Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Hi, Amanda Riley mula sa Tourista World Travel.
Opo, magiging maayos po ito, Gng. Smith.
Opo, naiintindihan ko, binibilisan na po namin.
Nami-miss kong manigarilyo sa panahon ng krisis.
Bingo. Nagpadala na si Gng. Smith ng litrato.
Anong meron tayo rito?
PLANUHIN ANG DREAM TRIP MO
Hindi, seryoso ba, ano ang meron dito?
Iyon na. Gng. Smith, masuwerteng araw mo ngayon.
Alam na namin kung nasaan kayo ni G. Smith.
Oo, sumakay kayo sa maling booze cruise.
Oo naman, mukhang magkapareho ang mga tour group shirt.
Oo, papabalikin na namin ang tour para masundo kayo.
Walang nakakainip na sandali. Magaling, Amanda.
Isa pang pang-Lunes na krisis, Vietnam.
Nasa top 10 dream vacation ito ngayong taon.
Napupunta sa iba ang kliyente natin dahil wala tayong tour bus doon.
Sa ngayon.
-Naiintriga ako. Ano iyan? -Saigon Silver Star.
Isang family tour company. Ibinibenta ito ng may-ari.
Medyo di pa kilala, pero may magagandang review sa online.
Sino ang secret shopper para malaman kung sulit mag-bid?
Gusto sana kitang ipadala pero tingin ko magiging abala ka.
-Abala? -Oo.
Tumawag si John. Gusto niyang tiyakin na maaga kang uuwi, at di mag-o-OT.
Malinaw na may plano siya kaya nagbook ako ng manicure ng 4:00.
Manicure? Di ko masundan.
Di mo masundan? Magkasama na kayo magpakailanman.
Ang limang taon ay hindi "magpakailanman."
At gusto niyang umuwi ka ng maaga. Halatang lalagyan na niya ng singsing.
Siyam na beses na akong ikinasal. Alam ko. 'Wag mo akong pagdudahan.
Anong kulay ang bagay sa isa sa nakakapanabik na gabi ko?
-Sinasabi mo bang espesyal na okasyon ito? -Posible.
Kamay mo 'yan.
Iniisip ni Mona na magpo-propose ang nobyo ko ngayong gabi.
Wow. Parang exciting nga.
Akala ko-- Di ko alam kung ano talaga ang naisip ko,
pero parang hindi na darating ang araw na ito.
Pareho kami ni John na nakatutok sa career.
-May trabaho siya? Astig. -Oo.
Accountant siya. Nasa kumplikadong kaso ng pandaraya sa buwis.
Isa sa mga iyon ang nobyo ko. Pero hindi bilang accountant.
Gusto mong pag-usapan?
-Hindi. -Okay.
Hindi pwede. Utos ng korte.
Sabi ng mga boss ko, oras ng customer ang manicure, kaya…
Ikwento mo ang love story mo.
Ang unang date namin ay sa paint and sip art night.
Nagbayad si John gamit ang kupon, na astig.
Tapos nagpinta kami ng sunflower.
At nadiskubre namin na pareho kaming di magaling magpinta
pero magaling sumipsip, iyon ang pagkakatulad namin.
Pero nalaman ko na siya na pagkatapos ng ilang linggo
nang ialok niyang ang mag-aayos ng buwis ko.
-Buwis. Pogi. -Love language niya 'yon.
Wow. Para siyang tunay na may edad na.
Mismo.
At kumportable kaming magkasama, alam mo?
Ito ay talagang maayos.
Di ako makapaniwala na isang taon mula ngayon, ikakasal na ako.
Nagtatrabaho ako sa travel
kaya sana maplano at maisagawa ko ang ideal honeymoon,
at umayos kami sa aming bagong normal.
Baka maghanap din ng bahay.
Diyos ko. Nakapagdesisyon ka na ba ng kulay?
Oo nga pala.
Paano ang pula?
Ang pula ay pahayag. Maalab? Sino ba ang ayaw sa maalab na pahayag?
O baka iba. Mas parang--
Asul. Isang bagay na hiram, bagay na asul.
Di ko masundan.
Isang itong expression. Hindi na mahalaga.
Ito. Ito na. Ito ay isang klasiko.
-'Yan ang kulay ng kuko mo ngayon. -Tama. Ito ay neutral, ito ay maaasahan.
Babagay ito sa lahat. Ang kulay na ito ay ang wing woman mo.
-Okay. -Salamat sa pakikinig.
Huwag mag-alala.
Ang paggawa ng kuko ay raket ko lang. Life coach talaga ako.
Passion ko ang tulungan ang mga taong mahanap ang passion nila.
Sigurado akong magaling ka, pero parang maayos na ang buhay ko
at bumubuti na ang lahat.
-'Wag mong gawin 'yan. -Pasensya na.
Mag-ingat ka!
John?
Hindi, isang napakagwapong pumuslit lang na nangialam sa wine fridge.
-Mukhang di magiging masaya ang nobyo ko. -Dapat imbitahan mo siya.
Sapat na sushi ang nabili ko para sa lahat ng nobyo mo.
Sinabi sa akin ni Mona na umuwi daw ako nang maaga.
Ano'ng ipinagdiriwang natin?
Alak?
Sige.
Cheers.
Maupo tayo.
Amanda Riley.
Nandito.
Tingnan mo tayo. Limang taon.
-Nagawa natin. -Oo, napakaraming mileage n'un.
-Oo. -Oo.
Pero maayos pa din ang gulong kahit matagal na.
-Maayos pa din. -Dahil matibay ang gulong.
-Napakatibay. -At ganoon ang tingin ko sa atin.
Para tayong maaasahang kotseng Amerikano.
Hindi bumaba ang Blue Book, solid trade-in value.
Di 'yan ang tamang metapora. Kinakabahan ako. Sori.
Mahusay iyan, sweetheart.
-Amanda. -Oo.
May mga…
-maraming uri ng manukan-- -John, tigil na. Okay?
Hindi ka masyadong romantikong lalaki, kaya ako ay--
Di na kita papahirapan at sasabihin ko lang na,
"Oo."
Ano?
Umu-oo ako sa tingin ko ay sinasagot ko ng oo.
-Lilipat ka sa Ohio? -Tinawagan ako ni Reed noong isang araw.
-Reed? -Ang kakwarto ko noong grad school.
At may malaking kompanya siya sa Ohio
at hiningi niyang pamunuan ko sa buong forensic accounting division.
Malaking pagkakataon para sa akin.
Lilipat ba ako? Sa teknikal, oo, "Lilipat ako."
Pero di ko alam kung gaano katagal o ano'ng gagawin ko,
at di ko hihilingin sa iyo na maghintay habang iniisip ko lahat.
-Ganoon? -Humihingi ako ng pahinga. Iyon lang.
Walang magbabago. Ganoon pa din tayo. Kaya ang buong matibay na sasakyan.
Ang ganda ng manicure mo.
Mahalaga daw na alagaan ang sarili kung nag-iisa ka.
Hindi sa nag-iisa ka, basta dapat gawin mo ito para sa iyo.
Okay. Amanda, alam kong…
Alam ko na dapat ay iba ang paraan ng pagharap ko at pasensya na, ako ay…
Alam mo na nakakabalisa sa akin ang komprontasyon.
At patawad. Hindi ko sinasadyang masaktan ka.
Mahal kita, alam mo.
Pahinga?
-Di pinaghihintay si Amanda Riley. -Di ang babaeng ito.
Si Amanda Riley ay di nilalagay sa likod na parang side dish.
-Di niya istilo. -Di ipinagpapaliban si Amanda Riley
tulad ng kakaibang elective surgery na nahihiyang itanong.
Kakaiba iyan, pero nasusundan ko. Kailangan mong umalis dito.
Ipapadala ka namin sa Vietnam.
Sige, parang pangarap na bakasyon pagkatapos hiwalayan?
Mismo. Umikot sa magagandang bansa para makalimutan na winasak ang puso mo
sa ilang milyong piraso.
Ikaw ang magiging secret shopper.
Aalis na ang tour mula Ho Chi Minh City papuntang Hanoi
para sa Tt, ang bagong taon sa Vietnam.
Bagong taon.
Bagong taon, bago ako,
simulan sa paglagay ng Tourista sa mapa sa Vietnam
bilang tour company na maaasahan.
-Gusto ko ang pagbabalik mo. -Nagpapanggap lang.
Nagawa ko na ang dream itinerary sa Vietnam.
Bawat site sa tour ay kailangan ng five-star experience.
Maging mata at tainga ka namin doon. Anong kumpanya ang bibilhin natin?
Bumalik ka doon at ipakita sa mundo kung sino si Amanda Riley.
NASAAN ANG BAGGAGE CLAIM?
Hi.
"Alam mo ba ang maleta ko?
Maleta?
Maleta. Iyong may--
-Maleta? -Maleta.
-Ang maleta, tapos umikot sila. -Ang baggage claim.
Oo!
-Nag-i-Ingles ka. -Oo.
-Tama. -Gusto kong makita hanggang saan ito.
Saigon Silver Star.
PAPUNTANG HO CHI MINH CITY
Ako si Sinh Thach, ang bago mong tour guide.
-Dapat ay ganyan ang panimula mo. -Dapat.
Para makumpirma,
sigurado ka bang hindi 'yan ang bag mo?
Sunod.
LOST & FOUND NA BAGAHE
Para lang alam mo, may mas magandang paraan para gawin ito.
May kilala ako na may kakilala.
-Teka, may kilala na may kilalang-- -Na makakapagbalik ng bag mo.
Ayos lang. Ipaubaya na lang natin sa mga airline professional.
Sige.
Susunod.
Hi, ako si Amanda, at ikaw?
Oo.
Mahusay ka sa trabaho mo. Employee of the month kada buwan, taya ko.
Bakit ko ginawa iyon? Hi, mukhang nawawala ang bag ko.
Silver na bag, roller bag,
at kailangan itong maibalik agad--
Tatawagan ka namin.
Okay, ayos, pagkatapos ba ng isang oras? Siguro dalawa--
Susunod.
Maraming salamat.
Oo.
-Tama. -Hi.
Hoy!
Uy, sa wakas. Susukuan ko na sana kayong dalawa.
Pinsan ko, si Anh. Ang ama niya, tito ko, ang may-ari ng Saigon Silver Star.
Ikaw ang amo ni Sinh.
Uy. Gusto ko ang istilo mo.
-Walang bagahe? -Mukhang nawala ng airline ang bag ko.
-'Wag mag-alala, may kakilala si Sinh. -Narinig ko nga.
Corporate tour groups. Nakakatawa sila.
Hindi nila mararanasan ang tunay na Vietnam, hindi tulad mo.
Tama.
-May welcome water ba kayo? -Kukuha tayo pagdating sa hotel.
Tingnan natin ang itinerary sa daan?
Relax lang at i-enjoy ang tanawin. Si Sinh ang bahala sa lahat.
-Okay, at ano'ng gagawin mo? -Kung saan ako pinakamagaling.
Magmamaneho ako.
LUNGSOD NG HO CHI MINH
Salamat.
Wow, ang ganda ng tanawin.
Mas nakakamangha mula sa bubong. May group meeting tayo nang 7:00.
Tatalakayin na ba natin ang itinerary? Napakaraming dapat makita.
Ang Notre Dame, Saigon Central Post Office--
Dahan-dahan lang. Ako ang magpapasya sa iskedyul.
Namili ka ng tour, di ba? Kaya walang takdang-aralin.
Ibig sabihin, di mo sisilipin ang mahusay na inihanda kong agenda?
May mga tab ito.
Sige.
May kailangan ka pa bago dumating ang bag mo?
Tingnan natin kung dumating.
Wala kang pananampalataya.
Hindi, tama ka, wala talaga,
kaya lagi akong may dalang toiletries
at malinis na damit sa bitbit na bag ko.
-Hanga ako. -Ano'ng masasabi ko. Girl Scout ako.
Thin Mints o Samoas?
-Samoas, siyempre. -Samoas?
-Oo. -Hindi, Thin Mints lagi.
Ano? Hibang ako sa pag-aakalang magiging magkaibigan tayo.
Bakit ang dami mong alam tungkol sa Girl Scouts?
Ginugol ko ang malaking bahagi ng pagkabata ko sa US.
Maraming Thin Mints ang naubos.
Magkita tayo doon. At kahit anong gawin mo, 'wag kang iidlip.
Labanan mo kahit ano'ng mangyari. Ang tanging paraan para mawala ng jet lag.
Sige. Scout's honor.
'Wag umidlip.
At may umidlip.
Alam kong sinabi mong hindi. Nagising ako.
Parang di ko alam ang sarili kong pangalan.
Matutulungan kita diyan. Amanda Riley.
Tulungan din kita sa inumin mo. May pangalan ba ito?
White wine?
Nandoon ang grupo.
Hi, ako si Amanda.
Hi. Ako si Sam. Ito ang asawa ko, si Dom, at ang anak namin, si Robin,
at ito ang mga telepono nila.
Hello? Excuse me? Kalahati ng mundo ang nilipad natin para sa trip na ito.
Itatago ko ang phone ko, pero si Mama hindi?
Uy, tama si Mama, pampamilyang oras ito.
Salamat, sabi ng asawa ko na nag-i-email pa rin trabaho sa ilalim ng mesa.
Pasensiya na. Sibilisado kami, pangako.
Ibubulsa ko ang akin bilang pakikiisa.
Hi. Ang aking live stream.
-Hi. -Hey.
-Tingnan mo, hon, kaedad mo. -Pwede siyang magselpon.
Hi, ako si Alex. Para ito sa vlogging.
May mga tao sa Facebook Live na kasama ko sa paglalakbay. Hi.
Alex, umupo ka dito. Magpakilala ka.
Huminto ako ng isang taon
bago ang agricultural engineering sa Iowa State.
-Go Cyclones. -Wow.
Hello sa inyo.
-Hi. -Hi.
Pasensiya, late kami.
-May "aksidenteng" nakaidlip. -Kasalanan ko.
Kami ang mga Conway, Brian at Maya.
-Hi, welcome. -Uy.
-Masaya akong makilala kayo. -Ba't nasa Vietnam kayo?
Honeymoon namin ngayon.
Honeymoon niyo? Napakaromantiko.
40 taon na kaming kasal, pero naghiwalay kami noon,
pero ngayon na nagretiro na kami, nandito kami.
Mabuti nang huli kaysa hindi kailanman.
Ano ang nagdala sa iyo sa Vietnam?
Kailangan ko lang tumakas.
Oo, basta… Alam mo?
Kakahiwalay niyo, di ba? Ano?
Ako-- Paano mo nasabi?
Mag-isa kang naglalakbay, mahusay ang pinili mong alak.
Malinaw na pinakawalan ka ng isang lalaki.
Kailangan ko lang ng bakasyon. Alam mo?
-Para makalayo sa trabaho, tama? -Ano'ng industriya ka?
May naisip ako. Masaya 'to.
'Wag pag-usapan ang trabaho, at sa huli, hulaan natin ang ginagawa ng lahat?
-Walang usapang trabaho. -Okay.
Gusto ko 'yan.
Ayaw mong pag-usapan dahil di pwede.
Detalyado ka. May karanasan ka sa paglalakbay.
Hulaan ko.
Assassin ka.
Espiya!
-Istilong pugante. -Wala akong kukumpirmahin o itatanggi.
Lalabas din sa huli.
Welcome sa pamilya ng Saigon Silver Star, na pamilya ko.
Ang swerte niyo dahil nataon sa Tt ang biyahe niyo,
na, kung nabasa niyo ang guidebook tulad ng isa dito--
Malalaman niyo na ito ang pinakamahalagang pagdiriwang sa kultura ng Vietnam.
Tama. Oras ito para pakawalan ang nakaraang taon
at buksan ang sarili sa mga bagong posibilidad.
Mayroon bang tradisyonal na Vietnamese toast?
Karaniwan ay sinasabi naming, "mot, hai, ba, yoo,"
na parang, "Isa, dalawa, tatlo, go."
Mot, hai, ba, yoo!
Cheers.
-Hulaan mo ang dumating para sa iyo. -Talaga? Ang maleta, tama?
-Maleta ang pinag-uusapan natin? -Oo.
-Salamat. -Sabi ko na may kilala ako.
-May mga pakulo si Mr. Saigon Silver Star. -Wala akong kukumpirmahin o itatanggi.
Mi-nime ko ang baggage carousel, na mas mahirap gawin kaysa sa akala mo
bago niya sinabi na perpekto ang English niya.
Hindi mo mapigilang magkwento tungkol sa Sinh na ito.
Masarap ba siya?
Malalaki na tayo. Ba't ganyan ang sinasabi mo?
Oo, kung anuman iyan.
Nasasabik lang ako sa pagbangon mo pagkatapos ng hiwalayan.
Sige, napakaguwapo niya,
pero si Sinh, pamilya niya ang may-ari ng Saigon Silver Star,
kaya di siya pwede para sa vacation romance.
'Wag kang maselan.
I-update mo ako.
May cyclo-tour sa Lungsod ng Ho Chi Minh ngayong umaga.
Mas masaya 'yan kaysa sa gabi ko.
May inilalabas akong kliyente sa kulungan ng Paris.
Anong kahangalan ang mag-shoplift sa Louvre?
Good luck.
Hindi ko pa narinig ang totoong sagot. Bakit ang Vietnam?
Ito ang numero unong destinasyon ng mga turista.
Higit pa sa nasa top ten list, bakit ang Vietnam para sa iyo?
Sige. Ikaw at ako ang magkasama buong umaga.
Kaya kilalanin na natin ang isa't isa.
May personal na pinagdadaanan lang, kailangang ibahin ang nakagawian, tama?
Maganda ang paglalakbay diyan. Pinapaalis tayo sa comfort zone.
Ako-- Oo, madalas akong maglakbay para sa trabaho,
pero ngayon, mas nakakadena ako sa mesa ko.
Hala!
-Ayos ka lang? -Oo.
Para malaman mo, niresearch ko ang Tt.
-Hindi! -Hindi. Itabi mo ang guidebook.
-Bakit? -Sa turista iyan.
-Turista ako. -Hindi, manlalakbay ka.
Ano'ng pagkakaiba?
Ang turista ay gustong tumakas sa buhay, ang manlalakbay ay gustong maranasan ito.
Ano'ng masama sa kagustuhang tumakas sa buhay minsan?
Di mo alam gaano katagal ang buhay. Ba't mo sasayangin sa pagtakas?
Gugulin mo ito sa karanasan.
Ang pamilihang tulad nito ang sentro ng komersyo sa Vietnam.
Ang pokus ng buhay-komunidad.
Makakabili kayo ng kahit ano rito, mula sa lokal na likhang sining,
sa pinakabagong disenyo, pati sariwang isda.
-Ngayon, sino ang mahilig mamili? -Ako.
-Pang-trick or treat na bags. -Ayos!
Heto na, heto.
Malaking pinsala ang gagawin ko ngayon. Salamat sa pera, Ma.
Teka, ano? Magkano ang ibinigay mo sa kanya?
-Salamat. -Di ko alam.
Magkano ang sampung milyong dong?
Ano? Kaloka.
TOUR ASSESSMENT -KAILANGAN NG WELCOME WATER!
-MAGANDA ANG PAGKAGAWA NG TOTE.
Oo?
Sige, heto na.
Ang sarap talaga.
-Alex, ano'ng dala mo? -Heto, amuyin mo.
Masarap.
Durian ito. Sikat ito sa Asia.
Sikat ito dahil sa aroma nito.
Amoy na amoy talaga ito.
Tingnan mo ang mukha mo. I-rewind ko kung gusto mo.
-Hindi. Huwag, pakiusap. -Mabaho, pero ang sarap.
Malasa, totoo.
-Subukan mo, pakiusap. -Subukan mo.
-Ayos lang ako. -Subukan mo.
Okay. Sige. Mukhang…
-Kumuha lang? Kumuha lang. -Malaki ito.
Okay.
Para siyang saging…
Hindi ko alam kung paano, pero masarap talaga.
-Yay! Wow! -Yay!
Nagustuhan niya!
Ang Phoenix. Isang sagradong nilalang sa Vietnam.
Simbolo ng pagbabagong-buhay at bagong simula.
-Perpekto. Kukunin ko ito. -Talaga?
Magkano ang scarf?
-Sampung dolyar. -Sampung dolyar.
-Sabi niya sampung US dollars. -Ayos.
-Ano'ng ginagawa mo? -Bumibili ng scarf.
Hindi. Tumawad ka muna. Sabihin mo limang dolyar.
Magkano lang naman. Kaya kong bayaran.
Hindi ito tungkol sa pera. Ginugulangan ka niya.
Tumawad ka muna.
Excuse me. Kung limang dolyar?
-Di pwedeng ibenta ng limang dolyar. -Limang dolyar lang.
'Pag di niya tinanggap ang presyo, aalis tayo.
Bibigay sila bago tayo makalayo.
Kung talagang mahal mo ang isang bagay,
isuko mo, at kung bumalik ito sa iyo sa murang halaga, tadhana ito?
Ito ay tungkol sa pagkapanalo.
Sige, gawin natin.
Hindi, salamat.
-Hindi niya tayo tinatawag. -Lakad lang. Maglakad ka lang.
Okay.
Hindi siya bumigay.
May mga nagbebenta na matigas. Nangyayari ito.
Sa susunod.
Uy, magkita tayo sa labas, okay?
-Saan ka pupunta? -Kukunin ko ang scarf.
Sige, kita tayo sa labas.
Hoy! Nandito kami!
Hi. Nakikita ko iyon.
Nasaan ang tawiran?
Wala, walang tawiran.
Iunat mo lang ang kamay mo at dahan-dahang maglakad.
-Ayos lang, halika na. -Dito?
Oo.
Hindi. Ayaw kong gawin iyon.
-Ayos lang, halika na. -Ako--
Ayos ako dito. Gusto ko dito. Ayos ito.
Anong-- Ano ang…
Paano mo nagawa 'yon?
Ang diskarte sa trapiko ng Vietnam, laging pasulong, hindi pabalik.
Halika na. Alis na tayo.
Magtiwala ka.
Ako ang bahala sa iyo.
-Yay! -Oo!
-Alam kong kaya mo. -Ang galing.
Salamat. Di ko magagawa 'yon nang mag-isa. Kahit kailan.
Minamaliit mo ang sarili mo?
Di ko minamaliit ang sarili ko. Alam ko ang limitasyon ko.
Kaya 'wag limitahan ang sarili.
Hoi An, paparating na kami!
HETO ANG REVISED LIST NG MGA TOURIST ATTRACTIONS
MAG-CHECK OUT KA SA HOI AN.
NAKAUSAP KO ANG MAY-ARI NG SAIGON SILVER STAR
MAY ALOK SIYA SA KATAPUSAN NG LINGGO. MALAKING INVESTMENT ITO. TINGIN MO?
NANDIYAN PA ANG JURY. IBA ANG DATING NITO SA TOURISTA.
BABALITAAN KITA.
-Heto na. -Salamat.
Uy, paano bukas?
Hulaan ko, may listahan ka ng mga tourist site na titingnan ko.
Hindi ko tatawaging kumpleto, tatawagin ko itong komprehensibo.
Heto.
I-scroll mo.
Imposibleng makita natin lahat sa listahang iyan.
Sabi mo 'wag kong limitahan ang sarili ko.
Matagal na ako dito at may mga bagay sa industriya
na di mo maiintindihan.
Talaga?
Vietnam, mainit ito, masikip. Madali kang mapapagod.
Bahagi ng karanasan sa Saigon Silver Star ang makita saan ka dadalhin ng araw.
Gusto kong makita kung saan tayo dadalhin ng araw
ay sa mga lugar sa listahan ko.
Di ka gagawa ng di inaasahan?
Ang maging mapusok? Madala ng sandali??
Noong huling ginawa ko,
mali ang pagkakabasa ko at lumipat siya sa Ohio.
Kakaiba iyan.
Gusto kong manatili sa plano.
Sa kasamaang palad ay sarado ang templo ngayon.
Nagsasanay sila para sa Tt.
-Nagsasanay ng ano? -Isang sayaw ng leon.
Bahagi ito ng taunang pagdiriwang ng templo sa Tet.
Sayang naman. Mukhang nakakamangha iyon.
Teka. May kakilala ako. Titingnan ko ang magagawa ko.
-Napahanga mo ako. May kilala ka talaga. -Dapat may koneksyon ka.
Tulad ng tulay na ito. Chùa Cu ang tawag dito.
Itinayo ito ng mga Hapon para sa kapitbahay na Tsino.
Ang ganda.
-Napakagaling mo sa trabaho mo. -Teka.
-Papuri ba 'yan? -Oo.
-Ano'ng ginagawa mo? -Ninanamnam ang sandali.
Ang una kong papuri kay Amanda Riley. Masarap sa pakiramdam.
Okay, 'wag kang masanay.
Pambihira at espesyal ito. Mas ikinararangal ko.
Dapat lang.
Halika na.
Astig 'yan.
-Hinahayaan lang nilang masunog? -Oo. Ulitin lang nila.
-Gusto ko ang buong color scheme. -Tama.
Tingin ko ay talagang maganda ito.
-Ang tindahan ay-- -Uy, puwede ba akong magpagawa?
Pasensya na, humihingi ka ba ng permiso?
Iniisip ko na kumuha tayo ng parehong damit.
-Alam mo, bilang isang pamilya? -Ganoon ba.
-Mukhang magandang ideya. -Ayos, titingin ako sa paligid.
-Sino ang batang ito? -Hindi ko alam.
Okay, tulungan na kita,
G. "Parehong short at t-shirt nang sunud-sunod na tatlong araw."
Araw-araw akong nagpapalit ng t-shirt, walong magkatulad ang dala ko.
Bagay mo ang orange.
Ay, sandali. Ito? Magpagawa ka ng shirt.
Ganito ba talaga ang istilo ko?
Wala kang istilo.
-Magsisimula tayo sa umpisa, kaibigan. -Okay.
TOUR ASSESSMENT -DI SUMUSUNOD SA ITINERARY ANG SAIGON SILVER STAR
KAILANGAN NG TOURISTA ANG KONEKSIYON PARA MAGTAGUMPAY SA VIETNAM.
Wala kang pasadyang damit?
Alam mo, sa tingin ko ay marami akong inimpake.
-Paano ang Tt? -Ano ang tungkol doon?
Akala ko guidebook expert ka? Tradisyon ang bagong damit sa bagong taon.
Matingkad na kulay para sa suwerte at kasaganaan.
-Kung ganoon, saan ako magsisimula? -Ayos.
Iyon.
Sigurado ka? Hindi 'yan ang karaniwang isinusuot ko.
Kaya dapat mong isuot. Umalis ka sa comfort zone mo.
Tama siya, minsan lang.
Tumigil ka.
Sige, pumunta na tayo sa hotel at magpahinga bago kumain.
Okay.
-Magkita tayo doon, okay? -Okay.
JOHN I-SLIDE PARA MASAGOT
Hindi tayo magchi-chill.
-Hindi? -May ipapakita ako sa Iyo.
Di mo sasagutin?
Hindi.
Sige. Tara na.
Dahil di natin nakita ang lahat ng site sa listahan mo,
gusto kong bumawi sa iyo.
Sa paglalakad sa madilim at ilang na eskinita?
Akala ko pugante o espiya ka? Nasaan ang sense of adventure mo?
Naantala ito hanggang sa sabihin mo saan tayo pupunta.
Iyan ang literal na kabaligtaran ng sense of adventure.
Wala akong masabi.
-Ito ang una ko. -Alam kong magugustuhan mo.
Ang lungsod na ito ay higit pa sa listahan ng tourist attractions na dapat tingnan.
Minsan, nakakapagod ang paglalakbay.
Ang masasabi ko lang ay wow.
Dalawang papuri na iyan ni Amanda Riley sa iyo.
Ang "Wow" ay isang papuri?
"Wow" na "Wow, parang alam mo talaga ang kailangan kong makita bago ko makita."
Sige. Iyan ay papuri.
Kailangan kong bilisan.
Ilang taon mo ng ginagawa ito? Ang pamunuan ang tours?
Sa kabila ng kadalubhasaan ko…
-Lima, anim na taon. Di pa matagal. -Ano'ng trabaho mo bago iyon?
Gusto ni Mama na manatili ako sa US, kumuha ng pang-opisinang trabaho.
Bumalik ako pagkatapos ng kolehiyo, nagtrabaho sa restawran ng ama ko sa Hu.
Isang araw, tumawag si Anh, kailangan ng papa niya ng tulong sa tour business.
Nag-alangan akong tanggapin ang alok.
Bakit? May talento ka para roon.
Ang pressure na ipakita sa mga bisita ang pinakamagandang bersyon ng Vietnam.
Dito ako ipinanganak,
pero ang malaking bahagi ko ay Amerikano rin.
Napakasarap sa pakiramdam na ibahagi ang Vietnam sa ibang bahagi ng mundo.
Noong unang tour ko, na-hook ako. Hindi na ako bumalik.
Masaya ako. Tingnan mo ako. Sino ang nakakaalam nasaan ako kung wala ka?
-Hinihintay mo pa ring mabili ang scarf. -Ba't sobra ang galit niya sa akin?
Baka naramdaman niya na magaling kang tumawad.
-Iniligtas niya ang sarili niya. -Oo, iyon nga.
May isa pa akong ipapakita sa iyo.
Ngayon, humiling ka na.
Ano'ng hiniling mo?
Di magkakatotoo 'pag sinabi ko.
Naniniwala ka r'on?
Siguro.
Parang di ka naniniwala kaya ano ang hiniling mo?
-Sikretong malupit. -Kita mo? Naniniwala ka rin.
Para maprotektahan ko ang base ko.
Kung sakali lang.
Hindi ganyan, itaas mo pa.
Para sa adik sa kamera, wala kang alam sa pagse-selfie.
Mas gusto ko ang mga larawan na di ako.
Lalong hindi ang mga larawan ko.
Dahil di ka marunong kumuha. Okay, tingnan mo.
Ilagay sa taas ng ulo mo. Tingin sa taas.
Malapit na. Iyon, sige na.
-Ayan! -Oo, mukhang maganda iyan. Kita mo?
Salamat.
Tuturuan daw niya tayo paano magsagwan sa bilog na bangka. Halika.
BAGONG POST - SHARE BAGONG TAON, BAGONG AKO #TT
Ano ito?
Walang ginagawa si Amanda Riley?
Kakaiba ang pakiramdam ng walang ginagawa.
-Magpraktis ka pa. Mas gagaling ka. -Tama.
Hoy! Nasa bangka na kami!
-Medyo nakakatakot. -Di nakakatakot. 'Wag kang maarte.
-Mukhang nagsasaya sila. -Oo.
Tara na.
Sa saucer?
Oo.
Kailan mo huling ginawa ito?
-Hindi pa. -Hindi pa?
Kaya gusto kong subukan.
Okay, kung ganoon, puwede ba akong magmungkahi?
Subukan mo lang… Subukan mong i-wiggle.
-Wiggle? -Parang rudder.
-Sige, gusto mong subukan? -Oo.
-Wiggle. Hindi. -Di mo gagawin 'yan.
Ang gagawin ko ay isang--
Okay. Oo.
Okay, wala tayong napupuntahan.
'Wag kang magsabi ng malalim at metaporikal tungkol diyan.
Hindi. Hindi kailanman. Ang galing mong magsagwan.
Uy, dito. Subukan ko.
-Hindi, ako na. -Hindi, hayaan mo ako.
Di ako marunong lumangoy!
-Ako ang bahala. -Biro lang!
FORENSIC_JOHN NAGKOMENTO SA IYONG LARAWAN
"MAGANDANG BABAE SA MAGANDANG LUGAR!"
"NASAAN SA MUNDO SI AMANDA RILEY?"
Uy, guys!
Sinh, masamang balita. Tatlong oras maghihintay para sa tiket ng Hand Bridge.
Tatlong oras?
Wala kang kakilala para diyan?
Sandali. Bagong destinasyon. Mas maganda pa sa Golden Hand Bridge.
-Mas maganda sa Golden Hand Bridge? -Oo, malayong mas maganda.
Oo, nasaan tayo?
-May nakapagsabi na ba na ikaw ay-- -Walang pasensya?
Oo, sabi ng amo ko kaya niya ako kinuha.
Maligayang pagdating sa M Sn Sanctuary.
Wow.
Mga sinaunang templo ng Hindu ito
na itinayo ng libong taon ng mga ninuno ng mga Cham.
Pinamunuan ng Imperyong Champa ang ilang bahagi ng Vietnam ng siglo.
Itinayo ng mga hari ang mga templong ito para sambahin ang diyos na si Shiva.
'Wag mag-atubiling mag-ikot.
Kahanga-hanga, tama?
Paano nila ito ginawa?
Maraming teorya, pero walang nakakaalam.
Yakapin ang misteryo, bilang isa kang babae ng misteryo.
Ang M Sn ay di karaniwang kasama sa tour?
Hindi. Gustong puntahan ng lahat ang Golden Hand Bridge, na napakaganda,
pero iba din ang lugar na ito.
Nararamdaman ko.
Parang dinadala ako sa ibang oras at lugar, alam mo ba?
Ito ay hindi lamang isa pang tourist site, ito ay…
Ito ay isang karanasan.
Sang-ayon ako.
Di ako makapaniwalang sasabihin ko 'to pero gusto ko pa nito.
Gusto ko ng karanasan. Ang wala sa guidebook ko.
Gusto kong lumayo sa landas.
Mapusok ba si Amanda Riley?
Tingnan natin.
Tara?
-Magandang umaga, kapwa manlalakbay. -Hi.
-Hulaan niyo? Nagbago ang itinerary. -Saan tayo?
Lilihis tayo sa daan.
Sineseryoso namin sa Saigon Silver Star ang customer suggestion box.
TOUR ASSESSMENT: -LIHIM NA DETOUR… TINGNAN NATIN.
Maligayang pagdating sa napakaespesyal na lugar,
ang Thôn Chàng, nayon ng pamilya namin.
Maglalakad tayo papunta doon.
-Okay. -Hindi ako makapaghintay na makita ito.
-Di ko sinabi sa kanya na darating tayo. -Sinabi ko.
Sinesemento mo ang lugar mo bilang paboritong apo.
Sino siya? Di ko siya kilala.
Hindi naman ganoon katagal.
Yakapin mo ako.
Diyos ko, nakakakiliti!
Kailangan mong magpagupit.
-Masaya akong makita ka, Lola. -Lola!
Ang mabuting apo ko. Ang bumibisita.
Uy, abala ako sa trabaho.
Abala din ako pero may oras para dumalaw at samahan siyang manood ng Bachelor.
Tingin niya ay perpekto ako para sa palabas.
Kahit noong nasa unibersidad siya sa Australia, araw-araw siyang tumatawag.
Sipsip.
Siya ang lola namin. Pwede niyo siyang tawaging Bà Ni.
Maligayang pagdating.
Ikinararangal namin na makapunta rito.
Pangungusap ba iyon?
Ayos iyon.
Gusto mo siya, di ba?
Sa wakas, may dinala ka na dito para aprubahan ko.
Ano ba, Lola! May mga bisita tayo!
Kamag-anak namin ni Sinh ang lahat sa Thôn Chàng.
Kaya mas madali na ayusin ang tulugan. Brian at Maya, doon kayo kay Tito Hoa.
Robin, Sam, at Dom, makakasama niyo si Tita Diem.
Alex, makakasama mo si--
Sabihin mo sa babaeng Google Translate na sa bahay ko siya manatili.
Amanda, inaanyayahan ka ng lola ko na tumuloy sa kanya.
Mahusay.
Oo. Ayos na ang isang ito. Ito ay tinatawag na "Kho Bo."
-Kho Bo? -Kho Bo.
Subukan niyo. Kaunti lang. Medyo maanghang lang.
-Oo. Ikaw ba? -Oo.
-Tama na iyan. -Masarap.
Oo. Nakita ko.
Uy, malamang na hindi mo pinapakinggan ang voicemail na ito,
pero kung sakali, gusto kong ipaalam na naiintindihan ko. Ang tanga ko.
-Ang laking pagkakamali… -Uy.
Kumusta ka?
Uy.
Mabuti.
Kung gayon…
noong sinabi mong detour, hindi ka nagbibiro.
-Sulit naman, di ba? -Oo naman.
Ibig kong sabihin, ito lahat ang inakala ko sa kanayunan ng Vietnam.
At kakaibang mabilis ang Wi-Fi dito.
Gusto ni Lola ang Candy Crush.
Ang buhay sa nayon ay nagbago na mula noong bata ako.
Pero marami sa mga lumang paraan ang di nagbago.
May mga Amerikano na naiisip lang ang Vietnam sa digmaan,
pero maliit na parte lang ito ng aming kasaysayan.
Oo naman.
-Gaano tayo katagal dito? -Hanggang Têt, na dalawang araw na lang.
Tradisyon na bumalik sa nayon mo sa bagong taon.
Tuwang-tuwa ang lola mo na nandito kayo ni Anh.
Si Anh, oo. Ako? Palagi niya itong pinapahulaan sa akin bilang parusa.
Masungit si Bà Ni.
-Takot ka sa kanya, di ba? -Oo, 100%.
-Tumatahol lang siya, di nangangagat. -Oo, pero nakakatakot ang tahol niya.
Ano? Kailangan ni Amanda Riley na protektahan ko siya?
Talaga? Po-protektahan mo ako kay Bà Ni? Kaya mo ba?
Sa totoo lang, hindi.
Sinh! Hindi ako maglilinis mag-isa. Tumulong ka dito. Ngayon na!
Malapit sa matamis na kalayaan.
-Paumanhin. -Magandang gabi, Amanda.
-Magandang gabi, Sinh. -Matulog ng mahimbing.
Maagang gumigising si Bà Ni. Naisip ko na gising ka na din.
-Para sa akin ba iyan? -Oo.
Nililinis ang lumang taon bago pumasok ang bago. Bagong simula.
Sabi mo sa ibang landas.
Wow.
Ang astig.
-Oo? -Wow.
Naaalala ko ang lola ko kay Bà Ni.
Masungit din siya.
-Sa kanya mo pala namana. -Pero hindi kasing lakas niya.
Dalawang Pasko na ang nakalipas.
Pasensya na.
Miss na miss mo na siya?
Sa Tet na ito, padalhan mo siya ng mensahe.
Magbigay galang ka.
-Tingin ko magugustuhan niya iyon. -Laging nakikinig ang mga espiritu.
Ano ito?
Nagsusunog ng handog, ipapadala sa ating mga ninuno,
hihingi ng kanilang pagpapala.
Uy.
-Ang listahan ng grocery ni Bà Ni. -Tara na.
Ano, sa bagay na 'yan?
Pero wala itong airbag o pinto, o anumang poprotekta sa atin sa daan.
Kaya humawak kang mabuti.
Wow. Ano ito?
Labong.
Pwedeng kainin ito? Ibig kong sabihin, napakagandang tingnan.
Masarap ito.
Alam mo, ang detour na ito ay nagbibigay sa akin ng mga bagong ideya.
Talaga? Paano?
Magreretiro na ang tito ko. Sana ako ang mamamahala ng negosyo.
Gusto kong dalhin ang Saigon Silver Star sa ibang direksyon.
Hamunin ang pananaw ng manlalakbay. Buksan sila sa di malilimutang karanasan.
Sa tingin ko ay magandang ideya iyan.
Talaga? Tingin mo?
Oo. Sobra akong nasisiyahan kaya…
Ako rin.
Nabanggit na ba ng tito mo…
Teka. Baby langka. Magagalit si Bà Ni kung maubusan ako.
…posibleng ibenta ang negosyo?
Tama.
TOUR ASSESSMENT -WALANG TUNGKOL SA TOUR NA ITO ANG INASAHAN KO.
SI SINH ANG PUSO NG KUMPANYANG ITO.
Uy. Dumaan ako para tingnan kung ayos ka.
Oo. Ayos na ayos, salamat.
Hello.
Gusto kong makausap ang bisita natin.
-Plano mong i-interrogate siya? -Hindi. Magtatanong lang.
-Gusto niyang mag-translate ako. -Oo. Pakiusap, gawin mo.
Ano'ng sinabi niya?
Tanungin mo kung gusto niya si Sinh natin.
'Wag kang tumawa. Mahalaga ito!
Gusto niyang malaman ang intensyon mo kay Sinh.
-Single ka ba? -Tinanong ba niya ang huling bahagi?
-Hindi, ako. Gusto kong malaman. -Tama.
Oo, single ako.
At kay Sinh naman, siya ay…
Ibig kong sabihin, matalino niya, nakakatawa, at napakagwapo,
pero nakatira ako sa California,
kaya ang intensyon ko ay maging kaibigan niya.
Ano'ng sabi?
Sabi niya na gwapo siya…
pero gusto lang niyang makipagkaibigan.
Di ako naniniwala!
Pinapangiti ng babaeng ito si Sinh.
Gusto ko kapag nakangiti si Sinh.
Oo, di siya naniniwala sa iyo.
Napapangiti mo ang apo niya, at gusto niyang nakangiti ang apo niya.
Gusto mo siya, tama?
Ako…
-Sana ay di ito kumplikado. -Ba't kailangang maging kumplikado?
Iba ang nangyari sa paglalakbay na ito kaysa sa inisip ko.
Oo. Sayang kung ito na ang huli namin.
Bakit mo nasabi iyan?
Gustong ibenta ng ama ko ang negosyo.
Isang kumpanyang Amerikano ang interesado.
Walang nakakaalam, kahit si Sinh.
Pero di ba dapat alam niya?
Sasabihin ko pagkatapos ng tour.
Masyadong malaki ang araw bukas.
Tama.
Makinig ka sa katok sa pinto sa umaga.
Malaking bagay ang unang taong pupunta sa bahay mo sa Tt.
Ito ang magsasabi ng kapalaran mo sa buong bagong taon.
Parang sobrang pressure ang isang katok.
Hindi biro ang tradisyon namin.
Magandang gabi.
MONA DALAWANG ARAW NA WALANG BALITA. BUHAY KA PA?
TINGIN KO PWEDE NA TAYONG MAGBIGAY NG ALOK SA LALONG MADALING PANAHON… LMK
-Maligayang Bagong Taon. -Maligayang Bagong Taon.
Nandito ka ba para hulaan ang kapalaran ko sa bagong taon?
Hindi. Nandito ako para kay Bà Ni.
-Gusto mo bang tawagin ko siya o-- -Baka nakikinig siya sa likod ng pinto.
Okay, maghahain sila ng pagkain kaya lalabas na ako.
Kakausapin ko kayo mamaya. Okay, paalam.
Okay, legit na magkaibigan na tayo, kaya sabihin mo,
para kanino ang walang tigil na pag-stream mo sa Facebook?
Para sa lolo ko 'to.
Oo, di na siya makagala, at gusto niyang makita ang Vietnam,
kaya naisipan kong ipakita sa kanya.
Sila ng mga kaibigan niya sa retirement home, naadik sila sa gala ko.
Parang appointment TV para sa kanila, kaya hindi ko alam.
Alam kong kalokohan, pero mahalaga ito sa akin.
Nakapa-astig niyan.
Salamat.
Ang ganda mo.
Di pa rin ako makapaniwalang nandito tayo.
Pasensya na di kita isinama sa mga ganitong paglalakbay.
Wala akong pakialam kung nasaan tayo basta magkasama tayo.
Ngayon at magpakailanman.
Masaya ako na kasama kita ngayong Tet.
Paano kung dalasan ko?
Ano sa tingin mo?
Sa tingin ko ay magkakaroon ka ng maswerteng taon.
Oo!
Tama na! Tigil na!
-Susubukan ko. -Subukan mo.
Sige, Lola! Oo!
Napakaespesyal ng hapunan kasama ang pamilya mo, salamat.
Hindi ko alam na kasama sa tour ang ganoon.
Gaya ng sinabi ko,
'pag binuksan mo ang sarili mo sa mga bagong posibilidad,
magugulat ka saan ka dadalhin ng buhay.
Pakiramdam ko, binago ako ng paglalakbay na ito.
-Akin ang papuri. -Na dapat naman.
Lubos na itinapon natin ang guidebook, at gusto ko ito.
-Kaya di na magkukulay sa loob ng linya? -Hindi ako aabot sa ganoon.
Pero napakaraming masasabi para sa kapusukan,
sa pagtapon ng mga plano, sa pangunguna mula sa puso.
Pero makinig ka, ang totoo niyan ay…
Ako…
Hindi ako basta-basta sumama sa paglalakbay na ito,
at may gusto akong sabihin
na kailangan kong sabihin.
Ito ba ay, "Halikan mo ako?"
Ako…
Oo, halikan mo ako.
-Paalam. -Salamat sa pag-aalaga sa amin.
Napakabait mo.
Ang ganda…
Salamat.
Maraming salamat sa hospitality.
Hay naku.
-Sana ay bumisita ka ulit. -Ano'ng ibig sabihin n'on?
Umaasa siyang bumalik ka para bisitahin siya.
Umaasa din ako.
Salamat.
Alagaan mo ang sarili mo, Lola.
Bà Ni.
'Wag mo itong sirain.
Hindi po, Ba Noi.
Hindi.
-Di ba ang galing? -Nakakabaliw. Alam ko!
Mas gusto ko iyan.
TOUR ASSESSMENT -WALANG BABAGUHIN.
MALIBAN SA MALAMIG NA WELCOME WATER. GAWIN IYAN.
Ilang oras na lang at nasa Hanoi na tayo.
Maraming oras para mag-relax at mag-ikot kapag nag-check in na kayo.
Mamayang gabi, sa Thang Long Water Puppet Theater tayo.
-Ayos! -Oo.
-Oo! -Susundan ng tunay na hapunan sa kalye.
-Ang galing. -Susunduin din natin
ang bagong tour guest sa hotel.
Mas maraming kaibigan.
Hindi. Mauna ka na.
-Mamahaling camera at lahat? -Oo, naiintindihan ko.
Sige, kitakits.
MAY ISA PANG NAGBID SA SAIGON SILVER STAR!
IBIGAY NA NATIN ANG OFFER!
Ano?
OO O HINDI???
AMANDA OO! SIGURADO!
Oo naman.
DI NATIN HAHAYAANG MAKUHA SILA NG IBANG KUMPANYA.
Uy!
Sorpresa!
Uy.
Kilala mo si Amanda?
Oo.
Uy, ang kaibigan ni Amanda ay kaibigan natin.
Salamat. Hindi talaga ako isang kaibigan.
Nobyo niya ako.
Dating nobyo. Hiwalay na kami.
Oo, naghiwalay kami. Naghiwalay kami, kaya ako nandito.
Para suyuin ka.
-Paano mo ako nahanap? -Sinundan ko lang ang puso ko.
Hindi nga?
Tumawag ako sa tour company.
50,000 rewards points pagkatapos, may plane ticket na ako at upuan sa bus.
Forensic accountant ako, kaya para kaming "James Bonds" ng pananalapi.
Tama. Si James Bond, ako ngayon ay undercover shop ng tour company,
kaya 'wag mong babanggitin sa iba bakit ako nandito.
Oo naman, hindi, siyempre. Sobrang init.
Di ako makapaniwalang sikat ang sopas.
Ano'ng meron sa boho hotel? Di ito ang karaniwang Tourista vibe.
Maginhawa ito at personal.
Gusto ko ito. Baka ito ang bagong Tourista vibe.
Makinig ka, may…
Halatang may problema dito
at matagal ko nang binabalewala ang problema na 'yon.
Teka, ako ba ang problema?
Hindi, ikaw ay-- Hindi.
Ang problema, ito ay…
Alam mo, ako-- Pasensya, nauuna ako.
Kararating ko lang at siguradong galit ka pa rin sa akin.
Magandang hula iyan.
Gusto ko lang malaman mo na matagal akong nag-isip tungkol sa, alam mo na,
makasama ka sa paglubog ng araw, kaya.
Sa ating malaking alagang elepante, siyempre.
Pag-isipan mo iyon, okay?
Ano si John?
Nandito, parang dito dito.
Sobrang nakakahimatay ang lahat ng ito.
Parang romantiko.
Tingin mo?
Di 'yon ang nakakakilig na inaasahan kong sagot.
Oo, dahil…
dahil may nakilala akong iba. Si Sinh.
Nagiging maganda ang kwentong ito. Di sa nakakainip noon, pero ito ay,
karaniwang "Iniwan ang kaibigan ko at nagbakasyon" na kwento.
Ngayon, ikaw at ang dalawang pogi na lalaki sa love triangle, at sa Vietnam.
Okay, pakiramdam ko ay medyo nadadala ka.
Ito ay mas nakakatuwang ikwento.
Di sa sinasabi ko kahit kanino na kakilala mo.
-Ano'ng gagawin mo pala? -Hindi ko alam.
Ang ibig kong sabihin, si Sinh ay napaka-adventurous at exciting.
Pero komportable kaming magkasama ni John.
-Boring. -Si Sinh ay nakatira sa Vietnam,
si John ay nakatira sa Ohio, na parehong bansa pa rin.
-Ganoon? -Matagal na kami ni John,
at paano kung vacation romance lang si Sinh?
Hindi sa totoong buhay.
At ano ang iisipin niya 'pag nalaman niya bakit ako nandito.
Oo nga pala, naibigay ko na ang proposal sa Saigon Silver Star Tours.
Okay, teka, kaya nasa opisina ka ng 2:00 am?
Diyos ko, oo, alam mong dito ako nakatira. Tinatawag na akong nanay ng bantay.
Okay, "Nay."
Sabihin mo kung natuloy ang Saigon Silver Star deal, okay?
Tayo ang tamang kumpanya para sa kanila.
Kung matuloy, gagawin ko.
Tama.
Galingan mo diyan. Tawagan kita agad.
MGA TICKET
Mahaba ang kasaysayan ng water puppetry sa Vietnam, ilang siglo na ang nakalipas.
Kapag bumaha sa mga palayan,
nagkakaroon ng puppet show ang mga taga-nayon para maaliw.
Sinh, tama?
Oo, marami kayong alam sa Vietnam.
Wala akong alam sa Los Angeles.
Trabaho namin ito. Sa anong industriya ka?
Forensic accounting. Kumplikado ito.
Sinisiyasat ang pandaraya at paglustay gamit ang accounting,
at inaaral ang impormasyong pinansyal para sa mga legal na paglilitis.
Kita mo? Di naman ganoon kakomplikado.
Sige, tara na.
Okay.
Salamat, Sinh.
Uy.
-Magpapaliwanag ako tungkol kay John. -Di mo kailangang magpaliwanag sa akin.
Naghalikan tayo, kaya dapat.
Naghalikan tayo.
-At may halaga ito sa akin. -Sa akin din.
Naisip mo ba bakit ako nagulat na nandito ang ex mo.
Pareho tayo.
Magsisimula na ang palabas. Maupo na tayo.
Gusto ko iyong apoy at ang mga dragon.
-Di ko alam paano nila ginawa 'yon! -Ang galing ng mga puppeteer na 'yon!
Napakaganda, at ang ganda ng musika, di ba?
-Oo! -Baby, nasubukan mo na ito?
Diyos ko. Ang galing.
-Okay, mukhang maganda. -Oo, maganda nga.
…kumain ng ganito 'pag nararamdaman ko na…
Di ako susuka o ano pa man.
Okay.
Sinh.
Sinh?
-Ibinenta ni Papa ang tour company. -Ibinenta niya ang Saigon Silver Star?
Kanino?
Isang kumpanyang Amerikano na tinatawag na Tourista?
-Amanda, bakit di mo sinabi sa akin? -Paano niya malalaman?
-Patawad. Hindi, ako-- -Ako…
Ako ay isang…
Travel executive ako sa Tourista,
at hindi ito tulad ng inaakala niyo.
Totoo pero hindi, at puwede kong ipaliwanag, okay? Kaya…
Sinh?
Sinh!
Negosyo lang ang lahat ng ito?
Oo, nagsimula sa ganoon,
pero nagkarooon ako ng panghabambuhay na paglalakbay.
Gusto ko lang na maranasan iyon ng iba.
Ba't ko pa paniniwalaan ang sasabihin mo?
-Pakiramdam ko hangal ako. -Hindi, ako ang hangal.
Gusto kong magpakatotoo at sabihin
-pero di ko alam kung matutuloy. -Tama na.
Tumigil ka na.
Ano'ng silbi niyan ngayon?
Bukod sa Tourista drama, sobrang saya kagabi.
Alam mo, ang mga puppet at ang mga pagkain sa maliliit na upuan.
Lahat ay authentic at kaibig-ibig dito.
Pero ang pinakamagandang bahagi ay ang makasama ka,
na maswerte para sa akin
dahil kailangan lang ako ni Reed hanggang sa katapusan ng taon.
Magkakalayo tayo nang ganoon katagal,
babalik ako sa L.A.,
at pwede na tayong maghanap ng bahay
na gusto mo.
Maghahanap ng bahay? Pagbabago iyan dahil dalawang linggo ang nakaraan,
sabik na sabik kang itigil ito.
Oo, hindi, ako…
Tingnan mo. Magbabayad ako ng malaki para mabawi iyon.
Pero hindi mo kaya at hindi mo dapat gawin dahil…
-nandito na tayo kung saan tayo. -Mismo. Dito.
Nakakatawa lang, parang natakot ako sa ideya ng kasal
kaya tumakbo ako papuntang Ohio para lang iwasan, pero napagtanto ko,
kung mahalaga sa iyo, dapat handa akong magsakripisyo.
Pero hindi ito dapat sakripisyo, John.
Kung gusto mo akong makasama, di ko maramdaman na kompromiso ito.
Kung gusto mo akong makasama, hiniling mo na lumipat ako sa Ohio.
Tingnan mo.
Nang umalis ka, nawala ako.
Kumportable ako sa ating munting sulok ng mundo
na di ako nag-abala pang tumingin sa labas nito.
At kahit na mukhang corny, ipinakita sa akin ng paglalakbay na ito na…
hindi talaga ako nawala, ako lang ay…
wala lang talaga ako kung saan ako dapat.
Ito ay…
Parang dapat ito ay sa email na lang.
Pwede, oo, pero…
Alam mo, natutuwa akong nandito ka.
Totoo dahil ayaw kong mag-usap tayo sa may pintuan
o sa email dahil higit diyan ang nararapat sa limang taon natin.
Oo.
Oo, tama ka.
Okay.
Dapat na…
siguro akong mag-book ng flight pauwi, at mabilis, alam mo,
bago ako maupo sa gitnang upuan ng 20 oras.
Mag-ingat ka, John.
Ikaw din.
Pasensya na di ko nasabi ang pagbebenta ng kumpanya ni Papa.
Galit ka ba sa akin?
Tingnan mo ako, natakot ako.
Di ka ganoon.
Nag-aalala rin ako sa trabaho ko.
Akala ko kung di ko papansinin, mawawala 'yon.
Okay.
Mas ikaw iyan.
Pakiramdam ko nawawala ang lahat. Ang trabahong mahal ko.
Mga pangarap ko sa kumpanya.
Si Amanda.
Bakit ang dali mong sumuko?
Akala ko magdadala ng mga makabuluhang pagbabago ang bagong taon pero…
kailangan kong mag-isip.
Naiintindihan ko.
Ihahatid ko sa airport ang grupo ngayong gabi.
Salamat, Anh.
Hindi, talagang di kapani-paniwala. Si Bà Ni, ang lola,
pinalinis niya sa akin ang incense holder at--
Teka, nawawala ako.
Nilinis mo ang bahay ng estranghero, pero ito ang pinakamagandang trip mo?
Oo, sa ngayon.
Pakiramdam ko, ako ang nasa gitna ng lahat, alam mo ba?
Parang nagkaroon kami ng tunay na karanasan sa kultura,
at ganoon din ang pakiramdam ng buong tour group. Kami ay…
Binago kami, konektado kami rito,
at ganoon din ang mararamdaman ng mga kliyente natin.
Si Sinh ang tamang tao na mamuno sa atin sa Vietnam.
-Mona, nandiyan ka pa ba? -Parang perpekto iyan.
Tingin ko ituloy na natin.
Oo! Talaga?
-Talaga. -Salamat.
-Salamat talaga, Mona. -Hindi, salamat.
Pero ang gusto kong malaman,
ngayong wala na si John, ano ang plano sa tour guide mo?
Iyan ang aalamin ko.
Babalitaan kita.
Sumainyo ang puwersa.
May libreng oras pa bago pumunta sa airport,
kaya manatiling ligtas at magkita tayo dito.
Pasensya na, nasaan si Sinh?
Umalis siya. Kailangan niyang umalis.
Saan siya pumunta?
-Para makasama ang ama niya. -Ano?
Sasakay siya sa overnight sleeper bus, pero iniwan niya ito para sa iyo.
Huli na ba para puntahan siya?
May 30 minuto pa bago ang alis ng bus sa opera house,
pero sa kabilang bayan iyon.
-Kung may magdadala sa iyo doon, ako iyon. -Ayos!
Oo!
-Nasa unahan ang opera house. -Salamat.
Kaya mo iyan!
Takbo!
Sinh!
Hindi ka nagbibiro sa "pagtakas" na teorya mo, 'no?
Patawad kung nagsinungaling ako.
Pumunta ako sa Vietnam para sa akala ko ay gusto ko.
Para maging ang taong naisip kong dapat na ako.
Pero tinuruan mo ako ng panibagong paraan ng pamumuhay.
Tinuruan mo ako ng bagong paraan para maging ako.
Sosyo ang Tourista at Saigon Silver Star. Ikaw pa rin ang magpapatakbo.
Kasama si Anh, siyempre,
dahil sumang-ayon kami na siya ang boss.
-Salamat sa scarf. -Sigurado ako na babagay iyon sa iyo.
Kahit na binayaran ko iyon ng buo.
Ano ang hiniling mo sa Hi An?
Hiniling ko ang masayang buhay.
Paano mo ito isasakatuparan?
Tingin ko may kakilala ako.
Tagapagsalin ng subtitle: Juneden Love Grande