Downloaded from YTS.MX
Jason Bateman i Maya Rudolph pojawią się
Official YIFY movies site: YTS.MX
w świątecznym odcinku Murderville.
Ale... tylko oni nie dostali scenariusza.
Nazywam się Jason Bateman i wystąpię w Murderville.
Jestem Maya Rudolph
i wystąpię w Murderville.
Nie dostałem scenariusza.
- Nie mam scenariusza. - Nie wiem właściwie nic.
Super, bo nie muszę się uczyć tekstu.
Nie widziałem aktorów ani planu.
Chyba będę musiała zgadnąć, kto jest mordercą.
Denerwuję się. Nie wiem, kto tu jest.
PRZYSZŁY DETEKTYW
Nie wiem, co się dzieje i co mam robić. Super!
NETFLIX — PROGRAM KOMEDIOWY
Święta...
magiczny czas, kiedy zapominamy o tym, co nas dzieli
i łączymy się we wspólnym przekonaniu... że gwiazdka jest do dupy.
Przynajmniej ja tak myślałem. Nazywam się Terry Seattle,
jestem rozwiedzionym detektywem
i mam łuszczycę.
A to jest historia magicznej nocy, która zmieniła moje życie.
Bingo.
SZKLANA PUŁAPKA (DOBRE FRAGMENTY)
BYŁA ŻONA/SZEFOWA
Co tam, Rhondo/szefowo?
Wesołych świąt!
Tak to widzisz?
Jestem na Hawajach z Daze'em,
zaraz mamy lekcję pływania na SUP-ach.
Znów zapomniałem o alimentach?
Nie po to dzwonię.
Pani burmistrz robi przyjęcie
i doszło do zamieszania.
Potrzebuje kogoś do ochrony, więc jedź tam jak najszybciej.
Nie lubię świąt, ale to nie znaczy, że chcę pracować.
Poza tym to nie jest praca dla jednej osoby.
- Dlatego załatwiłam ci partnera. - Co?
Daj spokój!
Dobrej zabawy!
Mam nadzieję, że spadniesz z deski i okrążą cię rekiny.
Nie jedz... rozłączyła się.
Słyszałem za pierwszym razem.
Cześć.
Czy to nie duch dupnych świąt?
KOLĘDNICY PRECZ
To nie było miłe.
- Dobrze cię widzieć. - Wejdź.
Detektyw Seattle, jak mniemam.
Proszę, już ma pytania.
Siadaj tutaj.
- Mogę od tej strony? - Jeśli musisz.
Cześć.
To śniadanie?
Zawsze paplasz, jak się denerwujesz?
KURSANT
Zacznijmy od podstaw.
- Jak się nazywasz? - Jason.
Bateman.
Czym się wcześniej zajmowałeś?
Byłem aktorem. Chcę zmiany.
Wykopali cię?
- Nie do końca. - Ale blisko?
- Sam zrezygnowałem. - Jakie role grywałeś?
Przeciętnego, durnego białego faceta.
- To widać. - Proszę?
Wydaje ci się, że możesz mi zabrać robotę.
Nie...
- Pracowałeś wcześniej w ochronie? - Nie.
Miałem przesłuchanie, ale nie dostałem tej roli.
Reklama?
Jak śmiesz.
Będziemy zapewniać ochronę w ratuszu.
Po pierwsze, musimy ocenić ryzyko.
Jesteś w tym dobry?
Widzisz jakieś zagrożenie?
- Widzę dużo kaset wideo. - Pytam,
czy widzisz tutaj jakieś zagrożenie?
Czy coś ci zagraża?
Nic, co widzę przed sobą.
Siadaj!
Widzisz to?
Nie oceniłeś ryzyka! Siadaj!
Wpuściłeś szaleńca do mojego domu.
Na szczęście to mój poprzedni uczeń, Marshawn Lynch.
Dobry Boże.
Jestem wielkim fanem.
Mój najlepszy uczeń.
- Nie oceniłeś ryzyka. - Nie było go tu.
No właśnie. Musisz myśleć szerzej.
Będzie więcej kłopotów?
Ty nam powiedz.
Czy wszyscy zginiemy przez ciebie?
Tego bym nie chciał.
- Jak mogę pomóc? - Nie daj się zabić.
Daj tu twarz.
Spójrz na niego.
- To koleś z Ozark. - Dzięki.
- Jesteś najlepszy. - Do usług.
Rozgość się.
- On już skończył? - Odpocznie sobie.
Są święta. Idziemy.
- Do roboty. - Czekaj.
Wiadomość od szefowej.
Jaki masz rozmiar buta?
Okazało się, że na przyjęciu brakuje elfa,
więc Jason zajął jego miejsce.
Nie wiedział, że zamiast szerzyć radość,
będzie szukał mordercy.
Spójrz.
- Wszystko rozmazane. - Okropne.
Nie macie pisaków permanentnych?
Gotowy? Dobrze się czujesz?
Jestem zadowolony.
Pani burmistrz potrzebuje elfa
do pomocy. Pomożesz?
Pomogę.
Ty też masz kostium?
Bądź czujny i szukaj zagrożeń.
Spójrz na te prezenty.
Niesamowite.
Możemy wziąć po jednym... Angus?
Angie. I nie. To zabawki dla sierocińca.
Mikołaj dostarczy je dzieciom.
Słuchawki z redukcją szumów. Super.
- Używałeś takich? - Teraz by się przydały.
Blokują hałas.
- Mogę je wziąć? - Nie ma mowy.
Każdy prezent jest dla konkretnej sieroty.
Czyli rodzice umierają i dajecie im prezenty?
Szkoda, że moi nie chcą umrzeć. Bierz to.
- To? - Nie, słuchawki.
Schowaj pod kamizelką.
Zawsze chciałem takie mieć.
Masz? Zapnij. Jest dobrze.
Dzień dobry.
Dziękuję, że tak szybko przyjechałeś.
A pan to...
- Jason, szkolę się. - Jest pan dobry?
- Mogę być najlepszy. - Super.
Ma pan praktykę w byciu elfem?
Mam kostium i jestem gotowy.
A umie pan... tańczyć jak elf?
To będzie dobre.
Zobaczmy.
W porządku.
Jak w piosence.
Tak.
- To nie moje. - Czekaj.
Przyniosłem je dla sierot.
Wyglądają jak tamte.
Gotowi?
- Do roboty. - Posłuchajcie mikołaja.
On was wprowadzi.
Proszę stanąć tutaj.
Mój mały pomocnik.
Nie zwracaj uwagi na świątecznych chłam.
Masz oceniać ryzyko. Wypatruj niebezpieczeństwa.
Możemy porozmawiać?
Nie mogę mieć tu żadnych sensacji.
Zero problemów.
Spadłam w sondażach, zły PR mnie pogrąży.
O nic się nie martw.
Wszystko pójdzie gładko. Terry Seattle tu jest.
I już.
Jason, zostałeś sam na chwilę i już mikołaj pada trupem?
To nie ja. Robimy coś?
- Może jeszcze żyje. - Mikołaju!
- Co się stało? - Ktoś mnie dźgnął laską cukrową.
To akurat jest oczywiste, mikołaju.
Kto to zrobił?
Sweter.
Sweter?
„Sweter” to jego ostatnie słowo.
Co to znaczy?
Ty pewnie masz dużo swetrów.
- Nie aż tak dużo. - Boże!
Johnny!
Jaki Johnny? Zdejmij mu brodę.
Wciągnęliście w to Seana Hayesa?
To legendarny rozgrywający John Blaze.
Miał dostarczyć prezenty sierotom,
a potem przerzucić piłkę nad sierocińcem.
Jego plany zostały „przechwycone”.
- Dobre. - Dzięki.
Żyje jeszcze? Może trzeba zrobić sztuczne oddychanie.
- Chętnie. - Sprawdźmy, czy to pomoże.
Johnny!
Odwraca się ode mnie.
- Dawaj. - Muszę mu otworzyć usta.
- Dasz radę. - Otwieram.
Trzyma się?
Otwieram.
Wygląda na żywego.
Chyba pomogło.
Znów umarł.
Ale próbowaliśmy. Uwaga!
Legendarny rozgrywający...
MIEJSCE ZBRODNI: RATUSZ
...John Blaze został zamordowany.
A jego zbójca... jest na tej sali.
Musimy zamknąć budynek.
Nie możemy tego zrobić.
Do rana trzeba dostarczyć prezenty.
- Nie chcemy PR-owej katastrofy. - Ile mamy godzin do świtu?
- Siedem godzin i czternaście minut. - Ale dokładnie.
Do tego czasu nikt stąd nie wyjdzie.
- Jasne? - Dobrze.
Ale lepiej znajdźcie zabójcę. Jeśli te prezenty
nie trafią do dzieci, to koniec mojej kariery w polityce.
Jeśli pójdę na dno, zabiorę cię ze sobą.
Ja już chyba tam jestem.
O Boże.
Weź to krzesło. Posadźmy ją.
Siadaj.
Jesteśmy w pułapce. Wszyscy zginiemy.
Ma atak paniki. Uspokój ją.
Spokojnie.
Sweet little baby, don't you cry...
Jesteś do niczego. Zrób coś innego.
Nie.
Chcę do domu, do Pana Wąsika.
- Kto to? - Mój kot.
- Zawsze mnie uspokaja. - Jesteś aktorem.
- Udawać kota. - Pan Wąsik nie może tu być,
- ale jest mistrz Bateman. - Pan Bateman.
Padnij na kolana i bądź kotem.
No proszę.
Jest nawet miły.
Wskakuj.
Połóż się czy coś...
- Mam łagodną naturę. - Myj się.
Właśnie tak.
Chcesz spodeczek mleczka?
- Tak. - Mleko!
Robi się.
Na podłogę, pić mleczko.
Dobrze. Oczy w górę. Patrz tutaj.
- Migdałowe. - Pij mleczko.
Jak ładnie.
- Już mi lepiej. - To dobrze.
Dziękuję.
- Jest pan wspaniały. - Drobnostka.
Wstawaj, robisz sobie wstyd.
Co ty wyprawiasz?
Co za upokorzenie.
Ciężko będzie się z tego podnieść.
Muszę o tym pomyśleć.
Zamykamy. Nikt nie wchodzi i nie wychodzi.
Byłeś na miejscu, kiedy zamordowano mikołaja.
Pamiętasz coś? Jakieś odgłosy?
Pamiętam coś jakby pisk.
- Pisk? - Tak.
Nic innego nie pamiętasz?
Myślę, że słyszałem...
trzy dzwonki, a potem zapalili światło.
- Więc nie zwariowałem? - Może pięć dzwonków.
Takich świątecznych do potrząsania.
Obejrzyjmy ciało.
Dobrze.
Amber już jest.
- Szybko przyjechałaś. - Od razu.
Amber Kang, patolożka sądowa.
Jason Bateman, przyszły detektyw w stroju elfa.
Co o tym myślisz?
Pochyl się.
Jak można zabić mikołaja laską cukrową?
Trzeba zaostrzyć jej końcówkę.
Widzicie, jaka gładka?
Nożem byś tego nie zrobił.
Ktoś to tak wylizał.
Żeby tyle wylizać...
- trzeba uwielbiać miętę. - I lizanie.
Pewnie tak.
Ktoś, kto nienawidzi mikołaja, ale kocha lizanie.
Zbadajmy resztę ciała.
Może znajdziemy coś jeszcze.
Poczekaj chwilę...
- tu jest plakietka z imieniem. - Wyciągnę ją.
Imię jest zamazane.
To może być plakietka osoby, która zaatakowała mikołaja.
Mógł ją zedrzeć z jej ubrania.
Jest tu ktoś, kto znał Johnny'ego Blaze'a?
Tak.
Jim Trentley.
- Jim Trentley? - Zgadza się.
Dziennikarz sportowy z kanału piątego?
Znasz go?
- Lubię jego program. - Byli ze sobą blisko.
Jim jest przy barze. Jest w szoku.
Przy barze.
Chyba mamy podejrzanego.
DO ŚWITU
Panie Trentley.
Tylko adwokat mojej żony tak do mnie mówi.
Jestem Jim.
PODEJRZANY NR 1 DZIENNIKARZ SPORTOWY
Starszy detektyw Terry Seattle.
Współczuję rozwodu.
Nic nie szkodzi.
Znalazłem nową panią, która ma
magiczne dłonie. Rozumiecie?
Jasne.
Kolega ma kilka pytań.
Rutynowe sprawy.
Ciekawe, bo zwykle to ja
zadaję pytania.
„Co słychać w waszej drużynie?”
„Dotrzecie do finałów?”
Już wiem, co zrobimy.
Ty zadajesz pytania.
To twój mikrofon.
A ty będziesz operatorem kamery.
Proszę bardzo.
To twoja kamera.
Zrobimy klasyczny wywiad w szatni.
Przygotuję się.
Co za temperament!
Nie ruszajcie mojego miętowego sznapsa!
Przejrzę pytania.
- Masz pytania? - Może...
- Gotowy! - Możesz po prostu...
Akcja!
Dobra.
- Ojej. - No cześć.
Dzięki, że zaczekaliście. Byłem pod prysznicem.
Wiecie...
Wywiad w szatni.
Macie do mnie jakieś pytania?
Możesz opisać swoją relację z Johnnym?
Spotkaliśmy się 15 lat temu i zaczęliśmy grać razem w golfa.
- Graliście? - Tak, w każdy czwartek.
Johnny zawsze wygrywał.
Mam zapał, ale kiepsko mi idzie.
To przez mój putter. Dlatego przegrałem wszystkie pieniądze.
Zapisaliśmy, ile jestem mu winny.
Ile pieniędzy straciłeś?
Cóż...
jakieś dziewięć milionów.
- Przegrałeś dziewięć milionów? - To przez putter.
Nie szły mi krótkie uderzenia.
- Golf jest trudny. - Rozumiem.
Czy pieniądze były źródłem napięć między wami?
Zgaduję, że tak.
Bez przesady.
Nie kłóciliśmy się o pieniądze.
Nawet kiedy ostatnio upomniał się o mój dług.
Upomniał się?
No jasne. W zeszłym tygodniu.
Potrzebował pieniędzy na inwestycje.
Jak tak się zastanowić, fakt, że już nie jestem mu winny dziewięć milionów
jest jedyną dobrą stroną tej tragedii.
Czyli mówisz, że... o, głębokie skłony.
Jako że Johnny nie żyje, nie musisz
oddawać mu tych dziewięciu milionów.
- Spróbuj pozycji psa. - Skoro tak mówisz.
- Rudzielec po całości. - O, tak. I bardzo giętki.
I nie boi się tego wykorzystać.
Dziękujemy za poświęcony czas. Mam jedną prośbę,
ale trochę mi głupio...
- Chcesz autograf? - Pewnie.
- Nie ma sprawy. - Ma swoje.
- Jestem przygotowany. - Starszy detektyw Terry Seattle.
- T-E-R-R-Y. - Dla Toby'ego Skedaddle.
Może być.
Wiesz, czego ja chcę?
Boże!
Jaki dobry przytulas.
Po trudnych początkach Jason i ja zaczęliśmy się w końcu dogadywać.
Chcieliśmy znaleźć kolejnych podejrzanych, ale los - i burmistrz Palmer -
mieli inne plany.
Gdzie byliście?
Trochę nam zeszło.
Trzeba było przekonać Jima, żeby się ubrał.
Już jesteśmy do dyspozycji.
Widzę, że nie dacie sobie z tym rady.
- Cóż... - Robimy, co możemy.
Nie sądzę.
- Dlatego wezwałam wsparcie. - Co?
Daj spokój. Ostatnia rzecz, jakiej potrzebuję, to kolejny idiota
- do niańczenia. - Kurczę.
Ale się cieszę.
Chodź, Mayo.
To błąd.
Chodź.
- Stań tutaj, proszę. - Cześć.
To jest Maya Rudolph, dołączy do waszej drużyny.
Wspaniale was poznać.
- Cześć. - Starszy detektyw Terry Seattle.
Maya Rudolph.
Fajnie, że nam pomożesz.
Musicie znaleźć zabójcę i zamknąć sprawę.
- Rozumiecie? - Jasne.
Terry, masz pięć godzin, zanim słońce wstanie, a twoja kariera padnie.
To było groźne.
- Pięć godzin to kupa czasu. - Pracujecie razem?
A ja z wami?
- Co ci mówi intuicja? - Nic, dopiero przyjechałam.
- Mikołaj nie żyje. - Wiesz co?
Powiedz Mai, co się wydarzyło.
- Mikołaj nie żyje? - Opowiedz jej.
Masz 20 sekund.
Johnny Blaze
był graczem futbolu.
Teraz nie żyje. Udawał mikołaja.
- Dobra. - Mikołaj
został zabity laska cukrową,
zaostrzoną przez lizanie.
- Przez lizanie? - Właśnie tak.
Czyli mikołaj nie żyje, ale Johnny Blaze tak.
Johnny Blaze nie żyje.
I mamy nagiego dziennikarza sportowego.
- Rudego. - Wydaje się być winny.
- Ten golas? - Tak!
I pijak. Był winny Johnny'emu
dziewięć milionów.
Nie wiemy, kto zabił mikołaja?
To właśnie musimy ustalić.
Jasne, rozumiem. Ale nie wiem, gdzie jesteśmy.
Powiedz jej.
Jesteśmy w biurowcu.
- Gdzie pracuje burmistrz? - W dużym mieście, tak?
Konkretniej!
- W ratuszu. - No właśnie.
Mówię wam, mamy katastrofę.
Dlaczego?
Dzwonię w imieniu Johnny'ego Blaze'a.
Chcę odwołać jutrzejszy masaż.
Nie, nie przełożyć.
Słyszeliście? Pracuje dla Johnny'ego.
Musimy sprawdzić, co wie.
O Johnnym. Jasne.
Wiadomo, że o Johnnym, a nie o innych rzeczach.
Nie wiemy, kto go zabił?
Musimy się dowiedzieć. W przeciwnym razie
sieroty nie dostaną zabawek,
a duch świąt zostanie zamordowany.
Tak, to prezenty dla sierot.
„Zamordowany”.
W porządku.
Podejrzaną numer dwa zamknęliśmy w pokoju,
żeby ją zestresować przed przesłuchaniem.
Ale ta rozmowa miała się okazać trudna.
Możecie mi powiedzieć, dlaczego mnie tu trzymacie?
Najpierw się przedstawmy.
Starszy detektyw Terry Seattle.
Zaczniemy od początku. Nazwisko?
Mia Briggs, osobista asystentka Johnny'ego.
- Dlaczego masz jego plakietkę? - Miałam pytać.
Johnny uznał, że nie zapamięta mojego imienia,
- więc wołał na mnie Johnny. - Zadamy ci kilka pytań.
- Nie odpowiem. - Dlaczego?
Podpisałam pancerną umowę o poufności. Nie mogę nic powiedzieć.
- Pancerną? Nie zwykłą? - Była bardzo szczegółowa.
Nie mamy na to czasu.
Zrobimy coś, co nazywam
strategią dobry glina - zły glina w stylu Terry'ego.
Jason, jesteś dobrym gliną, Maya - złym.
Jeśli się nie uda, zamieniamy role.
Szukajcie wskazówek.
Odpowiesz teraz na kilka pytań.
Siadaj.
Usiądę, ale nic nie powiem.
To się okaże.
- Chodź tutaj. - Się zobaczy.
- Dobry glina, zły glina. - Pięknie wyglądasz.
Ten kolor pasuje do twojej cery.
Kiedy ostatnio widziałaś swojego szefa żywego?
Dziś rano.
- Zabiłaś go? - Nic nie powiem.
Nie odpowiadam.
Broni się.
- Nie chcesz jej zezłościć. - Zamiana.
Odpowiadaj na pytania
albo wyjedziesz stąd na noszach.
- Nie odpowiem. - Kochanie, zapytam o kilka spraw.
- Piękny sweter. - Musisz nam coś powiedzieć.
Nie mogę.
Musimy spróbować innych typów glin.
Maya, francuski glina, Jason - włoski.
Mia...
Palisz.
Zapomnij.
Zapomnij...
o tym, co myślisz, że wiesz.
I powiedz mi to, czego potrzebuję.
Wiecie, co myślę? Wy, Amerykanie, lejecie
za dużo keczupu na hamburgery.
W Olive Garden jesteś rodziną.
A tutaj...
Śpiewający glina.
Pozwól, że zapytam,
czy zabiłaś swego szefa?
Glina Liam Neeson.
- Obronię cię. - Dobre!
- Niezłe. - Brytyjski glina z klasy robotniczej.
Masz pięć pieprzonych minut.
I masz powiedzieć pieprzoną prawdę. Ja pieprzę.
Przerywane dźwięki robota.
Potrzebujemy...
- odpowiedzi. - Bez słów, tylko przerwy.
Nie chcesz wkurzyć robota.
Bo ci przypieprzy, nie?
Glina Rick Astley.
Nigdy cię nie aresztuję Bo jesteś moją kumpelą
Nigdy cię nie aresztuję
-Wystarczy? - Będę mówić.
No proszę.
- Udało się. - Maya, zajmij się tym.
Zapytaj ją o pracę dla Johnny'ego.
Tak, mam pytania.
Co należało do twoich obowiązków?
Prowadzenie kalendarza, wożenie go.
Udawałam, że mam ADHD, żeby mógł łykać mój Adderall.
Że co?
Kiedyś kazał mi jechać przez tornado do Sam's Club,
bo potrzebował mnóstwo masła.
Przepraszam, muszę coś zrobić.
- Co to jest? - Johnny powiedział,
że mój oddech śmierdzi jak mokry trampek z rzeżączką.
Co pięć minut muszę używać miętowego sprayu.
Czyli mówił ci niemiłe rzeczy i lubisz miętę.
Wydaje mi się - powiem to otwarcie -
że próbował cię kontrolować.
Źle to zrozumieliście.
Przez większość czasu był świetnym szefem.
- Nie wydaje mi się. - Kupił mi prezent.
- Naprawdę? - Tak. Ten piękny naszyjnik.
Robi sporo hałasu, żeby Johnny wiedział, gdzie jestem.
Teraz wiem, gdzie on jest.
- Gdzie? - W niebie dla szefów.
W niebie dla szefów?
Terry, musisz to zobaczyć.
Kto to jest?
Spójrz.
Wszyscy goście byli dość blisko, żeby dźgnąć Johnny'ego,
kiedy zgasło światło, ale bezpieczniki są tam.
Jedna osoba nie mogła zrobić obu rzeczy.
Wiecie, co to oznacza?
Daj mi chwilę z moimi adeptami.
Osoba, która wyłączyła światło nie jest osobą,
która zabiła Johnny'ego.
Boże!
- A Stretch Armstrong? - Ta postać?
Tak, ta z rozciągliwymi ramionami.
Wiecie, co to znaczy?
Że jest wspólnik. To wszystko zmienia.
Więc mówisz,
że jest wspólnik.
Czai się gdzieś tutaj
i próbuje nas powstrzymać. Już nie jesteśmy myśliwymi.
To na nas polują.
Jest nowy myśliwy, który ściga nas.
Na dawnych myśliwych poluje...
nowy myśliwy.
- Masz udar? - Halo?
- Kto to? - Kurde, sieroty.
- Co tu robią? - Czekają na mikołaja.
Zapomniałam o nich.
Jeśli zobaczą mikołaja na podłodze, będę skończona.
Co robimy?
- Myśl. - Śpiewamy?
Dać mu miotłę?
Czekaj, mam pomysł.
Zatrzymaj ich, a wy chodźcie ze mną.
Proszę.
Przepraszamy za opóźnienie. Dobrze się bawicie?
Od pięciu godzin siedzimy w pani biurze.
Co się dzieje?
Dobra, posadzimy go tutaj.
W porządku, mamy mikołaja.
Chodźcie tutaj.
Mikołaj musiał odpocząć.
Ty trzymaj tutaj, a ty tam.
I chwilę to potrwa.
Mikołaj gotowy.
No to zapraszam tutaj.
Ale super. Podejdźcie.
Witajcie, dziewczynki i chłopcy. Chcecie dostać prezenty?
Dlaczego usta mu się nie ruszają?
Poruszaj jego ustami.
Ruszają się, widzicie?
Dzieci chcą usiąść na kolanach mikołaja.
- Siadajcie. - Śmiało.
- Tutaj. - Gdzie masz brodę?
Nie mam włosów w dolnej części twarzy.
Okaż empatię, to alopecja.
Co to za czerwona plama?
Jelito mi przecieka. Co byś chciała dostać?
Nową lalkę, przybory plastyczne i piłkę.
Nie może prosić o trzy rzeczy.
Nie możesz prosić o tyle rzeczy.
Weź, co dają, i się nie złość.
Mikołaj jest wredny.
Chodź tutaj.
- Co się dzieje? - Beksa.
Mikołaju, zachowuj się.
Nie nadajesz się. Zamiana.
Poczekajcie.
Przeproś.
Przepraszam.
Dzieci, lubicie TikToka? Jestem Gwen Stefani.
Robię dab.
Mikołaj robi dab.
TikTok jest super.
Kto chce usiąść na kolanach mikołaja?
- Jak masz na imię? - Terence.
- Ładnie. - Co chce dostać?
Co chciałbyś dostać na gwiazdkę?
Chyba nie możesz mi tego dać.
Spróbuj, suko.
Najbardziej na świecie chcę...
mieć mamę i tatę.
Prawdziwych rodziców. Na zawsze.
Może jak razem będziemy o tym marzyć, to się spełni.
Życz sobie tego, Maya.
Życzę, życzę.
Przysuń się bliżej. Połóż głowę na mej piersi.
Dobre dziecko.
Kocham cię. Chcesz czekoladkę?
Lubisz czekoladę?
Proszę bardzo.
Weźcie sobie czekoladki
i chyba już wystarczy.
Udało się, chodźmy stąd.
Bardzo was kocham, dzieci.
Pa, pa!
Kocham was.
Mój palec.
Jest czysto.
Udało się. Nie sądziłem, że damy radę.
Chyba to kupili.
A ja w końcu wiem, o co chodzi w świętach.
O co?
Nie o imprezy czy słuchawki. Chodzi o nadzieję.
- Musimy dać im nadzieję. - Tak!
Złapiemy zabójcę i uratujemy święta.
Jezu Chryste!
Co zrobiliście mikołajowi?
Czy ktoś może pomóc Angie?
Ale mnie przestraszyła.
Ona już tak ma.
- Najpierw był krzyk. - Musiał być kotem.
Zgadza się.
Przejrzałam listę gości,
szukając powiązań i znalazłam. Donna Foccacia.
- Jak to pieczywo? - Zgadza się.
Inwestuje w restauracje
prowadzone przez sportowców.
I co z tego?
Ona i Johnny pracowali nad projektem.
Jest w sali dla VIP-ów.
Dla VIP-ów?
Dwa piętra wyżej mamy ekskluzywny klub.
W ratuszu?
Za dwie godziny sieroty obudzą się
i będą szukać prezentów.
Nie wyłączaj telefonu. Musimy być w kontakcie.
Wiecie, co to znaczy?
Wspólnik zabójcy gdzieś tu jest, a my mamy tarcze na plecach.
Polują na nas?
Tak. Jeśli mamy to rozwiązać,
musicie działać pod przykrywką.
Poszliśmy do sali dla VIP-ów, Maja jako znana sportsmenka,
a Jason - jako jej menadżer.
Szukaliśmy wspólnika,
ale ten już miał nas na oku.
To jest sala dla VIP-ów.
Nie rozumiem, po co im to.
Musicie iść tam sami.
Co?
Spokojnie, będę z wami.
- Włóżcie to do uszu. - To narkotyki?
Nie, słuchawki.
Powiedz Donnie o pomyśle na restaurację
i zachęć do mówienia o Johnnym.
Znajdę kryjówkę i będę ci podpowiadał, co mówić.
- Rozumiesz? - Tak.
Do środka.
Bingo.
Cholera!
Powiedziałam, że klepać to może konia,
ale nie będzie buziaka na dobranoc.
Słyszycie mnie?
Tak.
Do roboty. Jest Donna?
- Jest Donna? - Nie powtarzaj.
- Widzicie ją? - Tę od pieczywa?
Tak. Róbcie, co mówię.
- Jest sama? - Tak.
Usiądźcie obok niej.
- Cześć. - Witajcie.
W czym mogę pomóc?
„Przepraszam, że przeszkadzam”.
- Przepraszam, że przeszkadzam. - Dobry wieczór.
Jesteś Kanadyjczykiem.
Musisz mieć ciężki akcent, pamiętaj.
A pod kanapą masz czapkę.
Na podłodze.
- Co słychać? - „Przepraszam, że przeszkadzam”.
Przepraszam, że przeszkadzam. Jestem... Gordy Horton.
„Z Chisel Lake w prowincji Manitoba”.
Pochodzę z Chisel Lake.
„Mamy tam bardzo zimno”.
Ale ja to lubię.
Nie przeszkadza mi.
- To moja klientka... - „Martina Stroyanka.
Z Bułgarii. Mocny akcent”.
- Martina Stroyanka. - Ma na imię Martina.
Z Bułgarii.
Bułgaria.
Bułgaria to ja.
- Czym się zajmujesz? - „Gram w koszykówkę”.
Jestem bułgarską mistrzynią koszykówki.
Jestem tam bardzo popularna.
„Bardzo!”
O, tak!
„Jak wielkanocny zajączek”.
Jak wielkanocny zajączek.
„Martina ma pomysł na restaurację”.
Martina ma pomysł na restaurację.
Naprawdę dobry.
Barman, czy to jest miętowy julep? Miał być rum z Mountain Dew.
Zabierz mi to gówno. Nie cierpię tego.
To o co chodzi? Chcecie mi przedstawić pomysł?
„Chcę otworzyć pierwszą na świecie bułgarską pizzerię”.
Chcę otworzyć pierwszą na świecie bułgarską pizzerię.
Pizza w bułgarskim stylu?
- „Pracownicy będą opryskliwi”. - Autentyczny bułgarski styl.
- Pracownicy będą opryskliwi. - „A toalety brudne”.
- A toalety brudne. - „Wszystko po bułgarsku”.
- Wszystko po bułgarsku. - „Poza pizzą”.
- Poza pizzą. - „Pizza będzie jak z Domino's”.
- Pizza będzie jak z Domino's. - Cofnijmy się na chwilę.
Doświadczenie będzie jak z Bułgarii.
I bułgarskie składniki.
„Nie, ma być jak w Domino's”.
Nie, ma być jak w Domino's.
- „On jest głupi”. - On jest głupi.
Ciągle to mówi, ale to prawda.
Byłaś kiedyś w bułgarskiej toalecie?
„Kiedyś postawiłem tam klocka”.
- Kiedyś postawiłem tam klocka. - „Ogromnego”.
Ogromnego!
Jak po świętach.
Rozumiesz?
Ale pizza jest super.
Myślę o liczbach.
- Więc to ma być Domino's Pizza? - Mniej więcej.
- Wreszcie łapiesz. - „Co myślisz?”
- Co myślisz? - Muszę być szczera.
Najgorszy pomysł,
jaki w życiu słyszałam.
- Powiedz, że zwariowała. - Zwariowałaś.
Wariatka!
- Pozwól, że coś ci powiem. - Oszalałaś.
Jesteś za blisko.
Zwariowała.
Przy tobie łoś jest geniuszem. Masz alergię na forsę?
Jesteście durni jak puszka fasoli.
Prawie tak głupi, jak Johnny Blaze.
Masz coś do Johnny'ego?
Oj mam.
Opowiedz o tym.
Johnny chciał otworzyć grill bar.
Wzięłam go pod swoje skrzydła, żeby go wszystkiego nauczyć.
O głupich nazwach przystawek, ogromnych porcjach
i absurdalnych ilościach masła na wszystkim.
I co zrobił?
Wycofał się i otworzył restaurację,
żeby konkurować z moim lokalem na Times Square.
- Co się dzieje z restauracją? - Nic, bo umarł.
Cholera, telefon mi dzwoni.
Wycofajcie się.
Moja pozycja jest zagrożona.
Wycofać się!
Wyjść!
- Muszę siusiu. - Ja też.
Dlaczego nie zostawiłem telefonu w kieszeni?
Boże!
Szefie?
Chodźcie tu.
Słuchajcie.
Ktoś do mnie dzwoni.
Uciekamy!
Po tym, jak w końcu zgubiliśmy wspólnika,
mogłem odebrać telefon.
Dzwonił serwis naprawy kanałów wentylacyjnych.
Do wschodu zostało 30 minut. Wróciliśmy na przyjęcie.
Musieliśmy zamknąć sprawę i ocalić święta.
Angie, możesz się wreszcie opanować?
Powiedzcie mi, że wiecie,
kto zabił Johnny'ego.
- Muszę... - Może.
Żartujesz? Wiedziałam, że sobie nie poradzicie.
Dlatego wezwałam kolejne wsparcie.
- Co? - Daj spokój.
Chodź, Pete.
Podejdź tutaj.
- Ja cię kręcę. - Stań tam.
Pete dołączy do waszego śledztwa.
Wiem, kto to jest.
- Pomóż im. - Dlaczego dopiero teraz?
Gdzie byłeś wcześniej?
- Świeże spojrzenie. - Jestem zmieszany.
Wiesz, co tu robimy?
- Nie. - Jason, Maya,
macie 15 sekund, żeby mu wyjaśnić.
Golas przytulał Jasona.
W dodatku rudy. Mikołaja dźgnięto
- zaostrzoną laską cukrową. - Mikołaj to Johnny Blaze.
Słynny rozgrywający.
I...
Laska została wylizana do ostrości.
Była bardzo ostra.
Jest też asystentka.
Mocno podejrzana.
Lubi miętowy odświeżacz do ust.
To ona.
To ona!
Wylizała laskę...
bo lubi miętę.
A kobieta od pieczywa? I masło?
No nie wiem.
Na stole były kawałki masła, przed tą kobietą,
- której mówiliśmy o pizzerii. - Serio?
Tak, zauważyłem to.
Koniec czasu. Trzeba zdecydować.
Pójdziemy tam.
Po drodze każdy weźmie prezent.
W porządku.
- Zostało wam 15 minut. - Dobrze.
Wiem, że nie chcieliście spędzić tego wieczoru w zamknięciu.
Ale tylko tak mogliśmy rozwiązać tę sprawę.
Czas dowiedzieć się,
czy Jason, Maya i Pete wiedzą, kto jest zabójcą.
Jim Trentley?
Mia Briggs? Czy Donna Foccacia?
Stary...
ona musi z tym żyć na co dzień.
Dupek z ciebie.
Każdy z was ma prezent.
Proszę,
dajcie go osobie, która według was zabiła Johnny'ego.
Mayo, ty pierwsza.
Zastanów się.
- Proszę. - Co?
- Jak śmiesz? Jestem urażona. - To moja praca.
- To była świadoma decyzja. - Pani burmistrz zabójcą?
To całkiem rozsądne.
Ale nie wiemy, czy to zrobiła.
Dowiemy się. Czas na Jasona.
- Kto według ciebie zabił Johnny'ego? - Już wiem.
- Jezu! - Samobójstwo.
A to ciekawe.
- Widziałem jego pracę. - Nic nie wskazuje na samobójstwo.
Jak to nie? Był rozgrywającym, a skończył jako mikołaj.
- Jak niby... - Wylizał laskę cukrową
- i dźgnął się w brzuch. - Polizał i wsadził.
Dobrzy jesteście.
Stawiamy na Pete'a.
- Lubimy go. - W porządku.
W oparciu o fakty, które miałeś przyjemność poznać,
kto według ciebie zabił Johnny'ego?
Która lubi miętę?
- Różowe spodnie. - To ona.
Ale będę gnojkiem.
Myślę, że coś kombinujesz.
Podsumowując...
Maya uważa, że zrobiła to pani burmistrz.
Co jest?
Jason uznał, że to samobójstwo.
Ja bym się zabił.
A Pete winą obarczył mnie.
Spośród trzech podejrzanych nie wskazaliście nikogo.
Tak.
- Super. - Co teraz?
Mamy mnóstwo dowodów.
Więc lepiej, żeby sprawca się przyznał.
Może zabójca uważa, że po prostu zabił Johnny'ego Blaze'a.
Ale tak naprawdę popełnił ohydny czyn.
Jeśli prezenty za 12 minut nie trafią do sierot,
dzieci przestaną wierzyć w mikołaja,
a duch świąt zostanie zniszczony.
Kto to zrobił?
Nie wytrzymam.
Ja to zrobiłem!
Skąd miałam wiedzieć, nie znam cię.
Legendarny dziennikarz sportowy, Jim Trentley!
Nie miałem dokąd pójść, nie miałem pieniędzy.
Johnny chciał wszystkim powiedzieć, a to byłby koniec mojej kariery.
Oczywiście, że to ty.
Jason słyszał dzwoneczki w czasie zabójstwa.
A Jim ma ten okropny sweter z dzwoneczkami.
- Hej... - Przepraszam.
Jim pił miętowego sznapsa.
A wiemy, że zabójca lubi smak mięty.
Donna odesłała miętowy julep.
Nienawidzi go.
Czy to jest miętowy julep? Miał być rum z Mountain Dew.
Jest jeszcze kwestia plakietki. Wszystkie imiona były rozmazane.
Jedną z nich znaleźliśmy w dłoni Johnny'ego.
Czyli zabójca musiał zrobić nową.
Tylko jedna osoba nie miała rozmazanego imienia - Jim Trentley.
Jestem Jim.
Napisano je nowym czerwonym pisakiem.
Takim samym Jim podpisał zdjęcie dla mnie.
Czyli idę do więzienia?
Nie tylko. Pójdziesz też do piekła.
Czy w więzieniu jest golf?
Oczywiście.
Myśleliśmy, że ostatnie słowo Johnny'ego to „sweter”.
Ale nie chodziło o sweter, tylko putter.
O Boże.
- Niesamowite. - Koleś płacze.
To takie smutne.
Próbował nam powiedzieć, kto jest zabójcą.
Ale jest jeszcze wspólnik.
Kto wyłączył światło?
Wspólnikiem jest dziewczyna Jimiego, Angie.
Co?
Jim powiedział, że ma magiczne dłonie.
Kto pakował prezenty z prędkością światłą?
I to ona na nas polowała.
Nie mogła oddychać nie przez atak paniki,
ale dlatego że goniła nas w kominiarce.
Idioto, miałeś nie wspominać o moich dłoniach.
- Kocham cię, kiciu. - Pierdol się, Jim.
Zabierzcie go.
Ale nikt mi nie dał prezentu. Nie zgadli.
To niegrzeczne.
- Dziękuję za zaproszenie. - Dobrze, że to szaleństwo się skończyło.
Detektywie!
Chciałeś dostać prezent?
Moje magiczne dłonie zapakowały niespodziankę,
dużą i wybuchową.
O, nie.
Ostrożnie.
Prawdziwa bomba.
- Musimy się ewakuować. - Nie ma czasu.
Cały budynek wybuchnie.
- Pięćdziesiąt pięć sekund. - Pokażcie to.
Trzy kabelki - czerwony, zielony i niebieski.
Nie!
Masz szczęście.
Nie jesteśmy na to przygotowani.
Jeśli przetnę dobry przewód, rozbroję bombę.
Jeśli zły, wszyscy umrzemy.
Pete, ty chyba lubisz bomby. Przejmujesz dowodzenie.
Zdecydujcie, który przeciąć.
Ustalcie to razem.
Czerwony, bo takie są kombinerki.
Niebieski, bo to taki nieświąteczny kolor.
Czas nam się kończy.
Jedziemy na trzy, dwa, jeden?
Czy na jeden, dwa, trzy?
- Na trzy? - Nie ma czasu.
Dalej! Trzy...
dwa... jeden!
Pete Davidson uratował nas i święta.
Jesteś bohaterem.
Pete, Pete, Pete.
To była niezła jazda.
Super.
Pete, w ostatniej chwili wszystkich uratowałeś.
Dobra robota.
Zaufałeś instynktowi. Nigdy nie zapomnę tych świąt.
Dziękuję wszystkim za przybycie.
To była niesamowita podróż.
Dzięki, Terry.
Co się stało?
My ocaleliśmy, ale duch świąt nie.
- Sieroty! - Do świtu zostało sześć minut.
Dzieci obudzą się bez prezentów.
Nie. Dajcie mi strój mikołaja.
Marzę o pomarańczowych świętach.
Kometku, Fircyku, naprzód!
SIEROCINIEC
Wesołych Świąt.
- Mikołaju, przyjechałeś! - I broda ci odrosła!
Oczywiście, że przyjechałem.
Każde grzeczne dziecko zasługuje na prezent.
Dziękuję, Terry. Znaczy, mikołaju. Uratowałeś święta.
Nie, to święta uratowały mnie.
Co?
„Dla Terry'ego od mikołaja”.
Świąteczny cud. Słuchawki z redukcją szumów!
- Terry, gdzie twój prezent? - Nie dostałem.
Mikołaj chyba uznał, że nie zasłużyłem.
Niemożliwe.
- Może... - Działają! Nic nie słyszę!
Terry!
Nie są dla ciebie!
Naprawdę nic nie słychać.
Terry!
Są dla Terry'ego z sierocińca.
Duch świąt.
Nie można go zapakować i położyć pod choinką.
Ale to najcenniejszy dar, jaki dostałem.
Oczywiście poza słuchawkami.
WESOŁYCH ŚWIĄT OD MURDERVILLE!
Napisy: Marta Ludwiczak-Odziemska