Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX SUNAR
Girelim mi?
Dikkat et. Önüne bak.
Buranın ne kadar enfes olduğunu unutmuşum.
Şu güzelliğe bak.
Çiçekler nerede yahu?
Ne?
April'a fazla fazla çiçek almasını söylemiştim.
-Bir tane bile çiçek görmüyorum. -Olsun, güzel görünüyor.
Hayır, hayal ettiğim bu değildi.
-Sen ne… -April'ı sonra haşlarım.
-Hayır! -Bebeğim.
Çıkar şu giysileri.
Hayır, önce yerleşelim, tamam mı? Lütfen.
-Önce yerleşelim. -Niye?
Çünkü ben sosyetiğim, salondansa yatak odasını yeğlerim ve…
Buzdolabını doldurmuşlar mı, bakalım mı?
Evet, bakıyorum.
Ben çantaları boşaltayım.
Asistan sahibi olmak ne halta yarıyor, anlamak mümkün değil.
Son kullanma tarihi geçmiş süt var.
Harika. Bir de açılmış portakal suyu.
Geleceğimizi April'a söylemedin mi?
Bebeğim, evde odadan odaya bağrışmayacağız demiştik hani?
Evet. Doğru.
Sorun değil. Sadece gidip kendimize biraz…
Yiyecek yok mu?
Bebeğim! Alo!
Bebeğim!
Bağırdığım için mi yoksa duymadığın için mi
cevap vermiyorsun? Ha siktir!
Kanepeye otur.
Taşak geçmiyorum.
Tamam ama önce karımı bıraksan olur mu?
Kanepeye oturduğunda onu bırakacağım!
Pazarlık yapmıyoruz. Otur şuraya. Otur.
-Tamam. -Onu incitmek istemiyorum.
Otur.
-Oturuyorum. -Güzel. Şimdi sen otur.
Orada değil. Şuraya otur.
Siz de benimle taşak geçmeyeceksiniz. Anlaştık mı? Evet mi, hayır mı?
Konuşalım. Yardım edebilir miyim?
İstediğin para mı? İstediğini yapayım. Kimseyi incitmek istemezsin, değil mi?
-Kimseyi incitecek biri değilsin. -Nasıl biri olduğumu anladın yani?
Öyle mi?
Öyle demedim. Ne istiyorsun? Yardım edeyim.
Ne yapıyorsun? Hey!
Hey, ne yapıyorsun?
-Lütfen, bunu… Paramız var. -Anlaşmaya çalışıyorum.
-Bunu kimse…
Ayaklarınızı bağlayacağım ve kıpırdamayacaksın.
Bağlamana gerek yok. Kıpırdamayız.
-Kadroda mıydın? Mesele bu mu? -Herkes sana çalışmıyor.
Bu kadar sıkı olmak zorunda mı?
Lütfen, kan dolaşımımı kesiyorsun.
-Tamam. -Hey! Elini cebinden çıkar.
Telefonunu ver. İkiniz de. Telefonunuzu masaya koyun. Çıkarın.
Masaya koy. Sen de. Telefonlar. Çıkarın. Masaya koyun.
-Pekâlâ. -Tamam.
-Tek telefonun bu mu? -Evet, tek telefonum o.
Öyle mi?
-Emin misin? Belki de kontrol etmeliyim. -Tamam.
Al bakalım.
Harika. Şimdi çantasına bakacağım.
Yaptığını gördün mü?
-Bunu yapmana gerek yok. -Evet, yoktu. Artık var.
Bu nasıl açılıyor be?
Nasıl açılıyor? Bir numarası mı var?
-Hayır! -Tokası var ya işte.
Oldu.
Tamam. Belli ki para istiyorsun. Değil mi?
Sana para vermek istiyorum, tamam mı?
Burada bir yerlerde biraz param var.
Doğru. Acil durumlar için biraz var.
Evet, acil durumlar için. Buraya ilk kez geldik,
o yüzden paranın nerede olabileceğini hatırlamam biraz zaman alacak
ama onu bulacağım, sen de gideceksin.
Bak, saatini buldum, Rolex'ini.
-Evet, görüyorum. -Oyulmuş bir kitabın içinde para buldum.
-Daha fazlası vardır. -Var.
Başka bir şey varsa ofistedir.
Kalkıp seni ofise götürebilir miyim?
Yavaş.
-İyi misin bebeğim? -O iyi.
Tamam, bırakabilirsin. Hadi.
Kıpırdarsan seni duyarım.
Kıpırdamayacak. Sorun olmayacak. Bir dakika izin ver.
Buralarda bir yerde gizli bir bölmemiz olacaktı.
-Hey! Bir şey yapmaya kalkışma. -Kalkışmıyorum.
Paranı bulmaya çalışıyorum.
Sen beni tanıyorsun galiba, değil mi?
Ben sana nasıl hitap edeyim?
Buradan bir an önce çıkalım, tamam mı?
Hey, bana bak.
Sana bir soru soracağım. Bana doğruyu söyleyeceksin.
Bu evde silah var mı?
Hayır.
-Bu kadar mı? Başka soru? -Yok.
Gördün mü?
Ver şunu.
Hadi!
Beş bin dolar civarı.
Rolex'imi, ofiste bulduğun parayı ve onu sayarsak
bence evimde epey kârlı bir sabah geçirdin, değil mi?
Daha fazlası taşınması zor ya da takip etmesi kolay olur.
Tamam artık.
-Telefonlar da sende. Sabit hat yok. -Sabit hat yok, kamera yok.
En yakın komşular da uzakta. Tanımıyoruz bile.
Yani buraya hiç gelmedin.
İçeri girdiğimizde bir şeyler yerinde yoktu.
Ama ihbarda bulunacak kadar eksik yoktu.
Eller arkaya.
Hayır.
Öne eğil ve ellerini arkana koy!
-Hadi! -Dediklerimi duymadın mı?
Evet, dediğin her şeyi duydum.
Çıktığım anda ne yapacaksanız buna izin vermeyeceğim.
Çıktığın anda varlığını unutacağız.
Avantaj istiyorum.
-Burada olduğumuzu kimse bilmiyor. -Size zerre kadar inanmıyorum.
Lanet olsun!
-Tamam, şimdi ne olacak? -Yürüyün.
Ne tarafa, belli mi?
Evet, sağa. Bu tarafa.
Peki, plan ne şimdi?
Plan, çenenizi kapamanız.
Dümdüz devam edin.
Böyle bir plan olmaz.
Hayır, burası.
Kapıyı açın. İçeri girin.
Ne?
Bizi saunaya mı kilitleyeceksin?
Planın bu mu?
Bizi günlerce aç susuz saunaya mı kilitlemek mi?
Günlerce değil. Kapıya barikat kuracağım. Biraz sürer ama çıkacaksınız.
Hepimizin işine gelecek tek şey bu.
Hayır, hiç sauna havasında değilim.
Kapalı olacak. Girin.
Hayır, başka bir fikir bulmak zorundasın.
Karının önünde seni incitmek istemem.
Tamam, bebeğim.
Gittiğimi bilmeyeceksiniz. Çıkmadan önce bir saat kadar beklemenizi öneririm.
Bak dostum, anlatmaya çalıştığım şeyi anlamıyorsun. Burada olduğumuzu bilen yok!
Bu hafta sonu tüketici elektroniği sergisinde
konuşma yapacaktım ama son anda vazgeçtim.
Ona sürpriz yapmak için vazgeçtim!
Onun için ne zorluklarla programımı değiştirdim.
-Sonra sen geldin! Ne? -Bizim için.
-Evet! Ben de öyle dedim! Bizim için!
Birazcık baş başa kalabilelim diye bunu seve seve yaptım, tamam mı?
Baş başasınız, tadını çıkarın.
Geberteceğim bu adamı. Şimdi…
Şimdi adamı… Siktir!
Hey!
Hey! Siktir!
Silahı olduğunu sanmıyorum.
Tamam.
Siktir!
Tamam.
-Acele et, hadi! -Bekle!
Hey!
Hey, dur!
Siktir.
Dur!
Siktir.
-Siktir! Dur! -Yakalayacağım seni! Dur!
-Dur! -Ne var lan?
Ben kazandım. Seni yakaladım. Dur artık. Daha fazla koşturma bizi.
Nereye gidersen git seni yakalarım. Dur artık. Dur.
Hayır. Dur! Yere yat.
Şakam yok! Kadın buraya gelsin!
-Onu yakaladım! -Bebeğim!
Hemen buraya gel!
Bebeğim!
Silahınız bende!
O kimin kamerası?
Ben nereden bileyim?
Hem gördüğün şeyin kamera olduğundan emin misin ki?
-Emin miyim? Evet, kameraydı. -Yoksa…
-Kaydedilen video nereye gidiyor? -Hiçbir fikrim yok.
Ayrıca sen de bilirsin ki kaydedildiyse bile
artık dijital olarak kaydedilen şeyler hemen yayılıyor.
Yapabileceğin bir şey yok. 7-Eleven'daki gibi
arka tarafa gidip sabit diski çıkarıp atamazsın.
Herkesi aptal sanıyorsun, değil mi?
Hayır, herkesi değil.
Bana yalan söyledin.
Yalan söylemiyorum.
-Mülkümüzde güvenlik kamerası yok. -Sahi mi? Silah olmaması gibi mi?
Konusu açılmışken silahla ilgili bazı temel kurallar koymaya ne dersin?
Nasıl yani?
Silahlarla aran ne kadar iyi, bilmiyorum
ama onu ikimizden birine doğrultacaksan bana doğrultabilirsin, tamam mı?
Henüz kimseye doğrultmadım.
Biliyorum. Sadece diyorum ki silahın olduğunu biliyoruz.
Bir yere gittiğimiz yok.
Ama herhangi bir kazayı önlemek için
emniyetini aç.
Emniyeti açık.
-Yani… -Tamam.
-Kazalık bir durum yok. -Harika ama soru cevapsız kaldı.
Ne yapmamı istiyorsun?
Aynı durum çocuklar.
Aynı durum değil.
Yüzüm ifşa olursa, saklanmak zorunda kalırsam değil.
Beş bin dolar bunu çözer mi?
Değişen tek şey gereken miktar, değil mi?
Haksız mıyım?
Üçümüz hâlâ bunu çözmenin bir yolunu bulmalıyız.
Yani geriye miktarı ve zamanı konuşmak kalıyor.
Peki, ne kadar?
Ne için? Ortadan kaybolmak için mi?
Yeni bir hayata başlamak için mi? Bu gerekecek gibi, yani…
Yüz elli bin dolar.
-Bu kadar komik olan ne? -150 bin mi?
Yüz elli bin.
Yeter mi sence?
Muhtemelen daha fazlası gerekir.
Makul kalitede bir hayat istiyorsan evet, doğru.
İçimden bir ses
hayat kalitesi tanımımızın farklı olduğunu söylüyor.
Kesinlikle öyle ama her iki durumda da 150 binin yeteceğini sanmıyorum.
Hemen suyunu çekiverir.
İki katı olsun. 300 bin dolar.
Bebeğim, bu amansız pazarlıkçı evlilik sözleşmemizi yaparken neredeydi?
Her neyse.
Naçizane görüşüm. Bence hâlâ çok düşük.
Harika. O zaman bir sıfır ekleyelim.
Üç milyon.
Ne gülüyorsun?
Şimdi de… Saçmalıyorsun.
Pardon da milyar dolarları falan olan biri değil misin sen?
Mal varlığım hakkında ne diyorlar, bilmiyorum ki çok daha fazlası var
ama küçük, kırmızı bir telefonu alıp
gönlümce para çekebildiğim falan yok.
O işler öyle olmuyor. Ayrıca üç milyon dolar istersem
sence bu tehlike çanlarını çaldırmaz mı?
Bunu kesinlikle istemezsin, değil mi?
İyi! En fazla kaç verebilirsin peki?
Azami miktar ne?
Azamiyi istemezsin.
İstiyorum! Azami miktarı istiyorum! Azami miktar ne?
Burada bir milyar dolarla dolu bir odada
bulunmuş olan tek kişi benim.
Böyle bir paranın bazı sınırları vardır.
Sadece miktar değil, böyle bir para ne kadar çeker?
Fiziksel olarak ne kadar taşıyabilirim? Üç milyon ne kadar çeker, fikrin var mı?
Ne kadar?
Tam ağırlığını bilmiyorum. Mesele o değil.
Mesele, bir çantaya ne kadar sığabileceğini…
Miktarı söyle.
Tamam mı? Sadece… Rakam…
Rakam ne?
Benim tuvalete gitmem gerek.
Ne?
Elimden geldiğince bekledim.
Nasıl yapacağız?
Hey, bekle.
Bu perde açık kalacak.
Bir dakika, ne? O şekilde olmaz.
-Sorun ne? -Mahremiyet?
Tamam, bir seçenek daha var.
Salonda bir köşe seç ve işini gör.
İkisi de bana uyar.
Çok cazip.
Tamam.
Tamamdır.
Evet.
Neden ben?
Yani malum sebep dışında neden benim evimi hedef aldın?
Birbirimizi ne kadar az tanırsak o kadar iyi bence.
Bana rastgele gibi gelmedi.
Sanki güvenlik kamerası olmadığını biliyordun ve evde olmamamızı bekliyordun.
Araştırmanı yapmışsın.
Çok daha iyi.
Dört yüz elli bin.
Yuvarlayalım.
Beş yüz olsun.
Bana uygun geldi.
-Tamam, olur ama sorun şu ki… -Evet, hatırlıyorum.
Fazladan 50 bini taşımakta zorlanırsam havuzunuza bırakacağım.
Yarım milyon dolar.
Gidip paranı ayarlayalım.
Oldu!
Hey! Gözümün önünden kaybolma.
-Hayır. Hey! Ses. Sadece ses! -Nasıl yani?
Bilgisayarda her zaman görüntülü arama yaparım.
Umurumda değil. Bu sefer öyle olmayacak.
Sen birini arayıp acilen 500 bin dolar istedin mi hiç?
Evet, daha geçen hafta.
Tamam, bak. Paranı ayarlayabilirim.
Ama bu işi incelikle halletmeliyiz.
Asistanımı arayıp o kadar para istersem
ve bunu yüz yüze yapmazsam şüphe uyandırabilir.
-Tam burada duracağım. -Mükemmel.
Tam burada ve beni şüpheye düşürecek bir göz kırpması görürsem
sorun yaşarız, tamam mı?
Burun kaşımak yok. Parola kullanmak yok.
Tamam Matt Helm, anlaşıldı.
Matt Helm kim be?
Dean Martin.
"Bubi tuzağı diye buna derim." Hiç izlemedin mi?
Yaptığımız işe odaklan sen.
Boş ver.
-April. -Selam! Aramanı beklemiyordum.
-Çiçekler nasıldı? -Çiçek konusunu hiç açma.
Tamam.
Hızlı ve gizli bir şekilde
halledilmesi gereken bir durum var, tamam mı?
Tamam.
Bana nakit olarak 500.000 dolar ulaştırmanı istiyorum.
Beş yüz bin dolar nakit. Tamam.
Debbie döndü.
Dur, ne? Gizlilik anlaşmasına rağmen mi?
Tamam, sus. Karım burada.
Bu kadarını söyleyebilirim. Peki ne kadar zamanda ulaştırabilirsin?
Yarın olur.
-Yarın mı? -Evet.
-Bugün olmaz mı? -Nasıl olur, bilmiyorum.
Bugün olmayacağını nereden biliyorsun?
Saat 15.30. Ben evrakları hazırlayana kadar banka…
Tamam! Sikeyim! Yarın olsun.
-Yarın ne zaman? -Yarın akşama kadar.
Öğleden sonra, tamam mı? Öğleden sonra diyelim.
Tamam, hallederim.
Dört yüz bin doları 100'lük, gerisi 20'lik olacak, tek çantada.
Geçen seferki dedektifi kullanabiliriz. Kapının önüne bıraksın, tamam mı?
Yarın öğlene kadar onay e-postası gönder.
Tamam, söylediklerimi duyduğunu teyit etmeyi düşünüyor musun?
-Peki. Hallederim. -Hallet April. Sikeyim!
Debbie, öyle mi?
Çok klas adamsın.
Beni tanımıyorsun.
Siktir git.
Bıçak yok.
Havadan sudan mı konuşacağız?
Siz birbirinizle konuşabilirsiniz.
-Alışkın değil misiniz? -Silah tehdidi altındayken hayır.
Adını falan soramıyoruz.
Ya da nereli olduğunu, ne iş yaptığını, nasıl geçindiğini.
Hava da güneşli, böylece hava konusu da yattı.
Hobileri ve favori renkleri konuşmaktan zarar gelmez.
Onun hakkında çok şey okudum.
Ama sen bir muammasın. Sen başlasana.
-En sevdiğim renk siyah. -Belli oluyor.
Ayağından sildirdiğin şu dövme ne?
Karımın ayaklarına bakmayı kessen?
Önemsizdi.
Dövme önemsiz miydi?
Hayatımda gördüğüm en çirkin dövmelerden biriydi.
Evet, biliyorum. Açıkça söyledin.
Hadi be.
Muhabbeti döndürmeye devam edelim.
Nasıl tanıştınız?
Tatlım.
Bağış etkinliğinde tanıştık.
-Kistik fibrozis. -Kas distrofisi.
O zamanlar asistandım.
Anladım.
Onun asistanıydın.
Hayır, onun asistanı değil, asistan. Çoğu insanın izlediği yol.
Servet sahibi değilsen veya insanların evini sormuyorsan tabii.
Ya da kocana çalışmıyorsan.
Birlikte çalışıyoruz. Vakfımızın başındayım, üniversiteden beri
kâr amacı gütmeyen kurumlarla çalıştığımdan için son derece vasıflıyım.
İkisi birbirine çok benziyor,
sadece şu anda parayla oynuyorsun.
Hiçbir şeyle oynamıyorum. Bu bir oyun değil, tamam mı?
Öz geçmişimi savunmak zorunda değilim ama okul ve hastane inşasından sorumlu…
Şu anda savunuyorsun ama.
Ona öz geçmişini savunuyorsun.
Sonuçlar ortada.
Gerekçelerimi sorgulayabilirsin
ama en azından dört beş yıl ne yapacağım belli.
Bu tam olarak doğru değil.
Bebeğimiz olunca daha çok danışmanlık yapacaksın.
Değil mi bebeğim?
Evet, öyle düşünüyoruz.
Ben ya da şirketlerimden biri sana zarar verecek
veya seni rahatsız edecek bir şey mi yaptı?
Benden nefret ediyor gibisin.
Anlamıyorum. İnsanlar bana nasıl bu kadar kızabilir?
Saate kızmak gibi bir şey bu yahu.
Saate kızıyorsan sorun sendedir, saatte değil.
Şirketleri kurtaran
ve yüzlerce çalışanın hayatını zenginleştiren
kaçınılmaz bir algoritma yazdığım için özür dilemem gerekiyor.
Komik bir şey mi söyledim?
Evet, insanların hayatını zenginleştirmekten bahsetmen komik geldi.
Öyle yapmıyor muyum?
Bak, bu aslında çok basit bir şey.
Şişirilmiş bir şirket iflas eder, herkes işinden olur
veya aynı şirketin daha yalını ve verimlisi ayakta kalır,
bazı işler devam eder.
Bense
insanların daha sürdürülebilir yeni bir kariyer yolu bulmasını sağlıyorum.
Ama sen
sadece kendini zenginleştirme amacıyla buradasın.
Bak, nereden buradayım, hatta o parayı kendim için mi alıyorum, bilmiyorsun.
Senin için anlamı yok zaten.
Herkesin hayatını değiştirebilecek bir para.
Hepsini fakirlere vereceğini sanmıyorum.
-Hey, burası da ne böyle? -Neye benziyor?
Bir Zen bahçesi.
İnsanların masasında gördüğün o küçük bahçelerden ama büyüğü.
Son geldiğimde
Bay Miyagi tarzı bir çitle çevirmeyi düşünmüştüm.
Hatırladın mı?
Evet ama hâlâ anlayamadım.
Bay Miyagi tarzı bir çit.
Pekâlâ çocuklar. Sıradaki planımız ne?
Burada kullanmadığınız başka neler var?
Güzelmiş.
Ona yaklaşmalısın bebeğim. Onu kazan.
-Ne? Sen neden… -Bu adamı tanımıyoruz.
Parayı alınca ne yapacağını bilmiyoruz.
Bu yüzden ona yaklaşman gerek. Ne gerekiyorsa yap, tamam mı?
-Ben… -Ne gerekiyorsa yap. O kadar.
Yapabilirsin.
Pekâlâ, bir tercihiniz var mı?
Neden bizi ayırman gerektiğini hâlâ anlamadım.
Yani dediğim gibi,
kafam rahat olsun diye.
O yüzden hadi, birini seçin artık.
Bebeğim, bir tercihin var mı?
Umurumda değil.
Şuradakini alsana.
Zaten ikimizin de uyuyacağı yok.
Unutma, ben bütün gece burada olacağım, tamam mı?
Tamam mı?
Tamam.
Kapılar açık kalsın.
-Işığı kapatayım mı? -Faydası olacaksa.
Uyuyamadım.
Tamam.
Uzun bir gece olacak.
Evet.
Çok uzun bir günün ardından.
Tanıdığım adamların içinde kaçırıldığı gece uyuyabilen tek adam.
"Ya gül ya ağla" anlarından birini yaşıyoruz sanırım.
Oturayım mı?
Evet, oturabilirsin.
Yarından sonra hayatın çok değişecek.
Hayatım ikiniz ön kapıdan girdiğiniz anda çok değişti zaten.
Gitmeme az kalmıştı.
Çıkıyordum.
Kendimi tutamadım.
Siz ne yapacaksınız?
Her şeyin baştan aşağı değişmesi benim için sorun değil.
-Anlıyorum. -Öyle mi?
Evet, bence herkes bunu hayatta en az bir iki kez hisseder.
Öyle mi?
Benim de herkes gibi kendimle ilgili tereddütler yaşadığım bir dönem oldu.
Sonra onunla amacını mı buldun?
Birlikte bulduk.
Mükemmel.
Harika. Çocuk yapmaya çalışıyorsunuz, değil mi? Öyle mi demişti?
-Öyle. -Tebrikler.
Çocuk, ilişkiyi yepyeni bir boyuta taşır.
Bir taraf sabırsızlanırken
diğeri tam olarak hazır değilse zor oluyor, değil mi?
Ama beni ilgilendirmez.
Hayır.
Beni hiç ilgilendirmez.
Dediğimiz gibi mükemmel.
Peki ya sen?
Para kendin için mi, bilmediğimizi söyledin.
Sevgilim olup olmadığını mı soruyorsun?
Ya da biri olup olmadığını.
Cevap vermek zorunda değilsin tabii.
Evet, vermeyeceğim.
İster misin?
Sana bol bol yeter.
Gelen para.
Herkese bol bol yeter.
Yetmeli.
O kadar parayı bu kadar çabuk bulabilmesi.
Başka bir Debbie için olduğunu söyledi, değil mi?
Baksana, siktir et.
Alırım.
Gerek yok.
Teşekkürler.
Şükretmem gerekiyor.
Hiçbir şeyi sorun etmemem gerekiyor
çünkü hayatıma ve yapabildiğim güzel şeyler
baksana.
Ama gerçek şu ki…
…eski hayatımı özlüyorum.
Arkadaşlarımı ve normal hissetmeyi özlüyorum.
-Tamam, özür dilerim. Bu… -Ve…
İyi biri olduğuna eminim ama kurban falan değilsin.
Sadece anlaşma yapmış birisin.
Biliyorsun, değil mi? Sen de bizim gibisin.
Sadece onunla evlenmediğimi biliyordum.
Hatırlıyorum da düğün günümde
herkes öyle bekliyordu.
Ben de orada durmuş ayaklarıma bakıyordum.
Yürüyüp onunla evlenirsem
30, 40 yıl içinde neler olacağını çok iyi biliyordum.
Biliyordum.
Ama evlenmeyip geri dönersem
beni neyin bekleyeceğini bilmiyordum.
Ama benim olacaktı.
Sadece ve sadece benim seçimim.
Belki de son kez.
Yürüdüm.
Ama dürüst olmam gerekirse…
…o ilk adımı atana dek bunu yapacağımı bilmiyordum.
Sonra?
Sonra ne?
Buna değdi mi?
Otuz kırk yıl sonra cevap verebilirim.
Pekâlâ…
Ben biraz uyuyayım.
İyi geceler.
Teşekkürler.
Ben de Bloody Mary alırım. Sağ ol.
Tersinden mi kalktın aşkım?
Düzü var mıydı ki?
Hangi şirketti?
Kendini tutamıyorsun.
Gereksiz görüldün.
Kovuldun.
Öyle, değil mi?
-Çekinme. Söyleyebilirsin. -Amacın ne, biliyorum.
Bırak artık.
Şimdi sana bir borcum var, değil mi?
Borcun varsa sadece bana değil, bir yığın insana borcun var.
Senin küçük matematik denklemin yüzünden insanların işleri ellerinden uçup gidiyor.
-Hazırlanmaya vakitleri bile olmadan. -Tam olarak neye hazırlanmaya?
Kömür madencilerine temiz enerjiye hazır mısınız denmez.
Bu aralar ortalıkta yeni bir muhabbet var, moda olmuş bir zihniyet,
hani şey olayı… "Ben varım.
O yüzden bana borçlusun."
Duydun mu hiç?
İşte tam da bu yüzden
tembel serserilerle ve beleşçilerle dolu bir dünyada yaşıyoruz.
Oturup dırdır etmekle, sızlanmakla öyle meşguller ki
bir engelle karşılaştıklarında sadece…
Sanırım şöyle.
Ama ben fırsatı gördüm
ve her seferinde onu değerlendirdim.
Kimseden bir şey istemedim
ve benim olmayan hiçbir şeyi almadım!
Yardıma ihtiyacı olan herkes beleşçi değildir.
Bebeğim, seni ya da hayır kurumunu kastetmedim.
Şahsi bir saldırı değildi.
Şahsi.
Benim yardıma ihtiyacım vardı, tamam mı?
Sen de öğrenim kredilerimi ödedin.
Ben beleşçi miyim?
Hayır.
Hayır çünkü sen öyle düşünmüyorsun, değil mi?
Değil mi?
Bu da ne?
Sessiz olun. Tek kelime etmeyin.
Kahrolası bahçıvan.
Tamam, ofise geçin.
Hemen ofise geçin lan!
Hadi. Yürüyün!
Hadi. En arkaya kadar gidin.
Bahçıvanın geleceğini söylemediniz.
-Bilmiyorduk. -Burada ne işi var?
Bilmiyorum. Öyle şeylerle biz ilgilenmiyoruz.
Geliyor.
Kimse çıt çıkarmasın, tamam mı?
Çalmaktan vazgeçmeyecek. Arabamızı gördü.
Sıkılıp vazgeçmesi için fırsat verir misiniz?
-Gidip konuşayım mı? -Evet, kurtul ondan.
-Her şeyi düzelteyim. -Hey.
Çok az kaldı. İçine etme.
Tamam mı?
Merhaba efendim. Rahatsız ediyorum. Burada olduğunuzu gördüm.
Evet, buradayız. Buyur?
Her zaman evde olmadığınız için
size bizzat teşekkür etmek istedim.
Rica ederim.
Böyle güzel bir mülkte çalışmak büyük zevk
ve size ve karınıza teşekkürlerimi sunmak istedim.
Çok naziksin, tanıştığımıza memnun oldum.
-Teşekkürler. İletirim. -Rahatsız etmeyeyim.
Evet. Teşekkürler beyefendi.
-Rica ederim. -Kapa çeneni.
Yatak odasına gidin. İkiniz de yatak odasına.
Bu adam daha ne kadar kalacak?
İşi bitene kadar sanırım.
Kahretsin!
Sanırım beni gördü.
Tekrar merhaba.
-Tekrar rahatsız ediyorum, affedersiniz. -Ne demek. Eşimi hatırlarsın.
-Tabii. Hanımefendi. -Nasılsın?
Bu da kuzeni. Portofino'dan yeni geldi.
-Ailece burada olmanız ne güzel. -Evet, çok anlamlı.
Efendim, sizi yakalamışken göstermek istediğim bir şey var.
Sadece bir dakika sürer.
-Aslında… -Hayır, hep birlikte gitsek?
-Tabii, olur. -Birlikte gidelim.
Ne kadar kalabalık o kadar iyi. Gelin. Bu taraftan.
Neye bakacağız?
Göstereceğim, hemen şurada.
Yolculuk güzel geçmiştir herhâlde çünkü hava çok güzeldi.
-Çok güzel bir… -Baksanıza çocuklar.
Fırına yemek koymuştuk. Dönmeliyiz.
Bekleyebilir. Ne gösterecektin?
Görme fırsatınız oldu mu, bilmiyorum ama bu çiçeklikleri ben tasarladım,
yaptım ve yerleştirdim.
On sekiz haftamı aldı ama değdi bence.
Şimdi de izniniz olursa şuraya, tam ortaya
güzel, büyük bir meşe ağacı dikmeyi düşünüyordum.
Kafamdaki resmi size göstermek için basit bir çizim yaptım.
Büyümesi biraz zaman alacak tabii
ama düşündüm ki bundan sadece siz değil,
çocuklarınız ve torunlarınız da faydalanacak.
Evet. Torunlarımız bebeğim. Vay be!
Yani… Vay canına!
Sanırım bu yüzden buraya, ağacın yanına çocuklarımı çizdim.
-Oğlumu ve kızımı. -Görüyorum.
Bunu bir peyzajcıya gösterdim ama işte…
Bütün bunları kendin mi tasarlayıp yaptın yani?
-Evet. -Vay.
Dostum, şunu söylemeliyim ki bu çok etkileyici.
Teşekkürler.
-İyi iş çıkarmışsın. -Çok hoş.
Beğendiyseniz imza atıp onaylayabilirsiniz belki.
Yani…
-Artık içeri girelim. -Ağaç…
-Yemek hazır aşkım. Çok acıktım. -Hey, hemen!
-Ortaya… -Çok teşekkürler.
İçeri girmeliyiz.
Bu tarafta göstereceğim bir şey daha var.
Onu sonraya bırakalım.
-Teşekkürler. Üzgünüm. -Sadece bir dakika sürer.
Üzgünüm.
Bu adamdan bir şeyler öğrenebilirsin dostum.
İnisiyatif kullanıyor.
Yaptığı şeyle gurur duyuyor ve hepsini güler yüzle yapıyor.
Bir düşün.
Adam tuttuğunu koparıyor. İzin falan beklemiyor.
Hey.
Hey, dostum.
Yaklaşık sekiz saatimiz kaldı.
Bir masa oyunu veya sessiz sinema falan oynasak mı ya da…
Hey, beni dinliyor musun dostum?
Duyuyor musun?
Önümüzdeki sekiz saatte ne yapsak?
Pardon. Biraz konuşabilir miyiz?
Dur!
Seni bırakamam.
911'İ ARA
Kahretsin!
Senin suçun.
Senin suçun, benim değil.
Evime giriyorsun ve bu benim suçum oluyor.
-Öyle mi diyorsun? -Bunu neden yaptın?
Bilmiyorum. Burada yaşamıyor.
Onu tanımıyoruz.
Yüzüne bakmaktan sıkıldım. Çok parlak fikirleri var.
Belki bizi bir portakal ağacına falan bağlamayı düşünüyordur bebeğim.
-Aklından ne geçtiğini… -Gidecektim!
Ona inanmıyorum.
Ama önceliğim karım, tamam mı?
"Öncelik" mi?
Beni, onu ve onu tehlikeye atacak bir şey yaptın.
-Hepimizi. Hepimiz adına karar verdin. -Tamam.
Ne öneriyorsun? Notu karaladığım o kısacık anda
eğilip sana danışmamı mı?
Hayır çünkü aldığın hiçbir karara beni dâhil etmiyorsun.
Bu kez niye edesin?
Konu yine aynı yere geldi. Ben pisliğin tekiyim, tamam mı?
Pisliğin tekiyim.
Pisliğin tekiyim işte.
Bizi korumaya çalışmak için hesaplanmış bir risk alıyorum.
Evet, işe yaradı mı peki?
Burada ne oluyor be?
Sıkın dişinizi, tamam mı? Bu iş birkaç saat sonra bitecek.
Birkaç saat sonra ne olacak?
Bir sürü paramı alacak.
Çok üzgünüm.
Neden bu adam ciddi bir tehditmiş gibi davranıyoruz ki?
Ben gidiyorum.
Hey, hayır! Yerine otur.
Hey, hepimiz yorulduk. Bak, şu an sana iyi davranıyorum. Otur.
Cidden, ne bu?
Ben mi olmak istiyorsun? Öyle mi?
Çünkü sana söyleyeyim, zannedildiği kadar iyi bir şey değil.
Bu dönemde zengin bir beyaz ol da gör. Herkes çok güzel bir şey olduğunu sanır.
Öyle sanıyorsun, değil mi?
Ama her gün nelerle uğraştığımı bilmiyorsun.
Sırtımda sürekli bir hedef tahtası taşıyorum
ve beş para etmez insanlar açığımı kolluyor.
Bu berbat bir şey.
Çok acınası.
Sen de öylesin, tamam mı? Acınasısın.
-Onu rahat bırak artık. -Ne?
-Onu rahat bırak artık. -Rahat mı bırakayım?
Bu adamı mı?
Son 36 saattir ona elimi uzatıp
beni soymasına yardım etmek zorunda kaldım.
Neden? Bunu neden yapıyorum ya? Yeter!
Zerre anlamı olmayan varlığıyla
birazcık güce sahip olmanın nasıl bir şey olduğunu merak etmiş.
Ben bunları yemiyorum. İnandırıcı bile değilsin.
Çok üzücü. O yüzden…
-Çıkıp gideceğim. -Otur şu siktiğimin kanepesine.
Sana inanmıyorum.
Bunu yapacağını sanmıyorum.
Hayatın boyunca hiçbir şey yapacağını sanmıyorum.
Çünkü…
-Dinliyor musun? -Otur şu siktiğimin kanepesine!
Dinliyorsun, değil mi?
Sen bir hiçsin.
Duydun mu? Söyle. "Bir hiç."
Bir hiç.
Hey! Siktir!
Siktir.
-Kahretsin! -Hayır!
Ne… Ne yapacağız?
Kahretsin!
Hayır!
-Siktir! -Tamam. Tanrım. Tamam.
-Bu gerçek olamaz ya. -Ölme.
-Gerçek olamaz. -Tanrım, hayır! Bir şey yap!
-Ne? -Bilmiyorum! Yardım et! Lütfen!
Hadi! Lanet olsun!
İnsan neden cam kapının içinden geçmeye çalışır ki?
-Lütfen! Yardım etsene! -Ne halt etmemi istiyorsun?
Siktir!
Adam öldü işte.
Olanlar bir kazaydı.
Korkunç bir şeydi.
Bunun ağırlığını hissettiğini biliyorum. Hepimiz hissediyoruz.
Ama az önce olanlarla yapman gerektiğini düşündüğün
bir sonraki hamle arasında büyük bir fark var.
Lütfen o çizgiyi geçme.
Tamam, hemen böyle bir şeyi çözecek birini arayabilirim.
Bunu çözebilirim. Hemen birini arayabilirim.
-İzin ver, arayayım. -Hey.
Hey, bana bak.
Bana bak.
Sen iyi birisin.
Biliyorum. İyi biri olduğunu biliyorum.
Ama henüz atmadığın bir adım var.
Bunu yaparsan asla eskisi gibi olmazsın.
İnan bana.
Sen katil değilsin.
Para geldi.
Ne yapıyorsun?
Gidiyorsun.
Bebeğim.
İyi misin?
Alo.
Buradan çıkacağız.
Sonra istediğin yere gideriz bebeğim.
Baştan başlarız.
Bağa gidip nikâh tazeleyebiliriz. Ne dersin?
İster misin?
Her şey yoluna girecek.
Alo.
Cevap yok mu?
Hoşça kalın.
Bir güldü.
Pardon, ne?
Dövmem.
Bir güldü.
Çok da seviyordum.
Sikimde değil.
Hey!
Haklıydın.
Yerinde olmanın nasıl bir his olduğunu merak edip buraya geldim.
Sonra sen çıkıp geldin.
İçten içe iyi biri olmanı istiyordum
çünkü o zaman en azından mantıklı gelebilirdi.
Hayat daha adil gelebilirdi. Sonra seni gördüm.
Gerçek seni. Öyle iğrençsin ki.
Midem bulanıyor.
Hiçbir şey adil gelmiyor.
Senin her şeyin var, benim hiçbir şeyim yok!
En azından yalnızsın ama. Bu konuda iyi hissedebilirim.
Değil mi?
Sana acıyabilirim.
Hep yalnız olacaksın.
Çünkü bilmediğin bir şey var.
Çantasında doğum kontrol hapı var.
Bebeğim.
Bebeğim, her şey yolunda mı?
O neydi ya?
Ne oldu?
Hey!
Bebeğim.
Hey!
İyi misin?
Ne oldu?
Hey! Bebeğim!
Onu öldürdün mü?
Onu öldürdün.
Değil mi?
Vay anasını bebeğim!
Tanrım! Adam geberdi!
Tanrım. Ha siktir! Çöz beni!
Bebeğim, ne yapıyorsun? Ne halt ediyorsun sen?
Çöz beni! Hadisene! Ne oluyor be?
Beni vuracak mısın?
Alt yazı çevirmeni: Ahmet Neşeli