Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Wejdziemy?
Patrz pod nogi.
Casa del amor.
Zapomniałam, jak cudowne jest to miejsce.
Spójrz, jak tu jest pięknie!
Gdzie te wszystkie pieprzone kwiaty?
Co takiego?
April miała kupić ogromne ilości kwiatów.
- Nie widzę ani jednego. - W porządku.
I tak jest tu ładnie.
Nie o to mi chodziło.
Co ty… Nie!
- Potem ochrzanię April. - Nie.
- Nie! - Zdejmij ciuszki.
Najpierw się rozpakujmy. Proszę.
- Zróbmy to. - Po co?
Bo mam klasę i wolę sypialnię od salonu…
Sprawdzimy, czy uzupełnili lodówkę?
Już sprawdzam.
Rozpakuję walizki.
Po co mi w ogóle pieprzona asystentka?
Jest przeterminowane mleko.
Świetnie.
I otwarty sok pomarańczowy!
Nie mówiłeś April, że przyjeżdżamy?
Przecież mieliśmy nie krzyczeć na siebie przez cały dom!
Racja.
W porządku. Po prostu musimy sami skoczyć po…
Nie ma żarcia?
Skarbie! Halo!
Skarbie!
Nie odpowiadasz, bo krzyczę, czy dlatego, że mnie nie słyszysz?
O kurwa!
Usiądź na kanapie.
Nie żartuję.
Może najpierw puścisz moją żonę?
Puszczę, jak usiądziesz na kanapie!
To nie są negocjacje. Siadaj.
- Dobra. - Nie chcę jej skrzywdzić!
Siadaj!
- Siadam. - Dobrze.
Teraz ty.
Nie tu, tylko tam.
I żadnych sztuczek. Rozumiemy się?
- Tak czy nie? - Powiedz, jak mogę ci pomóc.
Chcesz forsę?
Załatwię ją. Nie chcesz nas skrzywdzić, prawda?
Nie jesteś takim człowiekiem.
Tak dobrze mnie znasz?
Naprawdę?
Skądże. Chcę tylko wiedzieć, czego chcesz.
Co robisz? Hej!
Co ty wyprawiasz?
- Mamy pieniądze. - Staram się z tobą współpracować.
- Próbuję współpracować. - Nikt nie wie…
Zwiążę wam nogi, żebyście nie uciekli.
Nie będziemy się ruszać.
- Byłeś moim pracownikiem? O to chodzi? - Nie każdy dla ciebie pracuje.
Musisz wiązać tak mocno?
Proszę, nie czuję krążenia w stopach.
Hej, wyciągnij rękę z kieszeni!
Dajcie mi swoje komórki. Połóżcie je na stole.
Ale już!
Połóż ją na stole! Ty też wyciągnij swoją.
Połóż ją na stole.
Dobrze.
- To twój jedyny telefon? - Tak, to mój jedyny telefon.
Tak?
- Na pewno? Może sprawdzę? - Dobra.
Proszę.
Brawo. Teraz sprawdzę jej torebkę.
Widzisz, co zrobiłeś?
- Nie musisz tego robić. - Przedtem nie musiałem.
Jak ją otworzyć?
Otwiera się jakoś specjalnie?!
- Nie! - Ma zatrzask.
Mam.
Dobrze.
Widzę, że chodzi ci o pieniądze.
Chcę ci je dać, jasne?
Mam tu schowane nieco kasy.
Racja, to forsa na czarną godzinę.
Tak, na wszelki wypadek.
Nigdy tu nie przyjeżdżamy, więc muszę sobie przypomnieć,
gdzie jest ta forsa,
ale dam ci ją i będziesz mógł sobie pójść.
Znalazłem twojego Rolexa.
Widzę.
I forsę w wydrążonej książce.
- Musi być więcej. - Na pewno.
Jeśli coś jeszcze jest, to pewnie w biurze.
Mogę wstać i cię tam zaprowadzić?
Tylko powoli.
- Dobrze, skarbie? - Nic jej nie jest.
Dobra, puść ją i chodź.
Jeśli się ruszysz, usłyszę cię.
Nie ruszy się.
Będzie dobrze. Daj mi chwilę.
Wiem, że mieliśmy tu ukryty schowek.
- Hej! Niczego nie próbuj. - Nie próbuję.
Szukam forsy dla ciebie.
Wiesz, kim jestem, prawda?
Mam jakoś się do ciebie zwracać?
Im szybciej stąd wyjdziemy, tym lepiej.
Hej, spójrz na mnie!
Zadam ci pytanie, a ty szczerze odpowiesz.
Czy w tym domu jest broń?
Nie.
- Jeszcze jakieś pytania? - Nie.
Widzisz?
Daj to.
Wychodź.
To jakieś pięć tysięcy.
Masz więc mojego Rolexa,
forsę z biura i tę tutaj.
Całkiem nieźle się u mnie obłowiłeś.
Inne rzeczy trudno byłoby ci unieść i łatwo je namierzyć, więc to wszystko.
Masz nasze telefony, a stacjonarnego tu nie ma.
Ani monitoringu.
Sąsiedzi są daleko i nawet ich nie znamy.
Jest tak, jakby cię tu nie było.
Jakbyśmy tu przyjechali już po włamaniu,
ale za mało skradziono, żeby powiadamiać gliny.
Ręce do tyłu.
Nie.
Pochyl się i daj ręce do tyłu!
- Zostaw nas i idź sobie. - Słuchałeś mnie?
Słyszałem każde słowo.
Nie chcę, żebyście po moim wyjściu zrobili coś głupiego.
Jak wyjdziesz, zapomnimy o tobie.
- Chcę dać sobie fory. - Nikt nie wie, że tu jesteśmy!
Nie wierzę ci.
Cholera!
- Co teraz? - Po prostu idź.
W jakimś kierunku?
Tak, na prawo. Tędy.
Jaki masz plan?
Taki, że masz się zamknąć.
Idźcie prosto.
To żaden plan.
Nie, tutaj.
Otwórz drzwi i właź do środka.
Co?
Zamkniesz nas w saunie?
To twój plan?
Zamknąć nas w pieprzonej saunie na całe dni bez jedzenia i wody?
Na żadne dni.
Zabarykaduję drzwi i po jakimś czasie się wydostaniecie.
To jedyne sensowne wyjście.
Nie jestem w nastroju na saunę.
Nie włączę jej. Właź.
Nie, będziesz musiał wymyślić coś innego.
Nie chcę cię krzywdzić przy żonie.
Dobra, skarbie.
Wkrótce mnie tu nie będzie.
Zaczekajcie jakąś godzinę, zanim spróbujecie się stąd wydostać.
Kolego, nie rozumiesz, co próbuję ci powiedzieć.
Nikt o nas tu nie wie!
W ten weekend miałem przemawiać na targach CES,
ale w ostatniej chwili zrezygnowałem!
Chciałem zrobić żonie niespodziankę!
Dokonałem pieprzonego cudu, żeby dla niej zmienić mój grafik!
- Ale pojawiłeś się ty! No co? - Dla nas.
- Tak, dla nas! Tak powiedziałem!
Zrobiłem to z przyjemnością, żebyśmy mogli pobyć trochę sami!
No to cieszcie się samotnością!
Zabiję go.
Wezmę i kurwa…
Kurwa mać!
Hej!
Hej! Kurwa!
Chyba nie miał broni.
Dobra.
Kurwa!
Dobra.
- Szybciej! - Czekaj!
Hej!
Stać!
Kurwa.
Stać!
Kurwa.
- Odpierdol się! - Dorwę cię! Stój!
- Stój! - Co jest, kurwa?!
Wygrałem i mam cię! Stój!
Nie każ nam więcej biegać.
I tak cię dopadnę, więc stój.
Nie!
Nie ruszaj się. Leż!
Nie żartuję! Sprowadź ją tu!
- Mam go! - Skarbie!
Wracaj tu natychmiast!
Skarbie!
Mam waszą spluwę!
Czyja to kamera?
Skąd mam wiedzieć?
Jesteś pewien, że to w ogóle była kamera?
- Tak, to była kamera. - A może…
- Do kogo ona należy? - Nie mam pojęcia.
Poza tym dobrze wiesz, że nagranie cyfrowe,
jeśli tak było w tym przypadku, trafia po prostu do sieci.
Nic nie poradzisz, bo to nie działa jak w markecie,
gdzie wystarczy pójść na zaplecze i wyrwać twardy dysk.
Masz wszystkich za idiotów, co?
Nie wszystkich.
Okłamałeś mnie.
Nie kłamię.
Na naszej posiadłości nie ma kamer.
Tak jak nie było broni?
Skoro o tym mowa, może ustalimy zasady dotyczące tej broni?
To znaczy?
Nie wiem, jak dobrze znasz się na broni.
Ale skoro musisz celować w jedno z nas, to może lepiej we mnie, dobrze?
W nikogo jeszcze nie celuję.
Rozumiem, ale wiemy, że masz broń.
Nigdzie się nie wybieramy.
I żeby zapobiec wszelkim pieprzonym…
wypadkom przy pracy,
zabezpiecz spluwę.
Jest zabezpieczona.
- Wypadek się nie zdarzy. - Świetnie.
Ale pozostaje pytanie.
Co mam dla ciebie zrobić?
Sytuacja się nie zmieniła.
Nieprawda.
Teraz policja będzie znać moją twarz i będę musiał się ukrywać,
więc pięć tysięcy to za mało.
Zmieniła się tylko suma, prawda?
Zgadza się?
Musimy wspólnie znaleźć wyjście z całej tej sytuacji.
Wszystko sprowadza się do kwoty i czasu.
Zatem ile chcesz?
Żebym mógł zniknąć?
Zacząć nowe życie? Na to wygląda, więc…
No wiecie.
Chciałbym dostać 150 tysięcy dolarów.
- Co cię tak śmieszy? - Chcesz 150 tysięcy?
Tak jest.
To mu wystarczy?
Będziesz potrzebował nieco więcej.
Jeśli zależy ci na jakości życia, to prawda.
Coś mi mówi,
że ty i ja mamy inne wizje jakości życia.
Na pewno, ale i tak uważam, że 150 tysięcy ci nie wystarczy.
Szybko to wydasz.
Podwój kwotę. Trzysta tysięcy.
Gdzie była ta bezwzględna negocjatorka, kiedy podpisywaliśmy intercyzę?
Tak czy owak,
moim zdaniem to nadal za niska kwota.
Świetnie. Dodajmy jedno zero.
Trzy miliony.
Z czego się śmiejesz?
Teraz brzmisz niedorzecznie.
Wybacz, ale czy nie jesteś teraz wart kilka miliardów dolarów?
Plotki na temat mojej wartości, która tak naprawdę jest dużo wyższa,
nie oznaczają, że mogę ot tak podnieść słuchawkę
i wypłacić tyle pieniędzy, ile zechcę.
To tak nie działa.
Poza tym jeśli poproszę o trzy miliony,
to nie sądzisz, że to wzbudzi podejrzenia,
czego chyba byś nie chciał, prawda?
Dobra, ile mogę dostać najwięcej?
Jaka jest maksymalna kwota?
Nie chcesz jej.
Chcę maksymalną kwotę! Jaka ona jest?
Z nas trojga tylko ja znajdowałem się w pomieszczeniu,
gdzie było ponad milion dolarów.
Takie pieniądze mają pewne ograniczenia.
Nie chodzi tylko o sumę, ale i samą wagę banknotów.
Ile uda się unieść?
Wiesz, ile ważą trzy miliony dolarów?
Ile?
Nie znam dokładnej wagi, ale nie o to tu chodzi.
Zastanów się, ile się zmieści do jednej walizki.
Podaj kwotę i już!
W porządku? Po prostu powiedz.
Jaka to kwota?
Muszę iść do toalety.
Co?
I tak już długo trzymałam.
Jak to zrobimy?
Czekaj!
Chwila.
Zasłonka będzie odsłonięta.
Co takiego? Tak nie dam rady.
- O co ci chodzi? - O prywatność.
Dobra, jest opcja B.
Możesz załatwić interes w kącie salonu.
Jest mi wszystko jedno.
Kuszące.
No dobra.
Rozumiem.
Tak.
Dlaczego ja?
Poza oczywistym powodem, dlaczego wybrałeś akurat mój dom?
Im mniej o sobie wiemy, tym lepiej, prawda?
Nie wydaje mi się to przypadkowe.
Wiedziałeś, że nie będzie tu kamer monitoringu,
i spodziewałeś się, że nas nie będzie.
Przyłożyłeś się do tego.
O wiele lepiej.
Proponuję 480 tysięcy.
Zaokrąglijmy to.
Równe 500.
To właściwa kwota.
- Może być, ale problem w tym… - Tak, pamiętam.
Jeśli nie zdołam unieść tych dodatkowych 50 tysięcy,
zostawię je w basenie.
Niech będzie pół miliona.
Chodźmy po twoją kasę.
Działa!
Hej!
Chcę cię widzieć.
- Nie! Sam dźwięk. - Nie rozumiem.
Kiedy rozmawiam przez komputer, zawsze jest też obraz.
Mam to gdzieś. Nie tym razem.
Dzwoniłeś kiedyś do kogoś z prośbą o szybkie dostarczenie 500 tysięcy?
Tak, tydzień temu.
Posłuchaj, załatwię ci pieniądze,
ale będzie to wymagać odrobiny pierdolonej finezji.
Jeśli poproszę asystentkę o załatwienie takiej sumy,
nie robiąc tego w cztery oczy, to może wydać się podejrzane.
- Będę tu stał. - Idealnie.
O tutaj.
Jeśli tylko mrugniesz w podejrzany dla mnie sposób,
będzie problem, jasne?
Żadnego drapania po nosie, szyfrów.
Dobra, Matcie Helmie, zrozumiałem.
Jaki, kurwa, Matt Helm?
Dean Martin.
„To ci dopiero pułapka”. Nie widziałeś tego filmu?
Skup się teraz na tym.
Mniejsza z tym.
- April! - Nie sądziłam, że zadzwonisz.
- Jak poszło z kwiatami? - Nawet o nich nie wspominaj.
Dobrze.
Mam mały problem.
Trzeba się nim zająć szybko i dyskretnie, dobrze?
Dobrze.
Ktoś musi mi tu dostarczyć 500 tysięcy dolarów w gotówce.
Pięćset tysięcy w gotówce. Dobrze.
Debbie wróciła.
Co? Nawet pomimo umowy o poufności?
Zamknij się. Moja żona tu jest.
Tyle mogę powiedzieć.
Jak szybko możesz mi ją dostarczyć?
Raczej dopiero jutro.
- Jutro? - Tak.
- Nie mogłabyś dzisiaj? - Nie wiem jak.
Skąd wiesz, że dziś nie da rady?
Jest 15.30. Zanim wypełnię papiery, bank nie zdąży nawet…
Dobra, pieprzyć to! Jutro.
- O której? - Do wieczora.
Umówmy się na jutro po południu.
W porządku. Zrobi się.
Czterysta tysięcy w setkach, resztę w dwudziestkach.
I w jednej torbie. Ten sam kurier, co ostatnio.
Niech podrzuci forsę pod bramę.
Do jutra wyślij mi maila z potwierdzeniem.
Może choć kiwniesz głową na znak, że zrozumiałaś to,
o czym mówię?
- Zajmę się tym. - Zrób to, April!
Debbie, co?
Prawdziwy facet z klasą.
Nie znasz mnie.
Pierdol się.
Żadnych noży.
Chcesz z nami pogawędzić?
Możecie porozmawiać ze sobą.
- To nie w waszym stylu? - Nie, gdy jesteśmy na muszce.
Nie spytamy cię o imię,
skąd pochodzisz ani czym się zajmujesz albo zajmowałeś.
Jest słonecznie, więc temat pogody odpada.
Hobby i ulubione kolory chyba są bezpieczne.
O nim wiele czytałem,
ale ty jesteś zagadką, więc może zaczniesz?
- Mój ulubiony kolor to czerń. - Domyślam się.
Co to za tatuaż, który usuwasz ze stopy?
Nie gap się na stopy mojej żony.
To nic takiego.
Ten tatuaż to nic?
Jeden z najbrzydszych, jakie widziałem.
Wyraziłeś się dość jasno.
Auć.
Lećmy dalej.
Jak się poznaliście?
Kochanie?
Poznaliśmy się na zbiórce dobroczynnej.
- Na mukowiscydozę. - Dystrofię mięśniową.
Byłam wtedy asystentką.
Rozumiem.
Jego asystentką.
Nie, asystentką na uczelni.
To typowa ścieżka kariery.
Chyba że człowiek dorobił się fortuny albo rabuje ludzi w ich domach.
Albo pracuje dla męża.
Pracuję z nim.
Szefuję naszej fundacji i mam do tego kwalifikacje,
bo już przed studiami pracowałam w fundacjach.
Teraz pewnie jest podobnie,
choć tym razem masz więcej forsy do zabawy.
Niczym się nie bawię. To nie zabawa.
Nie muszę ci się tłumaczyć,
ale obecnie zajmuję się budową szkół i szpitali.
Ale właśnie się mu tłumaczysz.
Możesz umniejszać to, co robię,
ale bronią mnie wyniki.
Możesz też kwestionować moje motywy,
ale wiem, co mnie czeka przez najbliższe lata.
To nie do końca prawda.
Gdy urodzi się dziecko, będziesz pełnić rolę doradczą.
Prawda?
Taki jest plan.
Czy ja lub któraś z moich firm zrobiliśmy coś,
co cię skrzywdziło albo w jakiś sposób uraziło?
Czuję, że mnie nienawidzisz.
Nie rozumiem, jak ludzie mogą być aż tak na mnie wściekli?
To jest tak, jakby się wściekać na pieprzony zegar!
Jeśli wkurza cię zegar, to nie jego problem, tylko twój.
Mam przeprosić
za napisanie algorytmu, który trzeba było stworzyć,
który ratuje firmy i wzbogaca życie setek pracowników?
Co w tym zabawnego?
To, że mówisz o wzbogacaniu życia ludzi.
Nie robię tego?
To proste jak drut.
Albo firma-moloch padnie i wszyscy ludzie stracą pracę,
albo uda się ją odchudzić i niektóre stanowiska ocaleją.
Pomagam ludziom znaleźć nową, sensowniejszą ścieżkę kariery.
Ale ty jesteś tutaj
tylko po to, żeby samemu się wzbogacić.
Nie masz pojęcia, czemu tu jestem
i czy ta forsa jest tylko dla mnie.
Ty i tak masz to gdzieś,
a ta forsa może zmienić czyjeś życie.
Po prostu wątpię, że oddasz wszystko biednym.
- A to co? - A jak myślisz?
To ogród zen.
Taki jak te na biurkach ludzi, ale znacznie większy.
Ostatnio, kiedy tu byłem, wpadłem na pomysł,
żeby postawić tu płot w stylu pana Miyagi.
Pamiętasz?
Nadal nie wiem, co to znaczy.
Płot w stylu pana Miyagi.
Dobra, panowie. Co mamy teraz w planach?
Co jeszcze tu masz, czego nie używasz?
Dobra robota.
Zbliż się do niego. Niech cię polubi.
- Słucham? Co ty… - Nie znamy go.
Nie wiemy, co zamierza zrobić, gdy już zdobędzie pieniądze.
Musisz się do niego zbliżyć.
Zrób wszystko, co konieczne.
- Ale ja… - Zrób, co konieczne.
Dasz radę.
Któreś z was chce wybrać?
Nadal nie rozumiem, czemu chcesz nas rozdzielić.
Jak już mówiłem, to dla mojego spokoju ducha.
Wybierzcie sobie lokum.
Skarbie, gdzie przenocujesz?
Mam to gdzieś.
Może pójdziesz tam?
I tak żadne z nas nie zmruży oka.
Pamiętaj, że będę tu przez całą noc.
Dobrze?
W porządku?
Tak.
Drzwi mają być otwarte.
- Zgasić światło? - Jeśli ci to pomoże.
Nie mogę spać.
W porządku.
To będzie długa noc.
Tak.
A potem bardzo długi dzień.
To jedyny facet,
który potrafi zasnąć podczas własnego porwania.
Chyba próbuję zabić płacz śmiechem.
Mogę?
Śmiało.
Po jutrzejszym dniu twoje życie bardzo się zmieni.
Moje życie zmieniło się w chwili, gdy się tu pojawiliście.
Już prawie mnie tu nie było.
Wychodziłem.
Nie mogłem się oprzeć.
Ale co zrobić?
Ostatecznie to, że wszystko się zmieni, wcale mi nie przeszkadza.
- Rozumiem. - Naprawdę?
Każdy czuje coś takiego raz czy dwa razy w życiu.
A ty?
Kiedyś nie wiedziałam, co ze sobą zrobić.
Jak wielu innych ludzi.
A potem odnalazłaś przy nim swój cel?
Razem go odnaleźliśmy.
Idealnie.
Żebyś wiedział.
Wspaniale.
Mówił, że staracie się o dziecko.
- Owszem. - Moje gratulacje.
To wynosi każdy związek na zupełnie nowy poziom.
Musi być ciężko, gdy jedna osoba jest na to gotowa,
a druga nie do końca, prawda?
Ale to nie moja sprawa.
Nie.
Nie wtrącam się.
Jak mówiłem, jest idealnie.
A co z tobą?
Mówiłeś, że nie wiemy, czy forsa jest tylko dla ciebie.
Pytasz, czy mam dziewczynę?
Albo kogokolwiek innego?
Nie musisz odpowiadać.
I nie zamierzam.
Chcesz?
To dla ciebie dużo.
Mam na myśli tę forsę.
To dużo dla każdego.
Powinno być.
Szybko zdołał zebrać tyle gotówki.
Powiedział, że to dla kolejnej Debbie, prawda?
Wiesz co? Pieprzyć to.
Wezmę jedno.
Nie trzeba.
Dziękuję.
Powinnam być taka wdzięczna.
I przyjmować wszystko na spokojnie,
bo tylko… spójrz na moje życie
i dobro, które mogę czynić.
Ale tak naprawdę
tęsknię za dawnym życiem.
Za przyjaciółmi i poczuciem normalności.
- I jestem… - Wybacz.
Na pewno miła z ciebie osoba, ale nie jesteś tu ofiarą.
Po prostu dokonałaś wyboru.
Wiesz o tym, prawda? Jesteś jak my wszyscy.
Wiedziałam, że nie poślubiam tylko jego.
Pamiętam, że w dniu mojego ślubu
wszyscy czekali.
A ja stałam i wpatrywałam się w ziemię.
Dobrze wiedziałam, że jeśli pójdę w stronę ołtarza,
moja przyszłość będzie zaplanowana na kolejne 30 albo 40 lat.
Wiedziałam to.
Gdybym jednak zawróciła,
moja przyszłość byłaby niepewna.
Ale byłaby moja.
To był tylko mój wybór.
Być może ostatni.
Poszłam do ołtarza.
Ale szczerze mówiąc…
nie byłam pewna, póki nie zrobiłam pierwszego kroku.
No i?
No i co?
Warto było?
Zapytaj mnie za 30 albo 40 lat.
No dobrze.
Muszę się przespać.
Dobranoc.
Dzięki.
I jeszcze Krwawą Mary. Dzięki.
Wstałaś lewą nogą?
Prawą byłoby lepiej?
Co to była za firma?
Nie możesz się powstrzymać, co?
Uznano, że jesteś niepotrzebny…
i zwolniono cię.
Mam rację?
- Możesz mi powiedzieć. - Wiem, co próbujesz robić.
Przestań.
Jestem ci coś winien, prawda?
Jeśli masz dług, to wobec znacznie większej ilości ludzi.
Przez twoje równanie matematyczne w jednej chwili znikają miejsca pracy.
- Nie ma czasu, by się przygotować. - Przygotować na co?
Zapytaj górników, czy są gotowi na czystą energię.
Ostatnio popularność święci nowy rodzaj mentalności.
Coś w stylu: „Ja istnieję…
więc jesteście mi coś winni”.
Kojarzysz to?
Właśnie dlatego żyjemy
na świecie pełnym jebanych leni i darmozjadów.
Są tak zajęci ciągłym zawodzeniem i narzekaniem,
że gdy pojawia się przeszkoda, mówią do siebie:
„To chyba koniec”.
Ale ja dostrzegłem szansę.
W każdej takiej sytuacji zawsze coś z tym robiłem.
Nikogo o nic nie prosiłem.
I nigdy nie wziąłem niczego, co nie należało do mnie!
Nie każda osoba w potrzebie jest darmozjadem.
Nie mówiłem o tobie ani o twoich działaniach dobroczynnych.
To nie był osobisty atak.
Tak to odbieram.
Kiedy potrzebowałam pomocy,
spłaciłeś moje kredyty studenckie.
Jestem darmozjadem?
Nie.
Bo nie masz takiego nastawienia, prawda?
Prawda?
Co to jest?
Bądźcie cicho. Ani słowa.
To pieprzony ogrodnik.
Idźcie do biura.
Idźcie do tego jebanego biura!
Ruszać się. Szybciej!
Wchodźcie.
Na sam tył.
Nie wspomnieliście o wizycie ogrodnika.
- Nie wiedzieliśmy. - Co on tu robi?!
Nie wiem, bo tym się nie zajmujemy!
Idzie tu.
Macie być cicho, jasne?
Nie przestanie pukać, bo widzi nasze auto.
Może w końcu go to znuży?
- Pogadać z nim? - Tak, pozbądź się go.
- Wszystko muszę naprawiać. - Hej.
Jesteśmy już blisko końca. Nie spieprz tego.
Jasne?
Hola!
Dzień dobry!
Przepraszam za najście.
Widziałem, że państwo tu są.
Tak, jesteśmy. W czym mogę pomóc?
Nie zawsze bywa pan w domu,
więc chciałem osobiście panu podziękować.
Nie ma za co.
Praca nad tak piękną posiadłością to ogromna przyjemność.
Dlatego chciałem powiedzieć panu i pańskiej żonie gracias.
To bardzo sympatyczne i miło mi jest pana poznać.
Do zobaczenia. Przekażę podziękowania żonie.
Gracias, senor.
- Nie ma za co. - Cicho.
Do sypialni. Oboje.
Jak długo on tu będzie?
Dopóki nie skończy.
Cholera!
Chyba mnie widział.
Witam ponownie.
- Przepraszam, że znów nachodzę. - W porządku. Pamięta pan moją żonę?
- Tak. - Jak się pan ma?
A to jest jej kuzyn. Przyleciał z Portofino.
- Miło, że macie tu rodzinę. - Tak, rodzina to wszystko.
Skoro pan tu jest, to chciałbym pokazać panu jedną rzecz.
To zajmie chwilę.
- Wiesz… - Może wszyscy pójdziemy?
- Oczywiście. - Chodźmy.
Im więcej nas, tym lepiej. Tędy.
Co mamy zobaczyć?
To tuż za rogiem.
Podróż musiała być przyjemna, bo pogoda wam dopisała.
- Było cudownie. - Wiecie co?
Wracajmy. W piekarniku jest jedzenie.
To może zaczekać. Co mi pan pokaże?
Nie wiem, czy to widzieliście,
ale zaprojektowałem i zbudowałem te kwietniki.
Zajęło mi to 18 tygodni, ale było warto.
Pomyślałem też, że za państwa zgodą
mógłby tu stanąć piękny, ogromny dąb.
Zrobiłem prosty szkic, żeby przedstawić państwu moją wizję.
Co prawda urośnie dopiero po pewnym czasie,
ale nacieszycie się nim nie tylko wy,
ale także wasze dzieci i wnuczęta.
Właśnie.
Nasze wnuczęta, skarbie. Rany.
O rany!
Chyba właśnie dlatego narysowałem przy drzewie moje dzieci.
- To mój syn i córka. - Widzę.
Pokazałem to architektowi krajobrazu, ale…
Sam pan zaprojektował i zbudował to wszystko?
- Tak. - Rany.
Muszę przyznać, że to imponujące.
Dziękuję panu.
- Piękna robota. - Bardzo ładne.
W takim razie może zatwierdzi pan to podpisem?
Wystarczy…
- Chodźmy do środka. - Drzewo…
- Jedzenie gotowe, skarbie. - Idziemy!
- Na środku. - Dziękujemy.
Musimy już iść.
Chcę panu pokazać jeszcze jedną rzecz.
Zobaczymy to później.
- Dziękuję i przepraszam. - To zajmie chwilę.
Przepraszam.
Mógłbyś się czegoś od niego nauczyć.
Wykazuje się inicjatywą,
jest dumny z tego, co robi, i robi to z uśmiechem na twarzy.
Niesamowite.
Jest przebojowy i nie czeka na pozwolenie.
Hej!
Kolego!
Zostało nam osiem godzin.
Pogramy w jakieś gry planszowe albo zgadywanki?
Hej, słuchasz mnie?
Słyszysz, co mówię?
Co mamy robić przez następne osiem godzin?
Przepraszam, możemy porozmawiać?
Stój!
Nie puszczę cie.
ZADZWOŃ NA NUMER ALARMOWY
Cholera!
To twoja wina.
Nie moja, tylko twoja.
Włamujesz się do mojego domu i to ma być moja wina?
- Dobrze rozumiem? - Czemu to zrobiłeś?
Nie wiem. Bo on tu nie mieszka?
Bo go nie znamy.
Bo mam dość jego widoku i „cudownych” pomysłów?
Może zaraz postanowi przywiązać nas do drzewa pomarańczowego.
- Nie wiemy… - Chciałem wyjść!
Nie wierzę mu.
Ale moim głównym priorytetem jest moja żona.
Głównym priorytetem?
Zrobiłeś coś, co naraziło mnie na niebezpieczeństwo.
Jego i jego również!
Nas wszystkich!
- Zdecydowałeś za wszystkich! - Dobra.
Sugerujesz, że w tym ułamku sekundy,
jaki zajęło mi napisanie tej notki, miałem potajemnie to z tobą skonsultować?
Nie, bo przy żadnej decyzji nie pytasz mnie o zdanie.
Tu miało być inaczej?
Czyli wracamy do tego, że jestem kupą gówna, tak?
Jestem kupą gówna.
Zwykłym ścierwem.
Podjąłem ryzykowną decyzję, żeby spróbować nas uratować.
I jak ci poszło?
Co tu się odpierdala?
Tylko spokojnie. Za kilka godzin będzie po wszystkim.
Co będzie za kilka godzin?
Zabierze mi dużo forsy.
Przykro mi.
Czemu ciągle udajemy, że ten gość jest zagrożeniem?
Wychodzę.
Nic z tego! Siadaj na kanapie.
Wszyscy mamy dość.
Mówię teraz po dobroci. Siadaj.
O co tu w ogóle chodzi?
Chcesz być mną?
O to ci chodzi?
Bo od razu ci mówię, że to nie jest łatwa sprawa.
Spróbuj być bogatym białasem.
Wszyscy myślą, że to musi być zajebiste.
Ty też tak myślisz, co?
Ale nie masz pojęcia, z czym codziennie mam do czynienia!
Na moich plecach noszę tarczę,
a cała masa nieudaczników tylko czeka na moją porażkę!
To pojebane!
Żałosne!
I ty też jesteś żałosny.
- Zostaw go w spokoju. - Co?
- Zostaw go w spokoju. - Zostawić go w spokoju?
Jego?
Przez ostatnie 36 godzin trzymałem go za rączkę,
pomagając mu mnie okraść.
Dlaczego?
Czemu, kurwa, to robię? Dość!
Chciał tylko wiedzieć,
jak to jest mieć odrobinę władzy w tej swojej daremnej egzystencji.
Nie kupuję tego. Nawet to ci nie wychodzi!
To bardzo smutne, więc…
wychodzę stąd.
Siadaj na pierdolonej kanapie.
Nie wierzę ci.
Nie jesteś w stanie tego zrobić.
Nie zrobisz nic…
w całym swoim popierdolonym życiu.
Bo…
- Słuchasz mnie? - Siadaj na tej kanapie!
Słuchasz? Tak?
Jesteś nikim.
Słyszysz?
Powiedz: „Jestem nikim”.
Nikim.
Hej! O kurwa!
Kurwa.
- Cholera! - Nie, nie.
O kurwa!
Nie!
- Kurwa mać! - Już dobrze.
O Boże!
- To się nie dzieje. - Trzymaj się.
To się nie dzieje.
- Zrób coś! - Niby co?!
Nie wiem! Pomóż mi!
Pomóż, do cholery!
Po co on wbiegł na te szklane drzwi?!
Nie wiem!
- Proszę! Pomóż mi! - Co mam zrobić?!
Kurwa mać!
Facet nie żyje.
To był wypadek.
To było straszne.
Wiem, że cię to przytłacza.
Nas również.
Ale jest ogromna różnica
między tym, co się stało, a tym, co chcesz teraz zrobić.
Nie przekraczaj tej granicy.
Mogę zadzwonić do kogoś, kto może się tym zająć.
Kto rozwiąże ten problem.
Pozwól mi zadzwonić.
Spójrz na mnie.
Jesteś dobrym człowiekiem.
Wiem, że jesteś dobrym człowiekiem.
Nie zrobiłeś jeszcze ostatecznego kroku.
Ale jeśli go zrobisz, już nigdy nie będziesz taki sam.
Uwierz mi.
Nie jesteś zabójcą.
Forsa przyjechała.
Co robisz?
Wychodzisz.
Skarbie.
Nic ci nie jest?
Halo!
Wydostaniemy się stąd.
A potem pojedziemy, gdzie tylko chcesz.
Zaczniemy od nowa.
Pojedziemy do winnicy, by odnowić śluby.
Co ty na to?
Chciałabyś?
Wszystko będzie dobrze.
Halo!
Ani słowa?
Żegnam.
To była róża.
Przepraszam, co?
Mój tatuaż.
To była róża.
I podobała mi się.
Mam to gdzieś.
Hej!
Miałeś rację.
Chciałem wiedzieć, jak to jest być tobą, i dlatego tu przyszedłem.
A potem się tu zjawiłeś.
W głębi duszy chciałem, żebyś był dobrym człowiekiem,
bo wtedy wszystko miałoby jakiś sens.
Życie mogło wydawać się sprawiedliwsze.
Ale cię zobaczyłem.
Prawdziwego ciebie.
Jesteś tak odrażający…
że aż mnie mdli.
I nic nie jest tu sprawiedliwe!
Ty masz wszystko, a ja nic!
Przynajmniej jesteś sam, więc czuję jakąś satysfakcję.
Prawda?
Żal mi ciebie.
Zawsze będziesz sam.
Bo wiem coś, czego ty nie wiesz.
Ona ma w torebce tabletki antykoncepcyjne.
Skarbie!
Skarbie, wszystko dobrze?
Co to było?
Co się stało?
Hej!
Skarbie?
Hej!
Jesteś cała?
Co się stało?
Skarbie!
Czy ty go właśnie zabiłaś?
Zabiłaś go, kurwa.
Prawda?
O kurwa, skarbie!
Dobry Boże. On nie żyje!
O Boże!
Kurwa, rozwiąż mnie!
Skarbie, co robisz?
Co ty odpierdalasz?!
Rozwiąż mnie!
No rozwiąż! Co jest, kurwa?
Zastrzelisz mnie?
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz