Downloaded from YTS.MX
Κυρίες και κύριοι,
Official YIFY movies site: YTS.MX
υποδεχτείτε στη σκηνή τον Μπερτ Κράισερ!
ΜΠΕΡΤ ΚΡΑΪΣΕΡ: ΜΕΓΑΛΟΣ ΣΑΜΑΤΑΣ
Ναι!
Ευχαριστώ.
Ευχαριστώ, ναι.
Στις ομορφιές σας, κύριε.
Ευχαριστώ.
Στις ομορφιές μου. Ευχαριστώ, κύριε.
Ό,τι πιο αδύνατο έχω υπάρξει ποτέ.
Ναι, ξέρω.
Τόσο χοντρός, που τρέχω κι οι κωλότριχές μου δένονται κόμπος.
Ούτε που καταλαβαίνω πώς γίνεται. Καλή φάση.
Μπαίνεις στο ντους, βάζεις σαπούνι, βάζεις το χέρι σαν πιστωτική...
και σου το απορρίπτει. Παλαμάρι, κυρίες μου.
Δύο κωλομάγουλα σε ένα.
Συνήθως λύνεται. Κάποιοι τριχωτοί άντρες...
και Ιταλίδες θα σας το πουν.
Παίζεις με το δάχτυλο μέχρι να λυθεί.
Σαν να κοιμάσαι με πλεξούδα.
Μια φορά, σε διακοπές, δεν λυνόταν.
Είμαι στο ντους, τραβάω.
Πανικοβάλλομαι. Θέλω και να χέσω.
Αν δεν κάνουμε κάτι, θα μου βγει μακαρόνι.
Βγαίνω από το ντους, πιάνω τον σουγιά. Πάω στη γυναίκα μου.
Λέω "Θέλω να ξέρω, είσαι μαζί μου ή όχι".
Λέει "Μαζί σου είμαι".
Ξέχασα, η γυναίκα μου είναι χωριάτισσα.
Στην αίτηση του γάμου, στην πατρίδα της στον Νότο,
τρίτη ερώτηση: "Είστε συγγενείς εξ αίματος;"
Λέω "Τι βάζουμε στο τρία;"
Λέει η κυρία "Ναι ή ου;"
Λέω "Δεν νομίζω πως ναι".
"Τότε γράψτε 'ου'". Σιγά μη γράψω "ου". Άρα, ναι. Λοιπόν...
Της δίνω τον σουγιά. Λέω "Έχουμε πρόβλημα".
Γυρίζω, της δείχνω την πληγείσα περιοχή.
Και λέει "Γιατί το έκανες αυτό;"
Φανταστική ερώτηση, Λιάν. Ξέρεις...
Σκέφτηκα, σε διακοπές είμαστε. Η κυρία στην πισίνα λέει "Δέστε μαλλί".
"Δεν το έκανα επίτηδες, ηλίθια.
Ξεκίνα να κόβεις, Σουίνι Τοντ. Θα χεστώ πάνω μου".
Λέει "Δεν το κάνω, ου".
Λέω "Θα σε στενοχωρήσω, αλλά ναι.
Και μάλιστα, είσαι η μόνη στο νησί που θα μου κόβει τις κωλότριχες".
Δεν θα ζητήσω από τη ρεσεψιόν "Ένα παιδί με σταθερό χέρι".
Ούτε θα πω "Ποιος κουρεύει τους θάμνους;"
Επιμένει. "Όυ". Αφήνει κάτω τον σουγιά
κι ανάβει το πιστολάκι, λες και τέλειωσε η κουβέντα.
Θέλεις παιχνιδάκια; Ας παίξουμε, λοιπόν.
Πιάνω τον σουγιά. Θυμηθείτε, είμαι ακόμα γυμνός.
Κάθομαι στο κρεβάτι, απέναντί της.
Ξαπλώνω, κλοτσάω τον αέρα σαν μωρό που του αλλάζεις πάνα
και λέω "Ουά!
Το μωρό τα 'κανε κώλο!"
Δεν άκουσα τις κόρες μου να μπαίνουν.
Άκουσα μόνο "Θεέ μου, ο κόλπος του μπαμπά!"
Μου 'φυγε ο κώλος.
Σηκώνομαι γυμνός με τον σουγιά, λες και πάνε να με κλέψουν.
Η Λιάν δεν έχει πάρει πρέφα.
Βλέπει τη φασαρία, κλείνει το πιστολάκι και λέει
"Φέρε τον σουγιά να σε κόψω".
Οι κόρες μου έχουν πάθει σοκ. "Τι σκατά κάνετε;"
Φεύγουν τρέχοντας. Κι εγώ βρίσκω τον μπελά μου.
Λέει "Ξέρεις, ενημερωτικά,
δεν δείχνουμε το πουλί μας στις μικρές".
Λέω "Ένσταση, Άμπερ Χερντ. Δεν έγινε αυτό".
Ναι. Πάρ' το πίσω, φιλενάδα.
Ναι.
Πρώτον, δεν είδαν απλώς το πουλί μου.
Αυτό θα ήταν ευκολάκι.
Τα είδαν όλα. Την τριλογία. Τις τρεις ιστορίες μαζί.
Κωλοτρυπίδα, πουλί, αρχίδια. Η Μέση Ανατολή!
Δεύτερον, δεν τους έδειξα το πουλί μου. Δεν είπα "Κορίτσια...
Τελειώσατε το διάβασμα;
Βρείτε με στο γκαράζ σε 15'. Θέλω να σας δείξω κάτι".
Και δεν το είδαν στις καλές του. Αυτό με ενόχλησε.
Μια στιγμή, ακούστε με. Δεν λέω ότι το θέλω σκληρό σαν πέτρα,
αλλά...
σκληρούτσικο.
Μην πάνε κολέγιο νομίζοντας ότι ο μπαμπάς έχει γαριδάκι.
Και γνωρίσουν κάποιον και πουν "Αυτό είναι πούτσα".
Γαμώτο!
"Ναι, ο μπαμπάς μου έχει πέος. Αυτό είναι πούτσα".
"Το δείχνεις στα πάρτι. Του μπαμπά το δείχνεις στη νοσοκόμα".
Μια τρύπα είδαν.
Αραχτή εκεί, ανυπεράσπιστη.
Σαν να σου σκάει ξαφνικά φάλαινα.
Δεν ξέρεις πού αρχίζει, ξέρεις πού σταματάει.
Σαν αγοράκι που κοιτάζει στο πηγάδι. "Τι γίνεται εδώ μέσα;"
Κι εγώ είδα τον μπαμπά μου γυμνό.
Πολύ.
Μια φορά μπήκε μαζί μου στο ντους. Βιαζόταν.
Πήγαινα τρίτη γυμνασίου.
Πανικοβλήθηκα κι έκανα τον Μπάφαλο Μπιλ
στη Σιωπή των Αμνών...
Και τη μάνα μου είδα γυμνή. Όχι πολύ, όσο έπρεπε.
Πρώτη φορά που είδα κοπελιά γυμνή είπα "Πού είναι η ουλή της καισαρικής;"
Η γυναίκα μου είναι ειλικρινής.
Εκατό τοις εκατό. Τις προάλλες, βγήκαμε για φαγητό.
Έχω πιει. Οι μικρές λένε "Πήρατε ποτέ ναρκωτικά;"
"Γιατί, μπάτσοι είστε;" λέω.
Εκείνη λέει απλώς "Ναι".
Τι κάνεις εκεί; "Πρέπει να είμαστε ειλικρινείς.
Έκανα μαριχουάνα καναδυό φορές.
Δεν μου άρεσε πολύ.
Ξέρασα. Δεν το ξανάκανα.
Αλλά ο μπαμπάς έκανε κοκαΐνη". Λέω "Τι σκατά;
Δεν μας ζητάνε συμβουλή, Λιάν".
Λέει "Έλα, πες τους. Πες τους!
Πες τους την αλήθεια".
Λέω "Εντάξει, έκανα κοκαΐνη μια φορά.
Δεν μου άρεσε πολύ.
Ξέρασα. Δεν το ξανάκανα".
Την ακούω να γελάει.
"Ψέματα. Ο μπαμπάς έκανε πολλή κοκαΐνη".
"Η μαμά έχασε την παρθενιά της στα 13. Αυτό πες τους".
Είναι πόρνη!
Σκύβει, με κοιτάζει. "Πρώτα απ' όλα, ήμουν σχεδόν 14.
Και τι άλλο έχει να κάνεις στην πατρίδα; Κοκό, καβγά και κόντρες".
"Τον Ελεεινό Ιππότη της Ασφάλτου παντρεύτηκα;"
"Εγώ δεν είμαι άβγαλτη. Ο μπαμπάς έχει πάει μόνο με έξι τσούπρες.
Κι έχασε την παρθενιά του στα 17".
Λέω "Πρώτον, ήταν γυναίκες, όχι 'τσούπρες'.
Και το 17 είναι κανονικό νούμερο". Αλλά έχουν ακούσει το 13.
Και τώρα με κοιτάζουν και...
"Κατ' οίκον εκπαίδευση έκανες;"
Λέω "Το 13 είναι το άρρωστο νούμερο.
Το 17 είναι κανονικό. Συγγνώμη που δεν με παρενόχλησαν κι εμένα!
Και δεν πέρασα το σχολείο πάνω σε μια καρότσα να λέω 'Επόμενος!'"
Μου τη δίνει που την αγαπώ.
Ο φίλος μου πούλησε την εταιρεία του, έβγαλε φράγκα,
ξεφορτώθηκε την παλιά, έκανε αναβάθμιση. Σε 27χρονη.
Ναι! Μας την έφερε στο σπίτι.
Καμάρωνε. "Δεν ξέρει ανάγνωση".
Το ίδιο βράδυ, είμαι στο κρεβάτι με τη δικιά μου. Την παλιά.
Φοράει κάλτσες κάτω από την κουβέρτα.
Πουλόβερ, διπλοεστιακά, διαβάζει περιοδικό.
Γλείφει το γέρικο, ζαρωμένο δάχτυλο να γυρίσει σελίδα.
Ήμουν μεθυσμένος.
Πλησιάζω... Τέτοια σχέση έχω με τη γυναίκα μου, εντάξει;
Πλησιάζω, την κοιτάζω και λέω...
"Εγώ τι μοντέλο θα 'παιρνα;"
Με κοιτάζει και λέει
"Αυτό θα 'θελα να το δω.
Να δω τι θα 'κανες με το τελευταίο μοντέλο.
Μυρωδιά καινούριου, παίρνει μπρος με κουμπί.
Λέω "Σωστά, τόσον καιρό έμαθα τον κουβά".
Την έχετε φτάσει ποτέ στο τσακ να τελειώσει και στο τέλος τίποτα;
Την έχεις εκεί...
Και πηδάει η γάτα στο κρεβάτι. "Τι έγινε, γαμάμε;"
Λες "Φύγε από δω, ρε χοντροπόντικα.
Άσε με να δουλέψω. Ένα, δύο, τρία.
Έτσι γίνεται". Φτου, γαμώτο!
Είμαι γρήγορος. Τόσο που μια φορά τέλειωσα κι εκείνη έβαλε τα γέλια.
Λέει "Απ' αυτό, πάντως, δεν κολλάς AIDS".
Ναι. Είναι νταής.
Γαμημένος νταής. Δεν θα μου πάρει πίπα.
Όχι.
Θα παίξει μαζί μου.
Μου πιάνει το πουλί.
Με κοιτάζει...
Είναι ανοιχτό;
Ξέρετε πόσο ψυχοφθόρο είναι να κάνεις ότι γελάς
για να σου πάρουν πίπα
ενώ είσαι κωμικός;
Το λέω στον φίλο μου τον Τομ. "Θα με διέλυε", λέει.
"Ξέρεις τι θα 'κανα εγώ στη θέση της;"
Λέω "Πες μου!"
"Θα σεβόμουν το γεγονός ότι είσαι κωμικός
και θα σου είχα πάντα πρωτότυπο υλικό".
"Όπως;" λέω.
Απτόητος. "Θα σου έπαιρνα το πουλί, θα σε κοίταγα
και θα 'λεγα 'Αυτήν την εβδομάδα, στο Man v. Food'.
Άντρας τσιμπουκώνει μέχρι να εκραγεί το πουλί".
Κλάψαμε από τα γέλια.
Έναν μήνα μετά, είμαι με τη γυναίκα μου.
Ξεκινάει να μου πάρει πίπα.
Έχω ξεχάσει τελείως την κουβέντα με τον Τομ.
Μέχρι που...
μου χτυπάει το πουλί κι αρχίζω να γελάω υστερικά.
"Επιτέλους, το 'πιασες", λέει. Λέω "Τι;"
"Το αστείο. Είναι μικρόφωνο".
"Λες να μην το 'πιανα;" λέω.
"Μα δεν γελάς". "Δεν είναι αστείο".
"Κι αφού δεν είναι αστείο, τώρα γιατί γελάς;"
"Σκέφτομαι τον Τομ", λέω.
"Αυτός το κάνει καλύτερα".
Μου έκανε τις κόρες νταήδες.
Ναι. Βλέπαμε ένα ντοκιμαντέρ για τον Γκάντι.
Είπα μόνο "Δεν καταλαβαίνω γιατί έκανε απεργία πείνας".
Η κόρη μου η Τζόρτζια με κοιτάζει. "Τι μου λες".
Δεν με λένε "μπαμπά". Με λένε διάφορα. "Βόδι".
Ή "Έμβρυο". Με φωνάζουν Έμβρυο.
Μου είχαν βγάλει ένα παρατσούκλι και το 'λεγαν κρυφά. Δύο χρόνια.
Πάμε για φαγητό. Η Λιάν στέλνει μήνυμα.
Οι μικρές γελάνε. "Καλό, μαμά".
Λέω "Τι είναι;" Λένε "Δεν θα το καταλάβεις".
Λέω "Είμαι ο πιο αστείος απ' όλους μας.
Δείπνο και δόντια τα κερνάει το σταντ απ μου".
"Δεν θα το βρεις αστείο", λέει η Άιλα.
Πάω στο μπάνιο. Γυρίζω αμέσως.
Κοιτάζω πάνω από τον ώμο της. Αργεί.
Και βλέπω μια σειρά φωτογραφίες μου
κι ένα νήμα συνομιλίας "Ο Θαλάσσιος Ελέφαντας".
Το στομάχι μου κόμπος. Κάθομαι. "Τι είναι ο θαλάσσιος ελέφαντας;"
Παγώνουν. Λένε "Δεν είναι τι.
Είναι ποιος".
Λέω "Ποιος σκατά είναι ο θαλάσσιος ελέφαντας;"
"Νομίζω ότι ξέρεις", λέει η Άιλα.
Η Τζόρτζια: "Ηρέμησε, μπαμπά. Η μαμά λέει πως όταν ντύνεσαι καλά
μοιάζεις με θαλάσσιο ελέφαντα που δραπετεύει από τον ζωολογικό".
Κοιτάζω τη Λιάν. "Ηρέμησε", λέει. "Φέρεσαι σαν θαλάσσιος ελέφαντας".
"Όχι", λέω. Και τότε έρχεται η γκαρσόνα.
Λέει "Διπλό Tito's σόδα, μεγάλο ποτήρι, χωρίς λάιμ;" Χωρίς να σκεφτώ κάνω...
Η Άιλα βγάζει το κινητό. "Θαλάσσιος ελέφαντας αγαπά βότκα".
Θα τις σκοτώσω.
Οι κόρες μου είναι ηλίθιες. Πάμε κάμπινγκ μια φορά.
Όλη η οικογένεια. Στη μέση του πουθενά.
Βράδυ. Οι μικρές ψήνουν ζαχαρωτά.
Η Λιάν καθαρίζει τη σκηνή. Εγώ πίνω ουίσκι.
Δέκα το βράδυ, ακούμε έναν πυροβολισμό.
Παγώνουμε. Η Λιάν είναι χωριάτα.
Λέει "Κάποιος έχει τα ρούχα του".
Καθόλου χωριάτα δεν είναι, αλλά της τη δίνει αυτή η προφορά.
Θα 'χει και συνέχεια.
Δέκα το βράδυ, πυροβολισμός. Έχουμε παγώσει.
Για δέκα δεύτερα δεν μιλάει κανείς.
Και μετά ακούμε κι άλλον έναν.
Η Άιλα βγάζει το ζαχαρωτό από τη φωτιά,
μας κοιτάζει με απόλυτη σιγουριά και λέει "Λοιπόν,
ξέρουμε ότι δεν είναι αυτοκτονία".
Λέω "Ευχαριστώ, Μάτλοκ".
Λέει "Δύο πυροβολισμοί, μπαμπά". "Το 'πιασα, σαΐνι μου".
Χαζεύεις μ' αυτό το παιδί.
Είμαστε στο αμάξι. Η Τζόρτζια μπροστά, εγώ οδηγώ.
Η Άιλα κάθεται πίσω.
Προσπερνάμε μια πινακίδα που λέει "Κουφό παιδί".
Ακούω πίσω ν' αφρίζει η δεξαμενή σκέψης.
Η Άιλα μιλάει μόνη της. "Αυτό είναι ρατσιστικό".
Λέω "Όχι, δεν είναι. Δεν είναι έτσι ο ρατσισμός".
Η Τζόρτζια: "Άιλα, το βάζουν
για να χαμηλώνουμε το ραδιόφωνο όταν περνάμε από τη γειτονιά".
Λέω "Τι σκατά"...
Όχι, συνέχισε. Ν' ακούσω πώς τελειώνει.
"Για να μη δείχνουμε ότι εμείς ακούμε".
Λέω "Έλεος, εσύ είσαι ακόμα πιο ηλίθια.
Όχι, δεν το κάνουν γι' αυτό.
Μα για να ξέρεις ότι ένα παιδί ίσως δεν ακούσει το αμάξι".
Η Άιλα σκύβει μπροστά. "Τα κουφά παιδιά είναι σαν τα όπλα;
Πρέπει να τα δηλώνεις;"
"Τι λες τώρα;" λέω.
Λέει "Μπαμπά, πώς ξέρουν πού να βάλουν τις πινακίδες;"
Και να με βλέπεις μέσα σ' ένα γελοίο αμάξι
ν' αναρωτιέμαι ειλικρινά
"Πώς ξέρουν πού να τις βάλουν;"
Ποτέ μαζί αυτήν κι εμένα. Δεν θα πάει καλά.
Είμαστε ηλίθιοι και δεν ελέγχουμε τις παρορμήσεις μας.
Συναυλία της χορωδίας της Τζόρτζια.
Τέσσερις ώρες μόνο για να στήσουν τη σκηνή.
Τέσσερις ώρες χορωδία. Κι η Λιάν δεν είναι καν μέσα.
Κάθεται πίσω, πουλάει αρτοσκευάσματα κι έχει πιάσει κουβέντα.
Με την Άιλα πρέπει να καθόμαστε μπροστά. Τέσσερις ώρες.
Αυτή περνάει τέλεια. Εμείς τρώμε γαμήσι.
Στο δίωρο, βγαίνει η δασκάλα της χορωδίας
και λέει ότι βγάζουν σε δημοπρασία τη μηχανή χιονιού του σχολείου.
Πρώτη προσφορά 50 δολάρια. Η Άιλα τρέμει σαν τζάνκι δίπλα μου.
"Τι έπαθες;" λέω. Λέει "Έμβρυο...
Τη χρειαζόμαστε τη μηχανή".
"Τότε θα την πάρουμε, διάολε".
Λέει "Να ρωτήσω τη μαμά;" Λέω "Γάμα το, δεν είναι εδώ".
"Κι εγώ γονιός είμαι, Άιλα. Κι εγώ αποφασίζω".
Λέει "Έχουμε 50 δολάρια;" Λέω "Μωρό μου, όταν λείπει η μαμά,
γαμιόμαστε στο χρήμα.
Δες να μαθαίνεις. Θα τους πηδήξω όλους".
Στέκομαι πρώτη σειρά. Χαρά η δασκάλα.
"Ακούω 50 δολάρια;" Λέω "Γλύκα, άσε τις μαλακίες.
Κάν' το 500".
Στην αίθουσα, χαμός.
Κάθομαι. Η Άιλα τρέμει.
Λέω "Τι έπαθες;"
"Τους πήδηξες όλους, μπαμπά!"
Το γέλιο σβήνει. Ένας μπαμπάς στο βάθος γελάει ακόμα.
"Γαμώτο, έχουμε πρόβλημα".
Η Άιλα: "Τι πρόβλημα;" "Κι άλλος αλκοολικός μπαμπάς έχει καύλες.
Θα 'ναι δύσκολη νύχτα, μωρό μου".
Ο τύπος πίσω σηκώνεται όρθιος: "550!"
Όλη η αίθουσα κάνει...
Εκτός από την Άιλα. Με χτυπάει στο πόδι και λέει
"Σήκω πάνω, φέρσου σαν άντρας".
"Πες του 600, μπαμπά".
Λέω "Όχι, δεν θα το παίξουμε έτσι".
"Τώρα θα τους κάνουμε μεγάλο σαματά".
"Τι σαματά;" λέει. Λέω "Σηκώνεσαι εσύ, λες 600,
και γυρίζεις και του κλείνεις το μάτι".
Τώρα είναι αυτή θαλάσσιος ελέφαντας.
Λέει "Επιτρέπεται;" "Αλλιώς θα κοιμηθείς έξω απόψε".
Και τότε χίλιοι γονείς βλέπουν ένα πεμπτάκι πρώτη σειρά να σηκώνεται...
Αλήθεια, δεν ήξερα ότι είχε άγχος.
Κι ότι δεν ήξερε να κλείνει το μάτι.
Ποιος δεν ξέρει να κλείνει μάτι;
Γυρίζει πίσω τρέμοντας. Βρίσκει τον τύπο, λέει
"600 δολάρια!"
Και μετά την πιάνει κρίση
προσπαθώντας να κλείσει το μάτι.
Κάθεται, λέει "Πώς τα πήγα, μπαμπά;"
Λέω "Τους πήδηξες όλους".
Ο γέρος πίσω τρελαίνεται.
Σηκώνεται, λέει "Κοριτσάκι, 700 δολάρια".
Λέω "Ώπα, μεγάλε, την πέφτεις στην κόρη μου;"
Σηκώνομαι, τον κοιτάζω, λέω "800 δολάρια".
Σηκώνεται η Άιλα. "900 δολάρια!"
Λέω "Εμένα κοντράρεις, βλαμμένη".
Γελάνε και τ' αυτιά της. "Κάν' του σαματά, μπαμπά".
Κερδίσαμε τη μηχανή για 1.800 δολάρια.
Ναι.
Έμπλεξα.
Ναι. Η συμπεριφορά μου ήταν ύποπτη.
Δεν ξέρω αν φταίω εγώ ή το γεγονός ότι ζω στο Λος Άντζελες.
Αν ζούσα εδώ, θα ήμουν ένας κανονικός μπαμπάς.
Προοδευτικός, θα έλεγα.
Αλλά στο Λος Άντζελες είμαι πρόβλημα.
Θα σας πω μια ιστορία.
Αλλά μην το δείτε πολιτικά, εντάξει;
Απολαύστε την ιστορία όπως είναι.
Λοιπόν.
Τέλος πέμπτης δημοτικού της Άιλα. Κάνουν χορό. Έχουν μάθει φοξ τροτ.
Οι γονείς στο αμφιθέατρο θα δούμε τα παιδιά να χορεύουν,
θα βγούμε, γάλα και μπισκότα και στις 8:30 το πρωί τέλος.
Πάμε στις οκτώ. Τα παιδιά δεν είναι στη σκηνή.
Ήταν στο αμφιθέατρο. Η δασκάλα στην άκρη.
Κλαίει. Οι γονείς έξαλλοι.
Μαλακία.
Η δασκάλα βγάζει έξω τους γονείς να τους μιλήσει.
"Μπορώ μόνο να ζητήσω συγγνώμη.
Αυτό που έκανα είναι φρικτό.
Αν μου επιτρέψετε να κρατήσω τη δουλειά μου, θα τα πάω καλύτερα".
Εγώ, πίσω, σκέφτομαι "Γάμησαν παιδί".
Χαλαρώνω, έτοιμος να πω "Κόλλα το" σε πεμπτάκι.
Κι εκείνη λέει...
"Πριν από δύο βδομάδες, ετοιμάζοντας τον χορό,
υπέθεσα το φύλο του παιδιού σας
και τα ζευγάρωσα, αγόρι-κορίτσι. Τώρα καταλαβαίνω το εξωφρενικό λάθος μου
κι αν μου δώσετε ευκαιρία
θα σας δείξω ότι δεν είμαι τέτοιο τέρας".
Μια στιγμή. Θα το πω γρήγορα για να είμαστε ξεκάθαροι.
Θέλω κάθε παιδί σ' αυτόν τον κόσμο
να νιώθει 100% τέλεια στο 100% του χρόνου.
Θα κάνω ό,τι μπορώ γι' αυτό, έτσι νιώθω.
Αλλά είναι πέμπτη δημοτικού.
Οκτώ το πρωί. Είμαστε ξενύχτηδες. Να τελειώνουμε.
Νομίζω ότι τα 'παμε. Εντάξει;
Συγχωρεμένη.
Πρώτος γονιός. "Με λένε Τζένιφερ. Αντωνυμίες: αυτήν/την".
"Γαμώτο", λέω.
Δεν θα πάει καλά αυτό.
Λέει...
"Το σπίτι μας στηρίζει ολόψυχα.
Έχουμε μέλη στην κοινότητα
και θέλω να ξέρετε ότι ακούω τη συγγνώμη,
αλλά είναι ρηχή.
Οι πράξεις έχουν σημασία.
Αν κρατήσετε τη δουλειά σας, κάντε την καλύτερα".
Και κάθεται.
Δεν ξέρω αν έχετε εμπειρία,
αλλά ο επόμενος γονιός πρέπει να φανεί πιο προοδευτικός.
Δεν μπορείς να τα μασήσεις. Θα φανείς Άλεξ Τζόουνς.
"Οι βάτραχοι είναι γκέι!"
Και η φάση συνεχίζεται. Της την πέφτουν από παντού.
Κι η δασκάλα, να 'ναι καλά, είναι γενναία.
Κι έρχεται η σειρά μας.
Λέω "Άσ' το πάνω μου". Η Λιάν λέει "Μη, όχι".
Λέω "Γεια, με λένε Μπερτ. Γονιός της Άιλα.
Πρώτον, πάνε πέμπτη δημοτικού.
Δεν θα μπει δάχτυλο απόψε στο πίσω κάθισμα".
Είναι 8:30 το πρωί. Τώρα όλοι ακούνε.
Λέω "Ως γονιός της Άιλα,
εννοείται ότι δεν με νοιάζει
αν το παιδί μου χορέψει με αγόρι ή με κορίτσι.
Θα κάνω ό,τι μπορώ για να την αγαπώ και να τη στηρίζω".
Ναι.
"Αρκεί να είναι λευκό". Τώρα...
Γιατί δεν πιάσατε το αστείο;
Μπροστά σας είναι.
Είναι 8:00 το πρωί. Δεν το περίμεναν.
Οι γονείς-αντωνυμίες έπαθαν ζημιά.
Πετάγεται η Λιάν. "Είναι κωμικός!"
Λένε "Ακούστε προφορά. Είναι ρατσιστές!"
Και να πω και το χειρότερο.
Τότε που η Λιάν κι εγώ πήγαμε σε εκδήλωση οινογευσίας με λαχειοφόρο αγορά.
Τρίτη βράδυ...
Στο πήγαινε, οδηγούσε η Λιάν.
Λέει "Ας μη μεθύσουμε απόψε".
Εγώ: "Πολύ αργά!"
Ήπια στο ντους
Τρίτη βράδυ. Έχω κάνει κεφάλι. Πλάκα κάνεις;
Έχω ένα πιπάκι στην τσέπη. Θα βγει η βραδιά.
Φτάνω. Πρώτη φορά σε οινογευσία.
Δεν σου δίνουν μεγάλα κύπελλα.
Αλλά κάτι ποτηράκια, σαν να σου κάνει γλειφοκώλι ο Μάικλ Τζάκσον.
Έτσι θα το 'κανε. Πού να ξέρω.
Άσε τις δοκιμές. Βρες μπαμπάδες που γλεντάνε.
Δέκα μπαμπάδες στη σκηνή. Έχουν ψωνίσει κρασιά.
Έχουν ανοίξει τα μπουκάλια και πίνουν σαν στο Game of Thrones.
Ένας φοράει πουκάμισο Austin 3:16. Λέω "Εδώ θα κάτσω".
Τους πλησιάζω, κόβω κίνηση.
Στο τέλος της βραδιάς είναι η κλήρωση.
Την κάνει ο φίλος μου ο Ντάρεν. Πάω...
"Τι παίζει;"
"Σαράντα λαχνούς πούλησα μόνο". "Χάλια έπαθλα;"
"Όχι, έχω 12 φοβερά έπαθλα".
"Μαλακίες. Τότε γιατί δεν αγοράζουν;"
Λέει "Οι γονείς έμαθαν ότι τα λεφτά θα πάνε σ' ένα υποβαθμισμένο σχολείο.
Δεν τσοντάρουν αν δεν είναι για τα παιδιά τους. Τα δίνουν σε κρασί".
Λέω "Πλάκα κάνεις;"
"Μάλλον", λέει. "Καλά.
Πόσα εισιτήρια θες να πουλήσεις;" Λέει "700 είναι ο στόχος".
Λέω "Ωραία, δώσ' μου 660".
"Αλήθεια;" λέει. "Ναι, αλλά κλείσε τη λοταρία τώρα".
Λέει "Τότε θα κερδίσεις πολλά έπαθλα".
Λέω "Ντάρεν, τα θέλω όλα".
Λέει "Θα τσαντιστούν κάποιοι γονείς".
Λέω "Αν δεν το κάνουν, θα πληγωθώ".
Λέω "Θες να βγάλεις λεφτά ή όχι;"
"Θέλω". "Τότε δώσ' μου 660 λαχνούς,
κλείσε τη λοταρία και μην το πεις σε κανέναν".
"Κι η Λιάν;" "Ειδικά σ' αυτήν".
Και με πήγε στο πίσω μέρος ενός μπαρ
και συνέχισε να γελάει όλη τη βραδιά
καθώς μετρούσε κι έβγαζε...
εξακόσιους
εξήντα λαχνούς.
Όταν μου τους έδωσε,
έτρεμε όπως πουλάνε πρέζα τα γυμνασιόπαιδα.
Έβγαλα τον πρώτο και τον τελευταίο λαχνό.
Λέω "Ντάρεν, όλα τα ενδιάμεσα ξέρεις ότι τα έχω".
Δεν έχω ενθουσιαστεί πιο πολύ
με τίποτα άλλο στη ζωή μου.
Η γέννηση των παιδιών;
Έκατσα στο πιο μακρινό τραπέζι όσο φώναζαν τα νούμερα
και σχεδίασα τη διαδρομή μου.
Είχα δύο λαχνούς στο χέρι. Ήρθε η Λιάν. "Πήρες λαχνούς;" "Καναδυό".
Φώναξε το πρώτο νούμερο. Τινάχτηκα πάνω.
Λέω "Εγώ είμαι!"
Δεν άφησα γονιό να μην τον πατήσω. "Χίλια συγγνώμη!"
"Όχι, κέρδισα. Έχω τον τυχερό λαχνό.
Έχει 12 έπαθλα και κέρδισα το πρώτο!"
"Μπερτ Κράισερ. Εγώ είμαι. Συγγνώμη".
Φτάνω, παίρνω το έπαθλο. Οι μεθυσμένοι μπαμπάδες...
"Τι κέρδισες, Μπερτ;" "Ένα Fitbit.
Θα μετράω βήματα απόψε, παιδιά".
Γυρίζω στο τραπέζι, κοιτάζω τη Λιάν. "Κάνε χώρο".
Καλεί το επόμενο νούμερο. "Γαμώτο", λέω.
"Πάλι εγώ!"
Αρχίζω να περπατάω. Η γυναίκα μου, χωρίς λόγο,
σηκώνεται πατώντας στο πόδι του σκαμπό
και ανακοινώνει σε όλο το μπαρ
"Ο άντρας μου είναι ο πιο τυχερός του κόσμου!
Μα τον Θεό!
Δεν θ' απορούσα αν κέρδιζε και τα 12 έπαθλα".
Από τη σκηνή λέω "Από το στόμα της και στου Θεού τ' αυτί".
Παίρνω το έπαθλο. Οι μπαμπάδες: "Τι κέρδισες;"
"Ξέρω γω; Στ' αρχίδια μου".
Πάω πίσω. "Πες το γαμημένο επόμενο νούμερο".
Το λέει. Κοιτάζω τη Λιάν. "Το πέτυχα, σκρόφα!"
Ο βασιλιάς επέστρεψε!
Τώρα κοιτάζω τους γονείς. "Τι κέρδισα, Ντάρεν;"
Κλαίει από τα γέλια. "Διαμαντένια σκουλαρίκια".
Λέω "Τρύπα μου τα αυτιά και λέγε με Κέιτλιν".
Είμαι στη σκηνή, βάζω διαμάντια στις παλιές μου τρύπες...
όταν βλέπω την ενέργεια να μετατοπίζεται.
Αρχίζει από πίσω.
Κάποιοι έχουν κυκλώσει τη διευθύντρια,
που φωνάζει "Τσεκάρετε τους λαχνούς του!"
Φωνάζω κι εγώ "Δουλειά σας!"
Δεν της αρέσει αυτό.
Και ορμάει στη σκηνή.
"Βλέπω τρία έπαθλα, αλλά μόνο δύο λαχνούς.
Θέλω να δω τους λαχνούς του".
Ο Ντάρεν δεν μπορεί να κουνηθεί από τα γέλια.
Κι εγώ βλέπω την ενέργεια της αίθουσας να σταματά.
Οι τύποι στην κουζίνα δεν μαγειρεύουν πια.
Κοιτάζουν από αυτήν τη φέτα παραθύρου...
Τον μπάρμαν που έφτιαχνε ένα ποτό τον ακούς να κόβει ταχύτητα...
Οι δέκα μεθυσμένοι μπαμπάδες που μ' εμπιστεύτηκαν...
με κοιτάζουν λες και τους απογοήτευσα.
Όπως κοιτάζει παιδί τον ήρωά του και λέει
"Πες πως είναι ψέματα, Ο. Τζ."
Αφήνω την ενέργεια να ξεκουραστεί...
καθώς ψάχνω στις τσέπες μου,
πιάνω τους 658 λαχνούς
σαν να είναι καυτός κροταλίας,
τους πετάω στον αέρα και λέω "Διαβάστε και κλάψτε, καριόληδες!"
Η αίθουσα έχει τρελαθεί.
Δέκα μεθυσμένοι μπαμπάδες κοπανιούνται. "Πάμε, γαμώτο!"
Η διευθύντρια, έξαλλη.
Κοιτάζω τη Λιάν. Δεν γελάει.
Η διευθύντρια το βλέπει, πάει ευθεία στη Λιάν,
την πιάνει από τα μούτρα. "Πες του να σταματήσει αμέσως".
Η γυναίκα μου δεν χάνει ευκαιρία. Παίρνει ανάσα και...
"Γλύκα, ακόμα δεν άρχισε".
"Υπάρχουν άλλα εννιά έπαθλα κι ακόμα φοράει πουκάμισο.
Θα δούμε κι άλλα".
Τελειώνει το κόκκινο κρασί της, κοιτάζει τη σκηνή και λέει
"Πες το επόμενο γαμημένο νούμερο".
Έπαθλο τέταρτο, βγαίνει το πουκάμισο.
Έπαθλο πέμπτο, βγαίνει το πουκάμισο Austin.
Έπαθλο έκτο, μιας μαμάς
της ξεφεύγει κάπως πολύ δυνατά: "Ποιος σκατά είναι αυτός;"
Κι ο μπάρμαν απαντάει "Γαμώτο, η Μηχανή!"
Στο έπαθλο 11, η αίθουσα είχε πολωθεί.
Είτε λάτρευες αυτό που συνέβαινε,
όπως οι δέκα μπαμπάδες κι ο μπάρμαν,
ή το μισούσες.
Κι αν το μισούσες,
περικύκλωνες τη σκηνή σε διαμαρτυρία για την κλήρωση.
Οι εισβολείς του Καπιτωλίου...
είχαν δυσαρεστηθεί με την έκβαση της μέρας τους
και το πήραν... Όταν είπε το έπαθλο 12,
ήξερα τι πρέπει να κάνω.
Να πω "Ρούφα την".
Ρούφα την!
Σε είκοσι από δαύτους, με τη σειρά.
Ρούφα την!
Ήμουν έτοιμος. Δουλειά μου ήταν.
Λέει το νούμερο, πάω για το πρώτο "Ρούφα την"
και βλέπω ότι δεν έχω αυτόν τον λαχνό.
Εσείς ταραχτήκατε;
Δέκα μεθυσμένοι μπαμπάδες κοπανιούνται: "Ανακαταμέτρηση!"
Αυτοί που με μισούσαν με ξεφώνιζαν με όλη τους τη δύναμη.
"Σου άξιζε, χοντρέ!"
"Φόρα το πουκάμισό σου, άχρηστε!"
Τόσο δυνατά που δεν άκουσα τη γυναίκα μου:
"Εγώ είμαι!
Κερδίσαμε και τα 12 έπαθλα.
Και πέρασα την υπόλοιπη νύχτα μεθυσμένος, χωρίς πουκάμισο, με τρυπημένα αυτιά...
κρατώντας 11 έπαθλα, πλησιάζοντας γονείς...
"Εσείς τι κερδίσατε;
Σωστά, τα κέρδισα εγώ. Το ξέχασα".
Το καλύτερο στην ιστορία, γνώμη μου,
είναι πως το 'πιασε η Λιάν.
Ότι έπιασε... Δεν πιάνει πάντα το αστείο.
Λες και κάποια πράγματα...
Ιανουάριος του 2020.
Πετάμε μαζί για το Μπέρλινγκτον του Βερμόντ.
Μήνυμα από τον φίλο μου τον Τομ Σεγκούρα.
Ναι.
Αν δεν ξέρετε ποιος είναι,
είναι ένας κωμικός σταντ απ που δεν μπορεί να κάνει αυτό.
Λοιπόν...
Αυτήν την απλή πράξη.
Μ' αυτήν τη μικρή πράξη εκτοξεύεται το πόδι του
και το χέρι του σπάει στα δύο και κάνει κύκλους.
Μια τρέλα.
Μεγάλος ρατσιστής. Αυτός
είπε... Ναι.
Μεγάλος θαυμαστής των Ναζί.
Ο Τομ στέλνει και στους δύο μας μήνυμα που λέει
"Δεν ξέρω αν μάθατε
για τον νέο ιό, τον κορονοϊό,
αλλά υπάρχει. Διάβασα ένα άρθρο στους L.A. Times.
Υπάρχει κρούσμα στη γειτονιά σας.
Δείτε το λινκ. Μήπως να το τσεκάρετε".
Έχουμε Ιανουάριο του 2020.
Πανικοβάλλομαι. Κάτι ξέρω, αλλά στη γειτονιά μας;
Πάτησα το λινκ.
Δεν ξέρω αν το πιάσατε.
Αλλά δεν ήταν άρθρο.
Ήταν η φωτογραφία ενός μαύρου,
γυμνού, καθισμένου σ' ένα κρεβάτι, με...
Ανοίγω το λινκ, το βλέπω, γελάω. Είναι αστείο.
Τελειώνω το διπλό Jack με πάγο, πολύ πάγο.
Λιποθυμάω. Ξυπνάω στο Μπέρλιγκτον.
Η γυναίκα μου ταραγμένη.
Είμαστε στον δρόμο. Λέει "Πήρες το μήνυμα του Τόμι;"
Λέω "Ναι, το πήρα".
Λέει "Γαμώτο, είναι τρομακτικό".
Λέω "Δεν θα το 'λεγα. Μάλλον ρατσιστικό".
Εγώ δεν θα το έκανα, αλλά ναι.
Λέει "Όχι, είναι στη γειτονιά μας".
Λέω "Άνοιξες το λινκ;"
Λέει "Δεν πρόλαβα. Η αεροσυνοδός μου πήρε το κινητό".
Λέω "Πρέπει να το ανοίξεις".
"Είναι άσχημο;" "Χειρότερο απ' όσο νομίζεις".
Και τη βλέπω να πατάει το λινκ.
Κι η φωτό του άντρα, Γουντ τον λένε, ντούρος,
εμφανίζεται. Την κοιτάζει και λέει
"Όχι!" Και την κλείνει.
Δεν της αρέσουν οι μεγάλες πούτσες.
Ευτυχώς.
Με κοιτάζει σαστισμένη. Εγώ κρυφογελάω.
Ξαναπατάει το λινκ.
Θα ήταν σφάλμα χρήστη, έτσι;
Βγαίνει η ίδια φωτό. Τώρα τη βλέπω να σκρολάρει
λες και θα βρει κανένα άρθρο να συνοδεύει τη φωτό.
Δεν βρίσκει άρθρο. Το κλείνει.
Πατάει το λινκ τρίτη φορά, γαμώτο.
Τώρα κλαίω από τα γέλια.
Λέει "Πού είναι το αστείο; Χάλασε το κινητό".
Λέω "Είναι πλάκα".
Λέει "Ποιο;" Λέω "Τι εννοείς;
Φωτογραφία είναι.
Νόμιζες ότι θα διαβάσεις άρθρο και βλέπεις την πούτσα".
Λέει "Δεν είναι αστείο".
Λέω "Διαφωνώ".
Το άνοιξες τρεις φορές. Ήταν όλο και πιο αστείο.
Ασπρίζει και λέει "Όχι, δεν είναι αστείο.
Το έστειλα στις μαμάδες του σχολείου της Τζόρτζια".
Λέω "Καλά λες, δεν είναι αστείο. Είναι επικό!"
Της παίρνω το κινητό και διαβάζω τις απαντήσεις.
Καλύτερες ήταν οι κουλ μαμάδες.
"Ελπίζω να μην κολλήσουμε".
Μία λέει "Το παιδί μου είναι μικρό ακόμα".
Η φίλη μας η Λιν γράφει "Σίγουρα είναι κορονοϊός;
Το είχα και στο κολέγιο αυτό".
Και μετά χλομιάζει κι άλλο. "Το έστειλα και στις μικρές".
Παίρνω την Τζόρτζια. "Η μαμά σού έστειλε ένα λινκ.
Το είδες;" "Δεν γινόταν να μην το δω.
Είχα σόφτμπολ. Το άνοιξα μπροστά στον προπονητή".
"Και τι είπε ο προπονητής;"
"Θέλουμε ένα τέτοιο για την προπόνηση".
"Κι η αδερφή σου;" Πετάει το κινητό στην Άιλα. "Είδες το λινκ της μαμάς;"
"Το είδα".
"Και πώς σου φάνηκε;" "Ενδιαφέρον κομμάτι".
Οι κόρες μου έχουν άρρωστη αίσθηση του χιούμορ.
Στα γενέθλιά της, πέρυσι, η Τζόρτζια πήρε μέντιουμ.
Να πει σ' αυτήν και τις φίλες της για τις προηγούμενες ζωές τους.
Έρχεται σπίτι. Είναι 100 χρονών.
Κάθεται απέναντι από τα κορίτσια.
Η Άιλα κι εγώ στο βάθος.
Λέει "Λοιπόν, ποιο κορίτσι έχει γενέθλια;"
Η Άιλα μού δίνει μία. "Φοβερό μέντιουμ".
Η Τζόρτζια: "Εγώ!"
Απλώνει την παλάμη και η κυρία λέει "Λοιπόν...
Σε προηγούμενη ζωή ήσουν στρατηγός σε μεγάλο πόλεμο.
Υπεύθυνη για τον θάνατο 257 ανδρών.
Οι ψυχές τους θα σε στοιχειώνουν ώσπου να πεθάνεις".
Η Άιλα είναι δίπλα μου. Λέει...
Να ζήσεις Τζορτζούλα
Το καλύτερο, από γενέθλια της Τζόρτζια.
Λένε και οι δύο "Μπαμπά.
Να πάμε σε δωμάτιο απόδρασης". "Και τα δύο μου σαΐνια;
Θα βάλετε μαζί τις 80 μονάδες IQ σας να δείτε τι θα γίνει;"
Έλα τώρα!
Λένε "Θέλουμε κι εσένα". Λέω "Για ναρκωτικά και αλκοόλ;
Σωστή απόφαση".
Λένε "Όχι, εσένα και τον παππού". Λέω "Θα σας διακόψω εδώ.
Εγώ κι ο μπαμπάς μου δεν συνεργαζόμαστε καλά ως ομάδα.
Εντάξει; Δεν θα καταλήξει καλά. Θα καταλήξει φρικτά".
Με κοιτάζουν και οι δύο και λένε "Ναι, το ξέρουμε".
Λέω "Τι;" "Αυτό θέλω", λέει η Τζόρτζια.
"Να δω τον παππού να χέζεται κι εσένα σε πανικό".
Λέω "Ωραία, δεν κοστίζει. Θα τον πάρω".
Παίρνω. Ο μπαμπάς μου είναι 75 χρονών. Ζει στην Τάμπα. Είναι βαρήκοος.
"Μπαμπά, όταν έρθετε Λ.Α., θα πάμε τις μικρές σε δωμάτιο απόδρασης".
"Απόβασης;"
"Ναι, μπαμπά, αυτό θέλουν.
Να τους κάνουμε απόβαση. Όλοι μας.
Κι αφού τους κάνουμε απόβαση, να πάμε στο Cheesecake Factory.
Όχι, μπαμπά, δωμάτιο απόδρασης".
Λέει "Δωμάτιο απόδρασης; Τι σκατά είναι αυτό;"
Κι ακούω τη μαμά μου στην κουζίνα... "Ναι! Θα πάμε!
Το είδα στο ίντερνετ. Θα πάμε.
Πάντα αναρωτιόμουν πώς είναι μια απαγωγή".
Ο μπαμπάς μου... "Κούλαρε, δεν θα πάμε.
Τι σκατά είναι δωμάτιο απόδρασης;"
Η μαμά μου: "Σε αρπάζουν, σε πετάνε σ' ένα βαν".
Λέω "Μην ακούς τη μαμά, μπαμπά.
Είναι ένα δωμάτιο όπου δίνουμε 200 δολάρια,
μας κλειδώνουν μέσα και πρέπει να βρούμε πώς θα βγούμε".
Μένει σιωπηλός για λίγο. Μετά λέει
"Δώσ' μου 50. Θα τις κλειδώσω σε αμάξι".
Η μαμά μου αρπάζει το τηλέφωνο.
"Πες στις εγγόνες μου ότι θα πάμε.
Να βασιστούν πάνω μας.
Να φορέσουμε δερμάτινα;" "Ώπα, μαμά".
Πάμε, λοιπόν. Εγώ, η γυναίκα μου, οι γονείς μου, οι κόρες μου.
Όλοι πάμε. Κι εδώ αρχίζει να ξεφεύγει.
Ξεκινάμε... Ξέρετε ότι τα δωμάτια απόδρασης είναι σε εμπορικά κέντρα;
Αυτό ήταν στο σπίτι κάποιου.
Είχε μετατρέψει όλα τα δωμάτια σε δωμάτια απόδρασης,
σαν τον Τζον Γουέιν Γκέισι.
Μπαίνουμε στη γειτονιά. Ο μπαμπάς μου: "Με την καμία".
Η Τζόρτζια: "Παππού, είναι τρομακτικό".
"Χέζομαι πάνω μου", της λέει.
Βλέπουμε ένα σπίτι ολόμαυρο, στην αυλή τίποτα.
Η Λιάν λέει "Αυτό θα 'ναι". Ο μπαμπάς μου: "Φύγε όπως είσαι".
Βγαίνω, πάω στην πόρτα, χτυπάω την πόρτα.
Ο τύπος έχει μπει στον ρόλο.
Είναι Λ.Α. Ο τύπος είναι καλός.
Μεταξωτή ρόμπα, πετσέτα στο κεφάλι, χαϊδεύει ένα γατάκι.
Και λέει...
"Είδατε τη μητέρα μου;"
Ο μπαμπάς μού αρπάζει το χέρι. "Τι είπε;"
"Ψάχνει τη μητέρα του". "Να μου πάρει τ' αρχίδια η μητέρα του.
Είναι αλήθεια αυτό;"
"Είναι για το δωμάτιο απόδρασης. Παίξε".
Ο άλλος: "Να σας ξεναγήσω στο σπίτι μου;"
Η μαμά μου: "Ναι θα το θέλαμε πολύ.
Πώς λέγεται η μαμά σας; Πόσο είναι; Πού πήγε κολέγιο; Σημείωνε".
Μπαίνουμε. Οι γυναίκες εξετάζουν τα πάντα.
Ο μπαμπάς μου τον θάβει χωρίς έλεος.
"Βρομάει σκατίλα.
Νομίζω ότι μένει εδώ. Νομίζω ότι...
Ποιος ψυχάκιας μένει σε σπίτι όπου το κάθε δωμάτιο είναι...
Έτρωγε μεσημεριανό.
Μακαρόνια με τυρί και καφέ. Ποιος πίνει καφέ...
Σκέτο καφέ και μακαρόνια με τυρί; Θα έχει φουσκώματα".
Λέω "Δεν μας βοηθάνε αυτά τα στοιχεία".
Μπαίνει ο τύπος. "Θα δείτε το δωμάτιο της μητέρας;" "Με την καμία".
Η μαμά μου: "Ναι, θέλουμε".
"Η μητέρα δεν επιτρέπει κλειδιά, κινητά, πορτοφόλια.
Αδειάστε τις τσέπες σας κι αφήστε τα στην κουζίνα.
Κι εμείς σαν τα πρόβατα: "Εντάξει".
Αδειάζουμε τσέπες.
Μπαίνουμε στο δωμάτιο.
Και μόλις μπαίνω, νιώθω την πόρτα να κλείνει και να κλειδώνει πίσω μου.
Και παθαίνω κρίση πανικού.
Το πρώτο που σκέφτομαι
είναι ότι δεν ρώτησε πώς μας λένε.
Δεν του δώσαμε πιστωτική.
Έγγραφο αποποίησης.
Δεν τσεκάραμε ούτε τη διεύθυνση.
Είδαμε ένα περίεργο σπίτι σε μια γειτονιά,
χτυπήσαμε την πόρτα, μας είπε ένα πρόβλημα κι είπαμε
"Η συμμορία του Σκούμπι Ντου θα το λύσει".
Και τώρα κλειδωθήκαμε σπίτι του.
Ο μπαμπάς μου: "Πες μου πού κάνω λάθος εδώ.
Έφερες τη φαμίλια σου στο σπίτι ενός σίριαλ κίλερ;"
Η Τζόρτζια: "Δεν είναι τρομακτικό;" "Ακόμα δεν είδες τίποτα.
Εσάς θα σας πουλήσουν απόψε στους Αλβανούς.
Θα δουλεύετε σε τσετσένικο μπουρδέλο σ' όλη σας τη ζωή".
Η Άιλα: "Παππού, πώς θα βγούμε από δω;" "Να του πάρω μια πίπα.
Κάποιος το κάνει. Ο σκατοκέφαλος ο μπαμπάς σας".
Η μαμά μου στη γωνία: "Λέτε να μας δέσει;"
Ο μπαμπάς μου: "Σκασμός, Μάγκι!
Ο σκατοκέφαλός σου μας έφερε στο σπίτι σίριαλ κίλερ
που βρομάει σκατίλα. Τον μύρισε κανείς;
Ίσως επειδή τρώει μακαρόνια με τυρί και καφέ όλη μέρα".
Ο τύπος λέει "Κύριε, σας ακούω".
Τώρα έχω φουλ κρίση άγχους
και με χτυπάει στο στομάχι. Πρέπει να χέσω επειγόντως.
Ψάχνω στο δωμάτιο για κανένα βάζο να χέσω.
Ο μπαμπάς μου με ξέρει καλά. "Γαμώτο, μη!
Όπως στο τένις καμπ. Θα χέσει στο φυτό.
Γαμώτο, ο σκατοκέφαλος μας φέρνει σε σπίτι σίριαλ κίλερ.
Και θα χέσει στο δωμάτιο της μάνας του;"
Οι κόρες μου χοροπηδάνε ενθουσιασμένες.
Η γυναίκα μου είναι σοφή. Βρήκε μόνη της τέσσερα στοιχεία.
Τραβάει έναν μοχλό κάτω από το γραφείο. Τα φώτα σβήνουν.
Ακούμε δύο ουρλιαχτά κι έναν γδούπο.
Ξανανάβουν.
Κρατάω τις κόρες μου σαν ανθρώπινη ασπίδα.
Η μητέρα μου κάτω, μέσα σ' ένα μπαούλο.
"Ο πατέρας σου με πέταξε στον τοίχο!"
Ο μπαμπάς μου: "Ψέματα λέει. Σκόνταψε".
Ο τύπος: "Το είδα. Την πέταξε στον τοίχο".
Η Λιάν βρίσκει άλλα δύο στοιχεία. Στον τοίχο ανοίγει μια καταπακτή,
αποκαλύπτοντας μια στοά μισό επί ένα,
που βγάζει σε άλλο δωμάτιο.
Η μαμά μου χώνει το κεφάλι.
Βγαίνει και λέει...
"Πρέπει να μπούμε στον τοίχο".
Ο μπαμπάς μου: "Εσύ πρώτα".
Εκείνη μπαίνει. Αυτός: "Γάμα τη, πείτε πως πέθανε.
Στα τσακίδια. Τι τη θέλαμε;".
Μπαίνει η Λιάν. "Πάει ο εγκέφαλος της επιχείρησης.
Μου μείνατε εσείς. Μπείτε στον γαμώτοιχο".
Λέω "Δεν μπαίνω". Η Τζόρτζια: "Παππού, ανάγκασέ τον".
Λέω "Είμαι κλειστοφοβικός".
Η Άιλα: "Τι σχέση έχει το κλύσμα;"
"Σκασμός, Άιλα!"
Ο μπαμπάς μου: "Σου έχω άσχημα νέα.
Θα μπεις στον γαμώτοιχο.
Κορίτσια, εσείς πρώτες. Μεγάλε, εγώ πίσω σου.
Κλείσε τα μάτια. Άκου τη φωνή μου.
Θα σε οδηγήσω μέσα από τον τοίχο. Πίστεψέ με,
αν κολλήσεις, θα σε βγάλω με μπουλντόζα".
Πάμε, λοιπόν".
Και μπαίνουμε στον τοίχο. Οι κόρες μου, εγώ, ο μπαμπάς μου.
Άκουγα τη φωνή του όπως παλιά, που παίζαμε μπέιζμπολ.
"Το 'χουμε, μεγάλε.
Όλα τα μπορούμε.
Άκου τη φωνή μου. Μπορούμε. Οι δυο μας. Ομαδάρα".
Πάντως...
δεν ξέρω αν έφταιγε...
η γωνία του σώματός μου...
το άγχος...
που μου καθόταν στο στομάχι...
ή που μπουσούλαγα στα τέσσερα...
αλλά άφησα μια πρωτοφανή κλανιά.
Απ' αυτές που βγαίνουν σαν καυτή ανάσα...
Απ' αυτές που σου φεύγουν σαν την κατάρα της μούμιας.
Απ' αυτές που σου καίνε τον κώλο. Που ο αέρας τους και μόνο σε καίει.
Και λες "Αυτός ήταν αέρας. Σε λίγο θα χέζω αίμα".
Κι αυτό το μακρυνάρι το αφήνω στο στόμα του πατέρα μου.
Αντί προπόνηση, το ρίχνει στο βρισίδι. "Το 'χουμε, μεγάλε!
Όλα τα..."
"Γαμώτο, προχώρα.
Όλα τα... Τι σκατά;
Σε κανένα ψοφίμι θα πέσαμε.
Σε αμίαντο.
Μου καίει τα μάτια. Προχώρα!
Σαν να 'μαι στο Τελευταία Έξοδος: Ρίτα Χέιγουορθ. Γιατί δεν προχωράς;
Το νιώθω πάνω μου!
Μου καίει τα ρού...
Κουνήσου, καριόλη!"
Γυρίζω, λέω "Δεν μπορώ. Νομίζω ότι θα χέσω".
Λέει "Εσύ ήσουν;
Εσύ; Νόμιζα πως έπαθα καρκίνο!
Το γεύομαι στα δόντια μου! Προχώρα!"
Οι κόρες μου βγαίνουν από τον τοίχο πιο χαρούμενες από ποτέ.
Πάνε στη μαμά μου. "Γιαγιά, συμβαίνει!"
Βγαίνω εγώ και λέω "Μαμά, ο μεγάλος τα 'χει πάρει".
Βγαίνει ο μπαμπάς μου σαν τον Σαντάμ από φωλιά αράχνης.
"Παπάρα! Καριόλη!
Θεέ μου! Να πας σ' έναν γιατρό!
Δεν είναι υγιές αυτό. Δεν είναι...
Χέζει σαν το σόι σου, Μάγκι.
Θες κολονοσκόπηση.
Αυτό φταίει. Άκουσέ με. Πού σκατά είναι η γυναίκα σου;"
Βγαίνει η Λιάν από τα δοκάρια της οροφής
και λέει "Νομίζω ότι βρήκα τη λύση.
Δοκιμάστε τις πόρτες". "Γαμώτο, ναι", της λέει.
Πιάνει το πρώτο πόμολο από τα τρία στον τοίχο, δεν κουνιέται.
Είναι κλειδωμένο.
Οι κόρες μου σταυρώνουν τα πόδια. Θα κατουρηθούν πάνω τους.
Εκείνος έχει ξεφύγει. "Καριόλη!"
Πιάνει την άλλη πόρτα. Τίποτα. "Παπάρα!"
Πιάνει την τρίτη πόρτα, και καθώς ανοίγει
γυρίζει την πλάτη στην πόρτα, μας κοιτάζει και λέει
"Γαμώτο, επιτέλους!"
Δεν βλέπει αυτό που βλέπουμε.
Μια 90χρονη γυναίκα
με το νυχτικό σε μια ντουλάπα.
Είναι στην ντουλάπα 45 λεπτά.
Δεν ξέρω αν αυτή φοβάται πιο πολύ ή εμείς.
Προσπαθεί να συνηθίσει το φως, να θυμηθεί την ατάκα.
Και κάνει...
Ο μπαμπάς μου κλείνει την πόρτα,
την κρατάει με τη φτέρνα και λέει "Όλοι πίσω στον τοίχο!"
Οι κόρες μου έχουν πέσει κάτω.
Η Τζόρτζια με κοιτάζει και λέει "Είναι ακόμα καλύτερο απ' όσο νόμιζα!"
Ο μπαμπάς μου με κοιτάζει και λέει "Τι σκατά λένε;"
Λέω "Μπαμπά, δεν θα χαρείς όταν το ακούσεις.
Ο μόνος λόγος που ήθελαν να έρθεις...
είναι γι' αυτό εδώ".
"Για να βρω λύση στην απόδραση;"
"Όχι, για να σε δουν να χέζεσαι πάνω σου".
Στέκεται με τη φτέρνα στην πόρτα.
Ψάχνει τριγύρω κάποιον ν' αγαπήσει.
Κοιτάζει τις κόρες μου.
"Αυτό θέλατε;
Αυτό θέλατε".
Κοιτάζει το ρολόι του και λέει
"Το ρολόι μου λέει ότι έχω σφυγμό 154.
Είμαι 75 ετών, κυρίες μου.
Παίρνω εννιά διαφορετικά φάρμακα.
Έχω ψηλή πίεση, ψηλή χοληστερίνη.
Ο πατέρας σας έχεσε στο στόμα μου!
Κι έχουμε τη γριά του Τιτανικού κλειδωμένη στην ντουλάπα!
Και θέλατε αυτό;"
Η Άιλα κοιτάζει την Τζόρτζια...
Να ζήσεις Τζορτζούλα
Όμαχα!
Σας ευχαριστώ!
Υποτιτλισμός: Σοφία Σκουλικάρη