Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Çocukluğumdan beri hep bir şeyler düşünürüm.
Aklım hiç boş durmaz.
Bu durum yıllar geçtikçe
bir hayatta kalma mekanizması olmaya devam ediyor.
Hayatımdaki her şeye böyle yaklaşırım.
Hanımlar ve beyler, bir duyurum var.
Grammy adayları açıklandı.
Bu yılın en onurlu sanatçısı, 11 dalda aday gösterilen
Bay Jon Batiste oldu.
Hanımlar ve beyler, grup liderimiz!
En İyi Geleneksel R&B Performansı, En İyi R&B Albümü,
En İyi Doğaçlama Caz Solosu, En İyi Enstrümantal Caz Albümü,
En İyi Amerikan Folk Performansı, En İyi Amerikan Folk Şarkısı,
En İyi Çağdaş Klasik Beste, Soul ile En İyi Film Müziği,
"Freedom" ile En İyi Klip.
"Freedom" ile Yılın Kaydı ve We Are ile Yılın Albümü.
Vay be.
Müthiş.
Müziğin sevdiğimiz yanı kulağa hoş gelmesi değildir.
Müziğin sevdiğimiz yanı kulağa kaçınılmaz gelmesidir.
Kabul etmek istesek de istemesek de ortaya çıkacağını bildiğimiz şeyi çalar.
Hiçbir yere gitmiyor.
Onu kullanmak gerek.
Ona açık olmak gerek.
Ne çok gürültü var.
-İyi seneler. -İyi seneler.
-Yeni bir yıl. -Özlemiştik.
-Aileye ve özgürlüğe. -Aileye ve özgürlüğe.
Teşekkürler.
…eski dostlar unutulmalı mı?
Hiç düşünülmemeli mi?
-Nasıl hissediyorsun? -Yoruldum ama iyiyim.
Jon Batiste.
-Selam. -Grammy'ye gidecekmişsin.
-Oraya gidip... -Aman tanrım.
Ben SNL şakası falan sanmıştım.
"Jon Batiste" dediklerini duydum.
"Jon Batiste, Folk Amerikan." "Jon Batiste, Klasik."
"Jon Batiste." "Acaba bir şey mi diyecekler?" dedim.
Hepimizi çok mutlu ettin
çünkü American Symphony'yi Carneige Hall'a taşıyacaksın.
Öyle büyük bir kitlenin karşısına çıkmak benim için bir şeref.
İlk kez bir senfoni prömiyeri yapacağım ve bu benim için çok özel
çünkü bana göre senfoni daha önce görmediğimiz bir şey olabilir,
burada amaç da bu.
Yani fikir şu, 2022'de kurulan bir senfoni orkestrası.
Nasıl bir şey olurdu? Nasıl bir müzik çalardı?
Klasik müzisyenler kesin olur.
Avangart olanlar.
Folk, caz müzisyenleri.
Orada hepimize yer var.
Hep birlikte farklı, tuhaf, ilginç ve güzel olabileceğimiz kadar büyük.
Amerika da böyle.
Gerçekten de söylediğimiz gibi insanlar olsak
bir arada yaşamanın en ideal yolu bu olur.
Bunu Carnegie Hall'da sadece bir akşam çalacağız.
Tamam. Çok güzel Jon. Çok teşekkürler.
Herkese iyi eğlenceler.
Farklı enstrüman grupları için liderler bulmalıyız.
-Doğru. -Mesela konser şefleri…
Kesinlikle. Her bir küçük koro için.
-Aynen. -Evet.
Performansın temel müzikal kimliğini iyice oturttuğumuzda
plan bu olacak.
Bunun son hâli her şeyi içeren bir kompozisyon olmalı.
Evet.
Bazı kısımlar nota kâğıdı gibi olmayabilir.
Sadece direktifler de içerebilir.
-Aynen. Ya da resimler. -Aynen.
Neye karar verirsek verelim bu işe yarar.
Bundan sonra da prova yapılır.
-Sonra daha fazla düzenleme yaparız. -Evet, aynen.
Öyle bir ilahiyle şöyle bir şey güzel olur…
-Evet, böyle. İşte bu. -Evet.
-Aklımda bu vardı. -Güzel olur.
Sonra da şöyle…
Öyle bir kısım olsun isterim.
Sonra bu devam ederken…
-Evet. -Bas kısmını unuttum.
Diğer kısma geçince işte.
Evet.
Harika bir melodi olacak. Müthiş duruyor.
Başlangıç kısmı geçince de… Aman tanrım!
-İşte bu! -Evet!
Bu senfoniyi besteleme konusunda çok tutkuluyum.
Senfonik müziğin kalitesini genişletmeye çalışıyorum.
Akıllarda yer etmiş ön yargıları kırmaya.
Hem de hayatımda
buna odaklanmaya ayırdığım bir alan olmadan.
Jon Batiste!
Lider olmak istediğimi hep biliyordum.
Hep şu an yaptığım şeyin başka bir versiyonunu yapmışımdır.
Bu evrimleşmiş ve özgürleşmiş hâli.
New Orleans'ta büyürken müzik hep ailemin bir parçasıydı.
Babam ilk müzik hocamdı.
Annem temelin klasik piyano olduğuna inanırdı.
İşini bil, işini yap.
Bir noktada karar vermem gerekti.
Ya kalıp yolumu bulacaktım ya da bu işin üniversitesini okuyacaktım.
Böylece Juilliard'a geldim.
-Merhaba. -Selam.
Juilliard. Burası kültürel olarak çok klasik bir yer.
Avrupa klasik müziği. Siyahi güney tarzından eser yok.
"Bu New Orleans'lı çocuk da kim?" der gibi bana bakıyorlardı.
Juilliard'a gittiğimde ilk işim düzenli bir iş bulmak
ve bir grup kurmaktı.
Stay Human olarak ne yapmaya çalıştığımızı hiç kimse anlamadı.
"Bu grubun adı neden 'Stay Human'?"
"Neden metroda bedavaya çalıyorlar?"
"Neden piyano değil de çocuk oyuncağını çalıyor?"
"Yeteneğini neden boşa harcıyor?"
Yaptığımız her şeye karşılardı.
Juilliard da. Herkes karşıydı.
Yedi yıl orada kaldım.
Çok gençtim.
Sonra nelerin değiştiğini gördüm.
Duvar resmini gördüm. Melodikayı gördüm.
Beni psikiyatriste gönderdiklerinde onu çalmamamı söylemişlerdi.
"Deli galiba" diyorlardı.
Şimdiyse duvar resmi olmuştu. Sanki…
İnanılmaz.
Ben hep kendi bildiğimi okudum, iyisiyle kötüsüyle.
Oraya uymadığımı en baştan biliyordum.
Kendi ortamımı yaratmam gerekiyordu.
Kendi alanımı, kendi dünyamı.
Ben Juilliard'dayken sokaklarda ve metrolarda çalan Stay Human
New York'un alternatif evrenlerine davet edilirdi.
Questlove, Lenny Kravitz ve Red Hot Chili Peppers'la öyle tanıştım.
Sonra Lenny, Madonna'ya "Jon Batiste diye biri var" dedi.
Bu gerçeküstü bir şey. O kadar diyorum.
Washington Heights'ta yaşıyordum, her akşam Goya fasulyesi yiyordum.
Hem de bedava.
Merhaba. Ben New Orleans, Louisiana'dan Stephen Colbert.
Çok teşekkür ederim.
Herkes grubumun solistinin kim olacağını soruyor.
Bu adamı sevdim.
Merhaba, ben Jon Batiste.
Sonra birden… Bam!
Dönüm noktam. The Late Show'dan öncesi ve sonrası.
Beni o dünyadan tamamen çekip aldı.
Birden hayatım tamamen değişti.
Jon, müzik harika. İyi ki grup liderimsin.
-Keyfin yerinde mi? -Çok güzel iş. Parası iyi.
-Söylediğin iyi oldu. -Evet.
-Ama sevdiğinden yapıyorsun. -Evet, parayı severim.
Her şey değişti.
"Buraya nasıl geldim?" diyordum.
Kat 12.
Herkesi Zoom'da görmek çok güzel. Üzerinde çalıştığımız bu parçanın
nasıl bir şey olduğunu ve benim için önemini açıklamak isterim.
Adı American Symphony.
Neredeyse dört yıldır bunun üzerinde çalışıyorum.
Dört bölümlük, 40 dakikalık bir müzik parçası bestelendi bile.
Ama sizden bilgi ve ilham almadan bitmiş sayılmaz.
Bu parçayı sahiplenmenizi,
bildiğiniz her şeyi masaya koymanızı istiyorum.
Siz inanılmaz müzisyenlersiniz.
Öne çıkarmak istediğiniz, sizi eşsiz kılan bir şey varsa
oradan yola çıkabiliriz.
Müzik, hayata dair deneyimlerden doğar.
Buna "sosyal müzik" diyorum.
Atalarımız müzik yapmak için böyle bir çember oluşturmuşlar.
Konuşulmayan acıyı ve sevinci sunmak için prostesto yapıyor, müzik çalıyoruz.
Bence çok çarpıcı bir şey yapacağız.
İnsanlara çok derinden hitap edecek.
Vizyonumuz bu.
Burada olmanıza minnettarım. Vakit ayırdığınız için çok teşekkürler.
Dâhil olmaktan şeref duyuyorum.
Şimdi ağlat.
-Melodiyle mi? -Nasıl istersen.
Her şeyin sınırda olduğu bir atmosfer yaratmayı severim.
İnsanlar çok rahat olunca müzik doğru yoğunlukta olmuyor.
Gerçek hayatta bile çok rahat olursan evrilemezsin.
Evet, vur şuna.
İşte bu.
Sence kafayı yer miyim?
Biraz sakinleşir misin lütfen?
Siyahi erkeklerin hepsi yer.
Belli bir noktada hepsi kafayı yer.
Evet, biliyorum.
Bundan hiç korkuyor musun?
Evet, bu ciddi bir şey.
-Yolun sonunu görüyorsun. -Evet.
Neredeyse bunu yapmak istemeyeceğim.
Hayır, inanmam. Bunu çok istiyorsun.
Bende ne görüyorsun?
-Yani… -Ben…
Başarıyorsun, uğraşıyorsun, gelişiyorsun ve ilerliyorsun.
Peki potansiyel deli olarak ne yapacağımı düşünüyorsun?
Kendi hâlinde delirirsin, sonra kendine gelirsin.
Önce başarılı olmam lazım.
Başardın zaten.
Ama kafayı yiyecek miyim?
Tırmanmaya devam edersem kafayı yer miyim?
Daha önce hiç kızakla kaymadım.
Amacını merak ediyorum.
-Ağır çekim lazım. -Evet.
Yüzünü mutlaka çek.
Niye öyle bir şey yapayım?
Kendini salman lazım. Teslim olman gerek.
-Biraz uçlarda yaşamayı severim. -Ben de.
Sen de seviyorsun Jon. Kabul et.
-Seviyor. -Gözlerinden anlaşılıyor.
Karşıymış gibi davranıyor ama gizliden gizliye heyecanı seviyor.
-Olamaz. -"Olamaz" mı?
Bunu yapmak istemiyorum.
-Çok eğlenceli olacak. -Ben seni izlerim.
-Birlikte yapacağız. -Hayır.
-Tek yapman gereken oturmak. -Hayır.
Jon hiç kızakla kaymadı.
Mükemmel.
Pekâlâ Jon.
-Seni iteyim mi? -Hayır. Arkama otur.
Hayır. Ben öne oturacağım.
Hava soğuk. Üşüyorum ve rahatsızım.
-Olamaz. -Ne oluyor?
Tamam, böyle. Düz tut.
Aman tanrım! Bu ne?
Şuna bak.
Pardon bebeğim.
Kimse bana kartopu atamaz. Lösemi hastasıyım.
-Onu ne yapacaksın? -Bilmiyorum.
Silahını indir.
-Tamam. Oyun bitti. -Oyun bitti.
Oyun bitti ve eşitlendik.
Hayır.
Soğuk.
Suleika'ya ve zorluklarla başa çıkmasına hep hayranlık duymuşumdur.
Talihsizliklerin üstesinden gelmesi tamamen mucize.
Bana ilham veriyor.
22 yaşındayken bana lösemi teşhisi kondu.
Hastayken bir yemin ettim, hayatta kalırsam
güzel, maceralı ve anlamlı bir hayat yaşayacaktım.
Yazar Suleika Jaouad, kanser yolculuğunu
"Life, Interrupted" adlı köşe yazısıyla New York Times'da milyonlarla paylaştı.
En çok satan kitabı
Between Two Kingdoms: A Memoir of a Life Interrupted.
Romantik bir ilişki yaşamadan çok önce
Jon'la yaratıcı bir dili paylaşıyorduk.
İkimiz de hayatta kalmayı yaratıcı bir eylem olarak görüyoruz.
Hayatta karşımıza çıkan farklı şeyleri simya hâline getirmemize
ve onları faydalı, anlamlı ve hatta güzel bir şeye dönüştürmemize
yardımcı olan şey bu.
Karanlığa ve umutsuzluğa bakmayı, bunlarla yüzleşmeyi ondan öğreniyorum.
Bunlar seni tüketmemeli.
-Merhaba, nasılsın? -İyiyim işte.
-Bana her şeyi anlat. Her ne… -Tanrım.
Zor birkaç ay geçirdik.
Ama bir hafta sonra yatış var. Bir aylığına falan. Belki bir iki ay.
Bazı günler iyi, bazı günler kötü hissediyorum.
Ama keyfim yerinde. Bugün güzel bir gündü.
Kızakla kaydık, eğlenceliydi.
Yaklaşık 10 yıllık remisyondan sonra tekrar kansere yakalanmak çok ürkütücü.
İkinci bir kemik iliği nakli yapmak da
son çaremiz ve çok riskli bir prosedür.
Çok tuhaf bir an yaşıyoruz.
İlk kemoterapi günümde 11 Grammy adaylığı açıklandı.
İkimiz de son birkaç ayda çok güzel şeyler yaşadık.
İnanılmaz zor şeyler de yaşadık.
Bu kadar uç noktalara nasıl dayanacağımı bilmiyorum.
İNCİL
-Bir şey göstereyim mi? Bir sorun var. -Evet.
Portum kanıyor.
Trombositlerim düşük diyeymiş ama dikkat etmem lazım.
Yoksa hastaneye gitmem gerekecek.
Şimdi gidelim mi? Geri dönebiliriz.
Sakın. Şu an sorun yok. Kanama durdu.
İlk seferinde de biraz olmuştu.
Kan birikmişti.
Tamam. Dikkat ederiz.
Denediğim elbiseleri beğendin mi yoksa alışverişe çıkayım mı?
Çok beğendim. Özellikle de pullu olanı.
-En güzeli o mu? -İkisi arasından en güzeli.
Özellikle eklemek istediğin bir şey var mı?
Törende mi?
Aile, özgürlük ve sağlık.
Her şey yoluna girecek.
Şu an hayatta kalma modundayım.
Zıt hayatlar yaşıyor gibiyiz.
-Neden? Nasıl yani? -Çok fazla geliyor.
Bunlar her bir bölümün temel hatları.
-Yani… -Tema bas dizilimi.
Yani senfonide bir iyimserlik söz konusu.
-Evet. -Bu…
Güneşin doğuşu. Sonra…
Diğer tema.
-İşte. Beni anlıyorsun. -Evet.
Moda giriyorsun.
Güzelmiş.
Hadi ama, bu ne?
-İyi gibi. -Aynen.
Bu ne ya?
Bu önemli işte. Orası önemli.
-Tanıdık bir his uyandırıyor. -Evet.
-Bir şeye benziyor ama benzemiyor da. -Evet.
Bu iyi bir şey. Daha önce duymuş gibi olursun.
-Aynen. Evet. -Ama aslında yenidir.
Müthiş.
Evlilikte yeni bir aile kurulur.
Kutsal yazılarda da belirtildiği gibi ikisi tek beden olacak.
Birbirlerinin yararı, toplumun gelişmesi ve Tanrı'nın yüceliği için.
Suleika ve Jon, Tanrı'nın ve bu şahitlerin huzurunda
niyetinizi dile getirin.
Jon, dediklerimi tekrar et.
Ben Jon, Suleika'yı eşim olarak kabul ediyorum.
Ben Suleika, Jon'u eşim olarak kabul ediyorum.
Bugünden itibaren hep yanında olacağım. İyi günde ve kötü günde.
-Zenginlikte ve fakirlikte. -Hastalıkta ve sağlıkta.
Sevecek, onurlandıracak, değer verecek ve koruyacağım.
-Ölüm bizi ayırana dek. -Ölüm bizi ayırana dek.
Seçtiğiniz bu yüzükler evlilik anlaşmanızın simgesidir.
Tanrı bu yüzükleri hayatınızı birleştirdiğiniz yeminlerin
bir işareti olarak kutsasın.
Şimdi kendilerini karı koca ilan ediyorum.
Tanrı'nın kavuşturduğu bu çifti kimse ayırmasın.
-Âmin. -Âmin.
Jon, gelinini öpebilirsin.
-Seni seviyorum. -Çok güzelsin.
Aramıza hoş geldin.
Skidmore yazınki caz kampında tanıştık.
Çok tuhaf ergenlerdik.
Onun bası ve kitapları vardı.
Bir de Birkenstock terlikleri. Tarzdı yani.
"Bu da ne?" dedim.
Bir sürü de çılgınca şey söylüyordu.
Hem de bana. Daha beni tanımıyordu.
Ama "Dünyayı ele geçireceğiz, dünyayı değiştireceğiz" diyordu.
-Hatırlıyorum. -"Evet, bana uyar" dedim.
Jon hakkında şunu söyleyeyim.
Jon hayatımda tanıdığım kişiler arasında
değişim, doğaçlama ve büyüme kapasitesi en yüksek olan kişi.
Bu, ilişkinin ne olduğunu somutlaştırmamızı gerektiren bir an.
Her şey güllük gülistanlık değil, çok zor anlar da yaşanıyor.
Suleika, sen çok mücadelecisin.
Bence sadece bu ilişkiyi değil,
seni ve atlatacağın şeyleri de kutlamamız gerek.
MEMORIAL SLOAN KETTERING KANSER MERKEZİ
Merhaba, ben Dr. Ghosh. Bugün uzman doktorunuz benim.
-Organ nakli için geldik. -Evet.
Bunu daha önce de yaşadığını biliyorum. Aradan 10 yıl geçmiş.
İkinci bir nakil bazen biraz daha zor olabiliyor
ama hepimiz her türlü ihtimale karşı hazırda bekliyoruz.
-Pekâlâ. -Çok teşekkürler.
Çok sağ olun.
Bu katın yaş aralığı kaç acaba?
Yani sanırım…
İstisnaları saymazsak ortalama 50 ila 70 arası denilebilir.
Bunu en son duyduğumda şok olmuştum çünkü 22 yaşındaydım.
-Senin için ne yapabilirim? -Hiçbir şey.
İyileş.
Geçen sefer daha çok korktuğumu hatırlıyorum.
Büyüdüğüm için mi, bilmiyorum.
Biraz daha sakinim.
Belki de süreci bildiğim içindir.
Ya da kabullenmediğim için.
Sen ne düşünüyorsun?
Zaman akıp gidiyor.
Melodi güzeldi.
-Nasılsın? -İşte geldik. Hadi bakalım.
-Bunu yapabilmek harika. -Aynen.
Burada olmaktan mutluyum. Matt aradığında dediğim ki…
-Hiç düşünmedim. Tereddüt etmedim. -Vay be.
Burası… Her birinin gecikmesine alışmam lazım.
Tamam, 4/4 ölçüde 2 olacak. 5/8 ölçüde 3 artı 2 olacak.
Sonrasında böyle. 5/8, 3 artı 2.
3/2 ise 3 büyük vuruşta olacak.
Tamam mı?
Hiç Jordan ayakkabı giyen bir orkestra şefi görmemiştim.
Doğru.
Üflemeli… Pardon.
Herkese merhaba. Selamlar.
Geldiğiniz için teşekkürler. Hepinizi seviyorum.
Burada çaldığınız için çok teşekkürler. Üstünde çalışacağız.
İstediğimiz noktaya evrilene kadar çalmaya devam edeceğiz.
Şimdi kâğıtta yazanı çalalım.
Muhtemelen de tamamen kâğıda sadık kalmayacağız.
Ama oradan başlayacağız. Hadi yapalım.
Acımasız gerçeklerle yüzleşmek zorundasın.
Başarısız olabilirsin.
Ama aynı zamanda sarsılmaz bir inancın olmalı.
Asla sarsılmayan bir inanç.
İkisini de aynı anda yapman gerek.
Yaratıcılık benim dünyayı anlamlandırma yöntemim.
Özellikle zor anlarda.
Nakil ünitesine girdiğimde
ilaçlardan biri görüşümü bulanıklaştırdı.
Kendimi en sevdiğim şeylere,
yazmaya ve kelimelere veremeyeceğim için
farklı bir ifade yöntemi bulmam gerektiğini fark ettim.
O da resim yapmak oldu.
Sana son yaptığım resmi göstereyim mi?
Dur.
-Beğendin mi? -Bayıldım.
Bunu öyle bir yapıyorsun ki…
Tuhaf rüyalar, Nuh'un Gemisi,
biraz ilahi, biraz apokaliptik, distopik…
Sembolik kutsal rüyalar gibi.
Evet, amacım da bu zaten.
Bir seriye ya da projeye dönüşüyor gibi.
Bu fikri sevdim.
Pekâlâ aşkım.
Görüşürüz. Suyun tadını çıkar.
-Şu anda rahim boşluğundasın. -İyi ifade ettin.
İşe gitmem lazım. Havuz için işe geç kalacağım.
Tamam. İşe git. Güle güle!
Tamamdır.
Buradaki habere göre pop sanatçısı olduğum için
klasik müzikte Grammy adayı olmamalıymışım.
Öfke bu işte.
Sen gerçek bir müzisyensin.
Bu harika.
Klasik olmayan bir albümde klasik bir besteye yer vermemizi
takdir etmeleri lazım.
Bu onlar için daha korkutucu.
Çünkü bu, klasik müziğin kısıtlı bir alan olmadığını gösterir.
Bir haberde sektörün gözde isimlerinden biriyim,
Taylor Swift ve Olivia Rodrigo'ya karşı yarışıyorum.
Başka bir haberde klasik müzikte Grammy adayı olduğum için
klasik müzisyenleri sinirlendiriyorum.
Pop sanatçısı olduğum için yeterince klasik değilim.
Ben klasik müzikten anlamam.
Ben bir pop sanatçısıyım.
Müzik yapmıyorum.
Ben sektörün gözdesi olan bir pop yıldızıyım.
Beste yapmayı bilmiyorum ve pop sanatçısıyım.
Sektörün gözdesiyim ama caz sanatçısıyım.
Niye kıskanıyorsun ki? Neden bu kıskançlık?
Kendin ol.
Bu da ne?
-Senfoni. -Öyle mi?
-Bir araya getiriyorum. -Vay canına.
-Duyuyor musun? -Evet. Çok güzel.
-Biraz daha çalar mısın? -Olur da hepsi aklımda değil.
-Parça parça. -Anlıyorum.
Hepsini topluyorum. Caz, klasik, her türden sanatçı bir arada.
İyiymiş.
-Buraya ilk gelişimi hatırlar mısın? -Evet, ilk gün aklımda.
-Evet. -Çok iyi hatırlıyorum.
Beni bir sürü şeyle beni etkilemeye çalışmıştın.
-Ben de sesten şikâyet etmiştim. -Evet. 18 yaşında falandım.
-Evet. Müthişti. -Harikaydı.
-Hadi biraz Beethoven çalalım. -Bakalım.
Şöyle…
Hatırlıyor musun, zil sesi de vardı.
Nefes al ver. Almıyorsun.
Elinle ayırmalısın.
Yani…
Beni bir dinle. Kaç kez nefes aldım?
-Çok nefes alıyorsun. -Evet.
Ama bu şekilde .
Hayır. Ama bir şeyi ifade ettiğin için çok nefes almalısın.
-Peki. -Nefes almazsan robot gibi olur.
Hiçbir şey ifade etmez. Burada hayat lazım.
Nefes al.
Evet. İşte bu.
İşte bu. Umutsuz bir çığlık gibi olmalı.
Çaresiz.
Genelde başkalarının hakkımda yazdıklarını pek önemsemem.
Herhangi bir kategoriye dâhil edilmeyi sevmiyorum.
İnsanlar genelde siyahi bir yaratıcının
yapması gerektiği birkaç şey olduğunu düşünür.
Üstelik bu spesifik olayları görmeye çok alışkın olduklarından
başka bir şey görünce anlamaları için çok basite indirgenmesi gerekir.
Başarılarımızın seviyesi azaldı.
En kaliteliler listesinde yer almıyor.
Biz de bu senfoniyle tam olarak buna karşı çıkıyoruz.
Biraz yorgun hissetmeye başladım.
-Hadi ama. Hayır. -Enerji yüksek olmalı.
Bahane yok. Dinle.
Tamam.
"Simon Says"e ne dersin? Oynadığımız oyun neydi?
Evet.
Hadi bakalım.
İçimde çok güçlü bir acıyı dindirme isteği var.
Ama yapamam.
Bu önemli bir an, bir test.
Kimsenin suçu değil ve bunu kimse kontrol edemez.
"Bağlantı kesildi."
Bunu yapmayı biliyordum.
Ne bağlantısı kesildi?
Sakin ol Scottie.
Scottie Pippen'sız Jon Michael Batiste olmaz.
Tüm o şampiyonluklar…
-Selam. -Selam bebeğim.
Yeni bitti. Phoenix'e gidiyoruz.
-Seni çok özledim. -Ben de seni.
-Selam bebeğim. Nasılsın? -Pek iyi değilim.
Midem çok kötü bulanıyor, karnıma kramp giriyor.
-Bilmiyorum. -Çok kötüymüş.
Hayat bazen çok acımasız.
Dünyada olan biten çok şey var
ama şu an sizi her şeyi geride bırakmaya davet ediyorum.
Çok fazla şey… Şu an onlardan kurtulalım
ve gerçek duygularla ve sevgiyle güzel bir an paylaşalım.
Hadi.
Çok kötü hissediyorum, o yüzden sesim düzgün çıkmıyor.
Dün gece korkunç şeyler yaşadım.
Ne oldu?
Yatağım kan içinde kaldı çünkü lümenlerden biri patladı.
Aman tanrım!
-Selam. -Selam.
Nasıl gidiyor?
Kafamdaki fikirleri resme döküp yok ederek
daha sağlıklı olmaya çalışıyorum.
Bunu gerçekleştirmeliyiz.
İlerliyoruz.
Bir de…
Bu son parçayı Suleika'ya ithaf etmek istiyorum.
Müziği değiştirebilir miyiz? Belki de beni ağlatan müziktir.
Duygularımı manipüle ediyor.
Hadi şu hücreleri bir yoklayalım.
Pardon.
Bitmek üzere.
Merhaba Lizzie G. Merhaba Lizzie P.
Selam Susu.
Ben de Carmen'e zürafa çizdiğimi söylüyordum
çünkü ağlamamı kesen tek şey bu.
Canım benim! Görebilir miyim? Kameraya yaklaştır.
Birkaç saniye daha. Başlangıç saatimiz...
-Saat 10.10. -Evet.
11.11'e kadar beklemeliydik.
Hayır. 10.10 da güzel.
Evet Carmen. Omuzlarının oynadığını görüyorum.
Pekâlâ. Lizzie Presser, görelim seni.
-Yaşasın! -Gelmiş geçmiş en iyi kemik iliği nakli.
-Sizi seviyoruz. Görüşürüz. -Görüşürüz. Seni seviyoruz.
Seni seviyorum.
Nereye gidiyorsun?
-Gidiyor musun? -Hayır.
İyi.
Biraz açayım da şunlara bakalım.
-Şu an endişelisin ve korkuyorsun. -Evet. Fazla geliyor.
Bu yüzden "Kıpırdamak istemiyorum" dediğinde
zihnini içsel niyetine odaklaman çok önemli.
"Endişeliyim, kalbim hızlı atıyor."
"Nefes alamıyorum." Artık her neyse.
"Ama beni korkutan şeyden ziyade olmasını istediğim şeye odaklanacağım."
"Korkunç bir sonuca değil."
Enerjini buna hiç harcama. Bir faydası olmaz. Hem de hiç.
Olmasını istediğin şeyi düşün.
Evet.
Bugün ne yapacaksın? Şu an planın ne?
Uzun bir iş günü olacak.
-Çalışmayı düşünmek nasıl bir duygu? -Çok kötü.
Kötü mü?
Çünkü canım hiçbir şey yapmak istemiyor.
-Bunu nasıl atlatacaksın? -Sorgulamadan.
Sorgulamadan yapacaksın. Profesyonel olacaksın.
Bunu çok uzun yıllardır yapıyorum zaten.
Peki.
Bu, hayatındaki en kritik dönemlerden biri.
Evet ama bazı günler bir son vermek istiyorum.
Bak ne diyeceğim, eğer öyle yapabileceğin bir gün olsa
o gün bugün olurdu.
Su'nun başına gelenleri durdururdun. Bunlara bir son verirdin.
Çok mantıklı olurdu.
Ancak şu anki durum bu.
Evet.
Afrika'da davul çemberleri çaldığında
herkes soloya başlar ve ritimle doğaçlama yapar.
Bunu Jazz'a uygularsan işte böyle olur.
Tek bir kişinin solosu değil, diğer herkes...
Bu farklı bir konsept.
Hepimiz solo yapıyoruz.
İşte onu bulmalıyız. Evet.
-Ortadan nasıl girdiğimi gördün mü? -Evet.
Bu da güzel oldu.
Şöyle… Sonra da notayı değiştiriyorsun.
Güzel.
Bir süre sonra da şöyle.
Tadını çıkar, bırak aksın.
Herkes özgür yaşamak ister.
Aklımı bir türlü toparlayamadım.
Üç gündür falan uyumuyorum.
Tanrım.
Fazla endişeliyim.
Bir şekilde uyumam lazım.
Son birkaç yıldır anksiyete ve panik ataklarla boğuşuyorum.
Bir gün kalbim duracak sandım. Ne olduğunu anlamadım.
Belki gerginliktendir.
Belki hastanedeki koltuktandır.
Belki tüm bu baskıdandır.
Aman tanrım.
Belki bu parçayı bitirmenin gerginliğidir.
Kökenimi ve kültürümü temsil etmenin.
Bana bahşedilen fikirleri ve yaratıcılık potansiyelini
kullanmanın gerginliğidir.
Ara sıra baskı uygulamak gerekiyor.
Tabloların olmadan çok yalnız görünüyor.
Anne, bu beş hafta sana uzun geldi mi?
Yoksa akıp gitti mi?
Zaman kavramı yok. Ne kadar zaman geçti, bilmiyorum.
-Beş yıl da olabilir beş saat de. -Doğru.
Yorucu muydu?
-Jon? -Nasıldı, henüz bilmiyorum.
Beş yıl sonra söylerim.
Aynen öyle.
Büyük olana bak.
Hayatının en zor anlarını geride bırakırken
yaşananlardan sonra daha güçlü, daha cesur ve daha savaşçı olman beklenir.
Ben güçlü durmak istemiyorum.
Başıma gelenleri hissetmek istiyorum.
Korkunç şeyleri, güzel şeyleri.
Hepsine açık olmak istiyorum.
Çok tatlısınız.
Çok teşekkürler. Teşekkürler.
Teşekkürler.
-Tebrikler. -Teşekkürler.
Çok tatlısınız.
-Çok hoştu. -Ne demek.
-Herkes tamam mı? -Ben tamamım.
Jon, bu kadar çok kategoride
Grammy'ye aday gösterilmen müthiş bir şey.
Değerler ödüllerle ölçülemez ama birkaç tane kazanmayı çok isterim.
Bu konuya yaklaşımın çok hoş. Çok iyimser, çok pozitif.
Bu kadar pozitif enerji yaymak senin için önemli mi?
Bu bir sebepten ortaya koyduğun bir şey mi?
Bence bu çok doğal ve insanlar bunu istiyor.
Yani ben her şeyde böyleyimdir.
Şu anda da seninle konuştuğum, burada olduğum için minnettarım.
Bunları söze döktüğüm için minnettarım.
Bu, dünyada nasıl yer bulacaksa
ciddi bir etkisi olduğuna inanıyor ve neşe getirmesini istiyorum.
Birini mutlu etmesini ya da iyileştirmesini istiyorum.
Bu gerçek bir şey. Çok gerçek.
Ama siyahilere maske de taktırıyorlar.
Yüzyıllardır kameralara geçiyorlar, gülümsüyor ve dans ediyorlar.
İnsanlar onları öyle görüyordu.
Siyahi sanatçıları ve entelektüelleri algılama şeklimizde
bir tür psikoz var.
Dünyaya sunduklarını tamamen anlamak için
üstesinden gelmemiz gereken bir şey var.
Bazen bunu bir olay olana kadar görmüyoruz.
Bunu da belirtmem çok önemli.
Bu akşam Las Vegas'ta
64. Grammy Ödülleri'nde müziğin her hâli görülecek.
En çok aday gösterilen sanatçı Jon Batiste.
Şu takıma bak.
Bilmiyorum. Bu kim? Oradan oraya sürükleniyorum.
Pekâlâ. Bu ana yoğunlaşıp odaklanmalısın.
Meditasyon yap, dua et, odaklan.
Çok heyecanlıyım.
-Daha performans var, iş bitmedi. -İş bitmedi.
-Öğlen almadın mı? -Bunlar akşam.
Öğlenkileri birkaç saat önce aldım.
Geceleri aldığım hapları nasıl azaltacağımı çözmeye çalışıyorum.
Çünkü hepsini kısa sürede alıyorum.
Ama belli aralıklarla vücuduna alman gerekiyor.
Hazır.
Sıradaki sanatçımız bu yıl en çok aday gösterilen isim.
Bugün dört ödül kazandı bile.
Hâlâ yılın kaydı ve albümüne aday.
Şimdi nedenini bizzat gösterecek. Karşınızda Jon Batiste.
Aman tanrım, çok güzel.
Elbiseler harika.
Çok iyi.
Herkes ayağa kalksın.
Ekrana dokunmanızı istiyorum.
Dokunup şükran alın. Sizinle olsun.
Hadi coşun bakalım.
Eğer şimdiye kadar hiç kimse
kendiniz olmanıza izin vermediyse ben şimdi veriyorum.
Kendiniz olun.
Muhteşemdi. İnanılmaz.
Vay canına. İnanılmaz.
Çok iyiydi.
Kesinlikle. Herkesi ayağa kaldırdı.
Tam bir New Orleans havası yok muydu?
Grammy'de fırtınalar estirdi.
İyi akşamlar, aşk kazansın.
Zorlu bir rekabet.
Albümler, yarım yüzyılı aşkın bir süredir
sanatçılara ilhamlarını sundukları bir alan tanıdı.
Bu müzik hayatımızın özel bir parçası olabilir,
kültürü tanıtıp dönüştürebilir.
Bize yaratıcılıklarının en iyisini sunan 10 sanatçı karşınızda.
YILIN ALBÜMÜ
Zaten kazandı. Bu bir gerçek. Dört Grammy çok fazla.
Grammy'nin sahibi…
Jon Batiste'ten We Are.
Aman tanrım!
İnanılmaz bir şey.
-Şimdi onunla evlenecek misin? -Evlendim zaten.
Vay canına! Teşekkürler.
Vay be!
Ben şuna gerçekten gönülden inanıyorum.
En iyi müzisyen, en iyi sanatçı,
en iyi dansçı, en iyi aktör diye bir şey yok.
Yaratıcı sanatlar nesneldir.
İnsanlara hayatlarında en çok ihtiyaç duydukları anda ulaşırlar.
Yani mesela bir şarkı ya da albüm çıkar
ve sanki bir radarı vardır, ona en çok ihtiyacı olan kişiyi bulur.
Yani var ya…
Tanrı'ya şükür.
Her gün sanatıma çalışıyor, çabalıyorum.
Müziği seviyorum. Çocukluğumdan beri çalıyorum.
Benim için eğlenceden fazlası. Ruhani bir etkinlik.
Bunu gerçek sanatçılara, gerçek müzisyenlere söylüyorum.
Devam edelim. Kendiniz olun. O kadar.
Sizi tanımasam da çok seviyorum! İyi geceler!
Jon Batiste!
Yine kazandı. Tebrikler!
Mükemmeldi. Sen mükemmeldin.
Ryan!
Tebrikler!
Harika! Ödülleri de aldın mı?
-Tamamdır. -Tamamdır millet. Hadi Jon!
Tamam. Sana yardım edeyim de biz…
-Jon. -Jon.
Jon, imzanı alabilir miyiz?
Jon, lütfen imzalar mısın canım?
Grammy töreni hafta sonu Vegas'taydı.
Jon Batiste'i tebrik ederim. Müthiş bir adam.
Gerçek bir müzisyen. Yılın Albümü'nü kazandı.
Buna ne diyeceğiz şimdi, "Grammy törenindeki sapkın olay" mı?
Yılın Albümü dalında Billie Eilish'i yendi.
Lil Nas X'i de yendi. Bunlar insanların dinlediği albümlerdi.
Jon Batiste, The Ellen Show tarzında bir performans sergiledi.
Bu adam Pharrell'in "Happy" klibinde takılı kalmış gibi.
Ona saygısızlık etmiyorum. Bence harika bir…
14 yıldır ilk kez Yılın Albümü'nü siyahi bir sanatçı aldı.
Ne? Gerçekten mi?
Bu ayakkabı tamamen deri. Sanki biraz temizlense…
Bende rugan için malzeme yok.
-Üzüldüm. -Ben de.
Sorun değil. Bir dahaki sefere sana geleceğim.
Malzemelerim iyidir ama bunda olmaz.
Sadece krem cila var, balmumu yok.
Bir dahakine. Merak etme.
-Tamam. -Çok teşekkürler.
-Dükkânının koltuğunda takılıyordum. -Ünlü müsün?
-Ne… -Kameramanın var.
Kendisi çok iyi arkadaşımdır. Bizi çekiyor.
-Pekâlâ. -Öylesine.
-Mesleğin ne? -Müzisyenim.
-Öyle mi? -Evet.
Aynen. Evet, biz…
-Dün akşam sahnedeydik. -Grammy Ödülleri'nde mi?
-Dün gece oradaydık. Müthişti. -Teşekkürler. Harika.
Resmen büyülendik. Gerçekten.
Olağanüstü bir gösteriydi.
-Dans… -Bu sen misin?
-Evet. -İlk sayfadasın.
-İşte bu. -Neyse, rahatsız etmeyelim.
-Ne demek, teşekkürler. İyi günler. -Çok memnun oldum.
Bunu ruganda kullanabilirim, denemekten zarar gelmez.
-Sorun değil. Kafana takma. -Kullanabilirim.
-Emin misin? -Evet.
-Dün çok iyiydin. -Teşekkürler.
-Evet. Pekâlâ. -Pekâlâ.
Bana da şükran ver.
-Kazananlar. -Tebrikler.
Evet, aynen. Teşekkürler.
Herkes kendi yolculuğunda.
Hepimiz nihai durağımıza doğru gidiyoruz.
Dünya bizi tanımlıyor.
Büyük başarı. Büyük başarısızlık.
Sağlığı kötü. Kitabı ise NY Times'ın en çok satanlar listesinde.
Onun yolculuğu da bu.
Beş Grammy Ödülü kazandım. Yılın Albümü. Müzikte en büyük ödül.
Eve döndüm. Tekrar hastanede.
İşte bunları yaşıyoruz.
MEMORIAL SLOAN KETTERING KANSER MERKEZİ
Çok iyiydin.
Hepsi göğüs kafesimde.
Oturmama yardım eder misin?
Masalarla resimleri istiyorum. Pekâlâ.
À ce soir?
Kaçta?
Sonra mı?
Akşam görüşürüz.
UVERTÜR (AÇILIŞ MÜZİĞİ)
İşte o A bemol.
Şimdi düşük perdeden çal. Dinleyeyim.
-Sence nasıl? -Beğendim.
Harika. Bir kez daha çalalım. Kaydedeceğim.
Evet. Kararlı çal. Aynen.
Vahşi Batı. Terk edilmiş. Bir kovboysun. Korkmuyorsun.
-Jon, buraya. -Bir saniye.
-Merhaba. -Jon, buraya.
-Bir tane zıplarken çekelim. -Olur.
Hedefim ünlü olmak değildi. Asla o niyetle müzik yapmam.
İşte bu.
Her ne kadar minnettar olsam da eğer daha çok ün kazanırsam
beni ailemden, halkımdan uzaklaştıracak daha çok şey olur.
-Zor beğenirler. -Biliyorum.
-Sana güveniyorum. -Yıkıp geçeceğim.
O hırsın aşırıya kaçmadığından emin olman gerek.
Bu kadar olur, belki biraz daha büyük.
Bir de damalı olsun istiyorum.
Benliğinin ve sevdiklerinle ilişkinin
bunun üzerine kurulmasına engel olman gerek.
Çifte hayat yaşamak gibi bir şey.
-Merhaba. -Merhaba Dr. Charles.
-Nasılsınız? -Buradayım.
-İyi ki de buradayım. -Güzel.
-Sen nasılsın? -İdare eder.
Uyudu.
İlk mesele şu, nakil işe yaramış mı? Kemik iliği ne durumda?
İlik müthiş görünüyor. Lösemi hücresi de görmedik.
Yani tam remisyondasın.
-Harika. -İyi haber.
-Şimdi sorunlara geçelim. -Eyvah.
-Pozitif düşün. -Tamam. Cesurum.
Bu remisyon beş yıl sürüp sonra hastalık geri gelir mi?
Cevap şu, bilmiyoruz.
Neyi farklı yapıyoruz? AC'yi bırakmayacaksın.
Kullanmaya devam edeceksin.
-Yani sonsuza dek kemoterapi mi? -Evet.
Bunun yüzde doksanı riski yönetmekle ilgili.
-Risk almana değer mi? -Anladım.
Karar vermen gereken noktalar olacak. Şunu düşüneceksin,
"Kendimi buradaki 1.000 kişiye bırakacak mıyım?"
Yaşaman için, hayatta kalmak için değil.
Her gününü son gününmüş gibi yaşıyorsun.
Eşsiz birisin. Rakamların senin için anlamı yok.
-Biyopsi programı nedir? -6 ay, 9 ay, 12 ay.
Sonra muhtemelen altı ayda bir. Beşinci yılda da bir konuşuruz.
Endişeli gibisin.
Hayır. İyi gibiyim.
Süresiz olarak kemoterapi alma fikri…
-"Süresiz" kelimesi korkutucu. -Öyle.
-Mecbur değiliz. Unutma, bu... -Hayır.
-İlla bu olacak diye bir şey yok. -Evet.
Biz doğru gelen neyse onu yapıyoruz ama bence detaylı bir plan yapmak önemli.
"Şunu yapacağım" demek. Ama unutma, herkes fikir değiştirir.
İkimiz de değiştirebiliriz.
İyiyim. Sadece…
Bunu süresiz olarak yapanlar,
kaliteli bir hayat yaşayıp alışanlar oldu mu?
Nasıl gidiyor, şu anda her şeye karşı…
İnancın ne durumda?
Her şeyin değişebileceğine inanıyorum.
TERAPİST JANE
Her şeyin hâlihazırda değiştiğine inanıyorum.
Tanrı'nın verdiğini Tanrı alır.
Bir anda.
Her şey gidebilir.
Farklı olmasını dilediğim şeyler elbette var.
Ama sanırım gerçekten kabullenmenin ne olduğunu
yeni yeni fark ediyorum.
Gerçek minnetin de.
Üstelik bu farkındalığın bir aciliyeti var.
Tamam. Bu konuda ne yapıyorsun?
Bir seçenek var…
Seçim yapmam için birden içime işledi.
İnsanların dışarıdan gördüğü şeylerle hiçbir ilgisi yok.
Bu hiç kolay değil.
Korkusuz olmak gerekiyor.
Sevgili dostumuz Jon Batiste'le ilgili haberlerim var.
Jon programdan ayrılmaya karar verdi.
Evet. Ben de üzüldüm.
Biraz kendine zaman ayıracak.
Ayırması da gerekiyor, geçerli sebepleri var.
Bunu yaptığı için çok mutluyum…
American Symphony ile Jon Batiste Carnegie'de.
Carnegie Hall'da Perspectives sanatçısı olan Jon Batiste…
…"bir asrı aşkın Siyahi dehasının zirvesi."
Bu parçada, Oscar ödüllü besteci
Duke Ellington, James Reese Europe, Mahalia Jackson ve Nina Simone gibi
Carnegie'de sahne almış olan müzikal vizyonerleri selamlıyor.
İyi akşamlar.
Carnegie Hall'a hoş geldiniz!
Harika bir yer, değil mi?
Hazır mısınız?
Neredeyse bir yıldır ilk kez dışarı çıkıyorum.
Bu gecenin başrolünü görmeye hazır mısınız?
Maestro!
New Orleans Kralı!
Hanımlar ve beyler, alkışlar gelsin…
Karşınızda Jon Batiste ve American Symphony!
Pekâlâ.
Merhaba!
Teşekkürler!
Vay be!
Hazır mıyız?
Hadi biraz eğlenelim.
Elektrik kesildi.
Elektrik gitti.
Sahnede elektrik yok.
Elektrik yok.
Elektrik hâlâ kesik.
Kulaklığı kontrol et.
İşte, Tanrı'nın gücü durdurulamaz.
Buna karşı gelen o kadar çok güç vardı ki.
Buna karşı gelen çok şey oldu.
Performansın ortasında bile anlamadığımız şeyler oldu.
Ama biz buradayız, bu müziği çalıyoruz.
Bir müzik diasporası.
Böyle bir anda yanımızda olduğunuz için hepinize çok teşekkürler.
Alt yazı çevirmeni: Seda Tiğrek