Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Ik zag je kijken vanaf de straat.
Ik heb je vaker zien lopen met gebogen hoofd.
Ooit zal dat alarm echt afgaan.
Wij zijn de enigen hier. Ongelooflijk, toch?
Ze hebben nog geen beveiliging.
Ik ben Harry.
Adam.
Hoe red jij het?
Wat? - Luister.
Het is zo stil. Londen is daarbuiten, maar wij horen niks.
Ik draai muziek, maar daarna is het nog erger.
Ja, ik heb zelfs een witte-ruismachine.
Net alsof er iemand over me fluistert in de hoek.
De ramen kunnen niet eens open. Ze willen vast niet dat we springen.
Dat doet de zaken geen goed.
Gebroken lichamen op het asfalt. Wie komt hier dan nog wonen?
Iets drinken?
Het is Japans.
Het beste ter wereld, maar ik zou niet weten waarom.
Nee, bedankt.
Zal ik toch binnenkomen?
Niet om iets te drinken...
maar voor iets anders?
Dat is geen goed idee. - Ben je bang voor me?
Nee.
We hoeven niks te doen als ik je type niet ben.
Er staan vampieren aan mijn deur.
EXT. HUIS IN BUITENWIJK 1987
Dit is de zuidelijke lijn naar East Grinstead.
Naar Clapham Junction, East Croydon, Sanderstead...
Riddlesdown, Upper Warlingham, Oxted en East Grinstead.
Mama.
Iets sterks voor een avond als deze.
Nee, bedankt.
Zullen we gaan?
Waarheen?
Naar huis.
Ze is vast dolblij om je te zien.
Kijk eens wie ik in het park vond.
Is hij het? - Ja, hij is het echt.
Kijk hem in z'n ogen.
Ja, jij bent het.
Sta daar niet zo. Kom binnen.
Waar woon je nu? Vast niet hier. - Ik woon in Londen.
Chic. - Waar dan?
Woon je alleen? - Heb je je eigen huis?
Ja. Het is maar een flat.
Wat zei ik je? Ik zei dat het hem goed zou gaan.
Vast niet goedkoop, daar in Londen. - En wat doe je?
Ik ben schrijver. - Wat zei ik je?
Nee, nee.
Ik ben niet rijk of zo. Niet echt. - Ik wist dat je creatief was.
Wat voor schrijver ben je?
Je weet dat ik van Stephen King hou. Carrie, Cujo, Vier Seizoenen.
Nee, ik ben geen echte schrijver. Ik schrijf scripts.
Voor film en tv. Als het moet.
Een schrijver.
Wat is dit spannend.
Als ik de buren kende, zou ik 't vertellen.
Schrijvers weten minder van de echte wereld dan wie dan ook.
Wat weet jij daar nou van?
Jij kunt amper aan elkaar schrijven. - Klopt. Maar...
Een schrijver.
Onze zoon.
We zijn heel blij dat het je zo goed gaat.
Genoeg gejankt.
Onze jongen is thuis.
Wat zet je op?
Dat hoor je wel.
Weet je nog, dat rode autootje?
Je was er dol op en wilde ermee de weg op met alle grote auto's.
Ja, mijn eerste herinnering.
Een Ford Granada reed hem aan, toch?
Nee, dat was het. Hij was groen. Weet je dat nog?
Hij slingerde je weg als een vod.
Je vloog de lucht in. Vergeet ik nooit. - Je was in orde. Alleen blauwe plekken.
In het ziekenhuis vonden ze dat ik overdreef.
En die Bonfire Night, toen je flipte? Weet je dat nog?
Hoe oud was je? Zes? - Nee, hij was ouder.
Toen het vuurwerk afging, gilde hij. Ik moest hem naar huis dragen.
Is dat zo? - Ja.
Je viel in slaap op mijn schouder. - Dat weet ik niet meer.
Je was echt buiten zinnen. Je had het moeilijk, en ik probeerde...
We wilden dat je van het vuurwerk genoot.
Dat lukte niet. - Je bent altijd gevoelig geweest.
Misschien.
Ben je nog bang voor vuurwerk?
Nee. - Weet je hoe je klinkt?
Net als mijn moeder. - Ja.
Ja, hè? Hoor je het? - Ja, echt.
Je zei eerder iets. - Toen je zei: Ik ben geen echte schrijver.
Zeg het nog eens. - Toe maar.
Nog eens. - Dwing me niet.
Zeg het nou.
'Een echte schrijver.' - Als oma of als ik?
Als jezelf. Zeg het als jezelf.
Het is zo fijn je weer te zien.
We wisten niet of dat zou lukken.
Daar ben je.
Hier ben ik.
Kom snel terug.
Er is vast iemand van ons thuis.
Alsjeblieft.
Doe ik.
Mooi.
Naar binnen. - Trusten, schat.
Trusten.
Het spijt me van laatst.
Geeft niet.
Geen zorgen.
Tot ziens.
Ik hou wel van whisky als je iets wilt drinken of...
Wil je binnenkomen? - Oké.
Wil je wat drinken?
Ja, wat heb je?
Wodka en bier. Ik heb ook wiet als je wilt.
Ja, wiet is beter. Ik drink niet meer.
Woon je hier graag?
Het is vast leuker wanneer er mensen komen.
Als hier mensen komen wonen. - Heb je vrienden in de buurt?
Niet echt.
Jij?
Niet echt.
Mijn vrienden zijn weg uit Londen.
Een tuin voor de kinderen, bij opa en oma in de buurt zodat die op kunnen passen.
Jij wilde niet ook verhuizen?
Nee.
Wat moet ik nou in Dorking?
Dat is niet voor mensen als ik.
Ik vraag het toch even. Ben je queer?
Ja. - Gelukkig.
Of gay. Queer kan ik...
Ik kan niet aan queer wennen. Het was een belediging.
Daarom haten we gay nu zo.
We zeiden het altijd over...
kapsels, of banken...
of gympen, of schooltassen.
Queer voelt wel beleefd. Meer van...
Nou ja, net alsof het niet over pijpen gaat.
Ik neem aan dat je niemand hebt.
Ik zie je nooit met iemand.
Nee.
Ben je vaak single?
Of ik vaak single ben?
Ik denk het wel.
En jij? - Ja. Ja, maar ik probeer het wel.
Zal ik je zoenen?
Oké.
Sorry.
Gaat het? - Nee. Ja. Ik heb dit...
lang niet gedaan. Ik moet blijven ademen.
Het is oké. - Ja.
Gaat 't? - Jawel.
Ben jij dit?
Helaas wel. - Wat was je leuk.
Ik haat mijn foto's.
Ik was dik.
Ja, maar als je dik bent, vragen ze niet naar je vriendin.
We waren zeker vrienden geweest.
Spijbelen om naar de jongens te kijken.
Is dit je vader?
Ja.
Hij is knap.
Ik probeer over hen te schrijven.
Is dat je werk?
Ja.
Hoe gaat dat?
Vreemd.
Ik zie mijn vader weinig.
Zie jij die van jou?
Nee, ze zijn dood.
Net voor ik 12 werd.
Allebei? - Ja, een auto-ongeluk.
Geen originele dood.
Wat erg.
Bedankt. Het was lang geleden. - Dat maakt niet uit.
Nou...
Ik wil je weer zien.
Ik kan vannacht wel blijven.
Ik heb een beter idee.
Vannacht niet. Toch? - Nee, ik wil graag...
Nee, leg maar niks uit. - Ik wil je weer zien.
Lieverd, je bent terug. - Natuurlijk.
Je bent kleddernat. Trek maar uit.
Ik trek mijn kleren niet uit.
Doe niet zo gek. Ik ben het maar. Armen omhoog.
Ik doe ze in de droger.
Ik ben alleen. Is dat goed?
Natuurlijk. - Mooi.
Ik wil zo veel weten. Ik wil alles horen. Toe maar. Kleed je om.
Jeetje. Wat is dit leuk.
Niks past je nog, hè? - Nee.
Hier zijn kleren van je vader.
Oké. - Kijk nou.
Trek dit ook uit. Dat gaat ook in de droger.
Trek het nou uit.
Serieus.
God, kijk jou nou.
Wat?
Je was maar een jochie.
En nu niet meer.
Nee.
Je ziet er anders uit, maar je bent het nog wel.
Ik had je hariger verwacht. Net als je vader.
Oké, sorry.
Ik hou van harige borstkassen.
Weet je aan wie je me doet denken?
Nou?
Je lijkt op mijn vader.
Echt?
Hoe ik me hem herinner. Toen ik klein was.
Is dat niet bizar?
Alsof ik jullie tegelijk zie.
Je lievelingseten. Dat hoop ik tenminste.
Ik ga thee zetten. Dan kun je me alles vertellen.
Heerlijk.
Mooi.
Ik mag het niet vragen van papa. Ik zie geen trouwring.
Dus je bent vast niet getrouwd. Heb je een vriendin?
Ze heeft vast bruin haar. Niet te dun. En slim, natuurlijk.
Nou?
Wat nou?
Heb je er een?
Ik heb geen vriendin, nee.
Wat jammer.
Die heb ik niet omdat ik niet op meisjes of vrouwen val.
Hoe bedoel je?
Ik bedoel...
dat ik gay ben.
Homoseksueel?
Ja, dat.
Echt? - Ja.
Sinds wanneer?
Al heel lang. - Hoelang dan?
Altijd al.
Je ziet er niet gay uit.
Ik weet niet wat dat betekent. - Gewoon. Je weet wel.
Je bent nu vast blij dat je de buren niet kent.
Ik ben wel verrast.
Ik weet niet wat ik voel.
Heb je nooit gedacht dat het een mogelijkheid was?
Natuurlijk niet.
Welke ouder wil dat nou denken? Geen enkele die ik ken.
Ik vind het prima, dus...
Zijn de mensen niet gemeen?
Nee.
Nee, het is nu anders.
Dus ze zijn niet gemeen? - Niet hardop.
Weet iedereen het? Ben je er open over?
In de High Street, bij WHSmith's?
Dat hangt af van de straat.
Iedereen weet het, iedereen vindt het prima.
Wil je niet trouwen en kinderen nemen? - Ik kan wel kinderen nemen.
Mannen mogen trouwen. Vrouwen ook.
Wat, met elkaar?
Ja. - Waarom?
Hoe bedoel je, waarom? - Dan eet je toch van twee walletjes?
Wil je wel trouwen en een gezin? - Ik weet het niet. Het kon zo lang niet.
Het was de moeite niet waard om een gezin te willen.
Hij is koud.
Gaat het? - Jawel.
Echt?
Ik heb nooit echt geweten wat er in je koppie omging.
Je liep altijd weg. Weet je dat nog?
Die ene keer was je bij het station.
Maar je was je geld kwijt en kon geen kaartje kopen.
Weet je dat nog? - Ja.
De vijf pond van oma. - Ja, dat was het.
Waar wilde je heen?
Geen idee.
Londen, denk ik.
Londen?
God.
En die keer dat je niet verder dan de tuin kwam.
Toen sneed je je duim aan een oude fles en kwam je terug...
met bloed op je shirt en je bonsde op het raam omdat je naar binnen wilde.
Daar.
Bijna niet te zien.
Ze zeggen dat het erg eenzaam is.
Dat zeggen ze niet meer.
Ben je niet eenzaam?
Niet omdat ik gay ben.
Niet echt.
O, god. En die vreselijke ziekte?
Ik heb de reclames gezien op het nieuws.
Met die grafsteen. Moet ik me zorgen maken?
Nee. Jezus.
Alles is nu anders.
Alles is anders.
Dat zou ik niet weten.
Je kleren zijn nu wel droog.
Neem die koekjes mee als je wilt. Ik eet ze niet op.
Wat is er?
Het gaat wel.
Ik heb de rillingen.
Hé, je bent heet.
Ik was... Ik ben natgeregend.
Ik laat een bad voor je vollopen.
Oma zegt dat een bad alles oplost.
Ik hou niet van baden. - Rot op. Wie houdt daar nou niet van?
Je hoeft niet verlegen te zijn.
Makkelijker gezegd dan gedaan.
Zal ik m'n ogen dichtdoen? - Graag.
Beter?
Ja.
Ik denk al de hele week aan je.
Ik dacht aan tv met je kijken op vrijdagavond.
Afhaaleten op je bank.
Oude afleveringen van Top of the Pops van voor mijn geboorte.
Ik dacht ook ergens anders aan.
Aan jou neuken.
Of jij mij. Dat maakt me niet uit.
Zou je dat willen?
Dat hoeft niet. Niet iedereen wil dat.
Heel lang wilde ik dat niet, natuurlijk.
Natuurlijk?
Ik was bang dat ik dood zou gaan als ik iemand neukte.
Vast moeilijk om je voor te stellen. - Een beetje wel.
Je zei pas dat je je vader weinig ziet.
En je moeder?
Hetzelfde.
Waarom?
Weten ze dat je queer bent? - Natuurlijk.
Accepteren ze het? - Ja.
Ze vinden het oké. Maar ze zijn wel erg ouderwets.
Ze accepteren het vast minder dan zou moeten.
Maar ze zijn eraan gewend geraakt. Als ik het niet te vaak zeg.
Je kunt wel zeggen dat ik...
aan het randje zweef.
Bijna op het randje.
Over het randje.
Wat betekent dat? - Het randje van de familie.
Mijn zus en haar kinderen en mijn pasgetrouwde oudere broer...
zijn allemaal het middelpunt.
Maar dat geeft niet.
Waarom niet?
Omdat...
ik niet vaak naar huis ga.
Maakt dat je verdrietig?
Nee, het is onvermijdelijk.
Waarom?
Ik voelde me altijd een vreemde in mijn familie. En toen...
gaf uit de kast komen een naam aan dat verschil.
Dus uiteindelijk...
was het niemands schuld.
Wat is er?
Grappig.
Het is nu beter. Natuurlijk.
Maar er is weinig voor nodig om je weer zo te voelen.
Weer terug, bloot en kwetsbaar.
Ben ik nog heet?
Een beetje.
Wil je blijven slapen?
Ze is vast zo terug.
Het geeft niet.
Ik wilde alleen even met haar praten. - Dat weet ik.
Dit was je opa's favoriet.
Ik vond hem toen niet mooi...
maar ik wen eraan.
Als je mama wilt zien flippen, moet je dat ding breken.
Ga zitten, jongen.
Heeft ze het verteld?
Ik was bang dat je niet terugkwam.
Je weet hoe ze is.
Wees niet teleurgesteld in haar.
Dat ben ik niet.
Ze moet het gewoon laten bezinken en haar fantasieën voor jou vergeten.
Ze beseft wel dat het niet om haar gaat.
En jij?
Wat is er met mij?
Wat vind jij?
Het was geen schok.
Ik vond je al wat tuttig.
Je kon geen bal gooien hoe vaak ik het je ook voordeed.
Jezus. - Het lukte niet. Je kon het niet.
Nu klink ik als een cliché. - Kun je met een bal gooien?
Helemaal niet. - Nou dan.
Wilde je dat ik het wist?
Ik weet het niet.
Ik hoorde je na school huilen.
Pestten de jongens je?
Niet alleen de jongens.
Wat deden ze?
Ze noemden me 'n meisje...
negeerden me, wilden niet spelen, duwden m'n hoofd in de wc...
gooiden punaises in m'n gezicht. - Godsamme.
Nou ja...
kinderen zijn etters.
Waarom kwam je niet binnen als je me hoorde?
Waarom zei je niet wat er was?
Geef jij maar eerst antwoord.
Wees eerlijk.
Ik wou je niet zien als iemand die gepest werd.
En als ik bij je op school had gezeten, had ik je vast ook gepest.
Dat heb ik waarschijnlijk altijd wel geweten.
Daarom vertelde ik vast niet wat er op school gebeurde.
Toen ze het vertelde...
dacht ik aan alle grappen die we maakten...
en hoe we je leraar Engels nadeden met z'n slappe pols.
Ik mocht van jou nooit mijn benen over elkaar slaan als een vrouw.
Is dat zo?
Ja.
Ik denk daar nog steeds aan als ik dat doe.
Ik heb ook goede herinneringen.
Dat mag ik hopen. Godsamme. Ik hoop dat je die hebt.
Je versierde de boom graag.
Elk jaar was je dolenthousiast.
En je liet me altijd de fee bovenop zetten.
De fee. Ja.
Sorry dat ik nooit binnenkwam.
Nee, dat geeft niet.
Nee, het geeft wel, toch? Het geeft wel. - Pap, ik snap het.
Het was zo lang...
Zo lang geleden. Stop.
Mag ik je knuffelen?
Graag.
Het is goed, jongen.
Het is goed.
Hierna...
wil ik uit.
Jij...
en ik...
samen...
de wereld in.
Wat wil je drinken? - Een biertje.
Bedankt.
Sorry.
Wat heb ik dit gevoel gemist.
Ik versta je niet.
Dans je?
Als ik zat genoeg ben.
Dan worden we dat.
Kom op.
Ja.
Waar heb je dit vandaan? - Zat in m'n portemonnee.
Geen idee hoelang al.
Dat is ketamine.
Echt?
Eerder gedaan?
Nee.
Zorg je voor me? - Ik doe m'n best.
Oké. Je zorgt voor me. - Oké.
Alles kan. De komende 30 minuten hoort u goede muziek.
Hier hebben we de op een na hoogste nieuwe binnenkomer.
Op nummer vier de Pet Shop Boys met You Were Always on My Mind.
Adam?
Wat is er?
O, je bent heet. Hij is echt heet.
Wat?
Alsjeblieft.
Kom op.
Ik wil er even langs.
Ik dacht altijd aan je
misschien heb ik je niet vastgehouden
toen je eenzaam was
en ik heb je nooit verteld
dat ik zo blij met je ben
als je je niet goed genoeg voelde
het spijt me dat ik blind was
ik dacht altijd aan je
vertel me
vertel me dat je liefde niet dood is
geef me
nog een kans om je gelukkig te maken
gelukkig te maken
Even samen. Klaar? Ik druk op de knop.
Oké, hij loopt.
Fijne kerst.
Zo. - Fijne kerst.
Fijne kerst.
Is dit echt?
Voelt het echt?
Ja.
Nou dan.
Maar hoelang?
Dat weet ik niet.
Wij beslissen niet wanneer het voorbij is.
Jullie gaan nu toch niet weg?
Waarheen dan?
De familie Walsh. - De familie Walsh?
De familie Walsh. - Nee, wacht.
Beloof dat jullie niet weggaan. - Ik beloof het.
We slapen hiernaast.
Ik beloof het.
Oké?
Probeer te slapen.
Nee.
Wat is er, schat?
Ik kan niet slapen.
Wil je bij ons liggen?
Mag dat? - Natuurlijk.
Het ruikt hier nog hetzelfde.
Je kroop er elke nacht bij omdat je niet kon slapen.
Altijd ergens bang voor.
Moordenaars of hondsdolheid...
of kernoorlogen.
Krijgen mensen nog hondsdolheid?
Nee.
Ik wilde dat je opgroeide zodat ik goed kon slapen.
Sorry.
Waarvoor?
Het spijt mij.
Ik had dat moeten koesteren.
Waar ging je heen?
Erna, bedoel ik.
Ik woonde bij oma.
Ze nam me mee naar Dublin. - Dat dacht ik al.
Waarom niet bij zijn familie? Waarom niet naar oma May?
Ze had te veel verdriet.
Waarover?
Ze was haar zoon kwijt.
Mijn moeder vond het prima dat haar dochter dood was?
Nee.
Dat vond ze niet.
Ongelooflijk dat zij voor je mocht zorgen en ik niet.
Leven ze nog?
Nee.
Nee, dat zal wel niet.
Hoe ging het daar met mama?
Hoorde je er meer bij op school?
Daar zorgde ik wel voor.
Vreselijk dat we er niet voor je waren toen je ons nodig had.
En ik vind het nog erger dat ik er daarvoor ook niet was.
Dat is niet waar. - Ik was niet echt Moeder van het Jaar.
Maar ik denk dat ik er beter in was geworden.
Als ik tijd had gehad.
Toen ik een tiener was...
en ook als twintiger...
plande ik alles.
Hoe bedoel je?
Wat we samen hadden kunnen doen...
tot in detail. Naar winkelcentra, verjaardagen...
reisjes naar Londen...
het Planetarium, de kerkers. - Die heb ik altijd willen zien.
Dat weet ik.
Er waren vakanties die we samen zouden ondernemen.
Zijn we naar Disneyland gegaan? - Ja. Toen ik 14 was.
Het regende continu.
En Space Mountain was gesloten.
We hadden elke dag ruzie.
Waarom hadden we ruzie?
Dat deed iedereen met zijn ouders.
Ze ruzieden en kibbelden en deden of ze elkaars leven verpestten.
Hebben we het goedgemaakt?
Nee, dat hoefde niet.
We waren samen, dus...
het maakte niet uit.
Gaat het?
Nee. - Het is goed, jongen.
Het is goed.
Wat doe jij hier?
Jij hoort hier niet.
Mam.
Het is goed.
Wat voor dag is het? - Zondag.
Waarom is het...
Hoe... Waarom is het nog zondag?
Je schreeuwde steeds om je ouders in de club.
Ik wist niet wat ik moest doen, dus...
heb ik je meegenomen en ben ik bij je blijven liggen.
Je zag er zo bang uit.
Dat ben ik ook. - Kom eens hier.
Hé, kom eens hier.
Het is goed.
Ik ben er. Alles is oké.
Je bent oké.
De avond dat ze weggingen, sliep ik in hun bed.
Ik zou eigenlijk meegaan. Naar een kerstborrel bij de familie Walsh.
Rond middernacht kwamen er agenten aan de deur. Een man en een vrouw.
Hij had mooie, lieve ogen en donkere stoppels.
Alsof ze getekend waren.
Hun auto was geslipt op ijzel.
Ze hadden beiden gedronken.
Pap was op slag dood, maar mama ging naar...
Saint Mary's in Croydon. Ze stierf een paar dagen later.
Heb je haar nog gezien?
Om afscheid te nemen?
Nee.
Mijn oma vond het te traumatisch.
Ze was door de voorruit gegaan en had een oog verloren, dus ze was verminkt.
Ik heb dat oog gezocht.
Geen idee waarom. Ik wilde niet dat iemand anders het vond.
Ik dacht dat het langs de weg lag.
Gewoon naar me te kijken. 'Hoi.'
Ik vond wel een stukje van de voorruit.
In mijn gedachten zat er bloed aan, maar misschien niet.
De verpleegster zei dat mama nog wakker werd.
Ze was vast in de war. Ze zag amper iets en...
Pap was er niet, ik ook niet.
Ik kan me niet voorstellen hoe dat voelde.
Hoe eenzaam je was.
Ja, maar ik was altijd al eenzaam. Daarvoor ook al.
Dit was een nieuw gevoel.
Doodsangst.
Dat ik nu altijd alleen zou blijven.
Mettertijd, naarmate ik ouder werd, werd dat gevoel...
steeds intenser.
Gewoon een knoop hier. Constant.
Toen ik ze verloor, raakte alles verstrikt in elkaar...
dat ik gay ben...
en het gevoel dat...
de toekomst er niet toe doet.
Snap je dat?
Het is makkelijk om niet meer om jezelf te geven.
Ga je met me mee?
Waarheen?
Ik wil het je laten zien.
Van wie is dit huis?
Van mijn ouders. - Wie woont er nu?
Niks aan de hand. Geen zorgen.
Waar zijn ze? - Wie?
Wie?
Mijn ouders.
Dit is ons huis. Onze keuken. Dit is ons behang.
De tafel waar we vrijdags fish and chips aten...
zodat we nog katholiek leken. - Ik wil naar huis. Ik breng je naar huis.
Dit is mijn thuis. - Nee, vroeger.
Nu niet meer. Adam. - Mam?
Pap? - Adam, luister.
Ik breng je naar huis.
Ga jij maar naar huis. Ga jij maar. Ik ga niet.
Waar zijn ze?
Mam?
Adam. - Pap?
Zie je ze?
Laat me binnen.
Alsjeblieft.
Laat me binnen, toe.
Laat me binnen.
Volgens mij... - Ja.
Hij moet ophouden. Hij moet door met zijn leven.
Hij kan niet blijven komen. Door ons gaat hij niet verder.
We helpen hem.
Het is te snel. - Dit is niet normaal.
Het is... - Waarom liet je ons er niet in?
Waar is hij? Is Harry hier? - Nee.
We hebben hem wel gezien.
Ik wilde hem voorstellen.
Weet ik, maar zo werkt dit niet. - Hij was wel knap.
Is hij je speciale vriend?
Mijn vriend, bedoel je? Is hij mijn vriend? Zeg het maar.
Oké. Is hij je vriend?
Geen idee.
Ben je verliefd op hem?
Waarom is dat vreemd?
Ik ben nog nooit verliefd geweest, dus...
Niet echt. Dus dit...
Ik weet niet of dit het is.
Lieverd toch.
Nou, hij leek wel veel om je te geven...
als je het mij vraagt.
Wil je verliefd op hem zijn?
Ja?
Jongen, we moeten... - Nee. Zeg het niet.
Zeg het nou niet. - Nee, het moet. Het moet.
Je moeder en ik...
denken dat het beter is als je niet meer komt.
Oké.
Je blijft komen. Dat weet ik.
We zien wat dit met je doet.
Het doet niets met me. - Jawel.
Je kunt niet verder.
Oké, dan kom ik minder vaak. Eén keer per jaar. Met kerst.
Kom, jongen. Je wist wel dat dit niet eeuwig zou duren.
Dat vraag ik ook niet. Maar...
dit was niet lang genoeg.
Bij lange na niet.
Dat weet ik, maar dat kon ook niet.
Luister.
Ik heb een idee.
Zullen we...
naar de fijnste plek ter wereld gaan?
Het is vast nog open.
Bijna net zo leuk als Disneyland. - En ook goedkoper.
Wat vind je ervan?
Mag ik de gezinsspecial?
Dat is veel eten.
Geeft niet.
Ik heb geen honger. - Nee, ik ook niet.
Hé, ik wil wat vragen.
Nee, vraag nou niet... - Jawel.
Ging het snel? - O, jezus. Niet vragen, zei ik.
Jij wilt het weten. - Wat als het pijnlijk was?
Wat maakt het uit? - Heel veel.
Het ging snel.
Echt? - Ja.
Voor ons allebei?
Je weifelt. Niet liegen. - Het ging snel.
Heel snel.
Wat een opluchting. Toch? Daar heb ik over gepiekerd.
Wat moeten we tegen elkaar zeggen?
Ik heb weinig wijze woorden.
Omdat Adam ouder is, moet hij maar wijsheid delen.
Of we zeggen niets.
Kan ook.
Maar we zijn trots op je nu we je hebben leren kennen.
Ik heb niks gedaan.
Ik modder wat aan. - Maar je kwam erdoorheen.
Het waren zware tijden, maar je bent er nog.
Daar zijn we trots op.
Pap?
Blijf nog wat langer. - Nee, dat kan niet, jongen.
Ik hou van je, schat.
Echt?
Soms wist ik dat niet.
Ondanks onze problemen ben ik blij dat we samen waren.
Ik ook.
En...
Ik kon het nooit zeggen. Ik kreeg het er niet uit.
Maar ik hou heel veel van je.
Nog meer nu ik je ken.
Het is belangrijk dat je me gelooft.
Dat doe ik.
En ik hou veel van jou.
Pap?
Pap...
Pap, hoorde je dat?
Adam, ben je daar? Ik zie je niet. Waarom niet?
Ik ben hier, mama.
Daar ben je.
Ik voel je wel.
Je huid voelt fijn en warm.
Luister goed.
Beloof me dat je het probeert met die Harry.
Ik had hem aardig gevonden.
Misschien moet je voor hem zorgen.
Hij kijkt zo verdrietig.
Hoor je me? - Ja.
Ja, ik hoor je.
Mooi.
Ik hoop dat jullie elkaar iets gelukkiger maken.
Zo'n lieve, zachte jongen.
Eet smakelijk. - Bedankt.
Harry?
Wat doe jij hier?
Ik zocht jou.
Waarom ben jij hier?
Ik heb afscheid van ze genomen, dus ik kwam naar jou.
Het is goed. - Maar dat is het niet. Of wel?
Ik was zo bang die avond. Ik had iemand nodig.
Ik weet het.
Het spijt me.
Ik was te bang...
om je binnen te laten.
Ik ben daarbinnen, hè?
We gaan naar boven. - Nee.
Je moet het zeggen.
Want ik ruik het.
Ik proef het in mijn keel.
Waarom vond niemand mij?
Waar waren mijn ouders?
Ik heb je gevonden. - Ja...
maar Adam, ik wil niet dat je me daar zo ziet.
Je bent niet daar. Je bent niet daar.
Je bent hier.
Bij mij.
We gaan naar boven.
Ik zag haar.
Je moeder.
En je vader. In je huis.
Ze zagen jou ook.
Echt?
Mijn vader vindt je een knappe man.
Ze zouden je hebben gemogen.
Allebei.
Fijn.
Heb je gezegd wat je wilde zeggen?
Weet ik niet. Maar we waren samen.
Fijn dat jullie samen waren.
Ik ben bang.
Weet ik.
Maar ik ben bij je.
Laat dit niet weer in de war raken.
Oké, kom op.
Het is zo stil.
Ik kon nooit tegen die stilte hier.
Zet je muziek op?
Wat wil je horen? - Kies maar.
'Ik bescherm je tegen de klauwen.
Ik jaag de vampieren bij je deur weg.'
NAAR DE ROMAN 'STRANGERS' VAN TAICHI YAMADA
Vertaling: Jolanda Jongedijk