Downloaded from YTS.MX
‪ท่านสุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪ขอเสียงต้อนรับสู่เวทีให้กับ เบิร์ต ไครส์เชอร์
‪(เบิร์ต ไครส์เชอร์: ระยิบระยับ)
‪เยี่ยม
‪ขอบคุณครับ
‪ขอบคุณครับ เยี่ยมเลย
‪คุณดูดีมาก คุณผู้ชาย
‪ขอบคุณครับ
‪ผมก็ดูดี ขอบคุณครับ
‪นี่คือร่างอ้วนที่ผอมที่สุดในชีวิตผม
‪ใช่ ผมรู้
‪ผมอ้วนจนเวลาไปวิ่ง ขนตูดผมจะพันกัน
‪ใช่ เราไม่รู้ตัวเลยว่ามันพันกัน มันเจ๋งจริงๆ นะ
‪เราเข้าไปอาบน้ํา ฟองสบู่เต็มมือ
‪แล้วก็จัดการรูดบัตรเครดิต
‪แต่มันรูดไม่ผ่าน มันมาเป็นเชือกเลย คุณผู้หญิง
‪จากแก้มก้นถึงแก้มก้นอีกข้าง
‪ปกติมันจะคลายเองได้นะ ผู้ชายขนดกส่วนใหญ่
‪กับผู้หญิงอิตาลีบางคนจะบอกว่างั้น
‪แค่เอานิ้วไปเขี่ยให้มันคลาย
‪เหมือนเวลาถักผมเปียนอนแหละ เหมือนกัน
‪มีครั้งหนึ่ง ผมไปเที่ยววันหยุด มันไม่ยอมคลาย
‪ผมดึงอยู่ในห้องน้ํา
‪แล้วผมก็ลนด้วย เพราะผมปวดขี้
‪ถ้าไม่ทําะไรสักอย่าง ‪ตรงนั้นได้กลายเป็นโรงงานดินน้ํามันแน่
‪ผมเลยออกมาจากห้องน้ํา
‪ผมหยิบมีดพับ เดินไปหาเมีย
‪ผมบอกว่า ‪"สรุปคุณเป็นพวกเดียวกับผมหรือเปล่า"
‪เธอบอกว่า "เราพวกเดียวกันอยู่แล้ว"
‪เมียผมเป็นเรดเน็ค ผมน่าจะเคยเล่า
‪ตอนไปจดทะเบียนสมรสที่บ้านเกิดเธอ
‪คําถามข้อสาม ‪"คุณเกี่ยวพันกันทางสายเลือดหรือไม่"
‪ผมก็ถาม "ข้อสามนี่ต้องตอบยังไง"
‪คุณเมียก็สวน "เกี๊ยวไหมล่ะ"
‪ผมก็ตอบ "คงไม่เกี๊ยวหรอก"
‪"งั้นก็เขียนว่าไม่เกี๊ยว" ‪ผมไม่เขียน "เกี๊ยว" หรอก เดี๋ยวอ่านผิด
‪นั่นแหละ
‪ผมส่งมีดพับให้เมีย ‪แล้วบอกว่า "เรามีปัญหาแล้ว"
‪ผมหันหลัง โชว์บริเวณที่ได้รับผลกระทบ
‪เธอถามว่า "คุณทําแบบนั้นทําไม"
‪เป็นคําถามที่สุดยอดเลย ลีแอนน์ รู้ไหม...
‪ผมกะว่าเรามาเที่ยววันหยุดกัน
‪ผู้หญิงตรงริมสระบอกว่า "ถักเปียเลย"
‪"กูไม่ได้ตั้งใจทําโว้ย อีบ้า"
‪"ตัดได้แล้ว สวีนนีย์ ทอดด์ ‪มันพันกันเป็นกระจุกแล้ว"
‪เธอบอกว่า "ฉันไม่ทําหรอก"
‪ผมก็ตอบ "ไม่อยากทําร้ายจิตใจคุณนะ ‪แต่ผมว่าคุณต้องทําว่ะ"
‪"เอาจริงๆ คุณเป็นคนเดียวบนเกาะนี้
‪ที่จะได้ตัดขนตูดนี้"
‪ผมไม่กล้าโทรไปแผนกต้อนรับ ‪แล้วบอกว่า "ส่งเด็กมือนิ่งๆ มาหน่อย
‪คนนี้ยิ่งดี คนตัดพุ่มไม้น่ะ ผมชอบผลงานเขา"
‪เธอตอบ "ไม่เอา แล้วก็วางมีดลง"
‪แล้วก็เปิดไดร์เป่าผม ทําเหมือนเราคุยกันจบแล้ว
‪อยากจะเล่นเกมใช่ไหม มาเล่นเกมกัน
‪ผมหยิบมีด ผมยังโป๊อยู่นะบอกก่อน
‪ผมนั่งบนเตียง หันไปหาเมีย
‪เอนหลังนอนลง เอาขาชี้ฟ้า ‪เหมือนเด็กเล็กเปลี่ยนผ้าอ้อม
‪แล้วก็ร้อง "อุแว้
‪ขนตูดลูกพันกัน"
‪ผมไม่ได้ยินเสียงลูกสาวเดินเข้ามาในห้อง
‪ผมได้ยินแค่ "ตายแล้ว จิ๊มิพ่อ"
‪ผมนี่ตกใจแทบตาย
‪ผมลุกขึ้นมาโป๊ๆ ถือมีด ‪เหมือนสู้กับโสเภณีสองคนที่มาขโมยกระเป๋าตังค์
‪ลีแอนน์ไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น
‪เธอเห็นเราโวยวาย ‪เธอก็ปิดไดร์เป่าผม แล้วบอกว่า
‪"เออ เอามีดมา เดี๋ยวตัดรูดากให้"
‪ลูกสาวผมนี่ช็อกไปเลย "พ่อแม่ทําบ้าอะไรกันคะ"
‪ลูกๆ เดินออกไป ผมซวยแล้ว
‪เธอบอกว่า "รู้ไหม จะบอกให้นะ
‪คุณไม่ควรโชว์หําให้ลูกสาวดู"
‪ผมตอบเลย "ขอคัดค้าน แอมเบอร์ เฮิร์ด ‪เรื่องไม่ได้เป็นแบบนั้น"
‪ใช่ เดินมานี่เลย คุณเธอ
‪ใช่
‪ข้อแรกเลยนะ ลูกไม่ได้เห็นแค่หํา โอเคนะ
‪ถ้าแค่นั้นมันเรื่องง่ายๆ
‪แต่นี่เห็นหมดเลย ไตรภาค ครบสามภาค
‪รูตูด หํา ไข่ ตะวันออกกลาง
‪ข้อสอง ผมไม่ได้โชว์หําให้ลูกดู ‪ผมไม่ได้แบบ "นี่ เด็กๆ...
‪การบ้านใกล้เสร็จหรือยัง"
‪"แจ๋ว อีก 15 นาทีเจอกันที่โรงรถ ‪พ่อมีอะไรจะโชว์ให้ดู"
‪ลูกผมไม่ได้เห็นหําสวยๆ ด้วย นั่นแหละที่ผมเซ็ง
‪ไม่ เดี๋ยว ฟังผมก่อน ‪ผมไม่ได้บอกว่าอยากให้มันแข็งโป๊กนะ
‪แต่แบบ...
‪แข็งพอประมาณ
‪เราไม่ควรส่งลูกไปเรียนวิทยาลัย ‪ทั้งที่คิดว่าพ่อหําเล็กที่สุดในโลก
‪ครั้งแรกที่ได้ผู้ชาย ‪ลูกผมจะแบบ "นี่แหละที่เรียกว่าดุ้น"
‪"แม่เจ้า"
‪"ใช่ พ่อฉันมีจู๋ แต่นี่แหละคือดุ้น"
‪"นายโชว์ในปาร์ตี้ได้เลย ‪ของพ่อฉันมีไว้ให้พยาบาลตรวจ"
‪ลูกผมเห็นหําซ่อนในพุง
‪มันอยู่เฉยๆ ป้องกันตัวไม่ได้
‪ดูเหมือนวาฬพุ่งขึ้นจากน้ํา มันแบบ...
‪ดูไม่ออกว่าโคนอยู่ไหน แต่รู้ว่าปลายอยู่ตรงไหน
‪เหมือนเด็กผู้ชาย ‪มองลงไปในบ่อน้ํา "ในนี้มีอะไรนะ"
‪อะไรวะเนี่ย ผมก็เคยเห็นพ่อโป๊
‪บ่อยด้วย
‪พ่อเคยเข้ามาอาบน้ํากับผม ‪เพราะผมอาบนานเกิน พ่อต้องไปทํางาน
‪ตอนนั้นผมเกรดเก้า
‪ใช่ ผมก็ตกใจ แล้วแต๊บแบบบัฟฟาโล บิล
‪จาก "อํามหิตไม่เงียบ" แบบ...
‪ผมก็เคยเห็นแม่โป๊นะ แต่ไม่บ่อย
‪ครั้งแรกที่เห็นผู้หญิงโป๊ ‪ผมถาม "แผลผ่าคลอดอยู่ไหน"
‪เมียผมจริงใจกับลูก
‪เธอจริงใจ 100 เปอร์เซ็นต์ ‪ตลอดเวลา คืนก่อนตอนไปกินมื้อค่ํา
‪ผมดื่มไปสามแก้ว ‪ลูกก็ถาม "พ่อแม่เคยเล่นยาไหม"
‪ผมเลยสวน "อะไร แกเป็นตํารวจเหรอ"
‪เมียผมนี่ "เคยสิ"
‪"ทําบ้าอะไรของคุณน่ะ" ‪"เราต้องจริงใจกับลูกๆ"
‪"แม่เคยสูบกัญชาสองสามครั้ง
‪แม่ไม่ค่อยชอบหรอก
‪สูบแล้วอ้วก เลยไม่สูบอีก"
‪"แต่พ่อเคยเล่นโคเคนนะ" ‪ผมนี่แบบ "เชี่ยไรเนี่ย"
‪ผมว่าลูกไม่ได้อยากให้แนะนํายานะ ลีแอนน์
‪เธอก็ "เอาสิ บอกลูกไป เล่าไป
‪บอกความจริงไปเลย"
‪ผมก็ "โอเค พ่อเคยลองโคเคนครั้งเดียว
‪พ่อไม่ค่อยชอบ
‪เล่นแล้วอ้วก เลยไม่เล่นอีก"
‪ผมได้ยินเมียผมขํา ‪เธอบอกว่า "พ่อโกหก พ่อเล่นโคเคนมาเยอะ"
‪"แม่เสียซิงตอนอายุ 13 เอาสิ เล่าให้ลูกฟังสิ"
‪เออ ยัยนั่นมันสําส่อน
‪แล้วเธอก็โน้มตัวมาหาผม ‪แล้วบอกว่า "บอกก่อนนะ ฉันเกือบ 14 แล้ว
‪ให้ตายเถอะ ที่บ้านเกิดฉันน่ะ ‪ไม่มีอะไรให้ทํานอกจากเอากัน ตีกัน แข่งม้า"
‪ผมนี่แบบ "นี่กูแต่งงานกับริคกี้ บ็อบบี้เหรอ"
‪"ขอโทษนะที่แม่ไม่ได้กระจอกเหมือนพ่อ ‪พ่อเคยได้คู่นอนแค่หกคน
‪แล้วเขาก็ได้เปิดซิงตอนอายุ 17"
‪ผมสวนเลย "ก่อนอื่นนะ ‪ผมเคยได้ผู้หญิงหกคน ไม่ใช่คู่นอน"
‪แล้ว 17 ก็เป็นอายุปกติ ‪แต่ลูกผมได้ฟัง 13 ไปแล้วไง
‪ลูกก็เลยมองผมแบบ...
‪"พ่อเรียนที่บ้านเหรอคะ"
‪ผมนี่แบบ "เรื่องนี้น่ะ อายุ 13 ต่างหากที่แปลก
‪สิบเจ็ดนี่ปกติ พ่อขอโทษนะ ‪ที่ไม่ได้โดนขืนใจเหมือนแม่น่ะ"
‪ตอนมัธยมปลาย ผมไม่ได้นอนบนท้ายกระบะ
‪อยู่กลางทุ่งแบบ "คิวต่อไปจ้า"
‪ผมโคตรเกลียดที่ผมรักผู้หญิงคนนี้เลย
‪เพื่อนผมขายบริษัท ได้เงินมาเพียบ
‪แล้วก็ทิ้งเมียเก่า อัปเกรดใหม่
‪อายุ 27 เอง
‪ใช่ ใช่เลย เขาพาเธอมาบ้านเรา
‪เขาพาเธอมาอวด ‪แบบ "เธออ่านหนังสือไม่ออกนะ"
‪คืนนั้น ผมนอนกับเมีย อีแก่นี่แหละ
‪ใส่ถุงเท้า มุดผ้าห่ม
‪ใส่เสื้อกันหนาว ใส่แว่นสองเลนส์ อ่านนิตยสาร
‪ต้องเลียนิ้วแห้งๆ เหี่ยวๆ ‪ถึงจะพลิกหน้าหนังสือได้
‪ผมเมา
‪ผมโน้มไปหา นี่คือความสัมพันธ์ของผมกับเมียนะ
‪ผมโน้มไปหา มองเธอ แล้วก็บอกว่า
‪"ถ้าผมอัปเกรดจะได้แบบไหนนะ"
‪เธอมองผมแล้วก็บอกว่า
‪"มึงก็ลองดูสิ"
‪เธอบอก "แค่รถในโชว์รูมคุณยังใช้ไม่เป็น"
‪กลิ่นรถใหม่กับกดปุ่มสตาร์ตเครื่อง
‪ผมสวนเลย "ใช่ ก็ผมใช้แต่ ‪ไอ้รถเก่าเกรอะกรังมานานเกินไป"
‪คุณเคยทําให้เมียใกล้เสร็จ ‪แล้วเห็นมันหายไปกับตาไหม
‪เธอไปถึงจุดนั้นแล้ว
‪แล้วแมวก็กระโดดขึ้นเตียง ‪แบบ "เอากันอยู่เหรอมนุษย์"
‪ผมแบบ "บ้าเอ๊ย กัสๆ ลงไปเลยนะ"
‪นี่ ทําให้ดู หนึ่ง สอง สาม
‪มันต้องแบบนี้ ให้ตายเถอะวะ
‪ผมเร็วมากเลยนะ ผมเสร็จเร็วสุดๆ ‪มีครั้งหนึ่ง ผมเสร็จแล้วเมียก็ขํา
‪เมียบอกว่า "ยังไม่นานพอจะติดเอดส์เลยมั้งน่ะ"
‪ใช่ เธอขี้บุลลี่
‪บุลลี่โคตรเก่งเลย เธอไม่ได้ฉันบวบให้ผมด้วยนะ
‪ไม่เลย
‪เธอแหย่ผมเล่น
‪จับหําผม
‪จ้องผม แล้วก็...
‪ติดหรือยังน่ะ
‪รู้ไหมว่ามันดูดวิญญาณแค่ไหนที่ต้องแกล้งขํา
‪เพื่อให้เธออมให้
‪ในฐานะตลก ผมเล่าให้ทอม เพื่อนผมฟัง ‪เขาบอกว่า "ถ้าเป็นฉันคงหมดกําลังใจ"
‪เขาบอกว่า "รู้ไหมฉันจะทํายังไง ‪ถ้าฉันโชคดีได้อมให้นาย"
‪ผมตอบเลย "บอกมาซิ"
‪เขาบอกว่า "ฉันจะเคารพที่นายเป็นตลก
‪ฉันจะหามุกใหม่ไม่ซ้ําให้นายทุกครั้ง"
‪ผมถาม "เช่นยังไง"
‪เขาไม่สะทกสะท้านเลย เขาบอก ‪"ฉันจะจับหํานาย มองตานาย
‪แล้วพูด 'สัปดาห์นี้ ในตอนพิเศษสุดๆ ‪ของศึกมนุษย์ท้าชนอาหาร
‪ชายคนหนึ่งเสียบหําเข้าปากจนมันระเบิด'"
‪เราขําน้ําตาไหลเลย
‪หนึ่งเดือนต่อมา ผมขึ้นเตียงกับเมีย
‪เธอลงไปฉันบวบให้ผม
‪ผมลืมเรื่องที่เคยคุยกับทอมไปเลย
‪จนกระทั่งเธอ...
‪ตบหําผม แล้วผมก็ขําแบบหยุดไม่ได้
‪เธอบอกว่า "เก็ตมุกสักทีนะ" ‪ผมก็ถาม "อะไร"
‪เธอบอกว่า "เก็ตมุกไหม เล่นไมค์ไง"
‪ผมสวนเลย "นี่คิดว่าผมไม่เก็ตมุกเหรอ"
‪เธอตอบว่า "ก็คุณไม่ขํา" ‪ผมเลยบอก "ก็เพราะมันไม่ตลกไง"
‪เธอก็งง "ถ้าไม่ตลกแล้วตอนนี้ขําทําไม"
‪ผมบอกว่า "ผมคิดถึงทอมน่ะ
‪เขาเล่นมุกขํากว่าคุณอีก"
‪เธอสอนให้ลูกสาวผมขี้บุลลี่
‪ใช่ เมื่อคืนก่อนเราดูสารคดีคานธีกัน
‪ผมแค่บอกว่า ‪"พ่อไม่เข้าใจการอดอาหารประท้วง"
‪จอร์เจีย ลูกผมมองผมหัวจรดเท้า ‪แล้วบอกว่า "แหงสิ"
‪ลูกไม่ได้เรียกผมว่าพ่อ ‪ลูกตั้งชื่อเล่นให้ผมแบบ "จ้ําม่ํา"
‪หรือไม่ก็ "ฟีตัส" ลูกเรียกผมว่าฟีตัส
‪ลูกมีชื่อเล่นที่ใช้เรียกผมลับหลังมาสองปี
‪คืนหนึ่งเรากินมื้อค่ํากัน ลีแอนน์พิมพ์ข้อความส่ง
‪แล้วลูกสองคนก็ขํา "อันนี้ขําดี แม่"
‪ผมก็ถาม "ขําอะไร" ‪ลูกก็บอก "พ่อไม่เก็ตหรอก"
‪ผมบอก "พ่อนี่แหละตลกที่สุดในโต๊ะนี้แล้ว
‪มุกของพ่อคือค่าอาหารมื้อนี้ ‪กับค่าทําฟันลูก บอกพ่อมา"
‪ไอลาบอกว่า "หนูว่าพ่อคงไม่ตลกกับมุกนี้"
‪ผมเข้าห้องน้ํา แล้วผมก็รีบเดินกลับมา
‪ผมชะโงกส่องจอของไอลา เธอไม่รู้ตัว
‪ผมเห็นรูปผมหลายรูปส่งต่อๆ กันมา
‪กับหัวข้อแช็ตเขียนว่า "ลูกวอลรัส"
‪ผมนี่ช็อกไปเลย ‪ผมนั่งลงที่โต๊ะแล้วถามว่า "ลูกวอลรัสคืออะไร"
‪ลูกก็อึ้งไปเลย แล้วบอกว่า ‪"ไม่ใช่ 'ลูกวอลรัสคืออะไร' นะพ่อ"
‪"'ลูกวอลรัสคือใคร' ต่างหาก"
‪ผมก็ถาม "แล้วใครคือลูกวอลรัส"
‪ไอลาก็ตอบ "หนูว่าพ่อรู้นะว่าลูกวอลรัสคือใคร"
‪จอร์เจียบอก "ใจเย็นๆ พ่อ
‪แม่แค่คิดว่าเวลาพ่อแต่งตัวหรูๆ
‪พ่อดูเหมือนลูกวอลรัส ‪ที่พยายามหนีออกจากสวนสัตว์"
‪ผมมองลีแอนน์ เธอก็บอก "ใจเย็นๆ
‪คุณทําตัวเหมือนลูกวอลรัสจริงๆ นะ"
‪ผมบอก "ผมเปล่านะ" แล้วบริกรก็เดินผ่านมา
‪เธอบอกว่า "ดับเบิลทิโต้ใส่โซดา ‪แก้วใหญ่ ไม่ใส่มะนาวนะคะ"
‪ผมไม่ทันคิดเลยว่าผมทํา ผมแบบ...
‪ไอลาหยิบโทรศัพท์ ‪"ลูกวอลรัสชอบวอดก้า" แชะๆ
‪ผมจะขยี้ผู้หญิงพวกนี้ซะ
‪ลูกสาวผมนี่โคตรทึ่มเลย ‪เราไปตั้งแคมป์กันครั้งหนึ่ง
‪ไปตั้งแคมป์กันทั้งครอบครัว กลางป่ากลางเขา
‪สี่ทุ่ม เด็กๆ กําลังปิ้งมาร์ชแมลโลว์
‪ลีแอนน์อยู่ที่เต็นท์ ‪กําลังเก็บกวาด ผมก็ดื่มเหล้าต้มเอง
‪สี่ทุ่ม เราได้ยินเสียงปืนดังขึ้น
‪แบบ...
‪เรานิ่งไปเลย ลีแอนน์เป็นเรดเน็ค
‪เธอก็แบบ "มีใครเป็นเมนส์มั้ง" ‪หรืออะไรสักอย่าง
‪เธอไม่ได้เป็นเรดเน็คขนาดนั้นหรอก ‪แต่เธอเกลียดสําเนียงนี้
‪เดี๋ยวมันจะยิ่งหนักขึ้นตลอดทั้งโชว์
‪ตอนนี้สี่ทุ่ม เราได้ยินเสียงปืน เรานิ่งไปเลย
‪ไม่มีใครพูดอะไรสักคํา ตั้งสิบวินาที
‪แล้วเราก็ได้ยินเสียงปืนอีกนัด
‪ไอลา ลูกสาวผม ‪หยิบมาร์ชแมลโลว์ออกจากกองไฟ
‪มองเราทุกคนด้วยสายตามั่นใจ ‪แล้วบอกว่า "ก็นะ...
‪เรารู้แล้วว่าไม่ใช่คนฆ่าตัวตาย"
‪ผมบอกเลย "ขอบใจนะ แม็ตล็อก"
‪เธอบอกว่า "สองนัดไง พ่อ" ‪ผมก็ "พ่อรู้ พ่อนับเลขทัน แม่คนฉลาด"
‪เด็กคนนี้ทําให้เราโง่ได้โดยการคิดแทนทําแทน
‪มีครั้งหนึ่งเราอยู่ในรถ จอร์เจียนั่งหน้า ผมขับ
‪ไอลานั่งอยู่เบาะหลัง
‪เราขับผ่านป้ายที่เขียนว่า "เด็กหูหนวก"
‪แล้วทันใดนั้น ผมก็ได้ยิน ‪เสียงเด็กข้างหลังกําลังใช้ความคิด
‪ไอลาพูดกับตัวเองว่า "อ้าว เหยียดเชื้อชาตินี่"
‪ผมก็บอก "เปล่า เหยียดเชื้อชาติไม่ใช่แบบนั้น"
‪จอร์เจียก็บอกว่า "ไอลา เขาติดป้ายนั้น
‪เราจะได้รู้ว่าเราอยู่แถวบ้านเขา ‪เราควรเบาเสียงวิทยุ"
‪ผมนี่แบบ "ว่าไงนะ"
‪"ไม่ พูดต่อให้จบ พ่ออยากฟังให้จบ"
‪เธอก็บอก "เราจะได้ไม่ตอกย้ําเขา ‪ว่าเราได้ยินปกติไงคะพ่อ"
‪ผมบอก "ไม่ใช่นะ ให้ตายสิ แกนี่โง่กว่าไอลาอีก
‪ไม่เลย
‪ไม่ จอร์เจีย เขาไม่ได้ติดป้ายเพื่อการนั้น
‪เขาติดให้แกรู้ว่า ‪มีเด็กที่อาจจะไม่ได้ยินเสียงรถมา จอร์เจีย"
‪แล้วไอลาก็โน้มมาเบาะหน้า ‪แล้วบอกว่า "งั้นเด็กหูหนวกก็เหมือนปืนเหรอ
‪ต้องเอาไปขึ้นทะเบียนกับทางรัฐเหรอ"
‪ผมนี่แบบ "แกพูดอะไรของแกเนี่ย"
‪ลูกก็ "พ่อ เขารู้ได้ยังไงว่าต้องติดป้ายนั้นที่ไหน"
‪ผมนั่งอยู่ที่เบาะหน้าของรถตัวตลกคันนี้
‪คิดกับตัวเองอย่างจริงใจเลยนะ
‪"เขารู้ได้ไงวะ ว่าต้องติดป้ายที่ไหน"
‪อย่าให้ผมกับเด็กคนนี้อยู่ด้วยกัน เราคือหายนะ
‪เราโคตรทึ่มเลย แล้วก็มีปัญหาคุมอารมณ์ชั่ววูบ
‪เราเคยไปคอนเสิร์ตประสานเสียงของจอร์เจีย
‪ยาวสี่ชั่วโมง บอกให้เห็นภาพนะ
‪เพลงประสานเสียงสี่ชั่วโมง ‪แล้วลีแอนน์ก็ไม่ได้นั่งในห้องด้วยซ้ํา
‪เธอนั่งข้างหลัง ขายขนมอบกับเพื่อน ‪นั่งเม้าท์กันเป็นชั่วโมงๆ
‪ขณะที่ผมกับไอลาต้องนั่งแถวหน้าสี่ชั่วโมง
‪เธอกําลังสนุก แต่ผมกับไอลากําลังโดนข่มขืน
‪คอนเสิร์ตประสานเสียง ‪ผ่านไปสองชั่วโมง ครูประจําวงก็ออกมา
‪เขามาบอกว่าจะประมูลเครื่องทําหิมะ ‪ของโรงเรียนให้ผู้ให้ราคาสูงสุด
‪เปิดประมูลที่ 50 ดอลลาร์ ‪ผมรู้สึกว่าไอลาสั่นอยู่ข้างๆ เหมือนขาดยาลงแดง
‪ผมถาม "แกเป็นอะไร" ลูกก็ "ฟีตัส...
‪เราต้องได้เครื่องทําหิมะนั่น"
‪ผมก็บอก "เราจะเอาเครื่องทําหิมะให้ได้"
‪เธอถามว่า "หนูควรไปถามแม่ไหม" ‪ผมก็ "ช่างหัวอีนั่นสิ แม่ไม่อยู่
‪พ่อก็เป็นผู้ปกครองนะ ไอลา พ่อก็ตัดสินใจได้"
‪เธอบอก "เรามีถึง 50 ดอลลาร์เหรอ" ‪ผมบอก "ลูกรัก เวลาแม่ไม่อยู่นะ
‪เราเนี่ยโคตรรวยไม่รู้เรื่อง
‪ดูแล้วจํานําไปใช้ ‪พ่อจะโชว์บัตรเบ่งให้ห้องนี้ได้เห็น"
‪ผมยืนขึ้นแถวหน้า ครูก็ตื่นเต้นเลย
‪"มีใครให้ราคาเปิด 50 ดอลลาร์ไหมคะ" ‪ผมบอก "คนสวย อย่าพล่ามให้มากความ
‪เอาไป 500 เลย"
‪เฮลั่นกันทั้งห้อง
‪ผมนั่งลง ไอลาตัวสั่นเลย
‪ผมก็ถาม "เป็นอะไร"
‪เธอก็ "พ่อใช้บัตรเบ่งเต็มๆ เลยพ่อ"
‪พอคนเริ่มหยุดขํา ‪ผมก็ได้ยินพ่อคนหนึ่งแถวหลังยังขําอยู่
‪ผมแบบ "เวรล่ะสิ มีเรื่องแล้ว"
‪ไอลาก็ถาม "มีอะไรคะ"
‪"มีพ่อขี้เมาอีกคนที่อยากสู้
‪คืนนี้ยาวนานแน่ ลูกพ่อ"
‪ผู้ชายแถวหลังยืนขึ้นแล้วบอก "550"
‪ทั้งห้องนี่แบบ "โอ้..."
‪ยกเว้นลูกสาวผม เธอต่อยขาผมแล้วบอกว่า
‪"ลุกขึ้นสู้ แมนๆ หน่อย
‪จัดไป 600 เลยพ่อ"
‪ผมบอก "ไม่ ลูกพ่อ เราจะไม่เล่นแบบนั้น
‪เราต้องจัดระยิบระยับให้เขาไปเลย"
‪ลูกก็ถาม "ยังไงนะ" ‪ผมตอบ "แกยืนขึ้นแล้วบอกว่า 600
‪แล้วหันหลังไป ขยิบตาให้เขา"
‪แล้วเธอก็กลายเป็นลูกวอลรัส
‪ลูกถาม "หนูทําได้เหรอ" ‪ผมก็ "ถ้าแกไม่ทํา คืนนี้แกนอนนอกบ้าน"
‪นี่คือภาพที่พ่อแม่พันคนเห็น ‪เด็กเกรดห้านั่งแถวหน้าลุกขึ้นยืน
‪บอกก่อนนะ ผมไม่รู้ว่าลูกประหม่า
‪แล้วผมก็ไม่รู้ด้วยว่า ‪ยัยเด็กนั่นขยิบตาไม่เป็น โอเคนะ
‪ใครบ้างวะที่ขยิบตาไม่เป็น
‪เธอหันหลังไป ตัวสั่น เห็นเป้าหมาย แล้วบอกว่า
‪"หกร้อยดอลลาร์"
‪แล้วจากนั้นเธอก็ออกอาการ
‪เพราะพยายามขยิบตาแบบ...
‪นั่งลงแล้วก็ถามว่า "หนูทําดีไหม พ่อ"
‪ผมก็ตอบ "แกเพิ่งโชว์บัตรเบ่งใส่ห้องนี้ไป"
‪ไอ้แก่ข้างหลังก็เป็นบ้าใหญ่เลย
‪เขาลุกขึ้นแล้วบอกว่า ‪"สาวน้อย 700 ดอลลาร์เลย"
‪ผมนี่แบบ "เฮ้ย แกหาเรื่องลูกฉันเหรอวะ"
‪ผมยืนขึ้น จ้องหน้าเขา ‪แล้วบอกว่า "800 ดอลลาร์"
‪ไอลายืนขึ้น "900 ดอลลาร์"
‪ผมบอก "แกประมูลแข่งพ่อนะ ยัยง่าวเอ๊ย"
‪เธอก็ยิ้มใหญ่เลย "จัดระยิบระยับใส่เขาเลยพ่อ"
‪เราได้เครื่องทําหิมะนั่น ‪ในราคา 1,800 ดอลลาร์
‪ใช่
‪ผมมีปัญหาเลยนะ
‪ซวยหนักเลย การกระทําของผมมันไม่ถูกต้อง
‪ผมไม่รู้ว่าเป็นนิสัยผม ‪หรือเป็นเพราะผมอยู่แอลเอ
‪ผมคิดว่าถ้าผมอยู่ที่นี่ ผมคงเป็นพ่อที่ค่อนข้างปกติ
‪อาจจะหัวก้าวหน้าเลยก็ได้
‪แต่ในแอลเอ ผมคือตัวปัญหา
‪โอเค ผมจะเล่าเรื่องให้ฟัง
‪แต่อย่าเอาการเมืองมาเกี่ยว โอเคนะ
‪แค่ฟังเรื่องเล่าก่อน แล้วขําไปตามเรื่อง
‪โอเค
‪ตอนไอลาเรียนจบเกรดห้า ‪ที่โรงเรียนจัดงานเต้นรํา
‪เขาสอนเด็กๆ เต้นฟ็อกซ์ทรอตตอนเกรดห้า
‪พ่อแม่นั่งในห้องประชุม ‪แล้วเราก็ดูเด็กๆ เต้นฟ็อกซ์ทรอตบนเวที
‪ออกไปกินนมกินคุกกี้ ‪แปดโมงครึ่งก็เสร็จแล้ว ตูม
‪เราไปถึงแปดโมงตรง เด็กๆ ยังไม่ขึ้นเวทีเลย
‪เด็กๆ อยู่ในห้องประชุม ครูอยู่ด้านข้าง
‪ไอลาร้องไห้ พ่อแม่คนอื่นก็โมโหใหญ่
‪มันหายนะเลยล่ะ
‪ครูเรียกเรามาข้างนอกเพราะเป็นพ่อแม่ ‪แล้วครูก็มาคุยกับพวกพ่อแม่
‪"ฉันทําได้แค่ขอโทษค่ะ
‪สิ่งที่ฉันทํามันเลวร้ายมากๆ
‪ถ้าคุณจะยอมให้ฉันได้ทํางานต่อ ฉันจะทําให้ดีขึ้น"
‪ในใจผมคิดเลย "มีคนข่มขืนเด็กเว้ย"
‪ผมกําลังเริ่มผ่อนคลาย ไปแปะมือกับเด็กเกรดห้า
‪แล้วเธอก็บอกว่า
‪"สองสัปดาห์ก่อน ตอนเตรียมงานเต้นรํา
‪ฉันสันนิษฐานเพศของลูกคุณเอาเอง
‪แล้วฉันก็จับคู่ให้แบบชาย-หญิง
‪ฉันเข้าใจแล้วว่าฉันได้ทําพลาดมหันต์
‪ถ้าคุณให้โอกาสฉัน
‪ฉันจะแสดงให้เห็นว่าฉันไม่ใช่ปีศาจอย่างที่คุณคิด"
‪เดี๋ยวก่อนนะ ผมอยากบอกไว้ก่อน
‪แค่ให้เข้าใจตรงกัน
‪ผมอยากให้เด็กทุกคนในโลกนี้
‪รู้สึกดีกับตัวเอง 100 เปอร์เซ็นต์ตลอดเวลา
‪ผมจะทําทุกอย่างที่ทําได้ ‪เพื่อให้มันเกิดขึ้น ผมรู้สึกแบบนั้น
‪แต่นี่เกรดห้าไง
‪ตอนนี้แปดโมงเช้า เราเมาค้าง รีบคุยให้จบ
‪ผมว่าเราคุยกับจบแล้วนะ ใช่ไหม เยี่ยม ให้อภัย
‪ผู้ปกครองคนแรกยืนขึ้น
‪เธอบอกว่า "สวัสดีค่ะ ‪ฉันชื่อเจนนิเฟอร์ สรรพนาม 'เธอ'"
‪ผมนี่แบบ "ตายห่าล่ะ
‪งานนี้จบไม่สวยแน่"
‪เธอบอกว่า
‪"ครอบครัวเราเป็นพันธมิตรสีรุ้ง
‪เรามีสมาชิกครอบครัวในชุมชนนี้
‪ฉันอยากบอกให้คุณรู้ว่าฉันได้ฟังคําขอโทษแล้ว
‪แต่มันช่างตื้นเขิน
‪การกระทําสําคัญกว่าคําพูด
‪ถ้าคุณยังได้ทํางานต่อ คุณก็ควรทําให้ดีขึ้น"
‪แล้วเธอก็นั่งลง
‪ผมไม่รู้ว่าคุณรู้ขั้นตอนหรือเปล่า
‪แต่ผู้ปกครองคนต่อไป ‪ต้องเสรีนิยมยิ่งกว่าคนแรก
‪คุณจะพูดแค่ "เออ" ไม่ได้ ‪เพราะคุณจะดูเหมือนอเล็กซ์ โจนส์
‪"กบเป็นเกย์"
‪แล้วทุกคนก็ผลัดกันพูดวนรอบเลย ‪ครูคนนี้โดนด่าซะยับ
‪ส่วนครูนะ ขอพระเจ้าคุ้มครองเลย ‪เธอรับหมัดได้ดีมาก
‪จนกระทั่งถึงตาผมกับลีแอนน์ ‪ผมบอก "ผมจะพูดนะ" ลีแอนน์ก็ "อย่าเลย"
‪ผมบอก "สวัสดี ผมชื่อเบิร์ต ‪ผมเป็น เอ่อ... ผู้ปกครองของไอลา"
‪ผมบอกว่า "ก่อนอื่นเลยนะ นี่เด็กเกรดห้า
‪ไม่มีใครแอบใช้นิ้วติ้วให้กันหลังรถคืนนี้หรอก"
‪ตอนนั้นแปดโมงครึ่ง ทุกคนก็ฟังอยู่
‪ผมบอกว่า "ในฐานะผู้ปกครองของไอลา
‪ไม่ต้องบอกลูกก็รู้ว่าผมไม่ได้สนใจ
‪ว่าลูกผมจะเต้นรํากับผู้ชายหรือผู้หญิง
‪ผมจะทําทุกอย่างที่ทําได้ ‪เพื่อมอบความรักและแรงสนับสนุนให้ลูก"
‪ใช่
‪"ขอแค่เป็นคนขาว" ทีนี้...
‪มุกมาทรงนี้ไม่ตบได้ไง
‪ชงมาขนาดนี้แล้ว
‪ตอนนั้นแปดโมงเช้า ไม่มีใครคาดคิดหรอก
‪พวกพ่อแม่ชอบใช้สรรพนามนี่สติแตกเลย
‪ลีแอนน์ลุกขึ้นมา "เขาเป็นตลก"
‪แล้วคนอื่นก็ "ฟังสําเนียงเธอเข้าสิ ‪บ้านนี้เหยียดเชื้อชาติ"
‪นี่ ผมจะเล่าเรื่องเลวที่สุดให้ฟัง
‪เรื่องเลวที่สุด ‪ผมกับลีแอนน์เคยไปงานชิมไวน์กับจับรางวัล
‪คืนวันอังคาร
‪ระหว่างทาง ลีแอนน์อยู่บนรถ เธอขับ
‪เธอบอกว่า "คืนนี้อย่าให้เมานะ"
‪ผมบอก "ช้าไปแล้วต๋อย"
‪ผมเริ่มดื่มตั้งแต่อาบน้ําแล้ว
‪นี่คืนวันอังคาร ‪ผมจะเมาให้เละ ล้อเล่นหรือเปล่า
‪ใช่ ผมมีไปป์แก้วเล็กในกระเป๋า ผมลุยแน่
‪ผมไปถึงงาน ผมไม่เคยไปงานชิมไวน์มาก่อน
‪เขาไม่ได้ให้ชิมแก้วใหญ่ๆ
‪เขาให้เป็นแก้วเล็กจิ๋ว
‪เหมือนไมเคิล แจ็คสันจะกินรูตูดเรา
‪ผมว่าเขาทําแบบนั้นนะ ไม่แน่ใจเหมือนกัน
‪ผมหนีการชิมไวน์ ไปเจอพวกพ่อในงานเลี้ยง
‪พ่อสิบคนอยู่ตรงเวที ทุกคนซื้อไวน์กันครบแล้ว
‪เขาเปิดขวดไวน์กัน ‪ดื่มกันเหมือนเรื่อง "เกมออฟโธรนส์"
‪พ่อคนหนึ่งใส่เสื้อ "ออสติน 3:16" ‪ผมบอกเลย "นี่แหละโต๊ะผม"
‪ผมไปหาโต๊ะนั้น ไปพูดคุย
‪แล้วก็ไปที่เวทีจับรางวัลตอนใกล้จบงาน
‪ดาร์เรน เพื่อนผมขายสลาก ผมถาม "โย่...
‪ระดมทุนได้เท่าไหร่แล้ว"
‪เขาบอก "เพิ่งขายสลากได้ 40 ใบเอง" ‪ผมก็ถาม "รางวัลห่วยเหรอ"
‪เขาก็บอก "เปล่า รางวัลดีๆ 12 รางวัล"
‪ผมบอกเลย "เหลวไหล ‪ถ้างั้นทําไมไม่มีคนซื้อสลาก"
‪เขาบอกว่า "พวกผู้ปกครองรู้ว่า ‪เงินจากจับสลากครั้งนี้
‪ไม่ได้มอบให้โรงเรียนเรา ‪แต่มอบให้โรงเรียนด้อยโอกาส
‪เขาไม่อยากช่วยจ่าย ‪ถ้าผลประโยชน์ไม่ถึงลูกตัวเอง
‪เขาอยากจ่ายกับไวน์มากกว่า" ‪ผมก็ถาม "จริงเหรอวะเนี่ย"
‪เขาก็ "จริงมั้ง" ผมก็ "โอเค"
‪"นายอยากขายตั๋วกี่ใบ" ‪เขาก็ "ตั้งเป้าไว้ที่ 700 ใบนะ"
‪ผมบอก "เยี่ยม ฉันขอ 660 ใบ"
‪เขาถาม "เอาจริงเหรอ" ‪ผมก็ "จริง แต่ปิดการขายสลากเลยนะ"
‪เขาก็ถาม "ถ้าปิดเลย ‪นายจะได้รางวัลเยอะมากเลยนะ"
‪ผมก็บอก "ดาร์เรน ฉันอยากได้ทุกรางวัล"
‪เขาก็ "ถ้าทําแบบนั้น ‪ผู้ปกครองหลายคนจะโมโหนะ"
‪ผมตอบ "เอาตรงๆ นะ ‪ถ้าไม่โกรธฉันจะเซ็งมาก"
‪ผมบอก "นายอยากได้เงินหรือเปล่าล่ะ"
‪เขาก็ "ฉันอยากได้เงินก้อนนั้น" ‪ผมก็ "งั้นก็เอามา 660 ใบ
‪ปิดการขายสลากเดี๋ยวนี้เลย ‪แล้วอย่าบอกใครทั้งนั้น"
‪เขาถาม "แล้วลีแอนน์ล่ะ" ‪ผมก็ "รายนั้นห้ามบอกเด็ดขาด"
‪ผู้ชายคนนี้พาผมไปหลังบาร์ไวน์
‪แล้วเรื่องตลกที่ลากยาวตลอดทั้งคืนก็เริ่มขึ้น
‪ตอนที่เขาแกะสลาก...
‪หกร้อย...
‪กับอีก 60 ใบ
‪ตอนเขาส่งให้ผม
‪เขาสั่นเหมือนเป็นเด็กเกรดเก้าหัดขายยา
‪ผมฉีกสลากใบแรกกับใบสุดท้ายออกมา
‪ผมบอกว่า "ดาร์เรน เลขที่อยู่ระหว่างนี้ ‪นายรู้นะว่าของฉัน"
‪ผมไม่เคยตื่นเต้นขนาดนี้มาก่อน
‪กับเหตุการณ์ใดๆ ในชีวิต
‪ลูกคลอดเหรอ
‪ผมเลือกโต๊ะที่ไกลเวทีที่สุด ‪ตอนที่เขาเรียกเบอร์สลาก
‪แล้วผมก็วางแผนเส้นทางเดินพาเหรด
‪ผมถือสลากสองใบในมือ ลีแอนน์มาหา
‪"คุณซื้อสลากจับรางวัลเหรอ" ‪ผมก็ตอบ "สองใบเอง"
‪เขาเรียกรางวัลแรก ผมนี่รีบกระโดดขึ้นเลย
‪ผมบอก "อ้าว ผมเอง"
‪ผมเดินชนพ่อแม่ทุกคนระหว่างทาง
‪"โอ๊ย ขอโทษนะครับ
‪เปล่า ผมได้รางวัล สลากผมถูกรางวัล
‪มี 12 รางวัล ผมได้รางวัลที่หนึ่ง
‪เบิร์ต ไครส์เชอร์ ครับ ผมเอง ขอโทษนะครับ"
‪ผมขึ้นเวทีไปรับรางวัล ‪พวกพ่อขี้เมาสิบคนก็อยู่ตรงนั้น
‪เขาถาม "ได้รางวัลอะไร เบิร์ต" ‪ผมก็ตอบ "นี่คือฟิตบิต"
‪"คืนนี้ผมจะไปนับก้าวนะ หนุ่มๆ"
‪ผมเดินกลับไปที่โต๊ะ ‪มองหน้าลีแอนน์ แล้วบอก "เถิบไปหน่อย"
‪เขาเรียกเบอร์รางวัลต่อไป ผมก็ "โอ๊ยตายจริง
‪ผมอีกแล้ว"
‪ผมเริ่มเดินไป เมียผม ทั้งที่ไม่มีใครกวนประสาท
‪เธอยืนขึ้นบนเก้าอี้
‪แล้วประกาศต่อคนทั้งบาร์
‪"ผัวฉันคือผู้ชายที่ดวงดีที่สุดในโลก
‪สาบานเลย ฉันสาบาน
‪ฉันจะไม่แปลกใจถ้าเขาได้ทั้ง 12 รางวัล"
‪ผมอยู่บนเวทีก็บอกว่า ‪"เธอพูดจากปาก พระเจ้าย่อมได้ยิน"
‪ผมรับรางวัล ‪พ่อขี้เมาสิบคนก็ "ได้อะไรเหรอ พวก"
‪ผมตอบ "ไม่รู้ ไม่สนแล้วเว้ย"
‪ผมเดินกลับมาตรงกลางเวที ‪แล้วบอก "เรียกเบอร์ต่อไปเลย ดาร์เรน"
‪เขาก็เรียก ผมมองลีแอนน์ ‪แล้วก็บอกว่า "บิงโก ไอ้ง่าว"
‪พระราชากลับมาอีกแล้ว
‪ตอนนี้ผมจ้องพวกพ่อแม่ ‪แล้วถามว่า "ฉันได้อะไร ดาร์เรน"
‪เขาขําน้ําตาไหล แล้วบอกว่า "ต่างหูเพชร"
‪ผมก็ "เจาะหูฉันเลย แล้วเรียกฉันว่าเคตลิน"
‪ผมอยู่บนเวที กําลังติดเพชร ‪ที่หูที่เจาะตอนมัธยมปลาย
‪แล้วผมก็เห็นบรรยากาศในห้องเปลี่ยนไป
‪เริ่มจากด้านหลัง
‪กับกลุ่มคนที่อยู่รอบตัวครูใหญ่
‪ตะโกนออกมาว่า "ตรวจสลากเขาซิ"
‪ผมตะโกนสวน "อย่าเสือกครับ"
‪เธอไม่พอใจเลย
‪แล้วเธอก็บุกมาบนเวที
‪"ฉันเห็นสามรางวัล แต่สลากแค่สองใบ
‪ฉันขอดูสลากเขาหน่อย"
‪ดาร์เรน เทอร์โบว์ก็ขําจนทําอะไรไม่ได้
‪ผมเห็นทั้งห้องเหมือนหยุดเวลา
‪คนในครัวก็ไม่ทําอาหารแล้ว
‪พวกพ่อครัวแอบดูทางช่องหน้าต่างเล็กๆ แบบ...
‪บาร์เทนเดอร์ที่ชงเหล้า ‪ก็เขย่าช้าลงแบบได้ยินเสียงแบบ...
‪พวกพ่อขี้เมาสิบคนที่เชื่อใจผม
‪ก็มองผมเหมือนผมทําให้เขาผิดหวัง
‪เหมือนที่เด็กมองนักกีฬาในดวงใจ ‪แบบว่า "บอกมาสิว่าไม่จริง โอเจ"
‪ผมปล่อยบรรยากาศนั้นดําเนินไป
‪แล้วผมก็ล้วงกระเป๋าตัวเอง
‪หยิบสลาก 658 ใบออกมา
‪เหมือนเป็นงูหางกระดิ่งร้อนๆ เลย
‪ผมโปรยขึ้นฟ้าแล้วบอก ‪"อ่านแล้วร้องไห้ไปเลย ไอ้พวกเวร"
‪ทั้งห้องนี่เฮลั่นเลย
‪พวกพ่อขี้เมาสิบคนก็ทุบโต๊ะ
‪"เอาเลยเว้ย"
‪ครูใหญ่โมโหมาก
‪ผมมองลีแอนน์ เธอไม่ขําด้วย
‪ครูใหญ่เห็นแล้วรีบมาหาเมียผม
‪มาโวยกับเธอว่า ‪"คุณต้องบอกให้เขาหยุดเดี๋ยวนี้"
‪เมียผมรู้ทันทุกอย่าง เธอหายใจเข้าแล้วบอกว่า
‪"สุดหล่อ เขายังไม่ทันเริ่มเลยค่ะ
‪คนดีคะ รางวัลเหลืออีกเก้า ‪แล้วเขาก็ยังไม่ได้ถอดเสื้อเลย
‪เดี๋ยวมีหนักกว่านี้อีกเยอะ"
‪แล้วเมียผมก็ดื่มไวน์แดงหมดแก้ว ‪มองมาที่เวทีแล้วบอกว่า
‪"เรียกเบอร์ต่อไปเลย ดาร์เรน"
‪รางวัลที่สี่ ผมถอดเสื้อ
‪รางวัลที่ห้า คนใส่เสื้อสตีฟ ออสตินก็ถอดบ้าง
‪รางวัลที่หก มีแม่คนหนึ่งเผลอพูดอยู่หลังห้อง
‪ดังไปหน่อยว่า "ไอ้หมอนี่ใครวะเนี่ย"
‪แล้วบาร์เทนเดอร์ก็ตอบว่า ‪"เขาคือจักรกลไงล่ะ"
‪พอถึงรางวัลที่ 11 ห้องก็แบ่งเป็นสองฝ่าย
‪ถ้าคุณไม่โคตรถูกใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น
‪เหมือนคุณพ่อขี้เมาสิบคนกับบาร์เทนเดอร์
‪คุณก็จะเกลียดเลย
‪แล้วถ้าคุณเกลียด
‪คุณก็จะมาล้อมเวที ประท้วงผลการจับรางวัล
‪พวกม็อบประท้วงหน้ารัฐสภา...
‪ไม่พอใจกับผลลัพธ์ของวันนี้
‪แล้ว... ฟังนะ ตอนเขาจับรางวัลที่ 12
‪ผมรู้เลยว่าต้องทํายังไง
‪ผมต้องจัด "ท่าเอ็กซ์" ใส่เจ้าพวกนี้แบบ...
‪เอาไปกิน
‪ยี่สิบคนที่มาล้อม
‪เอาไปกินๆ
‪ผมพร้อมแล้ว นั่นคือหน้าที่ผม
‪พอเขาเรียกเบอร์ ผมจะจัดท่าเอ็กซ์ใส่คนแรก
‪แต่กลายเป็นว่าผมไม่มีสลากเบอร์นั้น
‪คิดว่าคุณเซ็งแล้วเหรอ
‪พวกพ่อขี้เมาสิบคนทุบโต๊ะบอกว่า "จับใหม่ๆ"
‪พวกที่เกลียดผมก็หัวเราะเยาะผมแบบขํากลิ้งเลย
‪พวกนั้นแบบ "สมควรโดนแล้ว ไอ้อ้วน"
‪"ใส่เสื้อไป ไอ้ขี้แพ้ นายมันขี้แพ้"
‪พวกนั้นเสียงดังมาก ‪จนผมแทบไม่ได้ยินเสียงเมียข้างหลังบอกว่า
‪"อ้าว ฉันเอง"
‪เราได้ครบ 12 รางวัล
‪ช่วงที่เหลือของคืนนั้น ผมเมา ถอดเสื้อ เจาะหู
‪ถือรางวัลอีก 11 รางวัล ‪เดินไปหาพวกพ่อแม่ แล้วก็...
‪"พวกคุณได้อะไรบ้าง"
‪"เออจริงด้วย ผมได้ทุกรางวัล ลืมสนิทเลย"
‪สําหรับผม ข้อดีที่สุดของเรื่องนี้
‪คือลีแอนน์เข้าใจมุก
‪เธอเข้าใจ... เธอไม่ได้เก็ตทุกมุกนะ รู้ไหม
‪มีบางอย่างที่...
‪เดือนมกราคมปี 2020
‪ผมนั่งเครื่องบินกับเมียไปเบอร์ลิงตัน เวอร์มอนต์
‪เราได้ข้อความจากเพื่อนผม ทอม ซีกูรา
‪ทีนี้ ใช่ครับ
‪ถ้าคุณไม่รู้ว่าเขาคือใคร
‪เขาเป็นนักเดี่ยวไมโครโฟนที่ทําแบบนี้ไม่ได้
‪ก็...
‪ท่าง่ายๆ
‪ท่าง่ายๆ แบบนั้นทําให้ขาข้างนี้ระเบิด
‪แล้วแขนข้างนี้ก็จะหักครึ่งแล้วหมุนได้รอบ
‪บ้ามาก
‪เหยียดผิวสุดๆ เขา...
‪บอกว่า... ใช่
‪เป็นแฟนพันธุ์แท้นาซี นั่นแหละ...
‪ทอมส่งข้อความ ‪ให้ผมกับลีแอนน์ในแช็ตกลุ่ม บอกว่า
‪"นี่ พวกคุณได้ข่าวหรือยัง
‪มีไวรัสตัวใหม่ชื่อโคโรนาไวรัส
‪แต่มันมีจริง ผมเพิ่งอ่านบทความในแอลเอไทมส์
‪เกิดการระบาดในละแวกบ้านคุณแล้ว
‪นี่คือลิงก์บทความ ลองไปอ่านดูสิ"
‪นี่คือเดือนมกราคมปี 2020
‪ผมกําลังแตกตื่น ‪ผมได้ข่าวมาแล้ว แต่ในละแวกบ้านผมเนี่ยนะ
‪ผมก็เลยคลิกลิงก์
‪ผมไม่รู้ว่าคุณโดนไหม
‪แต่มันไม่ใช่บทความข่าว
‪มันเป็นรูปผู้ชายผิวดํา
‪โป๊อยู่ข้างเตียงแบบ...
‪ผมเปิดลิงก์ เห็นรูปแล้วก็ขํา มันตลกใช่ไหมล่ะ
‪ผมซดดับเบิลแจ็คออนเดอะร็อก ‪หมดแก้วเลย น้ําแข็งเยอะมาก
‪ผมเมาหลับไป ‪ตื่นอีกทีที่เบอร์ลิงตัน เวอร์มอนต์
‪เจอเมียกําลังแตกตื่น
‪เครื่องบินลงพื้นถนนแล้ว ‪เธอบอกว่า "คุณอ่านข้อความจากทอมมี่หรือยัง"
‪ผมก็บอกว่า "ใช่ อ่านแล้ว"
‪เธอบอกว่า "โคตรน่ากลัวเลย"
‪ผมบอกว่า "ผมคงไม่ใช้คํานั้นนะ ‪ผมว่ามันเหยียดเชื้อชาติ"
‪คือมันก็ใหญ่กว่าที่ผมจะรับได้ แต่ก็ใช่
‪เธอบอกว่า "เปล่า มันระบาดแถวบ้านแล้ว"
‪ผมก็ถาม "คุณได้คลิกลิงก์หรือเปล่า"
‪เธอก็ "เปล่า ฉันไม่มีเวลา
‪พนักงานบนเครื่องให้ฉันเก็บโทรศัพท์ก่อน"
‪ผมก็บอก "คุณต้องลองคลิกลิงก์ดู"
‪เธอก็ถามว่า "มันแย่เหรอ" ‪ผมก็บอก "หนักกว่าที่คุณคิดอีก"
‪แล้วผมก็ดูผู้หญิงคนนี้คลิกลิงก์นั่น
‪รูปผู้ชายคนนั้น เขาชื่อวูด เหมาะมาก
‪รูปโผล่ขึ้นมา ผมมองเธอดูรูป แล้วบอกว่า
‪"ไม่นะ" แล้วไถปิดไป
‪เมียผมไม่ชอบดูหําใหญ่ๆ ก็เลย...
‪โชคดีไป
‪เธอมองหน้าผมแบบงงๆ แต่ผมขํา
‪เธอคลิกลิงก์อีกรอบ
‪คงกดผิดเอง เนอะ
‪รูปเดิมโผล่มา ‪แต่คราวนี้ ผมเห็นเธอพยายามไถเลื่อน
‪เหมือนเธอจะเจอบทความอยู่ใต้ภาพนั้น
‪เธอหาบทความไม่เจอ แล้วไถปิดไป
‪แล้วคลิกลิงก์เดิมครั้งที่สาม
‪ผมนี่ขําน้ําตาไหลเลย
‪เธอถาม "มีอะไรตลกนักหนา โทรศัพท์ฉันพัง"
‪ผมบอกว่า "มันเป็นมุก"
‪เธอถาม "อะไร" ‪ผมก็ย้อน "ถามทําไม อะไร
‪มันเป็นรูปภาพ
‪คุณนึกว่าจะได้อ่านบทความ ‪แต่คุณได้ดูหําใหญ่ยักษ์ มันเป็นมุก"
‪เธอก็ตอบ "ไม่ตลกนะ"
‪ผมก็ย้อน "ผมไม่เห็นด้วย"
‪ผมดูคุณเปิดลิงก์สามครั้ง มันยิ่งตลกขึ้นทุกครั้ง
‪เธอหน้าซีดเลย ‪แล้วเธอก็บอกว่า "ไม่ มันไม่ตลก
‪ฉันส่งต่อให้พวกแม่ที่โรงเรียนจอร์เจีย"
‪ผมตอบเลย "คุณพูดถูกๆ ‪มันไม่ตลก แต่โคตรเจ๋งเลยล่ะ"
‪ผมหยิบโทรศัพท์เธอมาอ่านที่พวกแม่ๆ พิมพ์ตอบมา
‪ทีเด็ดคือแม่รับมุกได้ที่แบบว่า
‪"หวังว่าจะไม่มาถึงบ้านฉันนะ"
‪มีแม่คนหนึ่งบอกว่า ‪"ลูกฉันอยู่เกรดเก้า ยังไม่พร้อมกับอะไรแบบนี้"
‪ลินน์ กรูสันเพื่อนเราตอบกลับมาว่า ‪"แน่ใจนะว่านั่นโคโรนาไวรัส
‪ฉันน่าจะเคยติดแล้วสมัยเรียนวิทยาลัย"
‪แล้วเธอก็หน้าซีดกว่าเดิม ‪แล้วบอกว่า "ฉันส่งให้ลูกเราด้วย"
‪ผมโทรหาจอร์เจียบอกว่า ‪"จอร์จ แม่ส่งลิงก์บทความให้
‪ได้ดูหรือยัง" ‪เธอบอกว่า "พ่อ มันติดตาหนูมาก
‪หนูไปซ้อมซอฟต์บอล หนูเปิดลิงก์นี้ต่อหน้าโค้ช"
‪ผมถามว่า "โค้ชว่ายังไงบ้าง"
‪"โค้ชบอกว่าเราต้องหาแบบนั้นมาซ้อมตีแล้ว"
‪ผมถาม "แล้วน้องแกล่ะ" ‪เธอก็ส่งโทรศัพท์ให้ไอลา
‪ผมก็ "ไอลา แม่ส่งลิงก์บทความให้ ดูหรือยัง"
‪เธอก็ "ดูแล้วค่ะ"
‪ผมถาม "แกคิดว่าไง" ‪เธอก็ตอบ "บทความน่าสนใจนะคะ"
‪ลูกสาวผมมีอารมณ์ขันแบบโรคจิตสุดๆ
‪วันเกิดจอร์เจียครั้งหนึ่ง เธอเรียกหมอดูมา
‪หมอดูจะทํานายอดีตชาติ ‪ให้จอร์เจียกับเพื่อนๆ ใช่ไหม
‪ยายคนนี้มาบ้านผม เธออายุ 100 ปีได้
‪เธอนั่งตรงข้ามจอร์เจียกับเพื่อนๆ
‪ผมกับไอลาอยู่ท้ายแถว
‪เธอถามว่า "โอเค ใครคือเจ้าของวันเกิด"
‪ไอล่าสะกิดผมแล้วบอกว่า ‪"หมอดูโคตรเก่งเลยพ่อ"
‪จอร์เจียบอกว่า "หนูค่ะๆ"
‪เธอยื่นมือให้ แล้วหมอดูก็ "โอเค...
‪ชาติที่แล้ว เธอเป็นแม่ทัพในสงครามใหญ่
‪เธอทําให้คนตาย 257 คน
‪วิญญาณคนพวกนี้จะหลอกหลอนเธอไปจนวันตาย"
‪ไอลาอยู่ข้างผม เธอก็...
‪"แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู"
‪เรื่องตลกที่สุดจากวันเกิดของจอร์เจีย
‪ลูกผมทั้งสองบอกว่า "พ่อคะ
‪เราอยากไปเล่นเกมหนีออกจากห้อง" ‪ผมก็ "สองคนเลยเหรอ แม่คนฉลาด
‪พวกแกจะเอาไอคิว 80 ไปรวมหัวกัน ‪สืบว่าเกิดอะไรขึ้นในห้องเนี่ยนะ
‪เลิกพูดเลย"
‪ลูกบอกว่า "เราอยากให้พ่อไปด้วย" ‪ผมก็ "แกอยากกินเหล้าเล่นยาด้วยเหรอ"
‪ตัดสินใจได้ดี
‪ลูกก็บอก "ไม่ ทั้งพ่อทั้งปู่เลย"
‪ผมก็ "พ่อขอหยุดไว้ตรงนี้ก่อนเลยนะ"
‪ผมบอกว่า "พ่อกับปู่รวมทีมกันแล้วไปไม่รอด
‪โอเคนะ สาวๆ มันจบไม่สวยแน่ ‪มันจะจบแบบทุเรศสุดๆ"
‪ลูกสองคนก็มองหน้าผม ‪แล้วบอกว่า "ใช่ค่ะ เรารู้"
‪ผมนี่แบบ "ว่าไงนะ" ‪จอร์เจียก็ "นั่นแหละที่หนูต้องการในวันเกิด
‪หนูอยากเห็นปู่สติแตกกับพ่อออกอาการแพนิก"
‪ผมก็แบบ "ก็ได้ ปู่เป็นคนง่ายๆ พ่อจะโทรให้"
‪ผมเลยโทรหาพ่อ พ่อผมอายุ 75 แล้ว
‪เขาอยู่แทมปา หูเริ่มตึง
‪ผมบอก "นี่ พ่อ ตอนพ่อแม่มาแอลเอ
‪ลูกผมอยากไปเล่นเกมหนีออกจากห้อง" ‪พ่อผมก็ถาม "ข่มขืนในห้องเหรอ"
‪ผมก็ "ใช่พ่อ นั่นแหละที่หลานอยากไป
‪หลานอยากให้ไปโดนข่มขืนด้วยกันทุกคนเลย
‪พอทุกคนโดนข่มขืนเสร็จ ‪เราก็อยากไปต่อที่ชีสเค้กแฟกทอรี"
‪ผมบอก "ไม่โว้ยพ่อ หนีออกจากห้อง"
‪พ่อก็ "หนีออกจากห้องเหรอ ‪เกมหนีออกจากห้องคืออะไรวะ"
‪แล้วผมก็ได้ยินเสียงแม่ในครัว ‪บอกว่า "ไปจ้ะ เราจะไป
‪แม่เห็นเกมนี้ในอินเทอร์เน็ต เราจะไป
‪แม่อยากรู้มาตลอด ‪ว่าถ้าโดนลักพาตัวจะหนีรอดไหม"
‪พ่อผมบอก "ใจเย็นก่อน เราไม่ไปหรอก
‪เกมหนีออกจากห้องคืออะไรวะ"
‪แล้วแม่ผมก็บอก "เขาจะจับคุณ ยัดขึ้นรถตู้"
‪ผมก็ "อย่าไปฟังแม่เลยพ่อ"
‪ผมบอก "พ่อ มันเป็นห้อง ‪ที่เราต้องจ่ายให้เด็กๆ 200 เหรียญ
‪เขาจะขังเราไว้ในห้อง ‪เราต้องหาวิธีหนีออกมา"
‪เขาเงียบใส่โทรศัพท์อยู่ครู่หนึ่ง แล้วบอกว่า
‪"จ่ายมา 50 เหรียญ ‪พ่อจะขังลูกแกไว้ในรถเอง"
‪แม่ผมแย่งโทรศัพท์มาคุย แล้วบอกว่า
‪"บอกหลานว่าเราจะไป
‪รอเราได้เลย
‪เราต้องใส่ชุดหนังไหม" ผมก็ "ใจเย็นนะแม่"
‪แล้วเราก็ไปกัน ‪มีผม เมีย พ่อแม่ แล้วก็ลูกสาวผม
‪ไปกันครบทุกคน จุดผิดพลาดมันเริ่มตรงนี้
‪พอเราเริ่มขับไป คุณคงรู้ว่าเกมหนีออกจากห้อง
‪ปกติจะจัดในห้างใช่ไหม
‪แต่นี่เป็นบ้านผู้ชายคนหนึ่ง
‪เขาดัดแปลงทุกห้องในบ้านเขา ‪ให้กลายเป็นเกมหนีออกจากห้อง
‪เหมือนจอห์น เวย์น เกซี่เลย
‪เราไปจอดแถวบ้านเขา ‪พ่อผมก็บอก "ไม่เอาเด็ดขาด"
‪จอร์เจียบอกว่า ‪"ปู่คะ หนูได้ข่าวว่ามันน่ากลัวมาก"
‪พ่อผมก็ "ปู่ขี้แตกแล้วเนี่ย"
‪เราเห็นบ้านที่ทาสีดําทั้งหลัง ‪ไม่มีการปรับทัศนียภาพ
‪ลีแอนน์บอกว่า "น่าจะหลังนั้นแหละ" ‪พ่อผมก็ "ขับต่อไปเลยนะ"
‪เราลงจากรถ เดินไปที่ประตู แล้วก็เคาะ
‪เจ้าของบ้านเข้าบทบาทมาเลย
‪โอ้โฮ
‪ที่นี่แอลเอ คนนี้เก่งเลยล่ะ
‪ใส่เสื้อคลุมผ้าไหม คาดผ้าโพกหัว ลูบแมวน้อย
‪แล้วเขาก็บอกว่า
‪"เห็นแม่ผมบ้างไหม"
‪พ่อจับมือผมแล้วถามว่า "เมื่อกี้เขาพูดอะไรนะ"
‪ผมก็บอกว่า "เขาตามหาแม่เขาอยู่"
‪พ่อก็ "บอกให้แม่เขาไปตายซะไป"
‪พ่อผมถามว่า "นี่เรื่องจริงหรือเปล่า"
‪ผมก็ "นี่เป็นเกมหนีออกจากห้อง เล่นตามน้ําไป"
‪เขาบอกว่า "อยากไปชมบ้านผมไหม"
‪แล้วแม่ผมก็ "ไปค่ะ เราอยากไปชมบ้าน"
‪"แม่คุณชื่ออะไรครับ อายุเท่าไหร่ ‪เรียนจบจากที่ไหนมา จดไว้นะ"
‪แล้วเราก็ไปชมบ้านกัน พวกผู้หญิงอินมาก
‪ส่วนพ่อผมด่าหมอนี่ทุกอย่างเลย
‪พ่อบอก "หมอนี่ตัวเหม็น
‪สหาย พ่อว่าเขาอยู่ที่นี่แหละ พ่อว่าเขา...
‪คนโรคจิตแบบไหนจะอยู่บ้านที่ทุกห้องเป็น...
‪เขากําลังกินมื้อเที่ยง
‪เขากินมักกะโรนีอบชีสกับกาแฟ ‪ใครเขากินกาแฟ...
‪กาแฟดํากับมักกะโรนีอบชีสเนี่ยนะ ‪เขาเป็นโรคลําไส้แปรปรวน พ่อรับรองได้เลย"
‪ผมก็ "เบาะแสแบบนี้ไม่น่ามีประโยชน์นะพ่อ"
‪เขาก็เดินเข้ามาบอกว่า "ไปดูห้องแม่ผมไหม"
‪พ่อผมบอก "ไม่เอาเด็ดขาดโว้ย"
‪แม่ผมบอกว่า "ไปค่ะเราอยากไปดู"
‪เขาบอกว่า "แม่ไม่อนุญาตให้เอากุญแจรถ ‪โทรศัพท์ กระเป๋าสตางค์เข้าห้อง
‪คุณต้องเคลียร์ของจากกระเป๋า ‪แล้ววางบนโต๊ะในครัว"
‪แล้วเราก็ "โอเค" เหมือนเป็นฝูงแกะ
‪เราเคลียร์ของออกจากกระเป๋า
‪เดินเข้าไปในห้อง
‪ทันทีที่ผมก้าวเข้าห้อง ‪ผมก็รู้สึกได้ว่าประตูปิดล็อก
‪แล้วผมก็เกิดอาการแพนิก
‪สิ่งแรกที่ผมคิดก็คือ
‪เขาไม่ได้ถามชื่อเราเลย
‪เราไม่ได้ให้บัตรเครดิตเขา
‪เราไม่ได้กรอกใบสละสิทธิ์
‪เราไม่ได้ดูบ้านเลขที่ด้วยซ้ํา
‪เราแค่เห็นบ้านน่าสงสัยในละแวกนี้
‪แล้วเคาะประตู ‪แล้วเขาก็ตั้งโจทย์ให้เรา แล้วเราก็...
‪"แก๊งสกูบี้ดูจะไขปริศนาเอง"
‪แล้วเราก็ถูกขังอยู่ในบ้านหลังนี้
‪พ่ออยู่ข้างผม บอกว่า ‪"ถ้าพ่อพูดผิดก็แก้ให้ด้วยนะ
‪นี่แกพาครอบครัวเข้าบ้านฆาตกรต่อเนื่องใช่ไหม"
‪จอร์เจียบอกว่า "ปู่ น่ากลัวใช่ไหมล่ะ" ‪พ่อผมก็ "แกไม่รู้หรอก
‪แกสองคนจะถูกขายให้คนแอลเบเนียคืนนี้
‪แกจะต้องไปทํางานในซ่องเชเชนตลอดชีวิต"
‪ไอลาบอกว่า "ปู่ เราจะออกไปยังไงดีคะ"
‪พ่อผมก็ "สงสัยพ่อต้องฉันบวบให้ไอ้หมอนั่น
‪ต้องมีคนฉันบวบให้มัน ‪ปู่จะส่งไอ้พ่อเฮงซวยของแกไป"
‪แม่ผมอยู่ในมุม บอกว่า ‪"คิดว่าเขาจะจับเรามัดไหม"
‪พ่อผมก็ "หุบปากไปเลย แม็กกี้
‪ลูกเฮงซวยของคุณพาเราเข้าบ้านฆาตกรต่อเนื่อง
‪ที่ตัวเหม็นอย่างกับขี้
‪ใครได้กลิ่นตัวมันบ้างไหม
‪คงเป็นเพราะมันกิน ‪มักกะโรนีอบชีสกับกาแฟทั้งวัน"
‪หมอนั่นก็ "คุณครับ ผมได้ยินนะ"
‪ตอนนี้ผมกําลังวิตกจริตเต็มที่
‪สําหรับผม อาการจะออกในท้อง ‪แล้วผมจะปวดขี้ทันทีเลย
‪ผมมองหาแจกันในห้อง หรืออะไรที่จะขี้ได้
‪พ่อรู้จักผมดีเกินไป ‪เขาบอกว่า "ไม่ได้นะโว้ย อย่านะ
‪แกทําแบบค่ายเทนนิสอีกแล้ว มันจะขี้ใส่ต้นไม้
‪ให้ตายสิ ไอ้เฮงซวยนี่ ‪พาเราเข้าบ้านฆาตกรต่อเนื่อง
‪แล้วยังจะขี้ในห้องแม่มันอีกเหรอ"
‪ลูกผมกระโดดโลดเต้น เด็กๆ ตื่นเต้นมาก
‪เมียผมนี่ตัวตึงเลย ‪เธอเจอเบาะแสคนเดียวสี่อย่าง
‪เธอดึงคันโยกใต้โต๊ะ ไฟทั้งบ้านก็ดับ
‪เราได้ยินเสียงกรี๊ดสองเสียงกับเสียงกระแทก
‪ไฟติดอีกครั้ง
‪ผมล็อกลูกสองคนไว้เหมือนโล่มนุษย์เลย
‪แม่ผมลงไปนอนอยู่ในหีบ
‪"พ่อแกจับแม่เหวี่ยงอัดกําแพง"
‪พ่อผมแบบ "ตอแหล แม่แกโกหก เธอล้มเอง"
‪หมอนั่นก็ "ผมเห็นครับ ‪เขาเหวี่ยงเธออัดกําแพง"
‪ลีแอนน์ไขเบาะแสได้อีกสอง ‪แล้วประตูที่กําแพงก็เปิดออก
‪เป็นช่องเล็กๆ ให้คลานเข้าไป ‪สูง 60 กว้าง 90 เซนติเมตร
‪ตามแนวกําแพงไปถึงอีกห้องหนึ่ง
‪แม่ผมมุดหัวเข้าไป
‪โผล่ออกมาแล้วบอกว่า
‪"แม่ว่าทุกคนควรเข้าไปในกําแพง"
‪พ่อผมก็ "คุณไปก่อนเลย"
‪แม่ผมเข้าไปในกําแพง ‪พ่อก็ "ช่างแม่แก เธอตายไปแล้วสําหรับเรา
‪ไปซะได้ก็ดี เราไม่ต้องการเธอ"
‪ลีแอนน์เข้ากําแพงด้วย ‪พ่อบอกว่า "มันสมองของภารกิจไปแล้ว
‪ฉันติดอยู่กับพวกแกสามคน ‪เข้ากําแพงไปเลยไป"
‪ผมก็บอก "ผมไม่เข้ากําแพงหรอก" ‪จอร์เจียก็ "ปู่คะ ส่งพ่อเข้ากําแพงกัน"
‪ผมบอก "จอร์เจีย พ่อกลัวที่แคบ"
‪ไอลาก็ "คริสต์มาสเกี่ยวอะไรกับเกมนี้เหรอพ่อ"
‪"หุบปากไปเลย ไอลา"
‪พ่อผมบอก "สหาย พ่อมีข่าวร้ายมาบอก
‪แกต้องเข้าไปในกําแพงนั่น"
‪เขาบอกว่า "เด็กๆ เข้าไปก่อน ‪ไอ้ยักษ์ พ่อจะตามแกไป
‪หลับตา แล้วฟังเสียงพ่อ
‪พ่อจะนําทางผ่านกําแพงให้ เชื่อพ่อได้เลย
‪ถ้าแกหยุดนะ พ่อจะไถตูดแกผ่านกําแพงไปเอง
‪ทีนี้ก็ไปได้แล้ว"
‪แล้วเราก็เข้ากําแพงกัน ลูกสาวผม ผม แล้วก็พ่อ
‪ผมฟังเสียงพ่อเหมือนตอนเด็กๆ ที่เล่นเบสบอล
‪"เราทําได้ ไอ้ยักษ์
‪เราทําได้ทุกอย่าง
‪ฟังเสียงพ่อ เราทําได้ แกกับพ่อ เราเป็นทีม"
‪ทีนี้
‪ผมไม่รู้ว่าเป็นเพราะ...
‪มุมของลําตัวผม
‪หรือเพราะอาการวิตกจริต
‪ที่กําลังสงบนิ่งอยู่ในท้อง
‪หรือเพราะการก้มลงคลาน
‪แต่ผมตดไวรัสชนิดใหม่ออกไป แบบ...
‪ชนิดที่ออกมาจากตูดเหมือนลมหายใจร้อนๆ แบบ...
‪ตดแบบที่ออกไปจากร่าง ‪เหมือนคําสาปหลุดจากโลงศพมัมมี่
‪ตดแบบที่ร้อนรูตูด ‪แค่ลมตดนะ ลมมันร้อนจนแสบรูตูด
‪แล้วผมก็คิดกับตัวเอง ‪"นั่นแค่ลม อีกสักพักผมจะขี้เป็นเลือด"
‪ผมปล่อยเข้าไปในปากพ่อ ‪แบบเรื่องจับคนมาทําตะขาบ
‪เขาเปลี่ยนจากโค้ชเป็นด่าเร็วมาก ‪แบบ "เราทําได้ ไอ้ยักษ์"
‪"เราทํา..."
‪"เชี่ยเอ๊ย รีบไปเลย
‪เราทําได้ทุก... เชี่ยไรเนี่ย
‪พ่อว่าเราเจอซากสัตว์อะไรสักอย่าง
‪น่าจะมีแร่ใยหิน
‪แสบตาไปหมดเลย รีบไปเร็ว
‪พ่อรู้สึกเหมือนอยู่ในอุโมงค์ ‪จากเรื่อง 'ชอว์แชงค์' เลย
‪ทําไมแกไม่ไปต่อ
‪มันกัดถึงผิวแล้ว
‪มันกัดเสื้อผ้า...
‪ไปเร็ว ไอ้เวร"
‪ผมหันไปบอก "ผมไปไม่ได้ ผมคงจะขี้แตก"
‪พ่อก็ "ฝีมือแกเหรอ
‪แกทําเหรอ แกทําพ่อเป็นมะเร็งแล้วมั้ง
‪ขมคอไปหมดเลย รีบไปเลย"
‪ลูกสาวผมออกมาจากกําแพงนั่น ‪แบบมีความสุขที่สุดที่ผมเคยเห็น
‪เด็กๆ วิ่งไปหาแม่ผมแล้วบอกว่า ‪"ย่าคะ สําเร็จแล้ว"
‪ผมออกมาจากกําแพง ‪แล้วบอกว่า "แม่ พ่อไม่พอใจแล้ว"
‪พ่อผมออกมาจากกําแพงนั่น ‪เหมือนซัดดัม ฮุสเซนออกจากรูแมงมุม
‪"ไอ้ทุเรศ ไอ้แม่ย้อน
‪ให้ตายสิ แกต้องไปหาหมอเลยนะ
‪นั่นมันปัญหาสุขภาพแล้ว มันไม่...
‪เขาขี้เหมือนตระกูลคุณเลย แม็กกี้
‪แกต้องไปส่องกล้องตรวจลําไส้
‪นั่นแหละอาการแก ‪พ่อบอกเลย นี่เมียแกอยู่ไหนวะ"
‪ลีแอนน์ลงมาจากขื่อบนเพดาน
‪แล้วบอกว่า "ฉันว่าฉันไขเกม ‪หนีออกจากห้องได้แล้วล่ะ อัลเบิร์ต
‪ลองเปิดประตูนี่ดูสักบานสิ" ‪พ่อผมก็ "ไม่เปิดแล้วโว้ย"
‪เขาคว้าที่จับประตูบานแรก ‪จากสามบานบนกําแพง มันขยับไม่ได้
‪มันล็อกแน่นเลย
‪ลูกสาวผมไขว้ขาแล้ว พวกเธอกําลังปวดฉี่
‪พ่อโมโหเลเวลเก้า "ไอ้สารเลว"
‪จับประตูถัดไป เปิดไม่ได้ "ทุเรศเอ๊ย"
‪จับประตูที่สาม แล้วมันก็เปิดออก
‪เขาหันหลังให้ประตู มองเรา แล้วบอกว่า
‪"เปิดได้สักทีโว้ย"
‪เขาไม่ได้เห็นสิ่งที่เราเห็น...
‪ซึ่งก็คือยายแก่อายุ 90
‪ใส่ชุดนอน อยู่ในตู้เสื้อผ้า
‪เธออยู่ในตู้นี้มา 45 นาทีแล้ว
‪ผมไม่รู้ว่าใครกลัวกว่ากัน เธอหรือเรา
‪เธอพยายามปรับตาสู้แสง
‪แล้วก็พยายามจําบท แล้วเธอก็แบบ...
‪พ่อผมปิดประตู
‪เอาเท้ายันประตูไว้ แล้วบอกว่า ‪"ทุกคนมาขวางกําแพงนี่เร็ว"
‪ลูกสาวผมลงไปนอนกับพื้นแล้ว
‪จอร์เจียมองผมแล้วบอกว่า
‪"นี่มันเด็ดยิ่งกว่าที่หนูคิดไว้อีก"
‪พ่อมองผมแล้วบอกว่า ‪"เด็กๆ พูดเรื่องอะไรกันน่ะ"
‪ผมก็บอก "พ่อได้ยินแล้วคงไม่พอใจแน่
‪แต่เหตุผลเดียวที่ลูกผมอยากให้พ่อมา
‪คือเพื่อสิ่งนี้ ตอนนี้เลย"
‪พ่อถาม "ตอนไขปริศนาได้เนี่ยนะ"
‪ผมก็ "ไม่ เพื่อดูพ่อสติแตก"
‪พ่อยังยืนอยู่ที่เดิม เท้ายันประตู
‪มองไปรอบห้องเหมือนมองหาคนที่รักเขา
‪แล้วก็ไปหยุดที่ลูกสาวผมแล้วบอกว่า
‪"แกอยากเห็นนี่ใช่ไหม"
‪"นี่ไงที่แกต้องการ"
‪เขามองนาฬิกาแล้วบอกว่า
‪"แอปเปิลวอตช์บอกว่าหัวใจฉันเต้นแรง 154
‪ฉันอายุ 75 แล้วนะ เด็กๆ
‪ฉันกินยาเก้าตัว
‪ฉันเป็นความดัน คอเลสเตอรอลสูง
‪พ่อแกก็เพิ่งขี้ใส่ปากฉัน
‪แล้วก็มียายแก่จาก 'ไททานิค' ถูกขังอยู่ในตู้
‪นี่เหรอที่แกต้องการ"
‪ไอลามองจอร์เจียแล้วก็...
‪"แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู"
‪โอมาฮา
‪ขอบคุณครับ
‪คําบรรยายโดย วรากรณ์ จันทา