyma się przeszłości i patrzy w przyszłość.
Jest ciężko, jest pięknie.
Jak zawsze, gdy skaczemy w nieznane.
Gratuluję wam obojgu, że się zdecydowaliście na ten skok.
Obyście wykonali ich więcej. Kocham was.
Zdrowie Nicka i Priyi!
Zdrowie.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Kocham was.
Dziękuję, Ash.
- Też możesz wyjść za mąż. - Mamo!
Dziękuję wszystkim, którzy dziś świętowali z nami.
Przygotowaliśmy dla was niespodziankę.
Mamy zaszczyt zaprosić…
DJ Bajarza!
To Ravi!
Asha, to Ravi.
Musisz coś powiedzieć.
Zatrzymać muzykę!
Co to ma znaczyć? Pinky, usiądź, proszę.
Suneeta, Vijay, muszę wam powiedzieć, że ten chłopak to oszust.
- Już dobrze. - Próbowałam was ostrzec.
Nie, Pinky, wystarczy.
Dosyć.
Musisz odpuścić.
Może czas nauczyć się czegoś od dzieci i przestać myśleć o wstydzie.
Pinky, to koniec. Chodź.
Przepraszam. Jest trochę pijana.
Jeśli mogę…
Ciocia ma rację.
Od dawna nie mówiłem szczerze, kim jestem.
W porządku, Ravi.
Dziękuję, wujku, ale przepraszam.
Przepraszam tych, których skrzywdziłem.
Zwłaszcza ciebie, Asha.
I was, Nick i Priya.
Wiem, że ślub to nie miejsce na to, ale…
- Tato. - Proszę.
- Co robisz? - Daj mi mówić.
Tak.
Ravi nie skończył MIT. Nie ma start-upu.
- To ma jakiś sens? - Tak.
Rzecz w tym, że to nie ma znaczenia.
Ja, my…
jesteśmy dumni z takiego syna.
Dzięki, tato.
Dobra, wystarczy.
Asha, wybacz, że nie byłem z tobą szczery.
Nigdy nie miałem prawdziwszych uczuć, niż kiedy udawałem, że jesteśmy parą.
Nawet nie udawałem.
Zmienisz świat.
Masz piękny umysł i wielkie serce.
Mam nadzieję, że kiedyś znajdziesz dla mnie miejsce.
A ona?
Ja?
To Pihu. Moja kuzynka.
Przywitaj się, Pihu.
Cześć.
Chodź tu.
Idź.
Tak!
Wreszcie!
Nazywam się Asha Maurya.
I mam ogromny apetyt na życie.
Bryluję w kuchni.
Marzę o rodzinie do wykarmienia.
Za dnia ratuję świat.
W nocy wiodę spokojne, tradycyjne życie.
W głębi serca jestem prostą dziewczyną, która lubi wykwintną kuchnię
i odpoczynek w domu.
Szukam indyjskiego księcia z bajki z dobrą posadą i złotym sercem.
Uwielbiam wesela i marzę o tym, żeby kiedyś wyprawić własne.
Może.
Chyba.
Napisy: Przemysław Rak