Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
[pogodna muzyka]
BIULETYN RODZINY JENNINGSÓW
[kobieta] Biuletyny świąteczne według wielu ludzi są ckliwe i staromodne.
[Święty Mikołaj] Ho, ho!
[kobieta] Ale w naszej rodzinie to długoletnia tradycja, więc zaczynamy.
[klikanie klawiatury]
„Drodzy przyjaciele, krewni i współmieszkańcy Ziemi.
Po rocznej przerwie wracamy,
aby opowiedzieć wam, co słychać w rodzinie Jenningsów.
Życie gna jak szalone,
ale tak już bywa, gdy człowiek bawi się wyśmienicie.
[prycha z niedowierzaniem]
Nasza dziesięcioletnia córka Beatrix
stała się najmłodszą studentką przyjętą na Uniwersytet Harvarda.
Nasz syn Daniel
wciąż pracuje nad tym, aby zapobiec kryzysowi humanitarnemu w Afryce.
Buduje też system oczyszczania wody,
który zapewni świeżą i czystą wodę tysiącom ludzi.
[prycha]
Moja lepsza połowa,
Valentino, prowadzi uznaną szkołę karate.
Reżyseruje też doroczne przedstawienie bożonarodzeniowe,
największe wydarzenie roku w Hadley Falls.
Jeśli chodzi o moją skromną osobę,
moja ciężka praca w końcu się opłaciła.
Sprzedałam Jennings Aviation i przeszłam na wcześniejszą emeryturę.
Zawsze szukam nowych przygód.
Obecnie pomagam Danielowi promować zieloną energię
i zabieram rodzinę w podróż dokoła świata balonem zasilanym energią słoneczną”.
Serio? Kto wysyła biuletyny świąteczne?
Ile można znieść?
[szelest papieru]
Nieważne. Znam odpowiedź.
[pogodna muzyka]
Ja nigdy bym nie wysłała takiego biuletynu.
Dlaczego?
Osiągnięcia mojej rodziny nie są warte publikacji.
To moja najmłodsza córka, Dora. Słodziak.
[szelest peleryny]
Ale dzięki Marvelowi jest przekonana, że posiada supermoce.
[Dora stęka z wysiłku]
Supersiła?
Możemy wykreślić z listy. Nieważne.
Wsiadajmy do auta.
Mam prośbę. Uprzedź, jak znów będziesz chciała latać.
Dobrze, mamo.
[kobieta 2] Wszyscy myślą, że ich dzieci są wyjątkowe.
Ale bez przesady.
[krzyczy ze strachu]
[chłopiec] Mianuję Boba drugim pilotem.
- Urodzony nawigator. - [kobieta 2] Jest też Grant.
- [pogodna muzyka] - [trzaski]
[kobieta 2] Ma się za wojownika ninja.
A jego jedynym przyjacielem jest wypchana małpka Bob.
Serio musimy jechać do cioci Stacy?
To rodzina. Są święta.
Czemu nie pojedziemy do Jackie?
- Do kogo? - Do twojej kumpeli z tego biuletynu.
Chyba są fajni.
Jesteście przyjaciółkami?
[prycha] Nie. Kiedyś byłyśmy.
- Dawno temu. - Chcę polecieć jej balonem.
[z przekąsem] Powiem ci coś o mojej psiapsiółce, Jackie.
Chętnie bym wpadła do niej z nieproszoną wizytą
i zobaczyła prawdę o jej wymyślonych…
Nieważne.
Wpisz nowy adres cioci Stacy i nie ściągaj gier.
Co?
Tak.
[kobieta 2] To mój uroczy mąż, marzyciel.
NA SPRZEDAŻ
[kobieta 2] Widząc dom na sprzedaż, myśli, że to szansa do zarobienia dużej kasy.
- Spójrz. - On marzy, ja się martwię.
Nie stać nas na ten dom.
- Weźmy z konta kryzysowego. - To skok w nieznane.
To forsa na czas kryzysu: utratę pracy, powódź albo… zombie?
[cmoknięcie]
Twoje antyokruchowce się przyjmą.
Tylko trwa to dłużej, niż myśleliśmy.
Trochę.
Co powiedział John Lennon? „Życie się toczy, gdy snujesz inne plany”.
[kobieta 2] Ja zrezygnowałam z marzenia o byciu sławną wynalazczynią.
POKÓJ TESTOWY
Jestem inżynierem w StarTech Industries.
Gdy jakiś towar zawodzi, jak nasz płonący odkurzacz,
który Tygodnik Konsumencki nazwał „nośnikiem śmierci”,
to do mnie dzwonisz, żeby posprzątać… Och!
- [stukot kroków] - [głośny syk]
Dobra.
[trzask bagażnika]
[po włosku] Andiamo.
Hm… Bob chyba nasikał w samochodzie.
Ohyda. A jeśli mam superwęch?
To będzie dla mnie straszne.
- Czeka nas długa podróż do mojej siostry. - Tak.
Świąteczny pociąg Sandersów w końcu rusza ze stacji.
Ciuchcia!
[kobieta 2] Są postępy. Tylko dwie godziny spóźnienia.
Hamuj!
- [pisk hamulców] - [Dora krzyczy]
- Chłopie. - Przypomniałem sobie.
Nie mówiliśmy Mikołajowi, dokąd jedziemy.
A jeśli nas nie będzie i da prezenty dzieciom sąsiadów?
Po pierwsze, nie krzycz: „Hamuj”. Po drugie, Mikołaj wie.
Skąd wiesz, że wie?
- Zadzwoniłam do niego. - Rozmawiałaś z Mikołajem?
Grubas i ja jesteśmy kumplami.
Ziomuś.
Nie rób tego przy ludziach. Dobra.
[pogodna muzyka świąteczna]
OPUSZCZASZ ARIZONĘ. BĘDZIESZ TĘSKNIĆ!
NAJLEPSZE ŚWIĘTA W ŻYCIU
Czy to…?
PIĘĆ DNI DO ŚWIĄT
Świąteczny Biuletyn Jenningsów. Rok temu nie przysłali.
- Ciekawe, jak się mają. - Stamtąd się nie dowiesz.
To jakiś absurd!
To biuletyn świąteczny. Zawsze są…
Próżne? Pyszałkowate?
Bardzo pozytywne.
Nie przeszkadza ci, że zmyśla te niedorzeczności,
a potem je przesyła „współmieszkańcom Ziemi”?
„Życie jest niesamowite”.
Skąd wiesz, że zmyśla?
Bo taka jest. Raz mówiła, że przyjaźni się z Mariah Carey
i że Mariah miała u nas zaśpiewać, ale jej autobus złapał gumę.
Mówiła też, że trzy razy się jej oświadczałeś.
[parska cicho] To niedorzeczne.
Tylko raz.
Żartuję.
Bronisz jej, bo gdy ze sobą chodziliście, graliście covery No Doubt.
- Nie covery. - Nazywaliście się Total Certainty.
- Graliśmy oryginalne utwory. - Brzmiały jak No Doubt.
Posłuchaj.
Nikogo nie bronię,
ale to, że Jackie nieco koloryzuje, nie oznacza…
Nikt nie ma tak cudownego życia, tak idealnego, tak „wyśmienitego”.
Gdy mówisz „nikt”, myślisz „my”?
- Rob. - Daj znać, kiedy cię zmienić.
[piosenka „We Wish You a Merry Christmas”]
[kobiecy głos] Za kilometr skręć w prawo.
- [piosenka cichnie] - [eteryczna melodia]
Myślałem, że twoja siostra mieszka bliżej.
- Mamy prawie północ. - Rzeczywiście jakoś daleko.
[kobieta 2] Czy to jej dom?
- Ładny. - [Rob] Żartujesz?
Widziałaś Mikołaja? Miał prawdziwe sanie.
[łagodna muzyka instrumentalna]
Wow.
Stacy chyba wygrała na loterii.
Mówiła, że nowy dom jest ładny, ale nie sądziłam, że aż tak.
Zostańcie w aucie.
Pisałam, że się spóźnimy. Oby jeszcze nie spali.
[trzask drzwi]
[głos Mikołaja w dzwonku] Ho, ho!
- [trzaski elektryczne] - [głos zacina się]
O nie.
Cholera.
Charlotte Sanders?
Jackie Jennings?
Boże. Robbie, mój rockman.
Cześć, Jax.
Co tu robicie? Zespół się reaktywuje?
Też miałam o to spytać. To nie dom mojej siostry Stacy?
Nie, głuptasie. To mój dom.
Na pewno wpisałaś właściwy adres?
Oczywiście. Czekaj. To nie ja go wpisałam…
Niespodzianka!
Wesołych świąt, mamo.
Ale się zakradł. Rozumiem, że jest z wami.
Nie na długo.
Nie masz pojęcia, w jakie kłopoty ty i ta małpa wpadliście.
Mówiłaś, że chętnie złożyłabyś Jackie nieproszoną wizytę…
- Dość. - [Jackie] Tak mówiłaś?
Teoretycznie.
To bardzo miłe, Char.
Od lat piszę w biuletynie „wpadajcie, kiedy chcecie”
i nikt nigdy z tego nie skorzystał.
Właściwie to założyliśmy się z Valem
i za to, co właśnie wygrałam, Mikołaj przyniesie mi rózgę.
[szeptem] Rozumiesz?
Spróbuję sobie wyobrazić.
Głupio wyszło. Przepraszam, że cię obudziliśmy.
Przepraszam za zamieszanie. Miłej nocy.
Dokąd ty się wybierasz?
Do siostry.
O tej porze? Nie sądzę.
Idźcie po walizki. U nas jest dużo miejsca.
Nie.
To tutaj? Bardzo chce mi się siusiu.
Mnie też.
I mnie.
Dobrze. Wyjedziemy z samego rana.
Jasne. Po śniadaniu. Musicie poznać moją rodzinę.
[Jackie] Wchodźcie.
Tu jest jak w rezydencji Wayne’a.
[pogodna muzyka]
DĄŻ DO CELÓW
Ma szlaban do końca życia?
Twierdzi, że to pomysł Boba,
który, nawiasem mówiąc, ma własny pokój, większy niż nasze mieszkanie.
- Potrzebuje przestrzeni. - [pukanie]
Hej. Pamiętam, że Robbiemu marzną palce u stóp.
- [tupanie] - [Jackie chichocze]
Jestem tuż obok.
Jeśli będziecie czegoś potrzebować, pukajcie, dobrze?
Robbie, zobacz, co znalazłam.
Wtedy wygraliśmy Bitwę Zespołów.
Byliśmy świetni.
- Pamiętasz? - Tak. To było dawno temu.
[wzdycha] A czuję, jakby to było wczoraj. [chichocze]
Dobra. Prześlicznie.
Dobranoc, Robbie.
Dobranoc, Jax.
Boże. „Jax”. „Robbie”. Pieszczotliwe zdrobnienia?
Myślałam, że tylko się ze sobą bujaliście.
Tak było.
Ale Jax… Jackie… Jacqueline…
była moją pierwszą dziewczyną ze studiów.
[Charlotte] Mhm.
[Rob wzdycha]
[łagodna muzyka instrumentalna]
[Charlotte] No dobrze.
[Rob wzdycha]
Co w niej widziałeś?
Boże.
Nie wiem.
Byłem młody, wychowany pod kloszem,
a ona mądra, szalona i spontaniczna.
Zawsze była gotowa na wszystko.
Też jestem spontaniczna i gotowa na wszystko.
Tak?
- Tutaj? - Jasne.
[cmoknięcie]
- Teraz? - Czemu nie?
Nie ufam twoim motywom.
- Co to znaczy? - Zachowujesz się podejrzanie.
Rozumiem.
No dobrze. [stęka cicho]
Dobranoc, panno Spontaniczna.
- [łagodna i pełna napięcia muzyka] - [łóżko drży i trzeszczy]
Chyba wygrała zakład.
[trzeszczenie coraz głośniejsze]
[Charlotte] Ups.
Tak wygląda lepiej.
Serio, Charlotte?
Nic nie zrobiłam. Samo spadło.
[Rob] Jasne.
[łóżko znów trzeszczy]
CZTERY DNI DO ŚWIĄT
[pogodna muzyka instrumentalna]
- [wrzeszczy] - [drzwi otwierają się]
[głośne kroki]
[Grant głośno krzyczy]
Tu jesteś, kolego. Przepraszam, mamo.
Bob lubi patrzeć, jak śpisz.
- Gdzie są wszyscy? - W kuchni.
Możemy poszukać auta dopiero po śniadaniu?
Jasne. Chwila. Jak to „poszukać auta”?
[piosenka „Snow”]
Próżny trud, Nanook.
[dyszy] Jak to? Musimy jechać do mojej siostry.
Już z nią rozmawiałem. Są bardziej zasypani niż my.
Odwiedzimy ją w sylwestra.
Chodź. Jackie i Val zrobili pyszne śniadanie.
Dobrze. Ale potem wracamy do domu.
Na nartach, łańcuchach lub psim zaprzęgiem.
[Jackie dyszy]
Spróbuj się nie gapić.
Czemu miałabym się ga…
[piosenka „O Holy Night”]
Charlotte Sanders. Miło cię w końcu poznać.
Jestem Valentino Miguel Garcia Jennings.
Świeżo wyciśnięty.
[Charlotte] Mm.
- [po hiszpańsku] Niedobry? - [po hiszpańsku] Dobry.
[po angielsku] Pyszny jak twoja klata… Jak smak lata.
Chciałbym porozmawiać o twojej pracy doktorskiej.
Znasz moją pracę?
Czytam ją naszej Beatrix przed snem. Oboje jesteśmy zafascynowani.
[chichocze nerwowo]
[głośne siorbanie]
Kochanie, to jest Beatrix.
[szelest papieru]
Znalazłam kilka błędów w obliczeniach.
Kochanie, co ci mówiliśmy?
- „Nie poprawiaj gości”. - Mhm. To nasz geniusz.
Urocza. Ale tam nie było błędów.
[Jackie] Naleśniki gotowe.
Najpierw Dora.
Proszę, skarbie.
Mamo, ciocia zrobiła naleśniki w różnych kształtach.
Tak jak ja.
Nie. Te wyglądają jak prawdziwe.
- A moje? - Nie jak Super-Dora.
[Grant] Ciociu Jackie, wujku Val.
Bob chce podziękować za waszą gościnność.
Nie jest przyzwyczajony do tak… uprzejmego traktowania.
Człowiek czy małpa, gość to gość.
Dla mojego króla rock and rolla.
[śmiech] Co?
Niesamowite. To korona.
Mamo, co tak waliło w nocy?
[chichocze] Ciocia Jackie i wujek Val przesuwali meble.
- [Val] Mm. - To coś dla dorosłych.
Wy nie przesuwacie tak mebli w nocy.
Uu!
[waha się]
Hmm… [chrząka]
My… przesuwamy meble cały czas. [chichocze]
Tylko że robimy to po cichu.
Ale to nie znaczy, że meble się nie przesuwają
i że się nie przesuwają bardzo dobrze.
Jądro atomu.
Dla dziewczyny, która nauczyła mnie podstaw fizyki.
Wasza matka była najlepszą studentką na uczelni.
Bez jej pomocy nie skończyłabym studiów.
A właśnie, Robbie, pytałeś ją już?
O co?
Cóż… [chrząka]
Jaqueline zaprosiła nas na święta.
Tak. Będzie wspaniale, Char.
Pogadamy i spędzimy trochę czasu we dwie.
- Tak dawno się nie widziałyśmy. - To bardzo miłe, ale nie możemy…
Święta z Jackie odmieniają życie.
Proszę, mamo.
Ja i Bob chcemy zostać. Proszę.
Cóż…
To zależy od taty. Rob?
[parska nerwowo]
No to załatwione. Bo Robbie już się zgodził.
Hej!
- [dzwonienie] - Słyszeliście?
- Słyszałem. - Dzwonki.
- [Dora] Dzwonki sań! - Słyszę.
[naśladując Boba] Ja też słyszałem. [śmiech]
W skarpetach są listy. Czy to nie wspaniałe?
Ten jest zaadresowany do Theodory Sanders.
Od tego jest zdrobnienie „Dora”? Myślałam, że od „urocza”.
I Grant.
- Naprawdę? - [Jackie] Mhm.
I jeszcze jeden dla Boba Sandersa. Chodzi o małpkę? [chichocze]
Ciekawe, od kogo są.
[szelest papieru]
[Grant] Od Mikołaja!
- [Jackie bierze głęboki oddech] - [Grant] „Drogi Ninja Grant”.
Ale komin był zamknięty.
„Podobno spędzasz święta z rodziną Jenningsów.
Dostarczę twoje prezenty do ich domu.
Wesołych świąt. Mikołaj”.
Najlepsze święta w życiu.
Jak mogłeś się zgodzić? Teraz tu utknęliśmy.
To nie górska przełęcz. I nie zgodziłem się.
Powiedziałem, że nie mam nic przeciwko.
Do Wigilii zostały trzy dni. Wypogodzi się i wrócimy do domu na czas.
Po co?
Czemu nie możemy zostać tutaj?
- [Charlotte prycha] - Prawdziwy powód jest taki, jaki myślę?
Mówisz o sobie i Jackie?
[prycha] Nie bądź śmieszny.
Jesteś pewna?
Zrozumiem to.
Jestem pewna. Nie boję się Jackie.
W porządku. Chciałem tylko ci pomóc.
Nie trzeba.
[parska cicho]
[wzdycha]
[cmoknięcie]
W takim razie o co chodzi?
Chodzi o biuletyn?
- [z zawahaniem] Jaki biuletyn? - No weź.
- Sądziłaś, że to bzdura, a tak nie jest. - Nie wiemy, czy to nie bzdura.
Kochanie, rozglądałaś się? Nie mówię o pożeraniu wzrokiem Valentina.
- Nie pożerałam go. - Jasne.
„Pyszny jak twoja klata”? Urocze.
[wzdycha] Byłam skołowana.
- Ale ty jesteś seksowniejszy niż on. - Mm.
- [cmoknięcie] - [Rob] Mhm.
[wzdycha] Rozejrzałam się. Coś tu nie gra. Tylko nie wiem co.
Widziałeś, jak szybko wymyśliła te listy?
A co z jej synem Danielem, którego tu nie ma?
Czytałaś biuletyn. Jest w Kosowie czy gdzieś.
Mhm.
PHOTOSHOP DLA OPORNYCH
ROZDZIAŁ 9 – ŁĄCZENIE OBRAZÓW
Wiem, że to spontaniczne i szalone,
ale to bardzo mili ludzie.
Może udawaj, że dobrze się bawisz.
- Udawaj, że odwiedzamy moją mamę. - Co powiedziałeś?
Może udawaj, że dobrze się bawisz.
- Masz rację. - Tak?
Bądźmy spontaniczni.
[łagodna i pełna napięcia muzyka]
[Charlotte] Może to akurat prawda.
Ale co z resztą?
[mechaniczne kliknięcie]
Więc studiujesz na Harvardzie.
Tak.
Szach.
[głuche tąpnięcie]
Szach-mat.
[Charlotte] Mała jest niezła.
Dobrze. Niech będzie.
Mariah Carey?
Hmm.
[szelest papieru]
[Charlotte] Stemple.
- Niech się cieszą. - [pisk markera]
[stukot kroków]
Pani Sanders?
- Grant mówił, że pracuje pani w StarTech. - [z zaskoczeniem] Owszem.
Nie wiem, czy ma pani jakieś akcje, ale finansista Ken Griffin
pozbywa się swoich.
Lepiej niech pani sprzeda, póki można.
Ale z ciebie słodziak.
- Traktuje mnie pani protekcjonalnie? - Nie.
Może jestem niskiego wzrostu, ale mam wysokie IQ.
- Beatrix, nie onieśmielaj gości. - Nie onieśmieliła mnie.
- Możemy wziąć wasze auto? - Przecież jest zasypane.
Widzisz? Było zasypane.
Podjazd jest podgrzewany. Śnieg szybko topnieje.
A do odśnieżania ulic mamy tu prawdziwych mistrzów.
Jedziemy po choinkę.
[piosenka „O Christmas Tree” w wersji jazzowej]
O rety! Piękne, twarde igły.
- Ta jest ładna. - [Jackie] Mhm.
Mocny drąg.
Jest niezły.
- [Rob] Bardzo twardy. - [Charlotte] Klei się.
Ta nie jest jakaś olbrzymia?
- Val lubi hucznie świętować. - O kurczę.
Inspirujesz mnie, mi amor.
- [oboje mruczą] - [cmoknięcia]
- Już dobrze! - [oboje chichoczą]
Kotku, nie na straganie.
[głośne cmokanie]
- Inspiracja. - [Rob] Charlotte.
- [wzdycha] Au! - [Charlotte] Au!
Możesz… Zaczekaj. Chwila.
- [darcie] - [Rob stęka z bólu]
To żywica.
Z drzewa.
[chichoczą]
- [Charlotte] Nic ci nie jest? - [mężczyzna] Ho, ho!
[Grant] Mikołaju!
[radośnie] Witajcie, dzieci. Wesołych świąt.
Dzięki, że przysłałeś listy.
Listy.
[głośne siorbanie]
Ach, oczywiście! Jasne. Listy. Nie ma za co.
Byliśmy mile zaskoczeni, że znaleźliśmy je dziś pod poduszkami.
Wspaniale!
Cieszę się, że dotarły bez szwanku. Wesołych świąt.
Mój list nie był pod poduszką.
Właśnie.
O rety!
Co to jest?
Och. Nic takiego.
Antyokruchowe rękawice. Jeden z wynalazków Charlotte.
No tak! Na studiach wymyślałaś różne fajne gadżety.
Jak działają?
Dzięki ładunkowi elektrostatycznemu odpychają okruszki.
Po co rękawica odpychająca okruszki?
Kiedy jesz przekąski… Mniejsza o to. [śmiech]
To znaczy… Mniejsza.
Daniel zawsze chciał być wynalazcą.
Miał nadzieję, że zmieni świat.
To tylko rękawica. Głodu na świecie nie zlikwiduje.
Skoro mowa o Danielu, to musisz być z niego bardzo dumna.
[wzdycha] Jest inspiracją.
Szkoda, że go tu nie ma.
Ale wszystko ma swój cel, Charlotte.
Twoja rękawica też.
Gdy Bóg daje ci dar, podziękuj, korzystając z niego.
- Piękne. - Kocham cię, skarbie.
Uwaga.
Trzymaj.
Opuszczam.
- [świst liny] - [donośny łomot]
- To się wypoleruje. - Tak.
[pogodna muzyka świąteczna]
- [Jackie] Przyszła poczta? - Tak. Przyniosę ci.
Co?
[szeptem] Rob.
[chichocze nerwowo]
Dziękuję, Char.
[wzdycha]
Miałeś ostatnio kontakt z Jackie?
Poza otrzymywaniem jej biuletynu?
Ja? Nie. Dlaczego?
Tylko pytam.
- Coś ci jest? - Skąd ten pomysł?
Hmm.
[pogodna muzyka świąteczna]
- [Grant] Mogę jedno? - [Grant] Zapomniałem, że dobrze gotujesz.
- [Jackie] Wiesz, że lubię piec. - [Rob] Wszystko sobie przypominam.
[Grant] Też chcę ciasta.
- Co za uczta! - [niewyraźne rozmowy]
- Mogę? - [Val] Tak.
- [Charlotte] Dla ciebie. - [Rob] Masowałaś indyka godzinami?
[Charlotte] Częstujcie się ciastkami.
- [Beatrix] Mama robi najlepsze ciastka. - [Rob i Jackie chichoczą]
Musisz spróbować. Jest pyszne.
Jesteś niesamowita. Jak ty to robisz?
- Wspaniała kobieta. - [Val] To prawda.
[w tle odtwarzana piosenka „Santa Baby”]
[wzdycha głośno]
[syk wody w kranie]
Charlotte Sanders.
Chodź. Napij się ze mną.
Z chęcią.
Chodź.
Siadaj.
[Charlotte wzdycha głośno]
- Tak. - Spróbuj. Jest trochę… Och.
- No spoko. - [śmiech]
[szeptem] Może więcej?
- Coś się stało? - Nie. [chichocze nerwowo]
To znaczy…
Śmiało. Mów.
[z wahaniem] Tak się zastanawiałam, czy Jackie czasem mówi o Robie?
- Nie. - Nie.
- Nie. Czemu pytasz? - Z ciekawości.
Boli cię, że Rob i Jackie znów są razem.
Nie wiem. Może trochę.
A tobie to przeszkadza?
Nie. Cieszę się, gdy mężczyźni doceniają urodę mojej żony.
Myślisz, że Jackie podoba się Robowi?
Czy ja podobam się tobie?
Jasne. [chichocze nerwowo] Jesteś przystojnym, wspaniałym mężczyzną.
Czemu pytasz?
Chcę ci pokazać, że dwoje ludzi może czuć do siebie pociąg
i nie musi to nic znaczyć.
Och.
A ja się tobie podobam?
Nie.
Och…
Spójrz na to.
Święty Mikołaj.
Według traktatu z 1934 roku
„Santa Claus Is Coming To Town” Cootsa i Gillespiego
jego zadaniem jest przynoszenie zabawek grzecznym dzieciom.
W swoich badaniach
nie znalazłam związku między niegrzecznym zachowaniem
a liczbą otrzymanych zabawek.
[kliknięcie]
Najważniejszym czynnikiem jest sytuacja finansowa rodziców.
To nie ma sensu.
Chyba że prawda jest bardziej okrutna.
Wspólnie to udowodnimy.
Co udowodnimy?
Że Święty Mikołaj nie istnieje.
Nie wiem, Beatrix.
Bob i ja jesteśmy pewni, że istnieje.
Widzę, że trzeba was dodatkowo przekonać.
Słuchajcie uważnie.
[łagodna i pełna napięcia muzyka]
[cichy trzask drzwi]
[szelest papieru]
[trzask drzwi]
- [brzdęk] - [łomot]
Val? Chodź tu szybko.
Co jest?
[stęka z zimna]
- [po hiszpańsku] Co się stało? - [po angielsku] Usłyszałam hałas.
Musiałaś zostawić otwarte okno.
- [trzask drzwi] - Och!
[szczęk zamka]
To tylko podmuch wiatru.
[piosenka „Dance of The Sugar Plum Fairy”]
[oddycha głośno]
Nie.
[wrzeszczy]
[głuche uderzenie]
Głupi bałwan.
[dyszy]
O nie! Uwaga!
[krzyki]
Uwaga!
Nie!
Cięcie!
- Opuść ją. - [kobieta] Jesteś cała?
TRZY DNI DO ŚWIĄT
Musicie to robić delikatnie, jakbyście pieścili kobietę.
[w oddali kościelne dzwony]
Kiedyś.
Gdy anioł wlatuje, musicie patrzeć w górę na gwiazdę.
Mi amor, zdążymy z tą gwiazdą?
Oczywiście. To będzie najlepsza gwiazda świata.
Jasne? Może z wyjątkiem tej prawdziwej.
[cmoka]
Och.
Dobra. Dziesięć minut przerwy, a potem zaczniemy od początku.
Dobra robota.
[szelest plastiku]
Nie ma serowych resztek. Jak to możliwe?
Nauka.
[wzdycha] Genialne. [śmiech]
Brawo, aniołku.
Dzięki, Jackie.
To Rose McCaffrey,
główny mechanik w Jennings Aviation, nim sprzedałam firmę.
Rozumiesz mnie?
Rozmawianie ze zwierzętami to prawdziwa supermoc?
Tak.
A ja jej nie mam.
Weź to. Mam pomysł. [chichocze]
[śpiewa piosenkę „Let It Snow”]
Nie.
[oboje śpiewają]
[Dora dołącza do śpiewania]
[oklaski]
Zaczynamy operację Kłamstwo Mikołajowe.
[Dora] Mamo!
Ciocia Jackie i tata fajnie razem wyglądają.
[Rob i Dora chichoczą]
To było takie…
Idę na świąteczne zakupy, na których nie możesz być.
Idziesz na świąteczne zakupy?
Do sklepu? Kim jesteś i co zrobiłaś z moją żoną?
- [chichoczą] - [cmoknięcie]
- Pa. - Pa.
Ho, ho, ho! A co wy chcielibyście dostać?
Chcemy prawdy. Czy Mikołaj istnieje?
Czy jest to mistyfikacja przygotowana przez naszych rodziców,
żeby nas kontrolować?
[gromki śmiech] Oczywiście, że Mikołaj istnieje.
Patrzycie na niego.
Nie traktuj nas jak dzieci i powiedz, że nie jesteś prawdziwy i sobie pójdziemy.
[śmiech] Na dziś chyba wystarczy.
Czeka jeszcze sporo dzieci. Zmykajcie.
I wesołych świąt. [chichocze]
On kłamie, Grant. Czuję to.
Bob ma pomysł.
Ale będzie mu potrzebna ta żywica.
[pogodna muzyka]
Gdzie jesteś, liściku?
Zamieniam się w słuch. Co chcesz pod choinkę?
- [chłopiec] Rower. - Dobrze. Ile przerzutek?
Dziesięć.
Będziesz brał udział w wyścigach? Brawo.
Oddawaj!
[krzyczy] Nie!
- Ratujcie święta! Elfy, ratujcie święta! - [dzieci krzyczą]
Tak.
[odchrząkuje]
Cześć, mamo.
[w tle krzyki dzieci]
Skorzystam z prawa do milczenia.
Super.
- [wzdycha] - [pogodna muzyka]
To pewnie pokój Daniela.
[wzdycha]
[Grant] Obwinia Boba? Okrutnie z jego strony.
[Val] Beatrix.
[trzask drzwi]
Prosto do pokoju. Przez tydzień nie oglądasz telewizji.
[warczy gniewnie]
Oby Bob miał dobrego adwokata.
Sam chce się reprezentować.
[Jackie parska śmiechem]
Źle wybrałeś dom na włam.
- [Val krzyczy] - [Charlotte stęka z bólu]
[Val] Charlotte?
- [Charlotte] Jestem cała. - Myślałem, że to włamywacz.
Nic mi nie jest.
Uderzyłem kobietę.
- [Charlotte] Żyję. - Nigdy sobie nie wybaczę.
Czy to…?
[łagodna muzyka instrumentalna]
Domek dla lalek twojej matki.
To miała być świąteczna niespodzianka dla ciebie i Beatrix.
Odtworzyłaś domek dla lalek mojej matki
Boże.
[piosenka „Quizas, Quizas, Quizas”]
Moja mama, Sophia, budowała piękne domki dla lalek.
Tym zarabiała na życie po odejściu ojca.
Ale w pracowni wybuchł pożar, który wszystko zniszczył.
Poza jednym domkiem.
To były zwęglone ruiny, mi amor.
Matka planowała go odbudować, ale niedługo potem zmarła.
To symbol tego, czego pragnęła moja matka.
Dla nas.
To miała być miła pamiątka po babci.
Mam takie szczęście, że jesteś obok mnie.
To ja mam szczęście.
[po hiszpańsku] Mój kochany.
[cmoknięcie]
- Bardzo was… - Charlotte, nie!
Nie!
- [wszyscy krzyczą] - [trzaski i łomot]
- [Val przeklina po hiszpańsku] - O mój Boże.
Mamo, Bob chce ci podziękować, że odwróciłaś od nas uwagę
po tamtym incydencie z Mikołajem.
[Jackie] Dzieci, na dół.
Chodźmy.
Co tu robiłaś?
Chciałam tylko…
Skradasz się, grzebiesz w moich rzeczach.
Wiedziałam, że węszyłaś w moim gabinecie.
O co ci chodzi?
O ciebie, Jackie.
Masz zbyt cudowne życie.
To nie tak…
Sądzisz, że jeśli udowodnisz, że życie Jackie nie jest idealne,
poczujesz się lepiej w swoim nieidealnym życiu?
Moje życie nie jest…
Z niedoskonałymi dziećmi albo…
[smutna muzyka instrumentalna]
…niedoskonałym mężem?
Stójcie. Chcecie wiedzieć, po co tu przyszłam?
Wiem, że potajemnie utrzymujecie kontakt. Szukałam dowodu.
Zgadza się. Widziałam list.
Musisz jej powiedzieć.
Tak, powiedz, jak spiskowaliście, by doprowadzić do tego spotkania.
Czy to Grant wpisał adres do nawigacji, czy może ty?
[wzdycha] Masz mnie, Charlotte.
Oto list.
BIULETYN RODZINY SANDERSÓW
[Charlotte] Co to?
Świąteczny biuletyn, który wysyłam rodzinie i przyjaciołom.
- Rozsyłasz to? - [Rob] Tak.
Lubią wiedzieć, co u nas słychać.
Prosiłem, żeby to zachowali w tajemnicy,
bo wiem, jak nie znosisz tych chełpliwych biuletynów.
Wiedziałam, że go wczoraj zobaczyłaś,
więc dałam go Robowi i powiedziałam, że powinien się przyznać.
Czekałem na odpowiednią chwilę.
Posłuchaj, Charlotte.
Wiem, że życie nie potoczyło się tak, jak chciałaś.
Może trochę się wstydzisz tego, jak żyjemy.
Ja się nie wstydzę.
Właściwie to…
jestem dumny.
[łamiącym głosem] Ja też.
Ciekawie to okazujesz.
- [smutna muzyka instrumentalna] - [ćwierkanie ptaków]
- Hej. - Hej.
Bagaże są już w aucie. Chciałam przeprosić za dzisiejszy dzień.
I za wszystko.
I podziękować za twoją niezwykłą gościnność.
Bardzo mi przykro, że…
- Wyjeżdżacie? - Pomyśleliśmy, że tak będzie najlepiej.
Czyli nie spędzimy razem świąt.
[z przekąsem] Nie wyobrażam sobie wspólnych świąt po tym, co się stało.
To, co zrobiłam, jest… niewybaczalne.
Każdy popełnia błędy.
Po to na końcu ołówków są gumki.
Budowa tego domku dla lalek pewnie zajęła ci kilka tygodni.
Miesięcy.
Ale to był przedmiot, nie człowiek.
Stało się. Już zapomniałam. Jasne?
Kto powiedział: „Zapomnieć to wybaczać”?
Sama nie wiem.
Nie chcę, żebyście wyjeżdżali.
- [parska nerwowo] - Jesteśmy przyjaciółmi.
Byliśmy.
Jesteśmy.
Chcę, żebyście zostali.
Zostaniecie?
[parska śmiechem i pociąga nosem]
Tak. [śmiech]
- Lepiej zostańcie. - Dziękuję.
[piosenka „All the Little Things”]
[obie się śmieją]
Zastanawiam się,
czy masz więcej tych…
Tych?
Biuletynów?
[stukot kroków]
- Wszystko się zmienia. - Tak.
Życie się toczy, kiedy snujesz inne plany. [wzdycha]
Ale muszę przyznać, że ta małpka jest trochę straszna.
[śmiech] Prawda?
O tak.
- [Jackie piszczy] - [obie się śmieją]
„Charlotte zatrudniła się w StarTech. Mówi, że to tymczasowa praca”.
Taki był plan.
[pogodna muzyka narasta]
Zawsze myślałam, że kiedyś nam się ułoży.
I że będziemy krzyczeć: „Spójrzcie na nas. W końcu się udało”.
Wiem, co masz na myśli.
Problem w tym, że musisz uwierzyć, żeby to się stało.
Skok w nieznane?
- Wymarzony dom Roba? - Świąteczna niespodzianka.
- Co o tym sądzisz? - Podoba mi się.
[szeptem] Powinnaś to zrobić.
DWA DNI DO ŚWIĄT
Rozmawiałem z naszym działem w Arizonie.
Na podstawie pani zdolności kredytowej możemy zaoferować 4,4%.
Co o tym sądzisz?
Że ten pan powinien się wstydzić.
Sprzedaż domów w tym rejonie spadła o 14%.
To najsłabszy czwarty kwartał od dekady.
I czy czytał pan raporty finansowe swojego banku?
To żałosne!
Jak czuliby się pańscy klienci,
gdyby wiedzieli, że ta instytucja jest na skraju niewypłacalności?
[nerwowy śmiech] Przykro mi, ale ten kredyt…
Przekracza próg waszych wymagań. [donośne stuknięcie]
Chodźmy. Znajdziemy coś lepszego.
[pogodna muzyka z elementami jazzu]
- [Jackie] Idź. - [pracownik] Moment!
Co pani powie na 4,2?
- Nie zatrzymuj się. - No to 3,9.
- Bądź silna. - Dobra, 3,2.
Stałe oprocentowanie.
No i co? Czy to takie trudne?
Zejdźmy do równych trzech.
[wzdycha] Dobra. Może być 3,1.
- [Jackie chichocze] - [Beatrix strzela palcami]
- [muzyka cichnie] - [chichoczą]
[stukot kroków]
[pukanie]
Hej.
Dokąd dziś uciekłaś?
Nie mogę powiedzieć. To niespodzianka.
- Czy zniosę więcej niespodzianek? - Ta jest dobra. Przyrzekam.
[wzdycha z ulgą]
Czuję to samo. [wzdycha]
Cóż.
Da się naprawić.
- Poważnie? - Tak.
Najpierw musimy sprawdzić, które elementy ocalały.
Konstrukcja jest mocna, więc wystarczy wymienić podłogę i dach.
Potem tylko uzupełnić ubytki w ścianach,
naprawić okna i pomalować.
Czyli da się go uratować?
Wszystko da się uratować.
Na pewno?
O ile ma solidne fundamenty.
[łagodna muzyka instrumentalna]
My mamy?
Myślę, że tak.
[wzdycha z ulgą]
- Ale… - Co?
Meble…
[Charlotte] Tak?
[wzdycha] Trzeba je będzie częściej przesuwać.
Zdecydowanie.
[piosenka „Beautiful Season”]
- [syk dymu] - [piosenka cichnie]
MONITOROWANIE MIKOŁAJA
Każda szpilka to miejsce, w którym widziano Świętego Mikołaja.
[wzdycha] Centra handlowe, parady świąteczne i tak dalej.
Wszyscy nie mogą być prawdziwymi Mikołajami,
o ile prawdziwy istnieje.
Bob myśli, że to jego pomocnicy.
To osłabiłoby jego markę. Ty coś znalazłeś?
Przeszukałem spis w telefonie mamy,
ale nie znalazłem połączeń czy wiadomości ani od Mikołaja, ani od Świętego.
- [wzdycha] - [Beatrix] Hmm.
Na trzy.
WIGILIA
Raz, dwa, trzy!
- [pogodna muzyka] - Och!
- [Beatrix] Domek dla lalek babci. - [Grant] Wow!
- [Val] Jest piękny. - Wygląda dobrze?
- [Val] Udało wam się. - [Dora] Brawo, mamo i tato!
Gracias.
[Grant] Założyli nawet lampki choinkowe.
- Taka kultura. - Hmm.
Mam nadzieję.
[chichocze] Wyszło cudownie.
Absolutnie cudownie.
Dziękuję.
[Jackie] Charlotte! Mamy kolejny problem.
Znaleźliśmy u ciebie szablon listu od Mikołaja
i rozpoczęliśmy dochodzenie.
Grant nadal wierzy w „Mikołaja”.
- Ja mam wątpliwości. - Dokąd poszedł?
Sprawdził telefon i myśli, że Mikołaj nie dostał SMS-a od ciebie.
Postanowił więc udowodnić, że „Mikołaj” istnieje
i wrócił tam, gdzie „Mikołaj” się go spodziewa.
Do domu?
[wzdycha]
[piosenka „Christmas (Baby Please Come Home)”]
Grant?
Pasterze go nie widzieli. Spytam Mikołaja i elfy.
Sprawdzę na dworcu autobusowym. Na wszelki wypadek.
- Powiedz mi… - Przepraszam.
Mikołaju, widziałeś go?
Nie dzisiaj, dzięki Bogu.
Na pewno?
- Parę dni temu, ale nie dziś. - Dziękuję.
Następny.
Char.
Dzwoniłam do komendanta policji. Dał znać swoim ludziom.
Na pewno się znajdzie. Ten dzieciak to ninja i…
- O Boże. - Co?
[Jackie] To wojownik ninja. Jackie wie.
Zaufaj mi. Jackie wie.
- Dokąd? - Prosto.
[trzask drzwi]
[piosenka cichnie]
- [wzdycha] - Char, dasz sobie radę.
Widzimy się w domu.
- Kocham cię. - Kocham cię.
- Witam. - To mój syn.
- Jak długo tu jest? - Niedługo. Daliśmy mu miso.
O rany.
Nie trzeba.
Rzadko gościmy w naszej restauracji prawdziwego ninja.
To bardzo miłe. Dziękuję.
[wzdycha]
- Mama? - Bob był głodny?
Jak wilk.
Mikołaj dostał twoją wiadomość. Wszystko się uda.
Święty Mikołaj jest prawdziwy, prawda, mamo?
Jak myślisz?
Chcę wierzyć, ale potrzebuję dowodu.
Daje ci prezenty w świąteczny poranek.
Beatrix mówi, że to za mało. Prezenty mogą być od rodziców.
Chce mieć prawdziwy dowód, jak kosmyk włosów do testów DNA.
A ty w niego wierzysz?
- Tak. - Widziałaś go kiedyś?
Zwykle zasypiałam, zanim przyszedł.
- Ale zawsze go wypatruję i mam nadzieję. - Naprawdę?
Przysięgasz?
[mężczyzna] Można włączyć wiadomości?
- Chodźmy. - [prezenter] Z ostatniej chwili.
Relację z tej sprawy zda nam Michelle.
- Co wiemy? - Dziękuję, Jim.
Na podstawie nagrania, na którym widać,
jak popularny odkurzacz staje w płomieniach, śledczy stwierdzili,
że StarTech sprzedawał je pomimo poważnych wad projektowych.
Ostrzegałam ich.
Aktywa firmy zostały zamrożone i czeka ją pozew sądowy,
co może doprowadzić do upadłości.
Oznacza to smutne święta dla pracowników StarTech.
[wzdycha]
[pukanie]
Stało się coś strasznego. StarTech upada.
- Trąbią o tym w wiadomościach. - Co? O nie.
- Poważnie? - Tak. Rob nic nie wie.
Wpakowałam wszystkie oszczędności w dom, który Rob tak kocha.
Nie mam więcej pieniędzy.
A teraz na pewno stracę pracę.
- Idealny moment. - Tak mi przykro.
Naprawdę.
Wiedziałam, że coś takiego się stanie. Zawsze tak jest.
Biuro nieruchomości w Salt Lake zamykają o piątej.
Potrzebują podpisu, by odwołać umowę.
Jeśli wyjadę teraz, zdążę.
Nie możesz wyjechać. Jest Wigilia. Przegapisz przedstawienie.
Nie mam wyboru. Myślę realistycznie.
Zawsze masz wybór.
Doceniam pozytywne nastawienie, ale nie wszyscy mają magiczne różdżki.
Ja też nie mam magicznej różdżki.
Daj spokój, Jackie. Masz wszystko.
Masz ten dom. Masz męża modela.
Twoje dzieci są niesamowite.
Jedno jest geniuszem, a drugie ratuje świat.
Ratuje świat?
Char.
Nie mówię tego z zazdrością. To cudowne. Zasługujesz na to.
[pociąga nosem] Niektórzy to mają, a niektórzy nie.
Wrócę wieczorem i spotkamy się na przedstawieniu.
- [Rob] Hej. - Hej.
- Co z nim? - W porządku.
Super. Dokąd się wybierasz?
- To długa historia. - Chodzi o StarTech?
- Słyszałeś? - Trąbią o tym w Internecie.
Włożyłam w to mnóstwo czasu i wszystko przepadło.
Gratulacje.
Gratulacje?
To była praca tymczasowa. Pamiętasz? Zawsze chciałaś…
Ale dzięki niej mieliśmy pieniądze na życie.
Nie inspirowała cię.
Coś wymyślimy.
Skup się na pozytywach. Miałaś rację.
O czym mówisz?
Ostrzegałaś, żebym nie kupował tego domu.
To było mądre. [wzdycha]
Przepraszam.
- Za co? - Nie tak miało być.
Miałam ogromny potencjał. A teraz spójrz na mnie.
Mam spojrzeć na ciebie? Skarbie.
Rozumiem, że to kiepska wiadomość,
ale nie tracę wiary.
Wszystko się ułoży.
Ale tak naprawdę nic nigdy się nie układa.
[Rob wzdycha]
Co roku przypominam sobie wszystko, co chciałam zrobić dla ciebie i dla nas.
A na końcu tych wyrzutów stoi wykrzyknik o nazwie „Gwiazdka”.
Kocham cię.
[piosenka „Just Cancel Christmas”]
- Dokąd jedziesz? - Odwołać skok w nieznane.
OPUSZCZASZ HADLEY FALLS „TU ŻYJE SIĘ LEPIEJ”
[piosenka nadal gra w radiu]
[prezenter] Po „Just Cancel Christmas” pora na wiadomości finansowe.
StarTech upada tuż przed święt…
- Oj. - [pisk hamulców]
- [krzyczy] Ale mnie… - [pisk hamulców]
[złowroga muzyka]
Och!
[stęka]
To znaczy, że umarłam?
- Nic się pani nie stało? - Rose!
Rose! [wzdycha]
Jak dobrze, że nie jesteś prawdziwa. [wzdycha]
[śmiech] Przepraszam. Jadę do miasta na występ.
Jesteś znajomą Jackie, prawda?
Jechałam i wpadłam w poślizg.
Cieszymy się, że spędzasz czas z Jackie.
Uwielbia towarzystwo, zwłaszcza o tej porze roku.
Zaparkowałam tam. Zaczekam, aż wyjedziesz na drogę.
Wszystko będzie dobrze. Jedź bezpiecznie.
[Val] Chcecie zobaczyć Mikołaja?
- [głośno] Tak! - [Beatrix] Zobaczymy.
[Jackie] Ojejku. Ciesz się!
Chodź, ninja. Nie chcemy, żeby Val się spóźnił na przedstawienie.
Ale muszę znaleźć Boba.
Na pewno się znajdzie. Wiesz, jak lubi się chować.
To prawda. Masz głowę na karku, tato.
- Gwiazda dotrze? - Tak.
Obiecuję.
[cmoknięcie]
[Rose] Cieszymy się, że spędzasz czas z Jackie.
Uwielbia towarzystwo, zwłaszcza o tej porze roku.
[łagodna muzyka instrumentalna]
FUNDUSZ PAMIĘCI DANIELA JENNINGSA
SZANSA, ŻEBY ZMIENIĆ ŚWIAT
[Jackie] Daniel chciał zostać wynalazcą. Zawsze próbował zmieniać świat.
Szkoda, że go tu nie ma.
O nie.
[pisk opon]
[smutna muzyka instrumentalna]
[łamiącym głosem] Czegoś takiego nie opisuje się w biuletynie świątecznym.
[łagodna muzyka instrumentalna]
RODZICE UPAMIĘTNIAJĄ ZMARŁEGO SYNA
[Jackie] Tak.
Kiedy to się stało…
nasza rodzina tak strasznie to przeżyła.
Nie wysłałam biuletynu w tamtym roku, bo…
Potem zrozumiałam, że musimy coś stworzyć.
Żeby zachować pamięć o nim.
Dlatego… założyliśmy fundację jego imienia.
A ja opisałam to w biuletynie, jakby to on zrobił.
Bo…
w pewnym sensie tak było.
Chcę ci coś pokazać. Ale musisz się ciepło ubrać.
- [śmiech] W porządku. - [Jackie pociąga nosem]
[eteryczna melodia]
[łagodna muzyka instrumentalna]
To największe marzenie Daniela.
To prawda.
Pierwszy balon zasilany wyłącznie energią słoneczną.
Przed snem Danny najbardziej lubił czytać W 80 dni dookoła świata.
Czytaliśmy to prawie co wieczór.
W domu.
W szpitalu.
[łamiącym głosem] Obiecałam mu,
że kiedyś zbuduję balon, którym polecimy dookoła świata.
Musiał być przyjazny dla środowiska, bo to było dla niego ważne, więc…
Więc jest zasilany energią słoneczną. [śmiech] Wariacki pomysł, prawda?
Nie, wcale nie.
[pociąga nosem] Ten balon będzie Gwiazdą Betlejemską.
Dzięki temu Daniel będzie z nami podczas tych świąt.
Czyli to widziałam na niebie.
- Gwiazda się świeci. - Tak.
Tak. Rose mi pomaga.
Zrobiła próbny lot w noc, gdy przyjechaliście.
[Charlotte] Och.
Bob.
- [dzieci] Tato, możemy wziąć jabłko? - Tak, tam są.
- Śmiało. Tylko po jednym. - [Grant] O Boże!
- [Dora] Posypki! - [Beatrix] Mogę m&m’sy?
- Dziękuję. - [Rob] Co masz? Posypkę?
[Dora] Posypka!
- Tato, też weź. - [Rob] Mam wziąć?
- Dasz mi gryza swojego. - [Dora] Nie.
[piknięcie]
[szeptem] No dobra.
[podwójne kliknięcie]
- [łagodny sygnał włączenia] - [bije brawo i chichocze]
[szum wirników]
[Jackie] Dobra, Char.
Dziękuję.
- Na razie, Bob. - Pa. Baw się dobrze.
[Jackie się śmieje]
Dziękuję.
Powodzenia.
[obie się śmieją]
[Jackie] Chwila.
[pikanie alarmu]
Co się dzieje?
Nie.
[syk gasnących płonieni]
[Jackie] Akumulatory są naładowane. Coś jest nie tak z pulpitem.
Charlotte.
- Wszystko gra? - Nie.
Podczas lotów próbnych były drobne kłopoty z zasilaniem.
- Ale myślałam, że to już załatwione. - Potrzebny ci inżynier.
Tak.
[Charlotte] Naprawię to.
[Grant] Widać Mikołaja?
- [powolna muzyka instrumentalna] - [niewyraźne rozmowy wokoło]
- [szmer pokrętła] - [pikanie]
Powinno działać.
- Nie zdejmuj ich. - Myślałam, że są do jedzenia chipsów.
Tak, ale pomogą ci tym polecieć.
Naprawdę?
Z tego powodu nośnik śmierci się zapalił.
Wyładowanie elektrostatyczne.
Rękawice przekierowują elektrony i zapobiegają zwarciom.
[Jackie] Hmm.
- Zaufaj mi. - Dobra. [śmiech]
[pikanie]
Udało się!
No dobra.
[szmer wirników]
[pogodna muzyka]
Widzimy się na przedstawieniu.
Może cię podrzucić?
Masz miejsce dla trojga? Jest jeszcze ta małpa.
[śmiech] Zabawna jesteś.
Proszę.
Ostrożnie.
[pogodna muzyka]
Wow.
Jak dobrze, że Bob namówił Granta, żeby do nawigacji wpisał nasz adres.
Uratowałaś mi święta, Char.
To ty uratowałaś moje.
[piknięcia]
I żeby było jasne,
wciąż nie rozumiem, czemu te rękawice nie wypaliły.
To marketingowe podstawy.
Tutaj drukujesz logo drużyny sportowej i…
- I co? - To się nazywa branding. Halo?
Ludzie to uwielbiają.
- Zbijesz fortunę. - No spoko.
[obie się śmieją]
[Jackie] To nasz dom.
[brzdęk drabinki]
Zapomniałyśmy wciągnąć drabinkę.
Złapię ją.
[Jackie] Boże.
- [metaliczny brzdęk] - [syk spięcia]
- [obie krzyczą ze strachu] - [pikanie]
Tracimy wysokość. Sanie są za ciężkie.
[pikanie]
- [Charlotte] Boże. - Powinnyśmy wylądować.
[obie dyszą]
[Grant] Chcę wierzyć, ale potrzebuję dowodu.
Powinnyśmy wylądować.
- Bob ma pomysł. - Ta małpka?
Zwiększę prędkość wiatraka.
[pikanie]
- Dlaczego? - Nie lądujemy.
[szum wirników]
Jeszcze nie.
Nie możemy przelecieć nad rynkiem ze zwisającymi saniami bez Mikołaja.
Masz rację.
[cmoknięcie]
- [Jackie krzyczy w ekscytacji] - Czekaj. [stęka]
Co ty wyrabiasz?
Wierzę.
Uważaj.
[dyszy] Poradzisz sobie.
Chyba nie da rady.
[Charlotte krzyczy]
Charlotte!
Nic mi nie jest.
[krzyczy]
[oddycha z ulgą]
[pogodna muzyka świąteczna]
- [niewyraźne rozmowy] - [koń parska]
Po prostu wylądujmy.
Nie. Utrzymuj kurs.
Dobrze.
[szum wirników]
[dyszy] I przeleć prosto nad widownią.
[grubym głosem] Ho, ho, ho!
Święty Mikołaj przybywa do miasta! [śmieje się piskliwie]
[pisk dźwigni]
[pogodna muzyka świąteczna]
[Charlotte śmieje się]
[muzyka cichnie]
[łagodna muzyka instrumentalna]
[wzdycha] Chyba już pora zakończyć dochodzenie.
Potrzebujemy więcej czasu.
Przecież chcesz uwierzyć, prawda?
Tak, chcę. Ale jestem sobą.
[Grant wzdycha]
O kurka.
- Bea. - [Beatrix] Co?
[Grant] To…
- O mój Boże. - [wokół okrzyki zdumienia]
Święty Mikołaj!
[okrzyki zdumienia i niewyraźne rozmowy]
[Charlotte grubym głosem] Ho, ho, ho!
Wesołych świąt!
[Dora] To Mikołaj!
[Charlotte grubym głosem] Czy jest tam Grant Sanders?
To ja!
Bob lata!
[wokół okrzyki i oklaski]
[grubym głosem] Życzę wszystkim wesołych świąt i dobrej nocy!
[wokół okrzyki i oklaski]
[pogodna muzyka]
[piszczy z ekscytacji]
[Jackie] Odstawię cię na ziemię, Mikołaju. [śmiech]
[muzyka cichnie]
No dobra.
Szybko, odczep sanie.
Zaplątały się.
[Jackie] Och.
Pomogę wam.
[Charlotte] W porządku.
Wiem, jak kłopotliwe bywają te latające sanie.
[Charlotte] Dobra.
Możesz lecieć.
- Dzięki. - To ja dziękuję, Charlotte Sanders.
Nie ma za co.
Czekaj. Skąd wiesz, jak się nazywam?
[łagodna muzyka instrumentalna]
[zespół wykonuje „Star of Wonder”]
[na dole okrzyki zdumienia]
Wesołych świąt, Danny.
[niewyraźne rozmowy]
[okrzyki zdumienia]
[szmer mikrofonu]
[przez mikrofon] Mam pilną wiadomość dla wszystkich dzieciaków.
W moim dochodzeniu w sprawie Mikołaja pojawiły się nowe dowody.
Radzę wam wierzyć,
bo on wciąż wierzy w was.
[okrzyki i oklaski]
- [śpiewa „Santa Claus Is Coming to Town”] - [okrzyki i oklaski]
[uczestnicy przyłączają się do śpiewania]
Pomożecie mi sprawić, żeby to była nasza najlepsza Gwiazdka?
[okrzyki i oklaski]
- [śpiewa dalej] - [widownia wtóruje]
[okrzyki i oklaski]
[pogodna muzyka]
Świąteczne pozdrowienia od rodziny Sandersów i rodziny Jenningsów.
To nasza nowa tradycja.
W końcu dotarliśmy do domu mojej siostry.
Akurat zdążyliśmy na sylwestra.
Ja i Jackie założyłyśmy firmę produkującą rękawice.
Pierwszą klientką była Mariah Carey.
Koniec z okruszkami.
Chcąc zostać superbohaterami,
nasze dzieci uczą się karate u Valentina.
Marzenie Jenningsów się spełniło,
kiedy oblecieli świat, zbierając pieniądze dla fundacji Daniela.
Nasze marzenie też się spełniło. Kupiliśmy dom.
Ale zatrzymamy go dla naszej wyśmienitej rodziny.
Co mogę powiedzieć?
Święta z Jackie potrafią odmienić życie.
[muzyka cichnie]
[pogodna muzyka świąteczna]
Napisy dla niesłyszących: Krzysiek Igielski
Na podstawie tłumaczenia Przemysława Raka