Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
WAMPIR W RODZINIE
Jesteśmy na wizji? Tak! Witajcie, drodzy przyjaciele!
Witajcie w najchętniej oglądanym podcaście w Brazylii.
Jestem Fernandinho Tramontina, a to jest Piłka w grze z Fernandinhem!
PIŁKA W GRZE Z FERNANDINHEM!
Ej, Ameba!
- Drzwi garażu się otwierają. - Sorki, Fernandinho.
- Ameba, co to ma być? - Skup się!
Jedziemy dalej.
Pora na pytania od widzów. Mamy jakieś?
Pierwsze już jest.
- Pytanie od Batisty. - Hej.
„Claudionor, spudłowałeś kiedyś do bramki albo celowo przegrałeś
jak Fernandinho?”
Coś wam powiem.
Nigdy celowo nie przegrałem meczu.
Gdy strzelałem, komar wleciał mi do nosa.
Tak, to był mecz finałowy i przegraliśmy. To prawda.
Ameba, włącz nagranie. Pokażę im.
- Znowu? - To mój program.
W moim programie mogę robić, co chcę.
Ameba, proszę. Tutaj dostaję piłkę.
- Piękna gra. - Ładnie.
Pełna kontrola.
Byłem bardzo szybki.
Biegłem, kontrolowałem piłkę.
Tu okiwałem bramkarza.
Tylko ja i bramka. Zaraz strzelę.
Strzela i…
Puść jeszcze w zwolnionym tempie.
Tutaj komar wleciał mi do nosa.
- I na bok. - Nie widzę tego.
Oto dowód na to, że nigdy nie zdradziłem Vasco. Nigdy!
Fernandinho, daj spokój.
Rok później grałeś już we Flamengo.
Ameba, kolejne pytanie.
- Na razie, Fernandinho. - Poza programem mów mi „pan Fernando”.
Sorki, Fernandinho… Panie Fernando.
Skarbie, gdzie jest Neymar?
Chicão go nie zaprosił. Wyobrażasz to sobie?
Obiecałeś naszej córce, że przyjdzie Neymar!
Wiem.
- Wszyscy czekają. - Wiem. Przepraszam.
I tak jest już zła z powodu bananowych trufli.
- Nie będzie o tym pamiętać. - Od tygodnia o nim gada.
- Dzieci zapominają. - Nie będzie Neymara?
Chciałam nagrać z nim TikToka!
Możesz nagrać ze mną. Tatuś był znanym piłkarzem.
Tato, nie jesteś już sławny. Nie nadasz się.
Miłość córki to coś wspaniałego.
- Idź po drugą. Załatwię to. - Dobra.
Tylko umyję zęby.
Cześć, kochanie.
Wszystko gra?
Tak?
Na dworze już prawie ciemno.
Czekają na ciebie na dole.
Nie słuchasz mnie, prawda?
Masz taką samą odpowiedź na wszystko?
Carol, no weź. Mówię do ciebie.
Zejdź na chwilę na dół.
Jezu, nie chcę. Nie lubię przyjęć urodzinowych.
- Zwłaszcza z truflami z kolczochem. - Fuj.
Dzięki, że ostrzegłaś.
Kiedy zdejmiesz ten plakat z diabłem?
Mówiłam ci, że to nie diabeł.
Tęsknię za z tym z Dorą.
- Tym ode mnie. - To było 10 lat temu.
Wszystko jest lepsze od rogatej bestii. Ma złą aurę.
- Od razu to czuć. - Tato…
To Ravengoroki z Hayu Mokushy. Jest dobry.
No chodź. Zejdź na dół na pięć minut.
Dobra, zastanowię się.
„Dobra”.
Czekam na dole.
Ma tak złą aurę, że tę stronę mam ciepłą. Jakbym miał gorączkę.
Czekam.
Dzieci, nie bawcie się tym!
To efekt ciężkiej pracy! A nie bęben!
Nie ruszajcie moich rzeczy.
- To moje rzeczy. - Kochanie!
- Tak? - Carol nie zejdzie?
Prosiłem ją.
Na pewnym etapie straciłem kontakt z córką.
Nie wiem, co zrobiłem źle.
Chodź. Śpiewamy „Sto lat”.
- Ktoś dzwoni. - Otwórz. Ja kroję tort.
O której to przychodzi się na imprezę dziecka?
Niektórzy zrobią wszystko dla żarcia.
Oburzające.
Ale ciężka aura.
A niech mnie!
Dziwne.
Dobry wieczór.
Nie poznajesz mnie?
Szczerze mówiąc…
Nie. Przepraszam.
Szwagier, to ja!
- Gregório! - To ja!
- Kopę lat! - Teraz się całujemy?
Wszystko gra.
Mogę wejść?
Co? A tak, jasne.
Wejdź, Gregório.
Świetnie.
Pocałunek był niepotrzebny.
Zaśpiewajmy „Sto lat”.
- Za chwilę. - No dobrze.
Gregório?
Braciszku!
Boże, nie wierzę, że tu jesteś!
- Ja też. - Rany!
Tort może zaczekać.
Słuchajcie.
Tort musi poczekać. Mamy wyjątkowego gościa.
Przedstawiam wam mojego młodszego brata, Gregório.
Młodszy, a wyższy ode mnie.
To mój szwagier, Gregório.
Zniknął na pięć lat. Słowem nie pisnął.
Na pewno ma wiele do opowiadania.
A my chętnie posłuchamy.
- Opowiadaj. - Wujek Greg?
- Cześć, wujku! - Mała Carol!
- Tęskniłam! - Już nie jest taka mała.
- Urosłaś. - Nadal jest mała.
Gratulacje, stary. Piękna jest!
- Dzięki. - Coś zwichnąłem.
Fernandinho, zrób coś.
- Zaproponuj coś do picia. - Mój plecak.
Tak, weź jego plecak.
Greg jest naszym gościem. Prawda?
- Opowiadaj. - Pójdę po niego.
- Gdzie byłeś? - Niezłe powitanie. I impreza.
- Zaraz opowiem. - Wyprzystojniałeś!
- Dobry Boże! - Co się stało?
Masz tu trupa? Ale ciężki! Chwila.
Momencik.
- Proszę. - Fernandinho.
- Nie marudź. - Jezu.
Chyba mam przepuklinę. Coś mi wyskoczyło!
Tu nie chodzi o siłę.
Cholera jasna.
Muszę się uspokoić.
- Ibiza wymiata. - Tak.
Byłem DJ-em w wielu klubach.
Świetna robota. Z perspektywami.
Tak, fajna. I dobrze płacą.
Zgadnijcie, kogo tam poznałem.
Davida Guettę. Spoko koleś.
Uwielbiam go! Masz z nim zdjęcie?
Nie. Żadnych zdjęć. Nie lubię, gdy ktoś robi mi zdjęcia.
Dlaczego?
Ściga cię policja? Jesteś poszukiwany?
- Fernandinho. - Co?
Nie robisz nawet selfie?
- Nie. - O takich?
Nawet selfie. Mam stary telefon. Bez kamery.
Jak baron narkotykowy.
Fernandinho!
- Tak? - Przestań. Wystarczy.
Żartuję tylko. Wygłupiam się!
Wystarczy, Fernandinho.
Ale serio. Nie było go pięć lat.
Zniknął jak pierd w wichurze.
Nie odzywał się.
Nie znosi zdjęć, social mediów i ma prehistoryczny telefon.
Brakuje tylko tarczy.
Pamiętacie?
- Trochę dziwne, nie? - Fernandinho.
Prowadzimy miłą rozmowę.
Przez ciebie robi się niezręcznie. Wszyscy słuchali.
Spokojnie, siorka. On ma rację.
- Ma rację. - Dziękuję.
Przepraszam.
Długo mnie nie było. Nie dzwoniłem.
Ale taki był plan. Chciałem poznać świat.
Być wolny. Z niczego się nie tłumaczyć.
O to mi chodziło.
Marzę o tym.
Też o tym marzę.
Od kiedy?
Kochanie, pozwól mi marzyć. Mogę?
Który kraj był najlepszy?
Zdecydowanie Rumunia.
- Dziwne. - Rumunia. Chciałabym tam pojechać.
- Pojedziemy tam? - Zostańmy przy Beto Carrero.
Jest bliżej i mają te kolejki…
Rollercoastery…
Kto jeździ do Rumunii?
Są tam w ogóle jakieś wycieczki? „Odwiedź Rumunię!”
Widzieliście koszulkę z hasłem: „Kocham Rumunię”?
Są tam najpiękniejsze krajobrazy, jakie widziałem.
I najlepsze bary.
I powiem wam coś jeszcze.
Rumunki niemal dorównują urodą Brazylijkom.
Ale czaruś.
Zawsze taki był. Znam go od małego.
Zawsze był kobieciarzem.
Ja też zawsze byłem kobieciarzem.
- Kiedyś… - Nie.
Ty nie. Ty byłeś łajdakiem.
Czemu twój brat jest kobieciarzem, a ja łajdakiem? Nie rozumiem.
- Jesteś głodny? - To kolczoch?
- Nie, to ser. - To ja chętnie.
- To kozi ser? - Tofu.
Rozmawialiśmy o tym.
- Co ja… - Nie do basenu!
Obrzydlistwo.
- Tofu? - Tak, pyszne.
- Okropne. - Mnie smakuje.
- Pyszne. - Fakt.
Wspominałem, że dzięki tej podróży zmieniłem dietę?
- Nie. - Jestem weganinem.
Weganinem?
Tak. Zrozumiałem, że zwierzęta też mają prawo do życia.
Ojej.
- Słuchajcie… - On jest taki…
Litości! Weźcie się…
Zamawiam hamburgera. Kto chce?
- Ja chcę. - Przestań.
Niesamowite! Jesteś weganinem!
Kochanie, tak z ciekawości. Jak długo będzie u nas twój brat?
Skarbie, przestań się go czepiać.
Daj spokój. Po co miałbym się czepiać?
Bo Greg jest miły, męski, żądny przygód i przystojny.
A strzelił kiedyś trzy gole w finałowym meczu przy pełnym stadionie?
- Nie strzelił. - No właśnie.
- Też jesteś super. - Tak?
Ale nie martw się. Greg zostaje tylko na kilka dni.
Póki nie znajdzie domu, mieszkania czy kawalerki.
- Nie robimy tego. - Tylko poprawiałem.
Nawet nie zauważysz, że tu jest.
Tak myślisz?
Hej!
Szwagier, nie dam ci dziś auta.
Co? Ale to moje auto!
Dzięki!
Vanessa, zamówisz mi taksówkę?
Nie za ciasna?
Dawaj, tato!
Dobry jestem, nie?
- Rodzinna kanapka! - Rodzinna kanapka!
Chodźcie!
Kogo pan szuka?
Ale mnie pani przestraszyła!
Jezu.
Kto tam?
No weź, Michele.
To ja. Przecież mnie widzisz.
Tak, widzę.
Za to nie widzę wyższych alimentów.
Jeszcze wyższych? Na litość boską.
Zawołaj Carol.
Niedługo dostaniesz wezwanie do sądu.
Wstyd. Tak zalegać z alimentami.
Powiedziała, co wiedziała.
Po pierwsze, nie zalegam. Ona robi ten numer co roku.
Z całym szacunkiem dla sprzątaczek,
#czystemiasto, #pracauszlachetnia,
to nie pani sprawa.
Fernandinho, bądź szczery. Marzysz, żebym wróciła.
Marzę, żeby wróciła do mnie piłka z autografem Pelego.
- Tak się składa… - Jest moja.
Tego chcesz?
Tego. Moja piłeczka…
Płać mi więcej, to ją dostaniesz.
Podwyższałem już pięć razy!
I podwyższysz jeszcze raz.
Wstyd. Tak nie traktuje się matki.
Paniusiu, weź se zamieć…
Drugą stronę.
- Kochanie! Jest moja córeczka. - Chodź, tato.
Jest taka czuła.
Lekarze w Rio są zaskoczeni nową chorobą.
Niektóre osoby, głównie kobiety,
są ospałe i anemiczne. Mają też małą objętość krwi.
Jedną z nich jest Luci.
Ostatnio dziwnie się zachowuje.
Rozmawialiśmy z jej krewnymi, którzy chcą pozostać anonimowi.
Wszyscy się martwimy.
- Luci była radosna… - Zmień kanał.
Cześć, kochanie.
- Cześć. - Świetnie wyglądasz.
- Dziękuję. - Co na obiad?
Mrożone dania wegańskie.
- No co? - Nic. Tylko to mamy?
Kiepsko się sprzedają, a zamrażarka jest już pełna.
Jeśli każde z nas zje ze trzy, wkrótce znikną.
Jasne.
Wiesz co? Tak mi przyszło do głowy.
Nazwa „Dawaj” jest trochę słaba.
Nie sądzę. To pomysł Grega.
- Mnie się podoba. - No tak.
A gdzie twój brat?
Śpi.
Vanessa, porozmawiajmy szczerze.
Twój brat tylko je i śpi.
Wstaje dopiero wieczorem.
Chyba ma alergię na słońce. I nie pomaga w domu.
Fernandinho, mniejsza o Grega. Ty też nie pomagasz.
Wiesz co? Dziś ty zmywasz.
- Jasne? Pa. - Nie chcę się kłócić.
- Tęsknię za twoim dotykiem. - Ja też.
Chodź tu.
Fernandinho, co ty wyprawiasz?
Jak w filmach.
Nie! To nie jest film. Zrzuciłeś moje dania na ziemię?
- Pozbieraj. - Ale…
I dziś ty zmywasz.
- One tak fajnie… - Wcale nie fajnie.
- Wcale nie. - Dobra.
O, wstałeś!
Świetnie wyglądasz!
Dziękuję.
- Dobrze wygląda. - Rewelacyjnie, prawda?
Prawda, że wujek Greg dobrze wygląda?
Cieszę się. Bo to moje ciuchy.
- Twoje? - Tak.
Pasują?
- Ej! - Nie.
Nie pasują.
- Pasują. - Przepraszam.
- Oddam je. Uprane i uprasowane. - Nie!
Nie trzeba. I tak już nie pasują.
Chcę je z powrotem.
- Tato, słabe to jest. - Tak, tato. Na litość boską.
Żadne „Na litość boską”. Bielizna też moja?
- Fernandinho, wyluzuj. - Nie mogę.
Nie martw się, wszystko gra.
Wiesz, mam pomysł.
- Świetny pomysł. - Jaki?
- Chciałbym coś zrobić. - Co?
Co chcesz zrobić?
Rodzinną kanapkę?
- Beze mnie. - Rodzinna kanapka.
- Z tobą! - Źle to się skończy.
Rodzinna kanapka!
- Nie łaskocz mnie! - Rodzinna kanapka!
To łaskocze!
A to boli!
- Skarbie! - Mówiłem, że nie chcę! To bolało!
Nie przesadzaj, Fernandinho. To rodzinna zabawa.
Krwawię.
A tobie co? Chory jesteś?
Wszystko pięknie, ale muszę lecieć.
Noc mnie wzywa.
- Jasne. - Na imprezy to masz kasę.
Tak, dostałem od siostry.
Dajesz bratu pieniądze?
Jedzenie gotowe.
Nie, wyjaśnij mi to.
Dajesz moje pieniądze bratu?
Jezu.
Higiena osobista nie jest jego mocną stroną.
To ta dziewczyna z wiadomości?
TRANSYLWANIA
- Hej… - Pomyliłeś pokoje?
Nie. Nic z tych rzeczy.
Poczułem okropny zapach.
Czujesz to? Coś jak mokry skunks albo zdechła foka.
Powąchaj.
- Nie czujesz tego? - Nic nie czuję.
Powinnaś się zbadać.
Tak tu capi, że wypadły mi włosy z nosa.
Widziałaś ten pokój?
Nie sądzisz, że coś z nim jest nie tak?
Tak, coś tu jest nie tak.
To, że grzebiesz w jego rzeczach.
Fernandinho, zrozum, mój brat ma ciemną stronę.
- Coś takiego. - Zawsze był nocnym markiem.
Nie oceniaj go. Powinieneś mu współczuć.
- Nie oceniam. - Skarbie?
Wyjdź!
Patrz, co zrobił. Pokażę ci.
Pomalował okna na czarno i zabił deskami.
Wyjdź stąd!
- Już! - Nie czujesz smrodu? No dobra.
To dziwne, że tego nie czujesz…
- Fernandinho, co się dzieje? - Tato!
- Kochanie? - Tato, co to za hałas?
O rany.
Jest tu nietoperz… Moja rwa kulszowa!
Do domu wleciał nietoperz. Próbuję go złapać.
- Co? Mamy w domu nietoperza? - Tak.
- Tylko tyle? - Co? Tak, tylko tyle.
- Spróbuję go złapać. - Ostrożnie. Nie zabijaj go.
Prawie tu zginąłem.
Jest pożyteczny. To żywa istota. Nikogo nie krzywdzi.
Mamo, mogę zobaczyć nietoperza?
Nie, kochanie. Jest pożyteczny, ale gryzie.
Ja też zaraz kogoś ugryzę.
Aua. Jezu.
Gdzie jesteś, ty paskudo?
Boże!
Chcesz się ze mną zabawić? Co u licha?
Teraz cię dorwę!
Szlag.
Kurwa!
Jezu Chryste! Co do cholery?
Wystraszyłeś mnie!
Dopiero wróciłeś?
Tak. Miałem ciężką noc.
Co tam masz?
- Co? To? - Tak, to na głowie.
To nic takiego. Uderzyłem głową w drzwi garażowe.
Jasne.
Chlebka czosnkowego?
Rany.
Nie chcesz, to nie.
Chciałem być miły. Twoja strata.
Jest super.
Pyszny. Patrz.
Nic innego nie mamy.
Fernandinho, dziękuję za gościnność.
Nie sądziłem, że tak długo tu zostanę.
Zdarza się.
Wpadasz na dwa dni, siedzisz dwa miesiące.
Normalka.
Chcę też powiedzieć, że bardzo cię lubię.
- Jesteś moim ulubionym szwagrem. - Jedynym.
Zgadza się.
Jak w tym przysłowiu.
Szwagra albo się kocha, albo niena…
Co mówiłeś? Powtórz.
Już nic. Zapomniałem.
Przepraszam, nie pamiętam.
Mój szwagier jest wampirem.
Fernandinho, przyznaj się.
Znów bierzesz narkotyki?
O czym ty mówisz? W życiu nie brałem narkotyków.
Przyłapano cię na dopingu podczas meczu z Botafogo w 2003 roku.
Nie, to był tylko syrop na kaszel.
Rozumiem cię.
Mam podobny problem z moim sąsiadem, Robervalem.
Też jest palącym zioło wampirem?
Nie. Jest duchem.
W sumie jest tu z nami.
Śmiało. Przywitaj się.
Hej, Roberval! Miło cię poznać!
- Kpijcie sobie. - No cześć.
- Idziemy na piwo. - Nabijajcie się.
- Chodźmy. - Śmiało.
Zobaczymy, co zrobicie, gdy naprawdę zobaczycie ducha.
- Jasne. - Ja panu wierzę.
Nie zakradaj się tak. Gadamy przecież o duchach!
Nie podsłuchuj.
- Znam się na tym. - Nie, dzięki.
Wampiry nie atakują swoich krewnych.
Świetnie.
Nie widać ich w lustrach i na zdjęciach.
- Wszyscy to wiedzą. - Są dwa rodzaje.
Zwiadowcy przygotowują grunt na przybycie wampirów alfa.
Są uwodzicielskie i podstępne! Gdy ktoś się dowie, wychodzi na głupka.
Nikt mu nie wierzy. Poza największymi idiotami.
- Wierzysz mi? - Jasne. A co?
Nieważne.
Najgorsze zmieniają się w nietoperze.
Chwila.
- Nie mówiłem ci… - Mogę ci pomóc, Fernandinho.
Bez dotykania. Dzięki.
Ameba, może weźmy samochód? Zgubimy go.
Nie, namierz samochód za pomocą telefonu.
Trzymaj się. To maleństwo jest szybkie.
Obłęd.
Zatańczmy. Chodź.
Gdzie on jest?
Dziwne.
Czego chcesz, idioto?
Gdzie jesteś? Zgubiłem cię. Tylko ty masz apkę namierzającą.
Nie mogę rozmawiać. Oddzwonię.
Wkurzający typ.
Michele, jak się masz?
- Hej. - Co tam?
Na wyższe alimenty cię nie stać, ale na imprezkę w klubie już tak.
Co ty tu robisz? Idź sobie.
Mów szczerze. Uciekasz od żoneczki?
To nie twoja sprawa.
Ale ciacho! Idę zatańczyć.
Nie, nie tańcz z nim!
- To oszust. - Co?
Później ci wyjaśnię.
- Ten piękniś? - Tak!
- Nie. - Nie jest taki piękny.
- Był u chirurga. - Stój!
- Przestań! - Później ci wyjaśnię.
Przestań. Puść mnie.
Przepraszam panią. Idziemy.
Oszalałeś? Za późno na zazdrość.
Chronię matkę mojej córki.
- Zaufaj mi. Wracaj do domu. - Jezu!
Taksówka już opłacona.
Coś takiego. Ty nigdy za nic nie płacisz.
Zabierz ją bezpiecznie do domu. Dam ci pięć gwiazdek.
- Jedź do domu. Odpocznij. - Na litość boską.
- Co tam, Fernandinho? - Boże!
Mówiłem, że jest szybki. Znalazłeś go?
Ameba, dowiedz się, jak pozbyć się wampira.
W sumie lepiej, żeby został.
Co? Odbiło ci?
- Nie atakują rodziny. - Nie jestem jego krewnym.
Moja córka też nie.
Jesteś jego gospodarzem. Szanują to.
Jeśli opuści twój dom, będziesz zagrożony.
Nie chcę, żeby ten przeklęty Batman mieszkał pod moim dachem.
Wyrzucić wampira można tylko, gdy wszyscy poznają jego naturę.
- Musisz go zdemaskować. - Ciężka sprawa.
Vanessa nigdy mi nie uwierzy. Szaleje za swoim braciszkiem.
- Jest jakiś inny sposób? - Tak.
To co nie mówisz?
- Tyle gadałeś o… - Dźgnij go tym.
Prosto w serce.
Spójrz na to!
Co to jest?
Skąd on ma tę trumnę?
Teraz rozumiem, czemu miał taki ciężki plecak.
Przywiózł ze sobą składaną trumnę.
Pomóż mi przesunąć.
Ostrożnie.
No dalej.
Ale ciężkie.
Przystojny nawet we śnie.
Po co był ten komentarz?
- Wypsnęło mi się. - Jasne.
Skup się. Daj mi to.
- Szybko, słońce zaraz zajdzie. - Pilnuj drzwi.
O matko.
- Nie mogę. - Bo jest przystojny, nie?
Będziesz to teraz powtarzać?
- To czemu nie? - Bo jest bratem Vanessy.
Moim szwagrem. To rodzina.
I człowiek.
- Ej! - Ocknij się, Fernandinho!
Myśl o kimś, kogo nienawidzisz.
Ciebie. Bo mnie spoliczkowałeś.
Nie nienawidzę nikogo ani niczego.
Siedzi w twoim domu od ponad dwóch miesięcy.
Nosił twoje ciuchy. Wypił ci alkohol.
Myśl o nim jak o sędzim, który anulował gola w 1997 roku.
- Teraz mnie wkurzyłeś. - No.
Niezła odwrócona psychologia.
- Jestem podjarany. Wściekły. - Dawaj.
- Wal go. - Raz.
Dwa…
- Boże! - Puść go!
Nie!
Zostaw go!
Co się stało?
Nic ci nie jest?
Vanessa, musimy porozmawiać.
Skarbie, możesz na mnie liczyć.
- Odbiło ci? - Lecz się, tato.
- Ameba, pomóż mi. - To nie ma sensu.
Ameba, widziałeś to?
Nie. Ale wierzę mu. I wierzę w wampiry.
Ty we wszystko wierzysz.
Nie. To nieprawda.
Kiedy twój ojciec mówi, że nie chciał spudłować,
wiem, że celowo przegrał mecz.
Tak o mnie myślisz?
Każdy by trafił. Do pustej bramki.
Komar wleciał mi do nosa. Mówiłem to milion razy!
- Nie jesteś fanem Vasco. - Jestem!
Dość!
Nigdy nie słyszałam gorszej wymówki.
Wybacz, Ameba.
Przyznaj po prostu, że poszedłeś na imprezę.
Ale nazywać Grega wampirem?
Dobrze. Mam dowód.
- Tak? - Nie rób tego!
Pokażę jej. Nie wtrącaj się.
- Chętnie zobaczę. - Pokażę ci.
- Pokaż. - To wyczyniał twój brat.
Patrz. Proszę.
Co to ma być?
Pijana babka ociera się o ścianę.
- Gdzie wujek Greg? - Jest tam…
Przecież tam był.
Soczewki i lustra nie pokażą wampira.
- Nie można ich nagrać. - Mogłeś to powiedzieć wcześniej.
- Potrzebuję medytacji. - W takim razie wyjaśnij mi to.
Czemu nie widujemy go za dnia?
Zawsze śpi. Wyjaśnij to!
I co? Zatkało kakao?
O mój Boże! Nie znasz odpowiedzi.
W porządku. Ja ją znam.
Bo by umarł!
Tak! Tacy jak on zmieniają się w słońcu w popiół.
Giną.
Dlatego zawsze wstaje późno i nie towarzyszy nam przy basenie.
Bo umarłby, gdyby…
- Dzień dobry, rodzinko! - Hej, Greg. Co tam?
On by… Hej.
Jak się ma mój wspaniały szwagier?
Śniłeś mi się w nocy. Byłeś zestresowany.
Ale zająłem się tobą.
Jasne.
Słuchajcie, chyba już nie mam jet lagu.
- Namaste, bracie. - Namaste, kochanie.
Chcę poleżeć przy basenie z rodziną, z Carol
i z tym chłopakiem.
- Chodź. - Spoko.
Co za piękny dzień. Mamy szczęście.
Duże szczęście.
Wszystko, co wiedziałem…
Nic już nie rozumiem.
Wampiry powinny umierać na słońcu, tak?
Powinien umrzeć.
- Dziwne. - Bardzo dziwne.
Może to mutant, który jest odporny na światło słoneczne.
Niektóre rody wampirów miewają różne moce.
- Teraz to mówisz? - Nie pytałeś.
Muszę o to pytać?
Ale Vanessa chyba dobrze to przyjęła.
Kochanie, patrz, co dla ciebie zrobiłem.
Chcesz cukinię?
A krwawi?
Może ja też jestem wampirzycą.
Uważaj.
Bardzo dobrze.
Zamknij się. Boże!
Masz śmieszny nos, wujku.
Cieszę się, że tu jesteś, braciszku.
Fernandinho jest po prostu zazdrosny.
Dziękuję ci, słońce…
Co jest? Wszystko w porządku, Carol?
Źle się czuję.
Idę do łazienki. Na razie.
Hej, skarbie.
Cholera.
Cześć, Reinfildo.
Wszystko gotowe?
Tak?
Super. Mam świetne miejsce. Na pewno mu się spodoba.
Do zobaczenia.
Ameba, musimy porozmawiać.
Jeśli chcesz do mnie wrócić, zapomnij. Jestem z kimś innym.
Pogięło cię? To ja z tobą zerwałam.
Carol, wiem, że za mną szalałaś. Nie ma sensu zaprzeczać.
Cicho. Tata nie może wiedzieć.
Nikt nie może wiedzieć.
Gdybym mogła cofnąć się w czasie, zastrzeliłabym się przed pocałunkiem.
Gdybyś cofnęła się w czasie i spotkała siebie, stworzyłabyś paradoks…
Cicho bądź, nerdzie. Słuchaj.
Wiem, że Greg jest wampirem.
Musimy powiedzieć innym.
Spróbuj. Vanessa mi nie uwierzyła.
Ty też mi nie uwierzyłaś.
Carol, nikogo nie przekonasz.
To ich moc. Dowiadujesz się tylko przypadkiem.
No to wezwijmy policję.
Nie uwierzą nam.
Co robisz, tato?
Robię krzyż.
Krzyże zabijają wampiry.
Niekoniecznie. Krzyże są jak naftalina dla karaluchów.
Odstraszają je. Ale trzeba być wierzącym.
- Nie chodzisz do kościoła, tato. - Co? Bzdura.
- Chodzę. - Kiedy byłeś ostatnio?
Na moją komunię.
Weź przestań. Jestem wierzący. Zapamiętajcie to.
Wiele strzelonych przeze mnie goli było poświęconych Jezusowi.
- „Ten jest dla ciebie”. - To pomódl się.
Mam zmówić modlitwę? Prawdziwą?
- Tak. - Jezu.
Nie możemy ciągle się tu czaić.
Musimy jakoś pozbyć się Grega z domu.
Potrzebujemy cudu.
- Tato! - Kochanie, co u licha?
Wujek Greg wyjeżdża.
Człowiek wiary.
Kocham cię.
- Taksówka czeka. - Pa.
Będę tęsknić.
Nie zapomnij kurtki.
- Mam. - Kurtki?
- Jesteś jego babcią? - Fernandinho.
Tylko żartuję. Przepraszam.
Greg, wyślij mi swój numer i adres. Wszyscy chcemy cię odwiedzić.
Mów za siebie.
Wyślę.
- Pa! - Pa!
- Nasze drzwi zawsze stoją otworem. - Nie. Będą zamknięte…
Co? Nic, tylko żartuję.
Już za nim tęsknię. Chodźmy.
- Już tęsknię za Gregiem. - Ja nie.
Dobranoc, skarbie.
To nic takiego.
- Pozbyliśmy się go! - Tak!
Serio?
Po prostu się cieszymy.
Wybacz.
Niewiarygodne.
Wampir jest na wolności, a ty nic nie zrobisz?
Kochanie, chciałem pozbyć się wujka Grega.
Odszedł. Moja rodzina jest bezpieczna. To był mój cel.
Jesteś tchórzem.
Nie.
Na pierwszym miejscu stawiam rodzinę.
Jak wtedy, gdy przegrałeś ten mecz?
Tak myślisz o tacie?
Może gdy strzelałeś do bramki, też stawiałeś nas na pierwszym miejscu?
Myślałem, że znasz mnie lepiej.
Tato, kocham cię.
Ale miłość to nie podziw.
Nie mogę podziwiać kogoś, kto chodzi na skróty.
Zrobiłem, co musiałem.
I mylisz się.
Tęsknię za tym, co nas łączyło…
ale może mi przejdzie.
WAMPIRY
Dzień dobry, słoneczka!
Ignorujecie mnie.
Cześć, skarbie. Jak się masz?
Kradnę jedną.
- Gdzie reszta? - Spóźniają się.
Nikt już nikogo nie szanuje.
- Pewnie już jadą. - Co oglądasz?
Polski film o podróży wampira imigranta.
Znajduje miłość w różnych miejscach.
Brzmi bardzo interesująco.
Co się dzieje?
Czemu to… Co?
Czemu… Co?
Tu jesteście.
Brawa za bezwstydne zachowanie.
Widzę, że oddawaliście się rozpuście.
I ty, Claudionorze?
Czekałem. Umawialiśmy się.
Mieliśmy być wcześniej i nagrać zwiastuny.
Lepiej zrób to sam.
Ty tu jesteś gwiazdą, prawda?
Dasz radę sam.
Tak, jestem gwiazdą. Cały stadion krzyczał moje imię.
W czasach, gdy telewizory nie miały ekranów.
Jestem gwiazdą. Ale prowadzimy to razem.
I tak za dużo już robię. Dajcie mi spokój.
- Litości. - Masz coś do nas?
To nękanie psychiczne.
- Co tak blisko? - Możemy cię pozwać.
O czym ty mówisz?
Widzę, że coś knujecie.
Czuję tu złe wibracje, wy pijawki.
Chcecie wyssać ze mnie krew. Nie ma mowy.
- Chcę tylko sprawiedliwości. - Fernandinho.
- Czego chcesz? - Chodź tu.
Też chcesz mnie pozwać? Sekundę.
Jeszcze o tym pogadamy. Skandal.
- Czego chcesz? - Patrz na ekran.
Co ty robisz z moją komórką?
Boże.
Rozumiem.
Przemyślałem sprawę. Macie rację.
Czasem posuwam się za daleko.
Ludzie potrzebują granic. Mam rację?
Pomożemy ci z programem.
Tak, do roboty.
Nie da rady. Bateria zdycha.
Czemu mówisz o śmierci?
- Wiecie co? Idźcie do domu. - Właśnie.
- Odpocznijcie. Tak będzie najlepiej. - Tak.
Pogadaj z Robervalem, twoim widmowym sąsiadem.
- Duchy nie istnieją. - Fakt.
Zobacz się z żoną. Tęskni za tobą. Przytul ją.
- Idźcie. Możecie iść. - Dobra.
Odpocznijcie.
Tak. Potrzebujecie odpoczynku.
- Narobiłem w gacie. - Ja też.
Coś ci powiem.
- Wstrzymajmy emisję programu. - Słusznie.
Tak zrobimy. Zamkniemy drzwi i zaspawamy je na amen.
- Żeby nikt nie wszedł. - Załatwię to.
Idę do domu.
Fernandinho?
Co jest, kurwa? Znów nietoperz?
To ja. Nic ci nie jest?
Mnie nic. Nie wiem, co z tobą.
Kochanie, co ty tu robisz?
Mieszkam tu.
Zapomniałeś o spotkaniu?
Dziś nie mogę. Za bardzo się stresuję.
Wybacz. Dziś nie dam rady.
Nie o tym mówię. Przeczytaj ten list.
List?
Spotkanie z Michele!
Cześć.
Homero. Jak leci?
Przepraszam za spóźnienie.
Mam kiepski dzień.
Nie ma za co.
Twoja była żona czeka od ponad godziny.
Także na spokojnie.
Spróbuję. Między nami wszystko gra, tak? Jest dobrze? Dam radę.
- Wybacz. - Proszę.
Michele, patrz, kto przyszedł.
Michele. Jak się masz?
Świetnie, Fernandinho.
Wróciłaś potem do klubu?
Oczywiście… to nie twoja sprawa.
Fernando. Przeczytałem dokumenty.
Rozmawiałem z prawnikiem Michele.
Obaj uważamy, że powinniśmy dojść do porozumienia.
- Zgadzam się. - Nie zgadzam się.
Powinniśmy to przełożyć.
- Możemy? - Nie!
Michele, zabrałaś wszystko. Nie mam już co ci dać.
Nie zgadzam się.
Możesz dać mi jeszcze wiele.
- Widzisz to? - Słuchaj.
W takich przypadkach najlepiej
jest dojść do porozumienia bez udziału mediatora.
Czyli mnie.
Pamiętajcie, o wszystkim można dyskutować.
Zostawię was samych.
O nie! Zostań tutaj.
Nie wychodź.
- Dlaczego? - Bo…
Moja była żona jest krwiożerczą wampirzycą.
Fernando, każdy były mąż tak mówi.
Mówię poważnie. Spójrz na jej kły.
- Jest wampirzycą. - Fernando…
Nie traktuj jej jak wroga, ale jak kogoś, kogo kiedyś kochałeś.
- Ona nie chce cię skrzywdzić. - Chce. Spójrz.
Jezu!
Fernando, bądź dorosły.
Tym razem nie dam ci się wycofać.
Zamykam drzwi.
Nie! Na miłość boską!
Homero! Nie odchodź!
Homero, wracaj!
Spokojnie, Michele.
Mamy dziś spokojny dzień.
Homero, otwórz drzwi! Proszę!
Homero! Przestań!
Porozmawiajcie sobie.
Dialog to podstawa.
Nie! Spokojnie, Michele!
O Boże!
Michele!
Będę płacił wyższe alimenty!
- Poważnie? - Tak!
Tak, przyjacielu.
Daj coś od siebie.
I chcę domek na plaży.
To nie fair. Kupiłem go po rozwodzie!
Dobra, dostaniesz go!
I nowy samochód.
I sklep zoologiczny.
I mieszkanie dla mojej córki.
- Ja pierdolę! - To i tak mało.
Tak.
Chcę wszystko, co masz. Wszystko!
Wszystko!
I chcę sprawiedliwości!
Chcesz sprawiedliwości? Masz!
Carol, odbierz telefon! Na litość boską!
Odbierz!
Hej, tato. Co tam?
Kochanie, gdzie jesteś?
Jestem u mamy, jak chciałeś.
Nie, uciekaj stamtąd! Już!
Dlaczego?
Wujek Greg!
Kochanie?
Halo? Carol?
Carol, skarbie.
Co ty tu robisz?
Ciekawy zbieg okoliczności.
Poznałem twoją matkę w klubie i zaprzyjaźniliśmy się.
- Chyba żartujesz. - Nie.
Wejdź do środka. Pogadamy.
Nie mogę. Umówiłam się z tatą.
I jestem już spóźniona.
Mówiłem ci, że urządzamy przyjęcie? Bal na Halloween.
- Zostań i pomóż nam. - Nie mogę. Muszę iść.
Chodź do środka.
Dalej, Carol! Pospiesz się!
Chodź, kochanie!
Szybko, wsiadaj! Już!
- Dobrze. - Jedź, tato!
- Nic ci nie jest? Zrobił ci coś? - Nic mi nie jest, tato.
Jak tam mama?
Niedobrze, kochanie.
Ale ja to naprawię.
Zaufaj mi. Obiecuję.
Chcę ci coś powiedzieć.
Miałaś rację. Byłem głupcem.
Nie słuchałem, a teraz to się rozprzestrzenia.
Musimy połączyć siły i…
Ocalić rodzinę?
Nie, kochanie.
Zrobić to, co należy.
Jesteś dużo lepsza ode mnie.
A ty jesteś najlepszym tatą.
- Kocham cię. - A ja ciebie.
Ale nie wiem, od czego zacząć.
Potrzebny nam plan.
Pogadajmy z Amebą. Greg mówił coś o imprezie.
Imprezie?
Balu.
Balu wampirów.
Szefie. Może pan sprawdzić, czy wszystko w porządku?
Szykuje się niezła imprezka.
Świetnie to wygląda.
Co to będzie? Rozdanie dyplomów? Słodka szesnastka?
Przepraszam.
Pogrzeb, tak?
Rozumiem. Ciężka sprawa.
Jest… Jezu, jeszcze jedna.
Kurwa.
Przerąbane, szefie.
Zimno dziś, co? Aż mam dreszcze.
Ale zimno.
Patrzcie! Carol miała rację.
Wampiry robią imprezę. I nie bez powodu.
Ullah Drax, rumuński biznesmen, jest w Brazylii.
Są podejrzenia, że to prawdziwy hrabia Drakula.
Podejrzenia? Ullah Drax?
Oczywiście, że to hrabia Drakula.
Przecież to jasne.
Dla nas tak. Inni tego nie widzą.
Ale to wampir alfa!
Jeśli zabijemy Draksa, reszta wróci do normy.
Uratujemy Grega!
- A kto mówi, że chcę? - A mama?
Nie zadawaj trudnych pytań.
Chicão i Claudionor.
I cała reszta, tato.
Macie rację. Miałem kiepską noc.
Nie chcę widzieć już żadnych wampirów.
Na miłość boską! Nie gryź! Tatuś cię kocha!
- Gryź Amebę! To nie rodzina. - Nie!
Nie przesadzaj, kochanie.
Wygląda uroczo!
- Powiedz to mojej bieliźnie. - To niestosowne.
Co to za kostium?
To na Halloween. Dzieci uwielbiają to importowane święto.
Wolałabym ją jako Curupirę. To bohater narodowy, istota światła.
Ale chce być wampirzycą. Idź się przebrać. Impreza jest jutro.
- Mamo! - Makijaż jest wegański.
Jutro?
Oto nasz plan.
Skarbie, przypomnij mi.
Jak się nazywa twoje hobby? „Kościej”?
- Cosplay. - No właśnie.
Mogłabyś przebrać nas za wampiry.
Tak, mogłabym.
Jutro będziemy przebrani za wampiry.
Vanessa to kupi, bo jest Halloween.
W międzyczasie zajmiemy się sprzętem.
Ja zrobię kołki.
Ameba, ty zajmiesz się resztą.
- Jaką resztą? - Resztą.
Strzały, krucyfiks i woda święcona.
ZESTAW NA WAMPIRY
RZEŹBIONY KRZYŻ GRATIS!
DOSTAWA DZISIAJ KUP TERAZ
Zabierzesz to wszystko do kościoła.
Potrzebny nam ksiądz…
który to poświęci.
Potem poczekamy do zachodu słońca
i spotkamy się
tutaj.
W naszym salonie.
- Fernandinho, narysowałeś cały dom. - Zamknij się. Umiesz rysować?
Zajęło mi to wieki. Zużyłem dwa mazaki.
Będziemy sobie chodzić jak na Halloween.
„Halloween, ale fajne święto!”
Zaparkuję daleko od domu.
Genialne.
Nie przerywaj.
Potem ruszymy
w stronę domu Michele.
- Gdy tam dotrzemy… - Zabijemy Draksa!
Zamknij się. To była moja kwestia.
Zabijemy…
Ullaha Draksa.
- Tak! - Co za nerd.
- Cześć, tato. - Cześć, skarbie.
Zepsuła nam kamuflaż.
Piękne kostiumy. Kochanie, wyglądasz świetnie!
Sam robiłem.
- Wyglądasz zupełnie jak Hebe. - Nie…
Nie idziesz?
Nie, jadę z nimi. Nie mogę ich zostawić samych.
Wiesz, nastolatki.
- Dobra. - Do zobaczenia.
- Chcemy wegańskie cukierki. - Jak Hebe?
Pospiesz się, tato!
Kostium włazi mi w tyłek.
Patrzcie na niego!
Ale czad!
Proszę pana. Świetny kostium zakonnicy.
To nie jest…
- Naprawdę straszny. - Wypas.
Kochanie, nie miałaś gorszego kostiumu?
Tato, nie marudź.
Ameba, masz wszystko?
Mam. Balony z wodą święconą, strzały, krzyż i kołki.
- Dobrze. - A kusza?
O rany.
Jak można być tak głupim?
Proszę, proszę.
Idealna noc na picie krwi.
Pogadamy sobie…
Nie chcecie?
Wszystko poświęcone?
Tak, wszystko gotowe.
Pozbieraj to i chodź.
Nie rób znaku krzyża. Zdemaskujesz nas!
- Nie depcz mi kostiumu. - Dobra.
Unikajcie ludzi, których znamy.
Jasna cholera! Co moja matka zrobiła z domem?
No nie wierzę!
Masz wspaniałą fryzurę!
Mama cię nie poznała.
To zostawia blizny. Tata zapłaci za terapię.
Musimy znaleźć głównego szefa.
- Nigdzie go nie widzę. - Ja też.
- Widzę. - Kogo?
Nie „kogo”, tylko „co”.
Moją piłkę z autografem Pelego.
Zabieram dziś tę piłkę.
Tato, nie czas na to.
Ta piłka jest dla mnie bardzo ważna.
Jest z czasów, gdy grał dla Vasco.
Carol ma rację.
Nic nie rozumiem.
Carol ma rację. Nie mamy na to czasu.
Czy ty siebie słyszysz? Zlituj się, młody.
Co teraz?
Rozdzielmy się.
Tak. Dobry pomysł, skarbie.
Czego nie rozumiesz w „rozdzielić się”?
Cześć. Jak leci?
Przepraszam. Nie mam drobnych.
Cholera.
To chyba torbiel. Można to usunąć.
Pyta, czy chcesz się napić krwi.
Aha, jasne.
- Czerwona? - Tak.
- Każda krew jest czerwona. - Ciekawe.
Napiłbym się, ale nie dziś. Jestem na ścisłej diecie.
Przez woreczek żółciowy.
Nigdy nie widziałem, żeby wampir odmawiał krwi.
Chodzi o to, że…
Mamy widownię.
Dobra, zacznę dietę w poniedziałek. Żaden problem.
- Ja… - Wypij.
Tak, wypiję.
Co to za typ? AB dodatnia?
Jaka gęsta. Z bliska widać, jaka jest gęsta.
- Ale spoko. - Wypij.
Dobrze, wypiję.
Ten typ…
Ale dobra.
Przepyszna.
Jest tu nuta hemoglobiny.
Czuję to.
I posmak cholesterolu.
Naprawdę dobra.
Ale jeden kieliszek wystarczy.
Nigdy nie wiadomo, co się stanie.
Przeleciała przeze mnie. Dawno nie piłem.
Za każdym razem muszę…
Przepraszam.
Powinieneś to zbadać. Przepraszam, panie Gaduło.
Cześć. Jak się macie?
Hej. Wysoki jesteś.
Witaj, Czerwony Kapturku.
Dokąd idziesz, przystojniaku?
Tak sobie krążę…
- Jak leci? - Dobrze.
- Świetny strój. - Miło mi to słyszeć.
Kupiłem go w outlecie w Transylwanii.
Uwielbiam Transylwanię.
- Pochodzę stamtąd. - Tak?
Cholerka, kręcę się.
Zboczeniec!
Ale ma parę w łapie.
Fajny kawałek.
To moje klimaty.
To twój szczęśliwy dzień
Zbliżam się, by ssać tę szyję
- Ssij, ssij - Ssij tę szyję
Rozkręcamy imprezę w mojej trumnie
Ona czeka już z kieliszkiem w ręku
Wygląda dobrze i jest gotowa na krew
Przepyszna!
Wampi, wampi, wampir
- Dalej - Jest gotowa na imprezę
To twój szczęśliwy dzień
Proszę o ciszę.
- Mój gość ma coś do powiedzenia. - Dziękuję, królowo.
Przyjaciele, proszę o chwilę uwagi.
Dziś jest wyjątkowy dzień.
Świętujemy zaszczyt powitania
naszego przywódcy.
Ullah Drax,
lepiej znany jako hrabia Drakula!
Patrzcie.
Moi poddani.
Przyjaciele.
Moja armio.
To bardzo ważny moment dla nas wszystkich.
Ziemie Północy, z ich zimnymi nocami,
zostały już podbite.
Połowa świata należy do nas.
Ale słoneczne kraje Południa,
gdzie jest ciepło…
Stawiamy tu dopiero pierwsze kroki.
Wciąż mamy tu dużo do zrobienia.
Jesteście
początkiem nowej cywilizacji.
Nowej rasy!
Musimy pamiętać, że mamy wokół siebie wielu wrogów.
Wszystkim nam grozi napaść
lub śmierć z rąk śmiertelników.
Ale zapewniam was, że póki żyję,
wy też będziecie żyć.
- Greg? - Tutaj, panie.
Byłeś kluczowy w tym podboju.
Bez ciebie nie byłoby to możliwe.
Dziękuję, panie.
Jestem zadowolony z twojej pracy.
Mam dla ciebie niespodziankę.
Wiem, że nie zmusiłbyś się, by przemienić siostrę i siostrzenicę.
Przepraszam.
Niesamowite!
Ale nie pozwolę ci cieszyć się życiem wiecznym bez nich.
Ależ tu jest kurzu.
I pewnie roztoczy. A ja nie mam nic na alergię.
Braciszku!
Twój szef nalegał, żebyśmy przyszły.
Jest tuż za mną. A ja jestem mężatką.
O rany. Bardzo blisko.
Świetna robota. Impreza wygląda rewelacyjnie!
Zaraz. Czy to Michele? Wygląda jakoś inaczej.
Co ta zjadaczka sałatek robi w moim domu?
Zaczyna się.
Suka biała jak kreda. Trupio blada.
Masz licówki? Gęba jak strefa wojny.
Ja wyglądam lepiej.
Toast…
za podbój nowego kontynentu!
Niech żyje Drax!
- Moja córeczka. - Wiem, co to jest. To niestrawność.
Mięso trawi się przez osiem godzin.
- I to są skutki. - Zaraz nas strawią.
- Vanessa! - Fernando? Co ty tu robisz?
Skarbie, ratuję świat przed inwazją wampirów!
- Znowu ta bajka? - To nie bajka.
Lepiej chodźmy.
Kim jesteście?
- Co się dzieje, Ameba? - Nie wiem.
- Co się dzieje? - Też nie wiem.
- Wujek Greg! - Braciszku!
Co się dzieje, Greg?
Vanessa!
Zostań, Vanesso.
Nie pozwólcie naszym gościom uciec.
A raczej…
głównemu daniu.
Nie podoba mi się ta atmosfera.
Nie biorę udziału w tej zabawie.
To nie zabawa.
Pomóżcie mi.
Tędy.
Ameba?
Mój krzyż nie działa. Jest zepsuty.
Mamy wodę święconą! Słyszycie?
I jest mokra!
- Co ty bredzisz? - Nie wiedziałem, co powiedzieć.
- Przyprowadźcie ich tutaj. - Tak?
To nie woda święcona. Czuję to z daleka.
Zobaczymy. Giń!
- Giń! - Giń!
Giń!
- Giń! - Giń!
- Giń, frajerze! - Ameba, dlaczego nie giną?
- Powinni ginąć. - Powinni.
- Czemu nie giną? - Nie wiem!
Brać tych idiotów.
Chodu, Ameba!
Tato, szybko!
- Trzymaj drzwi, Vanessa! - Pomóż mi!
- Dajcie coś, żeby ich uderzyć! - Wal!
Co tu się dzieje?
- Nadal nie rozumiesz? - Nie.
- Tata miał rację. Greg jest wampirem. - Super!
Greg jest weganinem! Nie piłby krwi.
On nie jest weganinem! Twój brat to zła istota!
To wampir krwiopijca!
Przestań bronić brata!
Boże!
Cały czas mnie oszukiwał. Pomóż mi!
- Jezu. Trzymaj. - Tato, musimy się stąd wydostać.
Drzwi długo nie wytrzymają.
Co możemy zrobić? Nie mamy broni!
- Mamy. - Gdzie?
To nie działa, młody!
- Poświęciłeś je? - Byłem w kościele!
- W którym? - Nieważne. Wszystko jedno.
Ważne. To miał być apostolski kościół katolicki.
- Z księdzem. - Aha.
- Z księdzem? - Tak!
Który to był kościół?
Fajny kościół. Wyglądał jak hipermarket. „Bóg jest wielki”.
No chyba tam nie poszedłeś.
To kościół Oliveiry. Graliśmy razem.
Poszedłem do innego, ale był zamknięty.
- Jesteś do niczego. Nakarmię ich tobą. - Przepraszam!
Nie ma „przepraszam”. Chodź tu.
- Jezu! - Nie czas na to. Musimy uciekać!
- Nie ma wyjścia! - Wiem, co robić!
Księga mówi, że jeśli coś nie było poświęcone,
można też użyć krwi dziewicy.
Problem rozwiązany!
- Chodź tu, Carol. Daj rękę. - Ocal świat.
Daj rękę. Wiem, że nie lubisz krwi.
- Szybko, Carol. - Nie czas na to.
- Daj rękę. - Nie jestem dziewicą.
Spokojnie, Fernandinho!
Święty Jezu!
Zaraz zwymiotuję!
- To twoja robota. - Nie!
- To byłeś ty. - Nigdy nie byliśmy razem.
Słuchajcie.
Jestem prawiczkiem.
- Rany. - Naprawdę?
Powiedział to… Boże, jesteś prawiczkiem!
- Okłamałeś mnie. - Tylko ty możesz kłamać?
- Nieważne. Możemy użyć mojej krwi. - Dobra.
- Znajdź żyłę. - Ty kretynie!
To musi być dziewczyna!
- Męska krew nie działa. - No fakt.
Przyznałem się na darmo!
Tak, bez sensu. A ja powiem wszystkim.
- Ostrożnie, kochanie. - Zginiemy!
- Ameba! - Zginiemy!
Przytulmy się i umrzyjmy razem. Poza Amebą.
- Czekaj! - Co?
Jest wśród nas panna.
Monica!
Myślałam, że jestem Lwem.
Ani słowa.
Trzymaj drzwi!
- Próbuję! - Trzymaj mocno!
Panie, ja…
Przepraszam za to zamieszanie.
Nie ma za co, Greg.
Dzięki temu jest nieco zabawniej.
Niedługo zginą.
- Ale to moja rodzina. - Była rodzina.
Teraz to jest twoja rodzina,
Gregoriusie.
- Boli, skarbie? - Nic a nic.
- Moja córcia jest dzielna! - Fakt.
Słuchajcie! Wszyscy za mną. Ameba, kołki.
- Chodźmy! - Dalej!
- No już! - Dawaj, Ameba!
- Dalej! - Ostrożnie!
Zostańcie za mną. Ameba, otwórz drzwi.
Nikt mnie nie powstrzyma!
Z drogi, krwiopijcy!
- Szybko! - Staram się.
Idź, kochanie.
Chodźcie!
- Idź, tato! - Dalej!
Boże!
Ameba!
Proszę!
- Carol! - Dawaj!
- Nic ci nie jest? - Nic.
- Ostrożnie. - Cholera!
- Chodźcie. - Idź.
Gdy wyjdziecie, uciekajcie!
Kochanie, chroń naszą córeczkę. Ameba i ja się tym zajmiemy.
- Damy radę. - Dobrze.
- Jesteś niesamowity. - Tak?
- Lepszy niż twój brat? - Dużo lepszy.
Trzymajcie się. Uważaj, Ameba!
Ostrożnie. Chodź, Ameba.
- Greg? - Tęskniłeś za mną?
Nie, Greg!
Wplątałeś w to Vanessę.
Była bezpieczna!
- Czekaj. - Chodź, mamo!
Poczekaj. Mama jest na obcasach!
- Może użyjemy tej furgonetki! - Wsiadamy!
Do środka!
Wsiadaj, Carol! Zamknij drzwi!
- Gdzie są kluczyki? - Pospiesz się, Vanessa!
No dalej!
- Kto to? - Moja mama!
- Nigdy jej nie lubiłam. - Wiedziała.
Sprowadziłeś tu te wszystkie wampiry!
Co Vanessa w tobie widziała?
Szwagra się nie wybiera.
Ale można go usunąć.
Jesteśmy rodziną!
Nie, szwagier to nie krewny!
- Fernandinho! - Uciekaj, Ameba!
Jest prawdziwym fanem Vasco.
Za Vasco!
- Jedź, mamo! - Nie mam kluczyków!
Odpal auto!
Jak? Nie mam kluczyków!
Odpal na krótko!
To nie krzyż nas odstrasza.
To wiara, którą go nasycasz.
Ale sama wiara
nie zawsze wystarczy.
Daruj sobie. Boisz się tego krzyża.
To prawda, ale nie muszę się do ciebie zbliżać,
żeby cię zabić.
Widziałeś to?
To wampir czy Jedi? Cholera jasna!
Gdzie ona jest?
Zgadnijcie, kto to.
Nie rozumiesz.
Nie możesz nam się oprzeć.
Podbijemy Południe. To tylko kwestia czasu.
Teraz mam przerąbane.
Zabicie cię będzie przepyszne.
Zmienił się w nietoperza. Boże.
O kurde!
Ameba!
O Boże!
Piłka jest twoja, Fernandinho!
Połknąłem wampira!
Nałykałem się wampira. Fuj!
To był chyba jego tyłek.
To był twój najlepszy strzał!
Za Vasco, Ameba! Tak!
Fernandinho, gdzie ja jestem?
Homero!
Doszedłeś do siebie?
Chodź, skarbie.
Uwaga. Trzymaj się mnie.
Wypuśćcie mnie stąd!
Wypuśćcie mnie!
- Kto mnie tu zamknął? - Ostrożnie!
Co się dzieje?
- Udało im się! - Dzięki Bogu!
Mamo, cieszę się, że wróciłaś!
Skąd?
Co ja tu robię?
To długa historia. Opowiem ci później.
Wpadnę do twojego biura, dobra?
Idź. Wyjście jest tam.
- Rany… - Fernando?
Czekaj!
Oj. Boże.
- Jezu, Fernandinho. - Co?
- Co ty tu robisz? - Co ja…
W sumie…
- Gdzie my jesteśmy? - Jesteś…
- Co? - Wszystko w porządku? Spójrz na krzyż.
- Fajny. - Czy ty…
Wszystko w porządku? Wróciłeś do normy?
Dziwnie się czuję. Tęskniłem za tobą.
Naprawdę. Wiesz, że cię lubię. Masz miejsce w moim sercu.
Upierdliwy jak zawsze.
Serio, Fernandinho. Jesteś mi jak brat.
- Przesada. - Mogę zostać na parę dni?
Co za upierdliwiec. Mógłby pójść do hotelu.
- Dzięki Bogu, że nic ci nie jest. - Nic mi nie jest.
- Wujek Greg! - Cześć!
Dobrze, że wróciłeś!
Ej, to ja tu jestem pogromcą wampirów!
Zabiłem wampira! Powiem to jasno!
Fernandinho, spokojnie.
- Doceniam to. - Dobrze.
Daj buziaka. Albo nie.
- Mój bohater! - Teraz jestem pudlem.
Miło was widzieć. Bardzo za wami tęskniłem.
- Upierdliwiec. - Rodzina jest wszystkim.
- Porozmawiajmy. - Wujek Greg!
Kto tak tandetnie udekorował mój dom?
Ty, mamo.
A kto wybił mi szybę?
Ja. Ratowałem świat…
Nie muszę ci się tłumaczyć.
Wiecie, za czym tęsknię?
- Za czym? - Brak mi tego.
- Za rodzinną kanapką! - O nie!
Rozmawialiśmy o tym!
- Cholera! - Mam łaskotki!
Nie łaskocz mnie!
Boże!
To wszystko na dziś.
Ale zanim skończymy, chcesz coś przekazać widzom?
Chętnie usłyszą słowa Zico.
Fernandinho, było wspaniale.
Chciałbym skorzystać z okazji, by powiedzieć coś bardzo ważnego.
Oskarżono cię o celowe przegranie meczu i pudłowanie do bramki.
- Takie rzeczy się zdarzają. - No tak.
Widziałem twój rozwój. Wiem, że jesteś dobrym człowiekiem.
Wiele osób mówi, że poddałeś mecz
i celowo chybiłeś, ale tak nie było.
Całkowicie ci ufam.
Nigdy nie byłeś zdrajcą.
Tak trzymaj, stary.
Chciałem tylko powiedzieć, co o tobie myślę.
Zico…
Nie masz pojęcia, przez co przechodzę.
Potrzebowałem tego.
Mówią, że jestem zdrajcą.
- Nie. - Nie jesteś.
Przestań nagrywać.
To był wspaniały wywiad.
- Wyglądasz okropnie, gdy płaczesz. - Tak. Ty bekso.
Nie zasłużyłem na to.
- Sorki, panie Fernando. - Co tak formalnie?
Carol mnie prosiła.
Uwaga, gorący półmisek.
- Patrzcie, co mamy. - To mięso!
Tak, zrobiłam wyjątek.
Zasłużyliście.
- Chodź tu. - Nie rób tego.
To musi się kiedyś udać.
Masz piękną koszulkę!
Nie mogłam znaleźć koszulki z Ravengorokim.
Naprawdę? Ciekawe, gdzie może być.
Witaj w rodzinie.
- Ale obciach. - Dzięki.
Daj spokój. Ty dzisiaj zmywasz, młody.
Skarbie, możesz otworzyć?
Jasne.
- Cześć. - To mój teść!
Kopę lat!
Mogę zostać z wami przez kilka dni?
Jak tam moja Vanessa?
Ta rodzina jest chyba bezdomna.
Ma się dobrze, dzięki.
Co u licha?
Pogoda w Rio de Janeiro mi nie służy.
Zimno tu!
Wejdź. Rozgość się.
Przepraszam.
To twój tata, Vanessa.
Mój tata? Co za niespodzianka!
Tak, super.
Napisy: Paweł Awdejuk