Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
BOLETÍN DOS JENNINGS
Moitos cren que os boletíns de Nadal son melindrosos e anticuados,
mais na nosa familia
son unha vella tradición, así que aquí vai.
"Queridos amigos, familia e demais cohabitantes da Terra:
Volvemos tras unha breve paréntese dun ano
para achegarvos as novas máis importantes dos Jennings.
A vida parece voar,
mais iso acontece cando o estás a pasar esplendorosamente.
Con só dez anos,
a nosa filla, Beatrix,
converteuse na persoa máis nova en ser aceptada en Harvard.
O noso fillo, Daniel,
segue a axudar co seu traballo a evitar unha crise humanitaria en África.
O seu sistema de purificación da auga
levará auga fresca e limpa a miles de persoas.
A miña media laranxa, Valentino, leva con éxito un dojo de karate.
Tamén dirixe a obra anual de Nadal da cidade,
o evento máis importante do ano en Hadley Falls.
En canto a min,
o traballo duro por fin mereceu a pena.
Logrei vender Jennings Aviation este ano e xubilarme anticipadamente.
Sempre busco novas aventuras.
A última é facer realidade o soño de Daniel e promover a enerxía verde
percorrendo o mundo nun globo aerostático propulsado por enerxía solar."
En serio? Quen envía isto hoxe en día?
Canto disto se pode soportar?
Tranquilos. Coñezo a resposta.
Eu nunca enviaría cartas desas. Preguntádesvos por que?
Os logros da miña familia son pouco relevantes.
Esta é a pequena, Dora. É moi riquiña,
mais grazas a Marvel, cre ter superpoderes.
Superforza?
Ben, podemos riscar esa da lista. Non te preocupes. Vamos ao coche.
E avísame antes de volver intentar voar.
Vale, mamá.
Todos cren que os seus fillos son excepcionais, mais veña, ho.
Propoño a Bob como copiloto. É un navegante nato.
E Grant.
Cre ser un guerreiro ninja.
O seu único amigo é un peluche chamado Mono Bob.
- Temos que ir á casa da tía Stacy? - Son familia. É Nadal.
Por que non imos á casa de Jackie?
- De quen? - A túa amiga desta carta.
Parecen xeniais.
Sodes amigas, non si?
Non. Eramos.
- Algo así. Hai moito tempo. - Quero viaxar no seu globo.
Direiche algo sobre a miña mellor amiga Jackie.
Nada me gustaría máis ca presentarme na súa casa sen ser invitada
e ver que hai de certo en todo iso que inventou sobre…
Esquéceo.
Pon a nova dirección da tía aquí. Non descargues xogos.
Que?
Si.
- Sube, Dora. - Este é o meu adorable marido, o soñador.
Cada casa á venda
parécelle unha oportunidade de gañar moitos cartos.
- Mira isto. - El soña. Eu preocúpome.
Non nola podemos permitir.
- Co fondo de emerxencia. - Sería insensato.
É para emerxencias como perder o traballo, unha inundación ou… zombis.
A túa Miga-Luva vai dar froito.
Só está a tardar algo máis do esperado.
- Algo máis. - Que dixo John Lennon?
"A vida é o que pasa mentres fas outros plans."
En canto a min, renunciei a converterme nunha famosa inventora.
Son enxeñeira de confiabilidade en StarTech.
Cando algo que compras se estraga, coma o noso aspirador,
alcumado "aspirador da morte" polo Semanario para consumidores,
eu son a quen chamas para…
Moi ben.
Andiamo.
Creo que Bob acaba de mexar no coche.
Que noxo. E se teño superolfacto?
- Sería moito peor para min. - Vai ser unha viaxe longa.
Si. Ben, o tren de vacacións dos Sanders
por fin sae da estación.
Chu, chu!
Só dúas horas de atraso. Imos mellorando.
Pisa o freo!
- Tío. - Acábome de lembrar.
Non lle dixemos a Papá Noel onde estaremos.
E se non nos ve e lles dá os agasallos aos nenos dos veciños?
Primeiro, non volvas gritar: "Pisa o freo", e segundo, Papá Noel sábeo.
Como sabes que o sabe?
- Porque o chamei. - En serio falaches con Papá Noel?
O bazuncho e eu somos moi amigos.
Colega.
Non fagas iso en público. Vale.
Vaia.
Iso é…?
O boletín dos Jennings. O ano pasado non o enviaron.
- Preguntábame como estarían. - Aí non o lerás.
É do máis absurdo.
É un boletín de Nadal. Sempre son…
Pedantes? Presuntuosos?
Moi positivos.
Non che molesta que invente eses disparates
e despois o divulgue entre os "cohabitantes da Terra"?
- E todos: "Guau, vaia vida." - Como sabes que o inventa?
Ela é así. Lembras cando dixo ser moi amiga de Mariah Carey,
que viría á nosa graduación,
e o seu bus de xira casualmente pinchou?
Mesmo dixo que te declararas tres veces.
Iso é ridículo. Só foi unha.
É broma.
Só a defendes porque cando saístes,
tiñades a banda de versións de No Doubt.
- Non era iso. - Chamábase Certeza Total.
- Cantabamos cancións orixinais. - Soaban como No Doubt.
Mira, non estou a defender a ninguén,
mais só porque o adorne todo un pouco, non quere dicir que…
Ninguén ten unha vida así de marabillosa e perfecta, así de "esplendorosa".
Cando dis ninguén, refíreste a nós?
- Rob… - Avisa cando queiras cambiar.
En 800 metros, colle a saída á dereita.
Cría que túa irmá se mudara máis preto.
- Non é case medianoite? - Xa. Parece lonxe.
Será esa a súa casa?
- É bonita. - É unha broma?
Viches o Papá Noel no…? Parece unha zorra de verdade.
Parece que lle tocou a lotería.
Dixo que a casa nova era máis bonita, mais tanto?
Vós quedade no coche.
Aviseinos. Espero que estean espertos.
Vaia.
Maldita sexa.
Charlotte Sanders?
Jackie Jennings?
Mi madriña. Robbie, o meu roqueiro. Ola.
Ola, Jax.
Que diaño facedes por aquí? A banda xúntase de novo?
Íache preguntar o mesmo. Non é a casa de miña irmá?
Non, parva. Esta é a miña casa.
Puxeches ben o enderezo no móbil?
Claro que si. Espera, en realidade non o puxen eu…
Sorpresa!
Bo Nadal, mamá.
Que silandeiro. Supoño que é un dos vosos?
Por pouco tempo.
Non sabes a lea na que vos metestes ese mono e ti.
Dixeches que nada che gustaría máis ca presentarte na súa casa sen…
- Xa basta. - Iso dixeches?
Tecnicamente, é posible.
Que bonito, Char.
Escribo no boletín "visitádenos cando queirades" hai anos,
e ninguén tiña aceptado a oferta.
Val e eu mesmo fixemos unha aposta,
e o que gañei poranos na lista de pillabáns de Papá Noel.
Xa me entendes.
Intentarei imaxinalo.
Que incómodo. Sinto terte espertado.
Perdoa a confusión e, en fin, boa noite.
Agarda. Onde cres que vas, rapariga?
Á casa de miña irmá.
A estas horas? Non o creo.
Collede as maletas. Hai moito espazo nesta pousada.
Non, que va.
Chegamos? Teño moitas ganas de mexar.
Eu tamén.
Xa somos tres.
Vale. Marcharemos a primeira hora da mañá.
Despois do almorzo. Tedes que coñecer a familia. Pasade.
Vaia, este lugar é coma a Mansión Wayne.
Castigáchelo de por vida?
Di que foi todo idea de Mono Bob,
quen, por certo, ten un cuarto máis grande ca o noso piso.
Necesita o seu espazo.
Lembreime de que a Robbie lle arrefrían os pés pola noite.
Estou aquí ao lado.
Se precisades algo, chamade á porta, de acordo?
Ah, e Robbie, mira que atopei.
De cando gañamos a Batalla das Bandas.
- Triunfamos. - Ala!
- Lémbraste? - Lémbrome, si. Foi hai moito tempo.
Parece que foi onte.
Aí. Que riquiños.
Boa noite, Robbie.
Boa noite, Jax.
Mi madriña. "Jax. Robbie." Tedes alcumes cariñosos?
Iades moi en serio? Cría que só sairades sen máis.
Si, sen máis.
Mais Jax… Jackie. Jacqueline foi, xa sabes,
a miña primeira moza na universidade.
Vale.
Que che gustaba dela?
Meu Deus.
Non o sei.
Eu era un rapaz novo e sobreprotexido,
e ela era lista, aloucada e espontánea. Apuntábase a todo.
Eu son espontánea. Sempre me apunto a todo.
Ah, si?
- Aquí? - Claro.
- Agora? - Por que non?
Non confío nas túas intencións.
- Que quere dicir iso? - É algo sospeitoso.
Entendido.
Vale.
Boa noite, Sra. Espontánea.
Gañou a aposta.
Está mellor así.
Que? En serio, Charlotte?
Non, non foi iso. Eu non fixen nada. Caeu.
Xa.
CATRO DÍAS ANTES DO NADAL
Aí estabas, amigo. Perdoa, mamá.
Ás veces, a Bob gústalle verte durmir.
- Onde están todos? - Na cociña.
Podemos buscar o coche despois do almorzo?
Claro. Espera. Que queres dicir con "buscar o coche"?
Non te molestes, Nanook.
Que queres dicir? Temos que chegar á casa de miña irmá.
Xa falei con Stacy.
Están peor ca nós. Cubertos de neve.
Intentaremos ir para Aninovo.
Entra. Prepararon un almorzo incrible.
Mais despois marchamos con esquís, cadeas, zorras tiradas por cans ou o que sexa.
- Intenta non comelo cos ollos. - Por que ía…?
Charlotte Sanders. É un pracer coñecerte por fin.
Son Valentino Miguel Garcia Jennings.
Acabado de espremer.
- Está bo? - Está.
É o mellor peito… Ou sexa, o mellor zume que probei.
Estou desexando falar contigo sobre a túa tese.
Liches a miña tese?
Como conto de boa noite para a nosa filla. Pareceunos aos dous fascinante.
Cariño, esta é Beatrix.
Atopei algún erro de cálculo na túa fórmula, por certo.
Que che dixemos, corazón?
- Non corrixas os invitados. - É a nosa pequena xenio.
Que riquiña. Mais non hai erros.
Xa están as panquecas.
Primeiro, Dora.
Aquí tes, rula.
Mira, mamá. A tía Jackie deulles forma.
- Vaia, deulles forma, como fago eu. - Non. Estas parecen cousas de verdade.
- E as miñas que parecen? - Non Súper-Dora.
Tía Jackie, tío Val, Bob agradécevos a vosa xenerosa hospitalidade.
Non está afeito a un trato tan… civilizado.
Sexa un home ou un mono, un hóspede é un hóspede.
Para o meu rei do rock and roll.
Vaia. Impresionante. Unha coroa.
Mamá, que foron eses golpes pola noite?
A túa tía Jackie e o teu tío Val estiveron a mover mobles.
Cousas de adultos.
Vós non movedes mobles así de noite.
Movemos mobles todo o tempo.
Mais facémolo en silencio.
O que non quere dicir que non os movamos,
e que non os movamos de marabilla.
O núcleo dun átomo.
Para quen sen axuda logrou que eu aprobase Física.
Vosa nai era a mellor estudante na universidade.
Sen ela como titora, non me tería graduado nunca.
Por certo, Robbie, xa llo preguntaches?
Preguntarme que?
Pois…
Jaqueline invitounos a pasar o Nadal aquí.
Si. Estará xenial, Char.
Podemos pórnos ao día e pasar tempo xuntas.
Pasou demasiado tempo.
É moi xeneroso, mais non podemos aceptar…
O Nadal con Jackie é unha experiencia que che cambia a vida.
Por favor, mamá.
Bob e eu queremos quedar. Por favor.
Ben, como queira papá. Rob?
Pois decidido, porque Robbie xa dixo que si.
Ei!
Oídes iso?
- Eu oíno. - Oio campás.
- Cascabeis! - Óioo.
- Si. - Eu tamén o oín.
Hai cartas nos calcetíns? Que vos parece?
Esta vai dirixida a Theodora Sanders.
De aí vén a abreviatura Dora? Cría que era de "adorable".
E Grant.
En serio?
E hai outra para un tal Bob Sanders. Será para Mono Bob?
De quen serán?
É de Papá Noel.
Di: "Querido honorable Ninja Grant:..."
A cheminea estaba pechada.
"…Informáronme de que pasarás o Nadal cos fabulosos Jennings.
Enviareiche os teus agasallos á súa casa.
Bo Nadal, Papá Noel."
Vai ser o mellor Nadal.
Por que dixeches que si? Agora estamos atrapados.
Isto non é o paso Donner. E non dixen que si.
Dixen que aceptaba se ti tamén.
Quedan tres días para Noiteboa.
Cando mellore o tempo, podemos volver…
Volver onde? Que ten de malo pasar aquí o Nadal?
O verdadeiro motivo polo que non queres quedar é o que penso?
Refíreste a ti e Jackie? Non sexas ridículo.
Estás segura?
Porque entendería que…
En serio. Non me sinto ameazada por Jackie.
Vale. Só intentaba ser considerado coa situación.
Non fai falta.
Se non é por iso, por que?
Polo da carta?
- Que carta? - Vamos.
Crías que mentía. Agora que sabemos que non…
Non o sabemos.
Miraches ao teu arredor? Á parte de comer cos ollos a Valentino.
- Non o comín cos ollos. - Xa, claro.
"O mellor peito"? Moi sutil, Charlotte.
Púxenme nerviosa. Mais ti estás moito máis bo ca el.
Botei un ollo, e aquí hai algo raro, mais non sei que é.
Viches que rápida foi co das cartas de Papá Noel?
E o fillo que non está aquí, Daniel?
Non liches o boletín? Está en Kosovo ou algo así.
PHOTOSHOP PARA DUMMIES
CAPÍTULO 9 - COMBINAR IMAXES
Mira, xa sei que é algo espontáneo e aloucado,
mais son moi boa xente.
Se cadra podes finxir que o pasas ben.
- Simular que visitamos a miña nai. - Como dis?
Podes finxir que o pasas ben.
- Tes razón. - Si?
Sexamos espontáneos.
Vale, igual iso é certo. Non quere dicir que o resto tamén o sexa.
Así que ti es a nena de Harvard.
Son.
Xaque.
Xaque mate.
Recoñezo que é boa.
Ben. Tanto ten.
Mariah Carey?
Selos.
Ben por eles.
Sra. Sanders?
- Grant dixo que traballa para StarTech. - Traballo.
Por se ten accións, o rei dos fondos de cobertura, Ken Griffin,
vai vender accións en corto.
Debería saír mentres poida.
Es un encanto.
- Está a ser condescendente comigo? - Non.
Pode que sexa pequena de estatura, mais son alta en intelecto.
- Non intimides os invitados. - Non me estaba a intimidar.
- Podemos usar o voso coche? - O coche? Estamos atrapados na neve.
Ves? Estabamos.
A entrada está climatizada, derrete en horas.
E son os mellores limpando as estradas por aquí.
Vaimos a por unha árbore.
Unhas agullas firmes.
Si. Ese é bonito, cariño.
Un tronco robusto.
Non está mal.
- Encántame. Que sucio. - E apegañento.
Ese non é algo xigantesco?
Val ten un enorme espírito de Nadal.
Inspírasme ti, mi amor.
Vale.
- Non entre as árbores. - Ben…
- Inspirámolos? - Charlotte.
Moi ben.
Podes…? Un momento. Agarda.
É un pouco de zume.
Da árbore.
Si.
- Estás ben? - Ho, ho, ho!
Papá Noel!
Vaia, ola, nenos. Bo Nadal.
Bo Nadal.
Grazas polas cartas.
As cartas?
Si, claro. As cartas. Non hai de que.
Foi unha grata sorpresa atopalas baixo as nosas almofadas.
Marabilloso.
Alégrome de que chegasen. Bo Nadal.
A carta non estaba baixo a almofada.
Exacto.
Que é isto?
Non é nada.
É unha Miga-Luva. Un dos magníficos inventos de Charlotte.
É certo. Na universidade sempre inventabas artefactos xeniais.
Para que é?
Usa unha carga estática inversa para repeler migallas.
Unha luva para repeler migallas?
Para cando picas algo e… En fin, é igual.
Ou sexa, é… Tanto dá.
Daniel sempre quixo ser inventor.
Esperaba cambiar o mundo.
É unha Miga-Luva. Non vai acabar coa fame no mundo.
Limos o que está a facer Daniel. Debes estar moi orgullosa.
É inspirador.
Oxalá estivese aquí.
En fin, todo ten un propósito, Charlotte.
Incluída a Miga-Luva.
E cando Deus che dá un don, a mellor forma de agradecerllo é usalo.
- Que bonito. - Quérote, meu amor.
- Coidado. - Vale.
- Toma. - Si.
Aí vai.
- Iso desabola rápido. - Si.
- Chegou o correo? - Chegou. Agora cho subo.
Que?
Rob.
Grazas, Char.
Tiveches contacto con Jackie ultimamente?
Aparte de recibir o seu boletín?
Eu? Non. Por que?
Só preguntaba.
- Estás ben? - Por que non o ía estar?
- Pásasme un? - Case esquecera o ben que cociñas.
- Sabes que me encanta facer pasteis. - Agora comezo a recordalo.
Eu tamén quero pastel.
- Unha comida incrible. - Come o que queiras.
- Podo coller? - Si.
- Para ti. - Que ricas!
O pavo. Masaxéalo tres horas?
Comede as galletas que queirades.
Miña nai fai as mellores galletas. Son mellores ca as gourmet.
Telo que probar. Está boísimo. É a mellor.
Es incrible. Non sei como o fas.
- É extraordinaria. - Claro que o é.
Charlotte Sanders.
Ven. Toma algo comigo.
Encantaríame.
Si, veña.
Senta, por favor.
- Si. - Próbao primeiro. É un pouco…
Vale.
Máis, talvez?
- Pásache algo? - Non.
A ver…
Cóntamo. Por favor.
Só me preguntaba se Jackie fala algunha vez de Rob.
- Non. - Non.
- Non. Por que preguntas? - Por curiosidade só. Si. Vale.
Moléstache ver a Rob e Jackie xuntos de novo.
Non sei. Talvez un pouco.
A ti moléstache?
Non. Aprecio que a outros homes lles pareza atractiva a miña muller.
Entón, cres que a Rob lle parece atractiva Jackie?
Parézoche eu atractivo?
Claro.
Es un home moi guapo.
Por que o preguntas?
Só intento demostrarche que dúas persoas poden sentir atracción
sen que signifique nada.
Ah.
Parézoche eu atractiva?
Non.
Mira isto.
Papá Noel.
Segundo o tratado de 1934,
"Santa Claus is coming to town", de Coots e Gillespie,
o seu único propósito é traer xoguetes a nenos e nenas que foron bos.
Na miña investigación,
non atopei correlación entre o nivel de mal comportamento
e a cantidade de agasallos recibidos.
De feito, o factor máis determinante é a situación financeira dos pais.
Non ten sentido ningún.
A menos que estea a acontecer algo máis sinistro.
E xuntos, demostrarémolo.
- O que? - Que Papá Noel non existe.
Non sei, Beatrix.
Bob e eu estamos seguros de que é real.
Vexo que non estás totalmente convencido.
Escóitame ben.
Val? Ven aquí rápido.
Que?
Que pasou?
Non o sei. Oín un golpe.
Debín deixar a xanela aberta.
Só foi unha ventada.
Non.
Maldito boneco de neve.
Coidado!
Non!
Corten!
- Baixádea. - Estás ben?
TRES DÍAS ANTES DO NADAL
Rapaces, con delicadeza, como se acariciásedes unha muller.
Algún día.
Cando o anxo chega voando, tedes que mirar cara a estrela.
Mi amor, a estrela estará lista a tempo?
Claro que si, cariño. E vai ser a mellor estrela do mundo.
Vale? A excepción das de verdade.
Vale. Descanso de dez minutos, e comezamos desde o principio.
Bo traballo.
Ningún resto de queixo? Como é posible?
Ciencia.
Fantástico.
Bo traballo, anxo.
Grazas, Jackie.
Esa era Rose McCaffrey, xefa de mecánicos en Jennings Aviation antes de vendela.
Pódesme entender?
Rula, falar cos animais é un superpoder de verdade?
É.
E non o teño.
Toma, Char. Teño unha idea.
Fóra vai un tempo espantoso.
Non.
- A fogueira é preciosa. - Vale.
E como non temos onde ir,
que neve.
Non ten pinta de que vaia parar,
e trouxen flocos de millo.
Baixamos a intensidade das luces.
Que neve.
Cando damos o bico de boa noite,
odio pensar en saír á tormenta.
Mais se me abrazas forte
de camiño a casa, non pasarei frío.
A fogueira apágase lentamente,
e nós aínda nos estamos a despedir.
Mais mentres me sigas a querer así,
que neve.
Neve.
Comeza a Operación Papá Fraude.
Vaia, mamá.
A tía Jackie e papá son xeniais xuntos.
Iso foi moi…
Vou facer unhas compras de Nadal, e non podes vir.
Compras de Nadal?
Nunha tenda de verdade? Que fixeron coa miña esposa?
- Abur. - Abur.
E volos tres que queredes polo Nadal?
Queremos a verdade. Papá Noel é real?
Ou é unha especie de farsa complexa perpetrada polos nosos pais
para manternos á raia?
Claro que Papá Noel existe. Tédelo diante.
Non sexa condescendente connosco. Admita que non é Papá Noel e marcharemos.
Sabedes que? Creo que por hoxe xa abonda.
Teño moitos nenos que ver, así que podedes marchar.
E Bo Nadal.
Minte, Grant. Seino.
Bob ten unha idea.
Mais vai necesitar dese zume de árbore.
Onde estás, cartiña?
Ben. Son todo oídos. Que queres este Nadal?
- Unha bici de aceiro. - Cantas velocidades?
Dez velocidades.
Vas botar unhas carreiras? Ben por ti.
Non! Dáme… Non!
Non! Salvade o Nadal, elfos!
Si.
Ola, mamá.
Vou exercer o meu dereito a gardar silencio neste momento.
Ben.
Debe ser o cuarto de Daniel.
Culpa a Bob? Que cruel.
Beatrix.
Dereita ao teu cuarto. Sen Shark Tank unha semana.
Espero que Bob teña un bo avogado.
Quere representarse a si mesmo.
Entraches á casa equivocada, cabrón.
Charlotte?
- Tranquilo. - Oín un ruído.
- Crin que era un ladrón. - Estou ben.
Ataquei unha muller.
- Estou ben. - Nunca mo perdoarei.
Iso é…?
A casa de bonecas de túa nai.
Quería que fose unha sorpresa de Nadal para ti e Beatrix.
Reconstruíches a casa de miña nai?
Meu Deus.
Miña nai, Sophia, construía casas de bonecas preciosas.
Así gañaba a vida tras morrer meu pai.
Mais houbo un incendio no estudio, e destruíuno todo.
Excepto unha casa especial.
Era unha ruína chamuscada, mi amor.
Miña nai quería reconstruíla, mais morreu pouco despois.
Conserveina como símbolo do que miña nai quería.
Para nós.
Pensei que sería un bo recordo da súa avoa.
Como tiven tanta sorte de terte na miña vida?
Non. Como tiven eu tanta sorte?
Meu corazón.
- Síntoo tant… - Charlotte, non!
Non!
Mi madriña.
Mamá, Mono Bob agradéceche que desviases a atención de nós
polo pequeno incidente con Papá Noel.
Nenos, baixade.
Veña. Vamos.
- Que facías aquí arriba? - Só estaba…
Tanto andar ás furtadelas e furgar nas miñas cousas?
Estiveches a fisgar no meu despacho.
Que che pasa?
O problema es ti, Jackie.
- Tes unha vida demasiado boa para ela. - Iso non é…
Cres que demostrar que a vida de Jackie non é perfecta
fará que te sintas mellor sobre a túa vida imperfecta.
A miña vida non é…
Ou talvez sobre os teus fillos imperfectos ou…
o teu marido imperfecto?
Vale, parade. Queredes saber a verdade? Queredes saber por que subín aquí?
Sei que tedes estado en contacto en segredo, e buscaba a proba.
Si, Captain e Tennille. Vin a carta.
Robbie, tesllo que contar.
Si, cóntame como conspirastes para que nos reunísemos aquí.
Foi Grant quen puxo o enderezo no GPS ou fuches talvez ti?
Pilláchesme, Charlotte.
Aí tes a carta.
SANDERS - BOLETÍN FAMILIAR
Que é isto?
O boletín de Nadal
que lles enviei a amigos e familiares.
- Enviaches…? - Si.
Encántalles saber como estamos.
E pedinlles que gardasen o segredo
porque sei canto odias estas cartas para alardear.
Sabía que a viras onte no correo,
por iso lla din a Rob. Díxenlle que cho debería contar.
Esperaba o momento axeitado.
Verás, Charlotte…
Sei que na vida non todo che foi como esperabas.
Se cadra avergóñaste da túa vida, da nosa vida.
Mais eu non.
En realidade…
estou orgulloso.
Eu tamén.
Vaia forma de demostralo.
- Ola. - Ola.
Xa está todo no coche. Só quería desculparme por hoxe,
por todo, e darche as grazas
pola incrible hospitalidade, e dicirche canto sinto…
- Marchades? - Rob e eu pensamos que sería o mellor.
Entón non pasaremos o Nadal xuntos.
Non me parecía axeitado despois do que pasou.
O que fixen foi imperdoable.
Todo o mundo comete erros, Charlotte.
Por iso hai lapis con goma.
Mais debeuche levar semanas construír esa casa de bonecas.
Meses. Mais é algo material. Non é un ser humano.
Xa está. Esquecido, de acordo?
Quen dixo: "Esquecer é perdoar"? Non o sei.
Non quero que marchedes.
- Somos amigas. - Ou sexa, eramos amigas.
Non, somos amigas.
Quero que quededes.
Vale?
- Quedaremos. - Vale.
- Máis vos vale. - Grazas.
Jackie, preguntábame
se che quedaría algunha desas…
Algunha desas…?
As cartas?
- As cousas cambian. - Si.
A vida é o que pasa mentres fas outros plans.
Si, mais admito que ese mono me arrepía.
A que si?
Mi madriña…
"Charlotte agora traballa para StarTech. Di que é temporal."
Ese era o plan.
Pensei que todo acabaría saíndo ben.
Que berrariamos aos catro ventos: "Mirádenos. Lográmolo por fin."
Enténdote. Mais o problema é, Char,
que nada é posible se non cres que é.
Igual é hora de lanzarse.
- A casa dos soños de Rob? - Unha sorpresa de Nadal.
- Que che parece? - A iso me refería.
Si, deberías facelo.
DOUS DÍAS ANTES DO NADAL
Falei coa sección de hipotecas en Arizona,
e segundo a súa capacidade crediticia,
poderiamos ofrecer un 4,4 %.
Que che parece?
Que lle debería dar vergoña.
A venta de casas nesa zona caeu un 14 %.
O cuarto trimestre máis lento en dez anos.
E botou un ollo ao informe trimestral do seu banco?
É patético. Como se sentirían os seus clientes
se soubesen que esta institución está ao bordo da creba?
- Síntoo, mais o seu crédito está… - Por riba do seu limiar de requisitos.
Vamos, mamá, Sra. Sanders. Iranos mellor noutro sitio.
- Camiña. - Agarden!
Que tal un 4,2?
- Non pares. - Un 3,9?
- Sé forte. - Un 3,2.
Fixo.
Ve? Tan difícil era?
Que tal se o deixamos en tres.
Vale. En 3,1 bastará.
Ola.
Onde te metiches hoxe?
É parte da túa sorpresa de Nadal.
- Non sei se podo soportar máis sorpresas. - Esta é boa. Prométoo.
- Xa che digo. - Si.
Non te preocupes.
- En serio? - Si.
Primeiro temos que ver se hai algo intacto.
Os elementos estruturais están ben. Só hai que substituír o solo
e o teito.
Despois, só hai que arranxar as paredes danadas,
armar e aplicar os acabados.
Entón é salvable?
Todo é salvable.
Seguro?
Mentres teña unha base sólida…
Temos…?
Creo que si.
- Mais… - Que?
Os mobles…
Si?
Vainos haber que mover moito máis.
Desde logo.
As chinchetas representan avistamentos de Papá Noel na área triestatal.
Centros comerciais, eventos de Nadal…
Non poden ser todos Papá Noel, se existe de verdade.
- Bob cre que son os seus axudantes. - Diluiría a súa marca.
Atopaches ti algo?
Comprobei a lista de chamadas de miña nai,
mais non puiden atopar nin chamadas nin mensaxes dun Papá nin dun Noel.
Vale, á de tres. Un, dous, tres!
- A casa de bonecas de abuela. - Vaia!
- É preciosa. - Está ben?
- Lográchelo. - Moi ben, mamá e papá!
Grazas.
Ata lle puxeron luces de Nadal.
É cultural.
Iso espero.
É impresionante.
Realmente impresionante.
Grazas.
Charlotte! Temos outro problema.
Atopamos o teu papel con cabeceira falso de Papá Noel, así que investigamos.
Grant aínda cre en Papá Noel,
- mais eu teño as miñas dúbidas. - Onde foi?
Mirouche o teléfono e cre que Papá Noel non recibiu a túa mensaxe.
Decidiu demostrar que Papá Noel é real
e volver onde Papá Noel esperaría atopalo.
A casa?
Grant?
Os pastores non o viron. Talvez Papá Noel.
Eu irei á estación.
Por se acaso.
- Ven con Papá… - Perdón.
- Viu este rapaz? - Hoxe non, grazas a Deus.
Non… Non o viu?
- Hai un par de días. Hoxe non. - Grazas. Perdoe.
Vamos.
Char.
Chamei o xefe de policía. Estano buscando, oíches?
Prométocho. Este neno é un ninja. É…
- Mi madriña. - Que?
É un guerreiro ninja. Xa sei.
- Confía en min. Xa sei. - Vale.
- Onde imos? - Todo recto.
Char, ti podes. Vémonos na casa.
- Quérote. - Quérote.
- Ola. - Ola. Ese é meu fillo.
- Canto tempo leva aquí? - Non moito. Démoslle miso.
- Ah, vaia. - Non.
Foi un pracer.
Non nos visita moi a miúdo un verdadeiro ninja.
É moi amable. Grazas.
- Mamá? - Mono Bob tiña fame?
Morría de fame.
Papá Noel recibiu a túa mensaxe. Non te preocupes.
Papá Noel é real, non si, mamá?
- Ti que cres? - Quero crer, mais necesito probas.
Tes regalos a mañá do Nadal.
Beatrix di que iso non abonda. Pódennolos dar nosos pais.
Di que necesitamos probas reais, coma unha mostra de pelo ou ADN.
Cres ti nel?
- Creo. - Víchelo algunha vez?
Adoitaba adormecer antes de que chegase.
- Mais sigo a mirar e ter esperanza. - Si?
Xúralo?
Podemos pór as noticias?
- Vale. Vamos. - Noticia de última hora no Canal 50.
A nosa reporteira de tecnoloxía, Michelle, tráenos a noticia.
- Cóntanos. - Grazas, Jim.
Tras o vídeo viral "Aspirador da morte",
no que estala en chamas o famoso aspirador de StarTech,
descubriron que a empresa os enviaba a pesar de erros de deseño.
Advertinos.
Conxelaron os activos da empresa, que se enfronta a demandas
que a poderían obrigar a declararse en bancarrota.
Ou sexa, vai ser un Nadal triste para os empregados de StarTech.
Pasou algo horrible. StarTech colapsou.
- Está en todos os telexornais. - Que me dis?
- En serio? - Si. Rob non ten nin idea.
Metín o noso fondo de emerxencia na casa que lle encanta a Rob.
Non hai máis cartos. E agora vou perder o traballo seguro.
- No momento xusto. - Meu Deus, Charlotte. Síntoo moito.
De verdade que o sinto.
Sabía que pasaría algo así. Sempre pasa.
A inmobiliaria en Salt Lake abre ata as cinco.
Necesitan a firma orixinal para anulalo.
- Se saio agora, aínda chego. - Non podes marchar.
É Noiteboa, e perderás a obra.
Non teño opción. Só son realista.
Non, sempre temos opción.
Agradezo a túa positividade,
mais non todo nos sae ben a todos.
Tampouco a min me sae ben todo.
Vamos, Jackie. Telo todo. Tes a casa.
Tes o Sr. Xenio Modelo de Fitness. Os teus fillos son incribles.
Unha é listísima, e o outro está por aí salvando o mundo.
Salvando o mundo?
Char…
Non o digo con envexa. Paréceme marabilloso. Merécelo.
Mais algunhas rapazas lógrano e outras non.
Volverei máis tarde esta noite. Vémonos na obra.
- Ola. - Ola.
- Como está? - Ben.
Vale. Onde vas?
- É unha longa historia. - Polo de StarTech?
- Sábelo? - Está por toda a Internet.
Tanto tempo invertido e acabouse, así sen máis.
Parabéns.
Parabéns?
Era algo temporal. Lémbraste? Sempre te prometiches que…
Axudaba a pagar a comida e o alugamento.
Mais non te inspiraba.
Atoparemos unha solución. Mira o lado bo. Tiñas razón.
Si? Sobre que?
Dixéchesme que non comprase a casa.
Foi intelixente.
Síntoo, cariño.
- Por que? - Este non era o plan.
Eu era a que tiña todo o potencial.
- E mírame agora. - Que te mire?
Cariño, escoita. Sei que non son boas novas,
mais teño fe. Todo vai saír ben.
Si, mais non sae nada ben.
A verdade é que non.
E cada ano lembro
todo o que quería facer por ti, por nós.
E iso queda resaltado por un signo de exclamación chamado Nadal.
Quérote.
- Onde vas? - Facer algo sensato.
Escoitaron: "Cancela o Nadal." Na actualidade financeira,
Star Tech cae en picado xusto a tempo para as vac…
Que susto me…
Estou morta?
- Está ben, señora? - Rose.
Menos mal que non es real.
Ah.
Perdoa. Ía á cidade prepararme para a obra.
- Vale. - Es a amiga de Jackie?
Son. Patinei no xeo.
Alegrámonos de que esteas a pasar tempo con Jackie.
Gústalle a compañía, sobre todo nesta época.
Aparquei alí. Esperarei a que volvas á estrada.
Todo vai ir ben. Conduce con coidado.
Queredes ver a Papá Noel?
- Si! - Xa veremos.
Por Deus, un pouco de emoción.
Vamos, pequeno ninja. Non queremos facer que Val chegue tarde.
Teño que atopar a Bob.
Seguro que aparece. Sabes que lle gusta agacharse.
Si. É certo. Ben pensado, papá.
- Estará alí a estrela? - Estará. Vale? Prometido.
Alegrámonos de que esteas a pasar tempo con Jackie.
Gústalle a compañía, sobre todo nesta época.
PODEMOS CAMBIAR O MUNDO
FONDO EN MEMORIA DE DANIEL JENNINGS
Daniel sempre quixo ser inventor. Esperaba poder cambiar o mundo.
Oxalá estivese aquí.
Oh, non.
Non é algo para pór nunha carta de Nadal.
FUNDACIÓN DANIEL JENNINGS EN HONOR DO SEU FILLO
Si.
Cando aconteceu o que aconteceu,
afectou moito á nosa familia.
Ese ano non enviei un boletín porque…
Mais despois deime conta de que tiñamos que crear algo.
Para manter vivo o seu recordo.
Así que creamos unha fundación no seu nome.
E escribino na carta coma se o tivese feito todo el.
Porque…
dalgunha forma, así foi.
Quéroche mostrar algo. Mais teste que abrigar, vale?
- Vale. - Ben.
Este era o gran soño de Daniel.
É real.
Estás a ver o primeiro globo propulsado só por enerxía solar.
A volta ao mundo en 80 días sempre foi o conto para durmir favorito de Daniel.
Liámolo case cada noite.
En casa.
No hospital.
Prometinlle que algún día construiría un globo para darmos a volta ao mundo.
E tiña que ser respectuoso co medio ambiente
porque iso era moi importante para el,
así que fixen que funcionase con enerxía solar. Vaia loucura, non si?
Non. Non é ningunha loucura.
E o globo vai ser a Estrela de Belén.
Así asegurámonos de que Daniel forme parte do Nadal.
Iso é o que vin no ceo.
- A estrela ilumínase. - Si.
Rose estívome axudando.
Fixo unha proba a noite que chegastes.
Mono Bob.
- Queremos unha mazá! - Si, hainas alí.
Están alí. Vamos. Unha para cada un.
- Vaia! - Con lascas!
Eu quero M&M!
- Grazas. - Que pediches? Lascas?
- Lascas. - Coidado.
- Papá, unha para ti. - Unha para min?
- Vasme dar un pouco, non? - Non.
Vale.
Ben.
Vale, Char.
Grazas.
- Abur, Mono Bob. - Abur. Divírtete.
Grazas.
Boa sorte.
Que?
Que pasa?
Non.
As baterías están cargadas. Pásalle algo ao panel de control.
Charlotte.
- Estás ben? - Non.
Tivemos problemas esporádicos durante os voos de proba.
- Cría que estaba todo amañado. - Necesitas unha enxeñeira.
Claro. Si.
Podo solucionalo.
Algún indicio de Papá Noel?
Vale. Debería funcionar.
- Déixaos por seguridade. - Non son para comer patacas fritas?
Son, mais tamén nos axudarán a voar isto.
En serio?
O aspirador da morte ardeu polo mesmo.
Descarga electrostática. Canalizan a acumulación de electróns do aire seco
e evitan un curtocircuíto.
- Confía en min. - De acordo.
Funcionou.
Vale.
Vémonos na obra.
Queres que te leve?
Hai sitio para min e mais este mono sinistro?
Que chistosa es.
Tomade.
Coidado.
Vale.
Menos mal que Mono Bob fixo que Grant puxese a nosa dirección no GPS.
Salváchesme o Nadal, Char.
Ti salvaches o meu.
Por certo,
non sei por que estas luvas aínda non triunfaron.
O márketing é pan comido.
Espétaslle aí o logo dun equipo e…
- E que? - Chámase promoción de marca, rapaza.
Á xente encántalle iso. Gañarías unha fortuna.
Vale.
Mira, a nosa casa.
Esquecemos subir a escaleira. Vouna recoller.
Meu Deus.
Perdemos altitude polo peso da zorra.
- Mi madriña. - Deberiamos aterrar.
Quero crer, mais necesito probas.
- Verás… - Deberiamos aterrar.
- Mono Bob ten unha idea. - Mono Bob?
Aumentarei a velocidade do ventilador.
- Que? Por que? - Non imos aterrar.
Aínda non.
Non podemos voar sobre a praza maior
cunha zorra colgando de nós sen Papá Noel.
Tes razón.
Agarda.
Que diaños fas?
Crer.
Meu Deus. Coidado.
Podes facelo.
Non creo que poida.
Charlotte!
Estou ben.
Char, deixa que aterre.
Non. Mantén o rumbo fixo.
Vale.
E voa directamente sobre o público.
Papá Noel está chegando á cidade.
Pastores que viven no campo…
É hora de dar por concluída a nosa investigación.
Necesitamos máis tempo, Bea.
Queres crer, non si?
Quero, Grant, mais son así.
Recoiro.
- Bea. - Que?
É…
Vaites.
Papá Noel!
Mi madriña.
Bo Nadal a todos!
É Papá Noel!
Está aí Grant Sanders?
Son eu!
Mono Bob está voando!
Bo Nadal a todos. Pasade unha boa noite!
Baixémoste, Papá Noel.
Vale.
Ben, rápido, solta a zorra.
- Está enganchada. - Vaia.
Deixa que te axude.
Vale.
Sei o complicadas que poden ser as zorras voadoras.
Vale.
Xa podes marchar.
- Grazas pola súa ax… - Grazas a ti, Charlotte Sanders.
De nada.
Un momento. Como sabe o meu nome?
Bo Nadal, Danny.
Teño unha mensaxe urxente para todos os nenos.
Xurdiron novas probas na miña investigación sobre Papá Noel.
O meu consello é que creades
porque el aínda cre en vós.
A ver, quen me axuda a facer deste o mellor Nadal de todos?
Felices Festas da familia Sanders e mais a familia Jennings.
Converteuse na nosa nova tradición.
Chegamos á casa de miña irmá a tempo para a noite de Aninovo.
Jackie e eu montamos un negocio coa Miga-Luva.
A nosa primeira clienta foi Mariah Carey.
Adeus ás migas de galleta.
Co obxectivo de ser superheroes,
os nenos reciben clases de karate de Valentino.
Os Jennings cumpriron o seu soño
de voar recadando fondos para a organización benéfica de Daniel.
E nós tamén cumprimos o noso. Compramos a casa.
Mais sabedes que? Será para a nosa familia esplendorosa.
Que queredes que vos diga?
O Nadal con Jackie é unha experiencia que che cambia a vida.
Subtítulos: Lorena Pereiras