Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(10 วันของคนดี)
‪ฮัลโหล
‪ไปตายซะ อย่าลากฉันไปเอี่ยวด้วย
‪เข้าใจมั้ย
‪- ใครเหรอ ‪- เงียบน่า
‪(วันที่หนึ่ง)
‪ฮัลโหล ซาดึกอยู่มั้ย
‪ว่าไงมาอิเด
‪รอเดี๋ยวนะ
‪- เข้ามาสิ ‪- อรุณสวัสดิ์
‪ฟังอยู่
‪วันนี้แวะมาที่ออฟฟิศได้มั้ย สักบ่ายสอง
‪- ตอนนี้กี่โมงแล้ว ‪- เที่ยงตรง
‪อย่ามาสายละ ฉันมีงานให้ทำ
‪ได้ เดี๋ยวไป
‪นี่ป๋าใส่ชุดนี้นอนอีกแล้วเหรอ
‪ยัยเจมิเลอยากให้ฉันย้ายออกไปทันที
‪ส่งจดหมายแจ้งมาซะเป็นทางการ
‪ช่วยส่งจดหมายตอกกลับเจ็บๆ ไปให้นังนั่นหน่อยสิ
‪ไปจ้างทนายความซะ
‪คุณก็เป็นทนายไม่ใช่เหรอ เห็นมีปริญญาอยู่ในตู้
‪ฉันไม่ได้สอดรู้สอดเห็นนะ สาบานได้
‪ฉันเก็บห้องให้ตอนคุณไม่สบาย
‪ฉันเคยเป็นทนายความ และขอกุญแจคืนด้วย
‪เรื่องนี้อีกแล้วเหรอ
‪ว่าจะไม่ถามละ แต่นั่นใครเหรอ
‪ทำไมถึงดูอยู่ได้
‪มาร์โลว์ เขาพูดกับตัวเองเหมือนฉัน
‪- นี่ป๋า ‪- อือ
‪น่านะ
‪น่านะ นะ
‪ก็ได้ วางไว้ คืนนี้จะอ่านให้
‪- เออๆ ‪- ป๋าที่รักขา
‪- คุณน่ารักที่สุดเลย ‪- อือ
‪เธอกำลังรอคุณอยู่ค่ะ คุณซาดึก
‪ยินดีต้อนรับจ้ะ
‪เป็นไงบ้าง
‪นอกจากหนาวน่ะ
‪งานนี้ค่อนข้างส่วนตัวหน่อย
‪รู้สินะว่าฉันมีลูกแฝด
‪ผู้หญิงคนนี้เยเทอร์ ช่วยเราเลี้ยงเด็กๆ
‪เธอมีลูกชาย
‪ฉันหางานเป็นผู้ช่วยช่างทำผมให้เขา
‪ที่ร้านคุณชายไฮรอช
‪เขาหายตัวไปเมื่อเดือนก่อน
‪ตำรวจกำลังสืบสวน แต่ก็ไม่เจออะไร
‪ไม่ได้เรื่องอะไรเลย
‪มาอิเด คดีคนหายแค่เดือนเดียว…
‪ฉันรู้ ฉันรู้อยู่แล้ว
‪แต่ฉันบอกเยเทอร์ไม่ได้
‪ว่า "ลูกชายคุณคงตายแล้ว" ใช่มั้ยล่ะ
‪ดังนั้นต้องทำให้ดูเหมือนฉันทำอะไรสักอย่าง
‪บ้านฉันเละเทะแน่ถ้าขาดเธอไป
‪ฉันคงเสียศูนย์ถ้าเธอลาออก
‪นี่นามบัตรของผู้กองเชฟเคต
‪ถ้าต้องการอะไรก็โทรหาเขา เขาติดค้างเราอยู่
‪ฮูเซยิน คนขับรถของฉันอยู่ข้างล่าง ‪เขาจะพานายไปส่งที่บ้านฉัน
‪ลองสืบสวนสักอาทิตย์นึงพอ ‪ยังไงตอนนี้เราก็ต้องการแค่นั้น
‪โอเคนะ
‪โอเค
‪รู้มั้ย
‪เรซซานเคยพูดเสมอว่านายฉลาดมาก
‪ฉันบอกเยเทอร์ว่าเราเป็นเพื่อนสมัยเรียนกัน ‪บอกว่านายฉลาดมาก
‪แต่ก็จิตใจดีมากด้วย
‪(คำแถลงการณ์ของตำรวจ ‪เยเทอร์ ฮาซาโนลู)
‪มาอิเดจ่ายค่าเทอมโรงเรียนเอกชน ‪ของลูกสาวกับลูกชายฉัน
‪แต่เทฟฟิกลาออก ‪ถึงจะพยายามตั้งใจเรียนแล้วก็เถอะ
‪คุณนายมาอิเดหางานที่ร้านทำผมให้เขา
‪เขาจะได้ไม่นั่งจับเจ่าอยู่กับบ้าน ‪จนกว่าจะเกณฑ์ทหาร
‪ลูกชายฉันขยันทำงาน ‪เลิกงานแล้วตรงกลับบ้านเสมอ
‪เขาทะเลาะกับใครรึเปล่าครับ มีศัตรูมั้ย
‪- อาจจะมีปากเสียงในครอบครัว ‪- ไม่มีเลย
‪แล้วแฟนล่ะครับ มีรึยัง
‪ไม่ ไม่มีค่ะ
‪แต่นกน้อยของฉันเป็นคนจิตใจดี
‪มาอิเดบอกฉันว่าคุณใจดีมาก
‪ก็จริงนะคะ
‪- คุกกี้นี่อร่อยมากครับ ‪- ตามสบายค่ะ
‪ฮาติเจ ลูกสาวฉันเอง
‪บอกเป็นล้านครั้งแล้วไงว่ากดครั้งเดียวพอ
‪เฮ้อ รู้แล้วน่า
‪เห็นมั้ย
‪ขอไปดูเด็กๆ ก่อน เดี๋ยวมานะคะ
‪อีกสิบนาทีหนูจะไปอ่านหนังสือที่บ้านเซลิฮานะ
‪- อย่าไปไหนนะ ‪- เดี๋ยวหนูกลับบ้านเอง
‪- หวัดดีฮาติเจ ‪- ชื่อปีนาร์
‪แม่เธอพูดว่า "ฮาติเจ"
‪ฉันมีสิทธิ์ใช้ชื่อไหนก็ได้ที่เข้ากับฉัน
‪- ไม่เห็นต้องให้กฎหมายกำหนด ‪- ก็จริง
‪คุณเป็นใคร
‪เป็นคนดี วันนี้มีคนเรียกฉันอย่างนั้นสองคนแล้ว
‪ฉันควรเปลี่ยนชื่อตัวเองบ้างมั้ย
‪ฉันมาเรื่องพี่ชายเธอ… ฉันกำลังตามหาเขาอยู่
‪ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของเยเทอร์น่ะเหรอ
‪- หัวเราะทำไม ‪- ยัยโง่เอ๊ย
‪ถ้าเธอค้นมือถือสุดหรูของนกน้อยของเธอ
‪แทนที่จะมาค้นดูของฉัน
‪เธอก็จะรู้ว่าเขาทำอะไรอยู่
‪- เขาทำอะไรล่ะ… ‪- ปาร์ตี้เช็กอัพ…
‪ของเธอก็หรูนะ มือถือน่ะ
‪ฉันไม่รู้หรอกนะว่าคุณเป็นคนดีมั้ย
‪แต่ดูหน้าตาแล้วขี้เผือกพอตัว
‪ฉันต้องเติมพลัง
‪เดี๋ยวต้องไปติวหนังสือแล้ว
‪ปาร์ตี้เช็กอัพคืออะไร
‪เธอไม่รู้
‪เป็นห่วงเขามั้ย
‪นั่นหน้าที่ของคุณ คุณคนดี
‪บอกเยเทอร์ทีว่าปีนาร์ไปแล้ว
‪- จะไปเรียนอะไร ‪- พละ
‪โทษทีค่ะ เด็กๆ ร้องไห้เวลาเดิมประจำเลย
‪- เธอหนีไปแล้วสินะ ‪- ครับ ผมก็ควรไปแล้ว
‪- ต้องไปแจ้งข่าวกับมาอิเด ‪- โอเคค่ะ
‪รับนี่ไปค่ะ
‪- ไม่เอา ทำอะไรของคุณ ‪- เล็กๆ น้อยๆ ที่ฉันพอจะทำได้ค่ะ
‪อะไรก็ได้เพื่อลูกชายฉัน
‪เขาไม่มีวันทิ้งฉันไปหรอก
‪เขาอุตส่าห์เก็บเงิน ‪ให้เรากลับไปเยี่ยมบ้านเกิดได้ด้วยซ้ำ
‪หาเขาทีนะคะ
‪ได้ครับ
‪(บริษัทคาน ‪มุ่งหน้าสู่อนาคต)
‪เรียนพละสินะ
‪(แท็กซี่)
‪ซะงั้นน่ะมาจิต
‪อันดันเต
‪หนึ่ง สอง
‪สาม สี่…
‪สามพันหกร้อยห้าสิบเอ็ด ‪สามพันหกร้อยห้าสิบสอง สามพันหกร้อยห้าสิบสาม
‪สามพัน…
‪มาจิต!
‪ยู้ฮู
‪ซาดึกเหรอ
‪- มาทำอะไรที่นี่ ‪- มาอิเดไม่ได้ส่งฉันมา ไม่ต้องห่วง
‪ฉันจะถามแฟนนายนิดหน่อยเรื่องพี่ชายเธอ
‪ไว้ค่อยคุยกันนะ ไปสิ
‪ตามฉันมา
‪โอเค ว่ามา
‪- เรื่องอะไร ‪- ปาร์ตี้เช็กอัพ
‪ฉันรู้แค่ว่ามันจัดทุกคืนวันพฤหัส
‪ฉันเห็นแชตในมือถือของพ่อนกน้อยนั่น
‪ทุกคืนวันพฤหัส
‪เขาเคยบอกเราว่าต้องทำโอทีแล้วไม่กลับบ้าน
‪ไปถามคนที่คุณชายไฮรอชเอาเอง
‪คุณชายไฮรอช
‪มือถือของเทฟฟิกอยู่ไหน
‪จะไปรู้ได้ไง พ่อนกน้อยอยู่ไหน ‪มือถือก็อยู่ที่นั่นแหละ
‪ไม่ต้องมองฉันเลย นี่ของฉัน
‪ไปถามมาจิตก็ได้ เขาให้ฉันเป็นของขวัญ
‪เรื่องพวกนี้ไม่เคยจบสวยนะ
‪แล้วคุณเกี่ยวอะไรด้วย เป็นตำรวจศีลธรรมรึไง
‪อย่าเสือกเรื่องคนอื่น
‪ทำความดีของคุณไป ‪แล้วปล่อยให้ฉันทำชั่วของฉัน
‪แม่เธอปฏิเสธ แต่เทฟฟิกมีแฟนรึเปล่า…
‪อัลเลโกร
‪หนึ่ง
‪สอง
‪สาม…
‪ว้าว ไม่เห่าสักแอะเลย
‪เชิญพบกับเมรัล ชิเมน
‪ขอโทษทีที่มาช้า
‪แต่งานเลี้ยงยังไม่เลิกรา
‪- งานเลี้ยงอะไร ‪- งานเลี้ยงเกษียณของเมรัล ชิเมน
‪เธอกำลังจบ
‪อาชีพอันรุ่งโรจน์ในวงการละคร ‪ที่ยาวนานถึง 25 ปี
‪แล้วย้ายไปอยู่เอสกิซีเฮียร์
‪อยากทำอะไรก็ทำให้จบๆ ฉันเหนื่อยแล้ว
‪ไม่ได้ทำอะไรมาสองปีแล้ว เผื่อจะลืม
‪นั่นสิ
‪คุณมาที่นี่เพราะมันอุ่นเท่านั้นแหละ
‪และมาหาลูกชายคุณ
‪ฉันรู้ว่าคุณรักหมานั่นยังกับเป็นลูก
‪คุณจะไปเอสกิซีเฮียร์จริงเหรอ
‪จริง
‪ริซาชวนฉันไป
‪จากหลุมศพรึไง เขาตายไปสิบปีแล้ว
‪วิญญาณเขาชวนมา
‪เดี๋ยวนะ
‪ทำไมไม่ไปเอสกิซีเฮียร์กับฉันล่ะ
‪ฉันจะอุปการะคุณเอง
‪ลูกแม่
‪คุณบ้าชะมัด
‪มานี่
‪(วันที่สอง)
‪เราไม่อยู่วันพฤหัส
‪เทฟฟิกกับผมไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น
‪มีปัญหาสุขภาพมั้ย
‪เขาเคยพูดมั้ยว่า "อาลี ฉันจะไปเช็กอัพ"
‪หรืออะไรอย่างนั้นมั้ย
‪ไม่ แต่ก็มีบางอย่าง
‪ฝั่งตรงข้ามมีร้านขายยา
‪ร้านขายยาซิมเก
‪เขาไปร้านนั้นบ่อยๆ
‪เขาอาจจะป่วยก็ได้
‪นี่ครับ
‪ผมจะให้เบอร์เอาไว้
‪โทรมาถ้าได้ข่าว เห็นอะไรหรือนึกอะไรออก
‪ถ้ารู้อะไรจะมีให้มากกว่านี้
‪- ตกลงมั้ย ‪- ตกลง
‪(บริษัทคาน มุ่งหน้าสู่อนาคต)
‪- ว่าไงเซวัล ‪- อรุณสวัสดิ์ค่ะป๋า
‪- เมื่อคืนไม่เห็นแวะมาเลย ‪- ฉันยุ่งอยู่
‪- มีเรื่องอะไร ‪- ไม่มี
‪คุณจะดูจดหมายที่เจมิเลส่งมาไง
‪เอาไว้ดูคืนนี้ โอเคมั้ย
‪ก็ได้ป๋า
‪(ร้านขายยาซิมเก)
‪- โชคดีครับ อาห์เมต ‪- หายไวๆ นะ
‪ยินดีต้อนรับครับ มีอะไรให้ช่วยมั้ย
‪ช่วยบอกผมเรื่องเทฟฟิกละกัน
‪เขาทำงานที่ร้านคุณชายไฮรอช
‪ผมรู้ว่าคุณรู้จักเขา อาห์เมต ‪ได้ข่าวว่าเขามาที่นี่บ่อยๆ
‪ครับ ผมจำได้
‪ผู้ช่วยช่างทำผม
‪เขามาซื้อยาบ้าง
‪- ยาอะไร ‪- ไม่รู้สิ
‪ยาแก้ปวด ยาปฏิชีวนะ ยาทา ยาทั่วไป
‪ยาแก้ปวด ไม่มียาควบคุมพิเศษเหรอ
‪เทฟฟิกติดยารึเปล่า
‪ยาควบคุมเหรอ
‪เราไม่ขายยาโดยไม่มีใบสั่ง ‪เขาซื้อยาธรรมดาทั่วไป
‪อยากรู้ไปทำไม
‪นายไม่ใช่ตำรวจ
‪เขาอาจจะซื้อไปให้คนอื่นรึเปล่า
‪พูดไม่ฟังเลยเว้ย ยาควบคุมที่นายพูดถึง…
‪เขาเคยพูดถึงเช็กอัพรึเปล่า
‪ให้ตายสิวะ ต้องการอะไรกันแน่
‪มาป่วนเล่นรึไง
‪เห็นที่นี่เป็นโรงพยาบาลเหรอ เช็กอัพอะไรวะ
‪และเราไม่ขายยาเสพติดเว้ย
‪- เจอเขาครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ ‪- เดือนที่แล้ว
‪- พอใจรึยัง ไสหัวไป ‪- ก็ได้ งั้นฉันจะซื้อของ
‪เอานั่นมา เท่าไหร่
‪เอาไปแล้วไสหัวไปซะ
‪ออกไป!
‪อะไรของแม่งวะ
‪น่าสนใจ แค่พูดถึงเช็กอัพก็ได้แปรงสีฟันฟรีซะงั้น
‪นายรู้อะไรบางอย่าง อาห์เมต
‪เจ้าเพื่อนเก่า ยังกับแกตอบฉันอยู่เลย
‪ว่าไงครับ
‪ฮัลโหล
‪นั่นใคร
‪อย่าส่งเสียง เดินไป
‪อาห์เมตส่งมาเหรอ
‪- ถ้านี่เกี่ยวกับแปรงสีฟัน… ‪- หุบปาก!
‪- มีอะไร ‪- เดิน!
‪- เข้าไป! ‪- ช่วยด้วย ผมถูกลักพาตัว!
‪(บัตรประชาชน ‪ซาดึก เดมีร์)
‪ครับบอส
‪แค่คนเพี้ยนๆ ดูไม่มีพิษมีภัย
‪เขาไม่มีอาวุธครับบอส
‪แค่แปรงสีฟัน
‪บอส…
‪มองตรงไป
‪จับมันไว้ กลัวมันแตกรึไง
‪บอส…
‪อย่า ขอร้อง
‪หยุดเถอะบอส
‪ไม่ บอสๆ…
‪บอส!
‪มองตรงไป!
‪โธ่เว้ย น่าเสียดาย ตัดให้เท่าๆ กันหน่อยสิวะ
‪นายสินะซาดึก
‪ฮัมซา นายบอกว่า ‪เขาเป็นคนเพี้ยนไม่มีพิษมีภัย แต่…
‪ฉันว่าเขาตลกดี
‪ทุกคนเรียกฉันว่า "บอส"
‪จะแนะนำอะไรให้นะ
‪อย่าจับมือกับใครสุ่มสี่สุ่มห้า
‪ถ้าฉันจะตัดจู๋นายล่ะ
‪ทำไมต้องทำตัวเป็นมิตรให้หมดสนุก
‪มาดูซิว่ามีอะไร
‪แปรงสีฟันหนึ่งอัน
‪ของโปรโมชั่น ได้ฟรี
‪แล้วก็…
‪อะไรวะ ขุดมาจากเรือของโนอาห์รึไง
‪ไม่ต้องใช้รหัสผ่าน ฉันเรียกว่าเจ้าเพื่อนเก่า
‪เป็นมือถือที่ฉลาดมาก
‪เจ้าเพื่อนเก่า…
‪หมอนี่ตลกดี รู้อะไรมั้ย
‪ฉันก็ตั้งชื่อให้เครื่องมือฉัน
‪ตัวอย่างเช่น นี่เจ้าบูลด็อก
‪มันไม่ปล่อยจนกว่าจะดึงเล็บ นิ้วหรือข้อมือขาด
‪ทำเอาร้องกรี๊ดได้เลย
‪หมดเวลาสนุกแล้ว
‪นายรู้จักเทฟฟิกได้ไง
‪ตามหาเขาทำไม
‪ฉันไม่รู้จักเทฟฟิก ไม่เคยเจอเขา
‪เขาหายตัวไปเดือนนึงแล้ว แม่เขาเป็นห่วง
‪แม่เธอชื่อเยเทอร์ เราเจอกันเมื่อวาน
‪ฉันมีเพื่อนเป็นทนายความ
‪บางครั้งฉันก็สืบข้อมูลให้เธอ
‪เยเทอร์ดูแลลูกๆ ให้มาอิเด ‪มาอิเดเลยขอให้ฉันช่วย
‪เพราะงั้น…
‪ได้ครบแล้วนะ
‪ครับบอส
‪ว่าไง
‪ว่ามาคุณนักสืบ
‪เจออะไรแล้วบ้าง
‪ไม่เจออะไรเลย เจอแต่พวกนาย
‪เอางี้นะ ซาดึก
‪ถ้าได้วี่แววของเทฟฟิก
‪โทรหาฉันทันที
‪ฉันเป็นเบอร์ที่สี่ในมือถือนาย
‪เข้าใจมั้ย
‪มาอิเดจ่ายนายเท่าไหร่
‪ห้าพัน
‪เยเทอร์ แม่ของเทฟฟิกให้สร้อยข้อมือฉันมาด้วย
‪แต่ถ้าหาเขาเจอ ฉันจะไม่เก็บไว้
‪ถ้าหาข้อมูลที่เข้าเค้ามาให้ฉันได้
‪ฉันจะให้นายอีกสองหมื่น
‪นี่ของนาย
‪และอาวุธนาย
‪นายจะได้ออกไปจากที่นี่อย่างครบสามสิบสอง
‪ใช่ว่าทุกคนจะโชคดีแบบนี้ ถือว่านายดวงดีไป
‪("ไม่มีอะไรบอกลาได้เหมือนลูกปืน…" ‪- ฟิลิป มาร์โลว์)
‪อาห์เมต เภสัชกร
‪แล้วก็บอส
‪เทฟฟิก
‪นายยังหนุ่มยังแน่น
‪ไปทำอะไรกับไอ้ถ่อยสองคนนั่น ให้ตายเถอะ
‪ทีนี้…
‪เภสัชกรอาห์เมตกับบอส…
‪รวมหัวกันรึเปล่า
‪คิดว่าไง
‪ไม่ ฉันก็ว่าไม่ใช่
‪ฉันเอาเบอร์ให้อาลี ผู้ช่วยช่างทำผมไป
‪เขาก็ทำงานให้บอส
‪อาห์เมต อาลี บอส…
‪มันซับซ้อน
‪ซาดึก
‪เรซซาน
‪(วันที่สาม)
‪เยี่ยมมาก
‪- ขอบใจจ้ะ ‪- ยินดีด้วยนะ
‪- ขอบคุณจ้ะ ‪- เขารสนิยมดีนะนี่
‪- เนอะ ‪- ขอบคุณ
‪ไม่เอาค่ะ ขอบคุณ
‪ใช่ที่ฉันคิดรึเปล่า
‪ใช่จ้ะ
‪ฉันท้อง
‪ยินดีด้วยนะ
‪เป็นอะไร
‪ป๋า…
‪แม่บอกฉันว่า
‪พ่อเฮงซวยของฉันเอาเงินกับโทรศัพท์ ‪ที่ฉันส่งให้แม่ไป
‪เขาบอกว่าจะเผาให้หมด
‪ฉันเลยคุยกับแม่ไม่ได้แล้ว
‪ฉันไม่เหลือใครแล้ว
‪แล้วเธอจะทำงาน… จะไปข้างนอกรึเปล่า
‪อาจจะไม่ ทำไมเหรอ
‪โอเค ไปล้างหน้าล้างตา
‪เราจะไปหาทนายความแล้วส่งจดหมายนั่นซะ
‪จริงเหรอ
‪ใส่เสื้อผ้าที่มิดชิดหน่อยนะ
‪โอเค
‪ทำไมคุณไม่เปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยล่ะ
‪ใส่แต่ชุดเดิมตลอด ‪หาเสื้อผ้าหน้าร้อนใส่บ้างเถอะ
‪ชอบฉันใช่มั้ยล่ะป๋า
‪(รับรองเอกสาร)
‪ขอบคุณมากนะคะป๋า ตอบกลับซะสะใจ
‪นังแม่มดนั่นน่าจะขยาดไปเลย
‪ถ้ามันหาเรื่องฉันอีกนะ ‪ฉันจะพ่นสเปรย์พริกไทยใส่หน้ามันเลย
‪ว่าไง
‪ไม่ได้ คืนนี้ก็ไม่ว่าง
‪ได้ยินชัดแล้วนะเรเชป ฉันไม่ว่าง
‪ฉันเลี้ยงกาแฟได้มั้ย
‪หรือไปดินเนอร์กันก็ได้ ฉันทำอาหารอร่อยนะ
‪- เหรอ ‪- ใช่
‪ฉันมีธุระตอนหกโมง กาแฟก็พอ
‪ป๋าน่ารักที่สุดเลย
‪เทมโปกราเว
‪หนึ่ง…
‪สอง…
‪สาม…
‪(ร้านขายยาซิมเก)
‪สี่…
‪ไปไหนวะเนี่ย
‪(ศูนย์ตรวจสุขภาพ ‪ขนส่งทางไกล - 115 บริษัทก่อสร้าง)
‪ทำตามที่ฉันบอก เซวัล
‪(ศูนย์ตรวจสุขภาพ)
‪ส่งข้อความมาให้ฉันน่า ฉันรออยู่
‪เก่งมาก
‪ต้องการอะไร
‪ผมมาตรวจ
‪เราปิดแล้ว
‪ผมนัดเช็กอัพไว้กับอาห์เมต
‪อันดันเต
‪หนึ่ง สอง
‪สาม สี่…
‪โอ๊ะ
‪เชิญ
‪รอก่อน
‪ไปได้
‪ตรงไป
‪เดินตรงไปทางนี้
‪เข้าไป
‪ค้นตัวเขา
‪ซาดึก เดมีร์
‪นายเป็นใครวะ มาทำไม
‪อาห์เมตไม่ได้บอกเหรอ
‪ฉันจะบอกให้ว่าเราช่วยกันทำงานยังไง
‪หมอนี่จะจับมือนาย
‪คนนี้จะจับนายอ้าปาก
‪แล้วฉันจะขี้ใส่ซะ
‪ไม่ละ
‪แผนห่วยแตก เรียกอาห์เมตมานี่
‪อะไรวะ
‪มือถือนั่น มีข้อความอยู่
‪นี่อะไร
‪รู้น่าว่าเก่าแล้ว แต่มันใช้งานได้
‪ไม่ต้องมีรหัสผ่าน
‪"ผู้กองเชฟเคต
‪ผมอยู่ที่ศูนย์สุขภาพที่ถนนฮาเล"
‪"อีกครึ่งชั่วโมงส่งทีมมารับผมที่นี่"
‪"ได้เลยซาดึก"
‪ไอ้ผู้กองนี่เป็นใคร
‪ในกระเป๋าสตางค์ฉันมีนามบัตรเขา
‪ฉันส่งข้อความไปหาเขาห้านาทีที่แล้ว
‪รีบพาอาห์เมตมาซะ
‪ให้ตายสิวะ
‪เอาตัวมันมา
‪โอ๊ย เบาๆ
‪ฉันฟังมาพอละ
‪ทางนี้
‪โอเค ฉันจัดการเอง
‪ไป
‪แม่งน่ารำคาญฉิบหาย
‪นายหาที่นี่เจอได้ไง
‪ฉันตามนายมาจากร้านขายยา ไม่รู้ตัวสินะ
‪มีนามบัตรผู้กองชื่อเชฟเคตค่ะ
‪เชฟเคตช่างพูด
‪คนนั้นแหละ
‪หน่วยความมั่นคงสาธารณะ ‪แผนกคนหายและผู้ต้องหาที่ต้องการตัว
‪เบอร์อยู่ในนั้น
‪ออกไป
‪ซาดึก
‪อย่าเข้าใจผิดนะ
‪ตำรวจไม่ยุ่งกับเรา ‪ไม่งั้นเราจะยังอยู่ตรงนี้ได้ไง
‪วันนี้ฉันจะปล่อยนายไปก่อน
‪เพราะเห็นแก่ผู้กองเชฟเคต
‪แล้วถ้าผู้กองเชฟเคต…
‪อยากยุ่งกับนายล่ะ
‪นายจะเอาไง อาห์เมต
‪ค้ามนุษย์ ค้าประเวณี ใช้แรงงานทาส
‪อาจจะมีค้าอวัยวะและอื่นๆ ด้วย
‪คิดว่าไง
‪ฟังนะ
‪บอกมาว่านายรู้อะไรบ้างเรื่องเช็กอัพ
‪ว่าเทฟฟิกทำอะไรอยู่ เขาหายตัวไปไหน
‪บอกมาทุกอย่าง โอเคมั้ย
‪แล้วฉันจะโทรบอกผู้กองเชฟเคตว่า
‪ไม่จำเป็นต้องมาแล้ว
‪เข้าใจมั้ย
‪อาห์เมต ฉันไม่สนหรอกว่านายทำอะไรที่นี่
‪แม่ของเทฟฟิกเป็นห่วงเขามาก
‪ฉันรับปากเธอไว้ว่าจะหาเขาให้เจอ
‪สมมติว่านายได้สิ่งที่ต้องการไป
‪นายจะตามรังควานเราอีกมั้ย
‪ไม่
‪ฟังให้ดีนะ ฉันจะพูดแค่ครั้งเดียว
‪อย่าหลงกลหน้าตาใสซื่อของมัน
‪ไอ้เทฟฟิกมันเหลี่ยมจัด
‪มันใช่ผู้ช่วยช่างทำผมซะเมื่อไหร่
‪แม่งตอแหล
‪ปีที่แล้ว
‪มันมาที่นี่ประจำ
‪ต้องนับถือมันนะ
‪ไอ้เวรนั่นมันเกิดมาเพื่อทำงานนี้
‪แป๊บเดียวก็ได้เลื่อนขั้นเป็นแมงดา
‪มันทำอยู่ตั้งหกเดือน
‪มันจะเลือกสินค้าไปขาย
‪สักเดือนที่แล้วก็มาเลือกสินค้าที่นี่
‪แล้วก็ไม่ได้ข่าวจากมันอีกเลย
‪ฉันก็ตามหามัน แต่ไม่เจอ ‪หายเข้ากลีบเมฆไปเลย
‪อย่ามาตอแหลน่า เทฟฟิกเป็นแค่เด็ก
‪เขาเป็นแมงดาไม่ไหวหรอก
‪มันมีคู่หู
‪เทฟฟิกนัดตรวจสุขภาพทุกวันพฤหัส
‪แล้วนั่งรถซีดานสีดำมาที่นี่กับเจฟเดต
‪เจฟเดตจะรอในรถ
‪แล้วเด็กนั่นจะขึ้นมาเลือกสินค้าแล้วกลับไป
‪- เจฟเดตอะไรนั่นอยู่ไหน ‪- ไม่รู้
‪ฉันไม่รู้จักเขา
‪เอาละอาห์เมต…
‪โอย
‪ข้อมูลแค่นี้ไม่ทำให้ฉันเลิกรังควานหรอก
‪คนชื่อเจฟเดตในอิสตันบูลมีเป็นล้านคน
‪พูดผิดเหรอ เออนี่…
‪นายมีเวลาอีกสิบนาที
‪ไอ้นี่ดันทุรังชะมัด ทำตามที่เขาสั่ง
‪เราจะลองหาทะเบียนรถจากกล้องวงจรปิดดู
‪ดีขึ้นหน่อย
‪โชคดีละ
‪ว่าไงชูเล
‪ขอโทษที่โทรมาดึก แต่มีเรื่องด่วน
‪ฉันจะเอาเลขทะเบียนรถให้ ‪สืบทีว่าเป็นรถของใคร
‪ได้ เดี๋ยวถือสายรอ
‪ขึ้นอยู่กับเธอแล้ว ชูเล
‪หาตัวเด็กลึกลับนี่ซะ
‪วันนี้วันพฤหัส
‪เอาชามั้ยครับ
‪- ขอบคุณ ‪- ครับ
‪ลูกค้านายเป็นใคร อาห์เมต
‪ใครอยู่ในรถคันนั้น
‪อ่อนชะมัด ซาดึก
‪ถ้าเป็นมาร์โลว์คงขับรถไล่ตามเขาไปแล้ว
‪เอามาอีกที่
‪ดูทรงแล้วพวกนั้นไม่ได้ทำอะไรเขา
‪เขานั่งกินร้านข้างทางอยู่ ดูคนเดินผ่านไปมา
‪ครับ
‪ได้เลย เข้าใจละ
‪ผมจัดการเอง
‪อย่าเชื่อเมรัล
‪ฉันไม่ใช่พ่อแก ฉันเจอแกข้างถนน
‪และฉันไม่รู้จักแม่แก เข้าใจมั้ย
‪ว่าไงมาอิเด
‪- อรุณสวัสดิ์ ‪- อรุณสวัสดิ์
‪- เป็นไงบ้าง ‪- ก็ดี คุณล่ะ
‪วันนี้กินมื้อเที่ยงกันมั้ย
‪- วันนี้เหรอ ‪- ใช่
‪- ถามจริง ‪- ทำไมล่ะ
‪- แค่แปลกใจ นึกว่าจบงานเทฟฟิก… ‪- ฉันเลิกงานบ่ายโมงครึ่ง
‪- เจอกันสักบ่ายสองมั้ย ‪- โอเค ที่ไหน
‪- รู้จักร้านเซรามั้ย ‪- รู้ โอเค
‪- โอเค เจอกัน ‪- บาย
‪จับสามีได้รึไง
‪(ถึงเซวัล ‪ไปหาไม่ได้ มีคุยงานมื้อเที่ยง)
‪เร็วเข้า สฟิงซ์ ทำธุระให้เสร็จ ขี้เกียจรอแล้ว
‪เร็วน่า
‪เฮ่ย เร็วเข้า
‪งั้นตามใจ
‪(วันที่สี่)
‪ขอบคุณครับ
‪- ยินดีต้อนรับสู่เซราครับ ‪- ขอบคุณ
‪อยากดื่มอะไรมั้ยครับ
‪- วิสกี้ ‪- ครับผม
‪- ผมรออีกคนอยู่ ‪- ได้ครับ
‪หนึ่ง สอง สาม สี่
‪ห้า หก เจ็ด…
‪- สิบสี่ ขอบคุณ ‪- เชิญครับ
‪สิบหก สิบเจ็ด…
‪สองร้อยหกสิบ สองร้อยหกสิบเอ็ด…
‪หวัดดีซาดึก
‪เป็นอะไรมั้ย
‪ไม่ได้เจอกันนานนะ
‪หกปีห้าเดือน ติดคุกสิบสามเดือน ‪รวมทั้งหมด 77 เดือน
‪ใช่ ไม่เจอกันนานแล้ว
‪เป็นไงบ้าง
‪มาอิเดคงบอกแล้วสินะว่าฉันเป็นไงบ้าง
‪ใช่
‪คุณโอเคมั้ย เห็นว่า…
‪ใส่เสื้อโค้ตในอากาศแบบนี้น่ะ
‪ท้องไส้ไม่ดี
‪- สั่งกันเลยมั้ย ‪- ไม่ ผมไม่กิน
‪ไม่ถามเหรอว่าฉันเป็นไงบ้าง
‪ไม่ต้องถามก็รู้อยู่แล้ว
‪คุณสบายดี ผมได้รับรายงานทุกเดือน
‪- จากมาอิเดเหรอ ‪- เปล่า
‪จากนิตยสารคนดัง
‪พวกที่เขียนว่าคุณไปไหน
‪ไปกับใคร กินดื่มอะไร แต่งตัวยังไง
‪ใครเอากับใคร เอากับใครไม่ลง
‪พวกที่มีรูปเยอะๆ
‪จากพวกนั้นน่ะ
‪ตอนนี้อ่านอะไรแบบนั้นแล้วสินะ
‪เพื่อนบ้านผมซื้อมา
‪คงเป็นผู้หญิงสินะ
‪ก็ใช่
‪เธอสวยมั้ย
‪เอาเป็นว่าเธอใช้หน้าตาหากินละกัน
‪ยังโกรธฉันอยู่เหรอ
‪ถามเร็วไปนะ
‪ถ้าจะจำคุณว่าเป็นคนดีกว่าที่เป็นจริงๆ
‪ผมต้องซดแก้วนี้
‪ที่จริงต้องซดเพียวๆ ทั้งขวดเลย
‪ซาดึก ฉันขอบคุณมากนะ
‪จริงๆ
‪สำหรับทุกอย่างที่คุณทำลงไป
‪คำขอโทษคุณคลานมารึไง ‪ตั้งเจ็ดปีกว่าจะพูดได้
‪ฉันละอายใจ
‪งั้นเหรอ
‪งั้น…
‪ทำไมเพิ่งมาละอายใจตอนนี้
‪ซาดึก มีอีกคดีนึง
‪ฉันจะโดนตั้งข้อหาอีก
‪แล้วไง
‪ถ้าคดีไม่ราบรื่น ฉันอาจถูกตัดสินว่าผิดได้
‪และถูกถอนใบอนุญาตทนายความ
‪แล้วไง
‪ฉันติดคุกไม่ได้ ซาดึก
‪แค่ไม่กี่เดือนก็ไม่ได้
‪ฉันท้อง
‪ไม่มีใครรักฉันมากเท่าคุณเลย
‪ผมต้องสูบบุหรี่
‪(ความยุติธรรมเป็นพื้นฐานของรัฐ)
‪ไงคะป๋า
‪ฉันมีเซอร์ไพรส์มาให้
‪ทำไมตาป๋าแดงจัง
‪ภูมิแพ้น่ะ เพราะต้นไม้
‪- ขอน้ำแข็งให้ฉันแก้วนึงสิ ‪- โอเค
‪ตอนเที่ยงไปไหนมา
‪ไปกินกับใคร
‪เอานิตยสารนั่นมาให้หน่อย ของเดือนกุมภา
‪เอ้า
‪(เรซซาน อัคคูรต์ ‪ประสบความสำเร็จ สวยสง่าและแข็งแรง)
‪สวยจัง
‪ใครเหรอ
‪เมียเก่าฉัน
‪คุณเคยเป็นคนรวยเหรอป๋า
‪เปล่า
‪สามีใหม่เธอรวย
‪เธอทำให้คุณเสียใจเหรอป๋า
‪ทำไมถึงหย่ากันล่ะ
‪เราเคยเป็นหุ้นส่วนธุรกิจกัน
‪เธอเป็นทนายความ เราเคยทำงานด้วยกัน
‪มีคดีนึงดูไม่ชอบมาพากล
‪ฉันโดนโยนความผิด
‪โดนถอนใบทนายความ โดนจับเข้าคุก
‪เธอหย่ากับฉัน
‪แล้วแต่งงานใหม่กับเศรษฐีสักคน
‪เธอไม่ได้รอคุณเหรอ
‪เป็นฉันจะรอนะ
‪สาบานได้ว่ารอแน่
‪ยัยงูพิษนั่นต้องการอะไร
‪ขอให้ช่วย
‪หลับตาทำไม
‪ฉันอธิษฐาน
‪- ไหนล่ะเซอร์ไพรส์ ‪- จริงด้วย
‪รอเดี๋ยวนะ มีสองอย่าง
‪- ให้ไว ‪- รอเดี๋ยว
‪ว่าไงมาอิเด
‪ฟังนะ ฉันรู้ว่าฉันหลอกนาย ขอโทษจริงๆ
‪แต่ฉันไม่มีทางเลือก
‪พออาริฟบอกฉันว่าเรซซานท้อง…
‪เฮ้อ
‪โกรธฉันรึเปล่า
‪มาอิเด ลองมาเป็นฉันดูสิ
‪สามีเธอก่อคดีฉ้อโกง เธอยอมติดคุกเพื่อเขา
‪เขาหย่ากับเธอแล้วไปแต่งงานใหม่กับหญิงอื่น
‪ผ่านไปเจ็ดปี
‪ก็มีคนอย่างฉันเข้ามารับบทคนกลาง
‪สามีเธอต้อนเธอจนมุมแล้วขอให้เธอ
‪ติดคุกแทนอีกครั้ง
‪เป็นเธอจะคิดยังไงมาอิเด
‪เป็นเธอจะไม่โกรธรึไง
‪นายมีสิทธิ์โมโหได้เต็มที่
‪แต่ฉันเป็นแค่คนส่งข่าวนะ
‪อาริฟอยากรู้ว่าเขาจะช่วยนายยังไงได้บ้าง
‪ถ้านายตัดสินใจยอมรับผิดแทน
‪ฉันมีค่าเท่าไหร่ มาอิเด
‪เท่าไหร่
‪คิดว่าฉันโง่นักรึไง
‪มีเรื่องอะไร
‪เป็นอะไรไป
‪พระเจ้ามีจริง
‪ฉันมั่นใจเลย
‪เพราะฉันเพิ่งอธิษฐานให้เป็นแบบนี้ ‪ห้านาทีที่แล้วเอง
‪เดี๋ยว
‪ฉันไม่ได้บอกใคร
‪ฉันไม่ได้…
‪อรุณสวัสดิ์
‪ฉันจะเลิกทำงานแล้ว
‪ไปเป็นคนทำความสะอาดก็ได้
‪นั่นเป็นเซอร์ไพรส์เรื่องที่สอง
‪(วันที่ห้า)
‪ยังไม่มีของมาส่งสินะ
‪มีอะไรให้ช่วยมั้ย
‪ไม่มี ผมต่อคิวรอตรวจอยู่
‪ตรวจเหรอ ช่างมันเถอะ
‪มีคนถูกฆ่าในนั้น
‪ฆ่าเหรอ ใครถูกฆ่า
‪ขาประจำที่เดินกะเผลก
‪อาห์เมตหรืออะไรสักอย่าง
‪ภารโรงบอกผม
‪ขอบใจ
‪ฝีมือนายสินะ เจฟเดต
‪ชูเล ฉันฟังอยู่
‪ป้ายทะเบียนเป็นของรถ
‪ที่บริษัทคานเช่าไว้เมื่อหกเดือนที่แล้ว
‪ที่น่าสนใจคือ
‪รถถูกชนพังยับเยินเมื่อ 20 วันก่อน
‪พวกเขาระบุตัวคนขับรถที่เสียชีวิตไม่ได้
‪เพราะรถเปลี่ยนเลน
‪ชนเข้ากับรถบรรทุกน้ำมันแล้วเผาวอดทั้งคันเลย
‪เป็นรถบริษัทของหัวหน้า ‪แผนกรักษาความปลอดภัยของบริษัทคาน
‪รถซีดานสีดำ
‪- รู้ชื่อตัวหัวหน้ามั้ย ‪- เจฟเดต โครู
‪เขาไม่ใช่คนดีเท่าไหร่นะ คุณซาดึก
‪อดีตจ่าตำรวจ ถูกไล่ออกจากกรม
‪เพราะติดการพนัน
‪และโดนข้อหาทำร้ายร่างกาย
‪สันนิษฐานว่าเขาเป็นคนขับรถ
‪เพราะเขาหายตัวไปตั้งแต่เกิดอุบัติเหตุ
‪โอเคชูเล มีที่อยู่มั้ย ที่ทำงานหรือที่บ้านก็ได้
‪ฉันมีที่อยู่บ้านใหม่ของภรรยาม่ายเขา คาดริเจ
‪ส่งมาหน่อย อ้อ แล้วส่งฮูเซยินมาด้วย
‪มีคนถูกฆ่าตาย ฉันเกือบจะโทษนายแล้วเชียว
‪แต่นายก็ตายไปอีกคน
‪เดี๋ยวก็รู้
‪สอง สาม สี่…
‪คะ มีอะไรให้ช่วยมั้ย
‪ผมซาดึก เดมีร์จากประกันลองไลฟ์ครับ
‪ก่อนอื่นขอแสดงความเสียใจด้วยครับ
‪ผมอยากคุยกับคุณ
‪เรื่องเงินประกันของคุณเจฟเดต โครู
‪คุณเป็นภรรยาเขาเหรอครับ
‪พี่เขยฉันมีประกันชีวิตมูลค่าสองล้านลีรา
‪- ครับ ‪- บริษัทเขาทำประกันไว้เหรอ
‪ที่ทำงานของเขาช่วยหาบ้านให้แม่ม่าย
‪แต่คุณทาห์ซินไม่เห็นพูดถึงประกันเลย
‪คุณทาห์ซินเหรอครับ
‪หัวหน้าฝ่ายประชาสัมพันธ์
‪ไม่สิ ผู้ประสานงานฝ่ายประชาสัมพันธ์
‪ฉันไม่เคยจำเรื่องพวกนี้ได้เลย
‪นามบัตรเขาอยู่แถวนี้แหละ
‪เขาทิ้งไว้ตอนที่เอาโฉนดบ้านมาให้
‪ขอบคุณครับ
‪- คุณไม่รู้จักคุณทาห์ซินเหรอ ‪- ไม่ครับ ผมทำแผนกการเงิน
‪อ้อ
‪เขาเอาโฉนดมาให้เองกับมือเลย
‪เห็นชัดว่าพี่เขยของคุณมีแต่คนชอบ
‪คงงั้น เจฟเดตมีกระเป๋าเอกสารของบริษัท
‪เขามาเอากระเป๋านั่นไป
‪- เหรอ ‪- อืม
‪ผมต้องถามพี่สาวคุณเกี่ยวกับอุบัติเหตุ
‪- เมื่อไหร่เธอจะกลับมาจากอดาปาซารีครับ ‪- มะรืนนี้
‪ผมขอเบอร์โทรศัพท์เพื่อรีบคุยให้จบได้มั้ยครับ
‪- ของพี่สาวคุณ ‪- ได้สิ
‪พูดมากนักนะ เบเฮีย
‪ชวนคุยอะไรนักหนา แล้วให้นามบัตรเขาไปทำไม
‪โอ๊ยพี่ก็
‪คุณทาห์ซิน
‪เป็นผู้ประสานงานขาใหญ่ของบริษัทคาน
‪ที่เป็นเจ้าของครึ่งประเทศ
‪แต่ถึงกับเอาโฉนดมาให้ด้วยตัวเอง
‪ทำไม
‪หรือมีเจตนาแอบแฝง
‪คุณทาห์ซิน…
‪ในกระเป๋านั้นมีอะไรกันแน่
‪คุณซาดึก คุณมาอิเดโทรมาครับ ‪เธอติดต่อคุณไม่ได้
‪ว่าไงมาอิเด
‪ไง ทำอะไรอยู่
‪ไม่มีอะไร แค่คิดอะไรอยู่
‪เรื่องข้อเสนอของอาริฟเหรอ
‪เปล่า
‪เรื่องผู้อพยพซีเรีย ทาส ‪คิดว่าฉันย้ายไปอยู่เอสกิซีเฮียร์ดีมั้ย
‪หรือไปอยู่บนเกาะเขตร้อนดี…
‪เรื่องเดิมๆ อยากฟังต่อมั้ยล่ะ
‪- เรื่องเรซซานล่ะ ‪- ไม่
‪เรื่องเทฟฟิกสำคัญกว่า
‪ฉันพยายามทำงานให้คุ้มเงินห้าพันที่เธอจ้างฉัน
‪ตอนนี้พักเรื่องเทฟฟิกไว้ก่อน
‪อยากฟังข้อเสนอของอาริฟเพิ่มมั้ย
‪เขาอยู่กับคุณเหรอ
‪เปล่า
‪แต่ฉันนัดให้เขามาพบนายที่นี่ได้
‪วันนี้วันที่ห้าแล้ว
‪เราตกลงกันว่าครบหนึ่งอาทิตย์ค่อยคุยกัน
‪ไว้ค่อยแวะไปตอนนั้น
‪ได้เรื่องอะไรแล้วจะแจ้งไป โอเคนะ
‪เออ ว่าแต่
‪ไม่ต้องทักทายอาริฟนะ
‪ใครน่ะ
‪ฉันเอง
‪เอาโปะตาไว้
‪โปะไว้จนกว่าจะเริ่มเจ็บ
‪ฉันนึกว่าคุณกดออด
‪แต่กลายเป็นเรเจป
‪เธอบอกเขาว่าจะเลิกทำ เขาถึงซ้อมเธอใช่มั้ย
‪เอาเบอร์เรเจปกับทะเบียนรถแท็กซี่ของเขามา
‪ไม่ อย่าทำอย่างนั้น พวกเขามากันสองคน
‪พวกเขาบังคับให้ฉันเซ็นเอกสาร
‪โอเค พักผ่อนเถอะ
‪โอเค
‪บอสฝากหวัดดี
‪เอกสารของเธอ
‪ขอบใจ
‪ลุกขึ้น
‪บอสบอกว่า "ให้เขาจำหนี้บุญคุณนี่ใส่หัวไว้ ‪แล้วกลับไปทำงาน"
‪บอกให้รู้ไว้
‪มีอะไร
‪เรื่องเรเจปจบแล้ว
‪เอกสารอยู่บนโต๊ะข้างเตียง
‪คุณทำยังไง
‪ฉันรู้จักคน
‪นอนต่อเถอะ
‪ฉันจะเลิกเรียนคุณว่า "ป๋า" นะ
‪ซาดึก
‪ก็ได้
‪ฉันชื่อฟัตมา
‪แต่ชอบชื่อฟาโตชมากกว่า
‪ฉันจะไม่ตามหาเธอในที่อันแสนไกล
‪เพราะคุณอยู่ในใจฉัน
‪(วันที่หก)
‪นั่งบนบัลลังก์
‪นั่งอยู่ในส่วนลึกของฉัน
‪ใครอีกล่ะ
‪ครับ
‪แหม คุณคนดีมาแล้ว
‪มีเสื้อผ้าใหม่ซะด้วย ใส่สีอะไรเนี่ย
‪เป็นใบ้ไปแล้วรึไง พูดมา
‪เธอพูดสิ ไหนบอกว่ามีเรื่องสำคัญ
‪ถ้าฉันบอกว่า
‪ฉันจะขายมือถือที่มีวิดีโอ ‪รูปภาพและข้อความเพี้ยนสุดๆ ล่ะ
‪จะว่ายังไง
‪นึกว่าเธอไม่มีมือถือของเทฟฟิกซะอีก
‪- โกหกนี่ ‪- ฉันลืมไป
‪งั้นฉันจะรู้ได้ไงว่าเธอไม่ได้โกหกอีก
‪ฉันส่งรูปถ่ายห้ารูปกับข้อความ ‪จากมือถือเทฟฟิกมามือถือฉัน
‪ลองดูสิ
‪ถ้าอยากได้มือถือ เอามาสองหมื่น
‪ฉันรู้ว่าคุณไม่มีเงินหรอก
‪- แต่มาจิตมี ‪- เกี่ยวอะไรกับเขาด้วย
‪เขาคิดว่ามาอิเดบอกให้คุณสะกดรอยเขา
‪เขากลัวหัวหดเลย
‪มาจิตหมดตัวแน่ถ้าไม่มีมาอิเด ‪เขาจะยอมทำตามคุณทุกอย่าง
‪ให้ตายเถอะ เธอกับมาจิตคบชู้กันไม่ใช่เหรอ
‪จะบ้าเหรอ
‪ถ้าเจอโค้ชพละที่ดีกว่านี้ เขาคงไล่ฉันออกแล้ว
‪เราแค่มีความสนใจตรงกัน
‪ในนั้นมีข้อความข่มขู่อยู่นะ
‪- "เอ็กซ์" ส่งมา รู้มั้ยว่าเป็นใคร ‪- เอาเงินมาก่อนย่ะคุณคนดี
‪- ไงครับ ขอนมขวดนึง ‪- ครับ ได้เลย
‪- เท่าไหร่ ‪- เจ็ดลีรา
‪(ไม่มีเบาะแสคดีเด็กผู้หญิงที่หายตัวไป ‪มาสามเดือนแล้ว!)
‪นมล่ะครับ
‪ไม่ใช่ของฉัน ให้แม่คนนึง
‪ยังตามฉันอยู่รึเปล่า
‪ฉันไม่สนว่านายทำอะไร ‪ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ได้บอกมาอิเด
‪ทำไมไม่ไปถามอาริฟ ‪เขาทำเงินกับพวกรัสเซียเป็นกอบเป็นกำ
‪เรซซานแนะนำมาอิเดให้รู้จักกับอาริฟรึเปล่า
‪มาอิเดเป็นทนายความฟ้องหย่าให้เขาทั้งสองครั้ง
‪เขาแทบไม่ต้องจ่ายเงินให้เมียเก่าสักแดง
‪มาอิเดกับอาริฟรู้จักกันมานานแล้ว
‪จะแนะนำอะไรให้นะ
‪ระวังให้ดีกับเด็กคนนั้น เธอเป็นผู้เยาว์
‪ถ้าเธอตัดสินใจเอาเรื่องนาย ‪นายจะต้องจ่ายหนักกว่านี้อีก
‪คิดว่าฉันอ่อนหัด ‪กล้ามีกิ๊กโดยไม่มีหลักประกันเหรอ
‪ฉันเก็บข้อมูลเอาไว้ปิดปาก ‪ผู้หญิงที่ฉันเอาด้วยเสมอ
‪รหัสผ่านคือวันเกิดกับเลขสองตัวแรก
‪รหัส 200220 เขาเลียนแบบวิธีของมาจิต
‪ทุกอย่างอยู่ในข้อความแล้ว
‪(ใส่รหัส)
‪เธอทำอย่างนี้ทำไม
‪ฟังนะลุง ค่าครองชีพแถวนี้มันแพง
‪ทั้งเสื้อผ้าทั้งอะไร ฉันต้องใช้เงิน
‪เห็นไอ้งี่เง่าโต๊ะนั้นที่อยากกินฉันมั้ยล่ะ
‪ดูรองเท้าของพวกมันสิ ดู
‪คู่ที่ถูกที่สุดก็สองพันแล้ว นาฬิกายิ่งอีกเรื่องเลย
‪เอาซองบ้านี่มา
‪"พรุ่งนี้เช็กอัพ" เจฟเดต
‪เอ็กซ์ "คิดถึงนะ ไม่คิดถึงฉันเหรอ"
‪"ทำไมไม่ตอบ อยู่ไหน"
‪"อย่าทำให้ฉันโกรธนะ ไม่งั้นเจ็บตัวแน่"
‪"เด็กของฉันจะหนีไปดื้อๆ ไม่ได้"
‪"สมบัติของฉันจะต้องพร้อมรับใช้ฉันเสมอ"
‪แกเป็นใคร เอ็กซ์
‪"เด็กของฉัน" กับ "สมบัติของฉัน"
‪กร่างนักใช่มั้ย
‪ถ้าโทรหาตอนนี้ แกจะบอกมั้ยว่าแกเป็นใคร
‪โทรดีมั้ย
‪ไม่มั้ง
‪ก็ได้ งั้นช่วยหน่อยละกัน
‪ทีนี้…
‪นานหกเดือน
‪ที่เทฟฟิกกับเจฟเดตได้สินค้ามาจากอาห์เมต
‪แล้วพาพวกเธอไปสักที่แทบทุกวันพฤหัส
‪คำถามแรก ทำไมต้องวันพฤหัส
‪แมงดาทำงานได้แค่วันพฤหัสรึไง
‪ใช่ละ เพราะมีลูกค้าแค่คนเดียว
‪คำถามที่สอง ลูกค้าคือใคร
‪ต้องเป็นใครสักคนที่พัวพัน ‪กับเจฟเดตและบริษัทคาน
‪แต่ข้อความของคุณเอ็กซ์ไม่ค่อยสุภาพเท่าไหร่
‪ไม่ใช่ระดับบริษัทคาน
‪ว้าว
‪มีลูกเล่นเยอะนะ เทฟฟิก
‪เชี่ย!
‪เกือบจะโทรหาบอสแล้วเชียว
‪ขอบใจ
‪ไงลุง เป็นไงบ้าง
‪ได้อะไรจากมือถือที่ซื้อมาตั้งสองหมื่นมั้ย
‪ทำไมไม่พูดล่ะคนดี
‪ฉันรอให้เธอพูดอยู่
‪- เธออยู่ไหน ‪- ยุ่งอะไรด้วย
‪เห็นตัวจริงนกน้อยของเยเทอร์แล้วสินะ
‪- ปีนาร์ ‪- ไปไกลๆ
‪ดูในมือถือนั่นดีๆ
‪มีแอปเครื่องคิดเลขสองแอป
‪อันสีดำนกน้อยใส่รหัสป้องกันไว้
‪ฉันจะส่งวิดีโอตัวอย่างไปให้ ‪เปิดลำโพงหน่อย
‪เปิดแล้ว
‪ถ้าคุณได้เห็นวิดีโอที่เหลือนะ…
‪แหม คุณคนดี
‪อยากได้รหัสผ่านมั้ย
‪แต่คราวนี้ขึ้นเป็นสามหมื่นนะ
‪มาจิตไม่ยอมจ่ายอีกแน่
‪นั่นมันปัญหาของคุณ
‪มาจิต ฉันเอง
‪ยัยปีนาร์นี่
‪ติดเงินฉันแล้วไม่ยอมคืน
‪ส่งรูปพวกนั้นของเธอมาได้มั้ย
‪ได้ เข้าใจ โอเค ตกลง
‪ห้ามเปิดปากกับมาอิเดเด็ดขาด
‪(เกี่ยวกับแซนซิบาร์ ‪ซาดึก เดมีร์)
‪คุณเขียนบทความพวกนี้ทั้งที่ไม่เคยไปได้ยังไง
‪ฉันเคยไปมาหมดแล้ว
‪ในความฝัน
‪เพี้ยนจัง
‪ทำไมไปแต่เมืองร้อนล่ะ
‪ฉันหนาวตลอด ทำไงได้ล่ะ
‪มิน่าละถึงใส่เสื้อโค้ตตลอด
‪คุณจะไม่ต้องหนาวอีกแล้ว
‪คุณมีฉันแล้ว
‪มานี่
‪ใครโทรมาดึกดื่นป่านนี้
‪เมรัล
‪- ว่าไงเมรัล ‪- ซาดึก
‪ลูกชายเราตายแล้ว
‪ความเจ็บปวด ความอับอายและความโศกเศร้า…
‪มีอะไรมั้ยที่ซุสไม่เคยทำให้เราต้องเจอ
‪ทำไมเธอถึงเรียกหมาว่า "ลูกชายเรา"
‪ไม่มีใครไว้อาลัยให้เขา
‪สามปีก่อนฉันเดินอยู่แถวนี้
‪หมานั่นเดินตามฉันไปถึงบ้าน
‪- เมรัลชอบมัน เลยรับเลี้ยงไว้ ‪- ตอนนี้…
‪- เรียกมันว่า "ลูกชายเรา" ตั้งแต่นั้นมา ‪- เรียกกันว่า "พระราชโองการ"
‪รู้มั้ยว่านี่คืออะไร เคยได้ยินมั้ย
‪นี่… จะใช้เวลาอีกนานมั้ย
‪ไม่นาน
‪เดี๋ยวเธอก็ลืมบทแล้ว
‪เธอหลงๆ ลืมๆ ไม่มีงานแสดงมาสองปีแล้ว
‪มาเถอะ ไปหาอะไรดื่มกัน
‪ไปเถอะ
‪ถามหน่อยคนสวย ชอบหนุ่มของฉันมากมั้ย
‪หมาเหรอคะ
‪- เปล่า หมอนี่ต่างหาก ‪- อ๋อ
‪(วันที่เจ็ด)
‪ปีนาร์
‪แหม ไงคะคุณคนดี
‪รอฉันอยู่เหรอ
‪ดี
‪ว่าไง ได้เงินมารึยัง
‪สิ่งที่อยู่ในนี้สำคัญกว่าเงิน
‪มานี่ มานั่ง
‪เอามานี่ นั่งสิ
‪มา นั่งลง
‪ไหวมั้ย
‪เธอบอกว่า "ปล่อยให้ฉันทำชั่วเถอะ" ‪แต่ตอนนี้ดันร้องไห้
‪ไงล่ะ
‪เธอคิดการใหญ่เกินตัว
‪- เธอให้ท่ามาจิตแล้ว… ‪- ให้ท่าเหรอ
‪คิดว่ารู้ทุกอย่างรึไง
‪ทุกคนเลวนอกจากคุณ
‪ทุกคนโง่ยกเว้นคุณ โง่บ้าอะไรล่ะ
‪ฉันไม่ได้ให้ท่าไอ้ชั่วนั่น
‪ผู้ชายที่คุณกำลังตามหา ‪ไอ้เทฟฟิกมันเอาฉันไปเร่ขายให้เขา
‪- สุดสัปดาห์นึงที่บ้านในโปโลเนซกอย… ‪- โอเค พอๆ!
‪ฉันไม่อยากฟัง
‪- เสียใจด้วย ‪- ฉันไม่สน
‪นี่ ยัยหนู
‪ไม่ต้องห่วงเรื่องนี้ ฉันจะจัดการเอง
‪แลกกับอะไร
‪ไม่แลก
‪นี่คุณคนดี
‪ศูนย์สองสองศูนย์
‪เป็นใครกันแน่
‪(ควีน)
‪เราต้องคุยกันมาจิต
‪อะไร เงินหมดแล้วเหรอ
‪โทรหาอาริฟสิ
‪ชู่ ใจเย็น
‪อย่าทำกระโตกกระตาก ‪ในย่านหรูของนายเลย
‪นายเกิดปี 79 รึเปล่า
‪หนึ่งเก้าเจ็ดเก้า… หนึ่งเก้า
‪ปีนาร์บอกรหัสฉันมา
‪บอกเรื่องอื่นๆ ด้วย
‪นายรู้ดีว่าเทฟฟิกทำอะไร
‪ฉันรู้ว่านายทำอะไรกับเธอที่โปโลเนซกอย
‪นายเซฟชื่อเทฟฟิกไว้ว่า "ควีน" เนี่ยนะ
‪ถามจริง
‪ดูซิว่ามีใครอีก
‪อ่อ ผู้กองเจฟเดต
‪นายเซฟชื่อเขาไว้ว่า "ผู้กอง"
‪งั้นนายเคยเจอเขาตอนที่เขายังเป็นตำรวจ
‪หกหรือเจ็ดปีก่อน
‪ต้องการอะไร ไปเลียตูดอาริฟเถอะ
‪ฉันคุยกับชูเล เราสนิทกันรู้มั้ย
‪กลายเป็นว่านายเป็นเพื่อนเล่นพนันของเจฟเดต
‪แล้วมาอิเดก็รับทำคดีเขา
‪พวกนายทำให้เจฟเดตได้งานทำที่บริษัทคานล่ะสิ
‪เลิกเล่นบทนักสืบได้แล้ว ไอ้ควายโดนสวมเขา
‪ถ้าไม่รีบไสหัวไปซะ ฉันจะสั่งให้โยนนายออกไป
‪ฉันไม่สนคำขู่บ้าบอของนาย
‪ไสหัวไปซะ!
‪อยากบอกอะไรมาอิเดก็เชิญ ‪ฉันทนนายมาพอแล้ว
‪โอเค อยากตายก็ตามนั้น
‪ดูนี่นะ
‪เห็นผู้ชายที่ทำกิจกรรมเข้าจังหวะกับเทฟฟิกมั้ย
‪นั่นบอส ฉายาของเขา
‪เป็นมาเฟียระดับโลก โคตรเถื่อน
‪อย่างที่เห็น รสนิยมเขาประหลาด
‪มีเครื่องมือประหลาดด้วย ‪ไม่ใช่เครื่องมือแบบนั้น
‪เครื่องมือแปลกๆ ‪ที่เขาเอาไว้ทำอะไรแปลกๆ กับคนอื่น
‪เขาเป็นเพื่อนฉัน
‪เขาตามหาเทฟฟิกมาเป็นเดือน
‪จะคุยกับฉันหรือกับเขาก็ได้ แล้วแต่นาย
‪ฉันจะเริ่มถามถ้านายพร้อม
‪นายแนะนำเทฟฟิกให้รู้จักกับเจฟเดตรึเปล่า
‪ตำรวจบุกตรวจบาร์ในเบโยกลูเมื่อสองปีก่อน
‪ฉันโทรหาเจฟเดตแล้วเขาปล่อยเทฟฟิกไป
‪นายยังเจอเจฟเดตมั้ย
‪เขาตายเดือนที่แล้ว ไม่รู้เหรอ
‪คิดว่าเกิดอะไรขึ้นกับเทฟฟิก
‪จะไปรู้ได้ไง
‪ฉันเป็นพี่เลี้ยงทุกคนในมือถือฉันรึไง
‪โอเค ดูนี่นะ
‪รู้จักใช่มั้ย คงมาจากบริษัทคาน
‪ฉันจะถามมาอิเดก็ได้
‪แต่นายดูกล่อมง่ายกว่า
‪คนพวกนี้เป็นใคร ว่าไง
‪อยากบอกบอสเองมั้ยล่ะ
‪คงใช่พวกนั้นแหละ
‪ลูกแฝดของคุณคาน
‪พวกนั้นเพี้ยนมาแต่ไหนแต่ไร
‪ดี
‪ทีนี้ก็เรื่อง "หลักประกัน"
‪ของปีนาร์ในมือถือของนาย
‪ลบซะ
‪ทั้งวิดีโอ ภาพถ่าย ทุกอย่าง โอเคมั้ย
‪ฉันรออยู่ เดี๋ยวจะขอเช็ก
‪สั่งแบบนั้นมาให้หน่อย
‪คุณซาดึก ฉันเตือนแล้วนะ
‪- ยัยเซวัลนั่น… ‪- ใจเย็นๆ
‪เธอเป็นคู่หมั้นของผม
‪ย่ะ คู่หมั้นกะผีสิ
‪ผีเน่ากับโลงผุ
‪งั้นก็แต่งงานกันแล้วไสหัวออกไป ‪จากอะพาร์ตเมนต์ฉัน
‪ยัยนั่นเอาผู้ชายมานับไม่ถ้วนแล้ว
‪- ป้านั่นพล่ามเรื่องเดิมอีกแล้วเหรอ ‪- อือ
‪- เธอลืมบทรึไง ‪- ไม่รู้ ฉันเดินหนีมา
‪เราคุยกันได้มั้ย
‪- เจ้าของนิตยสารสินะ ‪- อาฮะ
‪หมั้นกันแล้วเหรอ ผู้หญิงที่อยู่ข้างล่างบอกเรา
‪เธอค่อนข้าง…
‪ไม่ ไม่ใช่แค่ค่อนข้าง
‪เธอไม่เด็กไปเหรอ
‪แล้วแต่ว่าจะมองยังไง เธอเลิกทำแล้ว
‪ฉันไม่อยากให้คุณสูบบุหรี่เลย
‪ขอถามได้มั้ยว่าเธอเลิกทำงานอะไร
‪ขายตัว ยังใหม่อยู่ เพิ่งเลิกได้ไม่กี่วัน
‪ฉันเงียบไปนานเท่าไหร่
‪เจ็ด เจ็ดวินาที
‪คุณยังนับอยู่
‪ใช่
‪ผมทำใจให้ฆ่าเด็กในตัวผมไม่ได้
‪เป็นลูกสาวนะ ซาดึก
‪อย่างที่เราอยากได้มาตลอด
‪หมายถึงคุณกับฉันน่ะ
‪ซาดึก ถ้าคุณไม่ปล่อยให้ฉันติดคุก ‪ถ้าคุณทำเรื่องนี้ให้ฉัน
‪ลูกสาวคนนี้จะได้เกิด
‪อาริฟมีแผน
‪ฉันถึงมาที่นี่
‪ทนายความอยากให้ฉันปรักปรำคุณตอนพิจารณาคดี
‪อ้างถึงที่คุณเคยสารภาพไว้
‪อย่าตอแหล ผมอยากได้ลูกสาว คุณไม่อยากได้
‪ขอโทษนะ ผมจะสูบบุหรี่
‪ว่าไงล่ะ
‪คำถามคือคุณพูดบ้าอะไร
‪"อย่าเรียนรู้จากความผิดพลาด"
‪เอางั้นเหรอ
‪อาริฟเป็นคนใจกว้างนะ
‪คุณนี่โชคดีโคตรเลยนะ ‪ผัวเก่าเป็นคนดี ผัวใหม่ก็ใจกว้าง
‪ดูคุณสิ
‪คุณอยู่ในคุกใต้ดิน
‪กับเฟอร์นิเจอร์โกโรโกโส
‪ในนี้ทั้งชื้น ทั้งเหม็นอับ
‪คุณทนอยู่ที่นี่ได้ยังไง
‪ทำไมถึงทำแบบนี้กับตัวเอง
‪- ทำไมคุณไม่… ‪- ผมมีความสุขดี
‪ผมฝันเกือบทุกคืน
‪เกาะเขตร้อนที่อบอุ่น มีคนใจดีอยู่รอบตัว
‪หมายถึงอดีตโสเภณีเหรอ
‪เธอชื่อฟาโตช
‪เป็นคนที่จริงใจที่สุดที่ผมเคยเจอ
‪ไม่เคยหักหลังคนที่เธอรัก
‪เธอขายแต่ร่างกายเท่านั้น
‪แล้วคุณล่ะ
‪ซาดึก รอก่อน ฉันยัง…
‪มาอิเด
‪เลิกยุ่งกับฉันซะที
‪หันไปสนใจไอ้สามีเฮงซวยของเธอเถอะ
‪ถามมาจิตสิว่าเขาเริงร่าดีมั้ยที่รังรัก
‪เดี๋ยวเรื่องก็แดงอยู่ดี บาย
‪เราหมั้นกันแล้วเหรอ
‪- ผู้หญิงคนนั้น มาอิเดบอกฉัน ‪- อาฮะ
‪- เธอบอกว่าเจมิเลบอกเธอ ‪- อาฮะ
‪- ฉันมีคำถาม ‪- ว่าไง
‪ถ้าฉันไม่ใช่… นั่นแหละ
‪คุณจะหมั้นกับฉันจริงๆ รึเปล่า
‪ไม่สำคัญหรอกว่าเธอเป็น… นั่นแหละ
‪เราหมั้นกันแล้ว
‪เธอเป็นเจ้าหญิงของฉัน
‪รายการนั้นที่เธอดูประจำน่ะ
‪- อาฮะ ‪- อย่างนั้นแหละ
‪ฉันเลิกใช้เครื่องป้องกันแล้ว
‪(วันที่แปด)
‪หวัดดีคุณทาห์ซิน ‪ผมซาดึก เดมีร์ เป็นทนายความ
‪- ผมต้องคุยกับคุณ ‪- ทาห์ซินลางาน ผมนูรี
‪- มีเรื่องอะไร ‪- บิลเกกับคามิล คาน
‪ใครบอกว่าโทรมาเบอร์นี้ได้ อย่าโทรมา
‪ถ้าบอกคู่แฝด
‪ว่าเกี่ยวกับเจฟเดด โครูกับเทฟฟิก ฮาซาน…
‪ไปตายซะ ไอ้ห่าเอ๊ย
‪โอเค เอางี้นะ
‪ผมจะส่งวิดีโอไปให้ แล้วรอคำตอบคุณ
‪แต่ผมไม่มีเวลามาก ผมให้เวลาสองชั่วโมง
‪ไอ้เวรเอ๊ย
‪- ขอบคุณ ‪- เชิญครับ
‪(ทาห์ซิน โกลลู ‪ส่งตำแหน่งมา)
‪คุณคามิล ขอโทษที่รบกวนครับ
‪มีทนายความชื่อซาดึกโทรมา ‪ที่เบอร์บริษัทของทาห์ซิน
‪เขาส่งวิดีโอมา
‪- คุณทาห์ซิน ‪- จากมือถือของเทฟฟิก
‪- เขาต้องการอะไร ‪- เขาอยากเจอคุณ
‪ไปทางซ้าย
‪ยินดีต้อนรับ
‪ฉันบิลเก
‪และนี่คามิล
‪เราค่อนข้างแพ้แสง
‪คุณซาดึก เดมีร์สินะ
‪เราหาอะไรให้ดื่มนะ
‪วิสกี้มั้ย หรือรัม วอดก้า
‪วอดก้าก็ได้
‪อยากคุยกับเราเรื่องเทฟฟิกเหรอ
‪ผมอยากได้ข้อมูลเขาหน่อย
‪- วอดก้าของคุณ ‪- ขอบคุณ
‪คุณไม่ได้ทำงานกับเขาเหรอ
‪ผมเหรอ ทำไมถึงพูดอย่างนั้นล่ะ
‪วิดีโอที่นูรีส่งให้เราถูกส่งมาจากมือถือของเทฟฟิก
‪อ๋อ เรืองนั้น เปล่า ผมไม่ได้ทำงานกับเขา ‪ผมไม่เคยเจอเขาเลยด้วยซ้ำ
‪ผมแค่บังเอิญมีมือถือของเขากับวิดีโอ
‪ผมมีทฤษฎีว่างี้นะ
‪เจฟเดตกับเทฟฟิก
‪ใช้วิดีโอพวกนั้นแบล็กเมลพวกคุณใช่มั้ย
‪คุณเลยอยากกำจัดพวกเขา
‪ช่างเถอะ ผมไม่สนเรื่องนั้น
‪เรื่องเดียวที่ผมสนคือเทฟฟิก ‪แม่เขาเป็นห่วงเขามาก
‪คุณซาดึก กลับกันเลยต่างหาก
‪เราอยากหาตัวเจ้าปีศาจนั่นเหมือนคุณ
‪คุณอยากได้อะไรที่สุดในชีวิต คุณซาดึก
‪ไม่รู้สิ อาจจะไปอยู่บนเกาะเขตร้อน
‪หาปีศาจของเราซะ
‪ในเมื่อคุณมีมือถือของเขา ‪คุณอาจจะพาตัวเขามาให้เราได้
‪ถ้าเขายังมีชีวิตอยู่น่ะนะ
‪ในเมื่อคุณคิดว่าเขาแบล็กเมลเรา ‪คุณก็ต้องคิดเหมือนกันว่าเขายังอยู่
‪มานี่
‪มาสิ
‪ดูสิ เราชอบล่าสัตว์
‪หมีไซบีเรีย
‪แพะตัวนี้มาจากเกาะทอรัส
‪ใช้ชีวิตกับความอันตราย
‪เดินหมิ่นเหม่อยู่บนริมหน้าผา
‪สูดกลิ่นความกลัว
‪คิดว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากความกลัวล่ะ
‪ถ้าเป็นความสยดสยอง แล้วมีอะไรต่อจากนั้น
‪ความสุขบริสุทธิ์
‪ความสุขที่บริสุทธิ์ที่สุดจะเกิดขึ้นได้ ‪เมื่อเอาชนะความกลัวเท่านั้น
‪นั่นคือปริศนาที่เราอยากไข
‪จำไว้นะ
‪เอาตัวเทฟฟิกมาให้เรา ‪แล้วเชิญแล่นเรือไปเกาะสวรรค์ของคุณ
‪ว่าไงปีนาร์
‪คุณซาดึก แม่ฉันอยากคุยกับคุณ
‪- คุณซาดึก ‪- ครับ คุณเยเทอร์
‪เลิกตามหาเทฟฟิกได้แล้วค่ะ
‪ทำไม คุณได้คุยกับใครแล้วเหรอ
‪อ๋อไม่ค่ะ ฉันฝันถึงเขา
‪เขาอยู่ในที่ที่ดีแล้ว
‪เขามีเทวทูตอยู่รอบตัว
‪เขาสงบสุข อาบด้วยแสงสว่าง
‪ปล่อยเขาไปที่ชอบๆ เถอะ
‪ขอบคุณที่อุตส่าห์ลำบากนะคะ
‪ว่าไงลุง
‪- มีอะไรยัยหนู ‪- เยเทอร์บ้าไปแล้ว
‪อยู่ดีๆ เธอก็อยากย้ายกลับไปอยู่บ้านเกิดเรา
‪เธอกำลังเก็บของอยู่
‪ฉันไม่มีทางกลับไปบ้านนอกนั่นเด็ดขาด
‪เข้าใจมั้ย ฉันไม่ไป
‪โอเค เอามือถือแม่เธอมา
‪แล้วส่งเบอร์ที่โทรไปหาเขาช่วงสามวันที่ผ่านมา
‪ทำได้มั้ย โอเค บาย
‪ผมก็ไม่ได้ทำงานให้คุณแล้ว เยเทอร์
‪ผมมีลูกค้าใหม่สองคน
‪ไอ้สารเลวนั่น
‪ทำไม เพราะมันชาติชั่ว
‪ฉันต้องทิ้งมาจิตแม่งเดี๋ยวนี้
‪ซาดึก แนะนำให้ฉันหน่อยสิ
‪เหมือนที่เคยแนะนำฉันสมัยเรียน ‪บอกทีว่าฉันต้องทำยังไง
‪มองฉันสิ
‪มองฉัน นายมีอะไรให้ฉันใช้ได้ใช่มั้ย
‪มาอิเด ถ้าหย่าแล้วเธอจะต้องเสียเท่าไหร่
‪สามล้าน ห้าล้าน หรือมากกว่านั้น
‪ฉันหารูปถ่ายที่อาจจะช่วยได้
‪เยี่ยมเลย ขอบคุณ…
‪แต่ฉันต้องการเงิน สักสามแสน
‪ให้ฮูเซยินเอาไปที่อะพาร์ตเมนต์ฉันพรุ่งนี้
‪โอเค
‪มาอิเด เธอใจกว้างพอกับอาริฟเลย
‪ขอบใจ
‪มาจิต ฝีมือนายรึเปล่า
‪นายไม่ทำถึงขั้นนี้หรอก ฉันเกือบตายแล้ว
‪อาจจะเป็นคู่แฝดก็ได้ ใช่
‪ฉันไม่ชอบเจ้านูรีนั่นเลย
‪"พรุ่งนี้ สิบเอ็ดโมง เบอร์นี้"
‪เก่งมากปีนาร์
‪ดูหน่อยว่าเบอร์ใคร
‪(คาดริเจ โครู)
‪คาดริเจเหรอ
‪เจฟเดต
‪คนที่บอกให้เยเทอร์เลิกตามหา…
‪แน่ละ
‪เป็นคุณคงคิดออกภายในสองวิ
‪แน่ละสิ
‪เข้ามา
‪อ้าว ซาดึกอยู่บ้าน
‪ยู้ฮู หวัดดี เรามาแล้ว
‪เมรัลย้ายออกจากบ้าน
‪เธอจะมาอยู่กับเรา ‪จนกว่าจะไปเอสกิซีเฮียร์
‪คุณไม่เคยอยู่บ้านอยู่ดี
‪เราไปชอปปิ้งกันมาด้วย ‪เธอบอกว่าที่เอสกิซีเฮียร์หนาว
‪เมรัล ชิเมน
‪มีอะไรให้ช่วยเหรอคะ
‪อยากสวมบทชู้รักเป็นครั้งสุดท้ายมั้ย
‪(วันที่เก้า)
‪ไปกัน
‪(ธนาคารทารา)
‪- ฉันจะเบิกได้เมื่อไหร่ ‪- เมื่ออายุ 18
‪อะไรนะ นั่นตั้ง…
‪คุณหมดตัวแต่ก็ให้เงินฉันหมดเลย
‪คุณไม่ใช่คนดี เป็นคนโง่ต่างหากลุง
‪(บ่ายสอง ห้านาที)
‪จังหวะเทมโปกราเว
‪หนึ่ง…
‪สอง…
‪มาสิ
‪คุณเมรัล
‪อยู่มั้ยคะ
‪ฉันคาดริเจค่ะ เราคุยกันทางโทรศัพท์
‪หวัดดีค่ะ
‪ยินดีต้อนรับ
‪อย่างที่คิดไว้เลย
‪จับเขาไว้
‪โอ๊ะ…
‪เปิดประตูสิวะ เปิด!
‪เปิดประตู ฉันแค่อยากคุยด้วย สัญญา
‪- จะออกไปแล้ว ‪- ชูมือขึ้น
‪ไอ้ห่า…
‪แสบโว้ย มึงโดนแน่!
‪ไอ้สารเลว
‪บอสรู้เรื่องนี้รึเปล่า
‪ไอ้เวรเทฟฟิกตลบหลังพวกเราทุกคน
‪มันเปิดเซฟ
‪พวกนายเอาอะไรไป
‪ห้าหมื่นยูโร
‪กับใบเสร็จรถเถื่อน
‪แค่นั้นเหรอ
‪สาบานได้ ฉันทำตามคำสั่งเทฟฟิกเท่านั้น
‪เงินอยู่ในรถ
‪เอาไป เอาเงินไปเลย
‪แกโชคดีไปที่ที่นี่เป็นบ้านเพื่อนฉัน
‪ไม่งั้นฉันจะปล่อยให้นายเลือดออกหมดตัวอยู่นี่
‪ยังไงบอสก็จะหานายเจออยู่ดี ‪ฝากหวัดดีบูลด็อกด้วย
‪ลุกขึ้นๆ
‪เขาหลอกยังไง
‪เขาทุบตีฉัน
‪ใคร
‪เจฟเดต
‪นายตบตาทุกคนซะสนิทเลย
‪เขาว่าไง
‪สัญญาว่าจะหนีไปด้วยกันเมื่อเจฟเดตไม่อยู่เหรอ
‪เอางี้นะ
‪ผมว่าเขาสมคบคิดกับเบเฮีย
‪น้องสาวหัวสูงของคุณ
‪เพื่อเขี่ยคุณทิ้ง ผมมั่นใจเลย
‪เขาบอกให้คุณขายบ้านเหรอ
‪ว่าแล้ว
‪ทีนี้ คาดริเจ…
‪ผมจะปล่อยคุณไปซะ โอเคมั้ย
‪คุณจะลืมทุกอย่างแล้วหายตัวไปซะ
‪เพราะมีแก๊งมาเฟียทั้งแก๊งตามล่าไอ้ชั่วนี่อยู่
‪ขายบ้านซะ พาลูกๆ ย้ายไปอยู่อดาปาซารี
‪มา ไปซะ
‪สงสัยนกน้อยของเยเทอร์จะใบ้กินซะแล้ว
‪เราอยู่กันแค่นี้
‪พูดมา
‪เธออยู่ไหน
‪- ใคร ‪- คนรักของเจฟเดต
‪เธอโทรหาคาดริเย บอกว่ารู้ทุกอย่าง
‪เมรัล เธอเป็นนักแสดงที่ประสบความสำเร็จมาก
‪- ไม่ใช่คนรักของเจฟเดตเหรอ ‪- ไม่ใช่ ไอ้โง่
‪- ว่ามาได้ ‪- ซาดึก ฉันมีเงินเยอะนะ
‪ถ้าสนใจ…
‪ก็มีทางอื่น
‪"ไม่มีอะไรบอกลาได้เหมือนลูกปืน"
‪พูดมา
‪ฟังนะ คู่แฝดนั้นมันโรคจิต ทั้งคู่เลย
‪แต่คามิลแม่งจิตป่วนสุดๆ
‪มันหมกมุ่นกับ "ความสุขอันบริสุทธิ์"
‪ไม่ยอมฟังเหตุผลอะไรเลย
‪ฉันเคยแอบถ่ายพิธีกรรมของพวกนั้นครั้งนึง
‪แต่พวกนั้นไม่เคยเลยเถิดขนาดนั้น
‪สินค้าของฉันโดนหั่นเป็นชิ้นๆ
‪เจฟเดตกับลูกน้องเขาต้องช่วยกันกลบเกลื่อน
‪แต่เจฟเดตตัดสินใจเก็บบางอย่างไว้
‪มีดที่พวกเขาใช้
‪แน่นอนว่ามีรอยนิ้วมือของพวกเขาติดอยู่
‪นั่นสิ นายจะแบ่งเงินแบล็กเมลกับเจฟเดตทำไม
‪นายกำจัดเขายังไง
‪คาดริเจช่วย
‪เธอจนตรอก ยอมทำตามคำสั่งฉันทุกอย่าง
‪แค่หยดยาสองสามหยดในน้ำของเขา ‪ก่อนเขาจะขึ้นรถ แล้วก็…
‪ตู้ม!
‪คาดริเจเลยลาภลอยแทนเชฟเดต
‪เธอได้ทั้งเงินและบ้าน
‪ทำไมนายถึงใช้คาดริเจ
‪นายเก็บมีดไปแบล็กเมลเองก็ได้
‪เสี่ยงเกินไปสำหรับฉัน
‪แต่เพราะสามีของคาดริเจทำงานให้บริษัท
‪พวกนั้นเลยไม่กล้าแตะต้องเธอ
‪แล้วนายก็จะได้ทั้งเงินและบ้าน หัวหมอดีนี่
‪ใช่ ถ้าแกไม่เข้ามาเสือกซะก่อน
‪หมายความว่าไง
‪- อาห์เมต… ‪- ความผิดของนาย
‪นายเข้าใกล้เกินไป
‪อย่ายุ่งกับไอ้ซาดึกนั่น
‪เราไม่รู้ว่ามันเป็นใคร ถ้ามันทำงานกับตำรวจล่ะ
‪อ๋อ
‪พวกนั้นปล่อยเขาไปเหรอ
‪พวกนั้นไม่ได้ทำอะไรเขา
‪ฮัมซาที่รัก จัดการอาห์เมตพอ
‪ได้ข่าวว่านายเจอบอสแล้ว
‪อาฮะ ทุกคนที่ตามหานายมาขอให้ฉันช่วย
‪ถ้านายไม่เข้ามาเสือก…
‪กับวงในของฮัมซา
‪ฉันคงรู้ทุกย่างก้าวของบอสแล้ว
‪แล้วนายก็ทำให้ฮัมซาโดนฆ่า ‪เมื่อเขาหมดประโยชน์
‪ตานายแล้ว
‪บอกมาว่านายรู้อะไรบ้าง
‪แม่ของนาย
‪เธอให้สร้อยข้อมือฉันมา ‪อ้อนวอนให้ฉันตามหานาย
‪ฉันเลยถามตัวเอง ‪"ทำไมอยู่ดีๆ เธอถึงถอดใจ"
‪"ใครจะเกลี้ยกล่อมเธอได้บ้าง"
‪นายนี่เอง
‪แล้วที่เหลือก็ง่ายดาย
‪ฉันโทรหาปีนาร์
‪น้องสาวของนายน่ะ
‪คนที่นายเอาไปขาย…
‪เธอให้เบอร์ที่โทรหาแม่นายมา
‪แล้วนายก็มา
‪อีกะหรี่ฮาติเจ!
‪เธอชื่อปีนาร์
‪เธอมีสิทธิ์ใช้ชื่อที่เหมาะกับเธอ
‪มองกล้อง มองสิ
‪(พัสดุพร้อมส่งแล้ว)
‪เดินไป
‪จะสั่งเสียอะไรมั้ย
‪แกทำแบบนี้กับฉันทำไม
‪พวกแกฆ่าเด็กกำพร้าไปกี่คนแล้ว
‪นั่นแหละเหตุผล
‪ฉันก็เคยเป็นเด็กกำพร้า
‪เขาอยู่ในที่ที่ปลอดภัย
‪- วอดก้ามั้ย ‪- ไม่ละ ผมต้องขับรถ
‪เก่งมาก
‪คุณล่อปีศาจออกมาจากหลุมได้
‪รู้ใช่มั้ยว่าอันตรายนะที่คุณมาที่นี่
‪อ่า…
‪หรือคุณก็ชอบเดินตามริมหน้าผาเหมือนกัน
‪ไม่ละ ขอบใจ
‪ผมเตรียมมาตรการไว้แล้ว ไม่ต้องห่วง
‪พวกคุณจะทำอะไรกับเทฟฟิก
‪เราจะสานต่อที่ค้างไว้
‪เขาจะนำทาง
‪แล้วเราจะสำรวจขีดจำกัดความกลัว ‪ความสยดสยอง…
‪ขีดจำกัดของ "ความสุขบริสุทธิ์" อะไรนี่
‪มีวิธีอื่นนอกจากใช้ความรุนแรงมั้ย
‪ความสุขบริสุทธิ์นั้น
‪เกิดจากความชั่วร้าย
‪เช่นเดียวกับที่ปีศาจเกิดจากสิ่งที่อยู่ในใจ
‪ยังไงความดีและความชั่วก็เป็นพี่น้องกัน
‪อาจจะ
‪แม้แต่คนดี
‪ก็กลายเป็นคนเลวได้ ‪เมื่อตามหาความยุติธรรม
‪ดี ตามมา
‪คุณคนเดียว
‪เอากุญแจมา เอามา
‪ตามมา
‪ถ้าพกอาวุธมา ก็ทิ้งไปเดี๋ยวนี้
‪เตะมาตรงนี้
‪กระเป๋าด้วย โยนมา
‪เรามาถึงแล้ว
‪อีกไม่ไกลหรอก
‪สะพานไม้
‪เอาโทรศัพท์มา
‪ทำเป็นปากดี
‪ขาฉัน
‪(บีลัล)
‪เฮ่ย
‪เทฟฟิกอยู่ตรงนั้น
‪เอาตัวเขาไปก่อนพวกสัตว์ร้ายจะได้ไป
‪แกจะไปไหนวะ
‪กราเว
‪หนึ่ง…
‪หนึ่งพันหกร้อยแปดสิบเอ็ด…
‪หนึ่งพันหกร้อยแปดสิบสอง…
‪ว่าไง
‪เงินกับใบเสร็จอยู่ในตู้เซฟ
‪และนี่คือกุญแจรถของฮัมซา
‪ฉันคงไม่เชื่อแน่ถ้าไม่ได้เห็นกับตาตัวเอง
‪ฉันล้อเลียนนาย เรียกนายว่า "นักสืบ"
‪ฉันผิดมหันต์
‪ฉันติดหนี้นายแล้ว
‪เอางี้นะ คุณซาดึก
‪เก็บรถของฮัมซาไว้
‪แล้วขออะไรก็ได้
‪เงินหรืออะไรก็ได้แล้วแต่เลย
‪บอสชดใช้หนี้เสมอ
‪ฉันไม่อยากได้อะไรทั้งนั้น
‪ฉันจะให้ที่อยู่นายสองที่
‪- โอเค ‪- ส่งข้อความถึงพวกเขาจากฉัน
‪อย่าเสียเวลาเลย
‪กลับบ้านไปซะ ซาดึก
‪เรา เทฟฟิก และทุกอย่างที่จะเกิดขึ้นที่นี่…
‪ลืมทุกอย่างซะ
‪อย่าได้เจอกันอีกเลย
‪เราไม่ติดค้างอะไรกันแล้ว
‪ตกลงมั้ย
‪ฟังนะซาดึก ฉันมาเตือนให้นายใช้เหตุผลหน่อย
‪คิดว่าอัยการจะเปลี่ยนใจตอนนี้เหรอ
‪สิ่งที่ควรทำตอนนี้และสิ่งที่จะเป็นผลดีกับนายที่สุด
‪คือรับผิดแทนซะ
‪แล้วช่วยไม่ให้เรซซานต้องปวดหัว
‪ฉันพร้อมจะจ่ายเท่าไหร่ก็ได้
‪ฟังนะ อาริฟ อัคคูรต์
‪ตอนนี้ได้เวลาแสดงความมีน้ำใจแล้ว
‪เราจะทำอย่างนี้ เงินชดเชยนั่น…
‪เพิ่มเป็นสองเท่า ‪เพราะพวกคุณรวมหัวกันฉ้อโกง
‪ฉันรับผิดแทนเรซซาน เดมีร์เมื่อเจ็ดปีก่อน
‪โอเคมั้ย
‪เธอเพิ่งแท้งลูก
‪และตอนนี้ฉันกำลังตั้งครรภ์
‪ผมไม่ใช่สามีคุณแล้ว เขาต่างหาก
‪รออะไรอยู่ โทรหาเรมซีให้เขาเอามาทันที
‪ใช่ คุณเอทีเอ็ม ให้เขาเอาเงินมาเลย
‪ระหว่างที่เรารออยู่
‪ก็เล่าเรื่องกลโกงที่พวกคุณทำกัน
‪ผมควรจะรู้ว่าจะต้องรับผิดข้อหาอะไร
‪ก็ได้
‪เอาคร่าวๆ นะ
‪นี่เงินของคุณ
‪อันดันเต้
‪- หนึ่ง… ‪- เขาเป็นบ้าเหรอ
‪ทำอะไรของนาย
‪พยายามตัดสินใจ
‪ไปอยู่บนเกาะเขตร้อนด้วยเงินนี้
‪หรือเปิดโรงแรมในเอสกิซีเฮียร์
‪ที่แน่นอนคือฉันไม่ยอมติดคุก
‪- ซาดึก ขอร้องละ ‪- เดี๋ยว
‪แล้วรับเงินทำไม คิดจะต้มตุ๋นฉันเหรอ
‪ใครเพิ่งยอมรับว่าฉ้อโกงล่ะ
‪(บันทึกเสียง)
‪ไม่รู้ว่าเคยอ่านดอสโตเยฟสกีกันรึเปล่า ‪แต่พระเอกของเขาเก่งมาก
‪เรซซานไม่ชอบพระเอก
‪แต่ควรทำตามคำแนะนำของฉันไว้นะ
‪ยอมสละอิสรภาพซะ
‪อย่างที่ฉันทำเพื่อเรซซานเมื่อเจ็ดปีก่อน
‪เป็นพระเอกเหมือนในนิยาย
‪อีกไม่กี่เดือน ทนายค่าตัวแพงของคุณ ‪ก็จะทำให้คุณได้ออกมาแล้ว
‪หนึ่ง…
‪สอง สาม
‪สี่ ห้า
‪หก เจ็ด
‪แปด…
‪เขาไม่เคยอ่านดอสโตเยฟสกีเหมือนกันสินะ
‪เขาภักดีกับคุณแค่แปดวินาที
‪อ้อ แล้วก็…
‪ผมรู้ว่าคุณไม่ได้ท้อง
‪เกิดอะไรขึ้น
‪กับความมีน้ำใจ ไม่เห็นแก่ตัว
‪ของคนดีคนนั้น
‪ผมเปลี่ยนไปแล้ว
‪ผมไม่ใช่ซาดึกแล้ว
‪ตอนนี้ผมเป็นอาดิล
‪มานี่สิจ๊ะ
‪นี่ครับ
‪พวกเขาตะเกียกตะกายพยายามจะเห็นเขา
‪ฉันเองก็เป็นเหมือนพวกเขา
‪เป็น…
‪ซาดึก คุณขัดจังหวะจนฉันลืมบทไปเลย
‪คำพูดของโรมิโอจะถึงหูอันงดงาม ‪ของจูเลียตได้ยังไงล่ะ
‪ไปเก็บของ เราจะไปเอสกิซีเฮียร์กัน
‪- เย่! ‪- ซาดึก
‪ตอนนี้ฉันชื่ออาดิลแล้ว
‪โอเค ฉันชอบชื่อนี้
‪(สร้างจากนวนิยายของเมห์เมต เอโรลู ‪ที่มีชื่อเดียวกัน)
‪คำบรรยายโดย อรภาริน อ่อนกอ