Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Sztukę mam we krwi.
Babcia rzeźbiła swoje sny w steatycie.
Sny, których mama nie rozumiała.
Dlaczego ktoś zostaje artystą?
Przez wolność, której poszukiwała babcia,
wartą ryzykowania ciężkim życiem, którego zawsze obawiała się mama?
NA PODSTAWIE DZIEŁA BRUNY VIEIRY
Niezapomniany Rok WIOSNA
Dlaczego robimy coś, czego i tak będziemy żałować?
Wiedząc, że wszystko, co zbudowaliśmy z takim poświęceniem, może runąć?
Nie wiedziałam tego,
ale te rysunki na teście z matmy
miały odmienić moje życie.
PRACA KLASOWA
Moja babcia mawiała,
że czasem trzeba się trochę zbuntować.
Jak deszcz.
Bywa uciążliwy, ale bez niego nic nie rośnie.
Koniec czasu!
Co zrobiliście, to zrobiliście.
Kończymy!
- Poproszę. - Minutkę, no! Prawie skończyłam!
Minuta to dużo. W ciągu minuty
na Antarktydzie topnieje 300 000 litrów lodu,
w ziemię uderza 6000 błyskawic, a ty, przyszłość ludzkości,
nie możesz rozwiązać równania? Koniec świata.
- Jeszcze minutkę. - Oto mój test, panie Carvalho.
Też uważam za niesprawiedliwe, że niektórzy mają więcej czasu.
Hej, Róża... Stokrotka? Kamelia?
Jasmine.
Zamierzasz zawalić rok?
To 365 zmarnowanych obrotów Ziemi wokół osi.
- Mam się o ciebie martwić? - Nie.
Ja tam się nie martwię.
Martwię się.
Też bym się martwiła.
On lubi uwalić w ostatniej klasie.
Dzięki. To pomaga.
Pierwsze zadanie. X jest większe lub równe 1,5.
KURS DLA ARTYSTÓW
...328 na trzy.
Ale mnie wnerwia. Wszystkie rozumy pozjadała.
Chce tylko mieć wyższą średnią niż ty.
- Masz lepsze oceny. - Nie z matmy.
Nie z matmy.
- W tym do wyboru na pewno A. - Co ty, D.
- O nie, zawaliłam. - Spokojnie.
- A ty masz? - C, strzelałam.
Kiedyś strzelało się w „B” jak „Bóg”,
ale teraz sami ateiści. Przepraszam.
Chodź, Mine.
Nie ma mowy. Musisz to jakoś ogarnąć.
Bo Alice będzie prymuską i wygłosi mowę. Wiesz, co wtedy.
Katastrofa wszech czasów!
Chce zaprosić klawiszowca Edsona na bal po zakończeniu roku.
- Nina, spokojnie. - To niedopuszczalne.
Ocalmy Bractwo Piorunochronu.
- Mam pomysł. Chodź. - Będziecie mieszkać w domu bractwa!
Ocalmy bractwo!
Dziś to nasz kłopot, a jutro może być wasz!
Nie grasz w tym zespole? Jajecznica ze Skorupką?
Miło mi, jestem Nina.
Szukamy zespołu na bal.
Miło cię poznać. Sir Gregory. Dla bliskich Greg.
- Greg, chodźmy. - Czekaj.
Dogaduję temat, bądź uprzejmy.
Przepraszam.
Nie szkodzi.
Co to za piosenka?
Staroć. Klasyk.
To mój tata.
- Cześć, tato. - Jak się masz?
- Dzień dobry. - Hej.
Pa!
Serio?
- Twoja reszta. - Dziękuję.
- Miłego dnia w pracy! - Cześć!
Jak tam klasówka?
Nie wiem, mamo. Wszyscy zawalili.
Moja córka to nie wszyscy. O ile wiem, moja córka jest najlepsza.
Nie wygłupiaj się.
Marlene mówi, że wystarczy ci 50%,
żeby mieć najlepszą średnią.
Będziesz prymuską!
No bo dostaniesz 50%, co?
Nie zależy mi na mowie końcowej.
- Leandro, słyszysz swoją córkę? - Spokojnie.
W twoim wieku utrzymywałam dom. Mama nie miała na rachunki.
Babcia była niedostrzeżoną artystką.
Tak działa świat.
Nie doceniają nas za to, co kochamy robić.
Ja kocham tańczyć.
- Chciałabym być za to doceniona. - Ja to doceniam.
Zaczyna wyglądać wspaniale.
Spójrz.
Tu będą półki.
Tam kasa.
A tu będziemy tworzyć kompozycje.
Chcesz jej pokazać, kochanie?
Chodź.
To będzie twoje biuro.
Po szkole biznesowej nie zawsze dostaje się pracę.
A to coś więcej niż praca. To także twoja firma.
Zapisaliśmy cię też na egzamin wstępny na studia.
Przespałabyś termin.
Dzięki.
- Idziemy. - Chodźmy.
Kiedy powiesz rodzicom, że zamiast biznesu
chcesz studiować sztukę?
Ciężko tam się dostać. A do tego rodzice, sklep...
- To nie dla mnie. - Przestań.
Nina, posłuchaj.
Wyobrażasz sobie minę mamy,
kiedy jej powiem, że od studiów wolę kurs w muzeum?
Powie, że skończę na sprzedawaniu koralików w miasteczku.
Dzień dobry, Alexa.
Dzień dobry! Dziś równonoc wiosenna.
Kwiaty kwitną. To czas odrodzenia, rewolucji i wzrostu.
Nie ma nic złego w staraniu się o przyjęcie na kurs w muzeum.
To czasochłonne.
- „Czasochłonne”. - Patrz!
- Co? - Twoja znajoma gwiazda rocka.
Słucha tej piosenki?
Utkwiła mi w głowie.
Patrz w oczy. Tylko spokojnie, zachowuj się naturalnie.
- Ciężka wspinaczka? - Co?
- Ciężka wspinaczka? - To miasto zapiera dech.
- Idziesz na polibudę? - A co?
- Wyglądam na kujona? - Nie. Czaisz?
Tak zgaduję.
- Wolisz chodzić tędy? - A co?
Są mniej strome ulice.
Najkrótszą odległość między punktami wyznacza linia prosta.
Nie w Ouro Preto.
Matma to nauka ścisła. Lokalizacja tego nie zmieni.
„Nauka ścisła”.
SZKOŁA PROGRESYWISTYCZNA
Pani kawa.
Dziękuję.
- Słodzi pani? - Mama?
Zamknij drzwi i usiądź, Jasmine.
Co mamy zrobić?
To pani się rozmnożyła.
Nauczyciel żartuje.
Nie zda? O to chodzi?
Mamo, spokojnie. Jeszcze dwie klasówki.
Jedna! Jeszcze tylko jedna.
Teoretycznie Hortensja musi dostać 100%, aby zdać.
Z innymi przedmiotami sobie radzę. Jestem w czołówce.
Nie jesteś, jeśli nie umiesz matmy.
Przez takich walą się mosty i eksplodują rakiety.
Przez takich jak ty, „humanistów”.
Ludzi powinna obejmować selekcja,
żeby mogli żyć.
- Żartuje. - Nie żartuję!
Dostała zero, a teraz ma dostać 100%?
To będzie wyzwanie. Nie może zdać z automatu.
Nawet w ostatniej klasie.
Jestem wielkoduszny,
więc poświęcę trochę cennego czasu,
by poduczyć naszą Orchideę matematyki.
Jasmine.
Na prośbę pani dyrektor
znajdę czas na korepetycje.
Co?
Wyjaśni jej pan wątpliwości?
- Tak. - Nie wątpliwości, tylko braki.
Zero, Jasmine.
Zero punktów! Wiesz, co to znaczy?
Roślina z parapetu
- dostałaby tyle samo! - Nie musisz być chamska.
Nie obleję ostatniej klasy. A jeśli obleję, to trudno. Co zrobić?
O czym ty mówisz?
Za wszystko płacimy. Ty masz się tylko uczyć!
W przeciwnym razie sama sobie płać za szkołę i zakupy.
Dobrze, mamo!
Nie jestem głupia! Koniec przywilejów.
Najwyżej zostanę artystką, jak babcia.
Ciekawe. Nie próbowałem tego czytać w ten sposób.
Cześć. Davi.
Jasmine, tak?
- Prześladujesz mnie? - Masz dostać 100% z matmy?
Ty masz mnie uczyć?
- A pan Carvalho? - Jesteś.
Wykonałem pewne obliczenia, aby powstrzymać ludzkość
przed zupełną zagładą.
Dlatego przydzieliłem mojemu najlepszemu uczniowi
niechlubne zadanie zmuszenia cię do nauki.
- Jestem tym uczniem. - Nie zawiedź mnie.
Nie akceptuję niczego poniżej 100%. Inaczej...
O rety, nie zda.
Będzie dobrze.
Kończyłem szkołę rok temu.
Szybko ci wszystko przypomnę.
Jak, skoro niczego się nie nauczyłam?
Zaczniemy od tego, co sprawiło ci najwięcej trudności.
Nie chcę widzieć tego testu.
To ja go przygotowałem.
Piękne rysunki.
Ładniejszej klasówki nie widziałem.
Powinnaś ją oprawić.
To jak się umawiamy?
Wtorki i czwartki o 16.
Poniedziałki o 16.30.
Środy jeszcze potwierdzę, a piątki...
Cały tydzień?
Myślałam, że raz czy dwa w tygodniu.
Mam inne zajęcia. Mam życie.
A ja mam stypendium i potrzebuję stażu.
Musisz zdać. Może czas przemyśleć priorytety?
- Tego też chcesz mnie uczyć? - Nie.
Powiem panu Carvalho, że się nie uda.
Masz inne plany, wolisz kogo innego.
W porządku.
Masz dar, człowieku. Rzadki dar.
Chcesz marnować talent na licealistów?
Większość i tak tego nie zrozumie.
Nienawidzą matmy i matematyków.
- Co to za teoria? - To nie teoria. To fakt.
- To jest żałosne. - Nie!
Rany, słabo.
Pracuję nad wyzwaniem do Prisma Lab. Zostaw mnie w spokoju.
Te korki cię rozpraszają.
Ty mnie rozpraszasz! I zejdź z mojego łóżka.
Poważnie. Potrzebuję roboty w szkole, żeby tu być.
Ktoś musi płacić rachunki! Bo pewien zespół nie gra już jakiś czas.
To twórcza przerwa.
- Twórcza przerwa? - Niedługo się skończy.
Zrobimy supershow pod koniec roku.
Jak Rock w Rio Lisboa, tylko w Ouro Preto.
- Mówisz o zakończeniu szkoły? - Tak.
Giovana, zastanawiam się...
Zaproszenie musi być aksamitne. Z klasą, poważne, eleganckie.
Też tak myślę. Będzie pasować do zasłon kolonialnego pałacu.
I zatrudniamy klawiszowca Edsona.
Świetnie!
Mieliśmy głosować.
Decyzje estetyczne podejmuje niezależna komisja.
Jardim Bauxita, nie ma go.
Zgubiłeś coś tam?
- Nie. - Masz obsesję na punkcie liceum.
- Chodź. - Uważaj.
Trzeba zmienić ten układ taneczny.
- Dodać takie kroki... - Nie wygłupiaj się, Nina!
Spójrz!
Z elegancją trzeba się urodzić.
Droczysz się jak dziecko.
Ty chcesz wziąć jakiś Omlet z Serem,
a ja chcę przepychu, aksamitu, elegancji...
- To nie jest kwestia opinii. - To Jajecznica ze Skorupką.
Uwierzysz, że zgadzam się z Alice? To nie jest kwestia opinii.
Chcesz tandetnej imprezy, a my chcemy się bawić.
- Trudny wybór, co? - Prawda?
Jasmine?
Cześć.
- Nadal się uczysz? - Powtarzam.
- Jak dodatkowe zajęcia? - Świetnie. Wszystko pod kontrolą.
Możesz być ze mną szczera.
Możesz nam powiedzieć wszystko.
Tato.
Czy w moim wieku spodziewałeś się, że będziesz tak żyć?
Chyba tak.
Jestem szczęśliwy dzięki wam.
- I naszym osiągnięciom. - Marzyłeś o sprzedawaniu kwiatów?
Gdybyś spytała młodego Leandro,
to chciałby zostać kierowcą Formuły 1.
- Przestań! - Widzisz?
Wszyscy tak reagowali. Śmiechem.
Kiedy wszyscy ci mówią, że twoje marzenie się nie spełni,
pojmujesz, że musisz się cieszyć z tego, co masz.
- Rozumiem. - Ale jedno mnie cieszy.
Dzięki mojej pracy
moja córka będzie mieć lepsze perspektywy.
Jeżdżę góra 60 km/h,
ale pracuję z moimi ulubionymi ludźmi.
Po co pośpiech?
Wywołają uczniów od najwyższej średniej.
Tak pomyślałam.
Najlepsi uczniowie z przodu.
Alice, o co chodzi z tą średnią?
Chodzi o uznanie wyników.
Nie róbmy zawodów z zakończenia roku.
Dasz radę.
Gdyby nie matematyka, byłabyś prymuską.
Nie muszę być pierwsza, a tym bardziej nie muszę wygłaszać mowy.
- Ja muszę. - Widzę.
Trenuje od pierwszej klasy.
- Serio? - Serio.
Przeurocze. Mogę posłuchać?
Nie wytrzymam do zakończenia.
Pewnie!
„Nie chcemy być tylko jednym z wielu.
„Chcemy się liczyć w tłumie”.
Jakie głębokie! To z Małego Księcia?
Gotowe.
Piękne! Arcydzieło.
To prawda, ale teraz muszę się uczyć sama.
Dowiedziałaś się, jak nazywa się ta piosenka?
Nie, wstydziłam się spytać. Ale siedzi mi w głowie.
Przynajmniej teraz możemy spędzać razem czas.
Niedługo jadę do Nowego Jorku studiować modę.
A ty będziesz za mną tęsknić.
- Korzystaj. - Przestań.
Pomyślałaś, że świat, jaki znamy, się kończy?
Mnie może czekać jeszcze rok.
Daj spokój.
No dobrze.
Skoro X jest równe jeden, Y jest równe...
Ktoś jeszcze?
Ja!
Nikt?
Ktokolwiek.
Ty.
Równe... 100?
- Minus jeden. - Minus jeden.
Musisz mi pomóc.
Mamy trzy do potęgi drugiej,
do potęgi Y, co powinniśmy zrobić z wykładnikami?
Dodać.
Nie, czekaj. Cofnijmy się.
Davi, przepraszam. To moja wina. Nie umiem.
Spokojnie.
- Nie możesz oblać ostatniej klasy. - Tak będzie najlepiej.
Przepraszam,
chciałam choć spróbować dostać się do muzeum sztuk pięknych.
Muszę się zapisać w tym tygodniu.
Szansa wynosi jeden na milion,
ale chcę choć spróbować.
Całkowicie to rozumiem.
Od miesięcy rozwiązuję zadanie matematyczne.
Konkurencja jest ogromna.
Walczymy o miejsce na najlepszym kursie w Ameryce Łacińskiej.
Zrobimy tak. Mamy jeszcze 20 minut.
Skup się na rysunku.
Ja poprawię twoje notatki.
Od następnych zajęć skupiamy się na matmie.
Dobrze?
Dobrze.
Stoi.
Davi?
Mural jest zniszczony. Próbowałem go naprawić, ale...
BRACTWO PIORUNOCHRONU
Jest gorzej, niż myślałam.
Przynajmniej próbowałem.
Da się to ocalić?
BRACTWO
PIORUNOCHRONU
Ktoś się zakochał?
Kto? Ja?
Oszalałeś, Greg? Nie ma opcji.
Nie zaryzykuję stypendium ani pracy dla nikogo.
Nawet dla kogoś dojrzałego,
utalentowanego, zdeterminowanego...
pięknego.
Rozumiem.
BRACTWO PIORUNOCHRONU
I jak?
Wygląda jak ze snu.
- Wiem, skąd masz te pomysły. - Widzisz tu matematykę?
Może inspiracja jest wynikiem naszych przeżyć.
Nie szkicowałaś.
Jak w życiu.
Cześć! Może pouczymy się dziś gdzie indziej?
Chodź!
Farbowane włosy dały ci supersiłę?
Już prawie. Widzisz?
Zawsze jest „prawie”.
Idziemy prawie godzinę i nic.
Jasmine! Masz czas na odpuszczanie zajęć?
Nie słyszę cię.
Chodź. Jest ciepła!
No dalej!
Chodź, cieplutko.
Mówiłaś, że jest ciepła.
A ty mówiłeś, że matma jest prosta.
Nie jest?
- Widziałaś. - Jasne.
Cały czas coś liczysz. Gdy skaczesz do wody,
wybierasz boczne, mniej strome uliczki,
szkicujesz coś na klasówce z matematyki.
Po co udawać, że matma jest nieosiągalna?
Chcę uczyć, przełamując ten stereotyp.
Możesz to zrobić.
Z czym kojarzy ci się naukowiec?
Z białym dziadkiem.
Musimy zrozumieć, gdzie chcą nas umieścić,
żeby zdecydować, gdzie i jacy chcemy być.
Ty już wiesz?
Chciałam... Chcę być artystką.
Już jesteś.
Rodzice mają dla mnie plan na życie.
Rodzice nie wiedzieli, co studiuję.
Rozpowiadali, że będę lekarzem.
- Co? - Nic.
Miałaś robić zadania.
- Zrobiłam. - Pokaż.
Fajne!
Mogę to zatrzymać?
Zróbmy tak. Jeśli zdam, podaruję ci to.
Ale z autografem. Kiedyś będzie sporo warte.
Mam pytanie do tego ćwiczenia.
- Widzisz? Takie zajęcia są o wiele lepsze. - Inne, prawda?
Lepsze niż w bibliotece. Od teraz uczymy się tam.
Pomyślę o tym.
Tutaj.
Ładnie tu.
Jesteś na miejscu.
Jasmine...
- Chcę ci coś powiedzieć. - Ja tobie też.
Rzecz w tym...
No bo...
Musimy powtórzyć funkcje w ćwiczeniach.
Dobra. Na następnych zajęciach.
- Mine? - Cześć, mamo.
- Jasmine, co jest? - Co znowu?
Wyglądasz jak chodząca tęcza.
- Pokaż. - Odrosną.
Nie o to chodzi. Nie mówiłaś mi o tym.
- Byłyśmy przyjaciółkami. - Nadal jesteśmy.
Stresuję się tą klasówką.
- Naprawdę? - Naprawdę.
A co z włosami?
Jak z cyrku.
- Czyją uwagę chciałaś zwrócić? - Niczyją.
Nie podoba ci się?
No mów. Podoba ci się!
Przestań. Co za ziółko.
Teraz wyglądam jak twoje kwiaty.
Te najbardziej niesforne.
Ale dające mi najwięcej radości.
Uzupełniasz mój ogród.
Rany! Co to za dziewczyna?
- Podoba się? - Genialne!
Jesteś jeszcze piękniejsza. Nie wiem, jakim cudem.
Dzięki. Muszę ci coś powiedzieć. Siadaj.
Ploteczki? Cudnie.
- Nie mów nikomu. - Niech zgadnę! Ty i Davi...
- Nina! - Ekstra.
Właśnie nie.
Coś zaiskrzyło, ale do niczego nie doszło. Zobaczymy dziś.
Moja ulubiona para!
- Macie nawet swoją piosenkę! - Nie znam jej tytułu.
Ogarnę to. Cierpliwości.
To bardzo ważne.
Żuj gumę.
Mówiłam, nic z tego.
Nigdy nie wiadomo! Trzeba być przygotowanym.
Cześć, Jasmine.
Dziś ja zaproponuję miejsce. To jak?
KURS ARTYSTYCZNY - ZAPISY
Nie do wiary.
Ociągałabyś się i byś nie zdążyła.
Mama powiedziała to samo,
zapisując mnie na uczelnię.
Teraz jestem szczęśliwa.
Zapisałam się!
Teraz muszę wszystko wypełnić, przygotować prezentację...
- I skończyć szkołę. - Wyobraź sobie naukę tutaj.
Byłam tu kilka razy, ale...
Teraz to się wydaje realne. Namacalne.
Zawsze mi wmawiano, że sztuka jest dla innych.
Dla bogatych, wybranych.
Dzięki oblanej klasówce i przyjściu tutaj
wiem, czego chcę w życiu.
- Jedno wyzwanie pociąga za sobą kolejne. - Stresuję się.
No cóż.
Żegnaj, matematyko,
żegnaj, Davi, żegnaj, uczelnio.
Witaj, sztuko!
Matematyko, słabo cię znam, ale naprawdę cię doceniam.
Dzięki przyjacielowi.
Pouczymy się?
Dobra.
Czyli X i Y to ramiona trójkąta prostokątnego.
- Tak! Jeszcze jedno. - Dobrze.
Tutaj...
X równa się trzy?
Nie...
Jasmine, powoli.
Z każdym dniem idzie ci lepiej.
Jeśli nie dostanę 100%, nie zdam.
A muszę zdać, bardziej niż kiedykolwiek.
Wiem, ale potrzebujesz trochę więcej cierpliwości.
Łatwo ci mówić.
Wcale nie. Jestem najmniej cierpliwy na świecie.
Czekasz na coś?
Tak.
Na co?
Na przykład na rozwiązanie zadania konkursowego.
I co jeszcze?
Mine!
Stara!
- Muszę ci coś powiedzieć. - Ja tobie też.
Ty pierwsza.
Dostałam wizę do Stanów!
Zapisałam się na kurs artystyczny!
No to cudownie! Na pewno się dostaniesz.
Bardzo bym chciała.
Ale czeka mnie prezentacja. Nie będzie łatwo!
No i poszło.
Co się stało?
Moja wojowniczka!
- Chodźmy. - Chodźmy.
- Tak się cieszę. - Ja też.
Posłuchaj...
Jak coś, wal jak w dym.
Potrzebujesz modelki? Jestem.
Rób ze mną, co chcesz.
Dzień dobry.
Dzień dobry! Dostawa z kwiaciarni Jaśmin.
- Dziękuję. - Do usług!
Powiedziałaś starszym?
Nie, daj spokój.
No weź, wesprę cię.
Co tu się dzieje?
Musisz to naprawić, żebyśmy mogli otworzyć.
Tracę pieniądze!
Mamo, masz chwilę?
Właściwie to nie, ale śmiało.
- Kojarzysz muzeum sztuki w Brumadinho? - Tak.
Organizują kurs artystyczny...
Kurs. Czy to uczelnia?
Młody człowieku, spójrz na projekt klimatyzacji.
Mamo, daj mi wyjaśnić.
To nie uczelnia, ale to bardzo prestiżowy kurs.
Sama wiesz, że tam będą sami bogacze.
Dziedzice i tak dalej. Beztalencia.
Nie ty, kochanie. Masz szansę pójść na studia.
- Myśmy jej nie mieli. - A co, jeśli to moje powołanie?
Chyba do zrujnowania życia.
Jak skończyła babcia?
Nie mów tak o niej.
Mine mówi, że będzie ciężko pracować...
Sukces odnosi jeden artysta na milion.
Reszta umiera z głodu.
Albo szuka sponsora i żałuje do końca życia.
Sprzedawcy koralików to też artyści.
Mówią, że sztuka wyzwala.
Nie ma wolności bez pieniędzy!
Jasmine idzie na studia, koniec rozmowy.
- Mam rację? - Tak jest!
Pieniądze nie rosną na drzewach.
Nasze akurat rosną.
Dzięki za wsparcie. Bardzo pomogłaś.
Stara.
Jest bardzo przekonująca.
Umie namieszać w głowie.
Wiem, czemu jej nie mówisz, że chcesz sprzedawać koraliki.
Lepiej się śmiać niż płakać.
To jest niepotrzebne.
A to z początku przeniósłbym na koniec.
No i mamy zadanie dla chętnych.
- Nie będzie za trudne? - Znasz to powiedzenie. Bez pracy...
- Nie ma kołaczy? - Są humaniści.
Ogólnie zadań wystarczy.
Są dobrze sformułowane, równań też wystarczy.
To z figurą będzie trudniejsze.
Ziemia do Jasmine.
- Tak. - Nie miałaś mi nic do powiedzenia?
- Nie ma mowy! - Nie możesz nikomu powiedzieć!
- Dzień dobry! - Dzień dobry.
To...
- Douglas. - Davi!
Cisza.
Mój uczeń.
Przygotowuje wasze klasówki. Jeśli ktoś ma problem, pomoże.
Dziękuję. Do zobaczenia.
A teraz wczorajsze zadanie.
Jeśli N oznacza liczbę niepustych podzbiorów
zbioru utworzonego z wielokrotności pięciu mniejszych od 40,
ile wynosi N?
Wynosi 125.
Nie.
Wynosi 127?
Zgadza się. 127.
No dobrze, klaso. Wystarczy.
Otwórzmy książki na stronie
sto osiemdziesiąt dwa.
Co tam?
- Musimy pogadać. - Widzę, że to zła wiadomość. Mów.
Jasmine, lubię cię.
Naprawdę cię lubię,
ale to skomplikowane.
Są zasady, Prisma Lab i pan Carvalho.
Odkąd się poznaliśmy, nie mogę się skupić na wyzwaniu.
- To moja wina? - Nie.
Całkowicie moja.
Nie powinienem był do tego dopuścić.
Masz rację.
Mamy ważniejsze rzeczy na głowie.
Trzymajmy się od siebie z daleka.
- Racja. - Dam sobie radę sama.
KWIACIARNIA JAŚMIN
- Dzień dobry. - Nowe?
Tak, nowe.
- I co? - Pięknie!
Zapraszamy.
Dzień dobry, słonko.
Mama wyszła wcześniej, ale zostawiła te kwiaty dla ciebie.
Mają cię zainspirować na klasówkę.
Poradzisz sobie.
Tato.
Muszę ci coś powiedzieć.
Ale obiecaj, że nie powiesz mamie.
Sama jej powiem. Jak tylko zdam.
Powiedz mi, skarbie.
Zapisałam się na kurs artystyczny w muzeum sztuk pięknych.
Boże. Co to za kurs?
- Malarski? - Nie da mi dyplomu,
ale jest bardzo prestiżowy.
Mamie się to nie spodoba.
Czasem mam wrażenie, że ona mnie nie widzi.
Musisz zrozumieć, ile wycierpieliśmy.
Studia to przywilej!
Twoja mama cierpiała przez babcię.
Zbyt dobrze pamięta to cierpienie.
- Wiem, tato. - Pani Alélia była...
utalentowaną rzeźbiarką,
ale nie zdobyła sławy.
- Ze mną może być inaczej. - Wiem.
Ale mama może nie wiedzieć.
A może za bardzo się boi.
PRACA KLASOWA
Powodzenia!
Pewna siebie?
Bardziej się nie da.
To przez brak tej pewności ludzkości grozi wyginięcie.
Zaczynajcie!
Uważaj, jak coś wyda się zbyt łatwe.
To może być podstęp.
Kolejność wykonywania działań wiele zmienia.
Najpierw mnożenie.
Nie potrzebujesz drabiny,
by zmierzyć drzewo. Wystarczy jego cień.
Jeśli pytanie wskazuje na zależność między wielkościami,
zastosuj zasadę trójek.
Logarytmy są proste. Równa się X, masz równanie.
Koniec czasu! Poproszę.
Koniec czasu.
Przepraszam.
Sprawdzian?
I jak?
Cześć, dużo o tobie myślę... O klasówce.
Chciałem spytać, jak poszło. Daj mi znać.
Odpowiedź na pytanie ósme to N=200.
W tym wielokrotnego wyboru...
B.
B!
W dodatkowym wyszło osiem.
- Dziewięć. - Nie.
Na pewno dziewięć.
Niemożliwe.
Jasmine dostanie 100% z matmy!
Sto procent.
Ale się cieszę!
Powiesz w końcu wszystko pani Ingrid?
Tak, ale najpierw pochwalę się komuś innemu.
Giovana.
Jasmine kogoś ma?
Nie wiem, ale stylówkę ma spoko.
Fryzura, ciuchy... Świetne.
Prawda?
- I jak? - Chyba będzie komplet.
- Zrobiłaś dodatkowe? - Dziewięć?
- Postarałeś się, co? - Bałem się, że nie rozwiążesz.
Dzięki za wszystko.
Przyznam, że się zdenerwowałam.
Tu nie chodzi o mnie.
Ale jeśli Jasmine miała dostęp do pytań,
to byłoby nieuczciwe. I nieetyczne.
No i ten związek.
Coś mi tu nie gra.
Jak ktoś tak skupiony jak...
- Davi? - ...mój uczeń
mógłby ryzykować wszystko przez tak prymitywną rzecz?
Miłość to reakcja chemiczna.
Miłość działa w tajemniczy sposób.
Rozum wie wszystko, młoda damo.
Możemy wrócić do sprawy?
Natychmiast się temu przyjrzę,
zanim sprawa wymknie się spod kontroli.
Dziękuję.
Wiesz, jak to się nazywa?
Donosicielstwo.
Wiedziałam, że razem skończymy szkołę.
Teraz strój jest najważniejszy.
Sprawimy, że będzie elegancko.
Mam dla ciebie niespodziankę.
Jaką?
- Nie musiałaś. - Musiałam.
Musiałaś.
Stara.
Świat, jaki znamy, zbliża się ku końcowi.
Chciałam, żebyś zachowała jego część. I część mnie.
Spójrz.
Halo?
Przy telefonie.
Jutro?
W południe?
Oczywiście!
Dziękuję!
„Oczywiście”?
Zapraszają mnie na rozmowę!
- Nie gadaj. - Gadam!
Stara!
To cudownie!
- Nie wiem, co powiedzieć. - Ja też nie.
Jak można dać się tak oszukać? Myślałem, że jesteś mądrzejszy.
- Nic się nie stało! - Nic się nie stało?
- Zakochałem się. - „Zakochałem się”...
Tak, ale to odrzuciłem.
Miłość to tylko adrenalina, która otumania nasze zmysły.
Dostała 100%.
Nie taki był cel?
Wymyśliłem metodę dla uczniów z problemami.
Daj spokój. Naprawdę myślisz,
że ot tak zdobyła komplet punktów?
Nic jej nie pokazałem.
Chcesz uczyć, a jesteś taki naiwny.
To nie znaczy, że niczego nie widziała.
Dobrze.
Jest tutaj. Dziękuję.
Cześć, mamo.
- Chcę ci coś powiedzieć. - Gdzie byłaś?
Pamiętasz ten kurs artystyczny?
Zgłosiłam się.
Sztuka?
Po tym, co narobiłaś w szkole?
Co masz na myśli?
Nie okłamuj mnie.
Proszę cię.
Nie okłamuję. Otwieram się przed tobą.
Włożyłam tyle wysiłku w tę klasówkę, że odważyłam się pójść za marzeniami.
Jakiego wysiłku?
Myślałam, że się uczysz!
A ty sobie przygruchałaś korepetytora.
Potajemne randki?
- Podglądanie odpowiedzi? - Co?
Myślałam, że lepiej cię wychowałam.
Nie ściągałam, mamo.
Uczyłam się. I to skutecznie!
Dobrze.
Jutro jest spotkanie w szkole.
Jutro? Jutro mam rozmowę w muzeum!
Jasmine, obudź się!
Nie będzie muzeum!
Nie zdasz przez oszukiwanie na teście!
Marlene mówi, że ma dowody.
Zwolnią Daviego.
Boże.
Biedny Davi.
Mamo, to jest takie niesprawiedliwe!
Wracaj, Jasmine!
Davi!
Davi, jesteś tam?
Davi!
Cześć, Greg. Jest Davi?
- Muszę z nim pogadać. - Lepiej stąd idź.
- Mogę z nim porozmawiać? - Nie możesz.
- Nie wiesz? - Czego?
Rano go wyrzucili ze szkolnego programu.
- Stracił stypendium. - Stypendium?
Może stracić szansę na Prisma Lab.
Greg, on nic nie zrobił.
Naprawdę, lepiej stąd idź.
Ze względu na Daviego. Idź.
Davi!
Proszę! Musimy porozmawiać z panem Carvalho.
- Możemy to wyjaśnić. - Co wyjaśnić?
Jak wyjaśnisz dodatkowe pytanie?
To wykres sinusoidalny, którego nie rozumiesz.
- Zaglądałaś do moich notatek? - Co?
Mogłaś zobaczyć odpowiedzi.
Przyznaj się.
Oskarżasz mnie?
Poważnie?
Nie ufasz mi, ale zaufaj swoim umiejętnościom.
Gadasz bzdury, bo w siebie nie wierzysz.
Co się dzieje? Co robisz?
Przestań!
Przestań, Jasmine!
Przestałam, mamo.
Przestałam.
Przepraszam.
Wszystko schrzaniłam.
Próbowałam walczyć z przyszłością, którą mi zaplanowaliście.
I co mi to dało?
Jakby świat mówił, że miałaś rację.
Nie ma sensu marzyć!
Nie ma sensu mieć nadziei,
że cokolwiek się zmieni. Nie zmieni się!
Nie mów tak, kochanie.
Masz rację! Lepiej się przyzwyczaić.
Żeby nie skończyć jak babcia.
- Jak ja. - Nie mów tak, Jasmine.
Proszę, skarbie.
Zajmiemy się tym.
Wszystkim się zajmiemy.
Ale musimy to zrobić razem, kochanie. Razem.
Już dobrze. Jestem.
Zebraliśmy się tu,
by podjąć decyzję.
Niestety, Jasmine, nie mamy wyboru.
Musimy anulować test.
Mówiłam, Davi niczego mi nie pokazał!
Mówi, że nie oszukiwała.
Nie może oblać. Jest możliwość poprawki?
Poprawiać można tylko w przypadku nieobecności.
Nadal szukamy najlepszego rozwiązania.
Nie może spróbować dowieść niewinności?
Rozmawialiśmy z korepetytorem,
mamy wszelkie dowody.
Nikt nie rozwiązał zadania dodatkowego.
Nawet ta pracowita donosicielka.
Nie rozumiem.
Wolicie uwierzyć w oszustwo?
Jakie macie dowody?
Na litość boską!
Pozwólcie mi to udowodnić!
Niech mi pan coś zada. Cokolwiek.
A ja to rozwiążę.
- Tak to nie działa. - Zawsze byłam wzorową uczennicą.
To nic?
To prawda.
Nauczyciele,
Jasmine zasługuje na sprawiedliwe wyjaśnienie tej sytuacji.
Nie zdasz przez oszukiwanie na teście!
Jak wyjaśnisz dodatkowe pytanie?
- Oskarżasz mnie? - Koniec przywilejów.
To wykres sinusoidalny, którego nie rozumiesz.
Studia to przywilej!
On lubi uwalić w ostatniej klasie.
- ...ostatniej klasie. - Mam się martwić?
To może być podstęp.
Matematyka to nauka ścisła.
Mówiłeś, że matma jest prosta.
Muszę zdać, bardziej niż kiedykolwiek.
Nie możesz oblać ostatniej klasy.
To przez brak tej pewności ludzkości grozi wyginięcie.
Musimy zrozumieć, gdzie chcą nas umieścić,
żeby zdecydować, gdzie i jacy chcemy być.
Poprawnie.
Poprawnie!
Nie powinienem był wątpić w twoją inteligencję ani uczciwość.
Pierwszy raz nikogo nie oblałem w ostatniej klasie,
chociaż sprawia mi to autentyczną, niewytłumaczalną przyjemność.
Tym razem nie jestem sfrustrowany.
Chcę cię o coś prosić.
Jasmine.
Wybacz mi.
Wybaczę panu, ale musi pan postąpić właściwie.
Proszę zatrudnić Daviego.
Niestety wrócił do Rio de Janeiro.
Nawet gdybym chciał, nie wróci do pracy.
Rozumiem.
Gratulacje, młoda damo!
- Panie Carvalho, wszystko w porządku? - Tak.
Muszę się tylko napić wody i pooddychać.
Pić mi się chce.
Co z tą rozmową w muzeum?
To dzisiaj w południe. Nie zdążę.
Zdążysz. Biegnij, to zdążysz.
Chodźmy. Zawiozę cię.
- A ty dokąd? - Zabiorę ją na rozmowę.
Nie ma sensu. Powinnam była coś przygotować.
Nie mam nic do zaprezentowania.
Bzdura!
Już ja coś ci znajdę.
Tato, nie chciałeś się ścigać?
Tam dopiero jest prędkość.
To tutaj, słonko?
Idź. Z Bogiem. W porządku?
Przepraszam za spóźnienie! Jestem Jasmine.
Tak mi przykro,
- już skończyliśmy. - Nie, proszę.
- Masz materiały? - Mam to.
Ouro Preto widziane przez pryzmat wspomnień,
miłości... To wszystko, co mnie inspiruje w moim mieście.
Te rzeczy zawsze pomagały mi wytrwać i marzyć.
Nie tylko moje marzenia,
ale moich przodków,
które muszę kontynuować.
Masz talent,
ale mamy już utalentowanych kandydatów.
Szukamy czegoś innego.
Masz coś jeszcze?
Niestety nie.
Szkoda.
- Idziemy? - Tak.
Piękne rysunki.
Ładniejszej klasówki nie widziałem. Powinnaś ją oprawić.
Chwileczkę.
Mam coś jeszcze.
Jak poszło?
Dostałam się.
Brawo.
Ostatnie, czego chciałam, to cię rozczarować.
Spójrz na to.
Moje rysunki z dzieciństwa. Zachowałaś je.
To ja cię rozczarowałam.
Tyle przeszłam...
To odcisnęło swoje piętno.
Jesteś bardzo podobna do babci.
Odeszła, nie wiedząc,
jaka jestem z niej dumna.
I z ciebie.
Bądź dumna ze swoich wyborów, aniołku.
Gratulacje, kochanie.
Cieszymy się razem z tobą, głuptasie!
Bardzo was kocham. Ogromnie.
Kocham cię.
Mój kwiatuszek.
- Gotowe na aksamitne zasłony? - A klawiszowiec Edson?
- Nie. - Próbowałyśmy.
Jasmine?
- Czego chcesz, Alice? - Chcę pogadać. Mogę?
Przepraszam. Naprawdę myślałam, że znałaś odpowiedzi.
Myliłam się.
Zasługujesz na tę mowę.
- Zawsze zasługiwała. - Cześć, dziewczyny!
- Piękna fryzura. - Dzięki. Ty też wyglądasz świetnie.
Dzięki. Siadamy?
Tak.
Alice.
Skoro to dla ciebie takie ważne, może wygłosimy mowę razem?
- Serio? - Serio?
Tak.
Dziękuję, Jasmine.
Jeden warunek.
Zdążymy ściągnąć zespół?
Nie wierzę.
- Znowu ta durna kapela. - Chcesz wygłosić mowę czy nie?
Nie chcemy być tylko jednym z wielu.
Chcemy się liczyć w tłumie.
Choć wcześniej też się liczyliśmy, nadszedł nasz czas, aby zmienić świat.
Długo dyskutowaliśmy o kolejności, w jakiej będziemy wzywać uczniów.
- Według ocen, alfabetycznie... - Podjęliśmy decyzję.
Losowo!
Pewien nauczyciel matematyki pokazał nam,
że życie to ciąg losowych zdarzeń.
Bia, przyszła wspaniała psycholog.
Marcelo, nasz talent piłkarski.
Patrick, który będzie oceanografem.
Eliana, nasz komputerowy geniusz.
Rubens, który będzie się uczył gotowania.
Carlos. Waha się między historią a stomatologią.
Felipe, przyszły kardiolog.
Nina, nasza genialna stylistka.
Nie zapomnij o nas w Nowym Jorku, Nina!
Nie zapomnę.
Giovana, przyszła sławna prawniczka.
Alice, przyszła inżynier biomedycyny.
Jasmine, najlepsza uczennica w klasie
oraz artystka.
Pięknie!
A teraz czas na reprezentanta szkoły.
Carvalho!
Nie przygotowałem przemówienia, bo rzadko jestem wyróżniany.
Nie będę życzył wam szczęścia,
bo życie to ciąg losowych zdarzeń,
jak powiedziała nasza Stokrotka.
Jasmine.
Zawsze wiedziałem, że Jasmine.
Dziękuję, klaso.
Z głębi serca pragnę,
abyście byli
bardzo szczęśliwi.
Ruszyłem w drogę
Kiedyś się spotkamy
Jutro nic nie będzie takie samo
Czego dowiem się o znajomych?
Są niesamowici, widzisz?
Dziękuję. To moje wymarzone przyjęcie z okazji ukończenia szkoły.
Jutro lub pojutrze
Posmak dnia w ustach nocy
Poprawię makijaż. Wyglądam jak panda. Zaraz wracam.
Cześć.
- Myślałam, że jesteś w Rio. - Byłem.
Poszedłem na rozmowę do Prisma Lab. Dostałem się!
Gratulacje!
Przyszedłem po rzeczy. Szedłem na dworzec, ale...
Greg mówił, że tu będzie. I...
Rozumiem.
Przepraszam. Nie powinienem był w ciebie wątpić.
To na pewno.
Przyszedłeś po to, żeby przeprosić?
To było dla mnie ważne.
Przyszedłem też pogratulować
- dostania się na kurs. - Dobry wieczór!
Mam nadzieję, że dobrze się bawicie.
Ten koncert jest dla nas...
Jak koncert.
Zapraszam waszą koleżankę z klasy,
cudowną Ninę!
Cześć. Zagram piosenkę,
którą dedykuję dwóm upartym gołąbeczkom
ze złamanym sercem.
- Lecimy, Greg? - Dawaj.
Raz, dwa, trzy...
„Kocham cię”
To nie słowa, które chcę usłyszeć
To nie tak...
Znalazła.
To leciało, kiedy się poznaliśmy.
Pamiętam tylko klakson twojego taty.
Żartuję.
Kiedy zamykam oczy, widzę każdy szczegół tamtego dnia.
Naprawdę musisz iść?
Tak.
Ale minutkę znajdę.
Minuta to bardzo długo.
Nie musiałbyś mówić
Że kochasz
Bo wiedziałabym
Panie Carvalho! Zatańczymy?
Nie znoszę tańca godowego!
Gdyby me serce pękło
Nie tylko słowa pokażą ci
Że ta miłość prawdziwa jest
Dostałem się dzięki twojemu muralowi.
A ja dzięki twojej klasówce.
Gdyby nie te słowa
Nie zmieniłoby się nic
Od słów
„Kocham cię”
Musisz jechać, prawda?
Muszę.
Nie tylko słowa
Stara.
To koniec,
ale było warto.
JEDNĄ WIOSNĘ PÓŹNIEJ
Pięknie, Jasmine.
Dziękuję.
Te krzywe są inspirowane ulicami Ouro Preto.
Gdzie najmniejsza odległość między punktami nigdy nie jest prostą.
To ty?
Właśnie przyjechałem.
Prisma Lab zleciło mi badania na polibudzie w Ouro Preto.
- Ouro Preto? - Tak.
Jakie były szanse?
Mam policzyć?
Niezapomniany Rok WIOSNA
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Małgorzata Fularczyk