Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
DLA MAMY
KWIAT JABŁONI
- Hej. - Cholera!
Przepraszam.
Ktoś z rodziny?
Ojciec.
Moje kondolencje.
Proszę.
Pragnął pewnego dnia zobaczyć Dunaj,
ale nie zdążył.
Dlatego przywiozłam go tu z Wietnamu.
Z Wietnamu?
Był pan tam?
Nie. Trudno mi się wybrać nawet nad Balaton.
To duże jezioro niedaleko stąd.
Langosze, morszczuki i niemieccy turyści.
Nie jestem zbyt towarzyski. Nigdy nie wiem, co powiedzieć.
Nie zgadłabym.
W każdym razie... tacie się udało.
Jak to?
Jego życzenie się spełniło.
Czekaj! Mogę iść z tobą?
Znasz drogę? Pomogę z walizką.
Viktor. Viktor Palfai. Chcę tylko panience bezinteresownie pomóc.
- "Panience"? - Jestem podróżującym w czasie rycerzem.
Ratowanie młodych dam to moja specjalność.
Pierwszy raz w Budapeszcie? Znalazłaś nocleg?
Świetnie znasz język. Masz tu rodzinę?
Długo zostaniesz? Co planujesz?
Szukam kogoś.
To ważne dla mojej rodziny, żebym go znalazła.
Wezmę panienki walizkę. Uczą tego w akademii rycerstwa.
Proszę.
Co wiemy o tym ważnym człowieku?
W siedemdziesiątym czwartym skończył studia
na uniwersytecie rolniczym.
Jest narwany, co dodaje mu uroku.
Dobrze tańczy i kocha przyrodę.
- To już coś. - Każdego umie rozweselić.
Jest tajemniczy, zawsze dobrze pachnie i...
I co?
Doskonale całuje.
REŻYSERIA
SCENARIUSZ
ZDJĘCIA
Budynek parlamentu słynie z tego, że Freddie chciał go kupić.
Kto?
Freddie Mercury.
Wokalista Queen.
Rok osiemdziesiąty szósty.
Legendarny koncert Queen na Węgrzech.
Pierwszy zachodni zespół po tej stronie żelaznej kurtyny.
Skąd się biorą te wszystkie węzły?
Freddie stoi na scenie w swojej białej kamizelce...
Znam tę piosenkę. Babcia ją śpiewała.
Już niedaleko.
No i... jesteśmy.
To najfajniejszy sposób zwiedzania tego miasta.
A więc już tu byłaś.
Tata powtarzał, że los zawsze odnajdzie człowieka.
Jeśli pisane jest nam kogoś spotkać, to tak się stanie.
Ale tym razem chcę uprzedzić los.
Muszę koniecznie znaleźć tego mężczyznę. Pomożesz mi?
Znam kogoś, kto pomoże. Będzie na ciebie czekał rano.
Tutaj. W kawiarni. O dziewiątej.
Dobranoc.
Dobrej nocy, panie rycerzu.
Chwila.
Nie znam twojego imienia.
Jestem Song Ha.
Miło cię poznać, Song Ha.
- Dzień dobry. - Ta, świetny.
Jestem zboczeńcem.
Zabawne. Zamawia pan coś?
Cappucino i czekoladowy croissant
podane przez miłą, uśmiechniętą kelnerkę.
Są tylko zwyczajne.
Zwyczajna kelnerka? Może być.
- Dzień dobry. - Przepraszam za spóźnienie.
A gdzie twój znajomy?
Sherlock Holmes, do usług.
Kto to?
Żartuję.
A więc - jak mogę pomóc?
Szukam zaginionej osoby.
Trochę pogrzebałem.
W siedemdziesiątym czwartym uniwersytet rolniczy ukończyło 87 osób.
Wystarczy porozmawiać z każdą z nich.
Niesamowity plan.
Dzień dobry pani.
Poproszę to samo z croissantem waniliowym.
Już się robi.
Jaki miły.
Lubię każdego, kto przynosi mi kawę i śniadanie.
A... kwiaty?
Biała frezja.
Ulubiony kwiat babci.
Zaczynamy?
Gdzie ich nazwiska i numery telefonów?
Znakomite pytanie, Watsonie.
Viktor...
Możemy pojechać na uniwersytet.
Moje auto czeka przed budynkiem. Nie moje, tylko mamy, ale czeka.
Cappucino i pyszny croissant z czekoladą.
Proszę zapakować na wynos.
Oczywiście.
Gotówka czy karta?
- Karta. - Super.
Widziałaś ten wzrok?
- Charles Manson się na nim wzorował. - Kto?
Jego historię można opowiadać tylko przy tajemniczym świetle księżyca
i przed lustrem.
Niech wiedzą, z kim mają do czynienia.
Zupełnie jak w opowieści babci.
Pewien mądry Wietnamczyk powiedział:
"Boimy się zostawić przeszłość za sobą, aby nie stracić punktu zaczepienia".
Co masz na myśli?
Ciekawe, jak potoczyłoby się nasze życie, gdyby babcia tak kurczowo
nie trzymała się tego wspomnienia.
Ono pomogło jej przetrwać wojnę. Dawało nadzieję.
Może czasem warto trzymać się tego, co cenne.
Z jakiego to filmu?
Z żadnego. Mądrość to kolejna z moich supermocy.
- Znalazłem! - Szuka pan czegoś?
Wszyscy czegoś szukamy. A raczej kogoś.
Wie pani, jakie jest szczęście - ulotne. Dlatego nie wolno stracić takiej osoby.
Ale, oczywiście, najpierw trzeba ją znaleźć.
W czytelni?
Szczęście może nas odnaleźć wszędzie.
Proszę legitymację studencką.
Tak.
Unicef. Stołeczne zoo...
Może być z innej uczelni i nieważna?
Znakomita analiza sytuacji. Szybkie reakcje i precyzyjne ruchy.
- Naprawdę uprzedziłaś los. - Dzięki.
Straciłem legitymację.
- Jesteś studentem? - Nie, a co?
To nie będzie ci jej brak.
Właśnie że będzie.
Czujesz ten zapach?
Naleśniki z musem jabłkowym.
Pachnie jak to, co robiła moja babcia.
Mój dziadek też je robi.
Spójrz.
Absolwenci.
To żaden z nich.
A co tu widzisz?
- Odpuść. Nie udało się. - Proszę.
Dobrze.
Widzę około pięćdziesięciu osób
i żadna nie jest mężczyzną, którego szukamy.
Nie. To 50 osób, z których co najmniej jedna zna mężczyznę,
którego szukamy.
Wiem, że to było dawno, ale może pani coś pamięta?
Nie chodzi o Laszlo. Szukamy Tibora.
Dzień dobry.
Wszyscy kogo szukamy, wiem.
Ale nam chodzi o konkretną osobę. Jest pani pewna?
Uniwersytet rolniczy. Nie wie, gdzie mieszka. Rozwiedli się.
Dobrze, bo inaczej by go zamordowała.
Dobrze, zarejestruję się.
Nie o to mi chodzi. Ten mężczyzna...
Dziękuję. Odezwę się.
Nie poddawaj się, Sherlocku.
Wiesz, co to jest?
- Serwetka? - Tak.
I nie. To serwetka z zapisanym adresem.
Czyim?
Sekretarki Stowarzyszenia Wietnamczyków na Węgrzech.
Pojedziemy tam jutro.
Xuan Lan. Czemu od razu nie zadzwoniliśmy do stowarzyszenia?
Dopiero teraz się o nim dowiedziałem.
A na razie zabiorę cię w pewne ładne miejsce.
To niespodzianka.
Spodoba ci się.
Kwiat dla kwiatu.
Kiedy słońce oświetla wzgórza, widok zapiera dech w piersi.
To koktajl.
Nie odpowiada.
Dzień dobry.
Ciągle się spóźniam.
Viktor...
Bardzo się różnimy.
Moje życie jest całkiem inne niż twoje.
Sami tworzymy swoje życie.
Jak to ujęłaś? Można "uprzedzić los".
Mój narzeczony... ja...
Znam go od dwunastego roku życia.
Nasze rodziny się lubią i dogadujemy się.
I jesteś tym śmiertelnie znudzona.
Jak możesz tak mówić?
Nie znasz mnie, więc nie udawaj, że wszystko o mnie wiesz.
- Odwzajemniłaś pocałunek. - Nie chciałam.
Przepraszam. Czy mieszka tu pani Xuan Lan?
W czym mogę pomóc?
Zbieramy informacje o absolwentach Uniwersytetu Rolniczego.
Jakie informacje?
Szukamy Tibora. Pani Xuan Lan znała go z zajęć.
Przykro mi. Nie pomogę.
Prosimy. Song Ha przyjechała z Wietnamu,
żeby go odnaleźć.
Proszę wejść.
Dziękujemy.
Proszę usiąść.
Przepraszam.
Song Ha... spójrz.
Czy to on?
Skąd ten pomysł, Sherlocku?
Tylko przeczucie.
Thien Nga!
Jestem Song Ha ...
Miałam nadzieję, że mnie kiedyś odwiedzisz.
Czy on cię odnalazł?
Proszę pani...
Trwała wojna. Wszyscy się bali. Ja też.
Musieliśmy przestrzegać zasad. Nie było wyboru.
Podziwiałam cię, bo robiłaś to, co chciałaś.
- Szukam Tibora... - To nie wina miłości, tylko ludzi.
W porządku, babciu? Chcesz odpocząć?
Nic mi nie jest. Zostaw mnie.
Miłość to skromna rzecz, która skłania do wielkich czynów...
- Od dawna tak jest? - Od śmierci dziadka.
...żeby tak zniszczyć biedną rodzinę.
- Co to znaczy? - Thien Nga...
Przepraszamy za najście.
Chodź.
Do widzenia.
Przyniosłem kawę i śniadanie.
Muszę się ubrać.
Pogrzebałem głębiej.
Jeden facet miał na profilu portret grupowy z siedemdziesiątego czwartego.
Spójrz.
- Widzisz to? - Moja babcia.
- A to Tibor? - Możliwe.
A ta obok twojej babci to kocia mama.
- Spotkamy się z nią. - Kocia mama?
Kobieta, która dawno temu zrezygnowała z miłości
i teraz nienawidzi całego świata, a zwłaszcza ludzi.
Koty to wyczuwają i wprowadzają się do takich osób.
Jesteś okropny.
Za to mnie kochają.
Viktor. Tamtego dnia...
Jasne.
Teraz wiesz, że jestem zaręczona.
Tak.
Planuję adoptować psa,
kota albo alpakę.
Jeszcze tego nie zrobiłem, bo nie umiem zdecydować.
Bardziej pasowałaby do ciebie jaszczurka.
Mulan, nie bądź złośliwa.
Mulan to Chinka.
Co masz na skarpetkach?
To królikojeleń.
Królikojeleń?
- Z dzikiem nie było. - Rozumiem.
Ani z lisem.
A nie było takich bez zwierząt?
Nie wolno mieć zwierząt na skarpetkach?
Cześć.
Viktor Palfai.
Katalin Szabados.
Wejdźcie. Siadajcie.
Nie zdejmujcie butów. Zaraz wracam.
To ona?
Nie wyprze się. Spójrz na nią.
Czego chce?
Jeszcze nie wiem.
Proszę. Zaparzyłam kawę.
Moja droga, nie wiesz, jak się cieszę, że przyjechałaś na Węgry.
- Usiądźcie, proszę. - Dziękujemy.
A więc...
jak się poznaliście?
Należę do Greenpeace,
więc zależy mi na...
... czystości wody.
Mój tata zawsze chciał zobaczyć Dunaj,
więc go tu przywiozłam.
A gdzie teraz jest?
W rzece.
Szukamy kogoś, z kim pani studiowała,
jeśli się nie mylę.
Co babcia pani opowiadała?
Bardzo niewiele.
Thien Nga, czekaj!
Przepraszam.
Chodź już.
Jeśli się odwróci, to jej się podobasz.
Co ja widziałam?
Niechcący na niego wpadłam.
Dzień dobry!
Chodź.
- Czytałaś "Romea i Julię"? - Co?
"Romea i Julię".
Nie ma szczęśliwego zakończenia.
Ona wypija truciznę, on myśli, że umarła, więc się zabija,
ona się budzi, widzi, że jest martwy, i popełnia samobójstwo.
W porządku?
- Przepraszam na chwilę. - Jasne.
Wszędzie cię szukałem.
Jak twoje ramię?
Dobrze, ale byłoby lepiej, gdybyś mnie pocieszyła.
Coś nie tak?
Nie. Wszystko gra.
Zaraz wracam.
Zanim znowu znikniesz,
chciałem zapytać, czy będziesz mi towarzyszyć na balu.
Nie wiem, czy w ogóle pójdę...
- Nie przeszkadzam? - Skąd.
Właśnie zapraszałem Thien Nga na bal.
Niestety, obiecała, że pójdzie ze mną.
Rozumiem.
Pomyliłem się.
- To pójdziesz ze mną? - Co?
Idziemy razem na bal?
- Myślałam, że pytasz, bo... - Jasne.
Ale jak nie zobaczą nas razem,
wszystkiego się domyślą.
Tak. Racja.
W imieniu rady Uniwersytetu Rolniczego witam profesorów,
członków Stowarzyszenia Młodych Socjalistów,
przedstawiciela partii, urzędników oraz gości z Wietnamu,
budujących przyjaźń między naszymi krajami.
A teraz - bawmy się.
Tegoroczny bal absolwentów uznaję za otwarty.
Nie gap się na nią. Kierownik patrzy.
Patrz na mnie.
Odbiło ci? To Wietnamka.
Przyjaźnicie się? Muszę ją poznać.
Nie może umawiać się z miejscowymi. Takie są zasady.
A co to za wymówka?
Ja nie żartuję.
- Przepraszam. - To moja wina.
Spojrzał na mnie...
- W ten sposób? - Tak.
- Jest uroczy. Powiedział mi... - Kto jest uroczy?
Tibor.
Do niczego między wami nie doszło?
Nie rób tego sobie ani nam. Narażasz wszystkich.
Nie, jeśli się nie wyda.
Tutaj? Da się tu utrzymać coś w sekrecie?
Myślisz, że ja bym wygadała?
- A ja się cieszę. - Dzięki.
- Muszę lecieć. Jutro w bibliotece? - Jak zwykle.
- Z półgodzinnym poślizgiem? - To było tylko raz.
Raz dziennie!
Bądź ostrożna. Ściany mają uszy.
Dla ciebie to ekscytująca przygoda i nie zdajesz sobie sprawy z ryzyka.
Ale chodzi o nasze życie, rozumiesz?
- Jasne, że rozumiem. - Niby jak?
Mogła tu przyjechać, bo jej ojciec zginął jako bohater wojenny.
Jak poczuje się jej matka,
kiedy deportują Thien Nga z powodu głupiego romansu?
Co robisz wieczorem?
Muszę się uczyć. "Globalny wpływ agrochemii na ochronę roślinności".
Fascynujące.
Idziemy dziś do klubu.
Dobra.
Zauważyłaś, że Thanh ciągle na ciebie patrzy?
Wpatruje się.
Pasujecie do siebie.
Przemyślę to.
Gdyby Julia się zastanawiała...
... to by nie zginęła.
Daj następną.
Świetna karta.
Znów ukradłaś wszystkie dobre?
Musimy oglądać wiadomości?
Przemyciłam wino.
Jak je potasowałeś?
Widzę twoje karty.
Nie mówiła, że przyjdzie?
- Jeśli opuści się w nauce... - Thien Nga?
Widziałaś ją kiedyś bez książek?
Chciałem poprosić ją o korepetycje.
Chętnie ci pomogę. Tobie też.
Z węgierskimi nazwami roślin i tak dalej.
Idzie rycerz śmierci!
Przepustka.
Jeszcze jeden wyskok, a wezwę cię na rozmowę.
Uczymy się tutaj.
A twoja przyjaciółka? Też się uczy?
Która?
- Thien Nga. - Gdzie jest?
Uczy się w pokoju.
Idziemy.
Ostrzegę ją.
Nie mamy nic do ukrycia. Mów po węgiersku.
Jak się czują twoi rodzice?
Dobrze, towarzyszu Vu Tanh.
Nie muszę wam chyba przypominać, że studiowanie tutaj jest przywilejem?
Nie.
- Znasz zasady. - Zgadza się.
Jeśli jedna osoba wyleci, to reszta też.
Co by wtedy pomyśleli rodzice?
Twój biedny ojciec. Wiesz, że dobrze go znałem?
- Towarzysz kierownik. - Przepustka.
Rozumiem, że spędziłaś popołudnie z panną Xuan Lan?
Poszliśmy całą grupą do lasu.
Usiądź.
Spisz nazwiska tych, którzy poszli.
Wszyscy mieli przepustki.
Pisz.
Miłego wieczoru.
- Spisałaś wszystkich? - Myślisz, że miałam wybór?
Spokojnie! Nikt nic nie wie.
Kto by się domyślił, że wzorowa studentka ma jakiś sekret?
Wolałabym, żeby go nie miała.
Wiem.
Ty i Thanh też powinniście ochłonąć.
O czym ty mówisz?
Właśnie.
Widzę, jak na siebie patrzycie.
Wietnamczykom nie wolno nawet patrzeć?
Nie. Mamy wkuwać cały dzień w milczeniu i z zamkniętymi oczami.
O co pytali?
O nic.
Wchodzisz, bierzesz kartkę i zaczynasz.
A jak się zatniesz?
Wszystko umiemy. Bez obaw.
Będzie dobrze, słyszysz?
Spokojnie. Za bardzo boisz się egzaminów.
- Ty, prymuska. - Od tego zależy wszystko.
No i proszę. Wrzody ci nie pomogą.
Co tam?
Wciąż nic z tego nie rozumiem.
Bo ciągle uciekasz z zajęć.
Może ty mi wyjaśnisz?
Tam, gdzie zwykle. O siódmej.
Przyjdę.
Poświęcę ci całą uwagę.
Na to liczę.
Zaczekaj! Co się dzieje?
Nic. Już mi lepiej.
Cześć.
Co jest?
Nic.
Mieliśmy się uczyć...
Nieważne.
I co?
Umówiłam cię. Jutro po południu.
Dziękuję.
Pogadajmy.
Wszystko ci wyjaśnię.
Chciałam przyjść, ale nie mogłam.
Musiałam komuś pomóc.
- Komuś ważniejszemu niż ja. - Nie.
Komuś z poważnym kłopotem.
O czym ty mówisz?
Jaki kłopot? Czyj?
Umiesz dochować sekretu?
Jest pani między siódmym a dziewiątym tygodniem.
Wyjdzie na jaw, że ich kryliśmy.
I będziesz musiał wyjechać?
- Bóg wie dokąd. - Jak to?
Wyślą mnie do obozu pracy albo na front.
Nie chcę, żebyś wyjeżdżał.
Ja też nie.
Rozumiesz, że ukrywanie informacji to zły pomysł?
Oczywiście.
Świetnie.
Od kiedy
wiesz o romansie Thien Nga i Tibora?
Nie wiedziałam o nim.
Mieszkasz z nią. Nie rozmawiacie?
O tym nie.
Dlaczego miałbym ci uwierzyć?
Bo to prawda.
Nie zgadzamy się w różnych sprawach.
Czy to jedna z nich?
Chodziło na przykład o przyjaźnie z miejscowymi.
Nie masz tu przyjaciół?
Nie mam.
Ta ruda i Thanh też wydają się sobie bliscy.
Wiesz, że będę rozmawiał z każdym?
Proszę!
Usiądź.
Słyszałem plotkę.
Podobno studentka z Wietnamu spotyka się z Węgrem.
Co o tym wiesz?
- Obcokrajowcy i miejscowi nie są... - "Obcokrajowcy"?
Myślałem, że się przyjaźnicie.
Tak, ale oni nie zostaną tu na zawsze.
Przyjaźnie są skomplikowane.
Ty też jesteś blisko z pewną koleżanką.
My tylko...
uczymy się razem.
Ich obecność tutaj to efekt dobrej woli i życzliwości władz.
Jeśli ktoś tej życzliwości nadużywa, nawet twoi przyjaciele...
Wiesz, co to odpowiedzialność zbiorowa?
Musimy chronić siebie nawzajem.
I swojego honoru.
Prawda?
Wiem tylko, że...
... zaraz po balu...
Thien Nga! Obudź się!
Masz dziesięć minut, żeby się spakować.
- Stój! Nie wpuszczę cię. - Przepraszamy.
Dlaczego dowiaduję się od pani profesor? Gdzie ona jest?
- Nikt nie wie. - Znajdę ją.
Ty parszywy zdrajco! Jak śmiesz się tu pokazywać?!
To ty nie wiesz?
Przestańcie, bo strażnik wszystkich nas zgarnie!
Za kilka miesięcy i tak by się wydało!
A więc planowałeś nas zdradzić?
To ty nie wiesz?
Co tu się wyrabia?!
Już idziemy.
Muszę ją znaleźć.
Wiem.
Pomogę ci.
Pomożesz?
Naprawdę?
Ty mi pomożesz?
Oczywiście.
Znajdę ją.
Jak? Pójdziesz do konsulatu?
Jeśli będzie trzeba.
- Aresztują cię. - Możliwe.
To nie pomoże. Zastanów się.
- Co tu robicie? - Od czego zaczniesz?
- Od konsulatu. - To chodźmy.
Jasne, że idę.
Mam trochę oszczędności. Przyniosę.
Spadajcie. Towarzyszu Vu Than, mam pytanie.
Czy to prawda?
Co?
Oboje nas wydaliście?
- Muszę ją zobaczyć. - Nie ma mowy.
- Jest w ciąży z moim dzieckiem! - Rozumiemy...
Proszę chociaż powiedzieć, czy tu jest. Albo wezwać kogoś, kto wie.
Towarzysze, proszę, żebyście wyszli.
Musimy ją znaleźć.
To nie wydział zaginionych dzieci.
- Chcę z nią porozmawiać! - Wyjdźcie natychmiast.
Co się stało?
Zmiana planu.
Do kiedy masz to mieszkanie?
Kumpel wyjechał za granicę bez zezwolenia. Raczej nie wróci.
- To mieszkanie dysydenta?! - Przynajmniej mamy czas.
Do Wietnamu jedzie się pociągiem, nie?
Kiedy odjeżdża następny pociąg do Hanoi?
- Dokąd? - Do Hanoi.
Wietnam.
Odjazdy są co dwa tygodnie, i to nie zawsze.
- Kiedy następny? - Nie wiem.
A kiedy był ostatni?
Gdybym wiedziała, to znałabym też datę następnego, prawda?
- Kto może wiedzieć? - Tylko Bóg.
Zezwolenie jest?
- Zezwolenie? - Na zakup biletu. Jest czy nie?
Nie złap kataru. Muszę wracać na uczelnię.
To idź.
Dzięki.
Ona przyjdzie, kochaneńki. Przyjdzie.
Ucieszy się, jak cię zobaczy!
Peron dziewiąty.
Nie dało się nic zrobić.
Thien Nga naraziła nas wszystkich.
Nie usunęłaby tej ciąży. To pewne.
Prawda wyszłaby na jaw.
- To były inne czasy... - Wie pani coś o nim?
Robił, co mógł,
żeby po nią pojechać, ale w tamtym reżimie nie było to łatwe.
Proszę.
Od dziewięciu dni powtarzam, że nie mogę cię wpuścić. Zrozum to.
- Niech pan zrozumie... - Tylko dzięki mojej dobrej woli
jeszcze cię nie aresztowali.
Dzień dobry, Tibor.
Marta. Każdego dnia wyglądasz piękniej.
A ty coraz gorzej.
- Pomóż mi, proszę. - Mówiłam, że nie mogę.
Idź do domu i zadbaj o siebie.
Ale...
- Trochę zostało. - Nie.
Gdybym była Thien Nga i to zobaczyła, sama bym się deportowała.
Wymyśliliśmy plan. Szanse niewielkie, ale lepszego nie mamy.
Nie wpuścili mnie. Nie chcieli słuchać.
Gdybyś nie był takim tchórzem, to by się nie wydarzyło.
- Tchórzem? - Co, ogłuchłeś?
Myślisz, że było mi łatwo?!
Miałem milczeć, wiedząc, że to się wyda i wszyscy ucierpimy?!
- Przestańcie! - Nie ukaraliby nas?!
Dość!
Thien Nga przyjęła odpowiedzialność z godnością.
Nic dziwnego, że nie chciała, żebyś wiedział o ciąży.
Jesteś egoistą!
Nie chciała?
Jesteście tu tylko z poczucia winy.
Co z tego? Pomagam.
Są tutaj, bo też się ukrywają. Popełniają ten sam błąd.
O czym to my...?
Wyjdźcie. Nie chcę, żebyście mieli przeze mnie kłopoty.
Wreszcie zrozumiałeś.
Chcę tylko wiedzieć, że dojechała bezpiecznie.
Jestem ci to winien.
A ja zawsze jestem przy was.
- Co powiesz? - Będę improwizował.
Dzień dobry, Tibor. Nie widywałam cię.
Myślałam, że się poddałeś.
- To w moim stylu? - Nie. Bałam się, że jesteś chory.
Wyglądasz znośnie.
Ty też, jak zawsze.
Co teraz? Podsuniesz mu środek usypiający?
Mamy plan, ale bez twojej pomocy się nie uda.
Co ty powiesz? Chodźcie.
- Thanh to przyjaciel. - Dzień dobry.
Czy nie jeden z tych przyjaciół, którzy cię zdradzili?
Thanh złoży podanie o bilet do Hanoi,
że niby ma odwiedzić chorą matkę, ale ja pojadę za niego.
Nie jesteście zbyt podobni.
Proszę.
Dlaczego miałabym ci wyświadczyć tak wielką przysługę?
Bo wierzysz w miłość.
Nie spoczniesz, dopóki wszystkich nie wpędzisz w kłopoty, co?
Pomagając mu, pomożemy też innym.
Za mną.
Ty zostajesz tu.
I co?
Za tydzień dadzą odpowiedź.
- Znajdź ją. - I uściskaj od nas.
Dbaj o siebie.
Dziękuję wam.
Dzięki!
Więcej go nie zobaczyłam. Słyszałam plotki.
Że wsadzili go za szpiegostwo,
że został stracony albo że zamieszkał na wsi i uprawia jabłka.
Wiemy, że jej nie odnalazł.
Nie było więcej rozmów.
Xuan Lan rzuciła studia i wyjechała.
Nie wiem, co się z nią stało. Grupa się rozproszyła.
Zostaliśmy tylko my.
Jeszcze się nie poddajemy. Wciąż możemy go znaleźć.
Będziemy w kontakcie.
To dobrze.
Dziękujemy za pomoc.
Cholera!
Czy to by coś zmieniło, gdyby byli odważniejsi?
Thanh uratowałby ich, gdyby powiedział, że jest ojcem dziecka.
Zbiórka! Baczność!
Lewa, marsz!
Baczność! Prezentuj broń!
Thien Nga!
Mamo.
Cieszę się, że wróciłaś. Wejdź.
Nić się zerwała.
I już.
Ja...
nie przyjechałam z wizytą.
Kłamałam.
Wiem.
Czemu pozwoliłaś mi wrócić? Nie wstydzisz się mnie?
Jesteś wszystkim, co mam.
Ja... przepraszam cię.
Ojciec musi być dobrym człowiekiem, skoro chcesz zatrzymać dziecko.
Za błędy dziecka odpowiedzialność ponosi rodzic.
Opiekuj się nią
i daj jej siłę na podróż, która ją czeka.
Odziedziczyła twój upór.
Weź to.
A jak już urodzisz, znajdź pracę, żeby utrzymać dziecko.
Pewnego dnia mnie odwiedzisz, córeczko.
Jest tam kto?!
Pusto.
To na nic.
Zjedzmy coś dobrego. Znam knajpkę w pobliżu.
- Dzień dobry. - Dzień dobry. Podać kartę?
Poproszę.
Mademoiselle.
Dziękujemy bardzo.
Wspaniałe.
Spróbuj tego.
Miałeś rację. Humor mi się poprawił.
Oni też szukali szczęścia.
Jak ty.
- Proszę. - Dziękujemy.
Spróbuj.
A twoja mama? Niewiele o niej mówisz.
Po śmierci taty długo dochodziła do siebie.
Ale dziadek bardzo jej pomógł.
Na przykład nauczył cię manier.
Tak jak twoja babcia, mój dziadek też ma słynne powiedzenie:
"Jedyna rzecz, która trwa całe życie, to życie.
Poza tym nic nie jest pewne".
Mądry człowiek.
To prawda.
Jest ci bardzo bliski.
Tak.
Właściwie to on mnie wychował.
Rozumiem panią.
Wiem.
Moje kondolencje.
Znów ślepy zaułek. Nigdy go nie odnajdę.
Może to nie przypadek.
Może los mówi mi: "Nie tego chciałem. Nie tędy droga".
I chyba ma rację.
Nie na tym powinnam się skupiać.
Tylko na narzeczonym?
Kochasz go?
Jak możesz o to pytać?
- Co się dzieje? - Pusty bak, cholera!
Świetnie!
Dokąd idziesz?!
Zaczekaj!
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
W czym mogę pomóc?
Nie mamy rezerwacji, ale chcielibyśmy wynająć dwa pokoje na tę noc.
Jesteś tam? Mogę wejść?
Przepraszam.
Wyglądasz uroczo.
Kiedy cię pierwszy raz zobaczyłem,
wydałaś mi się dziwna.
Ale wcale taka nie byłaś.
Po prostu cię przestraszyłem.
No i twój tata...
Czułem się winny.
Nie to chciałem powiedzieć.
A co chciałeś?
Cóż...
To,
że podoba mi się, jak przechylasz głowę, kiedy się śmiejesz.
I to, że kiedy czujesz się niezręcznie,
krzyżujesz ręce, jakbyś chciała je przytrzymać.
A kiedy coś cię zaskakuje, zawsze bawisz się włosami.
I sądzę, że jeśli już nigdy nie usłyszę,
jak śmiejesz się z moich skarpetek w zwierzęta,
nie będę umiał być szczęśliwy.
Viktor...
Przepraszam. Chciałem cię tylko pocieszyć.
Kiedy ludzie słyszą, że ktoś ich kocha, zwykle poprawia im to humor.
No... rozumiesz.
Nie chcę popełnić błędu.
Wiem.
Podchodzisz do tego rozsądnie. Mądrze.
Z drugiej strony jesteśmy dwojgiem obcych ludzi
szukających innego obcego człowieka.
To... nie jest rozsądne,
ale inaczej nie byłoby nas tutaj.
I...
każdy musi zrobić coś głupiego, nim się ustatkuje.
Śpij dobrze.
Chyba tego pani trzeba.
Na koszt firmy.
Właściwie przysłała mnie żona,
ale chętnie pani wysłucham.
Przyjechałam tu... w poszukiwaniu odpowiedzi.
Jest taki troskliwy... Nie porzucę wszystkiego...
Bardzo się różnimy...
Jeśli miłość babci i dziadka przetrwała tak długo...
Sprawdziliśmy każdy sad w okolicy,
ale sama już nie wiem, czy chcę go znaleźć.
Cóż. Jest taki jeden słynny sadownik.
Nikt nie zna go bliżej.
Nie przyjmuje gości i żyje tylko dla swoich jabłek.
Mieszka na szczycie tamtego wzgórza.
Na imię ma Tibor albo Tamas.
Wie pan, jak tam trafić?
Nie, i nie radzę iść w taką pogodę.
Proszę się położyć. Potrzeba pani snu.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Delikatnie z nim. Ma do pani słabość.
Wiem. Ale za miesiąc wychodzę za mąż.
Nie ma jej...
Nie wie pan, gdzie jest moja przyjaciółka?
Powiedziałem jej o mężczyźnie, który mieszka na wzgórzu.
- Odradzałem wyprawę... - Nie posłucha.
Panu też odradzam. Jest ślisko.
- Znalazła go pani? - Nie. Zgubiłam się.
Viktor?
Myślałam o tym, co mi wczoraj powiedziałeś,
i chcę, abyś wiedział, że...
lubię twoje szpetne skarpetki.
A także twoją obsesję
na punkcie wody i twoje supermoce.
Dziadek.
No? Kim jest ta dziewczyna?
O kim mówisz? Nie rozumiem.
Gawędziłem z pielęgniarkami. Opowiadaj.
Czemu z taką wyobraźnią nie zostałeś pisarzem?
Myślałeś, że znam się tylko na wędkarstwie i ogrodnictwie?
Dawno nie byłeś taki wesoły.
Pewnie, że jestem wesoły. Mój wnuk czuje się lepiej.
Myślałam, że przy okazji odnajdę odpowiedzi na swoje pytania.
Dlaczego nie powiedziałaś mi, że go szukasz?
Nigdy o nim nie opowiadałaś.
A więc nie chciałaś mnie zasmucać.
Znalazłaś swoje odpowiedzi?
Nie wiem.
On... Viktor jest taki inny.
Wystarczył tydzień,
żebym zrujnowała mu życie.
I nie zostawię Tunga dla mężczyzny, którego znam tak krótko.
Czemu ty go nie szukałaś?
Żyłam nadzieją do dnia,
w którym sekretarz partii powiedział mi,
że Tibor został aresztowany na dworcu.
Bronił się i próbował uciec.
Wiedział, czym ryzykuje.
Opierał się i w końcu go... zabili.
Dlaczego mi nie powiedziałaś?
Przez jakiś czas łudziłam się, że to nieprawda -
zwykła plotka albo pomyłka.
A potem było już za późno, więc milczałam.
Pewnych spraw lepiej nie odgrzebywać.
Przestajesz o nich myśleć i z czasem...
Dzień dobry.
Tamas Levai.
To pan, jak sądzę, uratował życie mojemu wnukowi.
Chodźmy.
Chciałbym ci kogoś przedstawić.
Cieszę się, że jesteś cały.
Cześć!
Wiem, że wyjechałaś, bo...
Miałaś rację, że chciałaś to przemyśleć, ale...
chciałbym wiedzieć...
Cześć.
Co słychać?
Wiem, że jesteś już po...
Nie.
Chciałem tylko o coś zapytać, bo...
mam takiego przyjaciela, Sherlocka.
Świetny pomysł.
Nie widzę pierścionka zaręczynowego.
A co? Masz jakiś przy sobie?
Nie śpieszmy się tak.
Wolisz czekać 50 lat?
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Jakub Jasieński