Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
- Policja, w czym mogę pomóc? - O mój Boże!
W budynku jest włamywacz! Wyrzucił dziecko!
Jaki to adres? Z jakiej wysokości?
Z szóstego piętra. Jezu Chryste! Wyrzucili dziecko.
W budynku jest włamywacz. Boże!
Dobry Boże.
- Na miłość boską! - Odnotowuję incydent.
- Słyszy mnie pani? - Tak. Pomoc jest w drodze.
Dziewczynkę znaleziono na trawniku.
Siatka zabezpieczająca w pokoju Isabelli
została przecięta nożem i nożyczkami.
Myśleliśmy, że to miłość naszego życia.
Wyrzucili miłość naszego życia przez okno.
Czekamy na zeznania ojca i macochy.
Byli w mieszkaniu.
Policja jest tego pewna.
Ludzie widzieli w tej ofierze swoich bliskich.
Nigdy nie widziałem sprawy, która tak poruszyłaby opinię publiczną.
- Zrobili z tego widowisko. - Co jest, kurwa?
Sprawiedliwość!
Wiedzą wszystko.
Ale to nieprawda w przypadku Isabeli.
Nie wiemy wszystkiego.
To nie była typowa dla policji sprawa.
Mama zostawiła dziewczynkę żywą i odebrała martwą.
Sfabrykowali fakty, by uspokoić społeczeństwo.
Co się stało z dowodami rzeczowymi?
Kto zabił Isabellę?
Zbrodnia doskonała nie istnieje, nawet zaplanowana.
Kłamstwa wychodzą na jaw.
Przepraszam!
Nasz system prawny nie był gotowy na tak ważną sprawę.
Gdy policja zaczęła śledztwo, na jaw zaczęły wychodzić różne rzeczy.
Kolejne niespodzianki, szokujące fakty.
PRZERWANE ŻYCIE: SPRAWA ISABELLI NARDONI
- To jest piękne. - Tyle twoich zdjęć.
- To wy obie, Gi. - Święto Świętego Jana.
Jestem kuzynką Isabeli, cztery miesiące starszą od niej.
KUZYNKA ISABELLI
Zaczyna się.
Byłyśmy jak papużki nierozłączki.
Nasi rodzice byli bardzo młodzi,
więc miałyśmy tylko siebie nawzajem.
Byłam spokojniejsza od niej.
Miała silniejszą osobowość.
Była bardziej…
- Pobudzona. - Dokładnie.
Ja byłam wyluzowana, spokojniejsza.
Walczyła o to, czego chciała, a ty…
Łatwiej było mi przyjąć „nie”.
Miałam 17 lat, gdy zaszłam w ciążę. Chodziłam do szkoły.
Byliśmy zaskoczeni.
- Mój brat, który jest jej ojcem… - Mój tata.
kilka miesięcy wcześniej zaszła w ciążę.
Cieszyłam się, że będę mieć wnuczkę. Albo wnuka, wtedy nie wiedziałam.
Wtedy dowiedzieliśmy się o Carolinie.
To co innego, bo Carolina miała tylko 17 lat.
Rozwiedliśmy się, gdy miała 11 miesięcy.
Przez kolejne cztery lata mieliśmy wzloty i upadki.
Na początku nasza relacja była typowa dla rozwiedzionych rodziców.
Dogadywaliśmy się, ale zrobiło się trudniej, gdy poznał Jatobę,
Niewiele rozmawialiśmy,
ale zauważyłam, że dojrzała, gdy urodziły się jej własne dzieci.
Isabella bardzo kochała swoje rodzeństwo.
Lubiła spędzać z nimi czas.
Dla mamy, która pozwala dziecku spędzić weekend u taty,
to pocieszające, że ono lubi swoje rodzeństwo.
Chciałam, żeby była częścią tej rodziny.
Oni byli częścią jej życia, musiała tego doświadczyć.
Moje ostatnie wspomnienie…
W ten piątek poszła do taty.
29 MARCA 2008 NA PÓŁNOC OD SÃO PAULO
Dzień wypadku
był normalnym dniem.
Była sobota. Spotkałam się z przyjaciółmi.
Byliśmy na grillu i zadzwonił mój telefon.
„Mamo, Isa miała wypadek”.
- „Jak to?” - „Wypadła z okna”.
- „Gdzie?” - „Jest u Alexandre'a”.
„Wypadła, wypadła”.
Tamtej nocy była mgła. Było cicho.
Usłyszeliśmy zamieszanie w sąsiednim mieszkaniu.
Gdy poszliśmy spać, usłyszeliśmy kłótnię.
Kłótnia trwała od 15 do 20 minut.
a potem nastąpiła cisza.
Zaraz potem
usłyszeliśmy kogoś z parteru.
Ktoś krzyczał: „Wyrzucili Isabellę! Pomocy!”.
Powiedziałam: „Chodźmy na dół i zobaczmy, czy możemy pomóc”.
Podszedłem do Isabelli. Leżała na trawie.
Przyciemniane drzwi wejściowe były tuż za nami.
Gdy kucałem, by sprawdzić, czy ma puls,
Alexandre Nardoni wyszedł przez te drzwi.
Powiedział: „W moim mieszkaniu jest facet. Wyrzucił ją przez okno”.
Powiedział, że ktoś z jego mieszkania wyrzucił dziecko przez okno.
Powiedział, że ta osoba miała na sobie czarną koszulę.
Portier był ubrany na czarno.
Przebraliśmy się i wyszliśmy.
Dotarcie tam zajęło nam wieki.
To było pięć minut drogi, ciągnęło się jak pięć godzin.
Modliliśmy się, bo nie mogliśmy nawet sobie wyobrazić, co się stało.
Nie wiedzieliśmy, co się stało.
Na miejscu był straszny chaos. Mnóstwo gliniarzy.
Mój mąż próbował wjechać autem, ale policja nas nie wpuściła.
Wysiadłam z auta i pobiegłam wzdłuż ulicy.
Pamiętam, że wysiadłam z auta, gdy jeszcze było w ruchu,
otworzyłam drzwi i wybiegłem.
Gdy tam dotarłam, leżała na ziemi.
Oddychała bardzo powoli.
Nie martwiłam się o to, co, dlaczego i jak to się stało.
Chciałam, żeby jak najszybciej dostała pomoc.
Nie odeszłam od niej ani na chwilę.
Czułam ulgę, bo wciąż oddychała.
Alexandre Alves, lat 29, przyjechał do domu z Isabellą,
swoją obecną żoną i dziećmi: trzyletnim i jedenastomiesięcznym.
Weszli przez bramę garażową. Tamtej nocy było zimno.
Według naszych źródeł, zaraz po tym, jak zaparkował,
zabrał sześciolatkę do ich mieszkania
na szóstym piętrze.
Nowy budynek jest bezpieczny i ma siatki na każdym oknie.
Kilka chwil później, według tych samych źródeł,
zszedł na dół po resztę dzieci,
a dziewczynkę znaleziono na trawniku.
Próbowałam wsiąść do karetki,
żeby zostać przy niej, ale nie wpuścili do tyłu,
więc usiadłam z przodu,
Pamiętam, jak jechałam w karetce,
opuściłam miejsce zbrodni.
W drodze do szpitala myśleliśmy,
że to był wypadek.
Przytulałam córkę,
gdy przyszedł lekarz.
Niedługo potem powiedzieli nam,
że nie przeżyła
i że możemy do niej iść.
Niestety nie trwało to długo.
Wcale.
Potem wszyscy się rozpadliśmy.
Carolina zsunęła się po ścianach na podłogę.
Podeszłam do córki i ją przytuliłam.
Spojrzała na mnie i zapytała, dlaczego ją to spotkało.
Brakowało mi słów. Co miałam jej powiedzieć?
Właśnie straciła córkę.
Po jakimś czasie mogłam tylko powiedzieć: „Kochanie, musimy pozwolić jej odejść,
żeby mogła iść dalej”.
Gdy wreszcie dotarło do mnie, że nie przeżyła,
jedyne co mogłam jej wyszeptać do ucha:
„Odpoczywaj w pokoju,
zajmę się wszystkim”.
To były moje ostatnie słowa do niej.
Potem policja zaczęła śledztwo,
pojawiły się nowe informacje,
niespodzianki i szokujące fakty.
POLICJA
W komisariacie policji w dystrykcie 9 przez całe popołudnie i wieczór
panował wielki ruch.
Wielu dziennikarzy czeka
na zeznania Alexandre'a i Caroliny.
Byłem na dyżurze,
gdy otrzymaliśmy wiadomość, że dziecko wypadło z mieszkania rodziców.
To wszystko, co wiedzieliśmy.
DZIENNIKARZ I PISARZ
Na początku nikt nie wiedział, czy to przestępstwo,
zabójstwo,
czy to był przypadkowy upadek.
W tamtych czasach krążyło wiele newsów
o dzieciach, które, pozostawione same, wypadały z okien.
KOLEJNE DZIECKO WYPADA Z OKNA
DZIECKO WYPADA Z OKNA I DOZNAJE URAZU GŁOWY
DZIECKO WYPADA Z OKNA BUDYNKU W PERDIZES
Poprosili, żebym pojechał na dziewiąty posterunek. Dowiedziałem się
podczas konferencji prasowej z Calixto Calilem Filho,
że istniało podejrzenie zabójstwa. Być może sprawcą był ktoś z rodziny.
Pięcioletnie dziecko…
KOMENDANT POLICJI
…około 23.30
zostało wyrzucone z szóstego piętra budynku.
To nie był wypadek.
Ktoś przeciął siatkę na oknie,
i wyrzucił dziewczynkę.
Niemożliwe, żeby pięciolatka przecięła siatkę i wyskoczyła
o tej porze.
Zwłaszcza gdy tata twierdzi, że spała, gdy ją wniósł na górę.
Spała już na jego kolanach.
Istnieje możliwość zabójstwa,
bo ktoś przeciął siatkę i wyrzucił ją przez okno.
Wtedy myślałam,
że cokolwiek się wydarzyło, to był wypadek.
Ale potem kazali nam jechać na komisariat.
Co miałam robić na komisariacie?
Jak to komisariat?
Musimy przejść przez to wszystko? To był wypadek!
To był wypadek.
DYSTRYKT 9
ByłAm na dyżurze tamtej soboty.
Moja zmiana zaczęła się o 20.00, a tuż po północy
zjawił się oficer policji i zgłosił incydent.
Na początku powiedział: „Ktoś włamał się do budynku,
a podczas tego włamania z szóstego piętra wyrzucono dziecko”.
Policja poprosi o zeznanie ojca i macochę.
Policja zapytała ich,
czy kiedykolwiek otrzymywali groźby, czy mieli wrogów,
czy ktoś chciał skrzywdzić ich lub dziecko.
Rozmawiali o odźwiernym,
więc zaczęłam badać jego życie,
dowiadywać się, kim jest.
Zwłaszcza dlatego, że para była wobec niego podejrzliwa.
Natychmiast zarządcy budynki, jednego z pierwszych mieszkańców.
PORTIER
Powiedziałem mu, co się stało.
Myślałem, że spadła z balkonu.
Wtedy nie wiedziałem.
Kazałem mu wezwać karetkę i policję.
Zrobił to, co każdy by zrobił w takiej sytuacji.
Zadzwonił do zarządcy budynku.
Zarządca tam poszedł i potwierdził, że to prawda.
Na miejscu było bardzo tłoczno,
pełno cywilów i policjantów.
Poszłam ocenić mieszkanie.
Nie zobaczyłam śladów włamania.
Weszłam do salonu i zauważyłam krople krwi,
więc znalazłam pierwszą odpowiedź.
Coś się stało w tym mieszkaniu.
Zanim ofiara została wyrzucona przez okno,
coś się stało w mieszkaniu.
Wtedy nie mogłam być pewna, czy to krew Isabeli.
Nie widziałam jej ciała, więc nie wiedziałam, kto krwawił i czemu.
Naszym obowiązkiem jest skrupulatne zbadanie tego miejsca,
poszukiwania innych śladów krwi
i innych dowodów istotnych dla naszej oceny.
W mieszkaniu panował bałagan,
ale nie było w nim nic niezwykłego.
Nic nie było zepsute,
wszystko na swoim miejscu, inaczej niż zwykle w przypadku zabójstw.
To nie był bałagan na miejscu zabójstwa czy włamania.
To był zwykły bałagan w domu.
Dowody sugerowały,
że to nie było włamanie, ale zabójstwo.
Na miejscu była krew i nie było dowodów włamania.
Mieszkanie nie było splądrowane, nie było śladów walki,
ucieczki ani nawet kłótni małżeńskiej.
Poinformowano nas, że to ojciec dziecka.
Składa zeznania,
a my mamy dla was nagranie na wyłączność.
Gdy składali zeznania, zapytałam: „Czy to ma sens?
Włamywacz miałby wyrzucić dziecko przez okno?”.
Zadawałam im te pytania,
żeby wspólnie ustalić bardziej wiarygodną hipotezę tego,
co mogło się wydarzyć.
Oglądacie nagranie na wyłączność.
Anna Carolina, macocha, młoda kobieta.
Chyba się boi. Ma spiętą twarz.
Na początku była to zwykła sprawa.
Pierwszego dnia gazety nie zwróciły na nią uwagi.
Z czasem to się zmieniło.
Wyjeżdżałam na niedzielny pogrzeb, gdy zadzwoniła do mnie stacja telewizyjna.
Dla przeciętnej rodziny takie tragedie zdarzają się tylko w telewizji.
Nagle to my byliśmy w telewizji.
30 MARCA 2008
Wiedząc, że moja córka nie będzie mogła czytać, pisać, uczyć się…
skończyć 15 lat,
mieć marzeń, iść na studia.
Nie będzie mogła.
Musimy o siebie dbać.
Czasem jest nam bardzo ciężko, staramy się być dla siebie nawzajem.
NASZA GWIAZDKA NA ZAWSZE
Mówimy o przestępstwie z udziałem dziecka,
a taka zbrodnia porusza ludzi.
Zdarzyło się to rodzinie z klasy średniej.
Kontekst zbrodni przykuł uwagę ludzi.
- Dziękuję. - Uczyłyśmy się razem w czwartej klasie.
Mamy nadzieję, że…
Nie mogłam wyjść z domu.
Dziennikarze telewizyjni, radiowi i prasowi
koczowali pod moim domem
dzień i noc.
Rozumiem, że to wasza praca, ale wolę, żebyście zostawili mnie w spokoju.
Twierdzą, że dziewczynka wypadła,
ale pan, jako doświadczony policjant, w to nie wierzy.
Mamy tu skomplikowaną sprawę.
Jesteśmy bardzo ostrożni.
Sprawdzamy każdą informację,
każdą osobę, która się pojawia w zeznaniach,
każdego, kto był widziany w budynku.
Technik policyjny na dyżurze dotarł tam pierwszy.
Gdy tylko zauważył, że coś jest nie tak, odezwał się do mnie.
Poinformowano mnie, że to napad z zabójstwem.
Przestępstwo przeciwko mieniu. Jadę na miejsce.
„Chwila, co powiedzieli?
Rodzice zostawili ją w mieszkaniu
i poszli po resztę dzieci do samochodu.
Kiedy wrócili, była tam.
Została wyrzucona przez okno,
znaleziona przy budce ochroniarskiej”.
- „Czy została skrzywdzona?” - „Nie, mówili, że nie”.
Skoro nie została skrzywdzona, to czemu przy drzwiach
jest krew?
Ta plama krwi była tuż przy drzwiach,
co wskazuje, że ranę zadano poza mieszkaniem.
To pierwsza ciekawa rzecz, która przykuła moją uwagę.
Dziewczynka została zraniona poza mieszkaniem.
W koszu na pranie i na pralce
było mnóstwo ubrań.
ale nie mogłem nie zauważyć wiadra
ze szmatką w środku, która wyglądała jak pielucha.
Moczyła się w wodzie.
„Jest tu tyle rzeczy i tylko to jedno wiadro?”
Zabezpieczyliśmy ją.
Okazało się, że na tej szmatce jest krew.
TECHNICY POLICYJNI
Zaczęliśmy pracować nad sprawą wcześnie rano.
Zadzwonili z recepcji kostnicy,
informując, że policjant chce nam zadać kilka pytań.
O nową sprawę.
I…
Chciał wiedzieć, czy na ciele są jakieś rany,
które mogły krwawić na tyle,
by być źródłem plam znalezionych w mieszkaniu.
Miała na czole ranę
zadaną jakimś ostrym przedmiotem.
Stąd mała rana na czole.
Miała siną twarz i paznokcie,
a także urazy szyi wskazujące na uduszenie.
Dowody wskazywały na uduszenie.
INSTYTUT MEDYCYNY SĄDOWEJ
Przyczyną śmierci był uraz wielonarządowy
i uduszenie.
Kiedy upadła, nie umarła od razu. Przez jakiś czas żyła.
Wcześniej została ranna i była duszona,
co prowadziłoby do śmierci.
Wiele śladów na ciele wskazywało,
że przed upadkiem była duszona.
POLICJA
Kiedy Alexandre ze mną rozmawiał, zaczął od pytania,
czy złapaliśmy włamywacza.
Tamtej nocy wezwano ponad 30 funkcjonariuszy,
bo włamywacz wyrzucił dziewczynkę przez okno.
Policja przeszukała okolicę,
i wypytywała przechodniów, by znaleźć domniemanego agresora.
Niczego nie brakowało, nie było śladów włamania
i nie zgłoszono, że ktoś kręcił się w pobliżu windy.
Kiedy dotarliśmy do szpitala, Alexandre przyszedł ze mną porozmawiać.
„Pani Roso, była taka szczęśliwa…
Włamywacz wyrzucił ją z okna”.
„O czym ty mówisz?”
„Gdy tam dotarłem, drzwi były wyłamane”.
„Co masz na myśli? Czemu miałby ją wyrzucić?”
Zachowywał się jak lew w klatce, chodził w tę i z powrotem.
„Widziałem włamywacza. Miał czarną koszulkę.
Widziałem, jak wyłamał drzwi”.
Zapytałem, czemu się na niego nie rzucił.
Zmienił temat.
POLICJA
Mieli ten sam tok myślenia.
Jakby to przećwiczyli.
Zauważyła, że para opowiada nieprawdopodobną historię,
bo kolejność faktów
nie zgadza się zeznaniami świadków.
Bardziej martwił się tym, żeby dodać kogoś do miejsca zbrodni
i obwinić tę osobę za śmierć córki,
niż rozwiązać sprawę.
Nie miał pytań,
podawał mi informacje i chciał, żebym w nie uwierzyła.
To było dziwne.
Zauważyła, że jest tu prasa. Jej adwokat próbuje ukryć jej twarz.
Wychodzi z pokoju.
Ale zrobiliśmy już kilka zdjęć.
Co się stało? Wszyscy dotarli tam razem?
Trwają czynności. Policja wykonuje swoją pracę.
Pomagamy podczas przesłuchań.
Nie wiemy, kto to zrobił.
Para najpierw udała się na komisariat z zespołem prawników.
Mieli już przygotowane pełnomocnictwo.
To przykuło naszą uwagę.
Kiedy mamy do czynienia z głośną sprawą,
za tłumem dziennikarzy i kamer stoi tłum, który domaga się sprawiedliwości.
Pamiętam, że usłyszałem kobiecy głos.
„Morderca! Morderca!”
Pomyślałem: „Cywile? Tak późno?”
Ale to nie był cywil, tylko komendant,
która krzyczała na nich.
Nie słyszałam, żeby komendant to powiedziała,
i nie miałam czasu
śledzić tego, co działo się poza śledztwem.
Alexandre i Anna Carolina idą.
Mnóstwo ludzi. Bez przepychania.
- Z drogi! - Zamieszanie.
Nie blokować drzwi! Wynocha!
Poważne zamieszanie.
Nie popychaj mnie. Zrób zdjęcie auta.
Przód auta.
Alexandre i Anna Carolina odjeżdżają.
Wrócili! Tutaj@
Wychodzą. To Alexandre.
Na początku Ana Carolina de Oliveira nie wskazywała na nikogo.
MATKA I DZIADEK BRONIĄ OJCA I MACOCHY
Nie miałam powodu, by im nie wierzyć.
Moja rodzina nawet o tym nie pomyślała.
Ja też nie.
Ludzie mówili nam, że on to zrobił.
Zaprzeczaliśmy.
Czasem bywa oziębły,
ale nigdy nie zabiłby swojej córeczki.
Bo kochał Isę, a Isa kochała jego.
Gdybym była matką tej dziewczynki,
jej babcią,
modliłabym się, żeby to był ktoś inny.
KRYMINOLOŻKA
Do głowy by mi nie przyszło,
że ojciec dziewczynki może być w to zamieszany.
Zastępca komendanta przyjechała z prawnikami pary.
Nie ujawniła, o czym rozmawiali,
ale zapewniła, że to nie było oficjalne oświadczenie.
Niczego nie mogę ujawnić.
- Czy to poufne? - Tak, to poufne.
Śledztwo, w którym podejrzany jest bliskim ofiary, to trudne zadanie.
Wymaga ogromnej odpowiedzialności.
Nie ma miejsca na błędy.
Nie można omyłkowo oskarżyć ojca,
matki czy kogoś bliskiego.
Jeśli ta osoba okaże się niewinna, to też jest ofiarą.
Nie możemy popełnić błędu, oskarżając ojca
o zabicie własnej córki, nie mając absolutnej pewności.
Mogę ujawnić, że po zebraniu wszystkich dowodów
możemy sobie wyobrazić 70% tego, co się wydarzyło tego dnia.
Po dwóch czy trzech dniach śledztwa miałam dość dowodów, by stwierdzić,
że kłamią.
Ktoś, kto wyrzuca własną córkę przez okno,
może uciec, może zrobić wszystko.
POLICJA
Proszę zrozumieć, że to bardzo poważna zbrodnia,
który wymaga od nas ciężkiej pracy.
Komendant Renata jest w pełni oddana sprawie.
Przez ostatnie trzy dni prawie nie spała,
nie przyjmiemy żądania zamknięcia sprawy
przed upływem 30 dni.
Zadzwoniłem do Renaty.
Powiedziała: „Jestem pewna.
Ta para to zrobiła”.
Policja wystąpiła o tymczasowy areszt dla ojca i macochy Isabelli.
Ludzie krzyczą „morderca”. Boi się, ale wychodzi.
Jest Alexandre.
Jesteś niewinny?
Jestem niewinny.
Dlaczego to wszystko się dzieje?
Cofnąć się!
Alexandre mówi, że jest niewinny.
Funkcjonariusze go chronią.
Ludzie wciąż krzyczą „morderca”.
Policja chroni Alexandre'a .
Próbuje wejść do budynku.
To szaleństwo.
Ludzie go ścigają, biega wokół komisariatu.
Wchodzi.
Sprawa była bardzo ryzykowna.
Gdyby nie znaleźli wystarczających dowodów,
które potwierdziłyby podejrzenia policji,
zrobiłby się skandal.
Czasem, od samego początku śledztwa,
oczekiwany wynik jest już znany.
Trzeba ocenić wszystkie elementy
zebrane przez policję
podczas całego śledztwa,
aby dojść do konkluzji.
Nie można porzucić tej przesłanki, by prowadzić śledztwo.
Prasa musi być szybka i sprawna. Działa w określonych ramach czasowych.
Gdy dochodzi do przestępstwa, chce od razu znaleźć sprawcę.
Gdy wymiar sprawiedliwości, czy to w trakcie śledztwa,
czy podczas procesu,
próbuje nadążyć za prasą, by udzielać odpowiedzi,
robi się bałagan.
Muszę przestrzegać brazylijskiego prawa.
Ustala, w jaki sposób strony mogą gromadzić dowody,
a dowody obciążają oskarżonych.
Podczas pierwszego wywiadu,
kilka dni po zdarzeniu,
dziennikarz zapytał, jakiego wyroku będę się dla nich domagał.
Odpowiedziałem, że dochodzenie wciąż trwa.
Nie wiemy, czy wniesiemy oskarżenie,
czy będzie proces, a co dopiero czy zostaną skazani.
Skąd mogę wiedzieć, jak długie wyroki dostaną?
Tygodnik zawyrokował na okładce: „Zrobili to”.
„Zrobili to” to wyrok skazujący.
…sprawa Nardoni. Jest taka kompetentna.
- Alexandre Nardoni… - Będą zeznawać…
Matka, po tym wszystkim, co przeszła podczas śledztwa…
Ludzie cały czas rozmawiali o tej zbrodni.
W sklepie spożywczym, w barach. Ciągle o tym mówili.
Sprawiedliwość! Sprawiedliwość!
Isabell została zrzucona z szóstego piętra.
Nie ujdzie im to na sucho.
Ludzie oglądali to jak operę mydlaną.
Drogie panie, myślicie, że wystraszona pięciolatka
byłaby na tyle cierpliwa, żeby poszukać nożyczek,
przeciąć siatkę i wyskoczyć?
Co jest, kurwa?
Moje życie wywróciło się do góry nogami.
Przy każdym nowym odkryciu zadawałam sobie pytanie,
co się dzieje w moim życiu.
To materiał na wyłączność.
Kamera w supermarkecie uchwyciła ostatnie chwile życia Isabelli.
Zobaczycie wszystko, co wydarzyło się w sklepie.
Nikt wcześniej tego nie widział.
MARNI AKTORZY
POTWORNI RODZICE
Mordercy! Mordercy!
Ludzie lubią…
TECHNIK POLICYJNY
tragedię
od czasów starożytnej Grecji.
Czy Anna Carolina Jatobá i Alexandre Nardoni mogli uciec z kraju?
Sprawiedliwość! Sprawiedliwość!
Kto zabił Isabellę?
Wszystko zostało rozdmuchane.
Mówili o tym w telewizji 24 godziny na dobę.
Cały czas byłam w telewizji.
W weekend trzech świadków, którzy mieszkają w tym budynku,
zeznało w sprawie śmierci Isabelli.
Rozmawiałem z pielęgniarką,
która wspomniała o odgłosach z placu budowy.
Mógłby być świetną drogą ucieczki.
Rozmawiałem
DZIENNIKARZ I PISARZ
z robotnikami. Zapytałem, czy widzieli coś dziwnego.
Powiedzieli, że nie, ale ktoś tu śpi w tygodniu,
więc może coś wiedzieć.
Brygadzista potwierdził informacje przez telefon.
Pierwszy pracownik przyjechał w niedzielę.
Cześć, Gabriel.
BRYGADZISTA
Czy w zeszłą niedzielę było tu włamanie?
Czyli było otwarte?
Nikt niczego nie zabrał, ale otworzyli bramę?
Było otwarte.
Powiedział mi, że gdy dotarł tam rano,
w niedzielę,
ktoś wyłamał bramę.
Ta płyta była wyłamana.
Powinna być przybita jak inne.
Wszystkie są złączone,
ale ta została wyłamana, więc ktoś mógł przejść.
Niczego nie zabrano,
ale brygadzista pokazuje, jak łatwo dostać się do budynku.
Powiedział, że ktoś grzebał w ich rzeczach.
Wiedział, że ktoś się włamał.
- Byłeś tam tamtej nocy? - Nie.
ROBOTNIK
Nie ma mnie w weekendy.
Co na to policja?
Właśnie opublikowano ten artykuł,
a policja miała zdecydować, czy wypuścić parę, czy nie.
Zabrali tego robotnika na komisariat.
Przyjechał na posterunek, spotkał się z policją
i prawdopodobnie zmuszono go do zmiany wersji wydarzeń.
Zabrali go do dziennikarzy, powiedział, że nic takiego nie mówił,
brama nie została wyłamana.
Nic nie wiem. Nic nie wiem o włamaniu.
- Ktoś się włamał? - Nie.
- Udzieliłeś wywiadu? - Nie.
- Nie? Co mówiłeś? - Nie.
Niczego nie skradziono, nikt się nie włamał.
- Więc nikogo tam nie było? - Nie.
Problem w tym, że policja nie zbadała tego tropu.
Gdyby to zrobili, znaleźliby osobę, która się włamała.
To był sierżant Messias i dwóch innych policjantów.
Ponad 30 policjantów przyjechało na miejsce zbrodni
i przeprowadziło zwyczajowe przeszukanie terenu.
Czemu policja nie wiedziała,
że tamtego wieczora było tam włamanie?
Bo ten sierżant nie zamieścił tego w raporcie.
Jak z tego wyjść?
Naciskając na przerażonego analfabetę i mówiąc,
że ma się wypierać swoich słów.
I tak zrobił.
DZIŚ DECYZJA O ZWOLNIENIU OJCA I MACOCHY
SĘDZIA APELACYJNY WYDA DECYZJĘ NA WNIOSEK ZATRZYMANYCH
SĘDZIA TWIERDZI, ŻE ARESZTU NIE MOŻNA STOSOWAĆ W OPARCIU O PODEJRZENIA
O 14.30
Alexandre wychodzi po tygodniu aresztu.
Bogu dzięki.
Para została przewieziona do instytutu medycznego,
skąd mieli zostać zwolnieni.
Tam ich poznałem.
Zaskoczyło mnie, że zaczęli się śmiać.
Zaczęli rozmawiać, jakby nic się nie stało.
Zapytałem go nawet,
dlaczego się śmieje, przecież jego córka nie żyje.
Para zostanie odwieziona w bezpieczne miejsce.
Rozumiemy, że nie stanowią zagrożenia.
18 KWIETNIA 2008
W dniu, w którym para miała złożyć zeznania na komisariacie,
budynek był otoczony
przez reporterów, kamerzystów,
fotografów i helikoptery.
Zrobili też coś, czego wcześniej nie widziałem.
Zaplanowali przesłuchanie na 18 kwietnia,
czyli na szóste urodziny ofiary.
Sto lat
Zaplanowałam przesłuchanie w ten dzień
przez przypadek.
Myli się ten, kto myśli,
że to było zamierzone.
Zakładam, że to była strategia,
żeby zagrać na ich emocjach. To technika przesłuchań.
Często spotykana.
Słyszeliście o „dobrym i złym glinie”?
Nawet dzieci znają ten chwyt.
To nie była tajemnica.
Ujawnili tę informację.
Zainstalowali nawet przenośne toalety przed komisariatem,
żeby tłum mógł w jakiś sposób wziąć udział
w wywarciu na nich presji, żeby się przyznali.
Byli tam ponad 20 godzin
i się nie przyznali.
Podczas przesłuchania Alexandre Nardoni i Anna Carolina Jatobá
zaprzeczyli swojemu udziałowi w śmierci Isabelli.
Sekwencja zdarzeń relacjonowanych przez parę
i szczegóły ich przybycia do budynku
w nocy 29 marca nie zgadzają się z zeznaniami świadków
i dowodami zebranymi na miejscu.
Alexandre Jatobá, ojciec Anny, która była macochą Isabeli,
nie ma wątpliwości co do niewinności pary.
Powiedziała: „Nie wierzę, że to się dzieje”.
Odparłem: „Bądź silna.
Każdy przechodzi przez trudy życia, ale musimy udowodnić twoją niewinność”.
- Czego najbardziej się pan boi? - Niczego. Jestem pewny siebie.
Na pewno tego nie zrobili, a my to udowodnimy.
- Jeśli policja udowodni, że było inaczej? - Nie wiem, co powiedzą.
Codziennie ktoś mówi, że będzie nowa decyzja,
ale musimy poczekać.
Nie ma sensu spekulować.
Arogancka postawa ojca Alexandre'a
i starania jego rodziny, by być w centrum uwagi,
mogły być interpretowane jako pokaz siły.
Są potężni, więc ujdzie im to na sucho.
Słyszałam to od wielu ludzi.
„Czy zostaną aresztowani, skoro mają pieniądze?”
Ojciec Alexandre'a jest też adwokatem.
Zawsze spokojny i opanowany
prawnik podatkowy zdaje się być tym, który pociąga za sznurki.
W Alexandre'u było coś takiego…
Trzymał głowę wysoko, miał aroganckie spojrzenie.
Miałam wrażenie, że zawsze myślał: „Róbcie, co chcecie. Mój tata to załatwi.
Jestem bezpieczny, tata mnie wspiera”.
Mimo swojego wieku nie zachowywał się jak dorosły.
Tata zajmował się wszystkim,
jego sprawami, konfliktami, kłótniami z żoną.
Nawet mieszkaniem.
Nic nie kupił za własne pieniądze,
bo nie było go stać.
Nawet wybór dekoracji był dziełem ojca.
Nic nie było jego. Wszystko należało do jego rodziny.
Mógł z tego korzystać, o ile się zachowywał.
Alexandre nic nie wiedział o codziennej rutynie Isabelli.
Nie znał nazwiska jej nauczyciela ani pediatry.
Płacił alimenty, bo ustalił je sąd.
Ojciec dziewczynki
był czarną owcą
w swojej rodzinie.
Był agresywny,
nawet wobec żony i matki Isabeli.
Z czasem stał się bardziej agresywny.
Porozmawiaj z nami!
Porozmawiaj z prasą.
Alexandre?
Jak się mają twoje, dzieci? Alexandre?
Pamiętam raport policyjny.
Ana Carolina Oliveira złożyła zawiadomienie,
że groził jej, gdy Isabella miała 16 miesięcy,
bo Ana zapisała ją do żłobka bez jego zgody.
Musieliśmy złożyć skargę, bo ciągle mi groził.
Chciał mnie zabić.
Tak. Powiedział, że mnie zabije.
PRAWO JAZDY
Może i dał dzieciom klapsa,
ale to nic nadzwyczajnego.
Zwłaszcza z Isabellą. Nigdy nic nie zrobił.
Jej matka to potwierdza.
Czego brakuje w mediach?
Wersji faktów tej pary.
Kto nie pamięta słynnego wywiadu Nardonich w Fantástico?
Najchętniej oglądany program w brazylijskiej telewizji.
Zwróciliśmy się do Antonio Nardoniego.
„Chcielibyśmy przeprowadzić wywiad z pana synem i jego żoną”.
Wieczorem zadzwonił do nas
i powiedział, że to zrobią.
To była wielka sensacja.
Oskarżają was o poważne przestępstwo. Jak to jest?
To była katastrofa.
Zaczęli bełkotać,
kompletnie nie potrafili się wypowiadać.
Dziennikarz to wykorzystał.
Jak się czujecie po tragicznej śmierci Isabeli?
Bardzo cierpimy.
Przez to, co ludzie o nas mówią.
Oceniają nas i wydali na nas wyrok,
mimo że jesteśmy niewinni.
Rozumiem.
Co mogę powiedzieć? Moja żona i ja
jesteśmy rodziną jak każda inna.
Jesteśmy bardzo ze sobą związani.
Jesteśmy zjednoczoną rodziną.
Ten wywiad rozwiał nasze wątpliwości.
Byliśmy pewni.
Jej płacz był dziecinny i niedorzeczny.
Udawała, że płacze. Nawet nie jak dziecko,
nie uroniła ani jednej łzy.
„Byliśmy rodziną”.
Co z tego? Ja też mam rodzinę.
Wiele rodzin siedzi przy jednym stole,
a potem wbijają sobie nóż w plecy.
Coś jeszcze przykuło uwagę ludzi,
którzy oglądali wywiad.
Gdy Alexandre próbował mówić,
jego żona go zagłuszała,
zanim zdążył dokończyć zdanie.
Nie wiedzą, kim naprawdę jesteśmy.
Widzą tylko to, co jest w mediach, czyli głównie…
Większość tego, co o nas mówią, jest zmyślona.
Nikt nie zna naszej rodziny. Nikt nie wie, kim naprawdę jesteśmy.
Po wywiadzie wiele osób pospiesznie wyciągnęło wniosek,
że to Jatobá dominuje w tym związku.
Ale przy głębszej analizie ta teza się nie potwierdza.
To ona doświadczyła przemocy.
Więcej mówi, bardziej się denerwuje. To nie ona rządzi.
Innym ważnym szczegółem jest to, że Anna Carolina zmagała się z depresją.
Depresja poporodowa.
Miała poważną depresję. Jej syn miał 11 miesięcy.
Ten bałagan odzwierciedlał jej stan psychiczny.
Jej dom jest jak obraz jej umysłu.
Nie czuła się dobrze.
Cierpiała. Kto powiedział, że jest szczęśliwa?
Bo trzymali się za ręce w supermarkecie? No i co?
Odizolowana od przyjaciół.
Nigdy nie spotykała się z przyjaciółmi, nikt do niej nie dzwonił.
Nie miała nikogo.
Rozważmy hipotezę, że mamy do czynienia z normalną parą,
która nie jest agresywna i okrutna.
W pewnym momencie ktoś straci panowanie nad sobą i zaatakował dziecko.
Załóżmy, że ten atak nie miał na celu zabójstwa,
ale taki był efekt.
Tu nie chodzi tylko o popełnione błędy,
ale o złą osobę, która popełniła zbrodnię i próbowała ją ukryć.
Nie wiem, co się tam naprawdę stało.
Na miejscu zbrodni od razu zwróciłam uwagę
na plamy krwi.
Z dwóch powodów. Po pierwsze, ze względu na morfologię.
Zauważyłam też, że próbowali je usunąć,
zmyć te plamy.
Ale były doskonale widoczne.
Ślady krwi oznaczały drogę od drzwi
do kanapy.
Ślady krwi przy drzwiach
pokazały nam tor ruchu, który sugerował,
że ktoś wniósł Isabellę.
Nie przyszła sama.
Sposób, w jaki krople spadły na podłogę, pasowały do dorosłego.
Ślady krwi pasują do wzrostu ojca.
Załóżmy, że to Anna, z trudem, niosła dziewczynkę.
Plamy krwi miały inną morfologię,
bo spadłyby z niższej wysokości.
Tu, obok kanapy,
było kilka innych plam krwi.
Innych niż te, które widziałam, idąc od strony drzwi.
Podążając ścieżką wytyczoną przez plamy krwi,
szło się prosto do sypialni, w której spały pozostałe dzieci.
Łóżko i pościel były trochę potargane.
Tu też były krople krwi.
Ostatnia plama krwi została znaleziona
na parapecie.
Zlew był pełen brudnych naczyń,
ale zauważyłem nożyczki.
Pomyślałem, że ten przedmiot
mógł być wykorzystany do przecięcia siatki bezpieczeństwa.
Znaleźliśmy w nożyczkach
część siatki bezpieczeństwa.
Na jej łóżku było mnóstwo zabawek.
Poza tym łóżko posłane i nietknięte.
A do tego na łóżku leżał rysunek Isabelli.
Niemożliwe, żeby ojciec położył ją na tym łóżku.
To mnie niepokoiło.
Dlaczego ojciec kłamał?
TECHNICY POLICYJNI
Oskarżeni zostali wezwani
do udziału w rekonstrukcji zbrodni,
która miała miejsce w niedzielę rano, 27 kwietnia 2008 roku.
Zespół śledczy miał zrekonstruować wersję,
która byłaby korzystna dla oskarżonych.
Ale oni odmówili.
Powiedzieli, że nie przedstawią dowodów przeciwko sobie.
27 KWIETNIA 2008
Komendant oficjalnie poprosił sędziego Maurício,
by zabronił latać samolotom
w promieniu 2 km.
Ale prasa wpadła na obejście tego problemu.
Wynajęli balkony okolicznych mieszkań
i umieścili tam swoich reporterów i komentatorów
z wielkimi kamerami, które nagrywały rekonstrukcję.
Przez prawie trzy godziny zespół dziesięciu ekspertów
przebywał w budynku, w którym doszło do zbrodni 29 marca.
Dzięki rekonstrukcji ustaliliśmy czas wydarzeń.
Narysowaliśmy oś czasu,
co było niezwykle ważne.
Zanalizowaliśmy wszystkie informacje,
które nie zostały zweryfikowane od początku śledztwa.
Na przykład, samochód miał nawigację.
Ustaliliśmy dokładny czas, kiedy silnik został wyłączony.
Wszystko wydarzyło się po 23.36.
Pojechali na górę. Weszli do mieszkania.
Wszystko wydarzyło się w ciągu 15 minut.
O 23.49
portier słyszy hałas przypominający wypadek samochodowy.
Wychodzi natychmiast i dzwoni do zarządcy budynku.
Zarządca wzywa policję.
Zgłoszenie zostaje przyjęte dokładnie o 23.50.
Mamy nagranie rozmowy zarządcy z dyspozytorką.
W budynku jest włamywacz! Wyrzucił dziecko przez okno!
Wykorzystaliśmy to nagranie, by ustalić moment,
w którym oskarżony pojawia się na trawniku przy Isabelli.
O 23.50 z paroma sekundami.
To znaczy, że minutę po tym, jak Isabella została wyrzucona z okna,
oskarżony był tuż obok jej ciała.
W tym czasie Anna telefonuje z mieszkania.
Pierwszą osobą, do której zadzwoniła, był jej ojciec.
Rozmowa trwała kilka sekund.
Po sześciu sekundach dzwoni do teścia.
Także krótka rozmowa.
Gdy telefonowała, Isabella leżała na trawniku.
Rozmawiała przez telefon z ojcem, a potem z teściem,
w czasie, gdy pan Lucio rozmawiał z policją.
Była na górze. Rozmawiała przez telefon.
Gdyby w mieszkaniu był włamywacz, to właśnie wtedy byłby z nią na górze.
Powiedzieli, że wrócili do auta.
Dziewczynka spała,
więc wrócili do samochodu po resztę dzieci,
a po wejściu zorientowali się, że Isabelli nie ma.
Z zeznań oskarżonego wynika ,
że dotarł na parter po północy.
Rekonstrukcja była kluczem do ustalenia osi czasu.
Ich wersja jest niemożliwa.
Alexandre Nardoni i Anna Carolina Jatobá są skuci.
W środę zdecydowano o ich ponownym aresztowaniu.
W tej chwili, o 22.33,
para zostanie zabrana na komisariat.
Alexandre Nardoni
siedzi w aucie.
Jest Alexandre. Zabierają go tym autem.
Anna Carolina Jatobá jest w samochodzie grupy specjalnej.
Dostaliśmy rozkaz, by jechać do budynku
i aresztować ich. Tłumy biły brawo.
Mieliśmy ich eskortować, żeby ich nie zlinczowali.
Ich przybycie na posterunek też było nerwowe.
Poza dziennikarzami
tłum gapiów chciał zobaczyć parę.
Tylnymi drzwiami.
Orzeczenie sędziego
natychmiast przekazano mediom.
Funkcjonariusze, którzy zatrzymali parę,
zdjęli przyciemniane szyby z tyłu auta,
gdzie przewożeni są więźniowie.
To było celowe, oczywiście.
Policjanci powiedzieli dziennikarzom i ekipie filmowej:
„Mamy dla was prezent”.
Na domiar złego
gdy dotarli na posterunek, musieli czekać w aucie
z otwartymi drzwiami, żeby każdy mógł robić zdjęcia.
Jakby byli zwierzyną,
którą policja upolowała.
Nagrywam.
Powiedz coś, do cholery!
Przestańcie. Dość tego.
Przepraszamy.
Uwaga!
Policja nie może powstrzymać prasy.
Prawda jest taka, że nie było sensu się spieszyć.
Byli aresztowani, bezpieczni.
Byliśmy tam, by ich chronić.
Nie miałem zamiaru się spieszyć.
Jeśli ich sfilmowali, nie moja sprawa.
PARA PODDAJE SIĘ PRZED ROZWŚCIECZONYM TŁUMEM
SĘDZIA WYDAŁ NAKAZ ARESZTOWANIA OKOŁO GODZINY 18.
Prasa szuka sensacji.
Czasem, w ferworze chwili,
w pośpiechu, by przekazać informacje,
niechcący zamienią sytuację w widowisko.
To nadużycie?
Nie wiem.
Wiem tylko, że ta sprawa poruszyła cały kraj.
Jakby społeczeństwo przeszło katharsis z powodu tej sprawy.
Ta sprawa bez wątpienia symbolizuje złożoną relację
między mediami a wymiarem sprawiedliwości.
Wielowiekową.
Podczas inkwizycji tłumy zbierały się na placach,
by oglądać publiczne egzekucje.
Ludzie odczuwali satysfakcję,
nieważne, kto był oskarżony,
ani jakie dowody doprowadziły do tej egzekucji.
Ludzie od zawsze interesowali się wymiarem sprawiedliwości.
Zbrodnia miała miejsce w klasie średniej,
co ma ogromny wpływ na opinię publiczną.
Widzowie z klasy średniej
czyli wielka publiczność,
potrafią sobie wyobrazić siebie, w ten czy inny sposób,
w tej samej sytuacji.
Widzę siebie w tym mieszkaniu.
Z jakiegoś powodu pragnę tej sprawy.
Chcę wiedzieć więcej.
To przepis na wysoką oglądalność.
Niektóre media przekroczyły granicę.
Stracili z oczu swoją odpowiedzialność.
Jak mogli przeprowadzić test za pomocą dźwięku,
nie sprawdzając tych ludzi?
Stworzyć reportaż za pomocą wykrywacza kłamstw…
Nie godzę się na to.
KALIBRACJA
DRUGA HISTORIA FANTÁSTICO
…to, co ludzie o nas mówią.
Wydali na nas wyrok,
mimo że jesteśmy niewinni.
KŁAMSTWO
Nie wyprodukowałem tej historii
i nie zrobiłbym tego.
Nie godzę się na to.
SUPER POP Z LUCIANĄ GIMÉNEZĄ
Francisco Cembranelli, dziękuję za ten wywiad.
Dziękuję, miło mi tu być.
Cembranelli był uważany za bohatera narodowego.
- Dzień dobry. - Witam.
Jak mam się do pana zwracać? Francisco, Chico?
- Cembranelli. - Cembranelli, prawda?
Zacznijmy od początku, dobrze?
Francisco Cembranelli stał się sławny dzięki sprawom,
które poruszyły opinię publiczną.
Został pan gwiazdą w sprawie Nardonich.
Czy to wpłynęło na pana prywatnie?
Był pan nękany? Pańska rodzina, dzieci?
Jakiego rodzaju to było nękanie?
Ludzie rozmawiają ze mną na ulicy.
Kiepsko sobie z tym radzę, jestem nieśmiały.
Nie jestem celebrytą.
Wciąż pracuję w tym samym miejscu.
Ale uważam…
Jeśli mam być szczery, byłem gotowy powołać ławę przysięgłych.
W 2008 roku, trzy miesiące po fakcie.
Mówiłem to dziennikarzom, którzy pytali,
co musi się stać, żeby oskarżyciele powołali ławę.
„Nic. Sędzia musi to zarządzić,
a my zwołamy ławę przysięgłych z zebranymi dowodami.
To wystarczy, by ich skazać”.
Prokuratura chce wykorzystać ten hałas.
Łatwiej jest uzyskać wynik, którego oczekują,
kiedy zamieszanie
wpływa na tempo procesu i śledztwa.
Ludzie wysyłali swoje zdjęcia dołączone do listów,
poruszające wiadomości.
Zauważyłam wagę tej sprawy,
gdy dostałam poruszające listy opisujące,
jak ludzie interpretowali i przyjmowali tę historię.
Niektórzy nazywają swoje córki „Isabella”.
Te listy mnie poruszyły.
Patrz.
„Nie znasz mnie. Jestem Rosana, mam 47 lat
i jestem matką trójki dzieci.
Dwudziestego dziewiątego marca 2008
niechcący się zaprzyjaźniłyśmy.
Gdy usłyszałam o tragedii Isabelli,
postawiłam się na twoim miejscu.
Od tamtej chwili nie przespałam wielu nocy,
myśląc o tobie i twojej pięknej córce.
Mogę sobie tylko wyobrazić twój ból.
Ale wiem, że nigdy go nie zrozumiem.
Myślałam o tym, jak mogę ci pomóc,
więc 18 kwietnia,
w urodziny moje i Isabelli,
zrobiłam transparent przeciwko bezkarności.
Od tamtej pory byłam na kilku protestach, w tym w dniu procesu.
Stałam przed sądem, dopóki nie wydano wyroku”.
ISABELLA NA ZAWSZE
Martwiliśmy się do samego końca.
Każdego dnia, tygodnia i miesiąca dostawaliśmy nowe informacje.
Chcieliśmy wiedzieć, jak idzie śledztwo.
Cierpieliśmy całe dwa lata.
Przeddzień procesu…
był najgorszym w moim życiu.
Czas się zatrzymał, ten dzień nie nadchodził.
Dziś rozpoczyna się proces
Alexandre'a Nardoniego i Anny Caroliny Jatoby,
którzy są oskarżeni o śmierć Isabelli w marcu 2008 roku.
Niewiele razy w historii Brazylii proces przyciągnął tyle uwagi,
co ten Nardonich.
Wokół procesu transmitowanego w telewizji
było bardzo głośno.
Ten proces to było szaleństwo.
Chodnik przed sądem był okupowany przez tłum.
Bałam się tego tłumu.
Było tam tylu ludzi, tyle ekip prasowych.
Nie chciałam przechodzić obok tych ludzi.
Zastanawiałam się, co ja tu robię.
MAŁŻEŃSTWO NARDONICH ZMIENIA ADWOKATA PRZED ROZPRAWĄ
Zaufanie jest najważniejsze w każdej relacji prawnik-klient.
W sprawach o przestępstwa przeciwko życiu, jak w tym zabójstwie,
klienci potrzebują kogoś wyjątkowego, specjalisty.
Roberto Podval ma spore doświadczenie.
To jeden z najlepszych prawników w kraju,
więc czuli się bezpiecznie w jego rękach.
Roberto Podval, lat 44, i Francisco Cembranelli, lat 49,
ukończyli ten sam uniwersytet w São Paulo i są u szczytu kariery.
Podval pracował nad kontrowersyjnymi sprawami
i wygrał 13 z 15 spraw.
To była przegrana sprawa.
Ale czy mam nie przyjąć sprawy,
bo boję się, że jest przegrana?
Są niesprawiedliwie osądzani.
Ale mają prawo się bronić.
Zanim wszedł do sądu,
adwokat Roberto Podval
został wygwizdany przez tłum.
Podval został zaatakowany przed sądem.
To szaleństwo. Adwokat nie broni zbrodni.
Niestety, ludzie domagali się werdyktu pod sądem.
Ich nastroje były podsycane przez doniesienia medialne,
codzienne relacje.
Ta studentka prawa przyniosła wodę i jedzenie.
Wstała wcześnie, by być pierwszą w kolejce.
Skąd przyjechałeś?
Z Ponte Nova, jakieś 800 kilometrów stąd.
To na północ od Minas Gerais.
Muszą iść do więzienia. To mordercy.
Są winni.
Są winni, póki nie udowodnią, że jest inaczej.
Nie ma dowodów na obecność trzeciej osoby. Są winni.
Muszą iść do więzienia. To potwory.
Bóg istnieje, a oni są winni. To jasne.
Społeczeństwo ich skazuje.
Są też przysięgli reprezentujący społeczeństwo
w osądzaniu kogoś innego.
Gdy te osoby weszły do sądu, by osądzić parę,
trudno sobie wyobrazić, by były bezstronne.
SĄD
To jak wygrana na loterii.
Zasiadam w ławie przysięgłych w sprawie Nardonich.
Najpierw musisz być zarejestrowanym członkiem ławy przysięgłych.
Jeśli masz szczęście i przeszedłeś pierwszą selekcję,
jesteś jednym z 25 potencjalnych przysięgłych.
Z tej grupy wyłania się siedmiu.
SĘDZIA
Cembranelli, prokurator,
patrzy na ławę przysięgłych, która już dźwiga ciężar opinii publicznej,
i mówi:
„Jesteście odpowiedzialni
za wynik, to wy odpowiecie
przed społeczeństwem”.
Tak powiedziałby ktoś, kto chce sprawiedliwości?
Obrona zwróciła się do Sądu Najwyższego o odwołanie ławy
ze względu na brak bezstronności przysięgłych,
wynikający z zamieszania w trakcie procesu.
Jedyny sposób na bezstronny proces to odbycie go na Marsie.
Wszyscy w Brazylii o tym wiedzieli. Oczywiście, że to wpłynęło na ławę.
Przyjechałam, czekałam,
a potem jako pierwsza złożyłam zeznania.
Wybrałem czterech świadków.
Pierwsza była mama Isabelli, Ana Carolina.
Mogła opisać historię tej rodziny.
Mogła omówić swój związek z córką,
z byłym mężem,
z macochą.
Potrafiła opisać swoją relację z Alexandrem, gdy byli małżeństwem,
po rozwodzie,
a nawet po zbrodni.
Ważne oświadczenie o wadze emocjonalnej.
Gdy weszłam do sądu, by złożyć zeznania,
pamiętam, że byłam twarzą do sędziego,
a oni siedzieli po mojej prawej stronie.
Nie nawiązałam z nimi kontaktu wzrokowego.
Nie chciałem na nich patrzeć.
Próbowałam skupić się na tym, co musiałam zrobić.
Starałam się nie przejmować ich obecnością.
W poniedziałek reporter Sandro Barbosa
wysłuchał zeznań matki Isabelli,
Any Caroliny de Oliveira.
Sandro, jaki był najbardziej poruszający moment zeznań
Any Caroliny?
Za każdym razem, gdy wspominała córkę,
gdy pytano ją o relację z Isabellą,
łamał jej się głos.
W pewnym momencie powiedziała, że jej córka pragnęła
nauczyć się czytać i pisać.
Potem zaczęła płakać na wspomnienie córki.
MARZENIEM ISABELLI BYŁO NAUCZYĆ SIĘ CZYTAĆ
ODKĄD POSZŁA DO SZKOŁY…
(ŚWIADKINI ZACZYNA PŁAKAĆ)
Złożyłam zeznania.
Mówiłam godzinami
o moich wspomnieniach,
o całym tym cieple, o tych wszystkich emocjach…
Po zeznaniu sędzia musi zapytać,
czy strony zgodzą się zwolnić świadka.
Świadek może pozostać w odosobnieniu,
ale nie może zostać zwolniony bez zgody wszystkich stron.
Kiedy sędzia zapytał, czy może ją zwolnić,
zgodziłem się.
Obrona się nie zgodziła.
Konfrontacja ma na celu zestawienie ich zeznań,
oskarżonego i matki.
Chcę to zrobić.
Zrobiłem to na wszelki wypadek.
Nie chciałem, żeby matka oglądała proces.
Bardzo mnie wtedy skrytykowano.
Przygotowałam się na tę sytuację, na proces.
Byłam gotowa znów zmierzyć się z tymi problemami.
Ale nie byłam gotowa na izolację.
Sędzia Maurício Fossen potwierdził, że matka Isabelli musi zostać
do czasu zakończenia zeznań.
W związku z żądaniem obrony
matka musiała tam zostać przez kilka dni.
Trzeba odizolować świadków.
Była wstrząśnięta, więc to była delikatna sytuacja.
Zabili moją wnuczkę.
Codziennie ją zabijają, a teraz chcą zabić moją córkę.
Potrzebuje wsparcia rodziny.
To niezbędne minimum. Wsparcie rodziny.
Jesteśmy tu dla niej,
ale odmówiono jej prawa do cierpienia i krzyku.
Chcieli, żeby była jak najdalej od ławy przysięgłych.
Tyle wycierpiała, będąc sama w tym pokoju,
beze mnie, bez ojca…
Nie miała nikogo, kto by ją pocieszył,
wsparł.
Nawet ci, którzy przynosili jej jedzenie, nie mogli z nią rozmawiać.
Są odizolowani od ławników.
Nie mogła opuścić sądu i pojechać do hotelu.
Wszystko działo się na miejscu.
Wychodziliśmy z sali na korytarz,
a po drugiej stronie korytarza
był pokój zaadaptowany na gościnny.
Musiała też spędzić kilka nocy w sądzie.
Jej pokój sąsiadował z naszym pokojem.
Nie widziałem jej,
ale kilka razy słyszałem jej płacz.
Była bardzo poruszona.
Ta chwila utkwiła mi w pamięci.
Spędziłam tam cztery dni,
sama w pokoju.
Nie mogłam już tego znieść.
W końcu to był proces mojej córki.
To była historia mojego życia.
Nie mogłam jej oglądać.
W pewnym momencie z jakiegoś powodu się poddał
i zgodził się na zwolnienie Any Caroliny.
Nawet nie oglądała procesu.
Była tak osłabiona emocjonalnie, że wróciła do domu.
Nie mogłam już dłużej tam być.
Ciężko było
z nikim nie rozmawiać.
Coś się tu działo, a ja o niczym nie wiedziałam.
Z nikim nie rozmawiałam.
Uwięził mnie tam w chwili największego nieszczęścia.
Ta matka nie mogła oglądać procesu mordercy córki.
Ciężka sprawa.
Nie brała udziału w tym,
co mogło pomóc jej zrozumieć,
co się stało.
Gdybym był adwokatem Nardonich,
próbowałbym obalić każdy dowód.
Próbowałbym obalić każdy dowód,
analizując każdy z osobna.
Podval jest wspaniałym prawnikiem,
mam do niego ogromny szacunek,
ale jego argumentacja nie była najlepsza.
Miał trudne zadanie.
I tak by ich skazano.
Obrona nie poradziła sobie
z kilkoma szczegółami policyjnego raportu.
Obrona jest utrudniona? Dlaczego?
Nie mogę twierdzić, że obrona jest utrudniana.
Mogę jednak powiedzieć, że od samego początku
zmagaliśmy się z wieloma wyzwaniami.
Dowiedziałem się o sprawie na samym początku,
bo prawnicy pary chcieli,
żebym dołączył do zespołu.
Powiedziałem ojcu Alexandre'a,
żeby zachował swoje pieniądze, bo jego syn jest winny.
Zostanie skazany.
Mimo że nie zgadzałem się z wieloma rzeczami w raporcie.
ZABÓJSTWO
OFIARA: ISABELLA NARDONI
Policja, kryminalni, Ministerstwo Spraw Publicznych…
Nikt nie miał asa w rękawie.
Dowodu, którego nikt nie podważy.
Co zrobili?
DEPARTAMENT BEZPIECZEŃSTWA PUBLICZNEGO
Filmik 3D,
na którym przedstawili rzekomą zbrodnię.
Próbowali opisać, co się stało tamtej nocy.
To był ich as.
Ale właściwie to nic takiego.
Ktoś to stworzył.
MIEJSCE ZNALEZIENIA OFIARY
To nagranie uchwyciło to, co się wydarzyło, według ludzi.
Ale proces wykracza poza to.
Przygotowano animację
na podstawie dowodów znalezionych na miejscu zbrodni
i rekonstrukcji, na którą oskarżeni nie przyszli.
Mieliśmy dość elementów, by ustalić oś czasu.
Czy to prawda? To prawda kryminalistyki.
Sporządzili raport i zrekonstruowali zbrodnię
w oparciu o ich zrozumienie, co mogło pozostawić te ślady.
To syndrom, który często widuję w raportach policyjnych.
Nazywam to sherlockismem.
Profesjonaliści sądzą, że muszą wszystko wyjaśnić.
Znaleźli, jeśli się nie mylę, trzynaście plam krwi.
Wymyślili historię. „Poszła stąd do tamtego miejsca,
potem wstała i poszła do pokoju rodzeństwa”.
Oskarżenie potrzebuje podczas procesu szczegółowej historii
Jak w filmie. Musi być struktura, nowe wątki.
Ława przysięgłych ma myśleć, że oskarżenie wie wszystko.
Ale w przypadku Isabelli tak nie jest.
Nie wiemy wszystkiego.
Na drzwiach sypialni ofiary
była plama krwi w kształcie dłoni dziecka.
Obrona spytała:
„Dlaczego na waszym filmie dziecko nie dotyka drzwi?”.
Zespół śledczy odpowiedział, że nie pasuje to do ich osi czasu.
Pytam więc,
co jeszcze zostało znalezione,
ale nie pasowało do osi czasu?
Czy niektóre fakty są niedokładne?
Jasne.
Na przykład moment, w którym ona rzekomo uderzyła Isabellę
w głowę.
To nie było tak.
Tam była Isabella.
Ma ranę na głowie, jak widać na zdjęciu.
Ta rana krwawiła w samochodzie.
W samochodzie znaleziono krew.
Zastosowano odczynnik,
który pozwala zobaczyć plamę krwi nawet po jej wyczyszczeniu.
Użyłam odczynnika, by je zobaczyć.
Pomyślałam, że może są tam inne plamy,
i faktycznie były.
Potwierdziłam też, że to ludzka krew.
Stwierdzili, że doszło do napaści, i szukali w aucie krwi.
Okazało się, że krwi,
którą znaleźli w samochodzie, nie można zidentyfikować jako krew Isabelli.
Przeprowadzili test DNA,
który nie był jednoznaczny, ale wykazał obecność męskiej krwi.
Co oznacza ta plama krwi?
Że została zaatakowana? Nie!
To nie była jej krew.
Nie ustaliliśmy, że krew należała do Isabelli,
ponieważ była zmieszana z profilem genetycznym innego członka rodziny,
jednego z chłopców.
Była zmieszana z ich krwią.
Biorąc pod uwagę plamę na foteliku, prawdopodobnie była to krew dziecka.
Próbowali wszystko ze sobą powiązać.
„Owinął jej głowę w pieluszkę”.
Gdzie dowód?
„Znaleźliśmy zakrwawioną pieluchę”.
Testy DNA? „Nie”.
To nie jest dowód.
NASTĘPNIE ANNA JATOBA ŚCISKA SZYJĘ OFIARY
I jeszcze duszenie. Uszkodzenia szyi ofiary są prawdziwe.
W kostnicy znaleziono ślady paznokci.
ZMIANY CHARAKTERYSTYCZNE DLA UDUSZENIA
Nie mogą udowodnić, że to ona ją udusiła.
Zaobserwowaliśmy wyraźne oznaki uduszenia.
W tym konkretnym przypadku bardzo trudno byłoby ustalić,
czyja ręka była odpowiedzialna
za te ślady.
Jeśli zamierzasz skazać dwie osoby
za śmierć dziecka,
musisz umieć wskazać, co zrobiła każda z nich.
Kto ją wyrzucił, zabił, uderzył?
Kto zrobił co?
Jak można udowodnić, kto co zrobił?
Nie można.
To kuszące, by dać się ponieść tej klasycznej narracji.
Zła macocha, która zostawia ślady,
a potem dogaduje się z Alexandrem,
jakbyśmy mieli do czynienia z horrorem.
Zapytałem biegłą,
dlaczego pokazali w filmie,
jak macocha dusi ofiarę,
choć lekarz mówi, że nie można tego potwierdzić.
To była prosta obserwacja.
Alexandre Nardoni obgryza paznokcie aż do podstawy.
Z kolei Anna miała paznokcie normalnej długości,
które zostawiłyby ślady.
Niektórzy to kwestionują, wytykają każdy błąd,
ale każde śledztwo na świecie ma swoje wady.
Powiedziałem przysięgłym,
że raport został przygotowany przez Instytut Medycyny Sądowej
jeden z najbardziej szanowanych w kraju, i przez szpital kliniczny,
Ale pan Podval
nigdy nie studiował medycyny.
Nikt z jego zespołu nie zna się na medycynie sądowej,
ale mówią, że to kłamstwo.
Komu mieli ufać?
Niektórzy rodzice uważają, że dawanie klapsów dzieciom jest okej.
Powiedzmy, że któryś z rodziców uderza dziecko, ono upada,
uderza się w głowę i umiera.
Mając na uwadze tę hipotezę,
powiedzmy, że ojciec pomyślał:
„Kurwa! I co teraz?”.
Potem próbuje upozorować wypadek.
Nagle jego umysł przestaje działać,
nie potrafi myśleć krytycznie,
nie myśli o konsekwencjach,
więc działa instynktownie i agresywnie.
Jest na to francuski termin.
Folie à deux.
Szaleństwo pary.
To charakterystyczne dla Nardonich i innych.
Nie są psychopatami. Nie pasują do tego profilu.
Ludzie są czymś więcej niż zbrodnią, którą popełniają.
Możemy udowodnić,
że oboje brali w tym udział w równym stopniu.
Oboje są odpowiedzialni za jej śmierć.
Bez względu na to, jak ludzie to zinterpretują,
nie mogą usunąć tej pary
z miejsca zbrodni w czasie upadku.
Nieważne, jak na to patrzymy,
w czasie upadku nie można ich umieścić gdzie indziej.
Dziś piąty i ostatni dzień procesu bez ustalonego czasu zakończenia.
Po obejrzeniu walki obrony i oskarżenia
przysięgli spotkają się z sędzią, prokuratorem i prawnikami.
Tłum przed budynkiem sądu
oczekiwał na wyrok wygłoszony przez mikrofon.
Wyrok uniewinniający nie zostałby dobrze przyjęty.
Sędzia miał…
tupet,
by ustawić kilka głośników na ulicy
tylko po to, by przeczytać na głos wyrok,
który był, delikatnie mówiąc, agresywny wobec tych ludzi.
Jest sędzią!
Czekamy na decyzję ławy przysięgłych,
która zostania ogłoszona z użyciem głośników,
żeby tłum stojący przed budynkiem sądu
mógł usłyszeć wyrok w czasie rzeczywistym.
Sędzia Maurício Fossen odczyta go wewnątrz budynku.
Czy media przeczytają mój wyrok na żywo, czy przedstawią własną wersję?
Każdy może wymyślić inną wersję tego, co powiedziałem.
Wszystko zostało wzięte pod uwagę.
To niesamowite, jak ludzie nie chcą stąd odejść.
Ludzie byli w to emocjonalnie zaangażowani.
Cała Brazylia i ja czekaliśmy na tę decyzję.
W ostatnich chwilach byłam z mężem.
Trzymałam go za rękę
i czekaliśmy na wyrok.
Cisza była nie do zniesienia.
Kiedy sędzia Fossen ogłosił, że zostali uznani za winnych,
nie wiem, jak nie złamałam mężowi ręki.
Skazuję ich, jak następuje:
Alexandre Alves Nardoni
na 31 lat, miesiąc i dziesięć dni pozbawienia wolności
za zabójstwo osoby poniżej 14 roku życia,
jako okoliczność obciążającą uznaje się, że ofiara była jego córką.
Plus osiem miesięcy aresztu za manipulowanie dowodami.
Skazuję Annę Carolinę Trottę Peixoto Jatobę
na 26 lat i osiem miesięcy więzienia
za zabójstwo osoby poniżej 14 roku życia…
Płakałam i płakałam,
bo to była…
sprawiedliwość, której tak długo szukałam.
Skazanie morderców,
ogłoszone przez sędziego w gmachu sądu w Santanie,
przyniosło ulgę i spokój
rozwścieczonemu społeczeństwo, spragnionemu sprawiedliwości.
Obejrzałam ten wyrok w telewizji.
Transmitowali na żywo.
To było jak finał mistrzostw świata.
Isabella!
Nie! To nie była chwila na świętowanie.
Chciałem, by sprawiedliwości stało się zadość. I tak było.
Wyrok 31 lat dla niego
i 26 lat dla niej ucieszył tych, którzy obserwowali proces.
Budzi nadzieję w nas Brazylijczykach. Zaufanie do wymiaru sprawiedliwości.
Przynajmniej tyle mogą zrobić dla matki.
Wspaniale. Moja dusza jest spokojna.
Sprawiedliwość!
Mordercy!
Tłum krzyczał,
ale cisza na sali była ogłuszająca.
Atmosfera była ciężka.
Ciężko było oddychać, bo kto tu naprawdę wygrał?
Nikt nie świętował. Nikt.
Nikt się nie uśmiechał. Nie w środku.
Wyrok wydano dwa lata temu.
Czy apelacja może unieważnić decyzję?
W tym kraju trudno w cokolwiek wierzyć.
Ale nie przestanę wierzyć.
Mamy parę z trójką dzieci,
dwoje jest ich, jedno z poprzedniego związku ojca.
Mają spokojne życie.
Są filmiki, na których przechadzają się po parkach.
Pewnego dnia wracają do domu, idą na górę,
kłócą się, biją jedno z dzieci,
używają nożyczek, by wyciąć dziurę w siatce,
i wyrzucają córkę przez okno.
Uważano to za całkowicie wiarygodną historię.
Skazali go na ponad 30 lat więzienia,
ją na 26,
ale nie mogą ustalić, kto co zrobił.
Nie mam wątpliwości, że historia,
którą usłyszeliśmy, nigdy się nie wydarzyła.
Nie mam cienia wątpliwości.
Powiem to dzisiaj, a pan może to przywołać za parę lat.
To był pierwszy i jedyny proces w sprawie Isabelli Nardoni.
Nie będzie drugiego procesu.
OD 2008 ROKU ALEXANDRE NARDONI I ANNA CAROLINA JATOBÁ SĄ W WIĘZIENIU
ZAPRZECZAJĄ, ŻE POPEŁNILI ZBRODNIĘ
Gdyby do tej pory kłamią,
rodzi się pytanie, że małżonkowie
mają ze sobą jakąś umowę,
która pozwoliła im
znieść odsiadkę
i wpływ na całą ich rodzinę,
podtrzymując, że są niewinni.
Ludzie spodziewali się,
że w końcu ojciec lub macocha
przyznają się i opiszą, co się stało.
Chcą
jak najkrótszego wyroku.
To młoda para.
Po wyjściu mogą ułożyć sobie życie.
Kim on będzie?
Wyjdzie z więzienia, spojrzy w lustro i spyta: „Jestem mordercą?
Zabiłem moją córkę?”.
Jak spojrzy synowi w oczy i powie,
że tata zabił jego siostrę?
Może najłagodniejszym wyjściem
jest postrzegać siebie jako ofiarę
ogromnej tragedii.
Odsiaduje wyrok za zbrodnię, której nie popełnił.
To daje siłę, by iść naprzód,
nie oglądając się za siebie.
Jeśli faktycznie są winni,
to zrozumiałe, że się nie przyznają,
bo utraciliby resztkę współczucia ludzi.
Zniknęłyby wątpliwości. Może byli ofiarami niesprawiedliwości.
Oboje są winni, nawet jeśli ich wina leży w milczeniu.
Jest mało prawdopodobne, by doszło do takiej zbrodni bez ich zmowy.
Cała historia sugeruje ich współudział.
Nigdy w historii kryminalistyki nie słyszałem
o parze skazanej na pozbawienie wolności powyżej 10 lat,
którzy nie tylko twierdziliby, że są niewinni,
ale też wciąż byliby razem.
Oczywiście każde z nich miało szansę wyjść na wolność,
gdyby zwrócili się przeciwko sobie.
Pozostaje pytanie.
Czy macocha zgodziłaby się ponieść karę za coś, czego nie zrobiła?
Spotkałam w sądzie ojca Anny.
Wpadłam na niego na korytarzu i powiedziałam:
„Panie Jatobá, niech ona się przyzna.
Niech pan jej każe się przyznać”.
Odparł, że jej nie pozwolili.
Nie chcą się zgodzić.
Słyszałam to na własne uszy.
Przemoc ekonomiczna jest ważnym aspektem w tej sprawie.
Nieczęsto się o tym słyszy, ale istnieje taka.
Decyzje tej kobiety podlegają kontroli finansowej,
a nawet zakup podpasek wymaga proszenia o pieniądze.
To poniżające, że kobieta nie może być niezależna w takich sprawach.
Bez wsparcia finansowego
nie miałaby nawet środków na adwokata
czy opiekę nad dziećmi.
Decyzja o pozostaniu razem wiąże się z wieloma czynnikami.
Nikt nie jest na tyle naiwny, by myśleć,
że po 14 latach wciąż żyją w romantycznej bajce.
OD CZERWCA 2023 ROKU ANNA CAROLINA JATOBÁ
PRZEBYWA W OTWARTYM ZAKŁADZIE KARNYM
OD 2019 ALEXANDRE PRZEBYWA NA ZWOLNIENIU WARUNKOWYM
Z MOŻLIWOŚCIĄ PRZEPUSTEK
Po tym wszystkim,
po śmierci Isabelli i po procesie,
potrzebowałam w życiu nowego otwarcia.
Dziękuję Bogu, że mogłam poznać mojego obecnego męża,
który jest cudownym człowiekiem.
Przyjął moją historię.
Związał się ze mną, wiedząc, że nie będzie łatwo.
Odbudowałam z nim swoje życie.
Dzięki niemu
znów zostałam matką.
To było moje marzenie.
Zawsze chciałam znów być matką.
To był cel, który udało mi się osiągnąć.
Ciąża była dla mnie wymagająca pod względem emocjonalnym..
Gdy zaszłam w ciążę,
wszystkie wspomnienia zaczęły wracać.
Ciąża z Marią Fernandą była trochę łatwiejsza,
miałam już Miguela.
Dziś nie jestem
typem matki,
która trzyma je w bańce.
Nie chcę, by czuły ciężar
bycia rodzeństwem kogoś,
kto tak wiele wycierpiał.
Przez długi czas kładłam się spać
z myślą, że chcą ją spotkać,
na tym świecie lub innym.
Obiecałam jej coś i dotrzymałam słowa.
Czas zacząć od nowa.
RODZINY NARDONI I JATOBÁ ODMÓWIŁY UDZIAŁU W TYM DOKUMENCIE
NA PODSTAWIE KSIĄŻEK ILANY CASOY I ROGÉRIO PAGNANA
Napisy: Paulina Korzeniewska