Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX MEMPERSEMBAHKAN
Mari?
Hati-hati.
Saya terlupa betapa cantiknya tempat ini.
Ia cantik sekali.
Di mana semua bunga itu?
Apa?
Saya suruh April beli banyak bunga.
- Saya tak nampak walau sekuntum bunga. - Tak apa. Ia nampak cantik.
Tak, bukan itu yang saya mahukan.
Apa yang awak…
- Marah April nanti. - Tidak!
- Sayang. - Tidak.
Buka pakaian awak.
Tidak, kemas baju dahulu, okey? Tolonglah.
- Kemas dulu. - Kenapa?
Sebab saya ada kelas dan saya lebih selesa di bilik tidur berbanding di ruang tamu.
Lihat jika ada makanan dalam peti sejuk?
Ya, saya sedang periksa.
Saya akan kemas baju.
Entah apa gunanya ada pembantu.
Ada susu yang telah tamat tempoh.
Bagus. Jus oren yang dah dibuka.
Bukankah April tahu kita akan datang?
Sayang, saya ingat kita dah bincang tak akan terpekik-pekik di dalam rumah!
Betul. Ya.
Tak apa. Maksudnya kita perlu pergi sendiri…
Tiada makanan?
Sayang! Helo!
Sayang!
Awak tak jawab sebab saya menjerit atau sebab awak tak dengar?
Celaka!
Pergi duduk di sofa.
Saya tak main-main.
Okey, tapi lepaskan isteri saya dulu?
Saya lepaskan dia setelah awak duduk!
Ini bukan rundingan. Duduk.
- Okey. - Saya bukan nak cederakan dia.
Duduk.
- Saya sedang duduk. - Bagus. Awak juga duduk.
Bukan di situ. Duduk di sana.
Awak juga jangan main-main dengan saya. Faham? Ya atau tidak?
Cakap dengan saya. Apa boleh saya bantu? Duit? Itu yang awak mahu?
Saya boleh bagi. Awak tak nak sakiti sesiapa.
Awak bukan lelaki begitu.
Awak rasa awak kenal saya?
Begitukah?
Bukan begitu. Apa awak nak? Saya nak tolong.
Apa awak buat? Hei!
Hei, apa yang awak buat?
- Tolonglah. Kami ada duit. - Saya cuba beri kerjasama.
- Saya cuba bekerjasama. - Tiada siapa tahu…
Saya akan ikat kaki awak dan awak jangan gerak.
Tak perlu ikat. Kami takkan bergerak.
- Awak staf? Itukah sebabnya? - Tak semua bekerja untuk awak.
Perlukah begitu ketat?
Tolonglah, awak dah sekat peredaran darah saya.
- Okey. - Keluarkan tangan dari poket!
Beri saya telefon awak berdua. Letak di atas meja. Keluarkannya.
Letak di atas meja. Awak juga. Keluarkan telefon. Letak di atas meja.
- Baiklah. - Okey.
- Ini saja telefon awak? - Ya, itu saja telefon saya.
Ya?
- Awak pasti? Mungkin saya patut periksa. - Okey.
Nah.
Bagus. Saya perlu periksa beg dia.
Tengok apa awak buat?
- Awak tak perlu buat begitu. - Ya. Tapi sekarang saya perlu.
Susahnya nak buka.
Bagaimana nak buka? Ada cara tertentu?
- Tidak! - Ada kancing padanya.
Dah boleh.
Okey. Awak memang mahukan wang. Betul?
Saya nak beri awak wang, okey?
Saya ada wang yang disimpan di sini.
Betul. Wang untuk kecemasan.
Ya, untuk kecemasan. Kami jarang berada di sini,
jadi saya perlu ambil masa untuk ingat di mana letaknya wang ini,
tapi saya akan dapatkannya untuk awak.
Saya jumpa jam Rolex awak.
Ya, saya nampak.
Saya jumpa duit dalam buku kosong.
- Mungkin ada lagi. - Ada lagi.
Jika ada lagi, ia pasti berada di pejabat.
Boleh saya bangun dan bawa awak ke pejabat?
Perlahan-lahan.
- Awak okey, sayang? - Dia tak apa-apa.
Okey, awak boleh lepaskan. Pergi.
Saya akan dengar jika awak gerak.
Dia takkan bergerak.
Semua akan okey. Tunggu sekejap.
Saya tahu ada ruang rahsia di sini.
- Hei! Jangan cuba buat apa-apa. - Tidaklah.
Saya cuba dapatkan duit awak.
Nampak seperti awak kenal siapa saya?
Ada panggilan awak nak saya guna untuk awak?
Cari saja cepat, okey?
Hei, pandang saya.
Saya akan tanya awak satu soalan. Awak jawab dengan jujur.
Ada pistol di rumah ini?
Tak ada.
- Itu saja? Ada apa-apa lagi? - Tidak.
Nampak?
Beri kepada saya.
Pergi!
Jumlahnya sekitar $5,000.
Jadi, dengan jam Rolex saya,
duit yang awak jumpa dan duit itu,
boleh dikatakan awak ada pagi yang berjaya di rumah saya.
Benda lain akan jadi terlalu besar atau mudah dikesan.
Jadi, itu saja.
Ya, awak dah ambil telefon kami.
Tiada kamera keselamatan.
Rumah jiran jauh. Kami tak kenal mereka pun.
Umpama awak tak pernah ke sini.
Ibarat kami masuk. Ada barang yang memang dah hilang.
Tapi tak cukup untuk buat laporan polis.
Tangan di belakang.
Tidak.
Bongkok ke depan dan tangan di belakang.
- Pergi saja! - Awak tak dengarkah?
Ya, saya dengar semuanya.
Saya takkan biar awak buat apa-apa sebaik saya keluar.
Awak keluar dari sini, cerita tamat.
- Saya mahu masa. - Tiada siapa tahu kami di sini.
Saya tak percayakan awak.
Tak guna!
- Okey, apa pula sekarang? - Jalan saja.
Arah mana?
Ya, ke kanan. Ikut sini.
Jadi, apakah rancangannya?
Rancangannya adalah untuk awak diam.
Jalan. Lurus.
Itu bukan satu rancangan.
Tak, di sini.
Buka pintu. Masuk ke dalam.
Apa?
Awak nak kurung kami di dalam sauna?
Ini rancangannya?
Kurung kami dalam sauna berhari-hari tanpa makanan atau air?
Ia takkan lama, okey? Saya akan sekat pintu.
Ia ambil masa, tapi awak akan keluar. Ini saja cara yang berkesan.
Tak, saya tak mahu mandi wap.
Ia takkan dihidupkan. Masuk.
Tidak, awak perlu fikirkan cara lain.
Saya tak nak pukul awak di depan dia.
Okey, sayang.
Awak takkan tahu saya dah tiada.
Saya cadangkan awak tunggu sejam sebelum awak cuba keluar.
Begini, kawan. Awak tak fahamkah apa yang saya cuba beritahu awak?
Tiada siapa yang tahu!
Saya dijadualkan untuk beri ucapan di CES minggu ini,
tapi saya tarik diri pada saat akhir, okey?
Saya tarik diri untuk beri isteri saya kejutan!
Saya redah lautan api untuk tukar jadual demi dia, okey?
- Tapi awak pula muncul! - Apa?
- Untuk kami. - Ya! Itu yang saya cakap! Untuk kami.
Saya buat dengan senang hati supaya kami boleh bersendirian, okey?
Jadi, nikmatilah masa ini.
Saya akan bunuh dia.
Saya akan… Tak guna!
Hei!
Hei! Tak guna!
Saya tak rasa dia ada pistol.
Okey.
Celaka!
Okey.
- Cepat, ayuh! - Tunggu!
Hei!
Hei, berhenti!
Tak guna.
Berhenti!
Tak guna.
- Berambus! - Siaplah awak! Berhenti!
- Berhenti! - Apa hal!
Saya menang. Saya dapat tangkap awak. Berhenti. Jangan lari lagi.
Apa pun, saya akan tangkap awak. Berhenti sajalah.
Tidak. Berhenti! Jangan bangun.
Saya tak main-main! Panggil dia ke sini!
- Saya dah tangkap dia! - Sayang!
Kembali ke sini sekarang!
Sayang!
Saya ada pistol awak!
Kamera siapakah itu?
Manalah saya tahu?
Awak pasti apa yang awak nampak ialah kamera?
Ya, memang kamera!
- Ia dirakam ke mana? - Saya tak tahu.
Lagipun, awak juga tahu, sebaik ia dirakam secara digital,
kalau betul ada, ia sekadar ada.
Tak boleh buat apa-apa. Ini bukan seperti 7-Eleven,
yang awak boleh ke belakang dan musnahkan pemacu keras.
Bagi awak semua orang bodoh, bukan?
Tak, bukan semua.
Awak tipu saya.
Saya tak tipu.
Tiada kamera keselamatan di rumah kami.
Yakah? Macam tiada pistol?
Bercakap tentang itu, apa kata kita buat peraturan asas untuk pistol itu?
Maksudnya?
Saya tak tahu adakah awak mahir bersenjata.
Tapi jika awak nak mengacu kepada kami, awak acukan kepada saya, okey?
Saya belum acukan kepada sesiapa.
Saya tahu. Saya maksudkan kami tahu awak ada pistol.
Kami takkan ke mana-mana.
Bagi mengelak sebarang…
ketidaksengajaan…
pasang penguncinya.
Sudah. Jangan risau.
- Tiada ketidaksengajaan. - Bagus, tapi persoalannya masih sama.
Awak nak saya buat apa?
Ini situasi yang sama.
Situasinya tak sama.
Tidak jika muka saya tersebar dan saya perlu bersembunyi.
Awak ingat lima ribu cukup?
Yang berubah hanya jumlah yang awak perlukan.
Betul tak?
Kita bertiga masih perlu cari jalan penyelesaian.
Jadi, ia tentang jumlahnya dan berapa cepat.
Jadi, berapa awak mahu?
Untuk apa? Untuk hilangkan diri?
Mulakan hidup baru? Nampaknya begitulah, jadi…
Lebih kurang,
seratus lima puluh ribu dolar.
- Apa yang kelakar sangat? - Seratus lima puluh ribu?
Seratus lima puluh ribu.
Awak rasa itu cukup?
Awak perlukan lebih daripada itu.
Ya, betul, jika awak mahu kualiti hidup yang munasabah.
Saya dapat rasa
kita berdua ada gambaran berbeza tentang kualiti hidup.
Memang betul, tapi walau apa pun, saya tak rasa $150,000 itu cukup.
Ia akan habis begitu saja.
Gandakannya. Tiga ratus ribu.
Sayang, kenapa awak tak berunding begini semasa buat perjanjian praperkahwinan?
Apa pun.
Pada pendapat saya, jumlah itu masih terlalu rendah.
Bagus. Mari tambah satu lagi kosong.
Tiga juta.
Kenapa awak ketawa?
Sekarang permintaan awak dah tak masuk akal.
Maaf.
Bukankah awak bernilai beberapa bilion dolar sekarang?
Apa saja khabar angin tentang duit saya, yang sebenarnya lebih banyak,
tak bermakna saya boleh angkat telefon
dan keluarkan duit sebanyak saya mahu.
Bukan itu caranya. Lagipun, jika saya minta $3 juta,
awak tak rasa ia mungkin buat loceng penggera berbunyi,
dan bukan itu yang awak mahu, betul?
Baiklah! Berapa awak boleh keluarkan?
Berapa jumlah maksimumnya?
Awak tak mahu tahu.
Saya mahu jumlah maksimum! Berapa?
Saya seorang saja di sini yang pernah berada di dalam bilik
yang ada duit sejuta di dalamnya.
Ada had tertentu untuk wang sebegitu.
Bukan saja jumlahnya, malah berapa berat duit itu?
Berapa banyak yang saya boleh bawa?
Awak tahu berapa berat wang $3 juta?
Berapa?
Saya tak tahu berat sebenar. Bukan itu soalnya.
Saya nak jelaskan berapa yang boleh muat dalam sut…
Cakap saja jumlahnya.
Okey? Beritahu saja…
Berapa jumlahnya?
Saya perlu ke tandas.
Apa?
Saya tahan selama yang boleh.
Bagaimana caranya?
Hei, tunggu dulu.
Tunggu dulu.
Jangan tutup langsir.
Apa? Tak boleh begitu.
- Apa masalahnya? - Privasi?
Okey, ada pilihan B.
Awak pilih penjuru ruang tamu dan buang air.
Saya tak kisah.
Menarik.
Okey.
Baiklah.
Ya.
Jadi, kenapa saya?
Selain daripada sebab yang jelas, kenapa awak sasarkan rumah saya?
Rasanya lebih baik jika kita tak begitu mesra.
Saya tak rasa ia pilihan rawak.
Nampaknya awak tahu tak ada kamera keselamatan di sini
dan awak seperti menjangkakan kami tiada.
Awak selidik dengan teliti.
Rasa lebih baik.
Empat ratus lima puluh ribu.
Mari kita genapkan.
Jadikan $500 ribu.
Rasanya lebih munasabah.
- Kita boleh buat begitu, masalahnya… - Saya ingat.
Jika sukar bawa lagi $50 ribu itu, saya tinggalkan di dalam kolam awak.
Baiklah, setengah juta.
Mari kita ambil duit awak.
Ia bersambung!
Hei! Berdiri di tempat yang saya boleh nampak.
- Tak. Hei! Audio saja! - Apa maksud awak?
Setiap kali saya buat panggilan melalui komputer, ia video.
Ya, saya tak peduli. Bukan kali ini.
Awak pernah telefon seseorang untuk penghantaran kecemasan $500 ribu?
Ya, baru minggu lepas.
Saya boleh dapatkan duit awak.
Tapi, ia memerlukan cara yang halus.
Jika saya minta pembantu untuk urus wang sebanyak ini
dan tak buat secara bersemuka, ia mungkin nampak mencurigakan.
- Saya akan berdiri di sini. - Baguslah.
Jika awak mengedip mata dengan cara mencurigakan,
kita akan ada masalah, okey?
Jangan garu hidung. Jangan beri kod rahsia.
Okey, Matt Helm, saya faham.
Siapa Matt Helm?
Dean Martin.
"Cakap tentang perangkap." Awak tak pernah tonton?
Fokus kepada urusan kita.
Tak apalah.
- April. - Hei! Tak sangka awak telefon.
- Bagaimana dengan bunga itu? - Jangan sebut tentang bunga.
Baiklah.
Saya ada satu situasi
yang perlu ditangani dengan cepat dan berhati-hati, okey?
Okey.
Saya mahu awak hantar $500,000 kepada saya secara tunai.
Lima ratus ribu secara tunai. Okey.
Debbie dah kembali.
Apa? Walaupun dengan perjanjian NDA?
Okey, diam. Isteri saya ada di sini.
Itu saja yang saya boleh cakap, tapi berapa cepat awak boleh hantar?
Paling cepat esok.
- Esok? - Ya.
- Tak boleh hantar hari ini? - Tak ada cara.
Mana awak tahu tak boleh sampai hari ini?
Sekarang 3.30. Sebaik kertas kerja siap dibuat, bank sudah…
Okey! Tak guna! Esok.
- Esok, bila? - Petang esok.
Tengah hari esok, okey? Janji saja tengah hari.
Okey, saya akan uruskan.
Saya nak 400 ribu guna duit $100, selebihnya $20, dalam satu beg.
Guna PI sama macam sebelum ini.
Suruh dia letak di luar pagar, okey?
Hantar e-mel pengesahan tengah hari esok.
Okey, awak tak mahu mengangguk
menandakan awak faham?
- Ya. Saya akan uruskan. - Buat cepat, April.
Debbie, ya?
Awak memang hebat.
Awak tak kenal saya.
Jangan menyibuk.
Jangan guna pisau.
Adakah kita patut berbual?
Awak berdua boleh berbual.
- Awak tak biasa berbual? - Bukan ketika diacukan pistol.
Bukannya kami boleh tanya nama awak.
Atau asal awak atau pekerjaan awak sekarang atau dulu.
Cuaca juga cerah, jadi tak boleh cakap tentang cuaca.
Boleh cakap tentang hobi dan warna kegemaran.
Saya banyak baca tentang dia.
Tapi saya tak kenal awak. Apa kata awak mula?
- Warna kegemaran saya hitam. - Saya boleh agak.
Apa tatu yang awak buang di kaki awak ini?
Boleh tak jangan tengok kaki isteri saya?
Ia tak penting.
Tatu itu tak penting?
Itu tatu paling hodoh pernah saya lihat.
Ya, saya tahu. Awak pernah cakap.
Aduhai.
Mari teruskan perbualan.
Bagaimana kalian bertemu?
Sayang.
Kami jumpa di satu kutipan dana.
- Fibriosis sistik. - Distrofi otot.
Ketika saya seorang pembantu.
Saya faham.
Awak pembantu dia.
Tak, bukan pembantu dia. Seorang pembantu. Kerjaya bagi kebanyakan orang.
Melainkan awak sudah jadi kaya atau merompak orang di rumah mereka.
- Atau kerja untuk suami. - Saya kerja dengan dia.
Saya uruskan yayasan kami, kerja yang saya ada kelayakan,
hasil pengalaman kerja untuk organisasi bebas.
Mungkin ia sama saja,
kecuali sekarang awak ada duit untuk main-main.
Saya tak main-main. Ini bukan satu permainan, okey?
Saya tak perlu jelaskannya,
tapi saya ada tanggungjawab untuk bina sekolah…
Awak memang sedang jelaskannya.
Awak boleh perkecilkan tindakan saya
tapi lihat saja hasilnya.
Awak juga boleh persoalkan motif saya,
tapi saya tahu apa saya akan buat dalam lima tahun lagi.
Itu tak benar.
Awak akan ambil peranan penasihat selepas kita ada anak.
Betul tak, sayang?
Ya, itulah rancangannya.
Adakah saya atau syarikat saya buat sesuatu
yang sakiti atau menyinggung awak dalam apa-apa cara?
Rasa macam awak benci saya.
Saya tak faham.
Kenapa orang begitu marah kepada saya?
Ia seperti marah pada jam.
Jika marahkan jam, itu masalah awak. Bukan salah jam itu.
Saya pula yang harus minta maaf
kerana menulis algoritma yang tak dapat dielakkan
dan menyelamatkan syarikat dan memperkayakan nyawa ratusan pekerja.
Adakah ia kelakar?
Ya, dengar awak bercakap tentang memperkayakan hidup orang memang lucu.
Bukankah itu betul?
Ia memang agak mengarut.
Sebuah syarikat yang sesak terkubur, semua kerja hilang,
atau syarikat yang sama dengan versi yang lebih cekap, bertahan,
ada kerja bertahan.
Hakikatnya,
saya bantu orang cari laluan kerjaya baru yang lebih mampan.
Tapi awak pula,
awak di sini hanya untuk memperkayakan diri awak.
Awak tak tahu tujuan saya di sini
atau adakah duit itu hanya untuk saya.
Lagipun duit yang boleh mengubah kehidupan orang lain tak bermakna bagi awak.
Saya tak rasa awak akan serahkan semua kepada orang miskin.
- Hei, tempat apa ini? - Nampak macam apa?
Ini taman Zen.
Ia seperti taman kecil di meja orang, tapi ini besar.
Kali terakhir datang,
saya terfikir untuk letak pagar gaya En. Miyagi.
Ingat tak?
Saya masih tak tahu maksudnya.
Sebuah pagar gaya En. Miyagi.
Baiklah. Apa rancangan seterusnya?
Apa lagi benda yang awak tak guna di sini?
Bagus.
Rapati dia. Buat dia suka awak.
- Apa? - Kita tak kenal dia.
Kita tak tahu apa yang dia nak buat selepas dia dapat duit.
Jadi, awak perlu dekati dia. Buat apa-apa saja yang perlu, okey?
- Saya… - Buat apa-apa yang perlu. Itu saja.
Awak boleh.
Baiklah, ada sesiapa nak pilih bilik?
Saya masih tak faham kenapa awak rasa perlu pisahkan kami.
Ya, seperti yang saya kata,
supaya saya rasa tenang.
Jadi, pilihlah.
Sayang, awak nak yang mana satu?
Saya tak kisah.
Apa kata awak ambil bilik itu?
Bukannya kita berdua akan tidur pun.
Ingat, saya akan berada di sini sepanjang malam, okey?
Okey?
Ya.
Jangan tutup pintu.
- Boleh tutup lampu? - Jika ia membantu.
Tak boleh tidur.
Okey.
Malam ini tentu meletihkan.
Ya.
Diikuti dengan hari yang memenatkan.
Satu-satunya lelaki yang saya tahu boleh tertidur ketika diculik.
Inilah antara detik kita harus hiburkan diri sendiri.
Boleh duduk?
Ya, duduklah.
Hidup awak pasti berbeza selepas esok.
Hidup saya jadi sangat berbeza sebaik awak berdua tiba.
Saya nak dekat keluar.
Memang nak pergi.
Tak dapat tahan diri.
Apa awak nak buat?
Selepas ia berakhir, saya tak kisah semuanya jadi berbeza.
- Saya faham. - Yakah?
Ya, saya rasa semua orang pernah rasa begitu.
Awak pernah?
Ada ketika saya tak tahu apa nak buat dengan diri saya,
macam orang lain.
Awak jumpa tujuan hidup awak dengan dia?
Saya dan dia temuinya bersama-sama.
Gambaran ideal.
Baguslah. Dia kata awak berdua cuba dapatkan anak, bukan?
- Ya. - Tahniah.
Itu menjadikan mana-mana hubungan ke tahap lebih tinggi.
Pasti rumit jika seorang sudah tak sabar
dan seorang lagi belum bersedia.
Itu bukan urusan saya.
Ya.
Memang bukan urusan saya.
Macam kita kata, gambaran ideal.
Awak pula?
Awak kata belum tentu duit itu hanya untuk awak.
Nak tahu jika saya ada kekasih?
Atau jika ada sesiapa.
Awak tak perlu jawab.
Ya, saya takkan jawab.
Awak nak satu?
Ia banyak untuk awak.
Duit yang awak akan dapat.
Banyak untuk sesiapa saja.
Sepatutnya.
Dia boleh dapatkan duit tunai sebanyak itu dengan cepat.
Dia kata ia untuk seorang lagi Debbie, bukan?
Pedulikan sajalah.
Saya nak satu.
Cukup.
Terima kasih.
Saya sepatutnya bersyukur.
Hadapi segalanya dengan tenang
sebab lihatlah kehidupan saya
dan amal yang saya boleh buat.
Tapi hakikatnya, saya…
Saya rindu kehidupan lama saya.
Saya rindu kawan-kawan saya, dan saya rindu rasa normal.
- Okey, maafkan saya. - Saya…
Saya pasti awak baik, tapi awak bukannya mangsa.
Awak cuma seseorang yang ambil kesempatan.
Awak pun tahu, bukan? Awak sama macam kami.
Saya tahu saya tak hanya kahwini dia.
Saya ingat lagi, pada hari perkahwinan saya,
semua orang sedang menunggu.
Saya berdiri di situ, merenung kaki saya.
Jika saya melangkah ke depan, jika saya berjalan di lorong,
saya tahu apa akan berlaku dalam 30 atau 40 tahun akan datang.
Saya tahu.
Jika saya berpaling, jika saya tak melalui lorong itu,
saya tak tahu apa akan jadi.
Tapi saya yang tentukannya.
Pilihan saya sendiri.
Mungkin untuk kali terakhir.
Saya melangkah ke depan.
Tapi sejujurnya…
saya takkan tahu selagi tak melangkah.
Jadi?
Jadi apa?
Adakah ia berbaloi?
Tanya semula selepas 30 atau 40 tahun.
Baiklah.
Elok saya cuba tidur sikit.
Selamat malam.
Terima kasih.
Saya nak Bloody Mary juga. Terima kasih.
Salah tidurkah, sayang?
Ada cara yang betulkah?
Jadi, syarikat apa?
Awak nak juga tahu, ya?
Nampak ketara yang awak tak diperlukan.
Awak dibuang kerja.
Sebab itu, bukan?
- Tak apa. Beritahulah. - Saya tahu apa awak cuba buat.
Lupakan saja.
Awak rasa saya berhutang dengan awak, bukan?
Jika awak berhutang, ia dengan ramai orang, bukan saya saja.
Disebabkan persamaan matematik awak, ramai orang hilang kerja begitu saja.
- Tak sempat bersedia. - Bersedia untuk apa sebenarnya?
Tanya pelombong arang jika mereka bersedia untuk tenaga bersih.
Ada sejenis mentaliti baru yang orang suka guna pakai,
iaitu, "Saya wujud.
Jadi, awak berhutang dengan saya."
Pernah dengar?
Itulah sebabnya kita hidup
dalam dunia yang penuh dengan orang pemalas dan parasit.
Mereka terlalu sibuk duduk, merungut dan mengeluh,
dan apabila berdepan dengan halangan, mereka terus…
berputus asa.
Tapi saya sedar akan peluang itu.
Saya buat sesuatu tentangnya pada setiap masa.
Saya tak minta apa-apa daripada sesiapa
dan saya tak ambil apa-apa yang bukan hak saya!
Bukan semua yang perlukan bantuan ialah parasit.
Sayang, saya tak maksudkan awak atau badan amal awak.
Ini bukan serangan peribadi.
Ia bersifat peribadi.
Saya perlukan bantuan, okey?
Awak bayar pinjaman pelajaran saya.
Adakah saya parasit?
Tidak.
Tak, sebab awak tak fikir begitu, bukan?
Betul tak?
Bunyi apakah itu?
Semua diam. Jangan cakap apa-apa.
Tukang kebun datang.
Okey, masuk ke pejabat.
Masuk ke pejabat sekarang!
Pergi. Jalan cepat!
Pergi. Sampai ke belakang.
Awak tak cakap dia akan datang.
- Kami tak tahu. - Apa dia buat di sini?
Saya tak tahu. Kami tak uruskan hal begitu.
Dia datang.
Semua orang diam, okey?
Dia akan terus ketuk. Dia nampak kereta kami.
Boleh biarkan sehingga dia penat dulu?
- Nak saya cakap dengan dia? - Ya.
- Betulkan segalanya. - Hei.
Kita hampir selesai. Jangan rosakkannya.
Okey?
Helo, tuan. Maaf kerana mengganggu. Saya nampak tuan ada di sini.
Ya, kami di sini. Apa boleh saya bantu?
Memandangkan tuan jarang ada,
saya nak ucapkan terima kasih.
Sama-sama.
Saya seronok bekerja di rumah yang cantik
dan saya nak ucapkan terima kasih kepada tuan dan isteri tuan.
Awak terlalu baik dan gembira bertemu awak.
- Terima kasih. - Saya tak nak ganggu.
Ya, terima kasih, tuan.
- Sama-sama. - Diam.
Awak berdua, pergi ke bilik tidur.
Berapa lama dia akan ada di sini?
Sehingga kerja dia selesai.
Alamak!
Dia nampak saya.
Helo, sekali lagi.
- Maaf ganggu tuan lagi. - Taklah. Awak ingat isteri saya.
- Ya. Puan. - Apa khabar?
Ini sepupu dia. Dia baru terbang dari Portofino.
- Baguslah tuan ada keluarga di sini. - Ya, ia segalanya.
Sementara tuan di sini, ada sesuatu saya nak tunjukkan.
Sekejap saja.
- Begini. - Apa kata kita semua pergi?
- Okey, ya. - Mari kita pergi.
Lebih ramai lebih baik. Ikut saya. Arah sini.
Kita nak tengok apa?
Saya akan tunjukkan di sini.
Tentu perjalanan tuan ke sini seronok sebab cuaca sangat baik.
- Ia sangat cantik… - Hei, beginilah.
Kami nak masuk sebab makanan dalam ketuhar.
Tak apa. Apa yang awak nak tunjuk?
Saya tak tahu jika tuan perasan, tapi saya reka
dan saya bina ruang menanam di sini.
Saya ambil masa 18 minggu, tapi saya rasa ia berbaloi.
Seterusnya, saya membayangkan di sini, dengan kebenaran tuan,
saya nak letak pokok oak besar dan cantik di tengah sini.
Saya buat lakaran ringkas untuk tuan untuk tunjukkan gambaran saya.
Sudah tentu ia akan ambil masa untuk membesar,
tapi saya fikir ini bukan untuk dinikmati oleh tuan saja,
tapi juga anak cucu tuan.
Ya. Anak cucu, sayang.
- Wah! - Ya. Wah!
Saya rasa sebab itu saya lukis anak-anak saya di sini.
- Anak-anak saya. - Saya nampak.
Saya tunjukkan kepada tukang landskap tapi…
Awak reka dan bina semua ini sendiri?
- Ya, tuan. - Wah!
Ini sangat mengagumkan.
Terima kasih.
- Cantik. - Sangat cantik.
Kalau tuan suka, mungkin tuan boleh tandatangan di sini.
Hanya…
- Masa untuk masuk. - Pokok…
- Makanan dah siap. Saya lapar. - Hei, sekarang!
- Tengah. - Terima kasih.
Kita perlu masuk.
Ada satu lagi saya nak tunjuk di sana.
Kita tengok nanti.
- Terima kasih. Maaf. - Saya takkan ambil masa lama.
Maaf.
Awak boleh belajar sesuatu daripada dia.
Dia ambil inisiatif.
Dia bangga akan usahanya, dan dia buat dengan senyuman.
Bayangkan.
Dia suka berusaha. Dia tak tunggu kebenaran.
Hei.
Hei, kawan.
Kita ada dalam lapan jam lagi.
Patutkah kita main permainan berpapan atau main teka perkataan…
Awak dengar apa saya cakap, kawan?
Awak tak dengarkah?
Apa kita patut buat lapan jam seterusnya?
Maaf. Boleh kita bercakap sebentar?
Berhenti!
Awak tak boleh pergi.
HUBUNGI 911
Tak guna!
Ini salah awak.
Bukan saya. Ini salah awak.
Awak pecah masuk ke rumah saya dan ini salah saya?
- Itu maksud awak? - Kenapa awak buat begitu?
Sebab dia tak tinggal di sini.
Kita tak kenal dia.
Saya dah muak tengok muka dia. Idea dia bijak-bijak.
Mungkin dia putuskan untuk mengikat kita berdua pada pokok oren.
- Kita tak tahu… - Saya akan beredar.
Saya tak percaya.
Tapi keutamaan saya ialah isteri saya, okey?
"Keutamaan?"
Awak buat sesuatu yang membahayakan saya.
Bahayakan mereka juga.
- Kami semua. Awak pilih untuk kami semua. - Okey.
Apa cadangan awak? Dalam masa singkat
untuk tulis nota ini, saya perlu berunding dengan awak dulu?
Tak, sebab saya tak pernah terlibat dalam keputusan awak. Apa bezanya?
Jadi akhirnya, hakikatnya sama. Saya tak guna, bukan?
Saya tak guna.
Saya cuma lelaki tak guna.
Saya ambil risiko untuk cuba melindungi kita.
Ya, dan lihat apa jadi?
Apa yang berlaku di sini?
Tunggu saja. Ia akan berakhir dalam beberapa jam.
Apa jadi dalam beberapa jam?
Dia ambil banyak duit saya.
Saya minta maaf.
Kenapa kita berpura-pura yang lelaki ini betul-betul ancaman?
Saya nak beredar dulu.
Hei, jangan! Duduk di sofa.
Kita semua penat. Saya berlembut dengan awak sekarang. Duduk.
Apa semua ini?
Awak nak jadi saya? Begitukah?
Sebab kalau awak nak tahu, ia bukanlah sebagus mana.
Cubalah jadi lelaki kulit putih kaya.
Semua orang ingat ia mesti seronok.
Awak fikir begitu, bukan?
Tapi awak tak tahu apa yang saya hadapi setiap hari.
Saya sentiasa menjadi sasaran,
dan betapa ramainya orang di luar sana yang menunggu untuk saya gagal.
Tak seronok!
Ia menyedihkan.
Itu awak, bukan? Awak menyedihkan.
- Jangan ganggu dia. - Apa?
- Jangan ganggu dia. - Jangan ganggu dia?
Lelaki ini?
Saya terpaksa pegang tangan dia selama 36 jam dan bantu dia rompak saya.
Kenapa? Kenapa saya buat begini? Cukup!
Dia cuma nak tahu apa rasa
ada sedikit kuasa dalam kehidupannya yang tak bermakna.
Saya tak percaya. Awak tak boleh bertindak pun.
Ia sangat menyedihkan. Jadi…
- saya akan keluar. - Duduk di sofa sekarang.
Saya tak percayakan awak.
Saya tak rasa awak akan tembak.
Saya tak rasa awak akan buat apa-apa sepanjang kehidupan awak.
Kerana…
- Awak dengar? - Duduk saja di sofa!
Awak dengar tak? Ya?
Awak tak bernilai.
Dengar tak? Cakaplah. "Tak bernilai."
Tak bernilai.
Hei! Alamak!
- Aduhai! - Tidak!
Aduhai! Alamak!
Tidak!
Okey. Oh, Tuhan.
- Ini tak benar. - Bertahan.
- Ini tak mungkin berlaku. - Oh, Tuhan! Tidak!
- Buat sesuatu! - Apa?
Entah! Bantu saya. Tolonglah!
Tolonglah! Jahanam!
- Kenapa awak lari merempuh pintu kaca? - Jangan!
- Tolonglah! Bantu saya! - Apa yang awak nak saya buat?
Celaka!
Dia dah mati.
Apa yang berlaku ialah kemalangan.
Ia sesuatu yang teruk.
Saya tahu awak rasa bersalah. Kita semua rasa begitu.
Tapi ada perbezaan ketara
antara apa yang berlaku dan apa yang awak rasa perlu buat.
Tolong jangan bunuh kami.
Baiklah, saya boleh hubungi seseorang yang boleh uruskan hal-hal begini.
Saya boleh selesaikan masalah begini.
- Biar saya telefon seseorang. - Hei.
Pandang saya.
Awak orang yang baik.
Saya tahu awak orang yang baik.
Tapi ada sesuatu awak belum buat.
Jika awak buat, awak bukan lagi orang yang sama.
Percayalah.
Awak bukan pembunuh.
Duit dah sampai.
Apa awak buat?
Awak pergi ambil.
Sayang.
Awak okey di sana?
Helo.
Kita akan keluar dari sini.
Kemudian kita akan pergi ke mana saja awak nak, sayang.
Kita mula semula.
Kita boleh pergi ke ladang anggur dan perbaharui ikrar kita. Nak tak?
Awak suka?
Semuanya akan okey.
Helo.
Tak nak jawab?
Selamat tinggal.
Ia bunga ros.
Maaf. Apa?
Tatu saya.
Ia bunga ros.
Saya sukakannya.
Saya tak peduli.
Hei!
Betul cakap awak.
Saya nak tahu apa rasanya jadi awak, jadi saya datang ke sini.
Kemudian awak muncul.
Jauh di sudut hati saya, saya harap awak orang yang baik,
sebab sekurang-kurangnya, semua ini mungkin masuk akal.
Hidup mungkin terasa lebih adil, tapi kemudian saya jumpa awak.
Awak yang sebenar.
Awak sangat menjijikkan.
Saya rasa loya.
Tiada apa-apa terasa adil.
Awak ada segala-galanya dan saya tiada apa-apa!
Tapi awak sendirian. Saya menang dari sudut itu.
Betul tak?
Saya boleh kasihankan awak.
Awak akan sentiasa bersendirian.
Saya tahu sesuatu yang awak tak tahu.
Dia ada ubat cegah kehamilan.
Sayang.
Sayang, semuanya okey?
Apa itu?
Apa yang berlaku?
Hei!
Sayang.
Hei!
Awak okey?
Apa yang berlaku?
Hei! Sayang!
Awak bunuh dia?
Awak bunuh dia.
Betul tak?
Biar betul, sayang!
Oh, Tuhan! Dia dah mati!
Oh, Tuhan. Buka ikatan saya!
Sayang, apa awak buat? Apa yang awak cuba buat?
Buka ikatan saya! Hei, ayuh!
Awak nak tembak saya?
Terjemahan sari kata oleh: Ezzatil Abdul Latib