Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Od zarania dziejów,
od dnia, gdy na świat przyszła pierwsza dziewczynka,
czas umilały lalki.
Sęk w tym, że wszystkie wyglądały jak bobasy.
Siłą rzeczy, dziewczynki bawiły się tylko w mamy.
A zabawa to przednia... przynajmniej przez jakiś czas.
Spytajcie mamę.
Trwało to, aż pojawiła się...
Barbie wywróciła świat do góry nogami.
Po czym zrobiła to ponownie.
Każda z tych kobiet to Barbie.
I Barbie to każda z tych kobiet.
Może i zaczęła jako pani w kostiumie kąpielowym,
ale rozwinęła skrzydła.
Ma własną walutę, własny dom,
własne auto i robi karierę.
Bo Barbie może być, kim chce. Kobiety mogą być, kim chcą.
Podejście to zrozumiały też
dziewczynki żyjące w Prawdziwym Świecie.
Wyrastają na kobiety,
przed którymi każda dowolna kariera stoi otworem.
Dzięki Barbie problem dyskryminacji i nierówności płci został rozwiązany.
To znaczy, tak się lalkom Barbie zdaje.
W końcu żyją w Barbie Landzie.
Czy mam prawo rozwiewać ich złudzenia?
A oto jedna z tych Barbie.
Rozpoczyna tradycyjnie idealny dzień.
Róż mnie budzi, z powiek zrzucam sen
Podnoszę się i wtem Pozdrawiam siostry swe
Hej, Barbie
Hej
Jak się masz?
Widzę, że Od rana już w szachy grasz
Więc chodź, ten dzień radosny zacząć czas
I z nią, i z nią, i z każdą z nas
Ten róż leży mi i już
Wdzięk ze snów od stóp do głów
Nie trzeba słów i znów, i znów
Ten róż zmywa szary kurz
Choć kolory inne znam To do różu słabość mam
Co dziś włożysz? Włóż, co chcesz
Zawsze będziesz ekstra i ty o tym wiesz
Hej, Barbie Aż widać stąd
W tym niby-lustrze błyszczy Bielutkich zębów rząd
I tak w koło na wesoło
Nasza Barbie
Najlepsza, najlepsza
Nasza Barbie
Najlepsza, najlepsza
Nasza Barbie
Więc chodź, ten dzień radosny zacząć czas
I z nią, i z nią, i z każdą z nas
Ten róż leży mi i już
Wdzięk ze snów od stóp do głów Nie trzeba słów i znów, i znów
- Ten róż - Śliczny róż
- Usta w dzióbek złóż - O tak
Choć kolory inne znam To do różu słabość mam
Róż to piękno
Róż to mądrość
Róż to szczęście
Róż to luz
W zabawie Barbie...
Cześć.
...nie chodzi się po schodach i nie otwiera się drzwi.
Bierze się lalkę i stawia się ją, gdzie się chce.
Ty zawsze leć, gdzie zechcesz
Puszcza się wodze fantazji.
Ej, jeszcze śpiewałam!
Cześć, Barbie.
Hej, Skipper.
I Midge.
Midge to znajoma Barbie, jest w ciąży.
Albo jej nie pokazujmy.
Wycofano ją z produkcji,
bo ciężarna lalka to już przesada.
Mniejsza z tym, przed Barbie
kolejny, bardzo ważny dzień.
- Róż leży nam i już - Cześć, Barbie!
- Dzień dobry, Barbie. - Cześć.
Dzień dobry.
Kolejny wspaniały dzień.
Cześć.
- Witam panie! - Dzień dobry!
Stańcie twarzami do siebie.
Doceńcie się, skomplementujcie.
Reporterko, pytaj, o co chcesz.
Co robisz, że jesteś taka super?
Bez komentarza.
Ta Barbie rządzi tu To ona rządzi tu
Poważnie, nie skomentuję.
Uwielbiam was.
Pokojową Nagrodę Nobla otrzymuje Barbie.
Napracowałam się, tak że się należała.
Literacką Nagrodę Nobla otrzymuje Barbie.
- Jesteś głosem pokolenia. - Wiem.
W naszej ocenie pieniądz to nie słowo
i korporacje nie mają prawa do wolności wypowiedzi.
Twierdzenie, że korzystają z przysługujących praw
to próba przekształcenia demokracji w plutokrację.
Porusza mnie to i daję temu wyraz.
Bez trudu równocześnie kieruję się logiką
i emocjami.
I nie ogranicza to moich możliwości. To je poszerza.
Cześć, Barbie.
Ta lalka ma moc
Cześć.
Kosmos jest nasz!
Rany.
To na razie
Barbie ma się świetnie każdego dnia,
za to Ken tylko, gdy Barbie na niego spojrzy.
Cześć, Barbie!
Cześć, Ken.
Hej, Barbie.
Cześć.
Cześć, Ken.
Hej, Ken.
- Cześć. - Wziąłem po lodziku.
- Luks. - Cześć.
Hej, Barbie.
Cześć, Barbie.
Cześć.
Hej, Barbie.
Cześć, Barbie.
Cześć.
Pa, Barbie.
Cześć.
Hej, Allan.
Allanów nie ma więcej. Jest tylko ten.
Tak. I mnie to zastanawia.
Barbie. Patrz na mnie.
Ken!
Nie!
- Ken. - Cześć.
- No hej. - Co widziałyście?
Wszystko.
Podniesiemy cię.
- Silne jesteście. - Na nogi.
- Nic ci nie jest? - Nic. Zupełnie.
Chwila na plaży i już cię zdrowo trzepnęło.
Gdybym nie był ranny, trzepałbym ciebie tak jak stoisz.
Możemy trzepać, kiedy chcesz.
Potrzymaj mi loda.
Dajesz.
Trzepiemy.
Chcesz trzepać? Najpierw trzep mnie.
Będę trzepać obu naraz.
Trzepania solo nie ogarniasz.
A chcesz na dwie ręce?
- Sam trzep. - Co się tak podniecasz?
Dosyć, Keny. Nikt tu nie będzie trzepał.
Jasne?
Spadamy.
Już dobrze.
- Dzielny. - Nadal boli?
Wyleczymy cię.
Dobra, już.
- Trzymaj mnie za rękę. - Przeżyjesz.
Nie odchodź.
Pięknie.
Nie pękła. Nic ci nie będzie.
Ujeżdżanie fal to niebezpieczna sprawa.
Jesteś bardzo odważny.
- Dziękuję. - Drobiazg.
- Nawet nie jestem Ken surfer. - Wiem.
Ani Ken ratownik, a panuje takie błędne przekonanie.
- Rozpowszechnione. - Tak naprawdę mam...
- plażować. - Właśnie.
I profesjonalnie plażujesz.
Ręka się szybko zagoi.
Ledwo dojeżdżam do końca zdania i zagojona.
- Fantastycznie. - Nieźle.
- Barbie. - Tak?
- Mógłbym wpaść wieczorem? - Pewnie.
Nie mam nic ważnego, tylko domówkę.
Będą Barbie, układ taneczny i piosenka.
Wpadaj.
- Super. - No.
- Lecę. Pa. - Żegnaj.
- Cześć, Barbie. - Hej, Ken.
- Olśniewasz. - Dzięki.
No cześć.
- Tak! - Hej, Barbie.
Barbie!
Jak tam?
Barbie. Patrz na mnie.
Zrobisz takie salto?
Że co?
Dzika impreza.
Dzięki. Wyszła perfekcyjnie.
Perfekcja w perfekcji.
A ty wyglądasz przepięknie.
Dzięki. Czuję się jak piękność.
- Ja też. - Najlepszy dzień ever.
Naprawdę najlepszy. Tak samo wczorajszy i jutrzejszy,
i kolejny, i nawet środy,
i tak do końca świata.
Ekstra!
Ciekawe, która z nas pierwsza zejdzie.
Nie wiem, skąd ten tekst.
Która pierwsza zejdzie z parkietu.
Możesz już iść.
- Może bym został na noc? - Czemu?
Bo jesteśmy parą.
I w nocy co?
W sumie nie wiem.
Ale ja cię wcale tu nie chcę.
- Wolisz Kena? - Tylko się przyjaźnimy.
Po prostu to mój dom. Domek Barbie.
Nie Domek Kena. Racja?
- Zawsze masz rację. - I mamy babski wieczór.
Wracaj, Barbie. Pidżama party!
Prezydentka zajrzała.
Owszem. Nie dziękujcie.
- Zawsze macie babskie wieczory. - Co wieczór. Bez końca.
- Co wieczór. - Do końca świata.
Dobranoc.
Też cię kocham.
Babski wieczór!
Nie mogę. Muszę lecieć.
Dobranoc.
Śmierć w ogóle nie chodzi mi po głowie.
Róż mnie budzi, z powiek zrzucam sen
Cześć, Barbie.
Podnoszę się i wtem Pozdrawiam siostry swe
- Hej, Barbie - Hej
- Skąd ten stres? - Hej, Barbie.
Może przez to, że po głowie ci...
- Cześć. - ...chodzi śmierć.
Więc chodź, ten dzień radosny zacząć... Uu!
I z nią, i z nią, i z każdą tu
- Ten róż leży mi i już - Co za chłód!
Wdzięk ze snów od stóp do głów
Nie trzeba słów i znów, i znów
Jest róż I chyba wszystko gra
Usta w dzióbek złóż
Choć kolory inne znam To do różu słabość mam
Róż mnie dusi
Róż mnie więzi
Róż mnie mierzi
PRZETERMINOWANE
Róż to śmierć!
Nasza Barbie
Najlepsza, najlepsza
Nasza Barbie
Cała jesteś?
Cześć, Barbie.
Jest okej. W porządeczku.
- Dasz radę. - Jedziesz.
Ładny doping.
Piąteczka!
Cześć, Barbie.
Chodź. Biegniemy w kierunku wody.
Dobra.
Moje stopy!
Nie.
Tak! Weszło!
Cześć, Barbie.
W porządku?
- Cześć. - Wywaliłam się.
- Jak to? - Tak mi wstyd.
- Nam nie jest wstyd. - Wiem.
Brakuje mi tu kontekstu,
ale moje stopy, moje pięty, dotknęły ziemi.
Nie chodzę na palcach.
Nie stresuj się. Pokaż.
Płaskostopie!
Przestań, Ken.
Przepraszam.
Jestem Stereotypową Barbie i nie wysnuwam wniosków
dotyczących przyczyn zachodzących wydarzeń,
ale pewne sytuacje mogą być powiązane.
Nieświeży oddech, zimny prysznic, spalony gofr, upadek z dachu.
Psujesz się.
Co? Nie. Tak mówisz?
Czegoś takiego nie widziałam.
Zwykle ma się siano na głowie.
Musisz iść do Dziwnej Barbie.
Do jej pory nie musiałam.
Bo się nie psułaś.
Słyszałam, że Dziwna była najpiękniejszą z nas,
Ale ktoś z Prawdziwego Świata ją sponiewierał.
I już wiecznie ma robić inne Barbie na bóstwo,
a sama coraz bardziej się zapuszcza.
Dlatego mówimy na nią Dziwna, za plecami i prosto w twarz też.
Jest taka dziwna.
I dlaczego zawsze robi szpagat?
Jakbym miała takie stopy, w życiu nie włożyłabym szpilek.
Jest tu kto?
Szczek.
Wark.
Szczek.
Wark.
Wpadłaś w gości, piękności?
- Cześć. - Zapraszam.
Witam w Dziwilli.
- Jak tam? - Miło cię poznać.
Wybacz psie kupy. Co masz za sprawę?
Przyszłam, bo coś mi się porobiło ze stopami.
Są...
Płaskie.
Właśnie.
- Takich nie widziałam. - Serio?
A da się je jakoś podnieść?
Jesteś Stereotypowa?
Ten twój Ken. Pyszny z niego białkowy shake.
Może.
Podejrzałabym, czy duże wzgórze ma upchnięte w dżinsach.
- Działo się coś wcześniej? - Nic.
Byłam na fajnym meczu plażówki.
- I już? - Po głowie chodziła mi śmierć.
Co takiego?
Może myślałam o śmierci?
Myśli o śmierci!
Czy to niedobrze?
- Co? - Słyszałam o tym.
Nie wierzyłam, że to możliwe, ale jednak.
Narobiłaś. Otworzyłaś portal.
Nie otworzyłam.
Ktoś otworzył i powstało rozdarcie w kontinuum
oddzielającym Barbie Land od Prawdziwego Świata.
Jak znów chcesz być Stereotypowa,
to, mała, musisz je załatać.
Albo będzie coraz gorzej. Spójrz na udo.
- Co to? - Cellulit.
- I go przybędzie. - Co?
I zaraz dojdzie chandra, ckliwość i rozterki.
Nie!
I co teraz?
- Udasz się do Prawdziwego Świata. - Dobrze.
I znaleźć tę, która się tobą bawi.
Bawi się mną?
Każdą z nas się ktoś bawi.
Tylko zwykle istnieje rozdział. Dzięki.
Jest dziewczynka i lalka. I ich światy nie mogą się przeniknąć.
- Przenikają się? - Tak.
I dziewczynkę pewnie coś smuci,
jej myśli, uczucia i ludzka natura
wprowadza u ciebie zamęt.
Co może ją smucić?
Wszystko załatwiłyśmy, żeby kobiety w ich świecie
- były szczęśliwe i silne. - Nie wiem, ale czuję,
- że masz w tym swój udział. - Ja?
- Do rozdarcia trzeba dwojga. - Nie.
Ja całe życie pragnę, żeby zawsze było jak jest.
Ale tak czy inaczej, wasza dwójka jest nierozerwalnie połączona.
Pomożesz jej, rozwiążesz problem.
Czyli...
Dobra, to jak będzie?
Chcesz żyć jak żyłaś, zapomnieć o tej rozmowie,
czy odkryć prawdę, którą skrywa wszechświat?
Decyzja należy do ciebie.
Te pierwsze. Szpilki.
Nie. Strzelimy dubelek.
- Masz wybrać prawdę. - Nie chcę.
Skarbie, słuchaj.
Masz wybrać prawdę. Jeszcze raz.
Nie jestem Dociekliwa, tylko Stereotypowa.
Przychodzę do głowy, kiedy się myśli o Barbie.
Oto ja.
Załamię się. Załamujesz mnie. Załamka.
Dobrze. Już mogę zapomnieć.
Nie. Wybierzesz ten!
Opcja miała ci dać złudzenie kontroli.
- Nie ma pierwszej opcji? - Nie!
Idziesz i łatasz rozdarcie.
A z pretensjami do Mattel. Oni rządzą.
Ale ja nie chcę.
Dobra, pokryj się cellulitem.
Nie! Dobrze, zgoda.
Ślij mnie przez portal.
Właśnie. Nie ma portalu. To zabieg stylistyczny.
Grzejesz autem, motorówką,
rakietą, tandemem,
kamperem, frajda, skuterem śnieżnym
prawie że do stanu Los Angeles,
gdzie włożysz neony i rolki i wjedziesz do państwa Kalifornia.
Dziwne, wiem. Nie rozkminiaj.
A jak już dojadę, jak znajdę tą małą?
Na wyczucie.
A jak tu wrócę?
Tą samą trasą, ale odwrotnie.
Jadąc do przodu, ale przystankami od końca?
- Nie myśl tyle. - Dobra.
Bo, widzisz, jeśli jej nie odnajdziesz i nie pomożesz,
brzydkie jeszcze zbrzydnie,
a dziwne się udziwni.
I skończysz jak ja.
Przepraszam.
Rozumiem. Wystawiłam się na cios.
- Wierzę w ciebie. - Dziękuję.
Jedź. Uważaj na siebie. Kocham cię.
Pa.
Bon voyage do świata ludzi. Powodzenia z naprawą membrany
oddzielającej nasz świat od ich, żeby nie szpecił cię cellulit!
- I jedzie bez ciebie. - Co ty tam wiesz.
Dosłownie mnie prosiła.
A ja jej na to: „Wolę zostać”.
Bo? Cykasz się?
- Nie. - Na bank.
I na bank nie chce, żebyś jechał.
Na bank nie masz racji
i na bank było na odwrót.
- Mówisz? - Tak.
Czyli jak było? Nawet nie wiesz.
Nie chcę jechać. Szukam wymówek, żeby nie wyjeżdżać.
Będę za wami tęsknić.
Szkoda, że nie mogę nikogo zabrać ze sobą.
Mam załatwić to sama.
- O jakim ptaku myślę? - O papudze.
O delfinie. To nie ptak.
- O pelikanie. - Trudne.
Będziemy tęsknić.
Wrócę z pięknymi stopami
i o tej sprawie się zapomni.
Zobaczysz, ile dobrego zrobiłyśmy dla świata.
Będziesz tam idolką.
Poznasz wdzięczne, wpływowe kobiety, którym dzięki Barbie żyje się świetnie.
Jak nic każda z nich ci podziękuje i przytuli.
Tak, racja. To jadę.
Pa.
Pa, Barbie.
Żegnaj. Powodzenia w świecie ludzi.
Strzeż się cellulitu!
Leczyłam się długo Po górach chodziłam
Bawiłam się z dziećmi W fontannie brodziłam
Ja wiem Nie ma prostych odpowiedzi
Tu, na drodze krętej tej
Ale gdy przestaję pytać Nagle czuję, że
Wszystko już jest okej
Wszystko już jest okej...
A ty tu co?
Jadę z tobą.
- Nie. Wysiadaj. - Nie mogę.
Poszedłem z Kenem o zakład
i nie może wyjść, że nie jestem spoko.
Ken nie jest spoko!
Dla mnie jest.
Tylko mnie spowolnisz.
A jak tam będzie plaża?
Potrzebna ci ochrona zawodowca.
Rolki wziąłeś chociaż?
Nigdzie się bez nich nie ruszam.
- Proszę cię. - Dobra.
Jedziemy.
- Mogę z przodu? - Nie.
PRAWDZIWY ŚWIAT TĘDY
I tak Barbie i Ken wyruszyli ku przygodzie
w Prawdziwym Świecie.
Barbie.
Tak!
Więc to jest Prawdziwy Świat.
Mówiłem, że będzie plaża.
Racja.
Sztunia!
Co się dzieje?
Uśmiechnij się, blondie.
Co oni się tak patrzą?
Gapią się też na mnie.
Brałbym!
Jakieś to krępujące...
Nie wiem, jak to określić,
Fajna lycra.
jestem pewna, ale nie siebie samej.
To ja tak nie mam.
Czuję tu tylko podziw.
- Cholerka. - Ale nie nachalny.
I bez nuty przemocy.
To ja wyczuwam wyraźne nuty przemocy.
Patrz, grupka budowlańczyń.
Dobrze nam zrobi dawka kobiecej energii.
Dziewczyny!
Dać majonezu na frytki?
Ucząc w szkole, stawiałabyś pały?
Te gatki to kąpielowe?
- Anioł. - Bo dałbym w nie nura.
Nie wiem, co tak konkretnie znaczą te dowcipy,
ale wyłapuję tu jakieś aluzje,
które są dwuznaczne.
Więc od razu poinformuję, że nie mam waginy.
A on nie ma penisa.
Nie mamy genitaliów.
- Spoko. - Luz.
Lata nam to.
Ja mam wszystkie genitalia.
Wydawałoby się, że na budowie w porze lunchu
będzie kipiało od babskiej mocy,
a tu było tak... męsko.
Tutaj wszystko jest... na odwrót.
Zobacz.
- Sąd Najwyższy. - Bije od nich mądrość.
Brian, dajesz!
Kręcą mnie lycry.
A mnie ochraniacze.
Załatwmy inne ubrania.
Rewelacyjne.
- Uwielbiam frędzle. - A ja denim.
Chwila.
A za ciuchy kto zapłaci?
Ubrana kręci bardziej.
Więcej sobie można wyobrażać.
Wiesz co? Weź te ciuchy.
Dziwna twierdzi, że wyczuję tę małą, ale niczego nie czuję.
Co by zrobiła Mądra Barbie?
Oczyszczę umysł, pomyślę.
Kto się mną bawi?
Nie znoszę myślicieli. Nudzę się.
Im szybciej to rozgryzę, tym szybciej wrócimy.
- A ja w tym czasie co? - Ken!
- Przejdź się. - Tak sam?
- Tak. - Gdzie?
Gdzie chcesz.
- Mogę tam? - Tak.
- Nie za daleko. - Dobra!
Przepraszam pana.
Dzięki.
Jak tam?
Nie bądź baba.
Zapodam białko.
Męsko, męsko.
- Jesteś męski. - Nie, ty.
Męsko, męsko.
Patrząc na ROI, jest lepiej, niż liczyliśmy.
Dobry nius.
Nie martwię się.
Nie teraz. Zatwierdzamy.
Zarobimy kupę forsy.
Tak!
Strasznie...
bolesne, ale cenne.
Próbuję się dogadać.
Wyzywając mnie od wariatek? Tak się nie dogadamy.
Ja już nie wiem...
Jest pani przepiękna.
Wiem przecież.
Barbie!
Tak!
Wiem!
Co wiesz?
- Mów. - Nie, ty.
- To razem. - Dobra.
- Jest w szkole. - Faceci rządzą!
- Co? - Jest w szkole?
Co mówiłeś?
- Nic. - Nieważne.
- Chodźmy do szkoły. - Dobra.
Idziemy.
SIEDZIBA GŁÓWNA MATTEL
- Słucham? - Tu Dan z FBI.
A tu Aaron z Mattel.
Koło krawata mi to lata.
- Ktoś ty? Stażysta? - Nie.
- Dwie lalki wam dały nogę. - Niemożliwe.
Nie pyskuj mi tu.
Para blondasów. Niejacy Barbie i Ken.
Widziani na rolkach w Santa Monica.
Pomożecie nam ich usadzić.
Nie daj ciała.
Nie dam.
Niedobrze. Nawet bardzo.
- Co? - Już tak było.
Co? Kiedy?
Z dziesięć lat temu. Jakaś Skipper
zgłosiła się do rodziny z Key West.
Zatrudniła się jako niania.
Wzięła kilkulatka na surfing.
- Srogo. - Wiem.
Wyciszyli to, zamietli pod dywan, ale ta sprawa jest poważniejsza.
- Idę na górę. - Nikt tam nie chodzi.
- Muszę. - Możesz nie wrócić.
Wiem.
NA SAMĄ GÓRĘ
Wszystko już jest okej
- Siema. - Cześć.
- Nowe rysunki? - Tak.
Naszło mnie na rysowanie dziwactw.
Inne niż zwykle.
Barbie dręczona myślami o śmierci.
Barbie z cellulitem.
Paraliżowana wstydem.
Słuchaj, muszę pogadać z szefami.
- Nie. - Muszę.
- Nie. - I tak wejdę.
Mają zebranie zarządu.
Nikt nie wchodzi.
- Stój. - Pamiętamy o girl power.
Zawsze!
A co sprzedajemy?
Powiem wam. Marzenia!
Wyobraźnię!
Ekscytację!
Ekscytuję się. Wierzę w to.
A co pojawia się w wyniku ekscytacji?
Sprawczość u kobiet.
Przepraszam?
- A ty kto? - Aaron Dinkins.
Trwa bardzo ważne zebranie.
Mam ważną informację.
Nie możesz wysłać?
Mailem, EOD.
Do końca dnia.
- Ładne. - No.
A mógłbym szepnąć na ucho?
Dobrze. Szepnij.
Nie!
- Fotel. - Idź po wózek.
Dobrze jest.
- W porządku? - Tak.
Nic mu nie jest.
Powtórka, jak w Key West.
Bez urazy, ale tam była Skipper, szefie.
Tu mamy... Barbie.
Jeśli się wyda, że lalki dostają się do LA z Barbie Landu,
w wersjach pełnowymiarowych,
i łażą po ziemi,
skutki będą opłakane.
Barbie w Prawdziwym Świecie?
Niemożliwe.
Sytuacja jest podbramkowa.
Katastrofalna!
- Dosadniej tego nie ujmę! - Co?
- Jak ci tam było? - Dinkins.
- Dickinson? - Dinkins.
- Tak. - Barbie Land to równoległa rzeczywistość
czy miejsce wyimaginowane?
Tak!
Jasne.
To coś w stylu miejscowości w Szwecji.
W Szwecji.
Właśnie.
Ile ważysz?
Mniejsza z tym.
Sugerowałbym użyć pudła.
Nie dam wam żyć, dopóki lalka nie trafi do pudła.
Gimnazjum im. Crocketta. Jak w mojej wizji.
Mężczyzna na koniu.
Jakoś mi dziwnie.
Boję się bez konkretnego powodu.
- Co to takiego? - Stan lękowy.
Też tak mam. Nastolatki są okropne.
A ja czuję się świetnie.
Na ojcach dzieci się nie wyżywają.
Ta mała gdzieś tu jest.
Muszę ją znaleźć.
Wejdę do biblioteki, zerknę, czy jest coś o ciężarówach.
Nie narób kłopotów.
Nie narobię!
Co ty wyprawiasz?
Jak ona ma na imię?
Sasha.
Nie zagaduj do niej.
Sashy wolno, ale tobie do niej nigdy.
- Zmiażdży cię. - Bez obaw.
Jestem lubiana, fajna i ładna.
Dziękuję.
Hej, dziewczyny. Sasha! Jak tam?
Ktoś ty?
Tylko wasza ulubiona kobieta.
Barbie!
Myślisz, że jesteś Barbie?
- Tak. - Wariatka.
Zwiała z psychiatryka?
Prawdziwa Barbie? Profesjonalna dziunia?
Barbie nie jest dziunią.
Jest lekarką, adwokatką, senatorką
i laureatką Nagrody Nobla.
Ty dostałaś Nobla?
Nie ja, ale Barbie tak.
Inna.
Nie podziękujecie mi, nie przytulicie?
Swojej ukochanej zabawki?
Od przedszkola nie bawimy się Barbie.
Nie znosiłam lalek z włosami.
Brałam Barbie, ale w ostateczności.
Uwielbiałam Barbie.
Nieważne, dzieciństwo miałyśmy okropne.
Okropne?
Dlaczego?
- Dajesz. - Dojedź ją.
Zniszcz Barbie.
Dobra, to lecimy.
Kobiety od lat wpadają przez ciebie w kompleksy.
Chyba jest na odwrót.
Symbolizujesz wszystko, co złe w tej kulturze.
Zarabianie na seksualizacji, wypaczony ideał piękna.
Nie. Opisujesz kogoś stereotypowego.
Barbie jest kimś więcej.
Ty się widziałaś?
Właściwie to jestem Stereotypowa.
Uwsteczniłaś ruch feministyczny o 50 lat.
Rozwalasz nam poczucie wartości,
niszczysz planetę, gloryfikując konsumpcjonizm.
Ale wy dzięki mnie miałyście być szczęśliwe i silne.
Jestem silna.
I dopóki się nie przypałętałaś,
nie myślałam o tobie, faszystko.
Dobra.
Znów ten stan.
Wybaczycie mi?
Miło się rozmawiało.
Nigdy nie słuchają.
CZEMU MĘŻCZYŹNI RZĄDZĄ (DOSŁOWNIE)
MĘŻCZYŹNI I WOJNY
GENEZA PATRIARCHATU
KONIE
Wie pan, która jest?
Szanujesz mnie.
Wie pan, która godzina?
Nie wiem.
No nic.
Czemu Barbie nie mówiła o patriarchacie?
To system, w którym mężczyźni i konie wszystkim rządzą?
Jasne.
Wśród nich poszukam szczęścia.
Oczywiście.
Kierownicze, świetnie płatne stanowisko, proszę.
Potrzebny będzie MBA.
Wiele osób ma doktoraty.
Nie wystarczy być mężczyzną?
Teraz to korzystniej nie być.
Ewidentnie wam ten patriarchat średnio wychodzi.
Nie! Skądże...
Wychodzi. Po prostu lepiej się maskujemy.
Nie dam panu usunąć chociaż jednego wyrostka.
- Jestem facetem. - Nie lekarzem.
- Proszę? - Nie.
- Mogę pogadać z lekarzem? - Gada pan.
- Skoczy pani po kawę? - Nie.
I po długopis.
I po kitel.
I po skalpel.
- Jest lekarz! Doktorze! - Ochrona.
Chcę się zatrudnić na plaży.
Znaczy, jako ratownik?
Nie mogę tam wchodzić.
Wyszkolono mnie do stania tutaj.
Tu nikomu nic nie grozi.
Nawet gdyby groziło, ja nie ratuję.
To cię nie zatrudnię.
Nawet plażować nie mogę!
Ma mnie za faszystkę?
Nie kontroluję kolei ani przepływów handlowych.
Tu pani jest.
Niewypał.
Muszę znaleźć środowisko, w którym zbuduję patriarchat od zera.
Pani Barbie.
Nie pani. Barbie.
Pojedzie pani z nami.
- Kim jesteście? - Ochroną Mattel.
- Mattel? - Mattel.
Jak dobrze!
Muszę pogadać z kimś decyzyjnym.
Wszystko jest na opak.
Faceci traktują mnie przedmiotowo. Kobiety – hejtują.
Gadają jak do szurniętej. I ciągle aresztują.
Proszę do auta.
I odkryłam płacz.
Poleciała łza, a za nią całe wiadro.
Co robić? Śledzić ten straszny, nieoznakowany, czarny wóz?
Wóz, który chciałbym mieć.
Racja, nic jej nie grozi. Są z Mattel.
- No tak. - Już wiem.
Wrócę do nas i wtajemniczę Kenów.
Będzie pięknie!
Dobrze.
- Pędem do Barbie Landu. - Chodźmy.
- Cześć, Misiu Pysiu. - Nie mów tak.
Wybacz. Wyszłam wcześniej, bo coś się wysypało.
Więc może byśmy pojechały na lody?
Bogu dzięki! Zgarnęli tę szajbuskę.
Oderwaną od rzeczywistości panią.
Jej się wydaje, że jest Barbie.
Czekaj, powtórz.
Myśli, że jest Barbie. Wierzy w to.
Co ty wyprawiasz?
Mamo.
Mamo, wsiadaj!
Jaja sobie robisz?
Mamo!
Mattel! Przecież to wy mnie tu ściągnęliście.
Bo na pewno nie ta Sasha.
Dzięki za transport. Miło było.
Rodzinny dom!
- Barbie! - Tak nam miło.
- Cześć. - Wody mineralnej?
Tak, dziękuję.
Dzięki.
Z moich nic nie leci.
Dziękuję.
Zależało nam na rozmowie twarzą w twarz.
Oczywiście.
To jak załatać dziurę w kontinuum czasoprzestrzennym,
usztywnić kostki, usunąć cellulit
i uniknąć przemiany w Dziwną Barbie?
Omawialiśmy ten ważki temat.
Jeśli się zgodzisz, chcielibyśmy,
żebyś po prostu weszła do tego wielkiego pudła.
Wskakujesz i wracasz do siebie.
I znów będzie jak dawniej.
Wiecie, najpierw znajdźmy Kena.
Kena?
Kena. Jest Barbie i Ken.
- Tak. Ken. - Ten gość.
Wracam do Barbie Landu!
Pochoruję się.
Kenem się nie przejmujemy.
W ogóle.
W takim razie wejdę do pudła.
Świetnie. Tak.
Ale skoro już przyjechałam, mogłabym poznać dyrektorkę?
Waszą generalną?
To ja.
- Finansową? - To ja.
- Operacyjną? - Tutaj.
- Prezeskę działu Barbie? - Obecny.
Ja nie mam władzy. Jestem kobietą?
Choć jedna kobieta szefuje?
Słuchaj. Wiem, do czego zmierzasz,
i od razu zaznaczam, że nas to odraża.
Tę firmę dosłownie tworzą kobiety.
Była kobieta dyrektor w latach 90.
I jeszcze druga...
w jakimś innym okresie.
Tak że to dwie już.
Kobiety są fundamentem naszego okazałego
fallicznego budynku.
Toalet typu unisex mamy od groma.
Każdy z tych panów uwielbia kobiety.
Sam jestem synem matki.
Matką syna.
Jestem bratankiem ciotki płci żeńskiej.
Przyjaźnię się z Żydami.
Chcę przez to powiedzieć...
Właź do pudła, lafiryndo.
Co? Tak nie wolno mówić?
Wieki nie siedziałam w pudle.
Spójrz. Łatwizna.
Dobrze.
Rany. Pamiętam ten zapach.
Mam flashbacki jak u Prousta.
Barbie Prousta. Ta to słabo schodziła.
A wiecie, zanim wejdę do pudła,
pobiegłabym do łazienki zrobić idealną fryzurę.
Dobrze. Tylko szybko.
- To tam? - W korytarzu.
- Dziękuję. - Po prawej.
Widocznie naprawdę musiała.
Łapać Barbie!
Nie waż się wcisnąć. Sam wcisnę.
Łapać Barbie, mówię!
Gdzie ona?
Doganiam cię.
Złapię cię.
Barbie!
Górą będzie szybciej.
- Jest szybciej. - Jasne.
- Łapać ją. - Barbie!
Niech cię szlag.
Barbie!
Dorwę cię!
Bez obaw. Tu cię nie znajdą.
Co to za miejsce?
A wiesz, mnie się najlepiej myśli przy stołach kuchennych.
Herbaty?
Poproszę.
Czyli pracuje tu kobieta.
Skarbie, my tu zasuwamy.
Dziękuję.
Co?
Chodzi o to, że nie umiem pić?
Nie. Inaczej wyglądasz.
Na co dzień nie jest tak źle. Zwykle wyglądam jak ideał.
Nie przesadzaj.
Wyglądasz, jak należy.
Ten świat nie jest taki, jak sobie wyobrażałam.
Nigdy nie jest.
I czy to nie wspaniałe?
Kim pani jest?
Którędy pobiegła?
Wyjdź przez ten schowek, prowadzi do schodów, a one do lobby.
Dobrze.
Dziękuję...
Ruth.
Ruth. Dziękuję.
Nie ma za co.
Znaleźliśmy ją! Tam jest!
- Karta! - Dajcie.
Nie mam swojej.
Wsiadaj!
Już! Wskakuj!
Szybko!
Nie. Już jej nie dorwiemy.
Otwiera się bez!
Barbie!
Opracujmy plan.
Zwykle siadam z przodu. Jadę pierwszym.
Trzymać się!
Oby nikt ze szkoły nie widział, jak Barbie wsiadała.
- Jak to się stało? - Nie wiem.
Ty tutaj? Jesteś ideą.
Genialną ideą.
No więc doskwierała mi samotność.
I znalazłam twoje Barbie.
- Miałaś oddać. - Zaczęłam się bawić.
I rysować – jak kiedyś. Pamiętasz?
- Chciałam odzyskać radość. - Udało się?
Nie. Zrobiło mi się smutno i dziwnie.
Rysunki wyszły smutne i dziwne.
I przez to, że nie mogłam być jak ty,
upodobniłam cię do siebie.
A na tych rysunkach były myśli o śmierci i cellulit?
Tak! Barbie dręczona myślami o śmierci.
- Boże. - I cała w cellulicie.
- Chodzi o ciebie. - Chodzi o mnie.
To były twoje wspomnienia.
Halo. Halo?
Halo! Macie fazę jak w Lśnieniu?
Nie, nic z tych rzeczy.
- Wyczuwacie się z Barbie? - Nie.
Może. Troszeczkę.
Nawet nie wiem, od czego zacząć. Ożywiłaś Barbie.
Sasha, słuchaj.
Jestem nudną mamą, mam nudną pracę i córka mnie nie znosi.
Masz żal, że chciałam się rozerwać?
Zgubię tych głąbów.
Mamo!
Należą wam się przeprosiny.
Sądziłam, że Barbie zmieniła świat na lepsze,
ale wasz świat jest nieodwracalnie skopany.
Nie jest bez wad, ale mnie zainspirowałaś.
Uwielbiam kobiety. Chcę im pomagać.
Ludzie nie znoszą kobiet.
kobiety kobiet, faceci kobiet i w tym jednym są zgodni.
- Naprawdę? - Za ostro powiedziane.
Otwórz oczy, mamo!
Są szeroko otwarte!
Kto cię nauczył tak jeździć?
- A taki jeden. - Tata?
Tak, właśnie... tata.
Głowy nisko.
- Jesteś piękna. - Nie gap się.
Przepraszam.
Nie dam rady tak uciekać. Gdzie można się ukryć?
Mam pomysł. Dojedziesz do Venice Beach?
Jasne.
Uwielbiam rolki. Dokąd teraz?
- Do Barbie Landu. - Co? Mamo!
Serio pozwolisz Barbie
wywieźć siebie i córkę do zmyślonej krainy?
Tak, wiesz czemu? Bo nic nie mam z życia.
Nie popłynęłam w wygrany rejs,
bo nie miałam urlopu i tatę uczula słońce.
Co z tatą? Zostawimy go?
Poradzi sobie.
Boligrafos.
Tak. Da radę.
Rozerwiemy się?
Tak!
To jedziemy. Poczujcie magię.
Gdzie jesteśmy?
Jak wskoczyłyśmy w te ciuchy?
Jak wskoczyłyśmy na skuter?
Jako dziecko zgubiłam takie buty
i mama nie dała mi kupić Barbie,
żeby miała nowe.
Pasują ci.
A dziękuję.
To moja ulubiona Barbie.
I mój ulubiony człowiek.
Nie wygadaj, ale nie miałam Kena.
Ken nie jest do niczego potrzebny.
Nie mówiłam tego. Kobiety zajmują ważne stanowiska,
kontrolują finanse,
to co u was robią mężczyźni,
u nas robią kobiety.
Całkiem spoko.
Sasha, delfiny!
Wszystko już jest okej
Tak
Wszystko już jest okej
Co to za kawałek?
I mamy prezydentkę,
i jest frajda, i praca, i przyjaźń, i kobiecość 24/7.
A bawią się wami gigantyczne ręce?
Nie, to by było chore.
Przepraszam. Nie przejeżdżały tędy kobiety?
Blondynka, brunetka i nastolatka.
Jechały tam na rolkach.
Nie. Zawsze zaczyna się od rolek.
Proszę?
Uciekła do Barbie Landu.
- Nie. - I zabrała ludzi ze sobą.
Skutki będą wyjątkowo dziwne.
W sensie jakie?
Przerastające naszą zbiorową wyobraźnię.
Wyjdzie podcast prowadzony przez dwa uczone drzewa.
Pieśni chóru złożonego z dwóch tysięcy ojców.
Jeszcze gorsze. Jedziemy do Barbie Landu.
Gazu! Kupować rolki! Biegiem, gdzie który chce!
W zasadzie czuję, jak mi się pięty unoszą. Tak!
To należało zrobić. Sprowadzić cię tutaj.
- Dobrze wyszło. - Tak.
Chwila, coś jest...
Nie tak.
Leci piwerko.
To nasza prezydentka, ta z piwem.
A dopingują sędziny Sądu Najwyższego.
Bawię się lepiej, niż rządząc krajem.
Jakoś tu dziś dziwnie.
Cześć, Barbie!
Spoko. Cześć, Ken.
Wychyl piwerko. Mojego mężczyznę suszy.
Nieważne...
pokażę wam dom.
Każda moja rzecz was zainspiruje.
I znów się przebierzemy!
Oto Kapitol.
- Różowy? - Róż!
A to...
Tu są domy Barbie. Tutaj mieszkam.
Widać, jak jest w środku.
Każda Barbie ma własny dom?
Super. Gdzie mieszkają Keny?
Nawet nie wiem.
Myślałem, że światem rządzą mężczyźni.
Potem, przez chwilę, że rządzą nim konie.
I nagle olśnienie. Konie są przedłużeniem męskości.
Miałam taki domek. Kupiłam za odłożone kieszonkowe.
Takiego auta nie widziałam. Co tu się stało?
Wszystko jest po to, żeby uwidocznić i podkreślić obecność facetów.
- Genialne. - Piękne.
Wiem.
- Któż to! - Ken?
Coś ty narobił?
Co to za ciuchy?
Nie czepiaj się. Pogódź się z tym, mała bejbe.
Mała bejbe.
Tylko nie bejbe.
A mini-bejbe?
Jak mini-lodówka?
Nie.
To mój dom. Jest mój. Mój!
Nie, to już nie Dom Barbie.
Od dziś nosi nazwę Mojo Dojo Casa Chata Kena.
Nie łączy się słów dojo i chata.
I casa.
Ja łączę, bo fajnie brzmią. Sprawdźcie.
- Mojo Dojo... - Nie powtarzajcie.
Mojo Dojo Casa Chata.
Kawa na ławę. Dziwnie jest?
Szefie, te Mojo Dojo Casa Chaty dosłownie wyjeżdżają z magazynów.
Dzieciaki o nie błagają. Ken na koszulkach, kubkach.
- Wszyscy go sobie tatuują. - Nie.
Ci z Warnera ruszyli z castingami na Kena do kinówki,
już wiadomo, że to blockbuster.
Zaczęło się.
Niewyobrażalne. Ściągnijmy moją Notatnicę...
Osobistą asystentkę.
Osobistą Notatnicę
i jej chyba córkę, i zamknijmy portal,
zanim światy się wypaczą.
Co za różnica – Barbie czy Ken?
Pieniądze płyną.
Wstydź się, Naczelny Numer Dwa.
Myślisz, że siedzę na zarządach, bo interesuje mnie zysk?
Nie! Wszedłem w to z powodu kilkulatek i ich pragnień.
I nie mam na myśli nic zdrożnego.
Odpychać się mocniej. Czas ucieka.
Słuchaj, ja tylko sączę piwerko we własnej Mojo Dojo Casa Chacie.
- Ken. - Chcesz, to zostań.
Jako moja żona albo stała, niezbyt ważna, dochodząca dziewczyna.
To jak?
Skoczysz po piwerko?
Nie będę skakać po piwerka.
Nie szkodzi.
Odkąd przestałyście rządzić,
układamy włosy, jak chcemy.
Ja noszę kapelusz.
Gdzie moje głodomory? Komu przekąskę?
Jak dobrze, że jesteś. Widzisz, co się stało?
Widzę. Jest świetnie, nie?
Komu piwerko?
Co z tobą? Jesteś lekarką.
Wolę rolę usłużnej dekoracji.
A Allan radośnie pomaga masować stopy Kenom.
Wcale nie radośnie.
My radośnie.
Ale jestem niedżentelmeńsko nawalony.
To jest nas dwóch.
Fajnie, że o niczym nie decyduję. To jak SPA dla mózgu. Nieustannie.
Co z nimi?
Opisaliśmy im wzorcowy, żelazny element logiki,
patriarchat, i się ugięły.
Boże drogi.
Jak w XVI wieku, incydent z autochtonami i z ospą.
Nie mieli się jak bronić.
Tak. Zapnij pasy, bejbe.
Od teraz Barbie Land to Ken Land.
I będzie zupełnie jak w Century City,
ponieważ oni tam wszystko zrozumieli.
Tam wysiadasz z auta i myślisz:
„Nie wierzę, jak tu genialnie”.
Nie. Niczego nie zrozumieli, bo ich zawiedliśmy.
Nie. Ty zawiodłaś mnie!
Tam w końcu byłem kimś.
I kiedy szedłem ulicą,
szanowano mnie za to, jaki jestem.
A jedna pani spytała mnie o godzinę.
Na serio?
Serio.
I gdyby nie te formalności, te MBA, dyplomy lekarskie,
albo umiejętność pływania, rządziłbym ich światem.
Ale tu tego nie potrzebuję.
Tu jestem zwykłym gościem. I wiecie co?
To wystarczy.
Pilot?
Który wciskam?
Ten tutaj.
Wolę „Panie Prezydento-Premierze Kenie”.
Przypomnijmy wszystkie zmiany i innowacje Kenów.
A Nobla
w dziedzinie koniarstwa otrzymuje...
Ken!
I uprawomocnicie to w drodze wyborów nadzwyczajnych
prowadzących do zmiany Konstytucji.
Tak jest. Za 48 godzin
Keny udadzą się do urn i przegłosują zmianę,
aby uformować rząd
Kenów, dla Kenów, od Kenów.
Nie macie prawa.
To jest Barbie Land. Barbie harowały,
włożyły serce w to, żeby wyszło, jak jest.
Nie możesz tego ot tak zmienić.
Dosłownie i w przenośni – zobaczysz.
A teraz wybacz...
to moja Mojo Dojo Casa Chata, a nie...
Mojo Dojo Casa Chata Barbie.
Racja?
I jak ci z tym?
Nieprzyjemnie, co?
Dziś męski wieczór!
Codziennie jest męski wieczór.
Barbie! Zabieraj swoje damskie łaszki.
Te swoje Disco Dzwony.
Śliczny Łyżwiarski Strój Treningowy
ze Spódniczką Turniejową.
Kolekcjonerskie.
I zestaw Pidżamy Amsterdamy!
- Nie! - I Spodnie Palazzo w Turecki Rzucik.
- Nie palazzo! - I wynocha!
Może w nie wejdę.
Kochanie.
Po co ściągnęłaś mnie do skopanego świata
lawiną skomplikowanych ludzkich myśli i uczuć?
- Co? - Barbie Land był doskonały.
Ja byłam doskonała.
Przepraszam. Nie chciałam.
Nie przepraszaj.
Nie obwiniaj mamy.
Jesteś kochana.
Może ty ściągnęłaś nas? Może to twoja wina.
Nie chciałam tak.
Nawet raz niczego nie chciałam zmienić.
Skarbie, tak już jest. Życie się zmienia.
Okropność.
Nie chcę tego.
Nie w swoim życiu. Dziękuję.
Nie i już, nie chcę.
Będę tu siedzieć i czekać, i liczyć,
że któraś bardziej charyzmatyczna Barbie jakoś się ocknie
i posprząta ten bajzel.
Rozumiem, co czujesz.
Ogólnie masz jak każda osoba. Całe życie.
Błagam, zostawcie mnie. Zostawcie.
Wróćcie do swojego chorego świata i dajcie żyć.
- Poddajesz się? - Tak.
Dobra.
Było mi cię żal,
ale widzę, że jesteś taka, jak myślałam.
Wracamy, kotku.
- Ale jak? - Wszystko zróbcie od końca.
Niewiarygodne. Jedziemy. Szkoda na nią czasu.
Tak nisko jeszcze nie upadłam. Emocjonalnie. Ani fizycznie.
Cześć, dzieciaki. Pędźcie do sklepu po Depresyjną Barbie.
Chodzi w dresach od świtu do nocy.
Siedem godzin dziennie ogląda fotki
z zaręczyn dawnych przyjaciółek,
pochłaniając wielkie paki cuksów.
Aż ją szczęka boli.
I ogląda Dumę i uprzedzenie produkcji BBC
siódmy raz, aż ją odetnie i zaśnie.
Uwzględniając pozycję rodzin, naszą relację
należy uznać za zupełnie nieodpowiednią.
Lęki, napady paniki i OCD sprzedawane oddzielnie.
BĄDŹ, KIM CHCESZ
Barbie. Ocknij się.
Cześć.
Dziwna.
No i jestem jak ty.
Ohydna i odtrącona.
Dzięki.
Dajcie ją na tył. Szybko.
Trzy-cztery.
- Nie jest super? - Jest.
A zaraz zobaczycie łódź.
Łódź.
Przepiękny krajobraz.
On myślał, że wie wszystko
Cztery lata jak rzucone w suchy piach
Wzięłam dyplom, ruszyłam w dal
Leczyłam się długo Po górach chodziłam
Bawiłam się z dziećmi W fontannie brodziłam
Przerywamy audycję. Odpalamy nową stację
i zapętlamy przebój Kenów.
Wyłączcie tę piosenkę!
- Ktoś ty? - Allan.
Faktycznie. Wspaniale.
Nie wydajcie mnie. Uciekam.
Nie wysiedzę na skórzanych sofach. To mnie wykańcza.
A jak odkryją sztukę murowania w poziomie,
nikt nie wyjdzie ani nie wejdzie.
Chcecie wiać? To się sprężmy.
Nie możesz. To przez Barbie w świecie ludzi
zaczęły się wszystkie te problemy.
Nikogo nie obejdzie jeden Allan.
Zresztą to nic nowego. Goście z N'SYNC – to Allany.
Tak, nawet on. Tak że daj spokój.
Wy tam.
- Co robimy? - Wsiadajcie i śpiewajcie.
Siema. Wszystko się może zdarzyć.
Coś za jeden?
Allan. Kumpel Kena.
Noszę jego ciuchy.
Wsiadaj!
Dojechać cię?
Nie! Nie masz prawka.
- A to auto silnika. - Fakt.
KENSTWO
Co z tobą? Uciekamy.
Musimy wrócić. Ocalić Barbie Land.
Ocalić Barbie.
Nienawidzisz Barbie.
Ale ty nie. Wierzyłaś, że może wszystko.
Myliłam się. Barbie się poddała. Keny wygrały.
Chociaż spróbuj.
Nawet jak nie wyjdzie idealnie, będzie lepiej.
Nie będzie lepiej.
Rozwaliłam Barbie Land, rysując głupoty.
Nie głupoty. Świetne projekty!
Podobają ci się?
Są dziwne, dołujące i szalone.
Są w nich twoje ukrywane cechy.
Jestem dziwna, zdołowana i szalona.
Spokój...
Dobra. Mało wam?
Nie!
Wiejemy! I to już.
Zamknij się. Wracamy.
Jedźmy po moją lalkę.
Nigdy się nie wydostanę.
Gdzie może być Barbie?
Tylko w jednym miejscu.
Jesteś pisarką.
To twój Nobel. Pamiętasz za co?
Nie reedukujecie jej. Próbowałam, czym się dało.
Boże. Jak ja to osiągnęłam?
Nie zasługuję na nią.
Chcę podziękować Kenowi.
Dziękuję ci, Ken.
Kocham cię, Ken.
Jedno nie daje mi spać. Czemu pranie mózgu nie działa na ciebie?
Uodporniłam się po kontakcie z Prawdziwym Światem.
Masz wyprany mózg albo jesteś dziwna i brzydka.
Nie ma nic pomiędzy.
Nie inaczej, siostro.
Oswajajcie się.
Bo za 48 godzin Barbie Land stanie się Ken Landem.
Chodźcie. Barbie będzie na górze.
Keny. Znalazły nas.
Nie, nie.
Ken!
Ken?
Jest tu kto?
Ludzie. Nic nam nie grozi.
I Allan.
Wchodźcie do Dziwilli. Cześć, jestem Dziwna Barbie.
robię szpagat, zaskakuję fryzurą i zalatuję piwnicą.
Boże! Miałam Dziwną Barbie.
- Tak. - Robią się dziwne, jak przesadzasz.
Spoko.
A to Ken Sugar Daddy. I Magiczny Kolczyk.
Mattel ich wycofał.
- Sugar Daddy? - Nie.
Nie taki tatusiek. To Sugar, a ja jestem jej tatą.
A ja mam kolczyk. Magiczny.
Oni byli w sprzedaży.
I inne wycofane Barbie.
Dorastająca Skipper? Mogę?
- Dobrze. - Patrz.
- Piersi rosną. - Po co to komu?
A to Video Barbie.
Mam na plecach ekran. Wiecie, kto o takiej lalce marzy?
Nikt. Nikt nie marzy.
A to klasyczna Barbie.
Nie umarła. Przechodzi kryzys egzystencjalny.
Wstawaj.
Cześć.
Co jest?
Nie jestem już ładna.
Co? Jesteś bardzo ładna.
Nie tak jak Stereotypowa Barbie.
Uwaga dla twórców. Nie obsadzajcie Margot Robbie,
jeśli poruszacie tę kwestię.
Przecież jesteś piękna.
Nie o to chodzi. Nie jestem na tyle mądra, żeby być ciekawa.
Jesteś.
Nie zoperuję mózgu, nie polecę samolotem.
Nie jestem prezydentką.
Nie zasiadam w Sądzie Najwyższym.
Zupełnie do niczego się nie nadaję.
Tak szczerze, nie da rady być kobietą.
Jesteś piękna i mądra
i aż mnie skręca, że tak źle się oceniasz.
Od nas się oczekuje, że będziemy wyjątkowe.
Ale wychodzi na to, że zawsze robimy coś nie tak.
I mamy być chude, ale nie za chude. Mamy nie mówić, że chcemy być chude.
Mówić mamy, że chcemy być zdrowe i robić tak, żeby być chude.
Mamy mieć pieniądze, ale nie wolno o nie prosić. Bo to razi.
Mamy być stanowcze, ale nie chamskie.
Kierować ludźmi, ale tak, żeby nie czuli się dławieni.
Mamy kochać macierzyństwo,
ale nie gadać bez przerwy o dzieciach.
Mamy się skupiać na karierach i na równi dbać o potrzeby innych.
Tłumaczyć się z chamstwa facetów, co jest chore,
ale jak zwrócimy uwagę, zarzucą nam narzekanie.
Mamy być piękne dla mężczyzn, ale nie zbyt piękne,
bo się kusi za bardzo albo zagraża kobietom,
a tu jednak obowiązuje solidarność. Ale wyróżniać się mamy.
I zawsze mamy być wdzięczne.
Nie zapominać, że liczą się układy,
po prostu się z tym pogodzić. I też być wdzięczne.
Mamy się nigdy nie starzeć,
nie być podłe, nie zadzierać nosa,
nie być samolubne, nie popełniać błędów,
nie zawodzić, nie bać się,
nie pozwalać sobie za dużo.
Nie da się, tu sprzeczność goni sprzeczność.
I nie ma co liczyć na medal czy słowo wdzięczności.
I okazuje się, że nie tylko robimy wszystko źle,
Ale wszystko jest przez nas.
Mam serdecznie dość tego, że i ja,
i każda inna kobieta
utrudnia sobie życie, żeby ludzie nas lubili.
I jeśli wszystko to
w równym stopniu dotyka lalki,
przedstawiającej kobietę,
to nie mam słów.
Chwila.
Napisałam książkę.
Czułam się, jakbym śniła sen
w którym byłam zaangażowana w Snyder Cut Ligi Sprawiedliwości.
Twoje słowa mnie z tego wyrwały.
Naprawdę?
Tak.
Jesteś sobą. Jest sobą.
Dopuszczając do głosu dysonans poznawczy
zagłuszany w patriarchacie, pozbawiłaś go jego mocy.
Tak.
I ja to powiedziałam.
Tak, Biała Zbawicielko Barbie!
Nie, to twoja mama. Ona nas uratowała.
Musimy powstrzymać Kenów.
Powtórzysz to pozostałym Barbie.
- To podstawa. - Jasne.
Ale jak odciągniemy Barbie od Kenów?
Mamy doświadczenie, znamy taki świat.
Masz mapę Barbie Landu?
A jak myślisz?
Dzięki, ja zrobiłam.
No więc tak.
Nie chodzi o to, jak widzą nas, a o to, jak widzą siebie.
Ken Land można doprowadzić do autodestrukcji.
Najpierw odciągamy Barbie od Kenów.
Można użyć Barbie, która uda zmanipulowaną.
- Ciebie. - Spoko.
Zmylisz ich, udając bezradną i zagubioną.
Uwielbiają motyw damy w opałach.
Muszą uwierzyć, że ci to pasuje.
Że mają władzę.
A kiedy opuszczą gardę, tę władzę odbierzesz.
Wpływ, jaki Porsche 356 wywarło na branżę motoryzacyjną,
jest nie do przecenienia.
Photoshop jest taki trudny!
Nie rozumiem, jak używać Zaznaczania.
Zaznaczanie działa tylko, kiedy aktywna jest warstwa.
Daj, pokażę ci.
Mój tyci umysł zalewa techniczny żargon, ten banding,
magnetyczne lasso, bitmapy.
Wyjaśniłbyś mi to...?
- Co jest? - Allan, idź naokoło.
- A Ken? - Nie.
- Kocham go! - Ruchy, Allan.
Co będzie z Kenem?
Słuchaj.
Masz być jak mama, ale nie przypominać jego mamy.
I całą władzę masz maskować, chichocząc.
Co się stało?
Omawiam sprawy prezydenckie, nagle pstryk i kroję Kenowi stek.
Witamy, pani prezydentko.
Następnie zwerbujemy odratowane Barbie w nasze szeregi.
I wystawimy na wabia.
Mów, że nie oglądałaś Ojca chrzestnego.
I chętnie się dowiesz, o co chodzi.
Czy to Ojciec chrzcielny?
Ojciec chrzestny.
Nie oglądałam.
Boże. Nie oglądałaś?
Wspaniale łączy estetyczny geniusz Coppoli
i triumf Roberta Evansa
jako wizjonera produkcji filmowej.
Puścisz od początku i omówisz każdą scenę?
Naucz się odrzucać zaloty facetów,
tak aby nie ranić ich ego.
Jak słyszą „tak”, jesteś szmatą.
Jak słyszą „nie”, jesteś cnotką.
Nie chcę dotykać stóp.
Ani trochę.
Dalej. Rżnięcie głupa w temacie forsy.
Wszystko wrzucam na konto oszczędnościowe.
Tragedia. Bierz obligacje skarbowe, korporacyjne. CD.
Cedeków już nikt nie słucha.
Głuptasku, jesteś cudna, kiedy nie kumasz.
Nie, nie płyty. CD to certyfikaty depozytowe.
Malkmus zestawia melodeklamacje
à la Lou Reed z wpływami post-punka
kapel typu Wire i The Fall.
Co to za kiecka? Nie wybrałabym jej.
Bo jesteś fizyczką. Chcesz spodnie?
Tak.
Witaj, Barbie.
Raju, jestem taka drętwa i w ogóle nie czuję się ładna.
Czy ktoś na mnie zwróci uwagę?
Albo ich wyczekajcie.
Ważne są okulary, żeby odkrył ukryte piękno.
- Mogę? - Pewnie, śmiało.
I już. Widać twoją piękną twarz.
Można też udawać, że wam nie idzie w żadnym sporcie.
Nie tak. Chodź cię nauczę.
Nie tak, my was nauczymy.
I tak w kółko, aż każda Barbie
odzyska świadomość i dołączy do walki.
Tak!
Ekstra!
Już jutro Keny głosują za zmianą Konstytucji.
Musimy być szybsze.
Ostatnia faza planu. Zwrócicie Kenów przeciwko sobie.
Skoro już mają władzę nad wami,
zasiejecie wątpliwość, czy mają władzę nad sobą.
A jeśli to nie wypali?
Co jeżeli już mnie nie będzie chciał?
- Będzie. - Strasznie się wkurzył.
Bo coś czuje.
I w głębi serca wie, że nie czujesz tego samego.
Ale nie chcę go skrzywdzić.
Odebrał ci dom.
Zmanipulował przyjaciółki. Chce przejąć rząd.
Racja.
- Widzisz to? - Tak.
No.
Czuję się, jakbym była kobietą.
Witamy.
Czyli tak to jest?
Już czas.
Jestem gotowa.
Dziękuję.
No to lecę.
Cześć.
Cześć. Właśnie czytałem.
Przemyślałam sprawę...
- Ken Land. - Kenstwo.
Księstwo Kenstwo.
Księstwo wolnych mężczyzn.
Tak. Więc to państwo...
Księstwo Kenstwo.
...jest świetne.
I wy, Keny, zdecydowanie rządzicie
lepiej niż Barbie.
Odkryliśmy patriarchat i go wprowadziliśmy.
- I po namyśle... - Tak?
chcę być twoją stałą, dochodzącą,
niezbyt ważną dziewczyną.
Jeśli mnie zechcesz.
Zaczekasz chwilę?
Dobrze.
Nieziemsko!
Sam nie wiem. Prześpię się z tym.
Proszę?
Zgoda.
Wejdź. Zagram przy tobie na gitarze.
Supcio!
I nie wiem znów Czy wystarczam ci jako ja
I rozpadam się w sobie Głowa pęka, lękam się i drżę
CZTERY GODZINY PÓŹNIEJ
I nie wiem sam Czy pokochał mnie kiedyś ktoś
Czy mnie dotknął czule
Mam poczucie, że to drogi kres
I odrobinę się gniewam Lecz
Nie chcę kończyć, to nie koniec
Wciąż potrzebuję cię mieć
Nie masz władzy
Czas na zmianę
Tak, chcę cieszyć się znów
Ja chcę cię gnębić i lżyć
Dzień i noc, dzień za dniem
I nie chcę się z tym kryć
Tyle wiem, tyle wiem
Ostatni etap naszego planu.
Niech spełni się ich marzenie.
A gdy będą w siódmym niebie,
gdy pomyślą, że ta piosenka na was działa...
wszystko im odbierzecie.
Ja chcę
Z kim piszesz?
- Z nikim. - Pokaż.
Z Kenem!
Sorki. Sekundę.
Piękną grasz piosenkę.
Twoja czy cover?
Tak. Może popatrzysz, jak gram,
a ja poświdruję cię wzrokiem przez 4 minuty?
Z przyjemnością.
Skarbie
Sorki, sekundę.
Ja chcę cię gnębić i lżyć
Zaraz wracam.
Dzień i noc, dzień za dniem I nie chcę...
Uderzajcie w ich ego, w małostkową zazdrość
i nastawiajcie przeciwko sobie.
Sekundę.
Sorki.
A kiedy będą walczyć, odbierzemy im Barbie Land.
Czy tytuł stałej, dochodzącej,
niezbyt ważnej dziewczyny nic nie znaczy?
Co robimy?
Bierzemy każdą i trzepiemy.
Nie. Idziemy na wojnę.
- Z Barbie? - Z Kenami.
- Keny to my. - Z innymi.
Wymyślmy im ksywki, żeby się nie mieszało.
Swój pozna swojego.
A jak krzykniesz: „Ken od czwartej idzie.”,
to skąd będę wiedział który?
Stąd, że nasi będą szli od dziesiątej.
Żeby wykorzystać poranne fale.
Luks, że nie od rana. Trzeba się wyspać.
Właśnie.
Czym walczymy? Nie mamy broni.
Mamy rakiety i piłki do siatki.
I strzały z liścia.
I trzepanko.
- Tak. - Nieźle.
Choćbym nie wiem jak wysilał się
To zawsze będę w tle
Daję z siebie procent sto
No i co Myśli kłębią się w umyśle mym
Aż leci z głowy dym
Po co miłym być dla dam
Skoro sypiam zawsze sam
Jak zwykły Ken
Na co mi tutaj piękna gen
Czy już do końca dni nie ruszę stąd
Pod grzywką blond tu będę tkwić?
Jestem Ken
Szukam miłości, a nie scen
Mogłaby spojrzeć raz Pod prężny tors, gdzie serce to
Chce dla niej bić
Widzimy się na plaży w Malibu!
Naprzód!
To jest Ken, ma Ken sen, ma sen Ken
I teraz się sami wybiją.
Wiecie co? Pora przywrócić Konstytucję.
- Tak. - Świetny pomysł.
Krajobraz jak na wojnie.
Pilnuj flanki.
- Oberwałem. - Głupoty gadasz.
Strzelają z ostrej?
Nie.
Czekam na znak, miłości smak
Niech będzie szczera
Czy to jest grzech?
Czy to jest źle, kiedy się otwieram?
Czy czeka mnie uczucie ze snu Czy tylko ściema?
Sen, marzenia
Ken
Czuć aż tu Kena moc
Ken
Jeden, wszyscy, każdy
Jestem Ken
Na co mi tutaj piękna gen
Czy już do końca dni nie ruszę stąd
Pod grzywką blond będę tu tkwić?
Jestem Ken
Szukam miłości, a nie scen
Mogłaby spojrzeć raz
Pod prężny tors, gdzie serce to
Chce dla niej bić
Jestem Ken
Swą wartość znam
Robię rzeczy, śpiewam, gram
No hej, na mnie patrz
To ja, twój Ken
Ken to ja
I ja, i on
Ściśnij mocno męską dłoń
Więc cały świecie wiedz
Że ja to Ken
- Oto ja... - Nikt więcej nie, nikt oprócz mnie
- ...twój Ken. - tylko Ken.
- Ken. - Co tam?
Nie mieliśmy głosować?
- Co? - Nad zmianą Konstytucji.
- To dziś? - Tak.
Dziewczyny, do roboty.
Kto jest za tym, aby Barbie Land był jak zawsze, mówi „tak”.
Tak!
Tak się cieszę!
Głos Barbie!
Czy to mnie się rzuciło na oczy, czy Mojo Dojo Casa Chaty zbarbiały?
Tak, bo to domy Barbie, tępy--
Tak jest.
Przywróciłyśmy konstytucję Barbie Landu.
I odzyskałyśmy wolną wolę i autonomię.
Tak!
I dokładnie zdezynfekowałyśmy domy.
Jaka taktyka?
Keny!
Kogo atakujemy, wodzu?
Nie.
Nie patrz się!
Szlocha?
Dajcie nam chwilę.
Ken.
Nic ci nie jest?
Nic. Zero doła.
Nie wstydź się, możesz płakać.
Też płakałam, jest w tym coś niesamowitego.
Jestem wyzwolony. To nie oznaka słabości.
Wiem.
Usiądziesz?
To ciągłe...
rządzenie wykańcza.
Nic w tym fajnego.
Rozumiem.
I te mini-lodówki są strasznie małe.
Upchniesz w nich tylko sześciopak. A do zamrażalnika nic nie wciśniesz.
Kiedy odkryłem, że w patriarchacie nie chodzi o konie,
zainteresowanie wyparowało.
To nic.
Myślałem, że to będzie nasz dom.
Ken.
Należą ci się przeprosiny.
Przepraszam, że cię nie doceniałam.
Nie każdy wieczór musiał być babski.
Dzięki, doceniam.
Dziękuję.
Nie to chciałam zasugerować.
Nie wiem, kim jestem bez ciebie.
Jesteś Kenem.
Ale zawsze jest „Barbie i Ken”.
Nie ma samego Kena.
Po to mnie wymyślili.
Istnieję jedynie w ciepłym blasku twojego spojrzenia.
Bez niego jestem tylko blondynem, który nie umie robić salt.
Może pora, żebyś odkrył cel w życiu.
- Już chyba wiem. - Dobrze.
Nie. Nie taki.
Tak mi głupio.
Niepotrzebnie.
Wyglądam jak idiota.
- Nie! - Właśnie, że spoko.
Ken, musisz w końcu odkryć, kim jesteś beze mnie.
Dlaczego?
Twoja dziewczyna to nie ty.
Twój dom też nie. Ani nawet futro.
- Plaża? - Nie.
Nawet plaża.
Może nic z tego, co twoim zdaniem cię ukształtowało,
to wcale nie ty.
Może jest Barbie...
i jest Ken?
Ken... to...
ja?
Tak.
Ken... to ja!
A ja to Barbie.
Ken...
to ja!
Ken to ja!
A mnie już wszystko jedno.
Tęsknię za przyjaciółką.
- Super. - Barbie!
Tu jestem.
Ken!
FAUXJO MOJO FUTRO KENA
Weź je.
Ładny gest.
Walczyliśmy dlatego, że się zupełnie pogubiliśmy.
Ken to ja!
Ma rację.
Trudno być przywódcą.
- Wiecie? - To mój szef.
Midge, o raju.
Myślałem, że ją wycofaliśmy.
Wiecie, ile ja razy
chciałem wstać na zebraniu zarządu i zapytać,
czy możemy się połaskotać?
- Serio? - Jedźmy na integrację
i się łaskoczmy.
Teraz wy mnie.
Uwielbiam łaskotki.
Nie. Nie przytulaj mnie.
Ale dzięki Barbie
ja także mogę zrzucić z siebie ten ciężki egzystencjalny balast,
zachowując rzeczywisty tytuł dyrektora.
I możemy sprawić, że w Barbie Landzie będzie jak dawniej.
- Panie Mattel. - Mów mi „matko”.
Podziękuję.
Nie powinniśmy wracać do tego, jak było.
Żadna Barbie ani Ken nie może żyć w cieniu kolegów.
Ani Allan.
- Słuchaj. - Ja?
- Tak. - Dzień dobry.
Chciałabym tylko
przeprosić za obgadywanie i komentarze przy tobie.
Nie szkodzi. Nie rusza mnie to.
Nie chciałabyś posady w rządzie?
Mogę przejąć ochronę środowiska?
Jest twoja.
Dziękuję.
- Fajnie. - Pani prezydentko.
Czy Ken mógłby wejść w skład Sądu Najwyższego?
Co to, to nie. Ale może zasiąść w sądzie okręgowym.
Zgadzamy się. Tylko dajcie togi.
No cóż, od czegoś trzeba zacząć.
A pewnego dnia Keny będą mieć w Barbie Landzie taką władzę i wpływy,
jak kobiety w Prawdziwym Świecie.
Nie chcę.
- Idź. - Nie dam rady.
- Ogarnij się. - Mam pomysł.
Wypowiedz marzenie, dziecko.
A gdyby tak zrobić Zwyczajną Barbie?
Nie wyróżnia się. Nie jest prezydentką niczego.
A może jest. Może jest mamą. Może nie.
Bo tak też jest okej, że tylko chce się być mamą.
Albo prezydentką, albo mamą i prezydentką.
Albo ani mamą, ani prezydentką.
I ona nosi dobrze dobrany top,
i stara się ogarniać sprawy, czując się dobrze z tym, jak żyje.
Naprawdę... chybiony pomysł.
Tak, będzie z tego kasa.
Zwyczajna Barbie. Super. Fantastycznie.
Świetnie.
- Owszem. - Super.
Tak. Uzgodnione?
To bierzmy się do pracy, zamknijmy portal łączący światy.
- Wspaniale. - A co z naszą Barbie?
A co ma być?
Właśnie.
Co ją czeka? Jaka przyszłość?
To oczywiste. Pokocha Kena.
Ona tak nie skończy.
Nie kocham Kena.
To czego chcesz?
Nie wiem.
Już nie wiem, gdzie jest moje miejsce.
Nie napisano mi zakończenia.
Tak miało być. Tworzyłam cię z myślą, że nie będzie zakończenia.
To ty.
Ruth z Mattel.
Skarbie, ja rządzę Mattel.
Rządziłam, nim przyszła skarbówka. Kiedyś opowiem.
Czyli ty to...
Ruth Handler. Twórczyni Barbie.
Że co?
Ale obłęd.
Jej duch ma gabinet na 17. piętrze.
Co?
Myślicie, że twórczyni Barbie wygląda jak Barbie?
Jestem niskopienną staruszką
po podwójnej mastektomii, ściganą za unikanie podatków.
Nikt nie wygląda jak Barbie.
Z wyjątkiem Barbie, rzecz jasna. Ukłoń się, kochanie.
Ja już nie czuję się jak Barbie.
Chodź, przejdziemy się.
Dziękuję.
Dziękuję, Barbie.
Dzięki.
Nie jestem pewna, co dalej.
Całe życie jestem Stereotypową Barbie
i chyba nie dam rady być kimś więcej.
Uchroniłaś krainę przed patriarchatem.
To zasługa całej grupy.
Pomogłaś matce i córce stworzyć więź.
Jedna pomogła drugiej.
Może jesteś Przesadnie Skromną Barbie?
Może nie jestem już Barbie.
Zdajesz sobie sprawę, że ludziom pisany jest jeden koniec?
Idee żyją wiecznie. Ludzie niezupełnie.
Wiesz o tym, prawda?
Wiem.
Życie potrafi dać człowiekowi boleśnie w kość.
Wiem.
Człowiek wymyśla potem taki patriarchat czy Barbie,
żeby sobie radzić z tą trudną codziennością.
Rozumiem.
I człowiek umiera.
Tak.
Chciałabym być częścią grupy ludzi, którzy coś wnoszą.
Nie czymś, co zrobili.
Chcę tworzyć dla innych. Nie chcę być tylko ideą.
Mówię z sensem?
Wiedziałam, że Barbie mnie zaskoczy,
ale nie spodziewałam się, że tak.
Zgodzisz się, żebym żyła jako człowiek?
Nie potrzebujesz mojej zgody.
Ty mnie stworzyłaś. Nie kontrolujesz mnie?
W takim samym stopniu, jak kontroluję własną córkę.
Imię masz po niej – Barbara.
I życzyłam ci tego samego, czego życzyłam jej.
My, matki, stoimy z boku, by córki mogły spojrzeć wstecz i ocenić, dokąd zaszły.
Czyli, żeby być człowiekiem, nie muszę
ani prosić, ani nawet chcieć?
Wystarczy, że odkryję to w sobie?
Nie mogę z czystym sumieniem dać ci tego zrobić.
Rozumiesz, z czym to się wiąże?
Podaj mi dłonie.
Dobrze, zamknij oczy.
A teraz poczuj.
Tak.
I tak Barbie zamieniła pastele i plastik Barbie Landu
na pastele i plastik Los Angeles.
Dzięki za podwózkę.
Dasz radę.
Jestem z ciebie dumna.
Estoy muy orguoso de ti.
Orgulloso.
Orgulloso. Orgulloso de ti.
O właśnie. Mniej więcej tak.
Rządzicie. Dziękuję.
Dobra. Jedziemy z tym.
Sí se puede.
To hasło polityczne.
I kulturowe przywłaszczenie.
Zaczekamy tu na ciebie.
Dasz radę!
Pa!
Kochamy!
Dzień dobry.
Godność?
Handler, przecinek, Barbara.
I co cię do nas sprowadza?
Jestem umówiona do ginekologa.
Dialogi – Jakub Kowalczyk Piosenki – Tomasz Robaczewski