Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
OS ÁNXELES
Boas, son Amanda Riley, de Tourista World Travel.
Si, todo vai saír ben, señorita Smith.
Si, entendo, traballamos o máis rápido posible.
Boto de menos fumar nunha crise.
O señor Smith mandou unha foto.
Vaia, que temos aquí?
FAI O TEU SOÑO REALIDADE
A ver, en serio,
que temos aquí?
Ah, aí.
Señorita Smith, é o seu día de sorte.
Sabemos onde están.
Si, subiron ao cruceiro equivocado.
Si, supoño que as camisas se parecen moito.
Si, cambiamos o percorrido para que os recollan.
Nunca te aburres.
Bo traballo, Amanda.
A outra crise do luns, Vietnam.
É un dos dez mellores destinos de vacacións deste ano.
Seguimos a perder clientela
porque non temos un autobús turístico alí.
Aínda.
Gústame a intriga. En que pensas?
Saigon Silver Star.
É unha axencia turística familiar que pensa en vender.
Non é moi coñecida, pero ten moi boas opinións.
A quen enviamos encuberto para ver se paga a pena?
Gustaríame que foses ti, pero creo que vas estar ocupada.
Ocupada?
Chamou John. Quere que chegues cedo e non traballes ata tarde.
Ha ter algo planeado, así que tes manicura ás catro.
Manicura? Non te sigo.
Non me segues? Levades xuntos toda a vida.
A ver, cinco anos non é toda a vida.
E quere que chegues cedo de súpeto.
Ese home quéreche poñer un anel.
Estiven casada nove veces, coñezo as sinais.
Que cor vai cunha das noites máis emocionantes da miña vida?
- É unha ocasión especial? - Ten pinta.
É a túa man.
A miña xefa cre que o meu mozo se vai declarar.
Vaia, que emocionante.
Creo, cría… Non sei moi ben que cría,
pero pensaba que este día non ía chegar nunca.
Estivemos moi centrados nos nosos traballos.
- Ten traballo? - Si.
É contable.
Estivo cun caso complicado de fraude fiscal.
- O meu mozo tamén. - Vaia.
Pero non como contable.
Queres falar diso?
- Non. - Vale.
Non podo. Sentenza xudicial.
As miñas xefas din que este é o momento do cliente.
E a historia de amor?
A nosa primeira cita foi nun taller de pintar e beber viño.
John pagou cun vale. Foi xenial.
E pintamos xirasois.
Resulta que se nos dá bastante mal pintar,
pero dásenos ben beber, algo en común.
Souben que era o indicado unhas semanas despois
cando me fixo a declaración da renda.
A declaración. Que romántico.
Así expresa o amor.
Vaia.
É un home ben maduro.
Exacto.
E estamos… moi cómodos os dous xuntos.
É xenial.
Non podo crer que dentro dun ano vaia estar casada.
Traballo en viaxes,
así que planificarei a lúa de mel perfecta
e instalarémonos na nosa nova normalidade.
E se cadra buscar unha casa.
Mimá!
Decidiches a cor?
Ah, certo.
E o vermello?
É unha declaración. Pasional. A quen non lle gusta iso?
Ou algo diferente, tirando a un…
Ai, azul.
Algo prestado e algo azul.
Non te sigo.
Para as vodas. Non importa.
Este. É un clásico.
É a cor que tes.
Exacto. É neutra e transmite confianza.
Combina con todo. Esta cor é a túa compañeira.
Vale.
Eh, grazas por escoitar.
Tranquila.
Fago isto por necesidade. Son coach persoal.
Vaia.
Que a xente atope a súa paixón é a miña paixón.
Seguro que se che dá xenial,
pero sinto que a miña vida está encamiñada
e as cousas só van a mellor.
- Para xa. - Perdoa.
Coidado!
John?
Non, só un intruso incriblemente guapo asaltando os viños.
Non creo que lle guste ao meu mozo.
Ah, pois deberías invitalo.
Polo visto comprei sushi abondo para todos os teus mozos.
Mona díxome que chegara cedo á casa.
Que celebramos?
Viño?
Claro.
Saúde.
Sentemos.
Amanda Riley.
Eu.
Míranos. Cinco anos.
- Fixémolo. - Moito camiño percorremos.
Si, pero aínda nos queda moito por percorrer, sabes?
- Moito. - As rodas son robustas.
- Moito. - E iso é o que penso de nós.
Somos coma un coche estadounidense de fiar.
Segue co mesmo prezo, non tivo problemas.
Non é boa metáfora. Estou nervioso, perdoa.
Estalo facendo xenial, amor.
- Amanda. - Dime.
Hai…
moitos tipos de aves…
John, voute parar, vale?
Escoita, non es un home con moitos xestos románticos,
así que…
vouche facer un favor e vou dicir
que si.
Si?
Digo que si ao que creo que digo que si?
Múdaste a Ohio?
Reed chamoume o outro día.
- Reed? - Un amigo do instituto.
Ten unha empresa enorme en Ohio
e pediume que dirixa toda a contabilidade forense.
É unha gran oportunidade.
Múdome? Tecnicamente, si, "múdome",
pero non sei canto tempo nin que vou facer,
e non che vou pedir que esperes ata que o resolva.
- Vaia. - Só che pido un tempo.
O resto é igual, somos os mesmos.
Por iso dicía o do coche robusto.
Por certo, a manicura é preciosa.
Din que o autocoidado é importante cando estás só.
Non é que esteas soa, é que deberías facelo por ti mesma.
Vale. Amanda, eu…
Recoñezo que puiden ter feito as cousas diferente,
e síntoo, é que…
Sabes que o enfrontamento dáme ansiedade.
Amanda, síntoo. Non quería facerche dano.
Quérote, de veras.
Un tempo?
- A Amanda Riley non a fan esperar. - A ela non.
A Amanda Riley non a deixan
- de segundo prato. - Non é o seu estilo.
A Amanda Riley non a pospoñen
como unha cirurxía opcional pola que a xente non pregunta.
Bastante específico, pero enténdote.
Tes que saír da vila.
Voute mandar a Vietnam.
Claro, unhas vacacións soñadas logo de deixarme.
Explora un país precioso para esquecerte de alguén
que che partiu o corazón.
Serás a compradora encuberta.
A viaxe sae en dous días da cidade de Ho Chi Minh a Hanoi para o Tet,
o novo ano vietnamita.
Novo ano.
Novo ano, nova eu,
e farei que Tourista destaque en Vietnam
como axencia de viaxes.
- Logo te recuperaches. - Finxino.
Preparei o itinerario ideal en Vietnam.
Os sitios aos que debes ir para unha experiencia incrible.
Vas e serás os meus ollos e oídos.
Que empresa imos comprar?
Sae aí fóra e demóstralle ao mundo quen é Amanda Riley.
ONDE SE RECOLLE A EQUIPAXE?
Ola.
Coñece a miña maleta?
Maleta.
Coa…
- Os hành ly's, e logo van xirando. - Recollida de equipaxe.
Si!
Falas inglés.
- Si. - Claro.
Quería ver ata onde chegabas.
Saigon Silver Star.
Son Sinh Thach, o teu novo guía turístico.
Puideches comezar por aí.
Puiden.
Só por saber,
segura que non é a túa maleta?
Seguinte.
Que saibas que hai unha solución mellor.
Coñezo un tío que coñece un tío.
A ver, coñeces un tío que coñece un tío que…
Que che recupera a maleta.
Tanto ten.
Imos deixarllo aos profesionais da liña aérea.
Vale.
Seguinte.
Boas, son Amanda, e ti es?
Si.
Bo no teu traballo.
Empregado do mes sempre supoño.
Que fago? Ola, perdín a miña maleta.
É de cor prata, con rodas
e preciso recuperala canto antes…
Chamarémoste.
Ah, xenial, en unha hora? Ou dúas?
Seguinte.
Moitas grazas.
Si.
Vale.
Boas.
Eh!
Por fin. Ía darvos por perdidos.
Amanda, miña curmá Anh.
Seu pai é o dono de Saigon Silver Star.
Ah, logo vés sendo a xefa de Sinh.
Vaites.
Gústame como pensas.
- E a maleta? - A liña aérea perdeuna.
Tranquila, Sinh coñece un tío.
Iso escoitei.
Empresas grandes.
Serán parvos.
Non van vivir o Vietnam de verdade coma ti.
Claro.
- Ofrecedes auga de benvida? - Temos no hotel.
Podemos revisar o itinerario?
Reláxate e goza das vistas. Sinh encárgase de todo.
Vale, e ti que fas?
O meu forte.
Conduzo.
CIDADE DE HO CHI MINH
Grazas.
Vaia, que boas vistas.
Dende o tellado é mellor.
Quedamos alí ás sete cun grupo.
E imos mirar alí o itinerario? Hai moito que ver.
A ver, Notre Dame, a oficina de correos de Saigón…
Relaxa. Decido eu o programa.
Son visitas guiadas.
Non hai deberes.
Iso significa que non vas ollar a miña axenda preciosa e preparada?
Ten separadores.
Claro.
Precisas algo antes de que chegue a maleta?
A ver se chega.
Nin un chisco de fe tes.
Tes razón, non teño ningunha,
por iso sempre levo
os artigos de aseo e unha camiseta limpa na bolsa de man.
- Impresionante. - É que fun nena exploradora.
Thin Mint ou Samoas?
- Samoas, obvio. - Samoas?
- Si. - Non, Thin Mints!
Como? Que parva, pensei que podiamos ser amigos.
Como sabes tanto das nenas exploradoras?
Pasei a miña infancia nos EUA.
Comíanse moitas Thin Mints.
Véxote logo alí. Ah, e fagas o que fagas, non durmas a sesta.
Resístete.
A única maneira de levar ben o jet lag.
Vale.
Prometido.
Nada de sesta.
Alguén durmiu a sesta.
Sei que dixeches que non.
Espertei e nin sabía o meu nome.
Podo axudarche. Amanda Riley.
Queres unha bebida? Algo en concreto?
Viño branco?
O grupo está alí.
Ola, son Amanda.
Ola, eu son Sam. Esta é a miña muller, Dom, e a nosa filla, Robin,
e eses son os seus móbiles.
Ola?
Perdoa, cruzamos medio mundo para esta viaxe.
Eu teño que deixar o móbil e mamá non?
Mamá ten razón, isto é tempo en familia.
Grazas,
di a miña muller que manda correos do traballo.
Perdoa. Somos civilizadas, prométoo.
Vouno gardar para ser solidaria.
Ola, xente, estou emitindo en directo.
- Ola. - Ola.
Mira, alguén da túa idade.
Pode usar o móbil.
Ola, son Alex. É para facer vlogs.
Hai xente en directo en Facebook que me acompaña na aventura.
Alex, senta connosco. Fálanos de ti.
Estou nun ano sabático
antes de empezar enxeñería agrícola en Iowa.
- Cyclones! - Vaia.
Ola!
- Boas. - Ola.
Perdoade a demora.
- Alguén durmiu a sesta sen querer. - Culpable.
Somos os Conways, Brian e Maya.
- Ola, benvidos. - Ola.
- Encantada. - E que vos trae a Vietnam?
É a nosa lúa de mel.
Lúa de mel? Que romántico.
Casamos hai 40 anos, pero non tiñamos cartos.
Agora estamos xubilados e aquí estamos.
- Mellor tarde que nunca. - Ai.
E a ti que che trae a Vietnam?
Precisaba escapar.
Si, simplemente… Sabes?
Deixáronte, non si? Que?
Eu… Por que dis iso?
Viaxas soa, tomas decisións sabias de alcohol.
Obviamente un home moi parvo permitiu que marchases.
Precisaba vacacións, sabes?
Algo para escapar do traballo.
De que traballas?
Teño unha idea. Será divertido.
E se non falamos de traballo e ao final
descubrimos os traballos de cada un?
- Nada de traballo. - Vale.
Gústame iso.
Non queres falar porque non podes.
Es detallista.
Xa viaxaches máis veces.
A ver se adiviño.
Es asasina.
Espía.
Fuxitiva da moda.
Non podo confirmar nin desmentir nada.
Saberémolo ao final.
Benvidos á familia Saigon Silver Star, que é a miña familia.
Tedes sorte, a vosa viaxe comeza no Tet,
que, se lésedes as guías coma alguén…
Saberiades que é
a celebración máis importante da cultura vietnamita.
Iso é. Un momento para deixar ir o ano anterior
e abrirte a novas posibilidades.
Hai algún brinde tradicional vietnamita?
Acostumamos dicir: mot, hai, ba, yoo,
que é algo como: "un, dous, tres, xa".
Mot, hai, ba, yoo!
Saúde.
Adiviña o que chegou.
En serio? A maleta?
- Falamos da maleta? - Si.
Grazas.
Coñezo un tío.
O señor Saigon Silver Star garda un ás na manga.
Nin confirmo nin desminto.
Acabei imitando unha cinta transportadora de equipaxe,
que é máis difícil do que se pensa,
antes de dicirme que sabe falar inglés.
Non paras de falar do Sinh ese.
Está cuco?
Somos mulleres adultas. Por que falas así?
Veña, muller.
Estou emocionada de que volvas facer cousas
logo dunha ruptura.
Vale, é moi guapo,
pero a familia de Sinh son os donos de Saigon Silver Star,
así que é un candidato horrible para un romance.
Non sexas mexericas.
Ti infórmame.
Hoxe imos en cyclo pola cidade de Ho Chi Minh.
Mellor que a miña noite.
Vou sacar un cliente dun cárcere de París.
Que parvo rouba no Louvre?
Boa sorte.
Nunca me dixeches a verdade.
Por que Vietnam?
É o destino de vacacións número un.
Á parte da evidente lista, por que Vietnam para ti?
Moi ben.
Imos estar pegados toda a mañá.
Coñezámonos sequera.
Pasei por algo persoal
e tiña que afastarme da rutina.
Viaxar é bo. Fainos saír da zona de confort.
Eu acostumaba traballar moito por traballo,
pero agora estou encadeada ao escritorio.
Ai!
- Estás ben? - Si.
Que saibas que investiguei sobre Tet.
- Non! - Non.
Saca esa guía.
- Por? - É para turistas.
- Son turista. - Non, viaxeira.
Que diferenza hai?
Un turista quere escapar da vida, un viaxeiro quere vivila.
E que mal ten querer escapar da túa vida?
Non sabes canto vai durar. Por que malgastala?
Gástaa en experiencias.
Mercados coma este son o centro do comercio en Vietnam.
É o centro da vida comunitaria.
Aquí podedes comprar de todo: arte local,
os deseños á última moda ou ata peixe fresco.
A quen lle gusta comprar?
A min.
Bolsas de truco ou trato.
Ai, si!
Toma, toma.
Hoxe vou gastar o que non teño. Grazas polos cartos, mamá.
Que? Canto lle deches?
- Grazas. - Non sei.
Canto son dez millóns de dongs?
Iso é incrible.
VALORACIÓN PRECISAN AUGA DE BENVIDA
A BOLSA DE TEA É UN BONITO DETALLE
Vaia.
Ben?
Veña, vamos.
Que rico.
- Alex, que é iso? - Cheira.
Boísimo.
É durio, moi popular en Asia.
É famoso polo seu aroma.
Pódelo cheirar.
Deberías verte a cara. Pódocho poñer.
Por favor, non.
Cheira mal, pero sabe moi ben.
Está boísimo.
Próbao.
Estou ben.
Próbao.
Vale, claro, só…
- Só collelo? Collelo. - É grande.
Vale.
É coma un plátano…
Non sei como, pero está bastante bo.
- Si! Vaites! - Si!
Gústalle!
A Ave Fénix, unha criatura sagrada aquí.
Simboliza recuperación e novos comezos.
- É perfecto, vouno coller. - Si?
Canto vale o pano?
Dez dólares.
- Di que son dez dólares. - Vale.
Eh, que fas?
Comprar o pano.
Non, tes que regatear.
Dicimos cinco.
Son uns dólares. Podo pagalo.
Non é polos cartos, intenta estafarte.
Primeiro regateas.
Perdoa.
Cinco dólares?
Non podo vendelo por cinco.
Só cinco dólares.
Se non acepta o prezo, marchamos.
Cederá antes de marcharmos.
Ah, logo se che gusta algo,
déixalo, e se volve a ti máis barato, é o destino?
É cuestión de irse.
Vale, fagámolo.
Non, grazas.
- Non vén tras de nós. - Ti sigue andando.
Vale.
Non cedeu.
Hai vendedoras testudas. Pode pasar.
Outra vez.
Eh, véxovos logo fóra, vale?
Onde vas?
Coller o pano.
Vale, vémonos fóra.
Eh! Estamos aquí!
Xa o vexo.
O paso de peóns?
Non hai.
Ti levanta a man e ven andando amodo.
Non che pasará nada.
Por aquí?
Si.
Non, non quero facelo.
- Estarás ben, veña. - Eu…
Estou ben aquí, non teño ningún problema.
Pero que…?
Como o fixeches?
O truco no tráfico en Vietnam é ir sempre cara adiante.
Veña.
Vamos.
Confía en min.
Xa verás.
- Si! - Si!
- Sabía que podías. - Incrible.
Grazas. Nunca o tería feito eu soa.
Sempre te subestimas?
Non me subestimo. Coñezo os meus límites.
Pois non te limites.
Hoi An, aí vamos!
ENVÍOCHE UNHA LISTA DOS SITIOS TURÍSTICOS
QUE TES QUE VISITAR EN HOI AN
FALEI CO DONO DE SAIGON SILVER STAR
ACEPTA OFERTAS A FIN DE SEMANA
É UNHA GRANDE INVERSIÓN. QUE OPINAS?
NON ESTOU SEGURA. É MOI DIFERENTE A TOURISTA
MANTEREITE AO CORRENTE
Toma.
Grazas.
E… sobre mañá.
A ver se adiviño, tes unha lista detallada de sitios turísticos para ensinarme.
Non é detallada, só que é completiña.
Aquí a tes.
Vai baixando.
É imposible que vexamos todo o desa lista.
Dixeches que non me limitase.
Levo tempo nisto, e hai cousas de viaxar
que non entenderías.
De veras?
En Vietnam vai calor e hai moita xente. Logo te cansas.
Parte da experiencia Saigon Silver Star é ver a onde te leva o día.
Gustaríame que o día nos levase
aos sitios da miña lista.
Nunca fas nada de improviso?
Ser impulsiva? Deixarse levar?
A última vez interpreteino mal e alguén se foi a Ohio.
Bastante específico.
Gústame seguir un plan.
A ver, escoitade, por desgraza o templo está pechado.
Ensaian para o Tet.
Que ensaian?
A danza do león.
É parte da celebración anual do templo.
Que mal, soa xenial.
Esperade.
Coñezo un tío, a ver que podo facer.
- Impresionante. Coñecías o tío. - Hai que ter vínculos.
Como a ponte.
Chámase Chùa Cau.
Construírona os xaponeses
- para comunicarse cos chineses. - É precioso.
Es moi bo no teu traballo.
Espera.
- Iso foi un afago? - Si.
Que fas?
Gozar do momento.
O primeiro afago de Amanda Riley.
Que ben senta.
Pois non te afagas.
Ah, é algo especial e raro de ver.
Que honor.
Que menos.
Veña.
É xenial.
- E deixan que se queime así? - Si, e fano de novo.
- Encántanme as cores. - Si.
É fermosísimo.
Esta tenda é…
Ei, podo coller algo para min?
Perdoa, estás pedindo permiso para algo?
Estaba pensando en comprar roupa a conxunto.
Como familia.
Ah.
Unha idea estupenda.
Xenial, vou mirar.
- Quen é esta rapaza? - Non sei.
Voute axudar,
señor mesma camiseta e pantalóns tres días seguidos.
Cambio a camiseta tódolos días, pero teño oito iguais.
Este laranxa vaiche ben.
Ah, espera.
Isto?
Que cha fagan.
É do meu estilo?
Non tes estilo.
Empezamos de cero, tío.
Vale.
VALORACIÓN SAIGON SILVER STAR NON SEGUE ITINERARIO
TOURISTA PRECISARÁ BOS CONTACTOS PARA TER ÉXITO EN VIETNAM
A túa roupa personalizada?
Ah, é que xa trouxen moitas cousas.
E o Tet?
Que pasa?
Non eras experta das guías?
É tradición poñer roupa nova.
As cores vivas traen sorte e prosperidade.
Nese caso, por onde comezo?
Moi ben.
Por aí.
Seguro? Non é o que acostumo vestir.
Por iso mesmo. Sae da zona de confort.
Esta vez ten razón.
Para.
Vale, imos ao hotel e descansamos antes da cea.
Vale.
- Vémonos alí, vale? - Vale.
JOHN DESLIZA PARA CONTESTAR
Non imos descansar.
Non?
Vouche ensinar algo.
Vas responder?
Pois non.
Moi ben.
Vamos.
Como non visitamos os sitios da túa lista,
quería compensarcho.
Levándome por esta canella escura e deserta?
Pensei que eras fuxitiva ou espía. E o espírito aventureiro?
O espírito aventureiro agarda ata saber a onde imos.
Iso é literalmente o oposto a espírito aventureiro.
Non sei que dicir.
É a primeira vez.
Sabía que che gustaría.
Esta cidade é moito máis que unha lista de sitios turísticos que visitar.
Ás veces viaxar é gozar do ambiente.
Só podo dicir: "Vaia".
E xa son dous afagos de Amanda Riley.
"Vaia" é un afago?
"Vaia" como en…
"Vaia, creo que de verdade sabías o que necesitaba ver."
Vale, iso é un afago.
Debo tomalo con calma.
E canto tempo hai que fas isto?
As visitas guiadas.
Malia o meu dominio…
- Cinco ou seis anos, non moito. - E que facías antes?
Miña nai quería que tivese un traballo de traxe nos EUA.
Volvín logo da universidade e traballei no restaurante de meu pai.
Anh chamou e dixo que precisaba axuda coa empresa de turismo.
Non sabía se aceptar a oferta.
Por que? Tes moito talento.
A presión de ensinarlles aos visitantes a mellor versión de Vietnam.
A ver, eu nacín aquí,
pero unha gran parte de min é estadounidense.
É incrible compartir Vietnam co resto do mundo.
Logo da primeira vez, engancheime.
Nunca mirei atrás.
Pois alégrome.
Mírame. Que sería de min sen ti?
Non comprarías aquel pano.
Por que me odiaba tanto?
Creo que viu que eras experta en regatear.
Aforrou o esforzo.
Si, debeu ser iso.
Quero ensinarche algo máis.
Agora pide un desexo.
Que desexo pediches?
Se o conto, non se cumpre.
Iso cres?
Pode ser.
Ti parece que non. Que desexo pediches?
É un segredo.
Ves? Cres o mesmo.
Mellor previr que curar.
Por se acaso.
Así non, máis arriba.
Para un friqui da cámara, non sabes de selfies.
Prefiro fotos de cousas que non sexa eu.
E menos se teño que sacarmas eu.
Porque non sabes como sacalas. Mira.
Pono máis arriba. Mira para el.
Case, e aí, dálle.
- Vaia! - Mira que ben, ves?
Grazas.
Ese tipo vainos ensinar como remar na barca redonda.
NOVA PUBLICACIÓN - COMPARTIR NOVO ANO, NOVA EU #TET
Vaia, e isto?
Amanda Riley… sen facer nada?
Non facer nada é raro.
- Practica. Daráseche mellor. - Xa.
Eh! Estamos no bote!
- Dá un pouco de medo. - Non dá medo, non sexas un bebé.
- Parece que se divirten. - Si.
Vamos.
No bote redondo?
Cando fixeches isto?
- Nunca. - Nunca?
Quería probar.
Nese caso, podo suxerir algo?
Intenta… movelo un pouco.
- Movelo? - Coma un timón.
- Vale, queres probar? - Si.
- Móveo. Non. - Mellor non.
Mellor vou facer…
Vale, si.
Non nos movemos de aquí.
E non digas nada profundo e metafórico.
Non. Nunca. Só se che dá mal remar.
Déixame a min.
- Non, xa o teño. - Non, déixame.
Non sei nadar!
- Téñote. - É broma!
FORENSIC_JOHN COMENTOU NA TÚA FOTO
MULLER PRECIOSA NUN SITIO PRECIOSO
Eh, atentos!
Sinh, malas novas. Hai tres horas de espera para a ponte das mans.
Tres horas?
Non coñeces un tío?
Espera.
Eh, novo destino.
Mellor que a ponte das mans.
Mellor que a ponte das mans?
Moito mellor.
E onde estamos?
- Dixéronche que es… - Impaciente?
Si, a miña xefa di que por iso me contratou.
Benvida ao santuario My Son.
Vaia.
Son antigos templos hindús
que construíron durante miles de anos os devanceiros dos cham.
O Reino Champa controlou partes de Vietnam durante séculos.
Os reis construíron os templos para venerar a deidade Shiva.
Dade unha volta.
É unha marabilla.
Como construíron isto?
Hai moitas teorías, pero non se sabe certo.
Acepta o misterio,
sé unha muller misteriosa.
My Son non é unha das visitas habituais?
Non.
Todos queren ver a ponte das mans, que é incrible,
pero este lugar é algo fóra do normal.
Podo sentilo.
É coma se me transportase
a outro tempo e lugar, sabes?
Non é outro lugar turístico,
é unha experiencia.
Certo.
É incrible o que vou dicir, pero quero máis disto.
Quero experiencias, non o da guía.
Quero sitios auténticos.
Amanda Riley está sendo espontánea?
Vexamos.
Vamos?
- Boas, viaxeiros. - Ola.
- Cambiamos o itinerario. - A onde imos?
Imos visitar sitios auténticos.
En Saigon Silver Star
tomamos as suxestións moi en serio.
VALORACIÓN DESVIACIÓN SECRETA… VEREMOS.
Benvidos a un lugar moi especial,
Thôn Chàng, a aldea da nosa familia.
Iremos camiñando.
- Vale. - Que gana de ver isto.
Non lle dixen que viñamos.
Díxenllo eu.
Segues traballando para ser a neta favorita.
ALDEA CHÀNG
Quen é? Non o coñezo.
Non pasou tanto tempo.
Dáme unha aperta.
Meu Deus, que cóxegas!
Cortarás o pelo.
Eu tamén quería verte.
Avoa!
Ai, a miña netiña. A única que me vén visitar.
Teño moito traballo.
Eu tamén, e aínda así atopo tempo para visitala e ver The Bachelor con ela.
Di que sería perfecta para o programa.
Incluso cando estaba na universidade en Australia, chamábame tódolos días.
Moito conto.
Xente, esta é nosa avoa.
Podedes chamala Bà Noi.
Benvidos.
Estamos encantados de estar aquí.
É unha frase?
Moi ben.
Gústache esa, non si?
Traes unha muller para que che dea o visto bo.
Avoa, que temos convidados!
Sinh mais eu somos familia de case todos en Thôn Chàng.
Ter onde durmir é máis doado.
Brian e Maya, estaredes co tío Hoa.
Robin, Sam e Dom, estaredes coa tía Diem.
Alex, ti estarás…
A rapaza do tradutor de Google pode quedar na miña casa.
Amanda, a miña avoa invítate a quedar con ela.
Ah, xenial.
Si, isto está bo.
Chámase Kho Bo.
- Kho Bo? - Kho Bo.
Proba un pouquiño. Pode picar un chisco.
Si, ti queres?
Vale.
ARQUIVO DE VOZ
Seguramente non vaias escoitar o arquivo de voz,
pero por se acaso,
quero que saibas que o entendo, son un idiota.
- Cometín un grave error… - Ei.
Que tal?
Ola.
Ben.
Así que…
cando falabas dos sitios auténticos, non era broma.
- Paga a pena, verdade? - Totalmente.
É todo o que imaxinei que podería ser o campo vietnamita.
E non sei como, pero o WiFi vai rápido.
Á avoa encántalle Candy Crush.
A vida na aldea cambiou dende que era neno.
Pero moitas das vellas costumes son as mesmas.
Os estadounidenses pensan en Vietnam e ven a guerra,
pero é só un anaco da nosa historia.
Abofé.
Ben, e canto tempo estaremos aquí?
Ata Têt, que é en dous días.
É tradición volver á aldea para o novo ano.
A túa avoa está encantada coa vosa visita.
Con Anh si. Comigo?
O castigo é intentar descubrilo.
Bà Noi é un óso duro de roer.
- Tes medo dela, non si? - Teño, ao 100 %.
Can ladrador, pouco mordedor.
Pero mete medo como ladra.
Amanda Riley precisa que eu a protexa?
En serio? Protexerme de Bà Noi? Cres que tes o que fai falla?
Pois non.
Sinh! Non vou limpar eu soa. Ven axudar. Xa!
Saboreaba a liberdade.
- Síntoo. - Boa noite, Amanda.
Boa noite, Sinh.
Durme ben.
Bà Noi madruga. Imaxinei que estarías esperta.
- É para min? - Si.
Limpamos o ano vello antes de que chegue o novo.
Sitios auténticos, non?
Vaia.
Que marabilla.
- Si? - Xenial.
Bà Noi lémbrame a miña avoa.
Era tamén era un óso duro de roer.
De aí o sacaches.
Ela era moito máis forte.
Morreu hai dous Nadais.
Síntoo.
Estráñala moito, non?
No Têt envíalle unha mensaxe.
Presenta respectos.
Gustaríalle, creo.
Os espíritos sempre escoitan.
Que é isto?
Queimamos as ofrendas, enviámolas aos devanceiros
e pedimos bendicións.
Ola.
Teño a lista da compra.
Vamos.
Nesa cousa?
Non ten coxín de seguridade, portas,
nin nada que nos protexa se caemos.
Pois agárrate ben.
Vaia, que é isto?
Brotes tenros de bambú.
E cómese?
A ver, son xeniais.
Están boísimos.
Isto de ver os sitios auténticos deume que pensar.
Si? E iso?
Meu tío vaise xubilar. Quero estar ao mando da axencia.
Levar Saigon Silver Star nunha dirección distinta.
Desafiar os viaxeiros.
Presentarlles experiencias inesquecibles.
Creo que é unha moi boa idea.
Si? Iso cres?
Si, é o mellor momento da miña vida.
O meu tamén.
E teu tío mencionou algunha vez…
Espera, a xaca. Bà Noi mátame se non lla levo.
…que quería vender o negocio?
Claro.
VALORACIÓN
NADA DESTA VISITA É O QUE AGARDABA
SINH É O CORAZÓN DA EMPRESA
Ei.
Viña ver se estabas ben.
Si, moi ben, grazas.
Ola.
Quero falar coa nosa convidada.
- Queres interrogala? - Non. Ti pregúntalle.
Quere que lle traduza.
Ah, si. Por favor, adiante.
Que dixo?
Pregúntalle se está interesada no noso Sinh.
Non te rías! É importante!
Quere saber as túas intencións con Sinh.
Estás solteira?
Iso último preguntouno ela?
Non, fun eu. Curiosidade.
Claro.
Si, estou solteira.
E en canto a Sinh, é…
A ver, é moi intelixente, divertido e incriblemente guapo,
pero vivo en California,
así que a miña intención é ser amiga del.
Que dixo?
Di que é moi guapo…
pero que só quere ser amiga del.
Non a creo!
Esta muller faino sorrir.
Gústame cando Sinh sorrí.
Xa, non te cre.
Fas sorrir o seu neto,
e encántalle cando o seu neto sorrí.
Gústache, verdade?
Eu…
Oxalá non fose tan complicado.
Por que o ten que ser?
Esta viaxe resultou ser moi diferente do que eu pensaba.
Si, non me gustaría que fose a derradeira.
Por que o dis?
Meu pai quere vender a axencia.
Hai unha empresa estadounidense interesada.
Ninguén o sabe, nin Sinh.
E non o debería saber?
Direillo cando remate esta visita.
Mañá é un día moi importante.
Xa.
Mañá escoita se petan na porta.
A primeira persoa que veña á túa casa por Tet é importante.
Presaxiará o camiño da túa fortuna para todo o ano.
Demasiada importancia para petaren na porta.
As nosas tradicións van en serio.
Boa noite.
LEVO DOUS DÍAS SEN SABER NADA. TODO BEN?
DEBERIAMOS PRESENTAR A OFERTA PRONTO. DIME QUE PENSAS
Feliz Aninovo.
Vas presaxiar o camiño da miña fortuna para todo o ano?
Non, é por Bà Noi.
Queres que a vaia buscar?
Estará escoitando detrás da porta.
Están servindo a comida, vou marchar.
Fálavos logo. Veña, abur.
Agora que somos bos amigos, dime,
quen está todo o día vendo o teu directo en Facebook?
Ah, iso era para o meu avó.
Xa non pode viaxar, e sempre quixo ver Vietnam,
quería ensinarllo.
El e os seus amigos da residencia están enganchados á miña aventura.
É coma o seu programa favorito.
Sei que é algo estúpido, pero significa moito para min.
Iso é moi bonito.
Grazas.
Estás preciosa.
Non podo crer que esteamos aquí.
Sinto non terche levado a máis viaxes así.
Nunca me importou onde estar se estabamos xuntos.
Agora e para sempre.
Alégrame que esteas na casa por Tet.
E se veño sempre?
Que che parece?
Creo que vas ter moita sorte este ano.
Si!
Para!
- Vou probar. - Proba.
Veña, avoa! Si!
A cea coa túa familia foi moi especial, grazas.
Non tiña idea de que esta visita podía incluír algo así.
Como dixen,
se te abres a novas posibilidades,
a vida sorprenderate.
Creo que esta viaxe me cambiou completamente.
Mérito meu.
Abofé.
Deixamos totalmente de lado a guía, e encántame.
Vas pintar fóra das liñas?
Non te pases tampouco.
Pero hai tanto que dicir da espontaneidade,
de esquecerte dos teus plans, de seguir a intuición.
Pero escoita, a verdade é que…
Eu…
Non fixen esta viaxe por casualidade,
e hai algo que quero dicirche,
que preciso dicirche.
"Bícame"?
Eu…
Si, bícame.
- Abur. - Grazas por coidar tan ben de nós.
Que amable.
Pero que bonito!
Grazas.
Grazas pola súa hospitalidade.
Ai, nena.
Espero que volvas de visita.
Que significa?
Espera que a volvas visitar.
Iso espero.
Grazas.
Cóidate, avoa.
Bà Noi.
Non o estragues.
Xa non, Bà Noi.
Xa non.
- Non foi incrible? - De tolos, verdade?
Gústame máis esa.
VALORACIÓN NON CAMBIAR NADA
Atentos, chegaremos a Hanoi nun par de horas.
Teredes tempo para relaxarvos e ver o lugar.
Á noite imos ó Teatro Thang Long.
- Toma! - Si.
- Si! - E logo unha cea auténtica
nos postos da rúa.
- Incrible. - Tamén imos recoller
máis convidados no hotel.
Máis amigos.
HANOI
Vai diante.
- Tes a cámara e todo? - Si, xa o teño.
Vémonos logo.
Que?
SI OU NON?
AMANDA SI! SEN DÚBIDA.
Sen dúbida.
Eh!
Sorpresa!
Ei.
Coñeces a Amanda?
Coñezo.
Calquera amigo de Amanda é amigo noso.
Grazas.
A ver, non son o seu amigo.
Son o seu mozo.
Exmozo. Rompemos.
Si, rompemos, e por iso estou aquí.
Para recuperarte.
E como me atopaches?
Seguín o meu corazón.
En serio.
Chamei a empresa turística.
Cincuenta mil puntos de recompensa e tiña billete de avión e autobús.
Son contable forense,
case coma o James Bond das finanzas.
E falando de James Bond,
Son a compradora encuberta da empresa,
así que non lles digas que fago aquí.
Ah, si, tranquila. Que calor.
Por que a sopa é tan popular?
E ese hotel bohemio? Non é o estilo de Tourista.
É acolledor e persoal.
Gústame. Pode ser un novo estilo.
A ver, escoita, hai…
Hai un elefante no cuarto,
e levo moito tempo ignorando ese elefante.
A ver, son un elefante?
Non, es… Non.
O elefante é…
Perdoa, estoume precipitando.
Acabo de chegar e supoño que segues enfadada comigo.
Supós ben.
Quero que saibas
que estiven pensando moitísimo en ti, sabes?
Quero ser feliz e comer perdices.
Ou o elefante se queres.
Ti pénsao, vale?
Que John que?
Aquí, está xusto aquí.
Que detalle tan incriblemente bonito.
Supoño que é romántico.
Supós?
Agardaba unha resposta con máis emoción.
Xa, porque…
porque coñecín a alguén. Sinh.
Por fin a historia mellora!
Non é que antes fose aburrida,
pero era: "Deixaron a miña amiga e marchou de vacacións."
Agora es ti e eses dous homazos nun triángulo amoroso en Vietnam.
Vale, creo que estás esaxerando un pouco.
Así é unha historia máis divertida.
Non lla vou contar a ninguén que coñezas.
Que vas facer?
Non o sei.
A ver, Sinh é un aventureiro e é fascinante.
Pero John mais eu estamos moi cómodos xuntos.
- Aburrido. - Sinh vive en Vietnam,
John vive en Ohio, aínda que siga sendo o mesmo país.
- Si? - Estivemos xuntos moito tempo,
e que pasa se Sinh é un amor de vacacións?
Non un da vida real.
E moito menos cando saiba que fago aquí.
Falando diso, presentei a nosa oferta para Saigon Silver Star.
Ah, por iso estás na oficina ás dúas da mañá?
Si, xa sabes que vivo aquí. O garda de seguridade chámame mamá.
Vale, "mamá".
Avísame cando o trato saia adiante.
Somos a empresa axeitada.
Se sae adiante, avísote.
Vale.
Boa sorte. Falamos pronto.
ENTRADAS
As marionetas na auga remóntanse hai moitos séculos en Vietnam.
Cando se anegaban os arrozais,
os aldeáns facían funcións de marionetas para entreterse.
Vaia! Sinh, non?
Sabedes moito sobre Vietnam.
Eu non sei nada dos Ánxeles.
É o noso traballo.
De que traballas?
Contable forense. É complicado.
Investigas o fraude e a malversación
e analizas información financeira para trámites legais.
Ves? Non é tan complicado.
Veña, vamos.
Vale.
Grazas, Sinh.
Ei.
Quero explicarche o de John.
Non me debes explicacións.
Bicámonos, así que si.
Bicámonos.
Significou algo para min.
E para min.
Podes imaxinar o que me sorprendeu velo.
Xa somos dous.
A función comeza.
Vaiamos.
Encantoume o lume e os dragóns.
Como o farán?
Os monicrequeiros, fantásticos!
Foi precioso, e a música unha marabilla, verdade?
- Si! - Probaches isto?
Meu Deus, está boísimo.
- Esa saíu ben. - Si, moi ben.
…comer así cando xa sinto…
Non vou devolver nin nada.
Vale.
Sinh.
Sinh?
Meu pai vendeu a empresa.
Teu pai vendeu Saigon Silver Star?
A quen?
Unha empresa estadounidense que se chama Tourista.
Amanda, por que non mo dixeches?
Por que o ía saber?
- Síntoo, eu… - Son…
Son…
Son executiva de viaxes en Tourista,
e isto non é o que parece.
A ver, si, pero non,
e podo explicalo, vale?
Sinh?
Sinh!
Só eran negocios?
Comezou así,
pero tiven a mellor viaxe da miña vida.
E quero que outra xente viva iso.
Por que ía crer algo do que dixeses agora?
- Son un completo idiota. - Non, a idiota son eu.
Quería ser sincera e dicircho,
- pero non sabía se ía pasar. - Para.
Para.
Que máis ten agora?
Á parte do drama de Tourista, a noite de onte foi moi divertida.
As marionetas e a comida esa nas cadeiras pequeniñas.
Aquí é todo moi auténtico e encantador.
Pero o mellor foi estar aquí contigo,
e teño moita sorte,
porque Reed só me necesita ata finais de ano.
Ata aí seguimos coa relación a distancia,
volvo ós Ánxeles
e podemos comezar… a mirar casas
como ti querías.
Buscar casas?
É dar unha reviravolta, porque hai dúas semanas
estabas entusiasmado por darnos un tempo.
Si, non…
Mira, pagaría unha fortuna para retirar iso.
Pero non podes, e non deberías,
estamos onde estamos.
Exacto.
Aquí.
É gracioso, creo que me asustaba tanto a idea do matrimonio
que fun ata Ohio para evitalo, pero logo decateime
de que se é tan importante para ti, debería sacrificarme.
Non ten que ser un sacrificio, John.
Se quixeses estar comigo, non sentirías que é un compromiso.
Se quixeses estar comigo, pediríasme que fose a Ohio.
Mira.
Ao marchares, estaba perdida.
Estaba tan cómoda no noso curruncho do mundo
que nin me molestei en mirar fóra.
E por moi melindroso que pareza, esta viaxe ensinoume
que en realidade non estaba perdida,
é que non estaba onde debía.
É…
Parece que cun correo electrónico chegaba.
Pode ser, si, pero…
Alégrome moito de que esteas aquí.
De verdade,
porque non quero ter esta conversa contigo a través dunha porta
ou por correo, porque logo de cinco anos merecemos algo mellor.
Si.
É certo.
Vale.
Debería…
comprar un billete de volta,
e rápido,
antes de que me toque o asento do medio durante 20 horas.
Cóidate, John.
Ti tamén.
Sinto non terche dito que meu pai quería vender a empresa.
Estás enfadado comigo?
Mira, fun unha cagainas.
Ti non es así.
Preocupábame o meu traballo.
Pensei que se o ignoraba, non pasaría.
Vale.
Así mellor.
Sinto que perdo todo.
O traballo que adoro.
Os meus soños na empresa.
Amanda.
Por que te rendes tan facilmente?
Pensei que o Ano novo traería cambios significativos, pero…
Teño que aclarar as ideas.
Enténdoo.
Hoxe á noite levo eu o grupo ao aeroporto.
Grazas, Anh.
Non, foi incrible.
Bà Noi, a avoa,
mandoume fregar os incensarios e…
Estou confundida.
Limpaches a casa dunha descoñecida,
pero é a mellor viaxe da túa vida?
Si, sen dúbida.
Sentín que de verdade pertencía a aquel sitio, sabes?
Tivemos experiencias culturais moi auténticas,
pero sentía que todo o grupo nos sentiamos igual, estabamos…
Cambiamos, estabamos conectados,
e sei que os nosos clientes sentirán o mesmo.
Sinh é a persoa axeitada para guiarnos en Vietnam.
Mona, segues aí?
Soa xenial.
Deberiamos intentalo.
Si! En serio?
- Si. - Grazas.
Grazas, Mona, de veras.
Non, grazas a ti.
Pero o que quero saber é…
agora que John xa non está, que pasa co guía turístico?
Iso é o que vou descubrir.
Informareite.
Que a forza te acompañe.
Tedes unha hora antes de ir ao aeroporto,
así que tede coidado e vémonos aquí.
Perdoa, onde está Sinh?
Marchou. Precisaba escapar.
A onde foi?
- Co seu pai. - Que?
Vai coller o bus nocturno, pero… deixou isto para ti.
É tarde para alcanzalo?
O bus sae en media hora da ópera,
está na outra punta.
- Pero se alguén te pode levar, son eu. - Si!
Si!
A opera está aí diante.
Grazas.
Podes facelo!
Corre!
Sinh!
Non perdes o tempo coa túa teoría de marchar, non?
Sinto terche mentido.
Vin a Vietnam por algo que pensaba que quería.
Para ser a persoa que pensaba que debería ser.
Pero ensináchesme un forma completamente distinta de vivir.
Ensináchesme unha nova forma de ser eu.
Tourista será socia da empresa.
Podes dirixir ti o negocio.
Con Anh, claro,
porque acordamos que fose ela a xefa.
Grazas polo pano.
Quedarache moi ben.
Aínda que paguei o que pedía.
Que desexo pediches en Hoi An?
Unha vida feliz.
E como o vas conseguir?
Coñezo un tío.
Subtítulos: María Suárez Seijas