Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Gotowa?
- Czekaj. - Skup się.
Trzymam cię.
Jedź, używaj hamulców.
To łatwe.
Babak!
Dobrze ci idzie!
Dam radę...
Roya?
Co ci się stało?
Nastraszyłaś mnie. Wstawaj. Nic ci nie jest?
BEZ NIEJ
Zwołuję wszystkich do wspólnego zdjęcia.
Byłoby miło, gdyby przyszedł ostatniego dnia.
Podlewaj dwa razy w tygodniu.
Coś jeszcze?
Dzwoniłaś do mamy Arasha?
Tak.
I nic?
- Będę tęsknić. - Ja też.
Ustawmy się do zdjęcia.
Obiecajcie, że dokleicie Arasha.
Może tutaj?
Uwaga...
Mam dosyć tych kłótni.
Przecież zgodziłam się wyjechać,
choć przyznaję, że wbrew woli.
Pewnie boi się, że zrobisz coś głupiego przed wyjazdem.
Zabawne, bo czasem naprawdę mam ochotę wszystko odwołać.
Poważnie?
Skądże. Przecież się pakujemy!
Nie do końca żartujesz, a Babak o tym wie.
Kiedy zgubiłam paszport,
omal nie dostał ataku serca.
Jak się masz?
Jak masz na imię?
Jaki zawód wykonujesz?
Proszę pani?
Nic pani nie jest?
Już lepiej?
Proszę się napić.
Słyszy mnie pani?
Proszę unieść palec.
I przyłożyć.
Co z tym sprzętem? A może pani spróbuje?
Ja?
Teraz działa.
Roya Pakrou, rocznik 84.
Zgadza się.
Teraz ponownie pani.
Nie ma jej w systemie.
Karimi. Sprawdź listę osób zaginionych.
Mieszka pani w Teheranie czy tu przyjechała?
Ma tu pani rodziców, rodzeństwo, jakąś rodzinę?
Zrobimy jej zdjęcie i spiszemy raport.
Jeśli ktoś jej szuka, znajdzie ją.
Masz piękną mamę. Gdzie to?
W przedszkolu. To moja mama Hanieh.
Tęsknisz za nią?
Wróci, nie martw się.
Amirali, nie zaczepiaj pani.
Ma pan cudownego syna.
Dziękuję.
Pańska żona na pewno szybko się znajdzie.
Dziękuję.
Muszę iść. Ty zostań.
Rodzina na pewno po ciebie przyjedzie. Nie martw się.
Chodź.
Nie wiem dlaczego wydawało mi się, że znamy swoje imiona.
Jestem Roya.
Mieliśmy pracownicę, która nie pamiętała imion.
Na każdego mówiła Ziba.
"Ziba, do kogo wysłać paczkę?
Ziba, czy widziałaś Zibę?".
Więc na razie będę ci mówić Ziba, dobrze?
Napisz.
Wszystko, co pamiętasz.
Imiona, adresy...
Mniejsza z tym.
Popatrz na mnie.
Cały świat dowie się, że tu jesteś.
Jesteś zmęczona?
Chcesz odpocząć?
A więc my tworzymy pięć procent wszechświata?
W ogóle się nie liczymy.
Arash, zobaczymy mroczną materię?
Nie, to dziadostwo.
Widać tylko Księżyc, Wenus
i ładne laski z okolicy.
Ale ustawię tak, żebyś widziała Księżyc.
Kiedy zobaczysz, jaki jest błyszczący,
zapomnisz, że tylko odbija światło Słońca.
Wygląda jak polany fosforem.
Roya.
Kochanie.
- Czemu śpisz tutaj? - Która godzina?
Jest rano. Czemu tu śpisz?
Czytałam i zasnęłam.
- Wszystko gra? - Tak.
Lot w porządku?
Idź do łóżka. Muszę się umyć i jechać do pracy.
Babak! Nie wchodź tam.
Czemu?
Mamy gościa.
- Leili? - Nie.
To długa historia.
Już wstałaś?
Witam.
Babak, mąż Royi.
Poprosiłam każdego, żeby rozesłał jej zdjęcie. Dzisiaj się dowiemy.
Nie znamy jej. Nakarm ją i odpraw.
Dokąd pójdzie?
Nie wiem.
Zaraz wyjeżdżamy za granicę, nie możemy nikogo gościć.
Gdybym tu był, nie wpuściłbym jej.
Dziś odejdzie.
Było mi jej żal. Stała w deszczu i trzęsła się.
Też się martwię.
A jeśli uciekła,
a jej krewni przyjdą i zrobią scenę?
Każę Leili znaleźć jej jakieś mieszkanie, dobrze?
Byle nie skończyło się jak poprzednio.
Próbowałam komuś pomóc.
A teraz znowu?
Dobrze, odeślę ją.
Nie zachowuj się tak. Poczekamy.
Albo ktoś się po nią zgłosi,
albo zaprowadzisz ją na policję.
A jak wygląda pani córka?
Nie, nie jest gruba.
Ani śniada.
Nie widziała pani zdjęcia? Nie szkodzi.
Nie przypomina tej ze zdjęcia od pani.
Dziękuję.
- I jak? - Ładny instrument.
Tłumik nieco niedomaga, ale gra się dobrze.
Długo je pani ma?
Jakieś 15 lat.
170 milionów to za dużo, mogę dać 130.
To za mało.
Najwyżej 135. Proszę się zastanowić.
Ma dwadzieścia kilka lat.
Dlaczego mam podawać pani adres?
Tak, oczywiście.
Proszę przysłać zdjęcie siostry.
Zwariować można!
Ciągle dzwonią i pytają o zaginione krewne.
Nie wiem, co zrobić z tyloma książkami.
Obiecałam Babakowi, że zabiorę co dziesiątą.
Z tym też muszę się pożegnać.
Słucham?
Tak, zamieściłam zdjęcie.
Co?
Córka?
Sareh?
Nie wiem, jak ma na imię.
Imienia też nie pamięta.
Może prześle pani zdjęcie?
Ma pani tyko jedno zdjęcie córki?
W meczecie?
Czy może się pani uspokoić?
Proszę nie płakać.
Nie odbiera.
Spójrz. To ty?
"Nie mogę odebrać,
proszę szybko przyjść do meczetu Nabi".
Wygląda znajomo?
Trochę cię przypomina.
POGRZEB SAREH TAYEBI
Pamiętasz tę zmarłą?
Sareh Tayebi.
Jak mogę pomóc?
Wyrazy współczucia.
Dziękuję.
Zadzwoniła do mnie kobieta...
Ta pani tutaj się zgubiła.
Nie pamięta, kim jest ani gdzie mieszka.
Zamieściłam w sieci zdjęcie
i skontaktowała się ze mną jakaś kobieta,
która kazała mi tu przyjść.
- Nie rozumiem. - Jakiś problem, tato?
Czy mogę pomóc?
Ta kobieta się zgubiła, a ktoś kazał im tu przyjść.
Pół godziny temu zadzwoniła kobieta,
która podobno ją zna.
Powiedziała, że to jej córka, a potem się rozłączyła.
Ale przysłała zdjęcie, pokażę.
Zostało usunięte.
Przykro mi, nie znamy jej.
A mama źle się czuje z powodu śmierci mojej siostry.
Każdą kobietę w jej wieku uważa za córkę.
Nie wiem, gdzie zobaczyła jej zdjęcie.
Sareh była w tym samym wieku.
Pójdziemy już.
Żona źle się czuje.
Obwinia mnie o jej śmierć.
Mówi, że Sareh żyje.
Tato.
Mówi, że ją wygoniłem.
Przecież stałem z nią przy jej zwłokach w kostnicy.
Ale mówi, że to nie moja córka. To ona się z panią skontaktowała.
- I co się stało? - Fałszywy alarm.
Roya. Ona nie może tu zostać.
To za dużo.
Nie uciszaj mnie. Nie wiemy, co to za jedna.
A jeśli jej rodzice nas oskarżą, i to tuż przed wyjazdem?
Przestań.
Zabierzmy ją na policję.
- Teraz? - Tak.
Jak się czujesz? Przykro mi.
Oboje cieszymy się, że tu jesteś. Ale nie mamy czasu.
Pakujemy się i za dwa tygodnie wyjeżdżamy z kraju.
A Roya ma jutro operację oka.
Rozumiesz?
Mam nadzieję, że rodzice cię znajdą...
Daj, jeszcze się zatniesz. Proszę.
Wszystko dobrze?
Muszę...
Co?
Co powiedziałaś? Ziba...
Co się stało?
Coś powiedziała.
Ziba, co powiedziałaś? Pamiętasz coś?
Muszę iść.
Dokąd chcesz iść?
Ziba, dokąd?
Do jakiegoś konkretnego miejsca? Pamiętasz coś?
Nie.
Włóż to. Przeziębisz się.
Dziękuję.
Rozmawiałam z Babakiem.
Możesz u nas zostać na kilka dni.
Skąd wiedziałaś, że kinkiet spadnie?
Nie wiem.
Jakbym to widziała wcześniej.
Déjà vu?
Ziba.
Czy chcesz coś powiedzieć, ale się boisz?
Nie.
Cokolwiek powiesz,
zostanie między nami.
Chodźmy do środka, jest zimno.
Rano mam operację, denerwuję się.
To nic złego.
Roya?
Tak?
Jeśli ktoś zapomni swoją przeszłość,
to czy pozostaje sobą?
Czy staje się kimś innym?
To proste, jest tym samym człowiekiem.
Dlaczego pytasz?
Nieważne.
Jest! Jak tam?
- W porządku? - Nie, piecze.
Niepotrzebnie się bałaś. Idziemy?
Leili, zapisz.
Sammy powiedziała, że Nahid organizuje spotkanie na dachu.
Z jakiej okazji?
Żeby oglądać zaćmienie Księżyca przez teleskop Arasha.
Zaczekajmy na Babaka.
Powiedzieć jej, że nie możesz przyjść?
Nie, muszę się zobaczyć z Nahid przed wyjazdem.
Zażyj tabletki i prześpij się.
Pójdziemy, jeśli będziesz miała siłę.
Damy znać Nahid.
Śniło mi się, że wrócił.
Wszyscy tam byli. To było duże przyjęcie.
Byłyście tam wy i nasi krewni.
I zobaczyłam, jak nadchodzi.
Przesłaniało go kilka osób i zgubiłam go z oczu.
Kojarzycie tę świadomość, że we śnie coś się nie zgadza,
ale nie wiecie co?
Wszyscy byli rozradowani, ale ja czułam się dziwnie.
Wtedy zobaczyłam, jak wyłonił się z tłumu.
Podszedł i przywitał się. Spojrzałam na niego.
Miał rozmazaną twarz. I wtedy go rozpoznałam.
Zdziwiłam się.
To nie był Arash, ale ktoś inny.
Wszyscy zamilkli.
Nikt nic nie mówił, jakby czekali, aż go obejmę.
On też chciał, żebym go przytuliła.
Ale nie mogłam się ruszyć.
Spytałam: "Kim jesteś?".
Odparł: "Mamo, nie poznajesz mnie?
Jestem Arash, twój syn".
Ale nie poznałam go.
Wtedy ktoś krzyknął:
"Nahid, nie wstyd ci?
To Arash, twój syn".
Ale ustawię tak, żebyś widziała Księżyc.
Kiedy zobaczysz, jaki jest błyszczący,
zapomnisz, że tylko odbija światło Słońca
Wygląda jak polany fosforem.
Długo się z nim przyjaźnisz?
Z kim?
Z synem Nahid. Arashem, tak?
Poznaliśmy się na studiach.
Potem ja, on i Leili pracowaliśmy w jednej redakcji.
Staliśmy się nierozłączni.
Kiedy władze zamknęły gazetę, założyliśmy organizację charytatywną.
Za kilka dni miną dwa miesiące, od kiedy Arash zaginął.
Szukałyśmy go wszędzie, na próżno.
Nahid postarzała się o 10 lat.
Może twoja mama przeżywa to, co Nahid.
Ziba.
Kiedy pytałaś, czy ktoś pozostaje sobą,
jeśli zapomniał przeszłość, co miałaś na myśli?
Nie pamiętam, gdzie byłam wcześniej.
Nie mówiłaś o niepamiętaniu, ale o zapomnieniu przeszłości.
Jaka to różnica?
Nie wiem.
Roya, nie zamierzasz oglądać?
Już oglądam. Jest piękny i czerwony.
A ty chcesz popatrzeć?
Tak.
Chodźmy.
Jesteś nudna.
Wstałaś?
Tak.
Z oczami lepiej?
Nie, ten ból mnie irytuje.
Jesteś krótkowidzem?
Chyba. W nich widzę lepiej.
Podoba ci się ta książka?
Przeczytałam tylko początek. Widziałam, że ty ją czytałaś.
Niedawno skończyłam.
Zdziwiłam się, że wybrałaś akurat tę książkę.
Dlaczego?
Bo mówi o dziewczynie, szukającej zaginionego brata.
Ciekawe. Znajduje go?
Nie. Sama zaczyna się gubić.
Pamiętasz coś nowego?
Nie.
Tak sobie myślę.
A jeśli masz męża albo dziecko?
Albo czekasz na jakieś ważne wydarzenie?
Dziwne, prawda?
W ogóle nie chcesz wiedzieć, kim byłaś ani skąd pochodzisz?
Jasne, że chcę, ale nic nie pamiętam.
A z tamtego wieczoru?
Tuż zanim cię zobaczyłam?
Nie, nic.
Pamiętam tylko, że stałam przed drzwiami,
a potem ty podeszłaś.
Poszłyśmy na posterunek.
Chciałam tam coś powiedzieć, ale zapomniałam, jak się mówi.
To wszystko.
Pamiętasz, skąd masz bliznę...
na nadgarstku?
Nie.
Może nie podobało ci się poprzednie życie
i wolisz zapomnieć pewne jego fragmenty?
Nie kłamię.
Naprawdę nie pamiętam niczego sprzed tamtej nocy.
Nie twierdzę, że kłamiesz.
Ale twoja przeszłość chyba bardziej ciekawi mnie niż ciebie.
Może niepotrzebnie jestem taka ciekawa.
To dla ciebie.
Jak widzisz, panuje u nas zamieszanie,
a ja miałam zabieg na oku i źle się czuję.
Weź to, dopóki nie staniesz na nogi.
Jest organizacja, która pomaga kobietom.
Takim, które mają kłopoty w domu lub z jakiegoś powodu z niego uciekły.
Zapewnia mieszkanie i pomaga znaleźć pracę.
Leili rozmawiała dziś z ich kierownikiem.
Postanowiłyśmy cię tam posłać.
To nie jest złe miejsce.
Współpracowaliśmy z nimi.
Dziękuję.
Widzisz, Ziba.
Chcielibyśmy, żebyś mieszkała z nami.
Ale wiesz, jak jest.
Wkrótce musimy opuścić dom.
Lepiej, żebyś dowiedziała się od razu.
- Dobrze, dzięki. - Usiądź.
Nie odchodź od razu, zjedz śniadanie.
Usiądź.
Już ich nie potrzebuję.
Są twoje. Nawet pasują.
Skończ śniadanie i poślę cię tam taksówką, zgoda?
Przeczytaj, żebyś wiedziała, jak się kończy.
Srebrny peugeot już czeka.
Nie martw się. Zadzwonię jutro.
Zapomniałabym. Kiedy spałaś, przyszedł listonosz.
Dał mi tę kopertę.
Do widzenia.
Dzień dobry.
Dowiedziałam się, że nie możecie mi wydać paszportu. Dlaczego?
Sprawdzę.
Ma pani dług.
Władze wszczęły przeciwko pani sprawę.
Przeciwko mnie? Jak to?
Babak?
Kim są ci ludzie?
Mieli pożyczyć naszej organizacji pieniądze,
ale Arash powiedział, że się rozmyślili.
Kazali ci przyjść tutaj?
Zawsze spotykamy się gdzie indziej. Szukam pana Sahami.
Na górze.
Tam?
Czemu nie idziesz?
Jeśli ty i Arash znowu daliście plamę...
Nie wydano mi paszportu,
bo okazuje się, że wasza agencja złożyła na mnie skargę.
Na waszego prezesa, Arasha Rahnamę.
Nie rozumiem.
Przelaliśmy mu pieniądze, a on zniknął.
Pieniądze?
Pożyczkę.
Ale ta pożyczka do nas nie trafiła.
W takim razie komu zapłaciliśmy 20 miliardów?
Myślałem, że pani wie.
Spóźniacie się z dwiema pierwszymi ratami, nie mieliśmy wyjścia.
Przykro mi, że nie może pani opuścić kraju.
Ale nigdy nie dostaliśmy od państwa kredytu.
Może pan Rahnama wolał nic nie mówić i zniknąć.
To znaczy?
Mamy kopię umowy.
Może jeśli oświadczy pani,
że to pan Rahnama otrzymał całą kwotę pożyczki,
dojdziemy do porozumienia i sędzia zniesie blokadę na paszport.
Przepraszam na chwilę.
Czemu Leili nie odbiera?
Nie pal, to szkodzi oczom.
Moje oczy zaraz pękną z bólu.
Jutro się zbadasz.
Arash na pewno nie dostał pieniędzy?
Powiedziałby mi.
Wrabiają go.
Też jesteś zamieszana.
Co mam robić?
Nie wiem, ale nie możemy czekać na Arasha.
Zdefraudowali pieniądze,
a teraz go obwiniają.
A jeśli Arash wziął te pieniądze?
Nigdy by tego nie zrobił.
A jeśli już, powiedziałby mi.
Taka kwota to nie byle co.
Tak mu ufasz, że może cię z łatwością oszukać.
Arash wkurza cię nawet, kiedy zaginął?
Kogo obchodzi Arash?
Bez paszportu nici z naszych planów i całego życia.
Co mam robić?
Nie zawiodę Arasha.
A ten facet ściemnia.
Sahami?
Tak, kłamie. Wrabia nas.
Za to Arash zawsze mówi prawdę!
Panie Zand, nie mogę się skontaktować.
Czy może pan oddzwonić?
Muszę pilnie porozmawiać o firmie.
Dziękuję.
Zaplanowałaś to, żebyśmy zostali w Iranie.
Nie zaczynaj znowu. Oczy mnie bolą i stresuję się.
Czego mam nie zaczynać?
Zrobiłaś cokolwiek w sprawie naszego wyjazdu?
Mówiłem, żebyś uczyła się duńskiego,
ale narzekasz, że jest trudny i nie masz czasu.
Nie chciałaś nawet nauczyć się jeździć na rowerze.
Co, kłamię?
Nie, bredzisz bez sensu.
Nie widzisz, że zostawiam wszystko, czym jestem
i będę, żeby mieszkać z tobą
w tym głupim mieście rowerzystów?
Nie widzisz, że będę tam nikim,
ale godzę się na to tylko dlatego, żeby być z tobą?
A ty mówisz, że nic nie robię!
Dupek z ciebie.
Tu też jesteś nikim.
Co ona tu robi?
Nie wiem.
Nie odesłałaś jej rano?
Tak, poszła.
Jak długo nic pani nie widziała?
Dopóki nie znalazłam się w aucie.
Trzy, cztery minuty.
Nie ma się czym martwić.
Proszę przyjść jutro na kontrolę.
Ale nic nie widziałam.
Zapanowała ciemność.
Jakbym oślepła.
Panie Zand, wie pan, że nie podpisaliśmy umowy.
Dobrze, będę czekać na wiadomości.
Dziękuję.
Masz się lepiej?
Tak.
Roya, naprawdę nie chciałam was znowu nachodzić.
Tylko że bałam się pójść do tej organizacji.
Ale odejdę jak najszybciej, słowo.
- I co? - Nie mają wolnych prywatnych sal,
a mężczyznom nie wolno być z kobietami.
Mogę zostać sama.
Wracajmy.
Gdyby nie stres, lekarz nawet by cię nie przyjął.
A jak to się powtórzy w środku nocy?
Byłam ślepa, nic nie widziałam!
Boję się, Babak. Ty i ten lekarz mnie nie rozumiecie.
Dobrze, załatwię ci miejsce.
Mogę zostać z tobą.
Nie, zadzwonię do Leili.
Nie musisz dzwonić do Leili.
Zostaniesz z nią?
Jasne.
Wypełnię dokumenty.
Roya!
Chodźmy.
- Babak? - Tak?
Mąż pani Pakrou?
- Tak? - Zostawił pan jej dowód.
- Przyniosę. - Dzięki.
Babak, on tu był.
Kto?
Ten, z którym spotkaliśmy się rano.
Sahami? Gdzie?
Przy stoisku z okularami.
Jesteś pewna?
To był on. A jeśli nas śledzi?
Po co? Pomyliłaś się.
To był on!
Nie ma go, a twój wzrok...
Może ci się przywidziało? Chodźmy.
Kiedy trafia w nią światło, zmienia kierunek.
Tworzy 95 procent wszechświata.
A więc my tworzymy pięć procent wszechświata?
W ogóle się nie liczymy.
Arash, zobaczymy mroczną materię?
Nie, to dziadostwo...
Mamo, zjedz zupę.
Mamo.
Wygodnie ci?
Rozmawiałaś z Zandem?
Nagrał się tylko, że się tym zajmuje.
Załatwi to.
No, nie wiem.
Dobra, wrócę rano.
Podpiszesz jutro oświadczenie, żebyśmy mieli to z głowy?
Nie mogę.
A więc wytrzaśnij 20 miliardów tomanów!
Może Zand coś wymyśli.
Pięć lat temu zostaliśmy z twojego powodu.
Tym razem nie pozwolę ci zrujnować naszych planów.
Nawet jeśli będę musiał cię tu zostawić.
Dzięki, że zostaniesz.
Proszę bardzo.
W razie czego dzwoń, nie będę spał.
Nie martw się, dobrej nocy.
Przepraszam.
Lało jak z cebra, była przemoczona.
Zemdlała, kiedy mnie zobaczyła.
Na policji nie mogli jej zidentyfikować.
To miło, że jej pomogliście.
Nie miała dokąd pójść, była bez dokumentów.
Co miałam zrobić?
Było mi jej żal. Ale wyjeżdżam z mężem.
Dokąd?
- Do Kopenhagi. - Cudownie.
Też chciałam mieć zabieg na oku przed wyjazdem, ale mąż mi nie pozwolił.
I całe szczęście.
Ziba?
Wołałaś mnie?
Gdzie byłaś?
W łazience. Coś się stało?
Co mówiłaś?
W sensie?
Rozmawiałaś z kimś.
Byłam w łazience. Może ci się przyśniło?
Słyszałam twój głos.
Mówiłaś komuś, że mnie znalazłaś.
Że mi pomogłaś.
I że chcesz jechać do Kopenhagi.
Pielęgniarka uprzedzała, że to silne lekarstwo
i wszystko może ci się mylić.
Chcesz, żebym ją zawołała?
Nie.
Może to był sen.
Wracajmy na salę.
Prześpij się i o nic się nie martw. Wszystko się ułoży, obiecuję.
- Wszystko dobrze? - W miarę.
Przyniesiesz takie krople?
- Skąd? - Z apteki na dole.
Babak zaraz przyjdzie.
Pójdę.
Dam ci pieniądze.
Babak zostawił mi swoją kartę na wszelki wypadek.
Była tu pani wczoraj?
Nie, jestem od rana. Coś się stało?
Tak tylko pytam.
Proszę to trzymać na oczach.
To siostra?
Znajoma.
Nie było wolnych prywatnych sal, więc mąż nie mógł zostać.
Nie było? Mamy ich dużo.
Ale mężowi powiedzieli, że nie ma wolnych.
Pewnie się pomylili. Proszę przyłożyć.
Mamo, pozwól sobie zmienić opatrunek.
Nie jesteś moją córką.
Jak się masz?
- Babak! - Trzymaj to na oczach.
Czujesz się lepiej?
Tak.
- Dobrze spałaś? - Miałam koszmary.
Gdzie Ziba?
Poszła po krople.
Dałeś jej kartę płatniczą?
Gdyby coś się stało pod moją nieobecność.
Nie dowierzam jej.
Nic się nie stanie.
Pielęgniarka powiedziała, że mają dużo wolnych prywatnych sal.
- To znaczy? - Połowa jest wolna.
Dziwne. Powiedzieli, że nie mają.
- Dzwoniła twoja matka. - Co powiedziała?
Że ma złe przeczucia, więc musiałem jej powiedzieć.
Mieli wyjechać rano, mogą tu zaraz być.
Powiedziałem, że to był prosty zabieg i że zostaniesz na kilka dni.
Widziałaś jeszcze Sahamiego?
Może pani zdjąć kompres i założyć okulary.
Roya, musimy jechać do tego Sahamiego.
- Nie zaczynaj znowu. - Czego?
Nie pozwolę, żeby błędy Arasha wszystko zniszczyły.
I jestem pewny, że wziął pieniądze.
Skąd masz pewność?
- Byłem rano u Zanda. - No i?
- Powiedział ci coś? - Nie, a co?
Pojechał tam i pokazali mu umowę z podpisem Arasha.
Z jego podpisem? Niemożliwe.
Podrobili go.
Dlaczego aż tak mu ufasz? Skończ z tym i wyjedźmy.
Arash kiedyś wróci.
A jestem pewna, że nie wziął tych pieniędzy.
Co mu wtedy powiem?
Że go sprzedałam dla paszportu?
Dostałby dożywocie za defraudację środków.
Po pierwsze, nie wróci.
Po drugie, zapewne teraz korzysta z tych pieniędzy.
Babak, nie bądź taki naiwny.
Arash wszystko oddał naszej organizacji, wiesz o tym.
Myślisz, że to przypadek? Najpierw zaginął.
Potem władze chcą, żebym podpisała oświadczenie, że uciekł z pieniędzmi.
Za chwilę w gazetach napiszą,
że szef organizacji charytatywnej zdefraudował miliardy i uciekł za granicę.
A mój podpis to uwiarygodni.
Czemu udajesz głupiego?
Gdyby na nas zależało ci tak, jak na Arashu, nie mówiłabyś tak.
Mam dosyć słuchania o Arashu.
Gdybym chciał zostać, a on chciałby wyjechać, pojechałabyś?
Cześć. Jak się masz?
Dobrze.
Dzięki, że z nią zostałaś.
Nie ma za co.
Mam krople do oczu.
Halo?
Przyjechaliście?
Jest brama. Dobrze trafiłeś?
Wyjdę po was. Jedźcie windą.
- Trzecie piętro. - Zaczekam przy windzie.
Przyprowadzę twoich rodziców.
Ja pójdę, dopiero co przyszedłeś. Zostań z Royą.
Nie znasz ich.
Widziałam zdjęcia w domu. Znajdę ich.
Każ jej odejść.
- Komu? - Tej dziewczynie.
Nie chcę, żeby wróciła z nami do domu.
Tak nagle? Była przy tobie całą noc.
Przejmujesz się nią?
Co ty mówisz?
W nocy rozmawiała z pielęgniarką.
Ma zakaz rozmów?
Mówiła jej, że to ona mnie znalazła,
przywiozła tu i się mną zaopiekowała.
Że ma z tobą jechać do Danii.
To było wczoraj? Kiedy widziałaś Sahamiego?
Masz halucynacje?
Chcesz do tego wszystkiego jeszcze zwariować?
Nie kłamię, słyszałam.
Zawołałam ją i spytałam, z kim rozmawia.
Odparła, że z nikim.
Powiedziałam, że słyszałam, a ona na to, że coś mi się przyśniło.
Po co udawała wobec pielęgniarki mnie?
Może to faktycznie był sen.
Nie spałam, słyszałam jej głos.
Boję się jej.
Nie przejmujmy się Zibą. Za tydzień mamy lot.
Jeśli go przełożymy, nie zdążymy do Danii w dwa tygodnie.
A jak nie pojedziemy, zostanę w próżni.
Nie masz jeszcze paszportu!
Każ jej odejść.
Słuchasz mnie? Zdecyduj się.
Jedziesz ze mną czy czekasz na Arasha?
Co wybierasz?
Tak trudno wybrać ci mnie?
Ale mnie nastraszyłaś.
Witajcie.
Czemu słuchasz mojej córki?
Nie chciała cię martwić.
Nic mi nie jest.
Na pewno?
Nie ma się czym przejmować.
Babak?
Powiedziała coś jeszcze?
Nie...
Daj znać po wszystkim.
Lekarz kazał ci je stale nosić.
Po co z nim rozmawiałaś?
Dzięki, Babak. Massoud po nas nie przyjechał.
Nie ma za co, uważajcie na siebie.
Moglibyście zostać u nas.
Przyjadę rano i zostanę aż do waszego wyjazdu.
Uważaj na oczy.
Czemu Leili nie odbiera? Wciąż jesteś na mnie zły?
Nie.
Gospodarz każe nam się wyprowadzić pojutrze.
Co?
Nie spakowaliśmy się, to miało być za tydzień.
Wprowadza się ktoś nowy.
Zwariował? Co mu powiedziałeś?
A co miałem powiedzieć?
Mogłeś załatwić więcej czasu.
Może stracić lokatora,
a nasza umowa skończyła się w zeszłym miesiącu.
I co zrobimy?
Zamówiłem firmę przeprowadzkową na jutro.
Na jutro?
A na kiedy?
Ty to tu postawiłeś?
Coś słyszałam.
Ktoś tu jest.
Roya, jak się czujesz?
Nie wiedziałam, że tu jesteś.
Prawie wszystko spakowane.
Kamrani przyjedzie jutro.
Zostaną tylko walizki.
Spakuję do nich resztę ubrań, a potem...
Wiesz, co powiedziała?
Roya. Zrozumiałaś?
Nie wiedziałam, że znasz duński.
Nie znam, Babak zna.
Powiedziałam, że chcę wam ugotować pyszną kolację.
Nie wiem, co zrobić z tymi książkami. Musisz mi pomóc.
Babak?
Możesz tu przyjść?
- Co ona tu robi? - Kto?
Ta dziewczyna.
Umyłem ręce, zakropię ci oczy.
Sama mogę.
Mówiłeś, że ją odesłałeś.
Ktoś musi pomóc nam się spakować.
Nie było nikogo innego? A moja matka?
To źle, że pomaga?
Czemu mi nie powiedziałeś, że ona tu jest?
Przejrzała moje rzeczy, nosi moje ubrania.
Masz ich mnóstwo.
Babak...
Co robisz?
Babak, gdzie to zdjęcie?
Sama to zrobię.
Jeśli chcesz pomóc, włóż resztę ubrań do walizki.
- Babak, znalazłam. - Co to?
Przestań! Co robisz z moim życiem?
Muszę wiedzieć, gdzie co jest.
Te idą do walizki.
Część jest z meblami.
Można się pomylić.
Nie powinnaś pytać, co gdzie pakować?
Ziba, zakrop jej oczy.
Sama to zrobię.
Lekarz kazał to robić regularnie. Usiądź.
Co robisz? Chwyć ją.
Otwórz. Drugie.
Przynieś jej wodę, żeby zażyła lekarstwo.
Czemu tak się zachowujesz?
Czemu to robisz?
- Co robię? - Po co ją tu zaprosiłeś?
Jak w ogóle weszła?
Dałeś jej klucz?
Tak.
Oszalałeś?
Może nam pomóc.
Jak to?
- Proszę. - Ja jej dam.
Mówiłaś, że boli cię głowa.
Zażyj, a potem porozmawiamy.
Połknij.
Proszę, odejdź stąd.
Nie wiem, dlaczego Babak cię zaprosił, ale idź i więcej nie wracaj.
Przestań!
Dosyć tego!
Babak!
Co ty opowiadasz, kochana? Dokąd miałabym pójść?
Jak to dokąd? Nie wiem.
Na opiekę społeczną, na policję, byle dalej stąd.
Wiem, że kłamiesz.
Dobrze wiesz, kim jesteś i gdzie mieszkasz.
Ale dlaczego udajesz, że jesteś mną?
Zniszczyłaś mi życie. Kto pozwolił ci to włożyć?
Żadna różnica, czy noszę to ja, czy ty.
Albo czy spakuję wszystko za ciebie.
Jesteś chamska!
Jest różnica, to wszystko moje!
Albo wyjdziesz po dobroci, albo cię stąd wyrzucę.
Gdzie mój telefon?
Po co ci on?
- Ty go masz? - Roya.
- Masz mój telefon? - Po co ci telefon?
Zadzwonię do mamy, do Leili, do każdego, kto może mi pomóc.
Proszę. Nie odbiorą.
Moje oczy. Roya.
Dlaczego mama nie odbiera?
Źle się czuję.
- To nic takiego. - Lekarstwo działa.
Co mi daliście?
Nie przejmuj się. Nie przejmuj. Wszystko będzie dobrze.
Zadzwoń do Leili.
Obudziłam cię?
Umiesz grać?
Wkrótce pożegnam się z pianinem.
Pięknie.
Zjedz kolację.
Precz z mojego domu. Precz!
Dlaczego zamknąłeś drzwi? Mówię do ciebie!
- Znowu zaczyna. - Co ty mówisz?
Wynoś się!
Chciałam być dobra i to był błąd.
Wynoś się.
Weź swoje ubrania, a moje mi oddaj.
Co to?
Skąd wziąłeś pieczątkę organizacji?
- Oddaj. - Skąd wziąłeś pieczątkę?
- Daj mi to. - Od Leili?
Daj mi to! Idź do pokoju.
- Co robisz? - Do pokoju! - Nie dotykaj mnie.
Doprowadzasz mnie do szału.
Nie zamykaj mnie tu! Otwórz!
Otwórz, mówię!
Poprosiliśmy o zniesienie zakazu wyjazdu za granicę dla pani Movahed.
Dziękuję, od razu pójdziemy do urzędu paszportowego.
Dokąd chcą państwo wyjechać?
Do Kopenhagi.
Do miasta rowerów.
Jeżdżą państwo na rowerze?
Tak.
Proszę podpisać.
Dali ci? Świetnie.
Dokąd pan to zabiera?
Co panowie robią?
- Babak? - Cześć.
- Co tu się dzieje? - Pakujemy się.
- To znaczy? - Wynieście to już.
Jak ci nie wstyd? Dlaczego mnie zamknąłeś?
A to oświadczenie? Sfałszowałeś podpis?
Musimy się rozmówić, z tą dziewczyną też, a dopiero potem się spakujemy.
Niech panowie wyjdą, natychmiast!
Zabierz swoje rzeczy, ale nie moje.
To nie twoje. Proszę zabrać.
Gdzie mój telefon? Gdzie go dałeś?
- Proszę ostrożnie. - Zaliczka powinna już wpłynąć.
- Babak, sprawdź konto. - Kto je panu sprzedał? - Ja.
- To moje pianino! - I tak chciałaś sprzedać.
Czemu mi nie powiedziałeś?
Pan dał dobrą cenę.
Wytargowałam 140.
To nie twoja sprawa!
Chcieliśmy sprzedać.
Mogłeś powiedzieć.
Kamrani chce z tobą przejrzeć listę mebli.
Panie Saleh, zapłaci pan za taksówkę?
Dokąd pani idzie?
To ja, idę do pani Shoayi.
Trochę wyżej.
Czemu nie odbierasz?
Kiedy dzwoniłaś?
Setki razy.
- Nie przesadzaj. Jak się czujesz? - Źle.
Słucham, panie Saleh.
Tak, przyszła do mnie.
Niech pan zapłaci, dziękuję.
Przyjechałaś taksówką? Chodź, pomóż mi.
Jakieś urodziny?
- To był twój pomysł. - Co?
Żeby pocieszyć Arasha.
Przestań się wygłupiać. Dlaczego nie odbierałaś?
Co cię ugryzło?
- Mnie? - To jeden z tych twoich dni.
Nie zgrywaj głupiej.
Czemu dałaś nasz papier firmowy i pieczątkę Babakowi?
Kazałaś mi.
- Ja? Kiedy? - Wczoraj wieczorem.
- To jakiś absurd. - Pokaż oczy.
- Są czerwone. Płakałaś? - To po zabiegu.
Nie powiedziałaś mi, że masz operację oczu?
Zaczynasz mnie denerwować.
Dlaczego dałaś Babakowi naszą pieczątkę bez mojego pozwolenia?
Bo kazałaś mi tak zrobić.
Kiedy?
Wczoraj, kiedy u ciebie byłam.
Usiłuję cię dorwać od czterech dni!
Mam nie pamiętać twojej wizyty z wczoraj?
Nic nie rozumiem. Gdzie jest Babak?
W domu.
Wkurza mnie.
Zachowuje się, jakby mnie nie widział.
Jakby postanowił mnie zostawić, bo nie mam paszportu.
Spakował nasze rzeczy i jedzie do Kopenhagi z tą dziwką.
Zabrali mi komórkę, sprzedali pianino. Zniszczyła całe moje życie.
Ziba?
Ziba.
Pokłóciliśmy się wczoraj, zamknęli mnie w pokoju.
Dasz wiarę?
Wczoraj powiedziałaś, że Ziba śpi w pokoju i rano sobie pójdzie.
Wczoraj to ja spałam, nie ona.
Co się dzieje?
Wszystko dobrze?
Chodź. Co się stało?
Usiądź.
Pojedziemy do ciebie i zobaczymy, co jest grane.
- Masz klucz? - Nic nie mam.
- Cześć. - Witaj, Leili.
Roya, zaczekaj.
Czego chcesz?
Leili, idź na górę, zaraz przyjdziemy.
Zostań.
Nie chcesz, żebym sobie poszła?
Chcę tylko porozmawiać.
Babak też tam jest, zaraz przyjdziemy.
Idź.
Posłuchaj. Wiem, co czujesz, ale już za późno.
Też z początku byłam zaskoczona,
ale na pewnym etapie nie mamy wyjścia i musimy się zmienić, rozumiesz?
Roya, zaczekaj.
- Czekaj. - Co chcesz?
Nie mogłam uwierzyć, że ojciec i brat mnie nie poznali i urządzili mi pogrzeb.
Mówili, że mama uważa, że w trumnie leży ktoś inny.
Nie miałam wyjścia, musiałam przyjść do ciebie.
Stać się Zibą Movahed zamiast Sareh Tayebi.
Co takiego?
Nie pamiętałaś imienia, a teraz pamiętasz też nazwisko?
To śmieszne, wiem, ale sama wybrałaś mi imię.
Czyli bezwiednie wzięłaś udział w tej grze.
Jak wszyscy i wszystko inne.
Na przykład kinkiet, o którym wiedziałam, że spadnie.
Roya!
Nie możesz się ciągle sprzeciwiać.
Musisz zdecydować.
Zmienisz się albo odpadniesz, to prosta gra.
Czekaj. Jak udowodnisz, że jesteś Royą?
Że to twój dom? Każdy zapomina, kim byłaś.
Albo nie chcą, żebyś była tym, kim byłaś.
Kto?
- Kto by nie chciał? - Co za różnica?
Właściwie... każdy, nawet ty sama.
Roya. Wybacz mi.
Znowu straciłaś wzrok?
Nie martw się.
Babak i ja zgadzamy się, żebyś dziś też u nas przenocowała.
A jeśli rodzina cię nie znajdzie,
zawieziemy cię do tej organizacji charytatywnej,
dobrze?
Zwariuję przez ciebie. Odejdź.
Wszystkiego najlepszego!
Udawaliście?
Sto lat.
Tato.
Tato, jak się masz?
To przyjęcie dla mnie czy dla niej?
Tańczmy!
Co tu jest grane? Co robicie?
- Znowu to samo. - Nic nie mów.
Wrabiacie mnie? Tato, gdzie mama?
Nie znam twojej matki.
Co?
Roya, o co chodzi?
Czy to moje urodziny?
Też się dziś urodziłaś? Przypomniała sobie.
To nic, zdmuchniemy świeczki razem.
Poznałaś mojego ojca?
Tato, to Roya.
Massoud, ojciec Ziby.
Co takiego?
Ostrożnie.
O tym pudle ci mówiłem. Z naszymi rzeczami.
Tato, są tu też nasze zdjęcia.
Zostawiam ci je.
- I książki. - Wspaniale.
Tu na zdjęciu jesteś ty, ja i Babak.
Dzięki zdjęciom nie będziesz za nami tęsknić.
Liczymy, że za rok odwiedzisz nas w Danii.
Babak! Co zrobiłeś z naszymi zdjęciami?
Naszymi?
Zadzwonił, że już jedzie.
Ziba, podejdź.
Myślałam, że zaplanowałeś to, żeby mnie zaskoczyć.
Ale to już zaszło za daleko.
Nie przestaniesz? Nie wymawiaj mojego imienia.
Jesteś w naszym domu od tygodnia, robisz, na co masz ochotę.
Gdyby nie Ziba, wyrzuciłbym cię.
Nie pozwolę ci przeszkodzić nam w wyjeździe.
Nie widzisz, że ona źle się czuje?
Roya, usiądź. Coś z oczami?
Zgaście to światło, razi ją. Gdzie te krople?
Roya, moja droga.
Jak się czujesz?
Ziba.
- Zamknij na chwilę oczy. - O co chodzi?
Zamknij. No już, przekonasz się.
Nie otwieraj.
Otwórz.
Arash! Kiedy przyjechałeś?
Dzisiaj.
- Twoja mama wie? - Jeszcze nie.
Podejdź. Roya, to Arash. Jeden z trzech muszkieterów.
Jestem Arash, przyjaciel Ziby.
Roya też jest przyjaciółką.
Nie chrzań.
Arash wygląda inaczej.
Jestem Arash Rahnama. Znamy się?
Roya jest z nami... Opowiem ci.
Babak, wiesz, że to nie Arash. Powiedz coś.
Znowu to samo.
Nigdy nie widziałaś Arasha.
A ty?
Przyjaźnimy się od dziesięciu lat.
Co chcecie powiedzieć?
Zwariuję.
Jak to się...
To nie Arash, to ktoś inny.
Tato!
Gdzie jest mama? Gdzie?
Babak, naprawdę wierzysz, że to twoja żona?
Ona podszywa się pode mnie.
Ma moje ubrania. Używa moich perfum.
Ale ja jestem tutaj! To mój dom.
Co wam się stało?
Sama mi powiedziała.
Jej rodzinę spotkaliśmy wtedy w meczecie.
Powiedz im.
Co ty bredzisz?
Na początku nic nie mówiłaś, a teraz gęba ci się nie zamyka.
Babak...
Mówiłam, żebyś nie była głupia, ale nie słuchałaś.
Co mówisz?
Nie słuchałaś mnie.
Pamiętasz mnie?
Powiedz im, kim jestem.
- Idź już stąd. - Chcę z nią porozmawiać.
Z kim?
Toczy się śledztwo. Rodzina szuka cię od kilku dni.
Uważaj na siebie.
Dlaczego tak się pani zachowuje? Zadzwonili z posterunku.
Rodzina pani szuka.
Nie jest pani dzieckiem, dlaczego uciekła pani z domu?
Jedźmy na posterunek.
To się zdarzało?
Co?
To, że państwa nie poznawała
albo nie pamiętała, kim jest.
Nie. Hanieh zawsze miała doskonałą pamięć.
Nigdy niczego nie zapomina.
Słynie z dobrej pamięci.
Stale proszę ją, żeby mi o czymś przypominała.
Na pewno nie wie pani, kim jest ten człowiek?
Nie.
Nigdy go pani nie widziała?
Raz na posterunku.
Kiedy?
W zeszły weekend.
- A wcześniej? - Nie.
Czy on też panią widział?
Rozpoznałbym żonę.
Widział panią?
Wymieniliśmy kilka słów.
Powiedział, że szuka żony. Zaginęła.
Gdybym cię wtedy widział, rodzina nie przepłakiwałaby nocy od dwóch tygodni.
To pani dowód.
Znaleźliśmy panią w naszym nowym systemie cyfrowym.
Porównaliśmy odciski palców.
Na podstawie tych dokumentów i w świetle prawa
ten tu pan jest pani mężem.
Wciąż upiera się pani, że nie nazywa się Hanieh Samiyi?
Dzięki Bogu.
Tak bardzo tęskniliśmy.
Mamo, wypij.
Hanieh wróciła, wszystko dobrze.
- Dzięki Bogu. - Tak się modliłam.
Wypij to.
Policjant powiedział, że mamy dużo szczęścia.
Wielu ludzi nie zostaje odnalezionych.
Jest w szoku,
ale poczuje się lepiej, jak odpocznie.
Czujesz się lepiej?
Weź prysznic, odświeżysz się.
Hanieh, nie masz pojęcia, jak brakowało mi twojego zapachu.
Słuchaj uważnie.
Była tu kobieta, która mnie przypomina.
Na imię ma Hanieh.
Leili, to ja, Roya!
Jak to jaka Roya?
Pamiętałaś mnie. Leili?
Obudziłem cię? Przepraszam.
Dlaczego tu śpisz?
Wszystko dobrze?
Kupiłem twój ulubiony świeży chleb.
Po drodze wszyscy mi gratulowali.
Zauważyłaś, że przesadziłem go do dużej doniczki?
Pięknie wygląda, popatrz.
Zostawiam to tutaj, żebyś potem mogła podlać kwiaty.
Jak zawsze.
Amirali, zaśpiewaj mamusi tę nową piosenkę.
Synu.
Rozmawiałem z Hamidem. Wieczorem odwiedzimy go w szpitalu.
Będzie tam jego promotor.
Jeden z najlepszych psychologów w kraju.
Przyjadę po ciebie.
Nie martw się, wkrótce wydobrzejesz.
Obiecuję.
Chodźmy, synku.
Na razie.
Przyszła do nas.
Teraz Hanieh pomaga na recepcji.
Wspaniale.
No więc ta kobieta nigdy nie płaci,
bo jest właścicielką lokalu.
Szła ku drzwiom,
kiedy Hanieh za nią popędziła.
Zanim ją dogoniłyśmy, Hanieh ją dopadła.
Kobieta była przerażona.
Nie wiedziałam, kim ona jest.
Przecież nikogo nie pamiętasz.
Chodźmy.
Dokąd? Zostań tu, zaraz wrócę.
Idź, ja pójdę do taty. Zaraz będą fajerwerki.
Nie zgubisz się?
Są tam, widzę ich.
Dobrze, idź.
Przepraszam.
To chyba zegarek pani syna.
Błyszczał w ciemności.
Wyglądał jak polany fosforem.
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Artur Wierzchowski