Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Od dziecka lubiłem tworzyć.
W moim umyśle nieustannie coś powstaje.
Z biegiem lat twórczość stała się dla mnie mechanizmem przetrwania.
Pomaga mi radzić sobie z życiem.
JON BATISTE: AMERYKAŃSKA SYMFONIA
Zanim rozpoczniemy program, informuję,
że ogłoszono nominacje do Grammy.
Artystą, który uzyskał najwięcej, bo aż 11 nominacji,
jest pan Jon Batiste.
Lider naszego zespołu.
Najlepszy tradycyjny występ R&B, najlepszy album R&B,
improwizowany jazz solo, jazzowy album instrumentalny,
najlepszy występ i piosenka american roots,
współczesna kompozycja klasyczna, ścieżka dźwiękowa do filmu Co w duszy gra,
najlepszy teledysk za „Freedom”,
nagranie roku za „Freedom” i album roku za We Are.
O rany.
Dajcie spokój.
Nie kocha się muzyki za to, że brzmi ładnie.
Kocha się ją za to, że jej brzmienie jest nieuniknione.
Za to, że gramy dźwięki, które muszą po sobie nastąpić,
czy tego chcemy, czy nie.
Melodia zawsze gdzieś jest.
Trzeba tylko ją okiełznać.
Być na nią otwartym.
Co za hałas.
- Szczęśliwego Nowego Roku. - Nawzajem.
Jest nowy rok.
Omija nas świętowanie.
- Za rodzinę i wolność. - Za rodzinę i wolność.
Dziękuję.
…zapomnieć, kogo znało się
Nie przypominać już
- Jak się czujesz? - Zmęczona, ale dobrze.
Jon Batiste.
- Hej. - Podobno masz dostać Grammy.
- Reprezentujesz… - O rety.
Czułem się jak w skeczu z SNL.
Gdy mówili: „Jon Batiste.
Jon Batiste, americana, Jon Batiste, muzyka klasyczna,
Jon Batiste…”. Chcą mi coś udowodnić czy co?
Wszyscy tak się cieszymy,
że zagrasz Amerykańską Symfonię w Carnegie Hall.
Jestem zaszczycony, że będę mógł pokazać utwór o tak dużej skali.
To będzie moja pierwsza premiera symfonii.
Wyjątkowy moment. Uważam, że symfonia może być czymś,
czego jeszcze nie widzieliśmy. Chcę ją odkryć na nowo.
Gdyby orkiestra symfoniczna powstała w 2022 roku,
jaka by była?
Jak brzmiałaby grana przez nią muzyka?
Byliby tam muzycy klasyczni,
awangardowi,
folkowi, jazzowi.
Znalazłoby się miejsce dla wszystkich.
Miejsce na różnice,
dziwactwa i piękno.
Taka ma być Ameryka.
W idealnym świecie moglibyśmy tak ze sobą współistnieć.
Gdybyśmy żyli zgodnie z tworzoną przez nas wizją.
Zagramy to tylko raz w Carnegie Hall.
Dobrze. Pięknie, Jon. Dziękuję.
Wszystkiego dobrego.
Potrzebujemy lidera dla każdej muzycznej sekcji.
- Jasne. - Koncertmistrzów dla…
Dla każdego fragmentu.
- Właśnie. - Tak.
Musimy określić, jaki ma być duch tej muzyki.
To podstawa.
W efekcie powstanie partytura, która zawiera wszystko.
Zgoda.
Niektóre części nie muszą mieć partytury.
Mogą zawierać tylko wskazówki.
- Albo obrazy. - Właśnie.
Cokolwiek wymyślimy, na pewno się sprawdzi.
Potem przyjdzie pora na próbę.
- Po niej wprowadzimy więcej poprawek. - Racja.
O Panie
Ten dzień, o Panie…
Chciałbym, żeby chór miał moc.
Właśnie.
O to mi chodzi.
- O tym myślałem. - Dobrze to brzmi.
A potem…
Niech to przez chwilę wybrzmi.
Zostanie w tle i dojdzie do tego…
- Tak. - Zapomniałem linię basu.
Wtedy wejdzie druga część.
O tak.
To będzie brzmiało świetnie.
I wyglądało.
Ależ się będzie działo po tym otwarciu.
- Super. - Tak.
AMERYKAŃSKA SYMFONIA
Wiążę ze skomponowaniem tej symfonii ogromne ambicje.
Chcę poszerzyć kanon muzyki symfonicznej.
Zakwestionować utarte przekonania.
Nie mam jednak możliwości koncentrować się tylko na tworzeniu.
Jon Batiste!
Zawsze chciałem być liderem.
Robić coś w rodzaju tego, co robię teraz.
Mam w tym coraz więcej wolności.
Dorastałem w Nowym Orleanie. Muzyka była członkinią rodziny.
Zacząłem uczyć się muzyki od taty.
Mama wierzyła, że podstawą jest klasyczne pianino.
Trzeba poznać rzemiosło.
W końcu musiałem wybrać.
Zostać u siebie i znaleźć pracę jako muzyk
albo iść na studia.
Wylądowałem w Juilliard.
- Cześć. - Cześć.
Juilliard School to ośrodek klasycznej kultury,
europejskiej muzyki klasycznej.
Nie ma nic wspólnego z czarnym południem.
Ja, dzieciak z Nowego Orleanu, wyróżniałem się tam.
Od razu po rozpoczęciu roku zorganizowałem sobie regularne występy
i założyłem zespół.
Nikt nie rozumiał, co chcieliśmy robić.
„Dlaczego ten zespół nazywa się Stay Human?”
„Dlaczego grają w metrze za darmo?”
„Czemu on gra na zabawce, a nie na pianinie?”
„Dlaczego marnuje swój talent?”
Spotkaliśmy się z odrzuceniem.
Ze strony uczelni i nie tylko.
Spędziłem tam siedem lat.
W młodości.
Tak wiele się zmieniło.
Teraz jest tam moje zdjęcie.
Z melodyką.
Kazali mi przestać na niej grać
i wysłali mnie do psychiatry.
Myśleli, że oszalałem.
A teraz mają tam moje zdjęcie.
To po prostu
nie do pojęcia.
Zawsze działałem we własnym rytmie, na dobre i na złe.
Od początku czułem, że tam nie pasuję.
Musiałem stworzyć coś swojego.
Własną przestrzeń, własny świat.
Gdy byłem w Juilliard, Stay Human był zapraszany
do występów na nowojorskiej scenie alternatywnej
dzięki graniu na ulicach.
Wtedy poznałem Questlove’a, Lenny’ego Kravitza, Red Hot Chili Peppers.
Lenny powiedział Madonnie,
że jest taki Jon Batiste z Nowego Orleanu.
Niewiarygodne.
Zrozumcie.
Mieszkałem w Washington Heights i żywiłem się fasolą z puszki.
Byłem wolny.
Tu Stephen Colbert. Jestem w Nowym Orleanie.
Dziękuję bardzo.
Pytacie, kto będzie liderem mojego zespołu.
Podoba mi się ten gość.
Cześć, jestem Jon Batiste.
I nagle bum!
The Late Show, początek nowej ery.
Zostałem wyrwany z tamtego świata.
Zacząłem wieść królewskie życie.
Jon, wspaniała muzyka. Dzięki, że jesteś.
- Dobrze się bawisz? - To świetnie płatna robota.
- Dobrze wiedzieć. - Tak.
- Oczywiście robisz to z powołania. - Woła mnie szmal.
Wszystko się zmieniło.
Skąd ja się tam wziąłem?
Piętro dwunaste.
Cieszę się, że widzimy się na Zoomie. Chcę wam opowiedzieć
o utworze, nad którym będziemy pracować
i o tym, czemu jest dla mnie ważny.
Roboczy tytuł to „Amerykańska Symfonia”.
Pracuję nad nią już prawie cztery lata.
Skomponowałem już czteroczęściowy utwór trwający 40 minut.
Nie jest gotowy, bo brakuje mu
wkładu i inspiracji od was.
Chcę, żebyście go ze mną współtworzyli
i podzielili się wszystkimi swoimi umiejętnościami.
Świt, dzień i zmierzch…
Jesteście wspaniałymi muzykami.
Jeśli jest coś, co chcielibyście pokazać,
coś, co was wyróżnia,
będzie to dla nas punktem odniesienia.
Świt, dzień i zmierzch
Przychodzi po nas noc
Przezwyciężymy ją
Muzyka wynika z doświadczeń życiowych.
Świt, dzień i zmierzch
Przychodzi po nas noc
Nazywam to muzyką towarzyską.
Nasi przodkowie zbierali się w kręgach, żeby grać muzykę, tak jak my teraz.
Gramy podczas protestów, żeby wyrazić nasz ból i radość.
Stworzymy coś naprawdę niezwykłego,
co przemówi do ludzi na bardzo głębokim poziomie.
Przychodzi po nas noc
Przezwyciężymy ją
Taki jest zamysł.
Cieszę się, że jesteście ze mną.
Dziękuję, że poświęciliście mi czas.
To zaszczyt brać w tym udział.
A teraz płacz.
- Melodią? - Jak chcesz.
Lubię tworzyć wrażenie, że wszystko się liczy.
Gdy ludzie czują się zbyt komfortowo, muzyka nie jest odpowiednio intensywna.
W życiu też nie rozwijamy się, gdy jest nam zbyt wygodnie.
Uderz to.
Stary, tak.
Myślisz, że się załamię?
Wyluzuj, proszę.
Wszyscy czarni mężczyźni się załamują
na jakimś poziomie.
Wiem.
Boisz się tego czasami?
Tak, to poważna sprawa.
- Wiesz, dokąd zmierzasz. - To fakt.
Przez to prawie mi się odechciewa.
Nieprawda. Za bardzo tego pragniesz.
Co we mnie widzisz?
Że…
Widzę, że pracujesz, że się starasz,
napędzasz machinę i dążysz do celu.
A co może sprawić, że się załamię?
Jeśliby tak było, zaszyjesz się w domu, a potem się pozbierasz.
Najpierw muszę odnieść sukces.
Już to zrobiłeś.
Ale czy się załamię?
Jeśli nadal będę odnosił sukcesy?
Nigdy nie jeździłem na sankach.
Nie wiem, po co się to robi.
- Trzeba to nagrać. - Tak.
Uwiecznić jego minę.
Jak to się robi?
Musisz odpuścić i się poddać.
Lubię żyć na krawędzi.
Ja też.
Ty też to lubisz, przyznaj.
- Lubi. - Widać to w jego oczach.
Może udawać, że jest inaczej, ale skrycie uwielbia dreszczyk emocji.
- O nie. - O nie?
Nie chcę tego robić.
- Będzie fajnie. - Popatrzę na ciebie.
- Zrobimy to razem. - Nie.
- Musisz tylko siedzieć. - Nie.
Jon nigdy nie jeździł na sankach.
Doskonale.
Dobra, Jon.
- Mam cię popchnąć? - Nie. Usiądź za mną.
Nie. Usiądę z przodu.
Zimno.
Zimno i niewygodnie.
Co się dzieje?
Jedź prosto.
O rany.
Patrz.
Przepraszam.
Nie można we mnie rzucać. Mam białaczkę.
- Co chcesz z tym zrobić? - Nie wiem.
Odłóż broń.
- Koniec gry. - Gra się skończy, gdy…
Koniec gry. Remis.
Nie.
Zimno.
Podziwiam Suleikę i to, jak radzi sobie z trudnościami.
Niesamowicie pokonuje przeciwności losu.
Bardzo mnie inspiruje.
Gdy miałam 22 lata, zdiagnozowano u mnie białaczkę.
Obiecałam sobie, że jeśli wyzdrowieję,
dobrze i odważnie wykorzystam swoje życie.
Pisarka Suleika Jaouad opisywała swoją walkę z rakiem
w popularnej rubryce New York Timesa „Przerwane życie”.
Jej książka nosi tytuł
Między królestwami. Wspomnienia z przerwanego życia.
Długo zanim weszliśmy w związek,
mieliśmy z Jonem wspólny język twórczy.
Oboje postrzegamy życie samo w sobie jako akt twórczości.
Pomaga nam to radzić sobie z różnymi życiowymi wyzwaniami
i przekształcać je w coś pożytecznego,
ważnego, a nawet pięknego.
Ciągle się od niej uczę,
jak patrzeć w mrok i stawiać mu czoła.
Nie można dać mu się pochłonąć.
- Cześć, jak się masz? - W porządku.
Opowiedz mi wszystko albo nic.
O rety.
Za mną kilka ciężkich miesięcy.
Za tydzień idę do szpitala na miesiąc albo dwa.
Jednego dnia czuję się okropnie, innego nieźle.
Jestem dobrej myśli. Dziś był miły dzień.
Poszliśmy na sanki, było fajnie.
Strasznie jest znowu mieć raka po prawie dziesięciu latach remisji.
Czeka mnie drugi przeszczep szpiku kostnego,
bardzo ryzykowny zabieg, ostatnia deska ratunku.
To bardzo dziwny moment w naszym życiu.
W moim pierwszym dniu chemioterapii ogłoszono 11 nominacji do Grammy dla Jona.
W ciągu ostatnich miesięcy wydarzyło się wiele dobrych rzeczy
i wiele niezwykle trudnych.
Naprawdę nie wiem, jak godzić ze sobą takie skrajności.
PISMO ŚWIĘTE
Mogę ci coś pokazać? Mam problem.
Tak.
Leci mi krew przy porcie.
Podobno to przez niski poziom płytek krwi. Muszę to obserwować.
W razie czego mam iść do szpitala.
Chcesz pojechać teraz? Potem wrócimy.
Absolutnie nie. Nic się nie dzieje. Już nie krwawię.
Za pierwszym razem też tak było.
Nagromadziło się.
Będę to obserwować.
Naprawdę ci się podobają te sukienki
czy mam iść na zakupy?
Podobają mi się. Najbardziej ta z cekinami.
- Najlepsza? - Z tych dwóch, które widziałem.
Jest coś, na czym szczególnie wam zależy?
W błogosławieństwie?
Rodzina, wolność i zdrowie.
Wszystko się ułoży.
Jestem teraz w trybie przetrwania.
Nasze życie jest pełne sprzeczności.
Co masz na myśli?
Dużo się dzieje.
To tylko zarysy każdej sekcji.
Główna linia basu.
W tej symfonii jest duch optymizmu.
Tak.
Jest jak wschód słońca.
A potem
drugi motyw.
- Rozumiesz mnie. - Tak.
Wchodzisz w przestrzeń.
To ładne.
Co to jest?
- Coś mi przypomina. - Mnie też.
Co to jest?
To jest ważne uczucie.
- Gdy melodia coś przypomina. - Tak.
Brzmi znajomo, choć to coś nowego.
Właśnie.
Utwór jest dobry, gdy myślisz, że już go słyszałeś.
- Tak jest. - A to tylko złudzenie.
To dobry znak.
Podczas sakramentu małżeństwa powstaje nowa rodzina.
Jak głosi Pismo,
ci dwoje staną się jednym ciałem dla swojego wzajemnego dobra,
dla rozkwitu społeczeństwa i ku chwale Boga.
Suleiko i Jonie, proszę was, w obecności Boga
i świadków, abyście wygłosili słowa przysięgi.
Jon, powtarzaj za mną.
Ja, Jon, biorę ciebie, Suleiko, za żonę.
Ja, Suleika, biorę ciebie, Jonie, za męża.
Ślubuję, że od dziś będę przy tobie.
Na dobre i złe.
W bogactwie i w biedzie.
W zdrowiu i w chorobie.
Będę cię kochać, szanować, pielęgnować i chronić.
Póki śmierć nas nie rozłączy.
Te obrączki,
które wybraliście, są symbolem waszego małżeńskiego przymierza.
Niech Bóg pobłogosławi te obrączki jako znak przysięgi,
którą połączyliście swoje życia.
Ogłaszam was mężem i żoną.
Co Bóg złączył, tego człowiek niech nie rozdziela.
- Amen. - Amen.
Możesz pocałować pannę młodą.
- Kocham cię. - Pięknie wyglądasz.
Witaj w klubie.
Poznaliśmy się na obozie jazzowym w Skidmore.
Byliśmy dziwnymi nastolatkami.
Miała bas i książki.
I birkenstocki. To jest energia.
Myślałem: „Kim ona jest?”.
Mówiła szalone rzeczy.
Do mnie. Nawet mnie nie znała.
„Przejmiemy władzę nad światem. Odmienimy świat”.
- Pamiętam. - Ja na to: „Wchodzę w to”.
Powiem jedno o Jonie.
Jon ma największą zdolność do zmian,
improwizacji i rozwoju ze wszystkich ludzi, których znam.
Ta chwila zaprasza nas do tego, by poczuć, czym jest prawdziwy związek.
To nie tylko szampan i piękne chwile, ale również te trudne.
A ty, Suleiko, jesteś niepokonana.
Chciałbym, żebyśmy uczcili nie tylko nasz związek,
ale też to, kim jesteś i czego dokonujesz.
CENTRUM ONKOLOGII SLOANA I KETTERINGA
Jestem doktor Ghosh. Będę twoim lekarzem prowadzącym.
- Czeka cię przeszczep. - Tak.
Wiem, że już przez to przechodziłaś.
Dziesięć lat temu.
Drugi przeszczep bywa czasami trudniejszy,
ale jesteśmy gotowi na wszystkie ewentualne niespodzianki.
- To tyle. - Dziękujemy.
Doceniam to.
W jakim wieku pacjenci dochodzą do tego stadium?
Niech pomyślę…
Średnio między 50 a 70 lat, jeśli nie liczyć skrajnych przypadków.
Zaskoczyło mnie to ostatnio, bo miałam wtedy 22 lata.
Co mogę dla ciebie zrobić?
Nic.
Wyzdrowieć.
Boję się dużo mniej niż ostatnim razem.
Może to dlatego, że jestem starsza
albo bardziej pozbierana.
Albo wiem, czego się spodziewać.
Albo kompletnie to wypieram.
Co o tym sądzisz?
Czas płynie.
Świetnie to brzmiało.
- Jak tam? - Wchodzimy w to, do dzieła.
- Fajnie, że to połączymy. - Wiem.
Cieszę się, że tu jestem. Kiedy Matt zadzwonił…
- Nie wahałem się. - O rany.
Co tu się… Muszę przyzwyczaić się do opóźnień.
Czyli 4/4 jest na dwa. W 5/8 będzie trzy i dwa.
To będzie później.
5/8, trzy i dwa.
W 3/2 będą trzy główne uderzenia.
Jasne?
Nigdy nie widziałem dyrygenta w adidasach.
Ja też nie.
Dęte.
Przepraszam.
Witam wszystkich.
Dziękuję, że jesteście. Uwielbiam was.
Dziękuję, że będziecie to grać.
Dzieło nie jest skończone.
Brzmi tak, jak brzmi, dopóki nie zabrzmi, jak powinno brzmieć.
Zagrajmy to, co jest w nutach.
Pewnie nie wyjdzie nam tak, jak jest tam napisane,
ale od tego zaczniemy.
Trzeba się zmierzyć z gorzką prawdą,
że to może się nie udać.
A jednocześnie mieć niezachwianą wiarę.
Zupełnie niezachwianą.
I robić to jednocześnie.
Kreatywność pomaga mi zrozumieć świat,
zwłaszcza w trudnych chwilach.
Na oddziale transplantacji
jedno z lekarstw sprawiło, że rozmył mi się wzrok.
Nie mogłam sięgnąć po to, co lubię najbardziej,
czyli słowa i pisanie.
Musiałam znaleźć sobie inny sposób ekspresji.
Zostało nim malarstwo.
Mogę ci szybko pokazać mój najnowszy obraz?
O rany.
Czekaj.
- Podoba ci się? - Bardzo.
Bardzo wiele tu zawarłaś.
Trochę jak gorączkowe majaki, arka Noego,
nieco anielskie,
ale też apokaliptyczne, dystopijne…
Jak symboliczne sny biblijne.
Do tego dążę.
Chyba będzie z tego jakaś seria.
Chciałabym.
Dobrze, skarbie.
Pa.
Miłego pływania.
Możesz się tam poczuć jak w łonie.
To prawda.
Muszę iść do pracy, chociaż wolałbym tu zostać.
Idź pracować. Pa.
Dobrze.
Jest artykuł o tym, że nie powinienem być nominowany
do Grammy w kategorii muzyki klasycznej,
bo jestem muzykiem pop.
O to się burzą.
Jesteś muzykiem i kropka.
Doskonale.
Powinni docenić, że umieściliśmy klasyczny utwór
w albumie, który nie jest klasyczny.
To dla nich jeszcze gorsze,
bo znaczy, że muzyka klasyczna wymyka się konwencjonalnym definicjom.
W jednym artykule
jestem ulubieńcem mediów,
który walczy z Taylor Swift i Olivią Rodrigo.
W drugim doprowadzam do szału muzyków klasycznych,
bo mam nominację do Grammy w muzyce klasycznej.
A nie jestem wystarczająco klasyczny, bo jestem muzykiem pop.
Nie znam się na muzyce klasycznej.
Jestem muzykiem pop.
Nie gram muzyki.
Jestem podziwianą gwiazdą popu.
Nie umiem komponować, jestem muzykiem pop.
Jestem celebrytą, ale jestem muzykiem jazzowym.
Po co w ogóle być zazdrosnym?
Po co?
Bądźcie sobą.
Co to?
- To symfonia. - Tak?
Pracuję nad nią.
- Słyszysz? - Tak, ładnie brzmi.
Zagrasz trochę więcej?
Tak, ale nie mam jeszcze całości, tylko kawałki.
Rozumiem.
Dopracowuję ją.
Chcę połączyć ze sobą muzyków jazzowych, klasycznych i innych.
Dobrze.
- Pamiętasz mój pierwszy dzień? - Tak.
- Doskonale go pamiętam.
Usilnie próbowałeś mi zaimponować.
- A ja narzekałem na to, jak grasz. - Miałem jakieś 18 lat.
- Było cudownie. - Było wspaniale.
- Pograjmy Beethovena. - Zobaczmy.
To będzie…
Pamiętasz tę melodię?
Musisz oddychać. Nie oddychasz.
Oddziel od siebie te frazy.
Czyli…
Posłuchaj mnie. Ile razy wziąłem oddech?
- Wiele. - Tak.
Ty inaczej czujesz ten utwór.
Nie. Musisz dużo oddychać, jeśli chcesz coś wyrazić.
Jasne.
Jeśli nie oddychasz, jesteś jak komputer.
Niczego nie wyrażasz.
Tchnij w to życie.
Oddychaj.
Właśnie tak.
O to chodzi. To ma brzmieć jak rozpaczliwy krzyk.
Desperacki.
Zwykle nie zwracam uwagi na to, co inni piszą o mnie w artykułach.
Po prostu nie lubię być szufladkowany.
Ludzie często myślą,
że czarni twórcy nie mogą wykraczać poza pewne schematy.
Są tak przyzwyczajeni do tego, co znają,
że wszystko, co nowe,
musi być uproszczone, żeby to przyjęli.
Umniejsza się nasze osiągnięcia.
Nie uznaje ich za część kanonu.
Naszą symfonią chcemy się temu przeciwstawić.
Trochę mi się odechciewa.
- Nie ma mowy. - Musisz mnie rozruszać.
Żadnych wymówek. Posłuchaj.
Dobrze.
Może Szymon mówi?
W to się bawiliśmy?
Tak.
Dobra.
Zróbmy to.
Bardzo chciałbym ulżyć jej w bólu.
Ale nie mogę.
To jest chwila próby.
Nikt nie jest temu winny i nikt nad tym nie zapanuje.
„Kanał odłączony”.
Kiedyś umiałam to zrobić.
Co się odłączyło?
Spokojnie, Scottie.
Nie będzie Jona Michaela Batiste’a bez Scottiego Pippena.
Każde mistrzostwa…
- Mówi: „Powiedz, jak jest” - Powiedz prawdę
- Kochaj swoje życie - O tobie mowa
Kiedy robisz swoje
Tak
- Chcę powiedzieć, jak jest - Mów prawdę
- Kochaj życie - O tobie mowa
Kiedy robisz swoje Prawdę mów
- Cześć. - Cześć, kotku.
Skończyłem.
Jadę do Phoenix.
- Tęsknię. - Ja za tobą też.
- Cześć, skarbie. Co się dzieje? - Słabo się czuję.
Mam okropne nudności, skurcze żołądka.
- Nie wiem. - To bardzo trudne.
Życie bywa brutalne.
Na świecie wiele się dzieje,
ale chciałbym was zaprosić do tego, żeby na chwilę to zostawić.
Jest tego tak wiele.
Zapomnijmy o tym
i przeżyjmy wspólnie tę piękną chwilę międzyludzkiego kontaktu.
Zróbmy to.
Czuję się fatalnie, więc łamie mi się głos.
Wczoraj miałam okropne przeżycie.
Co się stało?
Całe łóżko miałam we krwi, bo pękł mi cewnik centralny.
O Boże.
- Cześć. - Cześć.
Co słychać?
Maluję, przelewam pomysły na papier
i staram się wyzdrowieć.
Doprowadzimy do tego.
Dojdziemy tam.
I…
Ostatni utwór chcę zadedykować Suleice.
Możemy zmienić muzykę? Może to przez nią chce mi się płakać.
Gra mi na emocjach.
Podepnę ci teraz kroplówkę z komórkami.
Przepraszam.
Już prawie.
Cześć, Lizzie G. Cześć, Lizzie P.
Cześć, Susu.
Mówiłam Carmen, że maluję żyrafy,
bo tylko to powstrzymuje mnie przed płaczem.
Kochana, mogę zobaczyć? Przybliż do kamery.
Daj mi dwie sekundy. Godzina rozpoczęcia to…
Jest 10:10.
Rzeczywiście.
Trzeba było poczekać do 11:11.
10:10 też jest dobra.
Tak jest, Carmen. Widzę, że ramionka chodzą.
Lizzie Presser, dołącz.
Hurra!
Wspaniały przeszczep szpiku.
- Kochamy was. Na razie. - Buziaczki, pa.
Kocham cię.
Dokąd idziesz?
- Wychodzisz? - Nie.
To dobrze.
Może usiądę, żeby sprawdzić…
Na razie się denerwujesz i boisz.
Zgadza się.
To trudne.
Kiedy poczujesz, że zastygasz,
ważne, żeby skoncentrować uwagę na intencji.
„Jestem niespokojny, serce mi wali.
Ciężko mi oddychać”. Cokolwiek.
„Ale skupię się na tym, co chcę, żeby się wydarzyło,
a nie na tym, co mnie przeraża,
na czarnym scenariuszu”.
Nie zasilaj tego swoją energią. To ci nie pomaga.
Wracaj do tego, co chcesz, żeby się stało.
Tak.
Jakie masz plany na dziś? Co teraz robisz?
Czeka mnie długi dzień w pracy.
Jak się czujesz na myśl o niej?
Do bani.
Do bani?
Nie mam ochoty nic robić.
- Jak sobie z tym poradzisz? - Po prostu.
Założysz maskę profesjonalisty i zrobisz, co trzeba.
Robię tak od wielu lat.
Jasne.
To jedna z najpoważniejszych sytuacji w twoim życiu.
Czasem chciałbym, żeby ten pociąg się zatrzymał.
Wiesz co?
Myślę, że teraz jest dobry moment, żeby sobie na to pozwolić.
Przy tym, co dzieje się z Su, to świetny moment, żeby się zatrzymać.
To by było wskazane.
Z drugiej strony
sam jedziesz tym pociągiem.
Tak.
Gdy w Afryce grają koła bębniarskie,
wszyscy grają solówki i improwizują do rytmu.
Gdy zrobi się to w jazzie, wyjdzie coś takiego.
To nie tak, że jedna osoba gra solo, a reszta tło.
Tu jest inny zamysł.
Wszyscy mamy solo.
Musimy to odnaleźć.
No.
- Widzisz, jak w to wchodzę? - Tak.
Dobra energia.
Oni robią… A ty zmieniasz dźwięk.
Fajnie.
Po chwili.
Upajaj się tym, daj temu żyć.
Każdy chce być wolny.
Nie byłem w stanie uspokoić umysłu.
Od trzech dni chyba nie spałem.
O rany.
Ten niepokój.
Muszę jakoś zasnąć.
Od paru lat zmagam się z lękami i atakami paniki.
Raz myślałem, że moje serce się zatrzyma.
Nie wiedziałem dlaczego.
Może to przez nerwy.
Może przez szpitalną leżankę.
Może przez całą tę presję.
O rany.
Może chodzi o nadzieje, jakie wiążę z tym utworem.
O to, że chcę godnie reprezentować moją rasę i kulturę.
O spełnienie oczekiwań
związanych z wykorzystaniem mojego twórczego potencjału.
Czasem trzeba wywrzeć pewien nacisk.
Smutno tu bez twoich obrazów.
Mamo, tych pięć tygodni ci się dłużyło?
Czy szybko zleciało?
To było poza czasem. Sama nie wiem, ile minęło.
Może pięć lat, a może pięć godzin.
Racja.
- Szybko. - To przytłaczające?
- Jon? - Jeszcze nie wiem.
Dam ci znać za pięć lat.
Właśnie.
Szukaj dużego.
Z najtrudniejszych okresów życia powinno się wychodzić
z większą siłą i odwagą.
Być bardziej wojowniczym dzięki temu, przez co się przeszło.
Nie chcę być twarda.
Chcę czuć to, co się ze mną dzieje.
Zarówno to, co piękne, jak i to, co straszne.
Chcę być otwarta na wszystko.
To takie słodkie.
Dziękuję bardzo.
Dziękuję.
- Gratulacje. - Dziękuję.
To urocze.
To bardzo miłe.
W porządku.
- Wszyscy są? - Tak.
Jon, to wspaniałe, że dostałeś tyle nominacji
i to w tak wielu różnych kategoriach.
Nagrody nie świadczą o mojej wartości, ale chciałbym wygrać choć jedną.
Masz do tego bardzo zdrowe, pozytywne podejście.
To dla ciebie ważne, żeby emanować optymizmem?
Zachowujesz się tak celowo?
Myślę, że to naturalne, a ludzie tego chcą.
Cokolwiek robię, zawsze się staram…
Nawet podczas tego wywiadu. Jestem za niego wdzięczny.
Cieszę się, że moje słowa zostaną zapisane.
Wierzę, że wszystko, co robimy, wywołuje jakiś wpływ.
Ja chcę wywoływać radość.
Sprawiać, żeby inni czuli się lepiej.
To bardzo ważne.
Ale czarni ludzie od wieków
błaznują, uśmiechają się i tańczą do kamery.
Wszyscy się do tego przyzwyczaili.
Do dziś wielu trudno jest pogodzić się z tym,
że mamy czarnych artystów i intelektualistów.
Trzeba przezwyciężyć pewien opór,
żeby dostrzec, jak wiele mamy do zaoferowania światu.
Czasem dostrzega się to dopiero po fakcie.
Chciałbym, żeby to wybrzmiało.
Gdy ci smutno, tak jak wielu z nas
Melodię sobie mrucz
Na życiu się skup
W końcu los twój odmieni się znów
Dziś święto wszystkich rodzajów muzyki.
W Las Vegas odbędzie się 64. gala rozdania nagród Grammy.
Najwięcej nominacji dostał Jon Batiste.
Co za gajer.
Nie wiem, co się dzieje. Jestem prowadzony z miejsca na miejsce.
Musisz się odnaleźć i skoncentrować.
Medytuj, módl się, skup się.
Nie mogę się doczekać.
- Praca jeszcze nie jest skończona. - To nie koniec.
Popołudniowe?
Wieczorne. Popołudniowe już wzięłam.
Chciałabym zmniejszyć obciążenie lekami w nocy.
Gdy wezmę je w krótkich odstępach…
Rzecz w tym, żeby zachować ciągłość ich stężenia w ciele.
Gotowy.
Następny artysta ma w tym roku szansę na największą liczbę nagród.
Tego wieczoru zdobył już cztery.
Wciąż może wygrać nagranie i album roku.
Zaraz pokaże, co sprawia, że jest wyjątkowy. Jon Batiste!
O Boże, jakie to piękne.
Kiedy w taki sposób ruszam się
- Nie wiem skąd, nagle czuję - Wolność
Muzyka w czasie niesie mnie
- Puszczam wszystko i czuję - Wolność
- Mogę żyć - Tak, jak chcę
- Osiągnę to - Czego chcę
Bo mam wolność
Niesamowite sukienki.
Upadamy, żeby wstać
Kto tylko może, niech zobaczy nas
Nie stój prosto
To nie wojsko
Naprawdę bosko
To jest kasa, kasa, kasa
Są świetni.
Niech wszyscy wstaną.
Pokaż, jak się gibasz
Jak kołyszesz się
Wszyscy dotknijcie ekranów
i przyjmijcie błogosławieństwo.
Czy uwolnisz się?
- O tak - Tak
- O tak - Pokaż, jak się gibasz
Pokaż, jak się gibasz
Chcę was usłyszeć.
Jeśli nikt wam nie dał pozwolenia
na bycie tym, kim jesteście, teraz ja je wam daję.
Bądźcie sobą.
- Czy uwolnisz się? - O tak
- Pokaż, jak się gibasz
Kiedy w taki sposób ruszam się Nie wiem skąd, nagle czuję
Wolność
To było niewiarygodne.
Wspaniałe.
Dobra robota.
Bez trudu postawił wszystkich na nogi.
Nowy Orlean w najlepszym wydaniu.
Wygrał Grammy.
Dobry wieczór. Niech rządzi miłość.
Zacięta rywalizacja.
Już ponad pół wieku artyści mogą
wyrażać się twórczo poprzez albumy muzyczne.
Muzyka stała się ważną częścią naszego życia,
która wpływa na zmiany w kulturze.
Oto dziesięciu artystów, których twórczość oceniliśmy najwyżej.
ALBUM ROKU
On i tak już wygrał. Cztery Grammy to dużo.
Nagrodę Grammy otrzymuje…
Album We Are.
Jon Batiste!
O rany!
Niewiarygodne.
Hej!
O rany.
- Wyjdziesz za niego? - Już to zrobiłam.
Rany. Dziękuję.
Cholera!
Naprawdę głęboko wierzę,
że nie ma najlepszych muzyków,
artystów, tancerzy, aktorów.
Sztuka jest
subiektywna.
Pojawia się w naszych życiach wtedy, kiedy najbardziej jej potrzebujemy.
Piosenki i albumy
w magiczny sposób docierają do osób, które potrzebują je usłyszeć.
Wiecie.
Dziękuję Bogu.
Codziennie pokornie pracuję nad rzemiosłem.
Uwielbiam muzykę. Gram od dzieciństwa.
Dla mnie to więcej niż rozrywka. To praktyka duchowa.
Wszystkim prawdziwym artystom i muzykom chcę powiedzieć:
nie przestawajmy.
Bądźmy sobą. I tyle.
Kocham was, nawet nieznajomych.
Dobranoc!
Jon Batiste!
Wygrywa ponownie. Gratulacje.
Było doskonale. Ty byłeś doskonały.
Ryan!
Gratulacje!
Pięknie. Cały w złocie.
- Brawo. - Świetna robota, Jon.
Pomogę ci, a potem…
- Jon. - Jon.
Jon, rozdasz autografy?
Jon, skarbie, podpiszesz się?
W Vegas było rozdanie Grammy.
Pozdro dla mojego zioma, Jona Batiste’a.
Świetny muzyk. Zdobył Album Roku.
Jak mamy rozumieć
tę perwersyjną sytuację z gali Grammy?
Pokonał Billie Eilish w kategorii Album Roku.
Pokonał Lila Nasa X-a. Ich albumów słuchało wielu ludzi.
Jon Batiste dał występ, który pasowałby do The Ellen Show.
Gość zatrzymał się na teledysku Pharrella do „Happy”.
Nie chcę być obraźliwa. Jest wspaniałym…
Pierwszy raz od 14 lat czarny muzyk wygrał album roku.
- Wiecie o tym? - Jak to? Naprawdę?
Moim butom przydałoby się trochę…
Nie zajmuję się lakierowaną skórą.
- Przepraszam. - To ja przepraszam.
W porządku. Przyjdę następnym razem.
Do innych skór mam najlepsze produkty.
Tylko pasty, żadnych wosków.
Następnym razem.
- Dobrze. - Dziękuję.
- Usiadłem na pana stanowisku. - Jest pan sławny?
Jest z panem kamerzysta.
To mój przyjaciel. Nagrywa nas.
- Rozumiem. - Po prostu.
- Czym się pan zajmuje? - Muzyką.
- Tak? - Tak.
Tak jest. Wczoraj…
- Graliśmy koncert. - Na gali Grammy?
- Byliśmy tam. Było niesamowicie. - Dziękuję.
Byliśmy naprawdę zachwyceni.
Pański show nie miał sobie równych.
- A ten taniec… - To pan?
- Tak. - Jest pan na okładce.
- Proszę. - Nie będziemy się narzucać.
Bardzo wam dziękuję. Miłej podróży.
Miło było poznać.
Obsłużę pana za darmo. Tego można użyć na lakierowanej skórze.
- Proszę się nie przejmować. - Dam radę.
- Na pewno? - Tak.
- Świetny występ. - Dziękuję.
- Dobra. - Dzięki.
Pobłogosław mnie.
- Zwycięzcy. - Gratulacje.
Dziękuję.
Rany.
Każdy podąża swoją drogą.
Wszyscy zmierzamy do ostatecznego celu.
Definiuje nas świat.
Wielkie sukcesy, wielkie porażki.
Jej zdrowie słabnie. Jej książka jest na liście bestsellerów New York Timesa.
To jej podróż.
Zdobyłem pięć Grammy, w tym Album Roku.
Największa nagroda w muzyce. Wracam do domu, a ona do szpitala.
Musimy sobie z tym radzić.
CENTRUM ONKOLOGII SLOANA I KETTERINGA
Świetnie ci poszło.
Boli mnie w klatce piersiowej.
Pomożesz mi usiąść?
- Co? - Pomożesz mi usiąść?
Podasz mi moją deskę i farby?
Dzięki.
Do wieczora?
Widzimy się wieczorem?
O której?
Później?
Do zobaczenia.
UWERTURA (GŁÓWNY MOTYW)
To A z bemolem.
Zagraj jeszcze raz. Muszę to usłyszeć.
Podoba ci się?
Tak.
Świetnie. Spróbujmy jeszcze raz. Nagram to.
Tak.
Bądźcie władczy.
Jesteście kowbojami na Dzikim Zachodzie.
Nie boicie się.
- Jon, tutaj. - Zaczekaj.
- Hej. - Tutaj, proszę.
- Zrobimy ujęcie z podskokiem? - Tak.
Bum.
Nie chciałem być sławny. Nie po to zajmuję się muzyką.
Co za energia.
Jestem za to wdzięczny, ale gdyby moja popularność nadal rosła,
jeszcze bardziej odciągałaby mnie od mojej rodziny i bliskich.
- To trudna publiczność. - Wiem.
- Liczę na ciebie. - Dam czadu.
Nie mogę pozwolić, by zawładnęła mną ambicja.
Będą takie, może trochę większe.
Chcę uzyskać efekt szachownicy.
Nie chcę, żeby stała się soczewką,
przez którą postrzegam siebie i bliskich.
Trochę jakbym żył podwójnym życiem.
- Cześć. - Dzień dobry, doktorze.
- Co słychać? - Cieszę się, że tu jestem.
- To dobrze. - A co u ciebie?
W porządku.
Spała.
Sprawdzimy, jak się przyjął przeszczep.
Jak wygląda szpik kostny?
Wygląda cudownie. Nie znaleźliśmy komórek białaczki,
więc jesteś w stanie remisji.
- Świetnie. - Dobrze.
Pomówmy o problemach.
- Myśl pozytywnie. - Będę dzielna.
Czy remisja potrwa pięć lat, a potem choroba wróci?
Tego nie wiemy.
Co zrobimy inaczej? Nie odstawimy schematu AC.
Bierz, dopóki działa.
- Chemioterapia na zawsze? - Tak.
W 90% chodzi o zarządzanie ryzykiem.
Czy warto zaryzykować?
- Tak? - Jasne.
W pewnych kwestiach będziesz musiała podejmować decyzje.
„Czy chcę się wystawić na tysiąc osób?”
Chodzi o życie, a nie o przetrwanie.
Żyj tak, jakby każdy dzień był ostatnim.
Jesteś wyjątkowa. Liczby nic dla ciebie nie znaczą.
Jaki jest plan biopsji?
Za sześć, dziewięć i dwanaście miesięcy.
Potem pewnie co pół roku. Po pięciu latach zobaczymy, co dalej.
Martwisz się.
Nie, chyba jest w porządku.
Tylko ta myśl, że już zawsze będę brać chemię…
- Słowo „zawsze” jest przytłaczające. - Tak.
Nie musimy.
- Pamiętaj… - Wiem.
- To nie dziesiąte przykazanie. - Tak.
Zrobimy to, co uznamy za słuszne, ale ważne, żeby mieć jakiś plan.
„Teraz robię tak”.
Tylko głupi i martwi nie zmieniają zdania.
Ty możesz zmienić zdanie i ja również.
Dobrze, tylko…
Zna pan osoby, które były tak leczone
i miały dobrą jakość życia i przywykły do tego?
Jak się teraz czujesz pod kątem wiary
we wszystko?
Wierzę, że wszystko może się zmienić.
TERAPEUTKA JANE
Wierzę, że wszystko się zmienia.
Bóg daje i Bóg odbiera.
W mgnieniu oka.
Wszystko może zniknąć.
Oczywiście są rzeczy, które chciałbym zmienić.
Ale chyba zaczynam wreszcie rozumieć,
czym jest prawdziwa akceptacja
i prawdziwa wdzięczność.
Zdałem sobie z tego sprawę bardzo gwałtownie.
Dobrze. Jak sobie z tym poradziłeś?
Musiałem
podjąć pewną decyzję
w konkretnej chwili.
Chodziło o coś, czego nie było widać z zewnątrz.
To niełatwe.
Wymaga wyzbycia się strachu.
Mam ogłoszenie na temat naszego przyjaciela, Jona Batiste’a.
Jon postanowił odejść z programu.
Wiem, ja też się tak czuję.
Postanowił zadbać o życie osobiste,
co w jego sytuacji jest w pełni zrozumiałe.
Cieszę się, że tak wybrał.
Jon Batiste wystąpi z Amerykańską Symfonią w Carnegie.
Jon Batiste, tegoroczny artysta programu Perspektywy w Carnegie Hall…
…będzie „kulminacją ponad stulecia czarnej świetności”.
Nagrodzony Oscarem kompozytor oddaje hołd takim artystom jak Duke Ellington,
James Reese Europe, Mahalia Jackson i Nina Simone,
którzy niegdyś występowali w Carnegie Hall.
Dobry wieczór.
Witam w Carnegie Hall.
Co za wspaniała sala.
Zaraz zaczynamy.
Wyszłam gdzieś po raz pierwszy od prawie roku.
Jesteście państwo gotowi powitać gwiazdę wieczoru?
Maestro.
Król Nowego Orleanu.
Panie i panowie, wielkie brawa
dla Jona Batiste’a i jego Amerykańskiej Symfonii!
Dziękuję.
Dobry wieczór!
Dziękuję!
O rany.
Gotowi?
Dajmy czadu.
Świt, dzień i zmierzch
Przychodzi po nas noc
Przezwyciężymy ją
Świt, dzień i zmierzch
Przychodzi po nas noc
Przezwyciężymy ją
Prąd wysiadł.
Wysiadł prąd.
Na scenie nie ma prądu.
Nie ma prądu.
Nadal nie ma.
Sprawdź słuchawkę.
Gdy przychodzi smutek
Gdzie znaleźć radość?
Kiedy moja dusza
We łzach
Na skrzydłach mego Pana
Wznoszę się
Na szczyt góry
Gdzie jest światło
Słońce świeci
Tak jasno
A ta pieśń
Jest zawsze w duszy
Mej
Nic nie powstrzyma mocy Boga.
Wiele sił sprzysięgło się przeciw nam.
Napotkaliśmy wiele przeciwności losu.
Nawet w trakcie występu działy się rzeczy, o których państwo nie wiedzą.
Mimo to jesteśmy tutaj i zagraliśmy dla państwa.
Cała muzyczna diaspora.
Dziękuję, że doświadczyliście tego z nami.
Dziękuję.
W wodzie
To nie zmieniło się
Uczucie stałe jest
Gdy patrzę w oczy twe
Nie zmieni nigdy się
Myślałem, że wiem więcej
Ja planuję, Bóg się śmieje
Myślałem, że coś wiem Ale pomyliłem się
Przygoda nocy letniej
To nie miało być nic więcej
Potrzebuję cię To nigdy nie zmieni się
To nie zmieniło się
Gdy patrzę w oczy twe
Uczucie stałe jest
Nie zmieni nigdy się
Wspólna przygoda
Jest nią nasza droga
Potrzebuję cię To nigdy nie zmieni się
To nie zmieniło się
Gdy patrzę w oczy twe
Uczucie stałe jest
Nie zmieni nigdy się
Nie, nie
Napisy: Zofia Sław