Downloaded from YTS.MX
Hanımlar ve beyler, alkışlarınızla karşınızda Bert Kreischer!
Official YIFY movies site: YTS.MX
Evet!
Teşekkür ederim. Teşekkürler.
Teşekkürler. Evet.
Çok güzelsiniz bayım.
Teşekkür ederim. Teşekkürler.
Ben de güzel görünüyorum. Sağ olun.
Şimdiye kadarki en yağlı hâlim bu.
Evet, biliyorum.
Şişmanlıktan koşarken kıçımın kılları düğümleniyor.
Hiç farkına bile varmıyorsun. Gerçekten harika.
Duşa girip sabunla kredi kartı gibi ileri geri yapıyorsun.
Yetersiz bakiye diyor. İp gibi bir şey oluyor hanımlar.
Bir yanaktan diğer yanağa kadar.
Genelde açılıyor.
Çoğu kıllı erkek ve bazı İtalyan kadınları bunu iyi bilir.
Çözülene kadar parmağını üstüne bastırırsın.
Saçların örülü uyumak gibi. Aynı.
Bir keresinde tatildeyken kıllar açılmadı.
Duşta uğraşıp duruyordum.
Panikledim de, tuvaletim gelmişti.
Bir şeyler yapmazsam ortalık oyun hamuruna dönecekti.
Duştan çıkıp çakımı aldım. Karımın yanına gittim.
"Benimle misin, değil misin, bilmem gerek" dedim.
"Seninleyim!" dedi.
Karım taşralıdır. Onu söylemem lazımdı.
Onun memleketinde evlilik başvurumuzu yaparken
formdaki üçüncü soru "Akraba mısınız?"dı.
"Üçe ne diyeceğiz?" dedim.
Kadın "Siz öyle misin?" dedi.
"Ben sanmıyoruz" dedim.
"Bilmiyom yaz" dedi. "Bilmiyom" yazarsam akrabayızdır, dedim.
Çakıyı karıma verip dedim ki "Bir sorunumuz var."
Arkamı dönüp ona etkilenen bölgeyi gösterdim.
"Neden böyle bir şey yaptın ki?" dedi.
Harika soru LeeAnn. Var ya...
Hazır tatildeyiz, havuzdaki kadın da "Saçınızı örün" deyip duruyor.
"Bilerek yapmadım geri zekâlı.
Kes şunu hadi Sweeney Todd. Mahvoldum burada."
"Nasıl yapacağımı bilmiyom" dedi. "Bence biliyon taşra güzeli" dedim.
"Aslında bu adada bu kıç kıllarını kesecek tek kişi sensin."
Resepsiyonu arayıp "Kesim için birini yollayın" diyemem.
"Çalılarınızı kim kesiyor? İşçiliği iyiymiş."
"Yok, ben yapmam" deyip bıçağı bıraktı
ve konuşmamız bitmiş gibi saç kurutma makinesini açtı.
Oyun mu istiyorsun? Oynayalım bakalım.
Bıçağı aldım. Bu arada hâlâ çıplağım ha.
Yüzüm ona dönük bir şekilde yatağa oturdum.
Sırtüstü yatıp, altı değiştirilen bebek gibi ayaklarımı havaya dikip
"A!" diye bağırdım.
"Bebeğin kıçı düğüm oldu!"
Kızlarımın geldiğini bile duymamışım.
Tek duyduğum, "Aman tanrım, babamın vajinası!" oldu.
Ödümü patlattı.
Elimde bıçakla, cüzdanımı almaya çalışan iki fahişeyle kapışır gibiydim.
LeeAnn ne olduğunu anlamadı.
Kargaşayı görünce makineyi kapatıp "İyi, ver şu bıçağı. Kıçını keseyim" dedi.
Kızlarım şoka girmişti. "Ne yapıyorsunuz lan siz?"
Koşarak kaçtılar. Başı belaya giren ben oldum.
Karım "Haberin olsun, kızlarına çükünü göstermemelisin" dedi.
"İtiraz ediyorum Amber Heard. Öyle olmadı" dedim.
Evet. Lafını geri al kardeşim.
Evet.
Öncelikle, sadece çükümü görmediler, tamam mı?
Onunla kalsaydı ne âlâ.
Her şeyi gördüler. Üçünü de. Üçü de ayan beyan ortadaydı.
Göt deliği, çük ve taşaklar. Orta Doğu!
İkincisi, onlara çükümü ben göstermedim. Şey yapmadım... "Hey kızlar...
Ödevinizi bitirdiniz mi?
15 dakikaya garajda buluşalım. Bir şey göstereceğim."
Şöyle güzel bir çük de görmediler. Ona takıldım.
Bir saniye. Dinleyin. Taş gibi dimdik olsaydı demiyorum ama...
Biraz taş olsaydı.
Kızların, babalarını küçük çüklü sansın istemezsin.
İlk kez çıplak bir erkek görünce "İşte sik budur" demesinler.
"Ha siktir be! Babamın penisi vardı ama bu sik işte.
Bunu partide sallaya sallaya gezersin. Babamınkini anca hemşireye gösterirsin."
İnik çük gördüler.
Savunmasız, öylece oturuyordu.
Sıçrayan bir balina gibi. Şöyle...
Nerede başladığı belli değil ama sonu belli.
Kuyuya bakan bir çocuk gibi. "Ne oluyor burada?"
Ben de babamı çıplak görmüştüm.
Hem de çok kere.
Hem de...
Bir keresinde ben duştayken o da duşa girmişti.
Dokuzuncu sınıftaydım.
Panikleyip Kuzuların Sessizliği'ndeki Buffalo Bill gibi şöyle yaptım...
Annemi de çıplak gördüm. Çok değil ama yetti.
İlk kez bir kızı çıplak gördüğümde "Sezaryen izlerin nerede?" dedim.
Karım çocuklara karşı dürüsttür. Her zaman yüzde yüz dürüsttür.
Geçen akşam yemekteyiz.
Kızlar "Hiç uyuşturucu kullandınız mı?" dedi.
"Polis mi kesildiniz başıma?" dedim.
Karım hemen "Evet" dedi.
Ne yapıyorsun lan? "Kızlara karşı dürüst olmak gerek.
Birkaç kez esrar içtim.
Ama pek sevmedim.
Beni kusturdu. Bir daha da içmedim.
Ama babanız kokain içmiş." "Ne oluyor lan?" dedim.
Tavsiye aradıklarını sanmıyorum LeeAnn.
"Hadi, söyle onlara. Söyle. Onlara gerçeği söyle" dedi.
"Tamam, kokaini denemiştim. Ama sadece bir kere" dedim.
"Pek sevmedim.
Beni kusturdu. Bir daha da içmedim."
Kahkahaya boğulmuştu. "Yalan. Babanız çok kokain kullandı" dedi.
"Anneniz bekâretini 13 yaşında kaybetti. Anlat onlara."
Evet. O bir fahişe!
Bana doğru eğilip dedi ki "14'üme girmek üzereydim.
Ayrıca bizim orada seks, kavga ve yarıştan başka yapacak şey yoktu."
"Ricky Bobby'yle mi evlendim ben ya?"
"Babanız gibi namuslu değilim. Babanız sadece altı kişiyle yatmış.
Ve bekâretini 17 yaşında kaybetmiş."
"Bir kere altı kadınla yattım, kişiyle değil."
Hem 17 de normal bir yaş. Ama 13'ü duydular ya.
Şimdi bana şöyle bakıyorlar...
"Evde mi eğitim aldın baba?"
"Bu hikâyede yanlış olan yaş 13" dedim.
"17 normal.
Anneniz gibi istismar edilmediğim için üzgünüm."
Liseyi bir kamyonetin arkasında "Sıradaki!" diyerek geçirmedim.
Bu kadını sevmekten nefret ediyorum.
Arkadaşım şirketini satıp deli para kazandı
ve eski karısını değiştirdi.
27 yaşında biriyle.
Evet. Onu bizim eve getirdi hatta.
"Kız okuma yazma bilmiyor" diye hava atıyordu.
O gece karımla yatağa girdim. Bizim emektar hatun işte.
Yorganın altında çoraplarıyla.
Üstünde kazak var. Gözünde gözlük. Dergi okuyordu.
Sayfayı çevirirken pörsümüş parmaklarını yalıyordu.
Sarhoştum.
Ona doğru eğilip... Karımla ilişkim böyle, tamam mı?
Eğilip ona baktım ve dedim ki...
"Nesini değiştirebilirim acaba?"
Bana bakıp şöyle dedi,
"Hele bir denemeye kalk bakalım.
Teşhir ürünüyle ne yapacağını bilemezsin sen."
Start-stop sistemli yeni araba kokusu.
"Evet, ne zamandır bu eski külüstürleyim" dedim.
Şöyle...
Karını orgazma yaklaştırmışken bir anda kaybolur ya?
Tam kıvama getirirsin...
Kedi yatağa atlayıp "Bu karıyı mı düdüklüyoruz?" der.
"Lanet olsun Gus, siktir git buradan!" dersin.
Dur, ben halledeyim. Bir, iki, üç.
Bu iş böyle yapılır. Lanet olsun!
Çok hızlıyımdır.
Bir keresinde o kadar hızlı orgazm oldum ki güldü.
"Bundan istesem de AIDS kapamam herhâlde" dedi.
Evet. Zorbanın teki.
Tam bir zorba. Bana oral seks yapmıyor.
Olamaz!
Benimle oynuyor.
Sikimi kavrıyor.
Yüzüme bakıp şöyle...
"Açık mı bu?"
Bir komedyen olarak,
sikinizi yalatmak için yalandan gülmek ne berbat bir şey, haberiniz var mı?
Dostum Tom'a bunu söyledim, "Benim ağrıma giderdi" dedi.
"Sikini yalasam ne yapardım, biliyor musun?"
"Lütfen söyle" dedim.
"Komedyen olmana saygı duyar
ve sana her seferinde yeni şakalar yapardım."
"Ne gibi?" dedim.
"Sikini tutar, gözlerine bakıp şöyle derim
'Bu hafta, Man v. Food'un çok özel bölümünde.
Bir adam boşaltana kadar bir siki ağzına alır.'"
Gülmekten gözümüzden yaşlar geldi.
Bir ay sonra, karımla yine yataktayım.
Oral seks yapmaya başladı.
Tom'la konuşmamızı tamamen unutmuştum...
...ta ki karım şöyle...
Sikimin üstüne vurana kadar. Bir anda manyak gibi gülmeye başladım.
"Sonunda anladın" dedi. "Ne?" dedim.
"Anladın mı? Mikrofon gibi" dedi.
"Şakayı anlamadığımı mı sandın?"
"Gülmüyorsun ya." "Komik değil çünkü" dedim.
"Komik değilse şimdi niye güldün?" dedi. "Aklıma Tom geldi de" dedim.
"Bu işte senden daha iyi."
Kızlarımı da zorbaya çevirdi.
Geçen gece, Gandhi'yle ilgili bir belgesel izliyorduk.
Sadece "Açlık grevi olayını anlamıyorum" dedim.
Kızım Georgia beni şöyle bir süzüp "Deme be" dedi.
Bana baba demiyorlar. "Tombik" gibi lakaplarım var.
Ya da "Fetüs." Bana "Fetüs" diyorlar.
İki senedir arkamdan lakap takmışlar, haberim bile yoktu.
Bir gece yemekteyiz. LeeAnn mesaj yazıyor.
Kızlar kıkırdadı. "Çok iyiydi anne" diye.
"Ne var?" dedim. "Sen anlamazsın" dediler.
"Bu masadaki en komik kişi benim" dedim.
"Bu yemeğin ve o dişlerin parasını benim komedim ödüyor. Söyle."
Ila "Bence komik bulmazsın" dedi.
Tuvalete gidip hemen döndüm. Ila'nın omzunun üzerinden baktım. Görmedi.
Telefonda benim bir sürü fotoğrafım vardı,
başlığın adı da "Yavru Denizaygırı."
Midem kasıldı.
Masaya oturup "Yavru Denizaygırı ne?" dedim.
Donup kaldılar.
"'Yavru Denizaygırı ne?' değil,
'Yavru Denizaygırı kim?'"
"Yavru Denizaygırı da kim lan?" dedim.
Ila "Bence kim olduğunu biliyorsun" dedi.
Georgia "Sakin ol" dedi.
"Annem, senin süslü kıyafetler giydiğinde
hayvanat bahçesinden kaçmaya çalışan yavru denizaygırına benzediğini söylüyor."
LeeAnn'e baktım. "Sakin ol. Yavru denizaygırı gibisin" dedi.
Hayır, dedim. Sonra garson masaya geldi.
"Limonsuz duble votka sodanız" dedi.
Yaptığımı fark etmedim bile. Şöyle...
Ila telefonu çıkardı. "Yavru denizaygırı votkaya bayılır."
Bu kadınları mahvedeceğim.
Kızlarım çok aptal. Bir kere kampa gitmiştik.
Bütün aile kamptayız. Dağ başında.
Gece 10. Kızlar marşmelov kızartıyor.
LeeAnn çadırda temizleniyor. Ben içki içiyorum.
Gece saat 10'da silah sesi duyduk. Şöyle...
Donup kaldık. LeeAnn taşralı ya. "Biri regl oldu" falan dedi.
O kadar fazla taşralı değil aslında ama bu aksandan nefret ediyor.
Gösteri boyunca daha da beter olacak.
Saat gecenin 10'u. Silah sesiyle donup kaldık.
10 saniye boyunca kimse tek kelime etmedi.
Sonra bir silah sesi daha duyduk.
Kızım Ila marşmelovunu ateşten alıp
kendinden gayet emin bir şekilde bize bakıp şöyle söyledi,
"İntihar olmadığını biliyoruz."
"Sağ ol Matlock" dedim.
"İki el ateş etti" dedi. "Matematiğin iyi akıl küpü" dedim.
Bu çocuk insanı aptal eder.
Bir keresinde arabadayız. Georgia önde, ben sürüyorum.
Ila arka koltukta.
"Sağır çocuk" yazan bir tabelanın yanından geçtik.
Arkadaki düşünce kazanı hemen kaynamaya başladı.
Ila kendi kendine "Bu ırkçılık" dedi.
"Hayır. Hayır, değil. Irkçılık böyle bir şey değil" dedim.
Georgia "Ila, bu tabelayı
radyonun sesini kısalım diye koymuşlardır" dedi.
"Ne oluyor lan?" dedim.
Cümleni bitir. Sonunu merak ettim.
"Duyabildiğimizi gözlerine sokmayalım diye" dedi.
"Sen kardeşinden de aptalmışsın" dedim.
Hayır.
Hayır Georgia, o yüzden değil.
Arabanın geldiğini duymayan bir çocuk olabileceğini bilelim diye.
Ila öne eğilip "Sağır çocuklar silah gibi mi yani?" dedi.
"Ruhsat almak mı gerekiyor?"
"Ne diyorsun sen?" dedim.
"Baba, o tabelaları nereye koyacaklarını nereden biliyorlar?"
Bu rezil arabanın ön koltuğunda oturmuş,
kendi kendime şunu düşünüyordum,
"Tabelaları nereye koyacaklarını nasıl biliyorlar?"
Bu çocukla beni bir araya getirmeyin. Felaket oluyor.
İkimiz de malız ve dürtü kontrol sorunlarımız var.
Georgia'nın koro konserine gitmiştik. Dört saat sürmüştü, düşünün artık.
Dört saat koro. LeeAnn salonda bile oturmuyordu.
Arkadaşlarıyla arkada oturmuş, hamur işi satıp geyik yapıyordu.
Ila ve bense dört saat en önde oturmak zorunda kaldık.
O eğlenirken Ila'yla benim hayatımız sikildi.
Konserin ikinci saatinde koro öğretmeni gelip
okulun kar makinesini açık artırmayla satacaklarını söyledi.
Açılış fiyatı 50 dolardı, Ila yanımda keş gibi titremeye başladı.
"Neyin var?" dedim. "Fetüs..." dedi.
"O makineyi almalıyız."
"O lanet kar makinesini alacağız" dedim.
"Gidip anneme sorayım mı?" dedi. "Siktir et o karıyı" dedim.
"Ben de bir veliyim. Ben de karar verebilirim."
"50 dolarımız var mı?" dedi.
Dedim ki "Yavrum, annen olmadığı sürece eşek yüküyle paramız var."
"İyi izle şimdi. Ortalığın amına koyacağım."
Ayağa kalktım. Öğretmen heyecanlandı.
"50 dolar veren var mı?"
"Tatlım, bırak bu ayaktakımını. 500 yapalım şunu" dedim.
Salondakiler çıldırdı.
Ben yerime oturdum. Ila deli gibi titriyordu.
"Ne oldu?" dedim.
"Ortalığın amına koydun baba!" dedi.
Kahkahalar kesildi. Arka tarafta bir baba hâlâ gülüyordu.
"Şimdi sıçtık işte" dedim.
Ila "Ne oldu?" dedi. "Macera arayan alkolik bir baba daha var.
Uzun bir gece olacak yavrum."
Arkadaki herif ayağa fırlayıp bağırdı, "550!"
Bütün salon böyle...
Kızım haricinde, o, bacağıma yumruk atıp dedi ki
"Ayağa kalk da erkek ol.
Ona 600 de baba."
"Yok bebeğim, öyle yapmayacağız" dedim.
"Şimdi şamata zamanı."
"O da ne?" dedi.
"Ayağa kalk, 600 de, sonra da dönüp ona göz kırp" dedim.
Yavru denizaygırına döndü.
"Yapabilir miyim?" dedi. "Yapmazsan gece dışarıda uyursun."
Bin tane velinin gördüğü manzara şuydu. Ön sıradan bir beşinci sınıf ayağa kalktı.
Doğrusu, çocuğun gergin olduğunu ve göz kırpamadığını bilmiyordum.
Kim göz kırpamaz ki ya?
Titreyerek arkaya döndü ve adamı bulup
"600 dolar!" dedi.
Sonra da göz kırpmaya çalışırken
nöbet geçirmeye başladı.
Yerine oturup "Nasıldım baba?" dedi.
"Resmen ortalığın amına koydun" dedim.
Bizim herif arkada aklını kaçırıyordu.
Ayağa kalkıp "Bebeğim, 700 dolar" dedi.
"Kızıma bulaşırsın, ha?" dedim.
Ayağa kalkıp ona baktım ve "800 dolar" dedim.
Ila da ayağa kalkıp "900 dolar!" dedi.
"Benim teklifimi yükselttin geri zekâlı."
Ağzı kulaklarında, "Göster ona şamatayı baba" dedi.
O kar makinesini 1.800 dolara aldık.
Evet.
Başım belaya girdi.
Evet. Yaptığım şey tartışmaya açıktı.
Ben mi böyleyim
yoksa Los Angeles'ta yaşadığım için mi, bilmiyorum.
Burada yaşasaydım epey normal bir baba olurdum bence.
Yenilikçi diyebilirim hatta.
Ama Los Angeles'ta sorunluyum.
Pekâlâ, size bir hikâye anlatacağım.
Ama siyaseti karıştırmayın, tamam mı?
Hikâyeyi dinleyip tadını çıkarın sadece.
Tamam.
Ila'nın okulunda yıl sonu dansı vardı.
Beşinci sınıftaki tüm çocuklara fokstrot öğrettiler.
Oturup sahnede dans eden çocuklarımızı izleyecek,
dışarı çıkıp süt ve kurabiye yiyip 8.30'da da bitirecektik.
Sabah sekizde gittik. Çocuklar sahnede değildi.
Salondaydılar. Öğretmenleri kenardaydı.
Kadın ağlıyordu. Veliler öfkeliydi.
Tam bir fiyasko.
Öğretmen, velileri dışarı çağırıp bizimle konuştu.
"Ben...
Tek yapabileceğim özür dilemek. Çok korkunç bir şey yaptım.
Ve işime devam etmeme izin verirseniz bundan sonra daha iyi olacağım."
Arkada dedim ki "Biri bir çocukla yatmış."
Bir beşinci sınıfı tebrik etmeye gidecektim.
Ve kadın şöyle dedi...
"İki hafta önce, bu dansa hazırlanırken
çocukların cinsiyetini sormadan onları kız, erkek olarak eşleştirdim.
Ne kadar büyük bir hata yaptığımı şimdi anlıyorum
ve bana bir şans verirseniz
sandığınız gibi bir canavar olmadığımı gösterebilirim."
Durun. Yanlış anlaşılma olmasın, şunu belirteyim.
Bu dünyadaki her çocuğun
kendini her zaman %100 harika hissetmesini istiyorum.
Bunun için de elimden geleni yaparım.
Ama beşinci sınıf sonuçta yani.
Saat sabah sekiz. Akşamdan kalmayız. Uzatmayalım.
Bence sorun yok yani, değil mi? Tamam. Affettim.
Bir veli ayağa kalktı.
"Ben Jennifer. Cinsiyet zamirim kadın" dedi.
"Aha, sıçtık" dedim.
Bu işin sonu kötü olacak.
Şöyle dedi...
"Bizim hanemiz LGBT destekçisidir.
Ailemizde LGBT camiasından insanlar var
ve özrünü takdir ediyorum ama çok yetersiz.
Lafa değil icraata bakılır,
işinden olmak istemiyorsan daha iyisini yapmalısın."
Ve yerine oturdu.
Bu işler nasıl olur bilir misiniz, bilmem
ama sonraki velinin daha liberal bir şey söylemesi gerekir.
"Eh" deyip geçerseniz Alex Jones'a benzersiniz.
"Kurbağalar geydir."
Sırayla devam etti. Kadına sağlı sollu giriştiler.
Öğretmene de helal olsun, hepsini sineye çekiyordu
ve sıra bize geldi.
"Ben hallederim" dedim. LeeAnn "Yapma" dedi.
"Merhaba, adım Bert. Ila'nın velisiyim" dedim.
"Öncelikle, bu daha beşinci sınıf. Bu gece kimse birbirini parmaklamayacak."
Saat sabahın sekiz buçuğu. Herkes dinliyor.
"Ila'nın velisi olarak,
çocuğumun bir erkekle mi
yoksa bir kızla mı dans ettiğinin umurumda olmadığını söyleyeyim.
Onu sevmek ve desteklemek için elimden geleni yapacağım."
Evet.
"Beyaz biri olduğu sürece." Evet...
Bu espriyi yapma fırsatını kaçırır mıyım?
Kaçar mı? Kaçar mı ya?
Saat sabahın sekizi. Hiç beklemiyorlardı!
Şu zamirci veliler akıllarını kaybetti.
LeeAnn ayağa fırladı. "O komedyen!"
"Aksanına bak. Bunlar ırkçı!" dediler.
En fenası ne, biliyor musunuz?
En fenası, LeeAnn'le bir keresinde şarap tadımı çekilişine gitmiştik.
Salı gecesi...
Yoldayız, arabayı LeeAnn kullanıyor.
"Bu gece sarhoş olmayalım" dedi.
"Çok geç!" dedim.
İçmeye duşta başladım
Salı gecesi. Dağıtacağım tabii. Şaka mı bu?
Cebimde de bir cigaralık var. Hazırım.
Hiç şarap tadımına gitmemiştim.
Öyle büyük kadehler vermiyorlar. Küçük, çocuk bardaklarından veriyorlar.
Michael Jackson kıçımızı yalayacakmış gibi.
Öyle yapıyordu sanırım. Emin değilim.
Tadımı bırakıp parti yapan babaları buldum.
Sahnede 10 baba toplanmış. Şaraplarını da almışlar.
Şişeleri açmışlar ve Game of Thrones'ta gibi içiyorlar.
Austin 3:16 tişörtlü bir baba var. "Bu benim masam" dedim.
Yanlarına gidip muhabbet ettim.
Gecenin sonundaki çekilişe hazırlanıyordum.
Çekilişi dostum Darren düzenliyordu.
"Durum nedir?" dedim.
"Anca 40 bilet sattım" dedi. "Ödüller kötü mü?" dedim.
"Hayır, 12 büyük ödülüm var."
"Niye kimse bilet almıyor o zaman?" dedim.
"Aileler bu çekilişin parasının
bizim okula değil de ihtiyacı olan bir okula gideceğini duydu.
O yüzden para vermek istemiyorlar.
Paralarını şaraba harcıyorlar" dedi. "Ciddi misin lan sen?" dedim.
"Sanırım" dedi. "Tamam" dedim.
"Kaç bilet satmak istiyorsun?" "Hedefimiz 700" dedi.
"Tamam, 660'ını bana ver" dedim.
"Sahi mi?" "Evet ama çekilişi hemen kapat" dedim.
"Bunu yaparsam bir sürü ödül kazanırsın." "Darren, hepsini kazanmak istiyorum."
"Bunu yaparsan bu bazı aileleri üzer" dedi.
"Üzmezse hatırım kalır" dedim.
"Para toplamak istiyor musun, istemiyor musun?"
"İstiyorum" dedi. "Bana 660 bilet ver" dedim.
"Çekilişi hemen kapat ve hiç kimseye de söyleme."
"Peki ya LeeAnne?" "Ona hiç söyleme."
Adam beni şarap barının arkasına götürdü ve tüm gece sürecek kıkırdamasına başladı.
Bir yandan da...
...tam 660 bileti teker teker koparıyordu.
Onları verirken dokuzuncu sınıfta uyuşturucu satıyormuş gibi titriyordu.
İlk bileti ve son bileti yırtıp ayırdım.
Dedim ki "Darren, arası bende, biliyorsun."
Hayatımda daha önce hiçbir olay için bu kadar çok heyecanlanmamıştım.
Kızlarımın doğumu?
Çekilişin yapılacağı sahneden en uzaktaki masayı seçtim
ve geçit rotamı belirledim.
Elimde iki bilet vardı. LeeAnn geldi.
"Bilet mi aldın?" dedi. "İki tane."
İlk numara okundu. Hemen öne fırladım.
"Bu benim!" dedim.
Yolda bütün velilere çarptım. "Çok affedersiniz.
Ben kazandım. Kazanan bilet bende.
12 ödül var ve ilkini ben kazandım!
Bert Kreischer. Adım bu. Çok pardon."
Çıkıp ödülümü aldım. On sarhoş baba oradaydı.
"Ne kazandın Bert?" dediler. "Fitbit" dedim.
"Bu gece adımlarımı sayacağım beyler."
Masaya dönüp LeeAnn'e baktım. "Biraz yer aç" dedim.
Sonraki numarayı okudu. "Ha siktir!" dedim.
"Bu da benim!"
Yürümeye başladım.
Karım bir anda, oturduğu tabureden ayağa kalktı
ve şarap barına doğru bakarak
"Kocam dünyanın en şanslı adamı!" diye duyurdu.
"Yemin ederim.
12 ödülün hepsini kazanırsa şaşırmam."
Sahnedeyim, "Tanrım, karımın sesini duy" diyorum.
Ödülümü aldım. Babalar "Ne kazandın?" dedi.
"Bilmem, umurumda değil."
Merkeze dönüp "Sıradaki numarayı oku" dedim.
Okudu, LeeAnn'e bakıp "Tombala, kaltak!" dedim.
Kral geri döndü!
Bu sefer ailelere bakıp "Ne kazandım Darren?" dedim.
Gülmekten gözlerinden yaş gelirken "Elmas küpe" dedi.
"Kulaklarımı delin ve bana Kaitlyn deyin" dedim.
Sahnede küpeleri lisedeki deliklerime takarken...
...salonun havasının değiştiğini gördüm.
Arkada, müdürün etrafındaki gruptan biri bağırmaya başladı,
"Biletlerini kontrol edin!"
"Sen kendi işine bak!" diye bağırdım.
Kadının hoşuna gitmedi.
Hemen sahneye fırladı.
"Üç ödül görüyorum ama sadece iki bilet var.
Biletlerini görmek istiyorum."
Darren Turbow gülmekten bitkin hâldeydi.
Bütün salonun bir anda donup kaldığını gördüm.
Mutfaktakiler yemek yapmayı bırakmıştı.
Küçük pencereden şöyle içeri bakıyorlardı...
İçki hazırlayan barmen yavaşlamıştı. Şöyle...
Bana güvenen on sarhoş baba,
onları yüzüstü bırakmışım gibi bakıyorlardı.
Bir çocuğun, favori sporcusuna bakıp "Öyle olmadığını söyle OJ" demesi gibi.
O enerjinin nefes almasına izin verdim...
...ve elimi cebime sokup
658 bileti elime aldım.
Onları çıngıraklı yılan gibi tutup havaya fırlattım
ve "Okuyun ve ağlayın orospu çocukları!" dedim.
Bütün salon çıldırdı.
On sarhoş baba masaya vuruyordu. "Hadi bakalım!"
Müdür küplere bindi.
LeeAnn'e baktım. Gülmüyordu.
Müdür bunu gördü, karıma doğru gidip
dibine kadar girdi ve "Onu hemen durdurman lazım" dedi.
Karım hiç duraksamadı bile.
Derin bir nefes alıp "Şekerim, daha başlamadı bile" dedi.
"Tatlım, dokuz ödül daha var ve henüz gömleğini çıkarmadı.
Daha da kötüleşecek."
Sonra karım kırmızı şarabını bitirip sahneye döndü
ve "Sıradaki numarayı oku Darren" dedi.
Dördüncü ödülde gömleğimi çıkardım.
Beşincide Steve Austin'ın tişörtü çıktı.
Altıncı ödülde, arkalardan bir anne
biraz yüksek sesle "Kim lan bu herif?" dedi.
Barmen oradan cevap verdi, "Adam makine lan!"
11'inci ödülde bütün salon kutuplaşmıştı.
Ya on sarhoş baba ve barmen gibi durumdan çok memnun olan insanlar vardı
ya da nefret edenler.
Nefret edenler de
sahnenin etrafını sarmış, çekilişi protesto ediyorlardı.
Bu Kongre eşkıyaları...
...sonuçtan hiç memnun değillerdi
ve bunu... 12. ödülü açıkladığında, yapmam gerekeni biliyordum.
"Girsin" diyecektim.
Girsin!
20 tanesi etrafında toplanmışlardı.
Sana girsin! Sana girsin!
Girsin!
Hazırdım. Benim işim buydu.
Numarayı okuduğunda, tam "Girsin" diyecekken
biletin bende olmadığını gördüm.
Sizinki üzülmek mi be?
On sarhoş baba masaya vurarak "Tekrar sayın!" diyorlardı.
Benden nefret eden insanlar bağıra çağıra benimle alay ediyorlardı.
"İşte sonun bu şişko herif!
"Gömleğini giy ezik herif! Sen eziğin tekisin!"
O kadar gürültülüydü ki karımı zor duydum.
"Bu bende!" dedi.
12 ödülü de biz kazandık.
Gecenin geri kalanını sarhoş, üstsüz, kulaklarım delinmiş hâlde geçirip
kucağımda 11 ödülle diğer velilere "Siz ne kazandınız?" dedim.
"Hepsini ben kazanmıştım. Doğru ya."
Bence bu hikâyenin en iyi kısmı, LeeAnn'in anlamış olması.
Şakayı her zaman anlamıyor çünkü.
Bazı şeyler ona...
Ocak 2020.
Karımla Burlington, Vermont'a uçuyorum.
Arkadaşım Tom Segura'dan mesaj geldi.
Şimdi... Evet.
Kim olduğunu bilmiyorsanız,
kendisi şunu yapamayan bir stand- up komedyeni.
Evet...
Bu kadar basit bir şeyi.
Bu basit hareket bu bacağı patlatır.
Bu kol da buradan ikiye ayrılıp daireler çizer.
Delice.
Büyük ırkçı. Bu...
Dedi ki... Evet.
Nazilerin büyük hayranı. Neyse...
Tom, LeeAnn'le bana bir grup mesajı gönderdi,
"Korona virüsü denen bu yeni virüsü duydunuz mu bilmiyorum
ama bu gerçek bir şey ve L.A. Times'ta bir makale okudum.
Mahallenizde bir salgın varmış.
Makaleyi gönderiyorum. Bakmak isteyebilirsiniz."
Ocak 2020'de oluyor bu.
Panikledim. Mahalleye kadar gelmiş miydi yani?
Bağlantıya tıkladım.
Anladınız mı bilmiyorum.
Ama çıkan şey makale değildi.
Siyahi bir adamın fotoğrafıydı,
yatağın kenarında çıplak duruyordu, şöyle...
Bağlantıyı açtım, resmi görüp güldüm. Komik, değil mi?
Bol buzlu duble viskimi bitirdim.
Ve sızıp Burlington, Vermont'ta karımın telaşıyla uyandım.
Uçak inmişti, "Tommy'nin mesajını aldın mı?" dedi.
"Evet, aldım" dedim.
"Çok korkunç" dedi.
Dedim ki "Böyle deme. Bence bu ırkçı."
Yani, bana bile fazla geldi ama öyle.
"Hayır, bizim mahallemizde olması" dedi.
"Bağlantıyı açtın mı?" dedim.
"Yok, fırsat olmadı. Hostes telefonumu kaldırmamı istedi" dedi.
"Bağlantıyı açmalısın" dedim.
"Kötü mü?" dedi. "Sandığından daha kötü."
Ve onun bağlantıya tıklayışını izledim.
Adamın resmi... Adamın adı Wood bu arada, pek münasip.
Bağlantı açıldı, resmi görünce şöyle yaptı.
"Olamaz!" dedi ve hemen kapattı.
Karım büyük siklere bakmayı sevmez.
Neyse ki.
Bana şaşkın şaşkın bakıyor. Ben de kıkırdıyordum.
Bağlantıya tekrar tıkladı.
Kullanıcı hatası olmalı, değil mi?
Yine aynı resim açıldı fakat bu kez sayfayı aşağı kaydırmaya başladı,
resme eklenmiş bir makale bulma umudundaydı sanki.
Makale falan bulamadı. Kapattı.
Bağlantıya üçüncü kez tıkladı!
Gülmekten gözümden yaşlar geldi.
"Komik olan ne? Telefonum bozuldu" dedi.
"Şaka bu ya" dedim.
"Ne?" dedi. "Ne demek ne?" dedim.
"Resim işte.
Makale okuyacağını sandın ama sik çıktı. Şaka işte."
"Hiç komik değil" dedi.
"Katılmıyorum" dedim.
Üç kere açışını izledim. Gittikçe komikleşti.
Yüzü bembeyaz oldu ve "Hayır, hiç komik değil" dedi.
"Georgia'nın okulundaki annelere yolladım."
"Haklısın, buna komik denemez. Efsane resmen!" dedim.
Telefonunu alıp annelerin cevaplarını okudum.
En güzelleri olayı takmayan annelerdi, "Umarım bize bulaşmaz."
Biri "9. sınıftaki yavrum buna hazır değil" dedi.
Dostumuz Lynn Gruson "Korona olduğuna emin misin?" dedi.
"Üniversitede bunu geçirmiştim."
Karımın iyice rengi attı ve "Kızlara da yollamıştım" dedi.
Georgia'yı arayıp "Annen sana bir makale göndermiş.
Gördün mü?" dedim. "Baba, bunu unutamam" dedi.
"Softbol antrenmanındaydım. Koçun önünde açtım."
"Koç ne dedi?" dedim.
"Vuruş antrenmanı için böyle bir şey lazım, dedi."
"Ya kardeşin?" dedim. Telefonu Ila'ya verdi.
"Annenin yolladığı makaleyi gördün mü?" "Gördüm" dedi.
"Ne düşünüyorsun?" "İlginç bir makale" dedi.
Kızlarımın boktan bir espri anlayışı var.
Georgia'nın doğum günü için medyum çağırmıştık.
Ona ve arkadaşlarına önceki hayatlarını anlatacaktı sözde.
Kadın eve geldi. 100 yaşında falan.
Georgia'ların karşısına oturdu.
Ila ile ben kenardayız.
"Pekâlâ, doğum günü kızı kim?" dedi.
Ila "Epey iyi bir medyummuş baba" dedi.
Georgia "Benim!" dedi.
Kızın avucunu tutup "Tamam..." dedi.
"Önceki hayatında büyük bir savaşta generalmişsin.
257 adamın ölümünden sorumluymuşsun.
O adamların ruhları ölene kadar peşini bırakmayacak."
Ila yanımda şöyle...
Mutlu yıllar sana
Bekleyin...
En iyisi, yine Georgia'nın bir doğum günündeydi.
Kızlar beni kenara çektiler.
"Kaçış odasına gitmek istiyoruz." "Siz iki dâhi mi?"
"80 IQ'nuzu birleştirip ne olacağını mı göreceksiniz?"
Hadi oradan be!
"Sen de gel." "Uyuşturucu ve alkol de olsun yani? Peki."
İyi fikir.
"Dedemle birlikte" dediler. "Orada bir durun bakalım" dedim.
"Babamla bir araya gelince pek anlaşamıyoruz.
Tamam mı hanımlar? Sonu iyi olmayacak. Sonu korkunç olacak."
İkisi de bana bakıp "Evet, biliyoruz" dedi.
"Ne?" dedim. Georgia "İstediğim de bu" dedi.
"Dedemin kendini kaybetmesi ve panik atak geçirmen."
"Peki, ucuz biri. Onu arayacağım."
Babamı aradım. Babam 75 yaşında. Tampa'da yaşıyor. Kulağı ağır işitiyor.
"Baba. Siz Los Angeles'tayken kızlar kaçış odasına gitmek istiyor."
Sikiş odası mı?
"Evet baba, istedikleri bu" dedim.
"Hep beraber tecavüze uğramak istiyorlar.
Tecavüze uğradıktan sonra da cheesecake yemeye gideceğiz."
"Hayır baba, kaçış odası" dedim.
"Kaçış odası mı? Kaçış odası da ne lan?" dedi.
Mutfaktan annemin sesi geldi, "Evet, geliyoruz!
İnternette görmüştüm. Geliyoruz.
Kaçırılma olayları nasıl olur diye merak etmişimdir."
Babam "Sakin ol, gitmiyoruz" dedi.
"Kaçış odası da ne lan?"
Annem "Seni yakalayıp minibüse atıyorlar" dedi.
"Annemi dinleme baba" dedim.
Dedim ki "Baba, bu bir oda, bu çocuklara 200 dolar ödüyoruz.
Bizi odaya kilitliyorlar, biz de çıkmaya çalışıyoruz."
Bir saniye sessiz kaldı ve sonra dedi ki,
"50 dolar ver, sizi arabaya kilitleyeyim."
Annem telefonu elinden kapıp "Torunlarıma söyle, geliyoruz" dedi.
"Bize güvenebilirler. Deri mi giymemiz gerekiyor?"
"Sakin ol anne" dedim.
Gittik. Ben, karım, annem, babam, kızlarım.
Hepimiz gittik. Bu noktada işler ters gitmeye başladı.
Gidiyoruz... Normalde kaçış odaları AVM'lerin içinde falan olur ya hani?
Bu bir herifin evindeydi.
Evindeki her odayı kaçış odasına dönüştürmüştü,
John Wayne Gacy gibi.
Mahalleye girdik. Babam "Hayatta olmaz" dedi.
Georgia "Çok korkutucu diyorlar" dedi. "Altıma sıçtım resmen" dedim.
Simsiyah boyanmış bir ev gördük, bahçe falan yok.
LeeAnn "Bence burası" dedi. Babam "Devam edin" dedi.
Arabadan indik, gidip kapıyı çaldık.
Herif role girmişti bile.
Burası Los Angeles. Herif çok iyi.
İpek bornozlu, kafasına havlu sarmış, kucağındaki kediyi okşuyordu.
Şöyle...
"Annemi gördünüz mü?"
Babam elimi tutup "Ne dedi lan o?" dedi.
"Annesini arıyormuş" dedim.
"Annesine söyle yarağımı yesin."
Babam "Bu gerçek mi?" deyip durdu.
"Oyunun bir parçası, bozma" dedim.
Adam "Evimi gezmek ister misiniz?" dedi.
Annem "Evet, gezmeyi çok isteriz" dedi.
"Annenin adı ne? Kaç yaşında? Nerede okudu? Not alın bunları."
Evi gezmeye başladık. Kadınlar moda girdi.
Babamsa adamı ha bire eleştirip duruyordu.
"Bu herif leş gibi kokuyor" dedi.
"Burada yaşıyor galiba. Bence burada yaşıyor.
Nasıl bir manyak böyle bir yerde yaşar...
Biz gelmeden yemek yiyormuş.
Peynirli makarnanın yanında kahve içiyor. Kim kahve içer?
Sade kahve ve makarna. Huzursuz bağırsak sendromu var."
"Bu ipuçlarının işe yarayacağını sanmam baba."
Adam "Annemin odasını göstereyim mi?" dedi.
Babam "Kesinlikle hayır" dedi.
Annem "Görmek isteriz" dedi.
"Annem araba anahtarına, telefona ve cüzdana izin vermiyor,
ceplerinizi boşaltıp mutfak masasına koymalısınız."
Biz de koyun gibi "Tamam" dedik.
Ceplerimizi boşalttık.
Odaya girdik.
Adımımı attığım anda kapının kapandığını ve arkamdan kilitlendiğini duydum.
Ve panik atak geçirmeye başladım.
İlk düşündüğüm şey,
adam isimlerimizi sormadı oldu.
Ona kredi kartı da vermedik.
İzin belgesi de doldurmadık.
Adresi bile kontrol etmedik hatta.
Mahallede tekinsiz bir ev gördük,
kapıyı çaldık, adam sorununu söyledi,
biz de Scooby-Doo çetesi gibi olaya daldık.
Bu lanet evde kilitli kaldık.
Babam yanımda, "Bu hikâyede nerede yanlış yaptığımı söyle" dedi.
"Aileni bir seri katilin evine mi soktun?"
Georgia "Dede, korkunç değil mi?" dedi. O da "Tahmin bile edemezsin" dedi.
"Siz ikinizi bu gece Arnavutlara satacaklar.
Sizi bir Çeçen genelevinde çalıştıracaklar."
Ila "Dede, nasıl çıkacağız?" dedi. "Sanırım o herifin sikini yalamam gerek."
"Biri mecbur yalayacak. Dangalak babanı aday gösteriyorum."
Annem "Adam bizi bağlar mı acaba?" dedi.
Babam "Kapa çeneni Maggie!" dedi.
"Dangalak oğlun bizi bir seri katilin evine soktu.
Leş gibi de kokuyor. Kokusunu aldınız mı?
Belki tüm gün peynirli makarna yiyip kahve içtiği içindir."
Adam "Sizi duyabiliyorum" dedi.
Tam bir anksiyete krizi geçiriyordum,
ağrım mideme vurmuştu ve hemen sıçmam gerekiyordu.
Odada içine sıçacak vazo falan arıyordum.
Babam beni çok iyi tanıyor. "Hayır, sakın!" dedi.
"Yine tenis kampındaki gibi olacak. Saksıya sıçacak.
Kahretsin, bu dangalak bizi bir seri katilin evine soktu,
şimdi de annesinin odasına mı sıçacak?"
Kızlarım heyecandan zıplıyorlardı.
Karım çok fena yardırıyordu. Tek başına dört ipucu buldu.
Masanın altındaki kolu çekti. Evin ışıkları söndü.
İki çığlık ve bir patırtı duyduk.
Işıklar açıldı.
İki kızımı da canlı kalkan gibi tutuyordum.
Annem yerde açık bir bavulun içindeydi.
"Baban beni duvara fırlattı!"
Babam "Yalan söylüyor, ayağı takıldı" dedi.
Adam "Gördüm. Onu duvara fırlattı" dedi.
LeeAnn iki ipucunu daha çözünce duvarda bir kapak açıldı,
diğer odaya uzanan,
60 santim boyunda, 90 santim eninde bir tünel ortaya çıktı.
Annem içeri kafasını soktu. Çıkarttı ve dedi ki...
"Hepimiz duvardan geçmeliyiz."
Babam "Önce sen" dedi.
Annem duvara girince "Siktir edin, o öldü" dedi.
"İyi oldu. Lazım değildi zaten."
LeeAnn duvara girince "Operasyonun beyni gitti" dedi.
"Siz üç dangalakla kaldım. Girin şu duvara."
"Ben girmeyeceğim" dedim. Georgia "Dede, babamı duvara sok" dedi.
"Georgia, klostrofobim var."
Ila "Noel'le ne ilgisi var baba?" dedi.
"Kapa çeneni Ila!"
Babam "Sana kötü bir haberim var" dedi.
"O lanet duvara gireceksin.
Kızlar, önce siz girin. Koca oğlan, arkanda olacağım.
Gözlerini kapat. Sesimi dinle.
Duvardan geçerken sana koçluk yapacağım
ve ilerlemezsen o kıçını ite ite seni duvara sokarım.
Hadi gidelim."
Duvara girdik. Kızlarım, ben ve babam.
Çocukken beyzbol oynadığım zamanki gibi onu dinledim.
"Bu iş bizde koca oğlan. Başarabiliriz.
Beni dinle. Yapabiliriz. İkimiz başarırız."
Şimdi...
Tam bilmiyorum,
vücudumun açısından dolayı mıydı...
...midemdeki
sancıdan dolayı mı
yoksa dört ayak üstünde durmaktan mıydı...
...ama çok acayip bir şekilde osurdum, şöyle...
Kıçından sıcak nefes gibi çıkan bir osuruk...
Bir mumyanın lahdinden çıkan lanet gibi vücudundan çıkan osuruklar var ya.
Kıç deliğini yakan osuruklar. Daha osururken bile kıçını yakan hani.
"Bu havaydı, birazdan kan sıçmaya başlayacağım" dersin.
Ve hemen arkamdaki babamın ağzına saldım.
Koçluktan yavşaklığa çok hızlı geçti.
"Başarabiliriz koca oğlan! Yapabiliriz...
Sikeyim, devam et.
Her şeyi... Bu ne lan böyle?
Ölü bir hayvana çarptık galiba.
Asbest sanırım bu.
Gözlerimi yakıyor. Devam et.
Esaretin Bedeli'ndeki tünelde gibiyim.
Neden ilerlemiyorsun?
Derime nüfuz etti!
Kıyafetlerimi yakıyor.
Yürüsene salak!"
Dönüp "Olmaz, sıçacağım galiba" dedim.
"Bunu sen mi yaptın?
Bunu sen mi yaptın? Beni kanser ettin!" dedi.
"Tadı azı dişlerime kadar geldi. Devam et!"
Kızlarım o duvardan uçarak çıktılar, onları hiç bu kadar mutlu görmemiştim.
Anneme gidip "Babaanne, başladı" dediler.
Ben de duvardan çıktım, "İhtiyar mutsuz" dedim.
Babam duvardan Saddam Hüseyin'in delikten çıkışı gibi çıktı.
"Şerefsiz! Orospu çocuğu!
Tanrım! Doktora gideceksin lan!
Bu sağlıklı değil. Bu...
Sizin sülaleye çekmiş Maggie.
Sana kolonoskopi yapmak lazım.
Yanlış bu. Sana söylüyorum. Kahrolası karın nerede?"
LeeAnn tavandaki kirişlerinden çıkıp
"Kaçış odasını çözdüm sanırım Albert" dedi.
"Kapılardan birini dene." "Başlarım kapısına!"
Duvardaki üç kapı kolundan ilkini kavradı ama açılmadı.
Kilitliydi.
Kızlarım bacak bacak üstüne atmıştı. Altlarına işemek üzereydiler.
Babamsa kendinden geçmişti. "Orospu çocuğu!"
Sonraki kapıyı tuttu. Kıpırdamadı. "Şerefsiz!"
Üçüncü kapıyı tuttu ve kapı aniden açıldı,
kapıya arkasını dönüp bize baktı ve şöyle dedi.
"Nihayet amına koyayım!"
Bizim gördüğümüzü görmüyordu.
Dolabın içinde üzerinde geceliğiyle
90 yaşında bir kadın vardı.
45 dakikadır o dolaptaymış.
O mu daha çok korktu, biz mi, bilmem.
Gözlerini ışığa ayarlamaya ve repliğini hatırlamaya çalışıyordu.
Şöyle yaptı...
Babam kapıyı kapattı,
topuğuyla kapıya bastırıp "Herkes duvara geri girsin!" dedi.
Kızlarım bu sırada yerlere yatmışlardı.
Georgia bana bakıp "Bu düşündüğümden çok daha iyi!" dedi.
Babam bana bakıp "Ne diyor lan bunlar?" dedi.
"Baba, bunu duyduğuna memnun olmayacaksın.
Gelmeni istemelerinin tek sebebi
şu an içindi."
"Kaçış odasını çözmek için mi?"
"Hayır, kendini kaybetmeni izlemek için" dedim.
Hâlâ orada duruyordu, ayağı kapıda.
Odada sevecek birini bulmaya çalışıyor gibi.
Kızlarıma bakıp şöyle dedi, "Bunu mu istiyordunuz?
İstediğiniz buydu demek."
Saatine baktı ve şöyle dedi,
"Apple Watch'ım nabzımın 154 olduğunu söylüyor.
Ben 75 yaşındayım hanımlar.
Dokuz farklı ilaç kullanıyorum.
Yüksek tansiyonum, kolesterolüm var!
Babanız az önce ağzıma sıçtı!
Ve Titanik'teki yaşlı kadını bir dolapta kilitli bulduk!
İstediğiniz bu muydu yani?"
Ila, Georgia'ya baktı ve...
Mutlu yıllar sana
Omaha!
Teşekkürler!
Alt yazı çevirmeni: Reşat Bir