Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
INSPIROWANE PRAWDZIWYMI WYDARZENIAMI
PRZYCHODNIA LEKARSKA
- Siöström? - Tak.
- Witam. - Dziękuję.
- Od dawna pani choruje? - Dwa, może trzy tygodnie.
I nic pani nie zjadła? Nie brzmi to…
Przyszedłem do Louise.
- Byłem umówiony. - Proszę wziąć numerek i zaczekać.
Ale ja nie jestem chory. Mam się spotkać z Louise.
Dobrze. Proszę wziąć numerek. Za chwilę panu pomogę.
Rozumie mnie pan?
- Rachunek? - Poproszę.
To dla pani. Proszę usiąść.
Numer 55.
- Co ty na to? - Nadciąga fala upałów.
Noce będą duszne.
Numer 56.
…ciepłe prądy w nocy. Możliwe, że w głębi lądu…
Numer 56?
Nie ma.
Numer 57.
OBSŁUGIWANY: NUMER 57
Numer 59.
W czym mogę służyć?
Przyszedłem do Louise, mojej żony. Byłem umówiony.
Dobrze, ale Louise ma pacjenta w ambulatorium.
- Przekażę wiadomość… - Idź po nią.
- Słucham? - Przyprowadź ją.
- To sprawa między mną a nią. - To przychodnia.
Louise ma pacjenta.
Jeśli to spawa prywatna, musi pan zaczekać.
- Byliśmy umówieni… - Numer 60.
Numer 60.
Gdzie moja żona? Gdzie Louise?
PÓŁTORA DNIA
- Gdzie ona jest? - Proszę, nie!
No gdzie?
Co się dzieje?
Co tu robisz?
- Nie możesz tu być. - Mogę być, gdzie chcę.
- Wyjdź. - Czemu nie przyszłaś?
- Nie możesz tak tu wpadać. - Czekałem w kawiarni, jak mówiłaś.
Pracowałam.
Kłamiesz. Czekałem godzinę. To już drugi raz!
Artan, proszę, musisz wyjść. Spotkamy się po pracy.
- Słowo. - Gdzie ona jest?
Mów.
To prawdziwa broń?
- Gdzie ona jest? - Oszalałeś.
- Mów, gdzie ją ukryłaś! - Wzywam policję.
Przysięgam, zastrzelę nas oboje.
Jasne?
Nie…
Artan, nie!
Z drogi!
Gdzie ona jest?
Gadaj!
U moich rodziców!
Nie!
Szlag.
Nie!
Louise?
Co robisz?
- Wiem, że cię rucha. - On krwawi!
Proszę, puść mnie.
Chodź.
Możesz nią ruszać?
POLICJA
Artan.
Cholera.
- Musisz z tym skończyć. - Czekaj, myślę!
Zamknij się, Louise!
Mam odebrać?
Odbiorę.
Halo?
Mówi doktor Simon Yakoub.
Zgadza się.
Nie, nikt nie jest poważnie ranny.
Ma pistolet.
Celuje nim we wszystkich.
- Louise Bremer. - Kończ!
- Chcą z tobą rozmawiać. - Masz nie gadać z glinami!
Artan?
Artan…
Odłóż broń.
Wyrzuć ją.
Pierdolony telefon!
Ty!
Zamknij mordę!
Możesz być cicho?
Dajcie marker i jakąś kartkę!
Szybko!
Dużą kartkę papieru!
A teraz pisz!
„Chcecie rozmawiać? Jeden z was może wejść”.
„Jeden” dużymi literami!
Tu 13-01-16. Jesteśmy przed przychodnią lekarską.
Tu 13-91-10.
Napastnik jest agresywny i niezrównoważony.
Mam informację, że jest uzbrojony. Odbiór.
Tu 13-91-10. To brunet, około 180 centymetrów wzrostu…
JEDEN Z WAS MOŻE WEJŚĆ. NAGO!
Tu 13-91-20. Przyjęłam.
Tu 13-91-40. Pogadajcie ze świadkami. Nie chcę, żeby ktoś postronny ucierpiał.
10-31-00, tu 1-0. Odbiór.
Tu 31-00, co z jednostką regionalną?
Są na ćwiczeniach w Norwegii,
ale jesteśmy w kontakcie ze Sztokholmem i oddziałem antyterrorystycznym.
Przyjąłem. Odbiór.
Antyterroryści są trzy godziny od was.
Zrozumiałem. Bez odbioru.
Bez odbioru.
Otwórz!
Powoli.
Jestem Lukas Malki. Nie mam broni.
Mogę wejść?
Jest sam?
Wpuść go i zamknij drzwi.
Jesteś z policji?
Pokaż odznakę.
Czyli to ciebie przysłali.
Obróć się. Powoli.
Mogę?
Ktoś jest ranny?
- W porządku? - On się nie liczy.
- A ona? - Upadła. Nie moja wina.
W porządku.
- Nikt więcej nie musi ucierpieć. - Nikt nie ucierpiał!
Jasne.
- Jestem Lukas, a ty? - Nieważne.
- Jakoś muszę się do ciebie zwracać. - To nie rubryka towarzyska.
Tylko imię, żeby łatwiej się nam gadało.
Mów mi Zlatan.
Dobrze.
- Zlatan. - Ma na imię Artan…
- Zamknij się, Louise! - Artan, Zlatan… Nieistotne.
Skąd jesteś?
Co cię to obchodzi? A ty?
- Chcę cię tylko poznać. - Nie jestem twoim kumplem.
- Nie przyszliśmy na browarka. - Dobra.
Więc co tu robimy?
- Czego chcesz? - Zamknij się!
Posłuchaj, Artan. To my rozmawiamy.
Potrzebuję auta.
Dobrze.
Mogę sprawdzić twój plecak?
Po co?
Myślisz, że to bomba?
Nie jestem terrorystą!
- Skąd ta myśl? - Dla was każdy imigrant to terrorysta.
- Chcę tylko sprawdzić plecak. - Nie mam innej broni.
- Więc to nie problem, żebym zajrzał. - Załatw auto!
Pogadamy o samochodzie, gdy pokażesz, co masz w plecaku.
Prosiłeś, żeby ktoś przyszedł, więc jestem.
Nieuzbrojony. Ty trzymasz pistolet.
Ale ufam ci.
Też musisz mi zaufać.
Zadowolony?
A teraz skołuj auto.
Dobrze, Artan.
Ten pistolet jest naładowany?
A jak myślisz?
- Dokąd pojedziesz? - Nie twoja sprawa.
Daj nieoznakowane auto z ciemnymi szybami. I bez sztuczek.
- A ty bądź cicho! - Będę z tobą szczery, Artan.
Na razie to nic poważnego. Groźby karalne, posiadanie broni…
To wszystko. Na tym może się to skończyć.
Lukas, tak?
No to posłuchaj.
Zabiję ją.
Siebie też. Rozumiesz?
- Już mi nie zależy. - Proszę, Artan!
- Pomyśl o Cassandrze. - Nikt nikogo nie zastrzeli.
- Kim jest Cassandra? - Ukryła przede mną moją córkę!
Mam prawo do opieki.
Mówisz, że mnie kochasz, a potem wyrzucasz na bruk!
- I zabierasz dziecko! - Nie jest twoją własnością.
- Nie wiem, co zaszło między wami… - Nic nie wiesz!
Przestań pytać i załatw auto!
Załatwię.
Naprawdę.
Ale to nie trwa pięciu minut. Mamy tylko jeden nieoznakowany radiowóz.
Mam to w dupie, jasne?
Dobrze.
- Muszę pomówić z moimi ludźmi. - Zostajesz tu.
Wiem, że planujecie szturm.
Krzycz z okna. Twoi kumple mogą przyjść pod drzwi.
Żadnych rozmów przez telefon!
Artan.
Wypuść osoby postronne.
Kogo? Ich?
Nie obchodzą mnie. Mogą iść.
- Nie wiem, co tu jeszcze robią. - Co?
- Możemy iść? - Tak! Wynocha!
- Zostanę z tobą. - Idź, Kristin. Poradzę sobie.
Nie, zostaję.
- Ja też. - On musi iść!
Resztę mam gdzieś, ale on ma zniknąć!
Wynoś się!
Dostaniesz ją później, pizdo.
Artan, to nie tak, jak myślisz.
- A co myślę? - Że ja i Simon…
- Że go pieprzysz? - Nie jest tak.
Więc cię nie bzykał?
Nie.
Zaczekaj.
Dobra.
Zostało nas czworo.
ARTAN KELMENDI
SKAZANY ZA NAPAŚĆ WALKA O PRAWO DO OPIEKI
Mamy jakieś nieoznakowane auto?
Z ciemnymi szybami! Nie chcę zarobić kulki od snajpera.
ANTYTERRORYŚCI OPÓŹNIENI
Możemy coś znaleźć i zakryć okna.
- Ale to potrwa. - Macie 15 minut!
To za mało czasu.
Bądźcie mądrzy i go znajdźcie!
Daj znać, gdy będzie auto.
MUSIMY CZEKAĆ NA ANTYTERRORYSTÓW
Jak ktoś będzie na klatce, będę strzelał!
- Zamknij drzwi! - Dobrze.
W porządku.
W porządku, Artan.
Auto jest w drodze.
Artan?
Muszę wziąć leki.
Jakie leki?
Potrzebuję ich. Są w moim pokoju.
- Proszę! - Przyniosę ci je, Louise.
I weź zasłony! Duże!
Policja podstawiła samochód.
Czarny volkswagen zaparkował przed wejściem do przychodni.
Wcześniej dwóch policjantów…
KAMERA 1 (WEJŚCIE GŁÓWNE)
Pokaż schowek.
- Pusty. Drzwi widzisz. - Dobra.
NUMER NIEZNANY
Jedź.
Przed nami skrzyżowanie. Gdzie jechać?
Kieruj go.
Na zachód drogą E14 przez jakieś 50 minut.
- Potem powiem, co dalej. - Artan…
Pistolet może przez przypadek wystrzelić.
Możesz celować gdzieś indziej?
Skup się na jeździe!
To krótkofalówka.
Tak możemy rozmawiać z policją.
Mam kontakt z nimi, a oni ze mną. To jasne?
Co, do cholery?
Jaja sobie robisz? Szyby miały być przyciemniane!
Dałeś im tylko 15 minut.
- Mówiłem, żadnych sztuczek! - To nie sztuczka.
Zastrzelicie mnie przy pierwszej okazji.
Spokojnie, nie mamy dostępu do takiej broni.
Ale gdybyście mieli…
Czemu za nami jadą?
Mają nas nie śledzić!
- Artan… - Powiedz im to!
Artan!
- Artan… - Nie zatrzymuj się.
Spójrz na mnie! Musisz coś zrozumieć.
Są tu dla naszego dobra. Mają nas chronić, rozumiesz?
- Nikt nie chce cię skrzywdzić. - Proszę…
Nie wtrącaj się!
Ja tu rządzę.
Gdzie twoja obrączka?
- Co? - Obrączka! Gdzie ją masz?
1-0 do 13-16-20, odbiór.
Artan.
Słyszysz mnie?
13-16-20, słyszysz mnie? Odbiór.
Jedź!
Ktoś czegoś spróbuje i przysięgam, będę strzelał!
16-20, odbiór.
Jedziemy drogą E14 na zachód. Bez odbioru.
Przyjąłem. Bez odbioru.
- Czemu jedziesz tak wolno? Przyspiesz! - Nie wiem, dokąd jedziemy.
A ty trzymasz naładowany pistolet przy głowie Louise.
Jeśli przyspieszę, narazisz życie jej, swoje,
policjantów i innych uczestników ruchu.
To usiłowanie morderstwa.
Nikogo nie zabiłem.
- Nie. - Nie.
Pilnujmy, żeby nikt nie ucierpiał.
Ze spokojem, Artan.
Halo?
Co?
Nie mam nic do powiedzenia.
Skąd macie ten numer? Nie dzwońcie do mnie!
Włącz radio.
Chcę posłuchać wiadomości.
Szwedzki to drugi język…
…który wziął za zakładników pacjentów i personel…
Głośniej.
…jedzie drogą E14 na zachód nieoznakowanym radiowozem.
W jadącym w policyjnej asyście aucie, które prowadzi miejscowy policjant,
jest też żona sprawcy, którą nadal przetrzymuje.
Reszta personelu została uwolniona.
Policja donosi, że są bezpieczni.
Około 9.00 uzbrojony mężczyzna
wszedł do przychodni lekarskiej, grożąc personelowi pistoletem
i czymś opisywanym jako torba z bombą.
Zażądał…
Jaką bombą?
Nie mam żadnej bomby! Nie jestem terrorystą!
Zabrała mi córkę i robią ze mnie bin Ladena?
Wiem, że nie masz bomby.
Czemu pierdolą głupoty? Zrób głośniej.
16-20, odbiór.
Dorsz bałtycki…
Cholera.
Według WWF…
13-16-20, odbiór.
Tu 16-20.
Są doniesienia o bombie.
Nie mam żadnej bomby!
W samochodzie nie ma bomby. Powtarzam – żadnej bomby w 16-20.
Zrozumiałeś?
Tak, bez odbioru.
Z czego się śmiejesz?
- Nie śmieję się. - Słyszałem.
Masz broń. Dlatego tu jesteśmy. Zapomniałeś?
Jesteśmy tu, bo porwałaś moją córkę. Moją rodzinę.
Mam prawo do opieki.
Bo oszukiwałaś. Twoja rodzina też.
Najpierw trafiłem na ulicę, a potem do pierdla!
Kłamałaś, żeby mi ją zabrać!
- Artan. - Wiesz, co ona i jej rodzice zrobili?
Przyszli do mojego domu i wyrzucili mnie na ulicę.
- To było moje mieszkanie. - A ja płaciłem czynsz!
Bardzo rzadko.
Opowiedz gliniarzowi. Jest ciekawy.
- Co? - Powiedz o napaści.
To policjant. Wie, co jest słuszne.
- Niech przeczyta uzasadnienie wyroku. - Co tam napisano?
„Artan Kelmendi spędzi w więzieniu trzy miesiące, bo jest imigrantem”.
- Popchnąłeś tatę. Mógł skręcić kark. - Potknął się o własne nogi.
- Skazano cię. - Bo nie jestem niebieskookim blondynem.
Artan, wiem, że zabrzmi to dziwnie, ale…
musimy zatankować na najbliższej stacji.
O czym ty gadasz?
Kończy się paliwo.
Dopiero wyjechaliśmy.
Wiem, ale tak to wygląda.
- Zaplanowałeś to? - Nie.
Myślałeś, że pojadę tylko z nią, więc dałeś nam pusty zbiornik!
- Masz mnie za głupka? - Nie planowałem tego.
Zażądałeś szybko nieoznakowanego auta. Po prostu nie był zatankowany.
Żartujesz?
- Nie. - Często opierasz się na domysłach?
Zakładasz, kto jest winny, a kto nie?
- Tak działa szwedzka policja? - Nie.
Ale…
musimy się zatrzymać, żeby nie pchać auta przez resztę drogi.
Nic nie poradzę.
Dobra, ale ty tankujesz.
Oni mają być daleko, inaczej będę strzelał.
- Rozumiem. - To żart?
1-0 do 13-16-20, odbiór.
Ktoś zapomniał zatankować.
Musimy zjechać na następną stację benzynową.
Zrozumiałem.
Następna stacja to Bilisten i jest 12 kilometrów od was.
Dobrze. Bez odbioru.
Jedź.
- Nie zatrzymuj się! - Zbiornik jest prawie pusty.
Masz jechać dalej!
Bez paliwa daleko nie zajedziemy.
Myślałeś, że wpadnę w twoją pułapkę?
Pół Szwecji czeka tam ze snajperami.
Mieliśmy tylko zatankować.
13-16-20, tu 1-0. Minęliście stację.
Co teraz?
Spokojnie.
Jestem spokojny.
Ale potrzebujemy paliwa i muszę się zgłosić, żeby nie panikowali.
13-16-20, minęliście Bilisten. Wszystko pod kontrolą?
Powiedz, że tak.
Nie zgłoszę się, nie mając nic do powiedzenia.
Z każdą sekundą ciszy coraz bardziej się martwią.
Rozumiesz?
Staniemy na następnej stacji.
13-16-20, wszystko pod kontrolą? Odbiór.
Jechałem już tędy.
Zatrzymamy się na następnej stacji. Bez odbioru.
Pójdę zatankować.
Potrzebujecie czegoś? Wody, kawy?
Nie, dzięki. Nie dam się otruć.
Niczego nie chcemy. Tankuj i jedziemy.
- Możemy ruszać. - Czekaj.
Dobra, jedź.
KAMERA 5 (DYSTRYBUTOR)
- Masz dzieci, Lukas? - Co?
Tak, dwójkę.
Jak mają na imię?
Teodor i Bella.
A twoja żona?
Była żona. Emma.
- Nie jesteś żonaty? - Już nie.
Dlaczego?
Na to pytanie jest wiele odpowiedzi.
- Zależy, z kim porozmawiasz. - Rozmawiam z tobą.
Może przestaliśmy siebie słuchać.
- Zostawiła cię. - Nie.
Zmieniliśmy się.
Poznaliśmy się w liceum. Mieliśmy po 17 lat.
Spędziliśmy razem pół życia, ale oddaliliśmy się od siebie.
Jesteście teraz przyjaciółmi?
Dogadujemy się.
Bywa ciężko, ale staramy się ze względu na dzieci.
Wspólnie obchodzimy ich urodziny.
Tego typu rzeczy, które są ważne.
Artan?
Droga jest coraz gorsza.
Możesz skierować broń gdzie indziej? Jeśli kichniesz, wystrzeli.
Musisz mi zaufać. Nic ci się nie stanie.
- Może tak, może nie. - Może chcesz mnie zabić.
To gdzie obrączka?
Kosztowała 20 000 koron.
No i? Nie jesteśmy już małżeństwem.
Nic nie podpisywałem.
Wiem.
Muszę podpisać papiery.
Dobra.
Próbowała skrzywdzić moją córkę.
- Tak? - Tak.
Myślała, że Sandro jest chora. Ciągała ją po szpitalach
i faszerowała lekami.
A nie była chora?
W sylwestra zabrała ją na dwór nieubraną.
Było -20°C. To szaleństwo.
Nie rozpowiadaj historii mojego życia.
Potem spała przez miesiąc. Sam opiekowałem się Sandro.
Nie było cię przez całą ciążę.
Przepuszczałeś pieniądze w kasynie.
- Nasze pieniądze. - Czemu kłamiesz?
To kłamstwo! Byłem tam raz!
- Skoro tak mówisz. - Słyszałaś!
Nie jestem głucha.
Zajmowałem się Sandro. Ty po prostu odeszłaś!
Kłóciłaś się z matką, więc twoi rodzice nie pomagali.
Zabrałaś ją, gdy było ci to wygodne, choć była ze mną!
Byłam chora, a ty spałeś z tą tajską dziwką!
Twoja choroba to bujda!
Odeszłaś, a Vanida była lepszą matką od ciebie.
Odeszłam?
Co?
Nie rozumiesz, jak poważnie byłam chora?
- Byłam w szpitalu! - Raczej na wakacjach w lesie.
Na wakacjach?
Wbij sobie do łba, że byłam w klinice!
Nie było odwiedzin.
- Kto wie, co robiłaś? - Nie zaczynaj z tą zazdrością.
Kto wie, co tam robiłaś?
- Zastąpiłeś mnie dziwką. - Odebrałaś mi córkę!
- Byłam chora. - Jakim prawem?
- A ty jakie masz prawo? - Zmieniłaś się.
Prawie zabiłaś moją córkę i ją uprowadziłaś!
Twoi rodzice zgłosili mnie na policji!
- Zamknij się! - Ty się zamknij!
Uspokójcie się oboje, dobrze?
Nie wyobrażam sobie, jakie to było dla was straszne.
Czasem nie rozumiemy, co znaczy bycie rodzicem.
Coś może pójść źle.
Nie mów do mnie jak do nastolatki!
Widzisz?
Czasem próbujemy chronić bliskich, ale coś idzie nie tak.
Co z tobą? Zabrała dziecko na dwór w mróz.
Mama traktuje ją jak śmiecia, a ona wyżywa się na mojej córce, czaisz?
- Co robisz? - Zamknij się!
Potem wykąpała ją w gorącej wodzie.
Przecież…
przechodziłam pierdoloną psychozę!
- Rozumiesz to? - Kto tak robi?
Możesz odpowiedzieć?
Nie wiem.
Nie.
Nie wiem.
91-10, jak sytuacja? Odbiór.
16-20, dojeżdżamy do domu rodziców. Bez odbioru.
Przyjęłam. Bez odbioru.
Lukas, idź po Sandro.
- Cassandra tam jest? - Tak. Przyprowadź ją.
Nie możemy zabrać Cassandry do auta.
Chcesz ją narazić na niebezpieczeństwo?
To już zależy od ciebie.
Artan, to twoje dziecko.
Przekraczasz pewną granicę.
Artan, posłuchaj mnie.
Możemy to jakoś rozwiązać. Ty i ja. Obiecuję.
- Pomyśl o Cassandrze. - Myślę!
Idź po nią!
Stefan mówi, że zobaczysz ją, jeśli odłożysz broń.
- Ma ci coś do powiedzenia. - Pajac.
- Czego nie rozumie? - Artan.
Sandro jest w środku?
Dobra.
Wjedź do garażu. Posłuchajmy, co pajac ma do powiedzenia.
- Artan… - Ruszaj!
Gdzie Sandro?
Louise.
Gdzie Sandro?
- Z Wanją. - Idź po nią.
Za chwilę.
Nie przyjechaliśmy na kawę.
- Czego chcesz? - Możemy to jakoś rozwiązać.
- Możemy? - Przepraszam za tamto.
To było nieporozumienie. Prawda, Louise? Przepraszamy.
W sądzie i na komisariacie jakoś nie było ci przykro,
gdy popełniałeś… krzywoprzysięstwo. Kłamałeś.
Artan, co było, to było.
Zacznijmy od nowa.
Masz namieszane w głowie. Coś z tobą nie tak.
Proszę o wybaczenie. To chyba dobrze?
Kłamałeś, że cię uderzyłem. Nawet cię nie dotknąłem.
Zostawmy to za sobą, Artan.
Ty możesz to zostawić.
Ja trafiłem za kratki, bo się potknąłeś!
Wtargnąłeś do domu Louise i byłeś agresywny.
Masz udar, starcze?
- To był mój dom. Mieszkałem tam! - Mieszkanie jest moje!
A ty wszedłeś tam siłą, tak jak teraz.
Myślisz, że ty tu rządzisz?
Gówno prawda!
O co ci chodzi? O pieniądze?
Myślisz, że można mnie kupić?
- Nie można. - Powiedz, ile chcesz.
Mam cię dość. Idź po moją córkę.
- No co? Idź po nią, pajacu! - Posłuchaj mnie.
- Od razu się na tobie poznałem. - Stefan.
- Tato! - Jesteś ohydnym pasożytem.
- Stefan! - Słyszysz, Louise?
- Znam takich jak ty. Jesteś jak kleszcz. - Stefan!
- Przyczepiasz się do ludzi. - Pokaż prawdziwą twarz.
Im więcej wysysasz, tym ohydniejszy się stajesz.
Pokaż, kim jesteś.
Ty parszywy robaku, rozdepczę cię!
Stefan!
Zamknij ryj i idź po moją córkę albo pożałujesz.
Jeśli myślisz, że oddam jedyną wnuczkę Arabowi…
- Brudasowi… - Pojebało cię!
Jesteś w błędzie.
Gdzie Sandro?
- Artan… - Śpi.
Siostra pojechała z nią na spacer. Niedługo wrócą.
Zjawiła się cała rodzinka. Jeden pajac po drugim.
Zadowolona?
Do mnie mówisz?
- Mało problemów narobiłaś? - Nie chcę się kłócić, mamo.
- Jak sobie pościelesz, tak się wyśpisz. - Co?
- To niby moja wina? - Czekałaś 40 lat, żeby urodzić dziecko.
Podróżowałaś po świecie.
Tańczyłaś, ćpałaś i kto wie, co jeszcze.
A gdy nikt cię nie chciał, zrobiłaś sobie dziecko z tym leniem.
- Przeginasz. - Ostrzegam, Wanjo. Przyprowadź Sandro.
Nigdy nie myślałaś logicznie.
A gdy wszystko się sypie, my mamy naprawiać twoje błędy.
Zwariowałaś? Myślisz, że chodzi o mnie?
Zawsze chodzi o ciebie.
Dbasz tylko o siebie.
Skoro cię zawiodłam, czemu nie miałaś więcej dzieci?
Bałaś się o swoją wagę i urodę!
I kto tu myśli tylko o sobie?
Wiesz, że ludzie o tobie gadają?
Mówią, że nie dbasz o siebie i swoje ciało.
„Co się stało z Louise? Kiedyś była piękna”.
Mówią, że jesteś biedna.
Jak masz się zająć dzieckiem?
- Co chcesz powiedzieć? - Prawdę. Nie potrafisz tego.
Winisz innych. Nie możesz się opiekować Cassandrą.
Nie mów tak do niej!
Myślisz, że to jego wina?
Przy takim pochodzeniu inaczej nie umie.
Chce zobaczyć swoje dziecko. Trzeba było się z nim nie wiązać!
- Ostrzegałem. Idź po moje dziecko, suko! - Opuść broń!
- No już! - Opuść broń!
Kochanie!
Zaczekaj!
Czekaj!
Cześć, skarbie!
13-16-20, tu 1-0, odbiór.
Chodź.
Tu 16-20. Rozmawiamy.
- Puść ją. - Wszystko pod kontrolą.
Postaw ją. Chodź do mamusi.
Postaw ją.
- Postaw. - Nie, zaraz!
- Przemyśl to, Artan. - Chodź do taty.
Puść ją.
- Chodź tu! - Chodź do tatusia!
- No chodź. - Chodź do taty.
No chodź.
Chodź.
- Chodź do mamy, Cassandro. - I do taty.
Chodź do mamusi.
- Spójrz. - Chodź.
Tak…
Mamusia tęskniła.
Zobacz, co przywiózł tatuś.
- Właśnie! - Tęskniłam.
Spójrz.
Zobacz, Sandro.
Spójrz.
To ja, tatuś.
Spójrz, to ja, tatuś.
- Zapomniała mnie. - Proszę…
- Zapomniała. - Już dobrze.
Chociaż jestem jej tatą.
- Odjeżdżamy! - Dokąd?
Nie pozwolę, żeby do samochodu wsiadło dziecko!
- Ja tu rządzę. - Lukas…
Zobaczyłeś dziecko. Dość tego!
- Pomyśl. - Naprawdę jesteś gliną?
- Ten idiota nie może zabrać dziecka. - A tobie starczy faceliftingu.
- Artan… - Nigdzie nie jadą.
Myśl!
Przynajmniej zapnij jej pasy.
1-0, tu 13-16-20. Odbiór.
Tu 1-0, słucham.
Sprawdź dzisiejsze loty z lotniska Arlanda do Tirany.
Możesz powtórzyć? Odbiór.
Czy dziś są jakieś loty do Tirany?
Pytasz o loty pasażerskie ze Sztokholmu?
Powtarzam – czy centrala może sprawdzić
dzisiejsze loty ze Sztokholmu do Tirany?
Przyjąłem. Sprawdzimy i damy znać. Bez odbioru.
Artan, możesz zdjąć palec ze spustu?
Nie możesz trzymać tak broni, gdy Cassandra jest w aucie.
13-16-20, zgłoś się.
Tu 16-20, odbiór.
Mówi Jack Lilja. Rozmawiam z komisarzem Lukasem Malkim?
Tak, to ja.
Jestem negocjatorem.
Od teraz rozmawiasz ze mną.
Jak sytuacja w samochodzie, Lukas? Jak się czujesz?
Wszyscy jesteśmy cali.
Jedziemy w stronę Arlandy. Odbiór.
Dobrze. Widzimy pozycję touarega.
Oddział was obserwuje, a ja jestem tu, żeby wam pomóc.
Czy to prawda, że w aucie są też Artan Kelmendi i Louise Bremer? Odbiór.
Tak.
Już dobrze.
Wszystko w porządku.
Słyszę też dziecko.
Lukas, czy dobrze słyszę?
Tak.
To Cassandra Bremer.
Córka Louise i Artana. Ma mniej więcej rok.
Jedzie w foteliku.
W aucie są cztery osoby?
Zgadza się.
Chcę porozmawiać z Artanem. Możesz mu podać krótkofalówkę?
Chwileczkę.
Nie chcę rozmawiać. Czego on chce?
Pomóc ci jakoś rozwiązać tę sytuację.
Wciśnij przycisk, gdy mówisz.
Halo?
Artan, jestem Jack Lilja, negocjator.
- Jak się masz? Jesteś ranny? - Wszystko gra. W kółko o to pytacie.
To dobrze.
Pomożemy ci wyjść z tej sytuacji.
Niby jak?
Jeśli chodzi o lot do Tirany, żadna linia nie chce cię tam zabrać.
Dlaczego?
Halo?
Masz broń i wziąłeś zakładników. Nie ma takiej opcji.
To moja rodzina!
Trzymasz ich na muszce, więc są zakładnikami.
Żadna linia nie wpuści cię na pokład.
Artan?
- Artan? - Znajdźcie prywatny odrzutowiec.
Od teraz rozmawiam tylko z Lukasem.
Halo?
Artan?
Jesteś tam?
Lukas, zgłoś się.
Jestem. Jedziemy w stronę Arlandy.
Bez odbioru.
Zrozumiałem. Bez odbioru.
13-16-20, odbiór.
Tu Lukas, odbiór.
Chciałbym rozmawiać bezpośrednio z Artanem.
Słucha, ale nie chce rozmawiać. Jest zmęczony. Odbiór.
Przyjąłem.
Wygląda to tak.
Policja ma dostęp jedynie do samolotu rządowego poprzez SÄPO.
Minister poleciał nim do Hongkongu.
Potrzebna byłaby zgoda premiera. Dlatego samolot nie jest dostępny.
Odbiór.
Zrozumiałem.
Mam kontakt z ambasadorem Albanii.
Oferuje mu bezpieczny przejazd do Tirany,
jeśli wypuści rodzinę i odłoży broń.
Czy to jasne?
Powtórz ostatni fragment.
Powtarzam – zaoferowano mu bezpieczny przejazd do Tirany,
jeśli wypuści rodzinę i odłoży broń.
W godzinę załatwimy temat na Arlandzie z ambasadorem.
Zrozumiałem.
Artan?
Zapomnij o locie.
Co?
Masz ofertę bezpiecznego transportu do Tirany.
- Wolę pójść do Nieba niż stracić rodzinę. - Artan!
Artan, nie musisz iść na całość.
Nie ufam temu facetowi. Załatwmy prom.
Jak to?
- Jaki prom? - Do Polski. Dalej pojedziemy autem.
- Niech sprawdzi prom do Polski. - Nie możemy płynąć do Polski.
Nie…
Proszę, powiedz, co mam zrobić.
Zrobię wszystko.
Myśl racjonalnie, Artan.
Myślę. Niech sprawdzi prom.
Powiedz mu to!
Artan…
Artan odrzuca ofertę ambasadora.
Chce informacji o promach do Polski. Odbiór.
Powtórz. Chodzi ci o łódź?
Zgadza się.
Promy ze Szwecji do Polski. Chodzi o podróż morską.
Odezwij się, gdy będziesz coś wiedział. Bez odbioru.
Zrozumiałem. Bez odbioru.
Lukas…
Gadasz z nim jak cholerny polityk.
„Zgadza się.
Podróż morska. Powtórz”.
Powtórz to i tamto. Postaw się.
Chcę uniknąć nieporozumień.
Może iść do diabła, jeśli nie zrobi, co mówię!
To ważne, żeby wszyscy słyszeli, co jest mówione.
Zwłaszcza w takiej sytuacji.
Często w takich bywałeś?
Nie.
Ale znam skutki nieporozumień.
Mały pajączek na górze rynny był
Nagle przyszedł deszcz I w dół pajączka zmył
Wyszło słoneczko, deszcz wysuszyło wnet
Tyciutki pajączek po rynnie znowu wszedł.
Lukas, zgłoś się.
Słucham.
Jutro o 10.00 jest prom z Karlskrony do Gdyni. Odbiór.
Jedziemy tam.
Droga zajmie z sześć godzin.
Proszę, nie słyszałeś, co mówił?
Oferują bezpieczny transport do Albanii.
To świetny układ.
Ambasador jest na Arlandzie.
Jedźmy tam.
Coś wymyślimy.
Razem.
Nie chcę transportu.
Lukas, zgłoś się.
Nic nie spakowaliśmy.
Nie mamy rzeczy Cassandry. Potrzebuje jedzenia, ubrań, pieluch…
Chcesz zaczekać na dostawę? Przywiozą wodę. Może kawę?
Jedź, nie będziemy czekać. I żadnych więcej postojów.
- Artan… - Jedź!
Jedziesz z nami, Lukas. Aż do celu.
Lukas?
Jedziemy do Karlskrony. Bez odbioru.
Przyjąłem. Bez odbioru.
Uważaj, w papierowej torbie jest kawa.
Dzięki.
- Chcesz? - Nie dam się otruć.
Kubki są takie same. Równie dobrze mogliby otruć Lukasa.
Nic nie chcę.
Kawa dobrze ci zrobi. Nikt nie próbuje cię otruć.
Przestańcie zrzędzić, nic nie chcę. Ale dzięki.
Rozumiem, że nie miałeś w życiu lekko, Artan.
Ale nikt nie ma.
Mój syn prawie się do mnie nie odzywa.
Dlaczego?
No cóż…
Zdradziłem jego matkę. Doprowadziłem do rozpadu rodziny.
Z kim?
Wspólną znajomą.
Odkrył to Teodor, mój syn.
Jesteś teraz z tą znajomą?
Nie. Nie kochałem jej.
A żona?
Jej też nie kochałem.
Dlatego bardzo długo mnie nienawidziła.
Ale teraz jest dobrze. Dogadujemy się.
Moja córka Bella jest silna. Dobrze to zniosła.
Gorzej było z moim synem.
Rozjebałeś jego rodzinę. Nie dziw się, że chce cię zabić.
Wiem.
A prawo do opieki?
Nie straciłem go.
Ale Teodor zdecydował, że zostaje z matką.
Jak go odzyskasz?
To zależy od niego, Artan.
Mogę tylko postępować słusznie i liczyć, że mi wybaczy.
Próbuję mu powiedzieć, że…
wszyscy popełniamy błędy
i ważne, co z nimi robimy.
Jestem tylko człowiekiem.
Nie filozofuj. Jesteś jego tatą.
Miałem wybór.
Miałem.
I wybrałem źle.
Skrzywdziłem rodzinę.
Dlatego płacę cenę.
- Ile ma lat? - Jutro kończy 13.
Rano mieliśmy dla niego zaśpiewać, ale…
tak się nie stanie.
Dla ciebie najważniejsza jest Cassandra.
Musisz myśleć, jakim ojcem chcesz być.
Jak chcesz, żeby cię zapamiętała?
Próbuję ci to powiedzieć, Artan. Wszyscy mamy wybór.
Musimy starać się wybrać…
92-50, co się dzieje? Odbiór.
Tu 12-60. Na kładce były cztery, może pięć osób. Odbiór.
Rozlałam kawę!
22-40, czy to jajka? Cholera, na to wygląda.
Stać! Policja!
Tu 11-70, gonię ich.
Stać, mówię!
Tu 11-70.
Mamy ich. Pięcioro nieletnich. Przekazujemy ich kolegom.
Tu 22-40. Obrzucili samochód jajkami. Bez odbioru.
Sprawa załatwiona.
Tu 12-60, wracajmy do samochodów. Bez odbioru.
- Z Cassandrą w porządku? - Nie, Lukas!
Nic nie jest w porządku!
Niech cię, Artan! Kiedy to się skończy?
Gdy zastrzelisz Cassandrę? Albo mnie?
- Zastrzel się! - Myślisz, że boję się śmierci?
Skąd mam wiedzieć? Nie znam cię!
Nienawidzisz mnie? Spoko.
Myślisz, że ja siebie też nie?
Co?
Od leków drżą mi nogi.
Muszę brać tabletki, żeby zasnąć i się obudzić.
Biorę je, żeby nie mieć lęków.
Biorę je, bo boję się kolejnej psychozy!
Nie nienawidzę cię.
Ten koszmar nigdy się nie kończy.
- Zostawiłaś nas. - Myślisz, że tego chciałam?
Żadna matka nie chce skrzywdzić swojego dziecka!
Co dzień pytam siebie, czemu to mnie spotkało.
Dlaczego ja? W każdej cholernej sekundzie.
Byłam chora.
Chora. Rozumiesz?
Musisz to pojąć.
Nie chciałam zachorować.
Ale stało się.
Z pierwszych miesięcy życia Cassandry pamiętam tylko mrok.
Nieprzenikniony, pieprzony mrok.
I kochałam cię.
Naprawdę, ale…
Nie było cię przy mnie, gdy cię potrzebowałam.
Byłem przy Cassandrze.
I zdradzałeś mnie z inną.
Chciałam cię za to zabić.
Ona nic nie znaczyła. Zostawiłem ją.
Było za późno.
Za późno.
13-16-20, odbiór.
Co się dzieje? Odbiór.
13-16-20, możesz dać znać…
Dramat zakładników trwa już 17 godzin.
Wczoraj rano uzbrojony mężczyzna wszedł do przychodni lekarskiej,
sterroryzował personel i uprowadził kobietę.
Policja otoczyła przychodnię,
ale napastnik odjechał samochodem, do którego wsiadł z kobietą i policjantem.
Następnie grożąc bronią, zmusił ludzi do wydania mu córki,
która teraz też jest w samochodzie.
Według wcześniejszych doniesień mężczyzna miał mieć pas szahida,
ale policja zdementowała te informacje.
Konwój kieruje się na południe drogą E22.
Jedzie w nim policja i grupa antyterrorystyczna.
To były wiadomości.
Mamy informacje o promie. Odpływa za dwie godziny.
Gdy dotrzecie do doków, jedźcie drogą wytyczoną kordonem.
Konwój zaparkuje przy doku i zaczeka na prom. Odbiór.
- Zrozumiałem. - Bez odbioru.
To ten prom?
Tak sądzę.
Macie z nimi kontakt?
Artan pyta, czy mamy kontakt z promem.
Tak, przewoźnik został poinformowany.
Czekamy tylko na kapitana. Odbiór.
Przyjąłem. Bez odbioru.
Bez odbioru.
Proszę.
Zadzwoń do syna.
Ma urodziny.
Możesz zadzwonić.
Teo, mówi…
Tak.
Wiem, Teo.
Wiem, że jest wcześnie.
Wiem.
Przepraszam.
Próbuję…
Tak.
Dobrze.
Nie, w Karlskronie.
Dzwonię z telefonu kolegi.
Tak.
Chciałem powiedzieć…
że myślę o tobie.
Wszystkiego najlepszego.
Tak.
Nie…
Co powiedziałeś?
Naprawdę?
Dobrze.
Teo…
chcę powiedzieć…
że cię kocham.
I cokolwiek zrobisz, zawsze będę przy tobie.
Pamiętaj.
Dobrze.
Pozdrów…
Pozdrów mamę.
I Bellę.
I mamę.
Dzięki.
Dobra.
- W porządku. - Lukas?
Jesteśmy w kontakcie z kapitanem. Nie wpuści uzbrojonego człowieka,
ale pracujemy nad rozwiązaniem i wejście na pokład planujemy za 90 minut.
- Dobrze, bez odbioru. - Bez odbioru.
Lukas…
poproszę tę kawę.
- Ktoś zaraz przyniesie. - Możesz po nią iść?
Chcę pogadać z Louise.
Cześć!
Obudziłaś się?
Cześć, skarbie.
Kocham ją.
Wiem.
Proszę.
To moja obrączka.
To bicie serca Cassandry.
Z chwili narodzin.
Zbierałam się wczoraj do kawiarni.
Ale zasnęłam na kanapie.
Przepraszam.
Artan…
nie będziemy już razem.
Ale obiecuję, że będziesz widywał Cassandrę.
Nie mam nikogo innego.
Tylko was.
Weź to.
Przepraszam.
Już po wszystkim.
Pokaż ręce!
Ręce!
Wysiadaj!
Na ziemię!
Leż!
Wstawaj!
Dobrze.
Sandro…
Gotowe.
Napisy: Karol Radomski