Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
GŁĘBOKOŚĆ WODY 8,5 M
TAMUJEMY TAMĘ NIE DLA ZAPORY, NIE DLA ELEKTROWNI
PRECZ Z ELEKTROWNIĄ PRECZ Z ZAPORĄ
GŁĘBOKOŚĆ WODY 12,5 M
To jakieś szaleństwo! Ta zapora zniszczy ekosystem.
I tak potem zamkniecie tę elektrownię!
Zbiornik i maszyny są w złym stanie.
Nawet ci od energii atomowej się wycofują!
Właśnie, dlatego potrzebny jest nowy zbiornik!
Przestańcie niszczyć lasy!
Pani burmistrz, nam również zależy na bezpieczeństwie obywateli.
Kłamca! Walczymy dla naszych dzieci!
Dlatego proszę, grzecznie i stanowczo, byście państwo dobrowolnie opuścili teren.
Nikt tu się nie chce bić.
- Nikt. - Czyli się zgadzamy.
Postępujemy zgodnie z prawem.
Prawem silnego i bogatego!
Obchodzi was tylko, jak wam pasuje.
Kpicie z prawa wodnego.
Macie gdzieś gatunki pod ochroną!
- Obchodzi to pana? - Racja!
Pewnego dnia traficie pod sąd!
To pani tak twierdzi. Ostatnia prośba…
Nie ma mowy! Nie odpuścimy! Zostajemy tu!
Cholera! Przestańcie!
- Co robisz? - Wynocha!
Cofnijcie się! Już!
Przestańcie! Wystarczy!
Wynocha stąd!
To nie republika, to kpina!
Pierwsze ostrzeżenie.
Odłóżcie broń! Co wy robicie?
Walczymy do końca! Nie damy się!
Myriam, rozbili blokadę w Belfet.
- Ściągają koparkę w Farès. - Kurwa! Gdzie mój brat? Naël!
- Co jest? - Cholera!
Złamali blokadę w Belfet, musimy jechać.
Kurwa! Ludzie! Idziemy!
Rozkładają się z drugiej strony.
Ruszamy! Szybko!
Pomóc wam?
- A umiesz? - Tak.
Chodź, szybko! Trzymaj, to sól fizjologiczna.
Jasne.
Gaz łzawiący!
Cofnijcie się!
- Odejdź stąd. Oddychaj! - Ostatnie ostrzeżenie. Użyjemy siły.
Cholera.
- Granat! - Hej, koleś!
Kurwa! Tu jest ranny! Nie rzucajcie granatami do cholery!
Zabierzmy go stąd! Podnosimy!
Ostatnie ostrzeżenie. Użyjemy siły. Opuśćcie teren.
Gaz łzawiący!
Gdzie moja torba? Przyniesiecie moją torbę?
- W porządku? - Granat!
- Żyjesz? - Ostrzeżenie. Użyjemy siły.
- Jest cały? Dostał? - Już. Oprzyj się o drzewo.
Jesteś ranny? Zaprowadzę cię do infirmerii.
Sam pójdę. Gdzie to?
Nie, idę z tobą. Tędy.
Nie! Trzymamy się w parach!
- Poproś siostrę! - Przestrzegajcie prawa…
Myriam!
- Chodźmy. - Użyjemy granatów.
- Wszystko gra? - Tak.
- Wejdź. - Dzięki.
Rozbierz się.
Dam ci czyste ciuchy. Na twoich jest gaz.
Dobra…
Waciki.
Kurwa, nieźle cię załatwili.
Usiądź.
Nie dotykaj.
I już.
Dzięki.
- Masz. - Dzięki.
Jaki nosisz rozmiar, L?
- Nosisz L? - Tak.
- Ktoś tu jest? - Ja!
Ale są dzisiaj agresywni. Yann, wiesz, gdzie to jest?
Zrobię sobie jeszcze melisy.
Jasne, zrobię więcej, nie ma problemu.
Super, dzięki.
- Tu masz laptop? - Tak. Zamknij drzwi.
Myriam?
A ty kto?
- Czego chcesz? - Widziałaś Myriam? Miała mi dać ciuchy.
Co ty tu robisz? Miałeś tam czekać.
- Wszystko gra? - Tak.
Tak? Chodź.
- To nie dla mnie. - Hej, Suzanne.
- Witaj. - Dzień dobry.
Buziak.
- Śmierdzę gazem. - To co?
Buziak na powitanie to mus.
Co to za strój? Wracasz z basenu?
Nie, dostał granatem w nogę. Jak ty masz na imię?
- Greg. - Wszystkich tym pryskają.
Catherine i Hubert też dostali.
Sukinsyny… Wracajmy.
Śpisz tu dzisiaj?
Tak, to jedyna opcja.
Do zobaczenia.
Nie kojarzę cię. Nowy?
Tak.
Widziałeś to rano, jak rzucił kamieniem?
Tak, szaleństwo. Zawsze znajdą się zadymiarze.
To nie zadymiarze.
Policja zareaguje, więc pokazują naszą determinację.
Patrz. Nie jest zepsuty?
Równowaga sił w obliczu ich agresji
jest bardzo ważna. Czysto pokojowe akcje nie działają.
Rząd się tobą chwilę pobawi
i wyśle buldożery.
Gdyby nikt fizycznie, czasem agresywnie, nie stanął im na drodze,
wszystko już dawno byłoby pod wodą.
A my siedzielibyśmy nad brzegiem zbiornika.
Tu się ma zacząć? Przepraszam. Muszę ją o coś zapytać.
Do później.
Myriam!
Hej, już lepiej? Goi się?
Tak, dużo lepiej. Chcesz piwo?
Dzięki.
Mam mały problem. Próbowałem rozstawić namiot,
ale chyba jest zepsuty… Trzymaj.
- Dzięki. - Też dzisiaj oberwał.
Myślisz, że u Suzanne jest jeszcze miejsce do spania?
Wiesz, to nie przytulisko.
- Jasne. - Nie wiem.
Będę musiała zapytać Fosses Bleues.
- Coś znajdziemy. - Jasne.
- Clarisse, widziałaś Zapa? - Nie.
- Romain, widziałeś Zapa? - Jest w środku.
- Zap? - Tak, Myriam?
- Macie jeszcze miejsce? - Co ty?
- Tu też jest komplet? - Od dwóch dni.
- Czaję. - Zapytaj obok.
Mogło się zwolnić miejsce.
- Jasne. - Dzięki.
Powodzenia.
- Widziałyście Béné? - Niestety nie.
Może jest w środku.
- Jest tu Béné? - Raczej nie.
Nie ma? Może tu znajdziemy miejsce.
- Masz ze sobą jakąś matę? - Nie.
- Nie? - Nie.
- Widzieliście Béné? - Nie.
Kurde. Chwileczkę.
Podglądacie psiarnię?
Nie, głupku. Liczymy ptaki.
Nasze raporty idą na cały kraj.
A dzieciaki z Nancy były zachwycone.
- Tak samo te z Miluzy. Było świetnie. - Pięknie.
Sama to stworzyłam. Macie miejsce na górze?
Mamy komplet.
A jakby tu z tyłu się ścisnąć?
Tak średnio, zobacz.
- No dobra. - Wkurzony ten wróbel.
- To nie wróbel. To słowik. - Serio?
Tu nie ma miejsca. Chodźmy do Raccroche.
Coś znajdziemy, luz.
- Béné, tu jesteś! - Tak?
Znajdziesz dla niego kąt w Raccroche?
Tak, ale idźcie teraz. Nie zaklepujemy miejsc.
Jasne.
- Odstawię ich i przyjdę do was. - Poczekamy.
Czy…
Co?
Nie, nic. Będziesz się śmiać.
No mów.
Wolałbym spędzić z tobą trochę więcej czasu.
Jaki bezpośredni.
Dobra, chodź.
- Długo tam byłeś? - Na Martynice byłem dziesięć lat.
- Poważnie? - No.
- Długo. Co robiłeś? - Byłem w komunie.
- Tak? Super. - Tak.
I należałem do wspólnoty wspierającej więźniów w Fort-de-France.
- No. - Tam jest więzienie.
Mieliśmy rozdawać leki, ale tak naprawdę…
w pierwszej kolejności potrzebowali mydła i szczoteczek.
- Naprawdę? - Tak.
- Pracowałeś tam? - Nie, to był wolontariat.
Nieźle.
Dla kasy jestem roadie. Wiesz kto to?
Stawiasz sceny na koncerty i takie tam, tak?
Festiwale i tak dalej.
W ten sposób zarabiam, ale…
Szczerze, lubię to.
Pracujesz, kiedy chcesz. Sporo podróżujesz.
- Fajnie. - Nie ma fajerwerków, ale…
Patrz. Całkiem nieźle. Co ty na to?
Na co?
Na to drzewo. Zdejmuj to.
Chwila, co robisz? Nie mieliśmy posiedzieć u Suzanne?
Co jest? Sam chciałeś spędzić ze mną czas.
Chciałem.
I? Myślałeś, że będziemy liczyć ptaki?
Nie, ale to trochę… No nie wiem, to trochę…
Myślałem, że posiedzimy, pogadamy.
Rozmawialiśmy.
No już.
Gdzie torba? Gdzie ona jest?
W porządku! Mam ją!
Piriou widział, jak wychodziłeś z domu. Gdzie rzeczy?
Poszedłem się odlać. Wyluzujcie.
Stul pysk! Oddawaj fanty, bo skopię ci dupsko.
Co mam oddać?
Dobrze wiesz co. Gdzie jest?
Przysięgam, nie wiem.
Czekajcie! To nie on.
Laptop był w aucie tamtego gościa.
- Idziemy. - Koleś się wkurzył. Szybko!
Wybacz.
I co teraz, cwaniaku?
My cię gościmy, a ty kradniesz?
Kogo bronicie?
- Złaź! - Czego bronicie?
Fiuty!
Wypierdalać! Nie ruszamy się!
Jeszcze raz!
Wchodzimy!
- Idziemy! - Puszczaj, chuju!
Spierdalajcie! Nic tu po was!
Kurwa!
Policja stosuje przemoc, wiemy coś o tym. Wszyscy tacy sami!
Puśćcie mnie!
- Kurwa, puszczaj! - Nie ruszę się!
Puszczaj!
Puszczajcie! Nie dotykać mnie, kurwa!
Niech was szlag, banda wywrotowców! Dranie!
Zablokujcie buldożer! Zablokujcie go!
- Kurwa! - Ej!
Proszę pani…
Proszę stąd odejść!
Puszczać!
Cofnąć się!
Nagrywaj! Nagraj swoje beznadziejne zwycięstwo!
Brawo, świetna robota. Naprawdę, gratulacje.
Ile sprzętu trzeba, żeby zniszczyć to, co zbudowaliśmy sami?
To nic nie zmieni. Wszystko odbudujemy.
I wiecie co? Rujnując, budujecie!
Wasza destrukcja sprawia, że wspólnota jest silniejsza!
- W poniedziałek burzycie! - W poniedziałek burzycie!
- We wtorek budujemy! - We wtorek budujemy!
- W środę koparka jedzie! - W środę koparka jedzie!
- W czwartek zemsty czas! - W czwartek zemsty czas!
- W piątek wiercicie! - W piątek wiercicie!
- W sobotę tracicie życie! - W sobotę tracicie życie!
A w niedzielę uciekacie! Już mówiliśmy!
W poniedziałek burzycie! We wtorek budujemy!
W środę koparka jedzie!
W czwartek zemsty czas! W piątek wiercicie!
W sobotę tracicie życie!
To ja. Mam to, czego szukaliśmy. Są tu też inne ciekawe przypadki…
- Kawy? - Łyżka od granatu leży na ziemi.
- Co? - Zabezpieczenie.
Już.
- Kawy? - Chętnie. Dzięki.
Sorry za wczoraj, stary. Ale musisz zrozumieć…
Luz, rozumiem.
W tamtym roku złapaliśmy gliniarza. Nie trudno świrować.
Jasne, wszystko gra.
Chcesz trochę kawy?
Nie, dzięki.
Nie sprzedamy cię do szefostwa, jak wypijesz.
Nie, dziękuję.
Wiesz, że to prywatne interesy?
- Wiem. - Wiesz, że źle robią?
Tak, wiem.
I co? Nie szkoda ci na to czasu?
Ostatnio w Gujanie walczyliśmy przeciwko wylesianiu.
Dzisiaj wysłali nas tu, żeby ochraniać wycinkę.
To głupie!
Podziwiają nas po zamachach, tu plują w twarz.
Takie życie, taka robota.
Rzuć to, chłopie! Chodź do nas!
Z dzieciakami, jeśli masz. Tu nie trzeba kasy.
Gotujemy z własnych warzyw.
Mamy tanią piekarnię, kury, jajka, krowy, kowali,
muzyków, stolarzy. Czego jeszcze potrzeba?
Rzuć wszystko!
Słuchajcie!
- Przemyślę to. - Koniec, zaakceptowali!
Co takiego?
Nowy raport środowiskowy! Na 18 miesięcy mamy spokój!
Co? Fantastycznie!
- Nie wierzę! - Wspaniale! Osiemnaście miesięcy!
W porządku?
Tak, ale muszę wracać do Paryża.
- Praca wzywa. - Serio? Słabo.
Dzisiaj świętujemy.
Wiem, ale potrzebuję forsy.
Jasne. Przyniosłeś tu dobrą energię.
Było super, dzięki.
Wrócisz do nas?
Zobaczymy. Kumple chcą jechać
do obozu w Bure, więc nie wiem, czy przyjadę.
Rozumiem.
Ale jeśli brakuje ludzi, będę.
Jasne, to miło z twojej strony.
Pójdę już, później ciężko będzie złapać stopa.
- Pożegnasz ode mnie resztę? - Jasne.
Pa.
Wybacz.
Brawo, dobra robota.
Jak to robisz, że jesteś taki szybki?
Co?
Przemyślałaś, moją prośbę?
Musimy mieć ich na oku, premier jest na bieżąco.
Wiem.
Chociaż traktuje to zbyt personalnie. To jego strony.
- Może. - Ten zbiornik ma w ogóle sens?
Mówiło się o zamknięciu elektrowni.
Zapora jest potrzebna. Ludzie potrzebują prądu.
Bez chłodzenia nie ma elektrowni i prądu.
Rzeczywistość w końcu wygra.
Te nielegalne obozy to zagrożenie, trzeba to zaznaczyć.
Powiedz, że jeśli obywatele są przeciw, powinni to przekazać urzędnikom.
Bo skoro 200 czy 300 wkurzonych osób może zachwiać demokracją,
to co mamy robić?
Dobrze, świetnie. Muszę wyczuć odpowiedni moment.
Może wznowienie prac albo nagonka w mediach.
Wyślij Simona albo Aline.
Jestem kiepski w temacie społeczności.
Rozważyłaś zmianę zespołu dla mnie?
Nie czas na to teraz.
To dobry czas.
Ryzyko zamachów rośnie.
Nadam się. Możesz mi zaufać. Czas na zmianę zespołów.
Pracujesz w terenie tylko dwa lata
i za mało znasz arabski.
Jeszcze trzy lata z lewakami i zobaczymy.
Wybierz kilka, a potem pogadamy o Strasburgu i szczycie klimatycznym.
On. To ta starsza kobieta, o której mówiłem. Ta od chaty.
Jak się masz?
Co to?
Jak masz na imię?
Tak, jesteśmy w centrum buntu i chaosu.
18 MIESIĘCY PÓŹNIEJ
- Dziękuję. - Proszę.
Spodziewajmy się zorganizowanych ataków radykalnych przeciwników
w całym kraju.
Dziękuję. Proszę wybaczyć. Halo?
Greg? Musimy wrócić do obozu Busset.
Kiedy?
Już, jest tam dwóch Niemców.
- Zadomowili się. - To ci od pociągów?
Tak. Dwie pieczenie na jednym ogniu.
Świetnie. Wyślę Tancrède lub Simona.
To pilne. Ty musisz jechać.
Nie mogę, pracuję nad nową ustawą.
Prefekt prosił, żebym zajął się tym osobiś...
W obozie cię znają, a zlecenie z DRPP
i tak kończysz za tydzień.
Nie rozumiem. Myślałem… Mieliśmy je przedłużyć,
jeśli się spiszę…
Wymóg operacyjny. Teraz potrzebuję cię w Busset.
Rozpoczyna się budowa zbiornika wodnego
w lesie Busset, między Nancy a Miluzą.
Projekt zablokowany na półtora roku
został wznowiony po nowym raporcie środowiskowym.
Stwierdzono, że budowa zapory jest możliwa,
jeśli podjęte zostaną środki wyrównawcze.
Decyzja spotkała się z falą krytyki ze strony przeciwników projektu.
Posłuchajmy reakcji…
Jest tu kto?
Suzanne?
Jest tam ktoś?
To nie tu. Żartuję.
- Zawsze to samo. - Cześć, to wasze dziecko?
- A ty kto? - Co tu robisz?
Chwilkę, spokojnie.
Przyszedłem naładować telefon i usłyszałem płacz.
- Gdzie Pauline? - Pauline? Nie znam jej.
Jest na wiecu. Marco miał tu być.
Zaraz, nikt go nie pilnuje?
- Ty. - My nie mamy czasu. Słuchaj…
Cholera.
Pauline, jesteś tu?
- Witaj, Suzanne. Jak się masz? - Dobrze.
Miło cię znów widzieć. Jak pozostali? Myriam, Naël.
Też dobrze. Pewnie jesteś głodny.
Trochę.
Gdzie jest Pauline? Dała mu coś?
Pauline jest chyba na proteście.
Niektórym ciężko zrozumieć, jak działa zaufanie, co?
Zajmiesz się nim dzisiaj? Ja przez to biodro nie dam rady.
Nie mogę. Naprawdę.
Nie wiem, co mam robić.
To łatwe. Weź butelkę. Pokażę ci.
Nie rzucaj tym.
Greg?
Cześć, jak się masz?
Wróciłeś?
Oczywiście. Wznowili budowę, musiałem.
Pilnowałeś Théo?
Tak, zajmowałem się nim dzisiaj trochę.
Dziękuję.
Zaraz, to twoje dziecko?
Tak.
Co?
- No tak. - Nie wiedziałem.
Co o nim myślisz?
Przede wszystkim nie jest irytujący. Jest uroczy, rozbawił mnie nie raz.
Każdy się przy nim śmieje.
Gdzie byłeś?
Gdzie ja nie byłem? Krążyłem tu i tam.
Byłem trochę na południu. Pracowałem w różnych miejscach.
Chciałam zadzwonić.
- Tak? - Tak.
- Tak jak mówiłem, dużo podróżowałem i… - Ja…
Chciałam ci powiedzieć, że i tak urodzę,
ale chciałam, żebyś wiedział.
Co miałem wiedzieć?
Też nie rozumiem.
Co? Co ty mówisz? Myriam, zabezpieczyliśmy się.
Tak.
Zabezpieczyliśmy się, ale on tu jest.
- Szukaliśmy cię. - Serio?
Poważnie. Chciałam ci powiedzieć.
Bo kazałbym ci… Wiesz…
To nic by nie zmieniło. Chciałam go, urodziłam. Kropka.
Dobrze.
Nie chcę nic.
- Co? - Niczego nie chcę.
Tak, ale… Oczywiście.
Nie zostanę z wami.
Aha, dobrze, to…
Kurwa!
- Słuchaj, oni wiedzą. - Skąd ta pewność?
Bo widzieli tego glinę.
Robiłem z nim kurs saperski. Przywitał się ze mną, dureń.
Nie możemy odpuścić tym Niemcom.
Oni siedzą tutaj. Nigdzie się nie ruszają.
Musimy wysłać kogoś innego.
- Nie mam kogo! - To za duże ryzyko!
To co? To nadal będzie obóz bezprawia,
kryjówka dla terrorystów?
Bez przesady. Oni tną tylko druty.
Dość! Z prawnego punktu widzenia
to międzynarodowy terroryzm. Mamy plan.
Podrzuć broń, wyślemy policję
i po wszystkim.
- Cześć. - Hej.
- Gdzie jest Myriam? - W szopie, robi glinę.
- On ma czyste ciuchy? - Nie wiem.
- Dobra. Poszukam. - Czekaj, coś przyniosę.
Hej.
Cześć, chłopaki. Théo, co tu robisz?
Przepraszam za wczoraj. Spanikowałem.
Zauważyłam.
Nie znaleźliśmy dobrych spodenek. Chciałem go przebrać.
- Dlaczego? - Był cały w błocie.
Nie ma spodenek na niego. Wyschnie i odpadnie.
Tak go zostawisz?
No mówię. To błoto, skruszy się.
Co ty na to, Théo?
Przebierać cię, jak tylko się wybrudzisz?
Ale to obrzydliwe. Przepraszam, ale…
Czy ty mówisz mi, jak się zajmować Théo?
Nie, absolutnie, ale…
Przybył tatuś, a przez dziewięć miesięcy
sama musiałam sobie radzić.
I nie było źle, więc tak zostanie.
Jasne.
To co mam teraz zrobić? Położyć go na ziemi?
Jeśli chcesz.
Jeśli nie masz czasu, jakoś damy radę.
Dobrze.
Niko? Jana?
Dokąd jedziesz?
Zostawiłem Théo z Pauline. Zasnął.
Fajnie. Potrzebujemy tu pomocy.
Pomożesz?
Kurde, nie mogę. Mam problem z mieszkaniem, muszę lecieć.
- Już? - Tak. Trzymaj, chcę się dołożyć.
Tyle miałem. Trzeba mu kupić portki.
- Buty też ma zniszczone. - Zabierz pieniądze.
- Nie miałam czasu na lumpeksy. - Ale to pilne. Nie ma spodni.
Mówię ci, coś znajdziemy.
Możesz się dorzucić do kasy wspólnoty…
- Muszę iść. - Czekaj.
To pieniądze dla Théo, nie wspólnoty.
Załóż konto, ucieszy się.
Żartujesz sobie?
Mam mu założyć konto oszczędnościowe?
A dlaczego nie?
Nawet nie ma dokumentów.
Urodziłam w domu w lockdownie,
nikt nawet nie przyjechał.
Jak to nie ma dokumentów?
To dziecko poza systemem.
Ale zgłosiłaś jego narodziny?
Istnieje gdziekolwiek w administracji?
Nie ma po nim śladu.
Ale, Myriam, brak rejestracji jest nielegalny.
Jakby nie istniał.
Moment, musi mieć papiery, żeby istnieć? Jaja sobie robisz?
Nie, ale…
Nosiłeś ducha na rękach?
Jak przyjdzie policja, sprawdzą go, to koniec.
Zabiorą go. Zaczną śledztwo. Oddadzą go do rodziny zastępczej.
A co ich to obchodzi? W najgorszym wypadku powiem, że to twój syn.
Będziesz mógł go zabrać.
- Halo? - Dzwoniłeś?
Tak, odwołaj policję. Natychmiast.
Co się dzieje?
Chyba mam dużo lepszy plan. O wiele lepszy.
Nakryjemy Niemców w akcji.
Zabierz rączkę. O tak.
Nie śmiej się, Théo. Nie uśmiechamy się. Nie ruszaj się.
Co to? No i już! Mamy to!
- Przepraszam, spałem. - W porządku, nie chciałam cię obudzić.
Z mieszkaniem już wszystko OK?
Tak, dzwoniłem do sąsiada.
Pójdę spać w aucie.
Nie, jest OK. Możesz zostać. Śpij.
Dobrze.
I dzięki za Théo.
Zero cierpliwości. Tak to się kończy.
- Delikatnie. - I jak, dziewczyny?
- Źle. - Poważnie?
Nie widać, że się męczymy?
Dobra.
Tu zakłada się łańcuch.
- Możliwe. - Jak?
- Nie wiem. - Dzięki.
- Dasz radę. - Fajnie.
Nie mam pojęcia.
Ale jest super. Znaczy, będzie.
- Dzięki. - Skąd to masz?
- Lucia go znalazła. - Jest tu gdzieś złomowisko?
Niedaleko strefy przemysłowej.
- Przy N4? - Zgadza się.
To tam gdzie jest tyle buldożerów?
Tak, tam jest złomowisko.
Skręca mnie, kiedy koło nich przechodzę.
Dlaczego?
To one zniszczyły chaty.
Nie wiemy, czy to te.
Myślę, że te. I teraz też przyjadą.
Jesteś pewny, że to te same?
Mają taki sam napis, jak te,
co zniszczyły Ambazad.
Jeśli tak, podpalimy je.
Nie podłożymy…
Zniszczyli nasz dom.
Spalmy sprzęty, których użyli.
- Nie. - Lepiej odpuść, rwie się do akcji.
Właśnie widzę.
Nie trzeba ognia. Wsyp cukier do baku,
skarmelizuje, silnik padnie.
- Dopiero teraz mówisz? - Co by to dało?
Nie mają innych?
Chodzi o komunikat!
Wy niszczycie nasz dom, my wasze narzędzia destrukcji.
A ty co myślisz?
Pogadaj z Naëlem, albo Janą i Niko, oni zdecydują.
- Kurwa! - Co się dzieje?
Jestem zła. Nie wiem, o co chodzi. Ledwo się ruszyłam i skończyło się paliwo.
Pokaż to.
- Hej, jak leci? - Dobrze.
Zerkniesz na niego?
- A chcesz? - Muszę wziąć prysznic.
- Dobrze. - Proszę.
- Cześć, Théo. - Dzięki.
Chodź, malutki.
- Tu jest smoczek. - To banan?
Tak.
Na razie.
Pa.
Są dwa wejścia. Jedno tu, drugie tu.
Ktoś stanie na czatach.
Jeden tu, drugi obok małego parkingu.
- Skąd wyjdziemy? Stąd. - Stąd.
A potem…
Nie, tu są kamery.
Tak, ale tu nas zobaczą z autostrady.
To nic, będą jechać w nocy 130 km/h.
Chodźmy polami! Łatwizna!
- Jak idzie? - To ty!
- Zaczęliście? - Tak.
To jest do dupy.
- No i? - Nie robimy tego…
Po co tu jesteś?
Mam pomysł, będzie OK.
- Gdzie Théo? Z kim jest? - Nie martw się!
- Kto go pilnuje? - Greg!
Posłuchajmy. Nie czas na rozmowę o dziecku.
Skupcie się albo wyjdźcie.
Nie mieliśmy wtajemniczyć tylko kilku osób?
Możesz wyjść, bez różnicy.
Spokojnie. Wyjdźmy na dwór.
Co ty wyprawiasz?
Ośmieszasz mnie.
Co ty robisz?
Pomyślałaś w ogóle o Théo?
O co ci chodzi?
Jeśli coś się nie uda… Przypomnij sobie Tarnac.
Przecięli tylko druty. Sąd się nie szczypie.
Dla nich to banda przestępców, terroryzm.
Myśląc w ten sposób, nic nie zrobimy.
Za porażki trzeba zapłacić. Wiesz o tym.
Myriam, masz dziecko. Wszystko się zmieniło.
W Tarnac dostali pół roku.
Groziło im 15 lat. Co będzie z Théo przez pół roku?
Albo przez 15 lat?
Przestań się tak o niego zamartwiać. To już robi się nudne.
Nie chodzi tylko o Théo.
O ciebie też.
Jestem dużą dziewczynką. Widziałam gorsze rzeczy.
Przestań.
Odpuść sobie. Jest nas dużo. Nie musisz tam iść.
Co ty, masz kryzys ojcowski? Jakieś niepokoje.
Co się dzieje? Będzie dobrze.
Skąd wiesz?
Wiem.
Chodź. Chodźmy.
Proszę. Zdrówko.
Dzięki. Proszę bardzo. Nie tak dużo.
- Dobrze mu z tobą. - Chyba tak.
Mnie też.
Będę musiał wyjechać, żeby coś zarobić.
Wiem, Greg.
Próbuję tylko powiedzieć, że nam nie przeszkadzasz.
Chodźmy zatańczyć! Proszę!
Późno już. Położę go spać.
Bawmy się! Chodź! Pauline, weź Théo, proszę.
Nie znam tego. Nie wiem, co mam robić.
- Stań tak… - Dobrze…
I zaczynamy.
Nie znam kroków.
Mały podskok.
- OK. - I dalej.
- Po kwadracie. - Tak!
A teraz zmiana! Druga strona!
Nie!
- Chodźcie! - To ważne.
Chodźcie tu, Myriam, Greg!
Siedem i osiem i… Raz, dwa, trzy, cztery!
Pięć i sześć, i siedem, i osiem!
Sto lat, Fissou!
Z sabotażem jest problem.
Za bardzo się boją. Wycofują się.
Ale to nic, z Niemcami najprościej…
Spokojnie, usiądź.
Prosiłeś Tancrède o dokumenty?
Dla tej dziewczyny. Zajmujesz się pracą socjalną?
Próbuję ją sobie owinąć wokół palca.
Nie wiedziała, że niezgłoszenie dziecka to przestępstwo.
Martwi się. Ja jej tylko pomagam z papierami,
żeby mały był zarejestrowany.
Nie angażujesz się czasem?
Nie, nie obchodzi mnie ta laska.
Pytasz o rezultaty, to ci je przedstawiam.
Nie ufają mi. Mówię ci…
Ten sabotaż się nie uda.
Nie chcę tego słyszeć.
Ale tak szczerze, nawet jeśli sypią cukier do baku,
czy to taka wielka zbrodnia? Zagrożenie dla demokracji?
Nie chodzi o niszczenie sprzętu.
Chodzi o komunikację z rządem.
A Niemcom mamy pokazać, że we Francji i w Europie
panuje porządek, więc zaręczam, że to dokończymy.
Pozostaje jedna kwestia, o którą wszyscy pytają,
ramy czasowe.
Mówiłem, nie są pewni.
Nasz cel to 15 dni.
Potem aresztujemy wszystkich, nawet ciebie.
Postawimy zarzuty tym najbardziej niepokornym. Niczego nie dotykaj,
grzecznie daj się zaaresztować, puścimy cię
i nikt nie będzie miał podejrzeń.
Nikomu nie powiemy, że działasz pod przykrywką.
I zajmiemy się papierami dzieciaka. Nie martw się tym.
Skup się na sabotażu.
Jak poszło?
W porządku. Jak rozmowa o pracę.
- Cześć. - Jak tam?
Dobrze.
- Chcesz do taty? - Cześć.
Idziesz do taty?
Co mama robi?
Wszystko gra?
Suzanne przewróciła się w kuchni.
Jest cała, ale trzymają ją w szpitalu.
- Znowu chcą jej operować biodro. - Kurwa.
Dasz mi znać, co z sobotą?
- Jasne. - Dzięki.
Jestem córką marynarza, który przepłynął morze
Jestem córką żołnierza, który nienawidził wojny
Jestem córką skazańca, zbiegłego przestępcy
Jestem córką córki króla Za biedną, żeby wyjść za mąż
Jestem córką leśnego biegacza i przemytnika
Jestem dzieckiem siedmiu…
Policja. Proszę wyłączyć silnik i okazać dokumenty.
Tu poczta głosowa Pauline,
zostaw wiadomość.
Cholera…
Niko, na pozycję!
Nie, ty tutaj. Ty też! Paul! Fissou, chodźcie!
Tnijcie płot. Widzimy się potem.
Tutaj jest! Patrzcie! Zwiadowcy, na pozycje!
Lucia, kombinerki!
Dobra, idźcie.
- Stop! - Co?
- Stop! - Co się dzieje?
OCHRONA
- Ja spadam. - Stój.
Co się dzieje?
Kurwa.
- OK. Idźcie, czysto! - OK. Czysto.
Do roboty. Jana, dajesz.
Dobra. Idziemy!
Ruchy!
Brice! Wysypałeś wszystko?
- Tak. - Weź jeszcze te.
Słyszałeś?
- Nie, co? - Coś się poruszyło.
Wydawało ci się.
Greg, nic ci nie jest?
Skąd się tu wzięłaś?
Widziałam jakichś kolesi z telefonami. W obozie. Spanikowałam.
- Pauline jest w domu? Gdzie Théo? - Théo jest ze mną.
Co?
Jest w samochodzie. Nic mu nie jest.
Nie martw się.
Kurwa, Myriam. Ej, stop! Naël, przerywamy akcję.
Przerywamy.
- Chodź. - Co?
Dlaczego?
Widziałaś policję.
- Nie, tylko spanikowałam. - Co się dzieje?
Widziała gliny w obozie.
Widziałam ludzi na rowerach. To nie gliny.
Tak, tak.
Pogięło cię?
- Przerywasz akcję przez taką głupotę? - Greg, chodź.
Cholera. Rowerzyści dzwoniący o 22:00…
Nie! Dokończymy to! Wracamy!
Nie wierzysz? Chodź, idziemy stąd.
- Nie… - Gdzie auto?
Tam. Proszę…
- Kurwa. Pomóc wam? - Przyda się!
Myriam, do cholery, nie!
Co się dzieje?
- Przytrzymasz to? - Zaróbmy ciasto.
- Puść! - Cholera. Dalej.
Dobra, dobra. Rusz tym.
Dzięki.
Myriam, spadamy.
Już kończymy.
Tędy!
Myriam, na litość boską. Idziemy.
- Poczekaj. - Chodź!
- Czekaj! - Myriam, proszę.
Spadamy! Szybko, ruchy! Ostrożnie!
Ruchy, ruchy!
Są wszyscy?
Dobra, zwijamy się.
Szybciej, Fred!
W porządku?
Co jest?
No…
Ale…
Greg, o co chodzi?
- Nie wiem… - Kurwa.
Tędy!
Stać!
Szybko! Są tutaj! Stać!
Myriam, uciekaj!
Tutaj!
Stać!
Greg!
Nie ruszaj się!
Chodźcie tędy!
Coś tam słyszałem.
Był tutaj. Mówię wam. Idźmy dalej.
Już, Théo… Już jestem, skarbie.
Przepraszam.
Tutaj jest! Policja! Wstań powoli.
Powoli. Ręce do góry.
Jeszcze raz, nie słyszałem. Nie słyszałem!
Béné, jesteś! Masakra…
- Mogę sobie wyobrazić. - Jak się macie? W porządku?
Ściśnijcie się, wszyscy wsiądą.
Ja się przejdę.
Ja też. Spacer to dobry pomysł.
Dobrze.
Hej.
- Co to miało być? - Co?
Ci kowboje, których nasłałaś. Tak działa policja?
Myślą, że to Afganistan?
Oczekiwałeś popierdółek?
Séverine, to było idiotyczne.
Byli agresywni. Musiałem im oddać, złamaliby mi rękę.
Misja zakończona powodzeniem, to najważniejsze.
Trudno, ktoś trochę pocierpi. Taka praca.
Dokonałeś wielkiej rzeczy.
- Dyrektor złoży gratulacje. - Wielkiej.
- Oskarżyli mnie o napaść i pobicie. - No i? Co z tego?
Brał w tym udział glina pod przykrywką, sąd anuluje zarzuty?
Nie glina, tylko Greg Bernard.
Jeśli trochę posiedzę, nie będą mnie podejrzewać.
Nie będziemy ryzykować. Zabierz swoje rzeczy. Kończymy.
Nie, poczekaj. Nie taki był plan.
Szukają kreta. Jeśli zniknę, mam przesrane.
Nieważne. Skończyłeś już z lewakami.
Zajmiesz się walką z terroryzmem, Maynial. Koniec operacji.
Gratuluję.
To bez sensu.
Co?
Wszystko, co robimy.
Atakujemy walczących dla społeczeństwa.
Ty nie chciałeś bronić demokracji?
Nie mówiłaś, że mogą mieć rację?
Spójrzmy prawdzie w oczy.
Dwa ostatnie lata…
Przerobili cię? Dlatego chcesz zostać?
Nie.
To o co chodzi? O tę dziewczynę?
Wolisz żyć z brudasami, zbierać kartofle i podcierać dupę gówniarzowi?
Nie. Oczywiście, że nie.
To wynoś się z tego obozu.
W porządku? Gdzie Théo?
Śpi. Dziękuję.
Dziękuję.
- Kurde. - Jak tam?
- Żyjesz? - Tak.
Miałeś rację.
Powinniśmy byli cię posłuchać. Miałeś przeczucie.
To za mało. Mamy kreta.
Nie wierzę. Jakim cudem?
Byliście ostrożni. Kto by to miał w ogóle być?
To może podsłuch. To niezbyt legalne.
Nie wykorzystali tego na nikim,
bo powiedzieliby o tym w areszcie. Czyli się nie nadaje.
Możemy to wykorzystać na procesie.
Albo nie podsłuchują.
To skąd niby wiedzieli?
Przedłużyli areszt Janie i Tonio. Fissou siedzi.
- Trzymają Fissou? - Niedorzeczne.
To ma być żart? Boże!
- Oszaleli czy co? - On ma ledwo 18 lat. Żałosne.
Musimy iść wszyscy. Zbiorowa odpowiedzialność.
Nie oskarżą nas o terroryzm…
To nic nie da, Myriam!
To nie demonstracja za dnia, z prasą, tylko akcja 20 ludzi w środku nocy.
- Czekamy? - Przeciwnie.
Hej.
Idziesz do mnie?
Kiedy mnie wczoraj pocałowałeś…
Poczułam…
euforię.
Pomyślałam…
Miałam taką radosną wizję.
Co to za wizja?
Wizja…
Sama nie wiem…
Wizja zbudowania czegoś.
We troje.
Trafili do aresztu.
Kto?
Fred, Tonio i ci Niemcy, do procesu.
Przeczytałbyś mój post? Sprawdzisz, czy nie ma błędów?
Jeśli wyjadę, też wyjedziesz?
Co? Dokąd?
Mam iść jutro na komisariat. Nie wiem, co znaleźli.
Kurwa…
Wyjedziesz ze mną z kraju?
O czym ty mówisz? Suzanne jest w szpitalu,
musimy bronić obozu, mamy oskarżonych…
- To zły moment. - Tak…
Tak myślałem.
Martwisz się na zapas.
Może chcą cię tylko wkurzyć?
Może.
Jadę do sklepu po jedzenie.
OK.
Czekaj! Weźmiesz go ze sobą?
Będę mogła się spotkać z prawnikami w Fosses Bleues.
Już! Na razie!
Grégoire? Co ty tu robisz?
Mogę?
Aleś ty uroczy.
Musisz go natychmiast oddać matce.
Wiem, mamo.
Pewnie obdzwoniła już całą Francję…
Co ja mam robić?
Zadzwoń i powiedz, że mały jest cały
- i wróć jak najszybciej. - Nie…
To wiem.
Co mam powiedzieć przełożonym?
Zastanów się spokojnie, czego naprawdę chcesz, Grégoire.
- Nie mam wyboru, mamo. - Dziecka nie możesz porzucić. Nigdy.
Taki przystojny mały…
Twój syn… jest piękny.
Nie wiem, co mam robić.
Odejście z pracy nie jest zakazane.
Nie mogę tego zrobić.
Był taki facet…
W policji był facet…
To było dwa lata temu. Pracował na Korsyce.
Zakochał się w aktywistce.
Oszalał, do wszystkiego się przyznał, chciał odejść.
I?
Znaleźli jego auto, drzwi otwarte, nic więcej.
Na dom dziewczyny zrobili nalot.
Znaleźli materiały do produkcji bomb…
chociaż była pacyfistką.
Skazali ją na dziesięć lat.
Weź wszystko. Takie brzdące szybko rosną.
Dzwoniła do szpitali? A ty na policję?
Dobrze. Cześć.
Nie ma alertu. Najwidoczniej nawet nie wezwała policji.
Odwieź dziecko i wyjedź stamtąd natychmiast.
Greg, co się dzieje? O co chodzi?
Pomóż mi, proszę.
Jak? Mam wysłać ludzi?
Dobrze. Aresztują cię w odpowiednim momencie. Jedź już.
Jeśli sprawy się skomplikują, ja nie biorę odpowiedzialności, jasne?
Hakim, tak. Chodzi o Grega. Trzeba…
Myriam.
- Przepraszam. - Nigdy więcej tak nie rób, jasne?
Informuj mnie!
- Zadzwoń! Napisz! Cokolwiek! - Już ci wyjaśniłem,
śledzili mnie, wyłączyłem…
W dupie mam gliny! Masz mnie informować!
Przepraszam.
To był chaos, nie wiedziałem, co robić…
Chrzań się.
Bałam się, że coś wam się stało.
Przyznam się.
Powiem…
Poniosę konsekwencje.
Wszystko wróci do normy.
Oboje odpoczniecie trochę ode mnie.
Możesz mieć rację, może…
Może to nic poważnego.
Wyjedźmy. Wyjedźmy, tak jak mówiłeś.
Myriam...
Nie będę dla was dobry.
- Nie pasujemy do siebie. - Nie…
- Nie. - Pasujemy!
Idealnie pasujemy, Greg!
Przysięgam, między nami jest coś niesamowitego, cennego.
Cokolwiek zrobimy, będzie dobrze.
Obiecuję.
Co zrobiliśmy razem po raz pierwszy? Théo.
Spójrz, jaki jest wspaniały.
Poza tym, co masz lepszego do roboty?
Coś lepszego niż nasza trójka?
W wiosce jest policja.
Kurwa, Greg, spadamy stąd.
No rusz się, spadamy.
Ruchy.
Weź swoje dokumenty.
- Dokumenty! - Tak.
Chodź.
Są w obozie.
Kurwa…
Kurwa, Greg. Uważaj…
Kurwa!
- Co robisz? - Dalej!
Spotkajmy się wieczorem w opuszczonym domu, OK?
- Ale Greg… - Jak będzie ciemno.
Proszę wysiąść z auta, ręce tak, żebym widział.
No! Na ziemię! Gleba!
Kładź się na ziemi!
Greg!
Greg?
DWA MIESIĄCE PÓŹNIEJ
- Halo? - Dzień dobry.
Szukam Grega Bernarda.
Jest roadie, mieszkał na Martynice.
Przykro mi, nic mi to nie mówi. To chyba pomyłka.
Rozumiem, dziękuję. Do usłyszenia.
- Dzień dobry, pan Bernard? - Tak.
Dzwonię w sprawie Grega Bernarda.
Théo, przywitasz się z Suzanne?
Zobacz. „Dzień dobry”.
Gdybyś tylko mogła zobaczyć, jak urósł…
Chce się z tobą przywitać.
Pusto bez ciebie.
Nie po to tu jesteśmy! Halo!
Mogą zacząć najwcześniej dwa tygodnie po wydaniu nakazu.
Zgadza się, a wydany został wczoraj.
Zatem za dwa tygodnie przyjadą ze sprzętem.
Teraz należy skontaktować się z mediami.
Musimy włączyć jak najwięcej osób.
A nie umawialiśmy się: „żadnych reporterów na naradach”?
Głosowaliśmy za na ostatnim walnym zgromadzeniu.
Bardzo mądrze.
Zostań i porozmawiajmy.
Mogłaś zostać do końca spotkania i pomóc z organizacją tygodnia.
Ten dupek poszedł?
Poczytaj jego bloga, nie jest tak źle.
- Potrzebujemy teraz prasy. - Wierzysz w to?
We Francji jest Bernard na Bernardzie, wierzysz w to?
Przynajmniej coś robię.
Nic nie robisz. Utknęłaś w przeszłości.
Szukam.
Zerwał z tobą! Wyraźnie ci to napisał!
Zerwanie przez pocztówkę?
- To normalne? - Jest na Martynice.
Stamtąd napisał, nic dziwnego.
Nie porzucasz tak swojej dziewczyny i dziecka.
Swojej dziewczyny i dziecka? Ty się słyszysz?
- Od kiedy ty do kogoś należysz? - Weź…
Daj mi spokój. Muszę sprawdzić, czy go karali.
I jakie miał zarzuty.
Przecież nie masz do tego dostępu.
Co chcesz znaleźć? I tak, pocztówka to normalna rzecz!
Nie zaczynaj znowu z tymi spiskami.
A akt urodzenia Théo, co przyszedł pocztą?
To też normalne?
Obóz, wspólnota, obchodzi cię to jeszcze?
Pracowałeś tu dziesięć lat, Naël. Dziesięć lat.
I jesteś sam.
Jesteś smutny i jesteś sam.
Nie mogę zbudować czegoś innego?
Ty nic nie budujesz.
Wściekasz się, pogubiłaś się.
Ja tylko rzadziej bywam na spotkaniach.
W niczym nie bierzesz udziału!
Obóz się rozpada, a ty masz to gdzieś.
Jeśli ci nie zależy, to leć za byłym.
Nie dobijaj innych.
Oszaleć z tobą można.
Suzanne… Suzanne była pierwszą z nas.
Walczyła o nowy świat, którego już nie zobaczy.
To…
Córka marynarza, który przepłynął morze
Jestem córką żołnierza, który nienawidził wojny
Jestem córką skazańca, zbiegłego przestępcy
Jestem córką córki króla Za biedną, żeby wyjść za mąż
Trzymaj.
Gabinet sędzi Pringent.
Czy mogę rozmawiać z sędzią?
O jaką sprawę chodzi?
O sabotaż na sprzętach budowlanych.
Jestem bardzo szczęśliwa. Dziękuję!
Ale nie dałabym rady zostać szefową policji
bez mojego zespołu. Wasze zdrowie. Dziękuję.
Gratulacje!
W porządku?
Jak tam Boumedines i Cherquis?
- Bywało gorzej. - Racja.
Osobiście na początku szedłbym do z meczetów.
Przepraszam.
- Maynial, nie co tydzień! - Proszę cię!
Nie pogrywaj ze mną, a ja z tobą.
Jak Séverine się dowie, odstrzeli mi łeb, wiesz o tym?
Wiem. To ostatni raz.
- Halo? - Dzień dobry, pani Bernard?
Tak?
Szukam Grega Bernarda. Pracuje jako roadie, mieszał na Martynice…
Nie znam Grega Bernarda.
Dziękuję. Do usłyszenia.
Oddział dr. Deugèse.
Dzień dobry, czy mogłaby pani podać telefon Suzanne Sprauel?
- Chwileczkę. - Dziękuję.
Jest pani na głośnomówiącym. Proszę mówić.
Suzanne! Théo mówi! Wiesz, jakie było pierwsze słowo?
„Jeść” i potem jeszcze powtórzył!
Pierwsze słowo. Cwaniak, jedzenie ponad wszystko.
Mam nadzieję, że niedługo znowu wpadniemy.
Żałuję, że cię przy tym nie było.
- Gabinet sędzi Pringent. - Czy mogę rozmawiać z sędzią?
O jaką sprawę chodzi?
O sabotaż na sprzętach budowlanych. Ja…
Byłam z Gregiem Bernardem. Jestem równie winna. Chcę odpowiadać.
Chce pani zeznać przed sędzią Pringent w tej sprawie, tak?
- Tak. - OK.
Odpowiada pani następny piątek o 11:30?
Tak, jak najbardziej.
Dobrze, zapisuję panią.
Do widzenia.
KONIEC NAGRANIA
Halo?
Myriam, nie mam dużo czasu.
Cholera, Greg, gdzie jesteś? Wszystko w porządku?
Nie przyznawaj się. To nic nie da.
- Tylko ściągniesz na was kłopoty. - Kto ci powiedział?
Gdzie ty kurwa jesteś?
Nie mogę powiedzieć…
Nie mogę…
Myślę o was.
Widziałem wasz wpis o Suzanne.
- Codziennie o was myślę. - Kiedy wrócisz?
Potrzebujemy ludzi. Potrzebujemy cię.
I co z tą kartką z Martyniki? Gdzie jesteś?
Powiedz Théo, że…
Co?
Co mam mu powiedzieć?
Greg, to wiele dla mnie znaczy… Usłyszeć twój głos…
Myślałem, że zrozumiesz. Że nie będziesz mnie szukać.
Że zapomniałaś.
Tęsknię.
- Tęsknię za tobą. - Ja za tobą też.
Nie idź do sędzi.
- Pójdę. - Obiecaj mi!
Nie mogę ci tego obiecać. Chcę, żeby dali ci spokój.
- Chcę, żebyś był z nami. - Już za późno.
Nie jest. Proces się nawet nie zaczął.
Myriam, jestem gliną.
Bzdura. Co ty opowiadasz?
Nie wydurniaj się.
Jeśli się zbliżę, zniszczą cię.
- Musisz mi wybaczyć. - Przestań.
- Muszę iść. - Nie…
- Kocham cię. Kocham was. - Czekaj.
- Muszę iść. - Wymyśl coś innego.
Musisz wymyślić coś innego.
Jesteś najlepszym, co mnie spotkało. Ale to był okropny błąd. Wybacz.
Weźcie udział w czym innym. Przestrzegajcie prawa.
Termin prawny nie został dotrzymany.
Daj mi go.
Nie dotrzymano terminu! Termin prawny nie został dotrzymany! Puśćcie mnie!
Uwaga!
Szybko!
To nielegalne! Wyciągniemy konsekwencje!
- Poniesiecie konsekwencje! - Cofnijcie się!
- To bez sensu! I tak was wycofają! - Odetnijmy im drogę z drugiej strony!
Tak! Idziemy!
Chodźcie! Szybko!
Nie damy się! Skurwiele!
Gnoje! Kurwa.
- Idźcie do diabła! - Ewen, musimy iść! To nie ma sensu!
Zaraz będą koktajle! Dostaną!
Oberwiemy tutaj! Chodźmy już!
Dawajcie te Mołotowy! Podpalcie je!
Kurwa chłopaki!
Do tyłu!
Nie boimy się! Wypad stąd!
Kurwa! Medyk!
Jest tu medyk?
- Przeładowują! - Pomocy! Lekarza!
- Zawołajcie medyka! - Jesteś ranna?
Idziesz stąd.
- Nie zostaniesz tutaj. - Wszystko gra.
- Ktoś jest na drzewie! - Spójrz za siebie!
Stop!
Zatrzymaj to!
Cholera.
Pokaż to…
Cholera…
Nasza złość prowadzi donikąd.
Wszystko, o czym marzyliśmy, wszystko, co kochaliśmy,
co zbudowaliśmy…
to nic w obliczu ich buldożerów.
To nie ma sensu, to koniec.
Koniec.
Nie ruszaj się, zaraz wrócę.
Wszystko gra.
Tak, kolego?
Chodź. Chodź do mnie.
Chodź, skarbie.
Greg?
Mamy problem.
- O co chodzi? - Chodź.
Do teraz nic nie powiedziała.
Grozi, że to zrobi, ale pewnie chce rozmowy ze mną. Znam ją, uspokoję ją.
Nigdzie nie pójdziesz i nic nie zrobisz.
To prywatna sprawa, sam się tym zajmę.
Zaraz rozpocznie się proces, a nasz człowiek jest zamieszany w sprawę.
Jeśli to się wyda, proces zostanie odwołany,
a cały ten skandal doprowadzi do dymisji premiera.
I naszej. Chętnie usłyszę, gdzie tu prywatność.
Dajcie nam dobę, gwarantuję, nic się nie wyda.
Zamierzamy uciszyć ją na długo.
Proszę. Obiecuję, że zmieni zdanie.
Maynial!
Odwołaj wycieczki i siedź tu do odwołania.
Mów.
Jak chcesz wszystko naprawić?
Zaprowadzę cię do centrali, wszystko wyjaśnisz…
Rozumiesz, że musisz milczeć.
Podpiszesz, co trzeba, odpuszczą.
Do samego końca, Greg… Do samego końca pozostałeś
przestraszonym, posłusznym gnojkiem.
Myriam, oni cię zniszczą.
Bądź tam. Jutro. Nie zobaczysz więcej Théo.
Zrób, co ci mówię, proszę. Zrób to dla was obojga.
Ty też mógłbyś coś zrobić.
Zadzwoń do tego dziennikarza.
Opowiedz o wszystkim przed kamerami.
Zobaczymy, co to zmieni dla obozu, dla Théo i dla mnie.
Weź to.
- Nie chcę rozmawiać z mediami. - Bo?
Zabiją mnie, jeśli to zrobię.
Greg, ty już nie żyjesz.
Gdyby było inaczej, dawno byś to zrobił.
Zniszczyłbyś ten ich świat.
Gdyby choć trochę zależało ci na Théo,
gdybyś wziął sprawy w swoje ręce…
Wiem, że to chore…
Gdybyś żył, to byś zrobił.
Wziąłbyś odpowiedzialność za świat. Sam.
I czułbyś się odpowiedzialny.
Ale ty nie żyjesz.
Nawet to muszę robić za ciebie.
Myriam, nie, proszę. Poczekaj! Myriam, proszę… Nie rób tego!
Théo… Théo… Czekajcie. Myriam, proszę! Zatrzymaj się!
Otwórz drzwi. Myriam, proszę. Błagam!
Otwórz je.
Ale urósł.
Jest śliczny.
Zaskoczyłaś mnie, Myriam.
Chciałbym zacząć wszystko od nowa.
Nic ci nie zrobiliśmy.
Zjawiłaś się nagle w moim życiu i…
Byłem zdezorientowany… i zachwycony.
- To dlaczego to zniszczyłeś? - Zacznę od nowa.
- Za późno, Greg. - Nie, zadzwonię do dziennikarza,
porozmawiam z nim. Daj numer.
Masz. Wiem, że nie zadzwonisz.
Zakopiesz to wszystko głęboko, ale może tak ma być.
Nie, zadzwonię.
To zadzwoń teraz. Dzwoń.
Nie wiem, czy was znowu zobaczę.
Ja nie chcę cię widzieć, Greg.
W nic ci już nie wierzę.
Pożegnajmy się.
Pożegnajmy się tym razem na dobre.
Idź już.
Halo?
Grégoire Maynial, jestem z policji.
Chodźcie bliżej!
Zanim zaczniemy zasadzanie
ci, co zostali oskarżeni, chcą coś powiedzieć.
- Nie, nie, nie… - Chociaż jeden z was!
Fred! Fred! Fred! Fred!
A zatem… Nasi prawnicy potwierdzili,
że proces został anulowany! Cały proces!
…burzycie! W poniedziałek burzycie
We wtorek budujemy…
Chodźcie, dzieci.
We wtorek budujemy…
To dekoracje dla drzewek. Zaraz je wszystkie zasadzimy.
W czwartek zemsty czas
- W piątek wiercicie! - W piątek wiercicie!
- W sobotę tracicie życie! - W sobotę tracicie życie!
Nurkowie nic nie znaleźli. Rozkazać zakończenie poszukiwań?
- Kończymy poszukiwania? - Kończymy.
Christophe, wracaj.
Przyjąłem, koniec poszukiwań.
TRZY LATA PÓŹNIEJ
Słyszeliście?
Słyszałeś, Théo?
Tak.
Dobrze, powoli otwórzcie oczy. Co to było?
- Ptak. - Dobrze, ptak. Słowik.
Słuchajcie…
Walczyliśmy przeciwko budowie parkingu, dzięki temu
nadal możecie usłyszeć śpiew słowika.
Czas coś zjeść. Głodni?
- Tak. - A jakże.
Dzień dobry.
- Dzień dobry. - Jak leci?
- Dobrze. - Podoba się?
- Jasne. - Proszę.
Cześć, Mara! Jak się masz?
Cześć, Théo.
NAJWAŻNIEJSZA WALKA
Napisy: Katarzyna Błaziak