Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
МОРЕ НА ВРЕМЕТО
Јојо?
Дува ли? - Не.
Може да понудам?
Чудовиште, буден си? Дојди овде.
Внимавај на кафето.
Погледни го тоа.
И сега притисни "пауза".
Ова, засекогаш.
Значи, започнуваме со "та-да-да-да".
Кревањето. Мора да го темпираш.
Музиката треба да биде помека.
Од четвртиот такт. Или не можам да ги слушнам. Крени го.
Кога ќе ја спуштиш и ќе почнеш да се тркалаш...
Треба да работиш од импулс. Мисла.
Без вибрато. Стабилен глас.
Гледајте се и слушајте се едни со други. Едно сте.
Вие ја раскажувате приказнава заедно. Сфаќате?
Затоа, одржувајте врска. Да?
Може ли да ги исклучиме светлата, ве молам? Не знам што гледам.
Да проверам.
Може мала пауза?
Без паузи. Само продолжете. Боже, момци.
Вежбаат со часови. - Исто како мене. Останете концентрирани.
Во ред. Три, два, еден...
Исусе. Не поминувајте пред светлото.
Проклетство. -Ќе одам.
Боже Господе.
Дијана, чекај. Јас ќе одам.
Самиот ќе го сторам тоа.
Па, дали е тоа Јохана?
Те мачи нешто?
Немаш право. И ти го знаеш тоа.
Доаѓам.
Не ми е јасно. Како можеш воопшто да размислуваш за тоа?
Ова се моите координати.
Ќе бидам дома цела ноќ. Можеби треба да разговараме за ова.
Почнуваме на еден.
Еден. Два. -Така.
Три.
Четири, пет, шест, седум.
Не, Каи. Што доаѓа по седум? -Добро. Осум.
Два, три, четири.
И овде исто. Еден, два и три. Обиди се.
Продолжи.
Така.
Малку повеќе. Тоа е тоа.
Така.
Па така зборува?
Така? Со твоите раце. -Да.
Нежно.
Намотувај полека. Не пребрзо.
Нежно. Нежно сега.
Намотувај. Браво. -Тоа е скуша.
Чекај, чекај.
Еј, Каи.
Еј, тореадоре.
Здраво, миледи.
Здраво, господине.
Прави нешто.
Три, два, еден.
И... акција.
Лукас.
Каи...
Штета.
Ќе си се вратам на мојот уметнички филм.
Збогум, миледи. -Збогум, господине.
Тато...
Празна.
Дали е со тебе? -Што?
Каде е Каи? Не го гледам. -Сигурно е под палубата.
Каи?
И?
Не е во бањата.
Ах, каде може да е Каи?
О не, ќе морам пак да го изедам.
Бу!
Под ова ли си? -Или...
Овде?
Каде се криеш? -Каде би можел да биде?
Доаѓам по тебе, лошо момче.
Каи? -Добро си, Каи?
Каи, да заквичиш малку?
Каи, сакам да излезеш сега. Ова не е смешно.
Завршивме.
Каи? -Каи, каде си?
Каде е катамаранот?
Што?
Катамаранот го нема.
Каи?
Го гледаш ли?
По ѓаволите.
Не.
Бовите.
Лук. -Моторот.
И?
Не го гледам.
Тревога. Ова е Де Зване. Тревога.
Надвор од дофат сме. -Каи!
Мислиш дека се прекачил?
Преку мрежата? -Не би. Знае.
Можеби сакал да го испроба својот катамаран.
Имаше ли јаже? -Каи!
Дали катамаранот имал јаже? -Каи!
Мила, дали имаше јаже? -Не.
Или можеби имаше. Не знам.
Виде ли нешто? Ти беше кај крмата.
Што да видам? Седев таму и...
Седев таму...
Вака.
Седев таму, вака. Но, бев зафатена.
Бев зафатена, оти знаев дека е таму. Со својот катамаран.
Не гледав. Мислев ти гледаш. Ти беше таму.
Јас бев тука. И јас бев зафатен. А тој седеше таму. Го видов.
Ти снимаше онаму. -Не и тогаш.
Каи!
Се стемнува.
Што правиш?
Каи!
Пушти ме, пушти ме! Сакам да бидам со него! Те молам!
Не прави го ова. Немој.
Те молам, пушти ме! -Немој. Те молам немој.
Остани тука.
Каи!
Гледаш ли нешто?
Не.
Јојо?
Што ќе правиме?
Да се вратиме на Азорските Острови?
Четири дена. Со овој ветер.
А, Каи?
Јас...
Ќе направам кафе.
Јојо?
Мора да се тргнеш од сонцето.
Каи!
Нема да го најдеме.
Јас велам.
Да.
Се изгубивте? -Беше тоа долго патување.
Бевме на враќање.
Ќе ти дадам продолжување. Сум имал вакви случаи и порано.
Благодарам.
Ти требаат пари? -Не, најдов работа.
Во театарот? -Не, уривање згради.
Овде во градот.
Ќе се преселиш во Амстердам? -Патувам до работа.
И таа ќе биде сама по цел ден? -Мајка ми ја проверува.
Можам и јас. -Марсија...
Не сака да гледа никого.
Зошто зборувате за даноци?
Извини.
Каи.
Јо?
Каде беше?
Тука сум.
Каде беше ти?
Јо?
Мислев дека го видов.
Не можам да го најдам.
Заминавме прерано.
Не требаше да...
Требаше да...
Тој не' чека.
Чека.
О Боже, исплашен е.
Сам е.
Тој е само дете. Дете. -Смири се.
Исплашен е.
Го оставивме сам.
Го однесовме на тоа патување. -Не. Престани.
Диши.
Преку носот.
Мамо...
Каи.
Јохана.
Ја однесов кај Дингеман.
И даде апчиња.
Едно на ден, пред спиење.
Што да правам? -Чекај да видиш како ќе делуваат апчињата.
Не дозволувај да ги фрли.
Еј.
Колку долго спиев?
Шест или седум часа.
Како да живеам наопаку.
Не можам да го стигнам.
Растојанието е преголемо.
Еј, дојди овде.
Еј. -Еј.
Не те истоштува тоа?
Ме истоштува.
Што е?
Јо?
Што правиш? Каде одиш?
На прошетка.
Не можев да заспијам.
Среде ноќ?
Не можев да дишам.
Добро. Ќе прошетам со тебе.
Ајде, тогаш. Да прошетаме.
Следниот пат кога ќе сакаш да прошеташ, викни ме да дојдам.
Ќе шетаме заедно.
Така ќе биде.
Болката е толку... -Знам.
Еј, абдал. -Извини.
Ќорав ли си? -Реков извини, нели?
Смири се, батка. -Реков извини.
Смири се. -Еј. Гони се.
Абдал.
Јо?
Што е тоа?
Некои филмови. Ги развив.
Апчињата ги земаш навечер. Не преку ден.
Денеска требаше да готвиш.
Ќе готвам.
Отиде на пазарење?
Не знаев дека олку ќе спијам.
Соблечи се и дојди в кревет. Те молам. -Не можам.
Тргни се. -Јо. Те молам.
Каде е тој?
Каде е моето дете? -Престани со ова.
Престани. Не спијам. Што сакаш да направам?
Начинот на кој живееш. Да ја заклучам ли вратата?
На кој живеам? -Оди направи нешто.
Нешто друго, не знам. Како мене. Само направи нешто.
Што ти значи тоа? -Тој не е таму.
Го нема никаде. Престани да го правиш ова.
Беше прекрасно дете. Најпрекрасното дете на цел свет.
Но, тој е мртов.
Мртов е. Мртов.
Помина. Бидна. Минато е. Мртов.
Тој е мртов. Мртов.
Мртов е.
Подобро е за Лукас.
Збогум, девојче.
И...
Засега е Амстердам.
Дај се од себе.
Што ќе прави во градот?
Каде ни е креветот?
Кој го направил ова?
Мислев... Сакав... -Ти ли го направи ова?
Мислев дека може да помогне.
Како можеше да го направиш ова?
-Престани. Доста.
Сликите на Каи? Ги фрли в ѓубре? -Не, се е складирано на таванот.
Каде? -Исусе. На таванот.
Си ги фрлил. -Престани.
Извини. Мислев дека е најдобро така. -За кого?
Еби се.
На Каи може да му се допадне што спиеме во неговата соба.
Ќе остане на вечера? -Се надевам.
Ќе дојде ли и Лукас?
Не знам.
Да зготвам макарони? -Зготви.
Не можам да продолжам, мамо.
Еј, душо.
Ти треба помош.
Лут ли е?
Ние...
Ние не...
Не е лут.
Живее во друг свет.
Те слуша.
Те гледа.
Те сака.
Со тебе е.
Постојано го гледам.
И постојано мислам дека ме чека.
Не.
Ти го чекаш.
Го спречуваш, со сето тоа плачење.
Но, навистина, добро му е.
Можеш да го пуштиш да си оди.
Морам да го пуштам да си оди.
Колку и да е тешко.
Подобро е за него.
Што е? -Ништо.
Мислиш дека е глупаво? -Не, но...
Не е важно.
Навистина мислам дека таа може да ни помогне. -Нам?
Нема да одам кај неа.
Зошто да не се обидеш? -Тоа е срање.
"Каи живее во друг свет. Тој те слуша, те гледа". Жими такво.
Што се замислува таа?
Вели, да се пронајдеш себеси мора да тргнеш на внатрешно патување.
Мислам дека е во право.
И таа ќе ти помогне со тоа? -Да.
Жал ми е. Мразам такви луѓе. -Мразиш?
Не им верувам.
И мразам што зборуваш со другите за Каи.
Тоа ни припаѓа нам. Тоа не е ничија работа.
Тоа е твое и мое. И на Каи.
И на никој друг.
Еј.
Жалам. -Еј.
Ми недостигаше очајно.
И ти мене.
Јас...
Не можам да се воздржам.
Извини. -Во ред е.
Помина предолго.
Не, не. Остани.
Што е ова?
Па...
Мислев...
Не.
Треба да правиш повеќе.
Што значи тоа? -Прво да јадеме.
Помина доста време.
Внимателно. Можеби е жешко.
Размислував за дете.
Нов живот.
Тоа може да ни помогне.
Дете?
Ново дете.
Ќе ни ги врати животите.
И Каи ќе најде мир. -Чекај. Почекај.
Не разбирам.
Дали сега зборуваме за друго дете?
Се уште сакаш деца, нели?
Исусе.
Јас...
Не вреди да се размислува за тоа.
Како можеш да размислуваш за ова сега?
Извини. Не требаше да ти го нафрлам ова.
Дете? И што потоа?
Замисли дека... -Тоа нема да се случи.
Во главно е добро.
Не сакам друго дете.
Не сега? Или никогаш? -Не сакам да размислувам за тоа.
Зошто да не? -Не сакам да зборувам за тоа.
Не мислиш ли дека тоа може да ни помогне? -Не сакам друго дете.
Те слушнав. -Темата е затворена.
Што е со мене?
Дали воопшто сум важна?
Што? Мислиш се.
Луда девојко. Ти си љубовта на мојот живот. Го знаеш тоа.
Еј. Го знаеш тоа, нели?
Го знаеш тоа, нели?
Го знаеш тоа.
Да.
А ти си мојата.
Да не зборуваме повеќе за ова. Добро?
Не помислувај повторно.
Уште едно дете...
Ќе ме скрши.
Да.
Лукас? -Извини. Мислев дека спиеш.
Што е?
Душо? Ќе задоцнам.
Да ти направам сендвичи? -Нема потреба. Остани в кревет.
Ќе се видиме вечерва.
Јо?
Еј, душо. -Каде е таа?
Седни. Го доби писмото? -Да, го добив.
"Не барај ме. Подобро е вака." Тоа беше се. Што значи тоа?
Каде е? Што да правам? Можеби е мртва.
Не е тоа што мислиш. -Не грижи се. Само седни.
Тука ли е? -Не.
Тогаш каде? Што знаете?
Беше тука утрово. -Зошто? Што рече?
Ветивме дека нема да кажеме. -Што тоа? Што се случува?
Сака да биде сама и да си ја врати присебноста. Тоа е се.
За колку време? Кога ќе се врати?
Не се враќа?
Зошто не? Што направив? -Ништо.
Остави го.
Ќе полудам.
Ме напушта сега?
Сега? -Знаеш, поминавте низ најлошото.
Можеби постојано го гледате тоа еден во друг.
Таа рече така? -Јас велам така.
Што вели таа?
Поминуваме низ ова заедно.
Не може да ме напушти сега. И бев поддршка.
Каде е? Морам да разговарам со неа.
И ветивме.
Дали сте ми лути? -Лути?
Јас ли го направив ова? Дали се е моја вина?
Не измачувај се. Нема виновен. Се случи. Тоа е доволно лошо.
Лукас? Каде одиш? -Одам да ја барам.
Да?
Влези.
Седни.
Соблечи го палтото.
Да те понудам со пијачка? -Вода, те молам.
Имам ладно совињон бело.
Па, може.
Никогаш не пиевме вино.
Сега сите го пијат.
Иако не тераат повторно да престанеме.
Добра ли си?
Се чини дека си.
Добро изгледаш. Отмено.
Убаво мирисаш.
Не го препознавам.
Извини што те удрив.
И мене ме боли раката. -Добро.
Но, беше толку...
Не можев да им верувам на очите. Каи горе, поголем од животот...
Не можеш да го правиш ова. -Точно. На здравје.
Убаво што те гледам.
Прочита за тоа во весниците? -Да.
Долг напис. Џиновска фотографија.
Слушај.
Не знам како се држиш...
Фино, благодарам.
Но, ме чинеше многу време.
Години.
Многу години. Секогаш беше тука. Се уште е.
Но, се борев напорно да научам да живеам со тоа.
Да живеам со себе. Но, успеав.
Почитувај го тоа. Те молам.
Имаш ли деца?
Освен Каи? Не. Ти?
Да. Две. Ќерки.
Тие не знаат за ова.
Не?
Не сакавме да ги оптоваруваме со тоа.
Не можеш да му го објасниш тоа на дете. Небезбедно е.
Но, сега се пораснати.
Застана ли воопшто да размислиш што може да значи ова за мене?
Секако. -И?
И? Ништо. Продолжив со работа. -Зошто?
Затоа што ова е неопходна претстава.
За кого? -За мене.
И за публиката, можеби. Би било убаво.
Што е со мене?
Можеше барем да ме прашаш. -Како?
Не знам каде си 40 години.
Се потруди ли? -Не.
Зошто не? -Најверојатно ќе се појавеше самата.
И...
И што потоа? И тоа ли си го замисли?
Дека би дошла да гледам и да се восхитувам?
"Леле, ова е уметност. Значи, сепак, не беше бесмислено".
Така нешто.
Не можеш да ја изведеш претставата. Едноставно не можеш.
Најмалку со тие слики. Тие и мене ми припаѓаат.
Сакаш да ги видиш? -Што?
Нашите видеа. Никогаш не си ги видела.
Мислиш, сега? -Да. Зошто да не?
Сега си тука.
Можеби е добро.
Може да разговараме повеќе подоцна.
Добро.
Тука започнува. Во Ла Гомера.
Нашиот прв премин. Од каде ја купи оваа камера.
За тебе.
Можеш да видиш дека бев исплашена. -Беше исплашена?
На почетокот.
Подоцна, не бев. Кога сфатив дека знаеш што правиш.
Да. Многу седеше таму.
На предната палуба.
Ја обожавав.
Јас го снимив ова. -Да. Кој друг?
Се сеќаваш на тие делфини? -Да.
Ги имаше толку многу. -Неверојатно.
Божиќ...
Каде е тоа? -На Барбадос.
Точно.
Овде ја улови таа риба. Гледаш?
Неговиот роденден.
Посакувам да се родев како риба.
Можеби треба да престанеме?
Добро ли си?
Каде ти е бањата?
Првата врата од десно.
Нема уште многу.
Да застанеме ли тука?
Не, продолжи. -Во ред.
Ова е на пат кон Азорските Острови. -Патувањето назад.
Миличок.
Толку млада.
Тоа е тоа.
Најубавото дете на светот.
Одам да легнам.
Читав дека ќе се откажеш од уметнички директор.
Дека оваа претстава ќе биде твоето последно збогум.
Ужасна фраза.
Биди среќен што не се случува.
Те плаши тоа? Дека се откажуваш? -Не, супер е.
Нема повеќе состаноци. Повеќе време за режија и пишување.
И оваа ја напишав јас.
А жени?
Ништо трајно. Уште кафе?
А ти? Мажи?
Вдовица сум.
Веќе шест години.
Прекрасен човек. Андреас. Доктор по интерна медицина.
И прекрасен татко. На Мараја и Бел.
Значи, стана разгалена докторска женичка.
Не, станав пејзажист. Имам трајно црни нокти.
Да разговараме сега за тоа?
Знаеш, имам подобра идеја.
Еј, душо. -Здраво, мамо.
Би можела да ги причуваш децата попладнево? -Не сум дома.
А вечерва? -Не знам во колку часот ќе се вратам.
Што правиш?
Ни самата не сум баш сигурна.
Ќе ти се јавам утре, добро? Возам, па морам да внимавам.
Леле.
Ептен светло. -Да.
Ја помнам како нешто многу темно. -Беше.
Кујната.
Каде беше нашата кујна? -Исто тука.
На таа градина и треба малку средување.
Речиси и да не доаѓам тука.
Но, ако знаеш добар пејзажист...
Како е Де Зван? -Што?
Де Зван?
Се уште не можеш да го изговориш. Де Звоне.
Де Звоне. -Точно.
Бротчето. -Не.
Едрилицата.
Едрилицата е во ред. Се уште плови.
Во Грција.
Туристички чартер. На островите.
Со нов слој боја. И ново име. Но, се уште плови.
Ова е местото каде што работам. Кога сум тука.
Ова е мојата куќа. Мојот дом.
Можеш да го гледаш Каи.
Да, сакам да го гледам.
Имаше пет интензивно среќни години. И потоа...
Умре.
А ние умревме додека се уште живеевме.
"Не барај ме. Подобро е вака."
Очаен е. Се јавува секоја недела.
Одвреме-навреме наминува.
И мене ми недостига.
Сигурна си дека не смее да знае?
Дете би го скршило.
Андреас ме праша да се омажам за него.
Знае ли дека е на Лукас? -Да.
Тој знае се.
Ме сака.
А ти го сакаш ли?
Не знаев како поинаку.
Жал ми е.
Но, зошто? Никогаш не разбрав. И се уште не разбирам.
Не е лесно.
Јас... -Каде беше?
Важно ли е?
Поминав години барајќи те. Затоа, би сакал конечно да знам.
Бев во Берген. Со семејство.
Ме прифатија.
Бев... Бев на лош пат.
Таму го запознав Андреас, се венчавме и се преселивме.
Веднаш си се сплеткала со некој друг.
Додека се уште те барав. -Андреас ми беше спасението.
Голем збор. -Тоа ми беше.
Нов живот. Со деца. -Секако.
Без тие деца, не знам дали би била овде денес.
Едноставно, ме избриша. -Лукас, немав избор.
Не ми остави избор.
Ми кажа повеќе од јасно дека не сакаш деца.
Можеше да почекаш.
Не, не можев.
Требаше да ни дадеш време. Бевме млади.
Мислиш дека би се премислил?
Кој знае? Никогаш не ми даде шанса.
Морав сам да си го најдам патот. Што мислиш, како се чувствував?
И двајцата поминувавме низ пекол. -Но, јас не те напуштв.
Но, делуваше дека е така. -Што?
Делуваше така.
Дека те оставив? Бев толку зафатен да те одржам во живот.
Каде е Јохана? Што прави? Ме полудуваше.
Сакам мирно да зборувме за ова. -Паничев дека ќе влезеш во вода.
Ќе се обесиш на дрво.
И тогаш ме остави без објаснување.
И сега си тука и безобразно ми велиш дека те оставив?
Не слушаш. -Гони се.
Влези во водата. Тоа е она што отсекогаш го сакаше.
Ме остави.
Работеше цело време. Едноставно избега.
Некој мораше да заработи за живот. Ти ништо не правеше.
Но, и тоа беше бегство.
Не ми дозволуваше да зборувам за тоа.
"Било, поминало".
Веќе заминуваш? Добро.
Уште нешто. Ќе ја поставам таа претстава.
Не ми е гајле што велиш. Ќе ја поставам претставата.
Зошто?
Го игнорираше тоа 40 години. Па, зошто сега?
Затоа што морам. Сега.
Се ослободував од се.
Го расчистував хаосот.
Но, првото нешто на коешто наидов...
...беше неговата...
Неговата кутија, со неговите работи и тие видеа.
И си помислив, морам да ги видам.
Ги гледав и потоа, наеднаш, знаев.
За прв пат во животот сакам да создадам нешто убаво. Кревко.
Ода. За животот.
За него.
За дете во игра.
Му го враќам животот.
Со се што имам во себе. Се што можам да дадам.
Во реалниот живот имав толку малку време...
Да бидам со него. Не можев да го заштитам.
Не можев да...
Тоа чувство останува со тебе. Дека си потфрлил.
Дека си виновен.
Затоа што таткото треба да може да го заштити својот син.
И кога не си...
И тоа...
Тоа чувство...
Никогаш не те напушта.
Колку пати и да си кажуваш дека тоа не е вистина.
Што е тоа?
Отвори го кога ќе се вратиш дома. И кажи им на твоите ќерки.
Еј...
Збогум, Јо.
На ова му треба вода.
Г-ѓа Стапс? Писмо.
Еве. Мора да ми се потпишете.
За тебе и твоите ќерки. Те молам, дојди. Лукас.
Се согласувам со Лукас.
Крајно време да им кажеме на девојките за Каи.
Убаво, тато. -Правам серија.
Десетгодишен план.
Дотогаш ќе имаш 97 години. -Тоа е уште еден ден.
А кога ќе му кажеш на Лукас?
Не можам, мамо.
Што очекуваш да сторам?
Да ја отвориш устата и да проговориш.
И тогаш што? Да му го збркам целиот живот?
А што е со Мараја?
Ќе се справиш со тоа.
А за Лукас, ова е шанса. -Што ти значи тоа?
Со малку среќа, ќе има 30 години со својата возрасна ќерка.
И внук.
Не треба да одиме да го видиме? Вие двајца се познавате, нели?
Не, тоа беше пред години. Значи, не. -Ќе биде забавно.
Да одиме. Ќе ги земам палтата. Овде е преполно.
Имајте убава вечер. -Благодарам.
Јо. Веќе заминуваш?
Да, премногу сум зафатена. Извини.
Фала за билетите. -Мило ми е што дојдовте.
Ова се Еми и Бел? -Не.
Ова е Мараја. -Точно, Мараја. Извини.
Здраво. Јас сум Лукас. -Одлична претстава. Честитки.
А ова е Бел. -Беше многу интензивно.
Лук?
Чао. -Чао.
Се надевам дека ќе се видиме повторно.
Лукас?
Мислам дека претставата беше прекрасна.
Многу ми е мило што не ме послуша.
Фала ти.
Јојо? -Да?
Ќе бидам во Зеланд цела следна недела. Во куќата.
Добро.
Дојди.
Посебна благодарност до неговите родители
Луси Хуберт и Артур Кортеновер
МЕДИЈАТРАНСЛЕЈШНС