Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Alo?
Alo? Koca Mäck?
Evet! Buna inanmıyorum!
Merhaba Falko!
Merhaba Koca Mäck.
- Dostum. -Çok sevindim.
Ben de sesini duyduğuma çok sevindim.
- Ben... - Niye bana öldüğünü söylediler?
Öldüğümü kim söyledi?
Cezaevindekiler.
Ne?
Sana bir sürü mektup gönderdim.
- Telgraf yolladım. - Hiçbirini almadım.
Yaptığım ilk iş Facebook'a bakmaktı. Seni her yerde aradım.
- Hiçbir şey bulamadım. - Doğrudur.
Bilsem ben de sana ulaşmaya çalışırdım.
Netflix beni anlatan 90 dakikalık bir belgesel çekiyor.
Süper.
Evet, mücadelemden asla vazgeçmedim.
İyi misin Koca Mäck? Doğru söyle.
Şimdi size farazi bir hikâye anlatacağım.
Tamamen farazi. Benimle alakası yok.
Hayat bazen Hollywood filmlerini geride bırakıyor.
Başarılı bir kariyer yolunda ilerliyordum.
Donald'ın en acayip yani insanları etkisi altına alabilmesi.
Tamamen yasal.
Donald Stellwag'ın adı 20 yıl arayla
iki soyguna karıştı.
Oldum olası biraz serseriydi.
Bunun bir kez bile olması yeterince tuhaf.
Yüzde yüz yalan.
İki kez olması ise fazla tuhaf.
Tamamen farazi.
KOCA MÄCK GANGSTERLER VE ALTIN
Bu iki büyük olayın
sizin başınıza gelmesi tuhaf değil mi?
Kesinlikle değil.
Hiç değil.
SPARKASSE FİNANS GRUBU
SOYGUN 1
NÜRNBERG 19 ARALIK 1991
Yetmiş, seksen, doksan...
Saat 15.30 olmak üzereydi.
- Torununuz çok sevinecek. -Öyle umuyorum.
Arkadaşınıza selam söyleyin.
İçeri girdi. Uzun boylu ve şişmandı.
Palto giymişti. Şapka, atkı ve gözlük takıyordu.
Birden silahını çekip "Hemen paraları ver" dedi.
- Elini çabuk tut! - Buraya gel.
Müşterilere ve iş arkadaşlarımı tehdit etti.
Hadi.
Ben de kasayı açtım.
İsviçre frangı ve İtalyan parası vardı. Hepsini ona verdim.
Çabuk ol.
Toplam 54.000 Alman Markı.
Ver hadi.
Telefon.
Araçta onu bekliyordum. Hemen döneceğini söylemişti.
Bankada neler olduğunu bilmiyordum.
Arabaya bindi ve sürmemi söyledi.
Dediğini yaptım.
Sür!
Yolun sonunda sağa dönecektim,
sağa mecburi yön vardı ama...
Sola dön!
Elinde silah vardı.
Silahını kafama doğrultup dedi ki:
Sola dön yoksa beynini uçururum!
Ben de ters yöne girdim.
- Gaza bas! - Kırmızı ışıkta bile durmadım.
Boş ver, sen sür. Siktir!
Sonunda arabadan inip gözden kayboldu.
Elbette onu çok iyi hatırlıyorum. Boyu epey uzundu, 1.90 vardı.
Otuz beş yaşlarında, iri yapılı biriydi.
Bay Stellwag'la 30 yıl önce tanıştım.
Çalıştığım hukuk bürosuna gelmişti.
Çok net hatırlıyorum. 500 Alman Markı vardı.
Paraları elime tutuşturup
polisin onu aradığını, aklanması gerektiğini söyledi.
ÇÖZÜLMEMİŞ XY DAVALARI
Şimdi sizlere bir kez daha güvenlik kameralarının çektiği
banka soygunu fotoğraflarını göstereceğiz.
Bu adam Aralık 1991'de
Nürnberg şehir merkezindeki Sparkasse şubesini soydu.
NÜRNBERG POLİSİ
Tüm hikâye böyle başladı.
Şüpheli şahıs 35, 40 yaşlarında,
1.95 boyunda ve oldukça kilolu.
Bu adam bir bankayı...
XY programını izleyen bir polis memuru
"Bu Stellwag, onu tanıyorum" demiş.
Banka soymuşum, öyle mi? O bankayı soyan ben değildim.
İster banka soygunu olsun ister cinayet.
Kimseden korkum yoktu.
Ben bir suç işlememiştim.
Ciddi bir mesele gibi değildi.
Adını temize çıkarmak için polisle konuşmak istiyordu.
"Ben yanlış bir şey yapmadım."
Birçok müvekkilimiz mahkemeye veya polise bunu söyler.
İyi de bu imkânsız, ben masumum.
Çok sakin görünüyordu.
Onu tanımaya çalışmalıydım.
Onunla konuştuğumda bu olayla bir bağlantısı olmadığını,
çok hasta biri olduğunu söyledi.
Bizi bir odaya götürdüler.
Dosyanın bir kısmını ve bu fotoğrafı gösteriler.
Onu hemen tanıdım. Tekrar bakmama gerek yoktu.
"İşte bu hiç iyi değil" diye düşündüm.
Düşük kaliteli bir fotoğraf olsa da kabul edin, ona çok benziyor.
Vücut yapısı ortada.
Sonra da suçlamalar yapıldı.
Hâlâ hatırlıyorum, soruşturmayı yürüten dedektif
rehinelerin olduğu Nürnberg soygunuyla suçlandığımı söyledi.
"Benden ne istediğinizi bilmiyorum" dedim.
Soygun sırasında Nürberg'de olmadığıma emindim.
Banka soygunu ağır suça girer, cezası beş yıldan başlar.
Öylece eve gidemezsin.
Sosyal statün, iş durumun ve aile hayatın ne kadar iyi olursa olsun
göz altında kalırsın.
İfadende ne demiş olursan ol senin yapıp yapmadığının
netleştirilmesi gerekir.
Donald ısrarla suçlu olmadığını, bir mazereti olduğunu söylüyordu.
Nerede olduğunu hatırlaması için epey kafa yorması gerekti tabii.
Soruşturmayı yürüten dedektif
bana kalırsa Donald'a inanıyordu, izlenimim bu yöndeydi.
Teşhis işlemine tabi tutulmaya razı olup olmayacağımı sordu.
Olacağımı söyledim.
Şimdi şunu gözünüzde canlandırın:
Boş bir odaya girdim.
Devasa cam paneller vardı.
Orada dikiliyordum.
Şişman biri olarak
orada tek başıma dikiliyordum, başka hiçkimse yoktu.
O gün bankada müşteri olan altı veya yedi kişi gemiş.
Ne demişler, biliyor musunuz?
"Uzun boylu ve şişmandı. Bu o."
En az 16 kişi failin ben olduğumu söylemiş.
Şoka girdim.
Kendimi bir korku filminde gibi hissettim.
Sonra dedektifin aklına bir uzman görüşüne başvurmak geldi.
Antropolojik rapor alınacaktı,
yani fotoğraftaki kişinin
Donald olup olmadığı tespit edilecekti.
Bu tip incelemeler, kırmızı ışığı geçerken veya hız sınırını aşarken
kameralara yakalanıp "Ben değildim" dediğinizde yapılır.
Fotoğraflarını çektiler.
Atanmış bilirkişi tarafından soygundaki fotoğraflarla karşılaştırıldı.
Pekâlâ, bakalım nasıl bir sonuç çıkacak.
DR. CORNELIUS S. DONALD STELLWAG DAVASINDAKİ BİLİRKİŞİ
Sunduğu raporlar tartışmalı.
Pek saygın biri değil.
Davaya atanan bilirkişi bugün kaçamak davranıyor.
Kendisi yorum yapmak istemedi ama başka bir meslektaşıyla konuştuk.
Antropolojik literatüre bakarsanız
sadece kafa kısmında 250 ila 280 arasında
ayırt edici unsur olduğunu görürsünüz.
Kişi hakkında hukuki açıdan değerlendirme yapılacaksa
biz devreye gireriz.
Bilirkişi, raporunu mahkemeye sunarken
açık ve yalın bir dil kullanmalıdır.
Elde ettiği bulguların kesinlik derecesini
raporunun sonunda belirtmelidir.
Benzer görüntüler oluşturmakta iyi iş çıkarmış.
Banka soyguncusuna ait
bir dizi net fotoğraf vardı.
Yani elimizdeki fotoğraflarla
kolayca karşılaştırma yapabilirdik.
Âdeta diken üstündeydik.
Bilirkişi aslında bizim için özgürlüğe açılan kapıydı
ama "Fail olma ihtimali elenemez" dedi.
Ben buna "kulak raporu" diyorum
çünkü fotoğrafta çok net çıktığından belirleyici faktör kulağı oldu.
Donald'ın tutukluk hâlinin hemen sona ermeyeceği belliydi.
Her hafta, her gün cehennem gibiydi.
Hukuk sisteminin insafına kalmıştım.
Akıl sağlığımı korumak çok zordu.
Yaklaşık iki yıl tutuklu kaldım.
Çok zor bir süreçti.
Çok uzun süre tutuklu kaldı.
Bugünkü sistem buna asla izin vermez.
O süreçte hiçbir gelişme olmadı.
Yeni bir şey çıkmadı.
Sonra da duruşma başladı.
ADLİYE SARAYI
25 OCAK 1994 DURUŞMANIN İLK GÜNÜ
Beş hâkim vardı.
Üç tanesi âsli hâkim, iki tanesi geçici yetkili hâkimdi.
Duruşmanın başlayacağını iki hafta öncesinden öğrendim.
Söz konusu kulak raporu
basın için mükemmel bir malzemeydi.
Deneyimli muhabirler için bile yeni bir kavramdı.
Failin bu tip bir bilirkişi raporuyla
mahkûm edilip edilemeyeceğini ben de çok merak ediyordum.
Donald'ın o bankada olduğunu gösteren
en ufak bir şey yoktu.
Ne bir kanıt vardı ne de bir ipucu. Hiçbir şey yoktu.
Kanıtlar masum olduğunu gösteriyordu.
Fotoğraftaki fail eldiven giymemiş.
İnsan merak ediyor, niye hiç parmak izi yoktu?
Bulunan parmak izleri Donald'ınkilerle eşleşmiyordu.
Böyle bir durumda kim olsa "Bunda bir yanlışlık var" der.
O araçtaki her yere en son o dokunmuştu.
Yani en üstteki parmak izleri Donald Stellwag'a ait olmalıydı
ama bir tane bile yoktu.
Polis müfettişi şöyle dedi: "12 tane parmak izi aldık."
"Sekizi kimlik tespitinde kullanılabilir."
"Sen yapmış olamazsın." Peki ya görgü tanıkları?
Duruşmaya katılan iki tanığı hatırlıyorum.
Biri onu suç mahalline götüren taksi şoförüydü.
Failin o olduğundan son derece emindi.
Nikotinden sararmış parmaklarını
ve kurbağa benzeyen ağzını hatırlıyormuş.
Eminim. Yanında oturuyordum.
Ona yeterince iyi baktım.
Tehdit edilen veznedar da
benzer bir ifade verdi.
O yaptı. Bundan yüzde 95 eminim.
Hayır, yüzde 99 eminim.
YÜZDE 99 EMİN
Uzun boylu ve şişmandı.
Sanığın kilosu ve boyu
tabii ki dikkat çekici unsurlardı.
Görünüşüyle alakası olmayan ikinci bir faktör daha vardı.
Suçu inkâr ederken çok sert bir tavır sergiliyordu.
Sanık konumundaki biri için alışılagelmiş bir tutum değil.
En saçma olan da bu!
İnsan delirecek gibi oluyor. Hâkim hiçbir sözüme inanmıyordu.
Duruşmada avukatıma dönüp
"Böyle iş olmaz" dediğimde, "Dur bakalım, daha bitmedi" demişti.
Donald o yıllarda eski Doğu Almanya'da pazarlama işindeydi.
Gazete satmak gibi işlerden epey para kazanılırdı.
Her gün farklı yerlere gidiyorlardı.
Gittikleri yerleri takip edebilirdiniz, bu da onun lehine bir durumdu.
Soygun sırasında oradan 250 kilometre uzaktaydım.
Ekip olarak Leuna'da büyük bir oteldeydik.
Soygunu benim yapmadığıma yemin edebilirlerdi.
Leuna, B91 Otel. Bundan eminim.
Tanıklarımız ve kanıtımız vardı. Verdiği ifade güvenilirdi.
Müdürle birlikte oturuyorduk...
Hatta otelin sahibi olan adam
yanında rezervasyon onayını getirmişti.
TAHSİLAT MAKBUZU
Otel sahibine sordukları bir diğer soru
tarihten emin olup olmadığıydı.
Hâkimlerin durumdan şüphe ettiği belliydi.
Yüzlerce kilometre uzakta,
bambaşka bir şehirde olduğuna dair
görgü tanığı ifadeleri vardı.
Bunun işe yaraması gerekirdi
ama mahkeme bu ifadeleri doğru bulmadı.
Savcı bu mazereti çürütmek için yönlendirici soru taktiğine başvurdu.
Sonuçta tek mazeretini de kaybetti.
Yine de Donald'a hakkını vermek lazım.
Her koşulda savaşmaya hazırdı. "Masum olduğumu kanıtlayacağız" diyordu.
Bilirkişi bu savaştaki en önemli ve belirleyici unsurdu.
Mahkemeye raporunu sundu.
Örneğin sol kulaktaki konkal kıvrım,
yuvarlak bir kavisle ilerleyip heliks ile birleşerek...
Tıpkı parmak izi gibi
kulak yapısının da her insanda farklı olduğunu söyledi.
İncelediği kulağın faile ait olduğunu söylemesi
yüzde 100 kesin sonuçtu çünkü herkesin kulağı farklıydı.
Hem failin hem de sanığın
dış kulak şekli...
Hâkimler ona soru sordukça,
biz ifadesinde bir açık bulup raporunu çürütmeye çalıştıkça
o daha da kesin konuşuyordu.
...burada eşit bir çıkıntı...
...dış kulak yolu... kulak memesi...
...herkeste farklıdır...
...dış kulağın şekli
sanığınkiyle tamamen aynı.
TAM EŞLEŞME
Çapraz sorgu devam ettikçe
kendini iyice baskı altında hissedip
daha kararlı bir şekilde "Evet, eminim" yönünde ilerledi.
Sonunda Donald kendini tutamayıp
onu yalan beyanda bulunmakla suçladı.
Ayağa kalkıp "Ne diyorsun lan?" dedim.
"Niye hokkabazlık ediyorsun?"
"Bir de şapkadan tavşan çıkar istersen."
"Ben yapmış olamam, bunu kanıtlayan görgü tanıkları var."
Bu tepkisinin üzerine
bilirkişi doğrudan sanıkla konuştu.
Çok sıra dışı bir durumdu.
"Bay Stellwag, itiraf edin. Boşuna uğraşmayın. Fail sizsiniz."
O an elim ayağım buz kesildi.
Nasıl böyle bir şey söyler?
Beni hapse mahkûm etmelerini işte o ifade mümkün kıldı.
Kamu namına mahkemenin kararını açıklıyorum...
ANA DURUŞMA 16 ŞUBAT 1994
O sözler hâlâ kulağımda çınlıyor.
Sanık suçlu bulundu.
"Suçlu."
Dokuz yıl.
Dokuz yıl az bir zaman değil. Hapiste çok uzun bir süre.
Saçmalığın daniskası.
Resmen dünyam başıma yıkıldı.
Tüm aklayıcı delilleri görmezden geldiler.
Bunu hâlâ aklım almıyor.
Ben yapmadım!
KİLOSU VE SOL KULAĞI GEREKÇESİYLE: "SUÇLU"
Tecrit edildiğimi de unutmayın.
Normal hapishaneden farklıydı.
Durum ortadaydı.
Fail ben değilim, o yüzden suçu kabul edemezdim.
Suçu kabul etmezsem rehabilite olamazdım.
Topluma entegre olmak için herhangi bir çaba göstermezseniz
her türlü imtiyazdan mahrum kalıyorsunuz.
Lisans eğitimi yok.
Mesleki eğitim yok.
Hücrede 23 saat, avluda bir saat.
Tek başına tecrit altındasın.
Radyo yok, televizyon yok.
Cehennem hayatı.
Konuşabileceğim kimse yoktu. Hiç kimse!
Benim için tam bir işkenceydi.
YEDİ YIL SONRA
14 ŞUBAT 2001 TAHLİYE GÜNÜ
Bir gün bile düşürülmedi.
Duruşmada verilen cezayı son gününe kadar çektim.
Artık bitmişti. Dokuz yıl yatmıştım.
Tek istediğim biraz huzur bulmaktı.
Sonra bir şok yaşadım.
Nürnberg'deki savcılık ofisinden bir mektup geldi,
hemen avukatımla konuşmalıymışım.
Rehinelerin olduğu bir banka soygunu hakkındaydı.
Yine.
"Şimdi hapı yuttum" diye düşündüm.
Tıpkı bir Amerikan gerilim filmi gibiydi.
Avukatıma gidip ona dedim ki:
"Bir banka soygunu hakkında konuşmamız lazımmış."
"Evet" dedi.
"Ne banka soygunu? Halime bak, zor yürüyorum." dedim.
"Evet, bir şey oldu" dedi. "Ne oldu?" diye sordum.
Bir polis memuru beni arayıp
davada yeni bir gelişme olduğunu söyledi.
Nürnberg polisi eski kanıtları yeniden inceliyor.
SORUŞTURMA KİMLİĞİ MEÇHUL
Taksideki bir parmak izi.
TAKSİ N-DU 337 ORTA PARMAK
Yeni bir tanık ifadesi dedektifleri harekete geçirdi.
Donald Stellwag'a benzeyen iri yapılı bir adam
aynı şekilde bir dizi banka soygunu gerçekleştirmiş.
Taksiyle gelip taksiyle kaçmış.
Suç mahallinde bulunan parmak izleri
hapiste olan 38 yaşında bir adama aitti.
Artık soygundan o sorumlu tutulabilirdi.
KİMLİĞİ TESPİT EDİLDİ
Dünyam şaştı.
Sanki...
Sanki biri kafama balyoz geçirmişti.
Aptala döndüm.
ADLİ HATA YAPILDIĞININ KANITI MI?
ADALET YOLUNDA İKİNCİ ADIM
43 YAŞINDAKİ ESKİ MAKÛM HAKSIZ YERE HAPİS YATMIŞ OLABİLİR
Donald Stellwag masumdu ama Nürnberg'deki soygundan hüküm giydi.
Davasının yeniden görülmesi için çabalıyor
ama önce asıl failin suçlu bulunması gerek.
Asıl faili ele veren şey kendi kibri oldu.
Suç ortaklarından birine övünerek
1991'de Nürnberg'in Südstadt semtinde bir bankayı soyduğunu anlatmıştı.
Aslında paçayı kurtarmıştı, suç ortağı onu ele vermeseydi
muhtemelen asla yakalanmayacaktı.
Sıkı güvenlik tedbirleri uygulanan sanık
bugün suçunu itiraf etti
ve masum olan eski hükümlüden defalarca özür diledi.
KAMU NAMINA! KARAR
Frank işlediği tüm soygunlardan toplam 11 yıl altı ay
hapis cezası aldı.
HATA ONAYLANDI
Ben kendimi zaten biliyordum, herhangi bir suç işlememiştim.
Ben masumum.
Hapiste bir masum.
- Donald Stellwag... - Donald Stellwag...
İbretlik bir adli hata...
- Adli hata... - Donald Stellwag...
Yargı mağduru...
"Yasal bir kurtuluş" demek istemiyorum
ama ilk dava görülürken aslında bir hayaletin peşindeydik
ve sonunda o hayalet tam karşımızda duruyordu.
O günlerde verdiğimiz mücadelenin
boş yere olmadığını, haklı olduğumuzu bilmek
güzel bir his.
Böyle bir şey olduğunda "Demek haklıymışız" diyorsun.
Donald her zamanki gibi sakindi.
Tüm bu süreci çok iyi idare etti.
Dışarıdan bakınca öyleydi. İçi dünyasını bilemem.
Açık konuşacağım.
İçinde neler yaşadığını hâlâ anlayabilmiş değilim.
Buna izin vermiyor.
Bence asla özgür kalamayacağım.
Hapiste o kadar uzun süre kaldım ki
özgürlüğe kavuşmam çok zaman alacak.
Yaşananları unutabilmem için birçok şeyi aşmam gerek.
Aslında unutmak istemiyorum, sadece aşabilmek istiyorum.
Benim için şok edici bir hikâyeydi.
İlk duyduğumda "Olacak iş değil" diye düşünmüştüm.
Onunla tanıştığımızda
hâlâ depresif bir ruh hâli içindeydi.
Yine de bize hemen güvendiğini hissettim
çünkü onu gerçekten anlamaya çalışıyorduk.
Elbette onu olduğu gibi kabul ettik.
Normal hayatına dönmek için büyük bir uğraş veriyordu.
Hapisten çıkalı çok olmamıştı.
Dokuz yıl sonra aklandı. Adı temize çıktı.
Mahkeme kararı olduğu için her şey resmîdir.
Ardından devletten tazminat alırsın.
MAHKÛMİYET KARARI BOZULDU
SANIK BERAAT ETTİ
MASUMİYETİ KANITLANDI
Hapiste geçirdiği her gün için para almasına hükmedilse de
aldığı miktar şaka gibiymiş.
Hayata yeniden başlamasına yetmiyordu.
6 Aralık'ta beraat ettiğimde normal bir hayat sürdürmem için
devletin bana yardım edeceğini sanmıştım.
Maalesef öyle olmadı.
Devlet "Bu adam her gün için 20 Alman markı alacak" dedi.
Hücre ve yemek masrafı düşülür,
gün sayısına göre hesap yapılır.
Gayet basit. Bir hesap yapılır ve ödenir.
24.046,00 AVRO
Şok olmuştu. Alacağı tazminat sayesinde
rahat edeceğini sanıyordu ama öyle olmadı.
Dokuz yılıma değen bir meblağ değildi. Benim için büyük hüsran oldu.
STRAUBING CEZAEVİ
Hapisten çıktıktan sonra önce geçici bir konuta yerleşti.
Eski mahkûmların kaldığı yurt tarzı bir yerdi.
Cezaevinde yaptığı gibi orada da çok kitap okudu,
kitaplara çok düşkündü.
Romanlardan ziyade işletme gibi konuları tercih ediyordu.
Belki de hapisten sonraki kariyerine çoktan hazırlık yapmaya başlamıştı.
Hapiste büyük bir zorlukla yüzleştim.
Her şeyden önce hastalığımla savaşmalıydım.
Beynimde iki tane tümör var.
Yoğun kortizon tedavileri yüzünden
aşırı derecede kilo aldım.
Hapisten sağ çıkamayacağımı sanıyordum.
Beynimdeki tümör beni öldürüyor.
Yüksek riskli hasta grubundayım.
Doktorun dediğine göre hâlâ hayatta olmam bir mucize.
Yine de zihnen çok iyi durumdayım.
Bana inanın, psikolojim gayet iyi.
Suçlu olmadığımı herkes bilsin istiyordum.
HAFTANIN İNSANLARI
Merhaba. Herkese iyi akşamlar.
Ömrünün tam sekiz yılını
masum bir adam olarak Almanya'da bir cezaevinde geçirdi.
Gerçek dışı geliyor. Kimse böyle bir şeye ihtimal vermez.
Tam bir kâbus.
Adaletin gözü bu kadar mı kör?
Bu trajedi bir hukuk devleti olan Federal Almanya Cumhuriyeti'nde yaşandı.
Büyük bir adli hata.
Donald Stellwag masumdu ama hapse atıldı.
Donald Stellwag için acı gerçek buydu.
Hapiste hem hayatı değişti hem de kendisi.
Hoş geldin Donald Stellwag.
- Donald Stellwag davası. - Donald Stellwag.
Merhaba Bay Stellwag.
RTL, Bayerischer Rundfunk, SAT 1,
Johannes B. Kerner.
Fliege'nin programına da çıktım.
Masum olduğunu kabul ediyoruz,
seni topluma geri kazandırmak istiyoruz.
Donald Stellwag, hoş geldin.
Hepsi aynı.
Sonunda rutine dönüşüyor.
Beni niye tekrar çağırdığını sordum.
"Bu gayet açık" dedi.
"Dürüst olacağım. Reytingleri artırıyorsun."
Şimdi eğer...
Maischberger'ın programındaydım.
Bunu yapmasaydı...
Bir programa ben de katıldım çünkü pot kırmasını istemiyordum.
Senden nasıl özür dilediler?
Özür dilemediler.
Bu pek doğru değil.
Ansbach'ta görülen yeni davada baş hâkim senden özür diledi.
Savcı özür dilemedi ama onun tüm süreçle ilgisi yoktu.
Masumken hapse atılırsan bunun bedelini ödersin.
Efendim?
Bir hikâye anlatırken âdeta resim çiziyor.
Hikâyelerini renklendiriyor,
farklı betimlemelerle süslüyor.
Böylece hikâye güzelleşiyor, daha renkli oluyor ve daha iyi satıyor.
O iyi bir satıcı.
Tahliye edilmemden 14 gün sonra,
yani 2001 yılında
asıl fail bu sefer de Nürnberg'deki Postbank'ı soymuş.
Şansına küssün. Teknoloji artık çok ilerledi.
Tavandan çelik bir kafes inmiş ve suç üstü yakalanmış.
Şanslı gününde değilmiş.
Bunu ilk kez duyuyorum. İyiymiş.
Bazen aynı hikâyeleri farklı kurgularla anlatıyor.
Sanki iki farklı kişiden dinliyorsunuz.
Bunu kasten yaptığını düşünmüyorum.
Yaşadığı talihsizlik sonucu anlatacak enteresan bir hikâyesi oldu.
Nasıl anlatmak istiyorsa öyle anlatır.
Bir gazeteci şöyle yazmıştı:
"Bavyera hukuk sisteminin kusursuz oluşunu kutluyor."
Televizyona çıkıp da kimseye masal anlatmadım.
Daima gerçekleri anlattım.
MASUMKEN YILLARCA HAPİS YATTI
HAKSIZ MAHKÛMİYET
O YAPMAMIŞ MI?
YARGI MAĞDURUNUN MÜCADELESİ SÜRÜYOR
Beraat kararının ardından
özgürlüğüne gerçekten kavuştun mu?
Mesele senin için halloldu mu yoksa etkileri hâlâ sürüyor mu?
Bilirkişiye açtığım dava devam ediyor.
Özgür olacağımı sandım ama değilim, kapana sıkışmış gibiyim.
"Dr. Cornelius'un suçu ne?" sorusunu çok sık duyuyorum.
Kendimi özgür hissetmiyorum. Zihnimde hâlâ özgür değilim.
Adam ruhumu çürüttü.
İtibarını geri kazanmak,
eski hâline geri dönebilmek istiyordu.
Bu yüzden de mücadelesi hep o bilirkişiye karşıydı.
Başına gelenler akıl alır gibi değildi.
Açık konuşayım,
şarlatanın biri gelip diyor ki:
"Evet, seni kulağından teşhis ettim."
Böyle söyleyince komik geliyor ama kendinizi Donald'ın yerine koyun.
Gözyaşlarına boğulur, aptala dönerdiniz.
O bilirkişiye karşı büyük bir savaş verdim
çünkü benim davamda yanılmışsa
başka hatalar da yapmış olabilirdi.
Haksız yere hapse atılıp
psikolojisi çöken insanlar olabilir.
O lanet bilirkişinin hazırladığı dördüncü veya beşinci yanlış rapordu.
Donald Stellwag'ın bugünkü duruşmadan beklentisi
hapse girmesine yol aça adamın tazminata mahkûm edilmesi.
Bilirkişiye karşı açtığı dava bir nevi emsal teşkil etti.
O güne kadar tazminata mahkûm edilen hiçbir hâkim veya bilirkişi yoktu.
Hukuk sistemimizin hâline bakın!
Hiç yoktu! Emsal teşkil eden bir karar aldırttık.
Frankfurt'taki yüksek bölge mahkemesinden
bilirkişi Cornelius S. hakkında tazminat kararı çıktı.
Cornelius S. tarafından Donald Stellwag'a
150.000 bin avro tazminat ödenecek.
Bunu beklemiyordum.
Konu para değil. Parayla alakası bile yok.
Almanya'da ilk defa
mahkemeye yanlış rapor sunan bir bilirkişi
hukuken sorumlu tutuldu.
Fazlasıyla tatmin edici bir karardı.
Sevinçten havalara uçtum.
Prof. Rösing önderliğindeki Anthropoloji Derneği
bu kararın ardından bilirkişilik konusunda kurallar belirledi.
Donald Stellwag skandalı
standartların belirlenmesinde tetikleyici unsur oldu.
Onu bir daha hiç görmedim ama hâlâ çalıştığını duydum.
Hâlâ bilirkişi raporları sunuyor.
Beni en çok şaşırtan şey
yanlış rapor sunduğu mahkemelerde hâlâ çalışıyor olması.
2001'den 2008'e kadar TV programlarına çıkmaya devam ettim.
Aslında bunu yapmak istemiyordum.
O tip programlara çıkıp hikâyemi orada anlatmak istemiyordum.
- Bu, Bay Stellwag'ın ilk hayatı. - Evet.
Şimdi Bay Stellwag'ın ikinci hayatına bakalım.
Alman pasaportum vardı, istediğim yere giderdim.
Hiçbir şey umurumda değildi.
Canımın istediğini yapardım.
Bir insan ömrüne bu denli sansasyonel iki olay sığdırmak
oldukça düşük bir ihtimal.
Bence bu ikinci olay
banka soygunundan daha iyi bir hikâye.
Başının yine derde girmesi beni pek şaşırtmadı.
Birçoğumuz hiç böyle bir şey yaşamazken,
Donald'ın başına iki kez geldi. Çok acayip bir durum.
Daha iyi ve farklı bir hayat istemiştim.
İstemez olaydım.
SOYGUN 2
15 ARALIK 2009 A81 OTOYOLU, LUDWIGSBURG
Sürücülerin dikkatine,
Weinsberg kavşağında yine yoğun trafik var.
Lütfen dikkatli sürün.
Sabah saatleriydi, daha 10.00 olmamıştı.
A81 otoyolunda ilerliyorduk, Ludwigsburg'e yakındık.
Tepe lambası olan siyah bir BMW aniden yanımızda belirdi.
Aracın arkasında "Takip et" yazıyordu.
Başka ne yapacaksın ki? Polis olduğunu sanıp takip ediyorsun.
Hız yaptığımı düşündüm.
Bir otoyol köprüsünün altında durduk.
Arabada üç polis vardı.
İkisi araçtan indi.
Bir de bizim açımızdan anlatayım.
"Ruhsat ve kimlik lütfen."
Ruhsat lütfen.
Kimlikleri de lütfen.
Bir şok yaşadık.
Yolcu koltuğundaki adam eskiden polis olduğunu söyledi.
Bir an şöyle düşündüm: "Siktir! Ya anlarsa?"
Onları araçtan indirdik.
BMW'de bir tuhaflık olduğunu fark ettim.
Plakanın yanında bir barkod vardı.
Sıradan bir kiralık araçtı.
- Polisiz. - Vergi müfettişi misiniz?
"Vergi kaçırmaktan tutuklusunuz."
Bize hiç direnmediler.
Çok kolay oldu. Kelepçeleri taktık.
Minibüslerine el koyduk.
Onları bizim araca aldık
ve içlerinden biri dedi ki:
"Polis olan ne çok Türk varmış."
Bizi ormana götürdüler. Sonumuz geldi diye düşündüm.
Minibüste taşıdığımız altınlar 1,5 avrodan fazla ediyordu.
Bizi öldürmeleri için geçerli bir sebepti.
Polis bu tip soygunların nadiren yaşandığını söyledi.
1,8 milyon avro değerinde altın ve mücevher.
Nürnberg'deki bir kuyumcudaki 200 kiloluk hurda altın
eritilmek üzere Pforzheim'a götürülüyordu.
Altınlar sigortalı değildi.
Baştan sona çılgınca bir hikâye.
Başka türlü tarif edemem.
Beş tane adam polis ve vergi müfettişi kılığına girip
altın nakleden bir araca otoyolda pusu kuruyor.
Vergi müfettişi gibi davranmışlar.
Brüser Berg'de baskın yapıldı.
Cologne-Bonn'da tutuklanan 24 yaşındaki adam
iddialara göre soygunun elebaşlarından biri.
Rapçi Xatar'ın aralarında olduğu diğer dört kişi hâlen firarda.
Rapçi ganster mi, gerçek ganster mi?
Genç çocuklardı, Xatar'ın ortamında takılıyorlardı.
Hip-hop ve ganster rap camiasında tanınan biri olan Xatar
Bonn'da isim yapmıştı ama henüz Almanya çapında bilinmiyordu.
Sert bir getto yıldızı imajı çiziyor.
Xatar, Kürtçede ve Arapçada "tehlike" anlamına geliyor.
Xatar için en önemli platform video paylaşım siteleriydi.
Yıllarca emek veip azılı bir gangster imajı yaratmıştı.
Seksi model Alessandra Mendes ile
Alman rapçi Xatar
Playboy Malikânesi'nde yumruk davasında karşılıklı uzlaşmaya vardı.
Amerika'da gittiği bir partide modelin burnunu kırdığı için
50.000 dolar kefalet ödemeli.
Gangster müziği ile gangster hayatı iç içe geçmeye başlamıştı.
Suç işleme potansiyeli olduğu belliydi
ama milyon dolarlık soygun mu?
Xatar ve suç ortakları kaçmayı başardı.
Önce Abu Dabi üzerinden Moskova'ya kaçtılar.
Şubat 2010'da Irak'ta tutuklandılar.
Almanya'ya getirilen Xatar'ın duruşması
bu hafta Stuttgart'da başladı.
Stuttgarter Zeitung Gazetesi'nde uzun süre mahkeme muhabirliği yaptım.
Altın soygunu davasını yakından takip etme fırsatım oldu.
Bazen kendimi bir duruşmada değil de,
bir oyunda gibi hissediyordum.
Gerçek dışı şeyler oluyordu.
Soygunun elebaşı Xatar'dı.
Adamları o organize etmişti.
Minibüsün ne zaman, nereye gideceğine dair
birinden tüyo almış ve harekete geçmişler.
Xatar'ın maddi sıkıntıları vardı,
o yüzden altın nakleden minibüsü soyma fikrine açıktı.
Duruşma salonuna resmen güle oynaya girdiler.
Tanıdıklarına ve akrabalarına selam verip gülüşüyorlardı.
Sen sus! Seninle değil, onunla konuşuyorum!
Avukatlar birbirlerine bağırıyor, hakaretler havada uçuşuyordu.
En çok da Malte Höch'ü hatırlıyorum.
Bu tip duruşmalara renk katan biri.
O zamanlar ünlü bir televizyon avukatıydı.
Savcı haklı, müvekkilim aklanmalı. Gerçekler gün gibi ortada.
Saç modeli ve tavırlarıyla nevi şahsına münhasır biriydi.
Yöntemlerini beğenmediği avukatlarla hararetli bir şekilde tartışırdı.
İlk başta bir savunma sunmadılar.
Sanırım nezarethane yerine duruşma salonunda olmak
hoşlarına gidiyordu.
Duruşma ilerledikçe konuşmaya başladılar.
Asıl soru, bu soygunun nasıl mümkün olduğuydu.
Hurda altın sarrafı Nürnberg'de.
Soygun Ludwigsburg'de oluyor.
Bonn ise birkaç yüz kilometre kuzeyde.
Bunları bir şekilde birleştirmek gerek.
İlk kez sizinle aynı fikirdeyim.
Çünkü başka bir isim var.
Xatar ona tüyo veren kişinin Donald Stellwag olduğunu söyledi.
Sıradaki hikâye.
İnsan inanmakta zorlanıyor.
YARGI MAĞDURU SANIK KÜRSÜSÜNE GERİ DÖNDÜ
LUDWIGSBURG'DAKİ ALTIN SOYGUNUNU O MU PLANLADI?
Pekâlâ, elimizde bir TV avukatı var.
Xatar var,
şimdi bir de Donald Stellwag var.
Pek mantıklı gelmiyor.
Hikâyenin böylesi.
Soygunun ardında Donald varmış, öyle mi?
Buna asla inanmadım.
Çok mantıksız. Donald bu işi nasıl yapsın?
Asıl soru şu ki altın nerede?
Duruşmayı izleyen bir çok kişi, buna ben de dâhilim,
Stellwag'ın gelip gelmeyeceğini merak ediyordu.
Duruşma devam ederken
herkes o gizemli figürün arka planda belirmesini bekliyordu.
Stellwag'ın tüm süreçten haberi vardı.
Fakat gelmedi.
Bir yere kaçtığım yoktu. Avukatım nerede olduğumu biliyordu.
Elimde sadece bir telefon numarası vardı, nerede olduğunu bilmiyordum.
Hep yatıyorum. Çok zor hareket ediyorum.
Tuvalete gidemiyorum çünkü bacaklarım beni taşımıyor.
Diğer türlü çevir.
Ayağa kalkabilsem yatarak röportaj vermezdim.
Evet, böyle iyi.
Onlarla yüzleşmekten hiç çekinmezdim
çünkü suçlu olmadığım netleşirdi.
Tüyoyu veren Donald Stellwag'dı.
Stuttgart'taki duruşmada benim patron olduğumu söylemişler.
Sizce ben bir Kürt çetesinin patronu olabilir miiym?
Belli ki hepsi kafayı yemiş.
Peki gerçekten masum muydun?
Altın soygunu olayında mı? Tabii ki masumum.
Buna en ufak bir kuşkunuz olmasın.
Daha o kadar delirmedim.
Yeterince param var, öyle aptalca bir iş yapmam.
Niye yapayım ki?
O olayla hiçbir ilgim yok.
Beni en çok şaşırtan yönü her duruma uyum sağlayabilmesi.
2001'de kendime hemen yeni bir yol çizmeye başlamıştım.
Kendimi nasıl pazarlayacağımı biliyordum.
İyi ki cezaevinde pazarlama çalışmışım.
Emsalsiz bir yargı mağduru.
Donald Stellwag'ın bahsettiği özgürlük 10.000 mark değerinde.
Hikâyesini bir TV kanalına sattı, artık sadece onlara röportaj veriyor.
Medyadan ne kadar kazandığımı bilseniz ağzınız açık kalır.
Çok kazandım.
-Donald Stellwag. - Donald Stellwag.
Donald Stellwag.
Donald Stellwag, hoş geldin.
Tüm gelir kaynağım
program başına aldığım 500 veya 1000 avro muydu sanıyorsunuz?
Hayır.
Asıl kazanç kapım bir bira markasının reklamını yapmaktı.
Hoş geldin Donald Stellwag.
WOLFSHÖHER BİRA
"Johannes B. Kerner'in 22.00'deki şovunda reklamımızı yapmak ister misin?"
"Olur. Kaç para alacağım?"
"Çok para."
Bira logolu kocaman tişörtlerim vardı.
İkinci veya üçüncü programda Kerner bana ayar vermeye kalktı.
Dedi ki: "Bay Stellwag, tişörtünüzde yine ürün yerleştirme var."
"ZDF kanalı bu konuda çok hassas."
"Size düz bir tişört vereceğiz, onu giyeceksiniz."
"Öyle olsun" dedim.
Ama tabii ki bira logolu şapkam da vardı.
"Sen var ya sen, sinsi bir çakalsın" dedi.
Aslında paraya ihtiyacı yoktu.
Bilirkişiden tazminat almıştı.
Maddi sorunları geride kalmıştı.
Parayı ne yaptın?
Ne mi yaptım? Farklı işlere yatırdım.
Bunlar yeni tasarımlar. Siyah olan müthiş görünüyor.
Bira logulu kamyonlarla başladım.
Tam bir pazarlama dehasıyım.
Sonra Hesse'ye gidip saat işine girdim. Özel koleksiyon saatleriydi.
Bana iki saat hediye edildi, evet.
Hâlâ saklıyorum.
İşte.
Güzel saat.
Ne yazık ki kırıldı ama tamir ücretini karşılayamam.
Ortalama 300 veya 400 avro tutar.
Sonra Lauf'a geri döndüm.
Altın Vaha adındaki antikacıyı açtım.
Lauf'taki saat ve antikalar içindi.
Banka hesapları doluydu. Dükkânda epey para olurdu.
YETKİN, SAYGIN, HIZLI, GÜVENİLİR
Lauf'ta resmen soylular gibi yaşıyorduk.
Lüks içindeydik.
Ben Donald Stellwag'dım. Satış ve pazarlama müdürüydüm.
Altın ve elmas işine girdik.
Nereye satabileceğini biliyordum.
İyi kâr getiriyordu. Frank'in bağlantıları vardı.
Aslında altın işinde olmasam da Gana'daydım ve güvenilir biriydim.
Öyle tanıştık.
KAYNAK: FRANK VOGEL
Stellwag aptal biri değil. Gana'yı duymuş.
Gana o yıllarda altın üretiminde dünyada ikinci sıradaydı.
Şimdi bilmiyorum.
Herkesin aklında oradan ucuza altın almak vardı.
Frank'le Gana'dayken tanıştım,
bana elmas teklifi yapmıştı.
Gana'da mıydınız?
Frank oradaydı. Ben Altın Vaha'daydım.
Ona altın ve biraz da elmas aldım.
Sonra aklına maden açmak geldi.
Biz de açtık.
Madeni açarken çekilen fotoğrafları internette görebilirsiniz.
Ekskavatör dâhil her şey var.
Gana'da işlerin düzgün yürümesi için
birilerine el atından para vermelisiniz.
İşler onun istediği hızda ilerlemedi.
Ham elmas konusunda uzmanız.
"O kadar bekleyemeyiz. Ekskavatör orada."
Aceleye getirirsek çökeceğini söyledim.
Beni dinlemedi.
Ona güvenim tam.
Şöyle dedi: "Para benim. Nasıl harcayacağına ben karar veririm."
Ben de öyle yaptım. Böylece her şey sona erdi.
Altın alıp eritmek tam da Donald'ın aklına gelecek şey.
Konuşkan biri.
Telefona yapışık yaşadığını söyleyemem ama konuşmayı seviyor
ve çok insan tanıyor.
Farklı çevreler edinmesi normal.
Altın soygunu davasında
Stellwag'ın sanıklarla düzenli irtibatta olduğu anlaşıldı.
DONALD EV DONALD CEP
8 ARALIK 2009 ALTIN SOYGUNUNDAN BİR HAFTA ÖNCE
İlginç olan, Xatar ve Stellwag'ın soygundan bir hafta önce
Stellwag'ın yaşadığı şehirde buluşmaları.
Kanıtlardan biri de bu buluşma sırasında
Nürnberg'deki hurda altın sarrafının
internet sitesine girmiş oldukları.
Hanauer, Almanya'nın en büyük altın alıcılarından biri.
Xatar'ı ve Kürtleri tanıyorum tabii.
Onlar benim müşterim. Benden saat aldılar.
Evet, böyle şeyleri kendine çekiyor.
Birçok insanla iş yaptı.
Bilhassa altın sektöründe.
Hem soyulan kişiyi hem de hırsızları tanıması
beni pek şaşırtmıyor.
Xatar'a şöyle demiştim: "Ondan bir sürü saat alabilirsin."
Demedim desem yalan olur.
Ama nakliye aracını söylemedin mi?
Haberim bile yoktu! Nereden bilecektim?
Bunu bilmem için adamı haftalarca takip etmem gerekirdi.
Dükkânıma gelip beni sorguladılar.
Soygunu kimin yaptığını o gün de biliyordum
ama polise söylemedim.
Neden mi şimdi konuşuyorum? Çünkü cezalarını çektiler.
Sanıkların aleyhinde çok fazla delil vardı.
Aklanamayacaklarını biliyorlardı. Bir anlaşma sunulmuştu.
HAPİS CEZASI
İtiraf ederlerse en fazla sekiz yıl.
Cezanın bu olacağı belliydi.
Her davada olduğu gibi karar açıklandı.
Xatar hapse girdi.
Donald Stellwag hapse girmedi.
Olayla bağlantısını reddetti.
Değerli eşyalar aradılar.
Hiçbir şey bulamadılar.
Şimdi size soruyorum, ben niye altın çalayım? Saçmalık.
O soygunun sadece bir sebebi var.
Rap yapanların büyük adam olma sevdası.
Gangster rapçi olup itibar kazanma çabası.
Gangster rap işte.
Kendi itibarın ve raconun için
altın çalmayı göze alabiliyorsun.
Tabiri caizse gerçek bir gangster hikâyesi.
Bak Rus, ben belanın ta kendisiyim.
Yapmayacağım şey yok.
Altın Adam adında bir şirketi var.
Kliplerinde baştan aşağı altına bulanıyor.
Bir de gişe filmi çekildi.
Zirveye çıkan kestirme bir yol yoktur.
Belki vardır ama o yolu seçersen bedelini ağır ödersin.
Ne kadar altın var?
- Altın nerede? - Kimse bilmiyor.
Filmin adı Rhinegold, Xatar'n hayat hikâyesini anlatıyor.
Altın soygunu olayını zekice pazarlıyor.
Kariyerinin önemli bir parçası.
Artık 34 yaşında, otobiyografisi bile yayımlandı.
Suçlu bir kahramanın hikâyesi.
İşte kitabım. Xatar, Ya Hep Ya Hiç.
Kitap hakkında ne mi söyleyebilirim? Hikâyeler anlatılacak.
Kitap yazmaya nasıl karar verdiniz?
Hapiste çok vaktim, bir de daktilom vardı.
"Ona koca adam dedik."
"Koca adam garip bir karakterdi."
"Konuşurken nefes nefese kalırdı."
"Kanserdi, gözleri zor görüyordu."
"Koca adamın hâli içler acısı olsa da
...iflah olmaz bir gangsterdi."
Hayat yolculuğum önceden belirlenmişti.
Normal bir çocukluk yaşamadım.
Onun serseri olduğunu söyleyip
mafya üyelerine benzetirlerdi
çünkü bir sürü dalavere çevirmişti.
Düzenbaz biri olduğu doğru.
İçimde kötü bir adam vardı.
Köyden gelen bu koyunun içinde
aslında bir kurt vardı.
Beni bir kurda çevirdiler.
Yaşamak nedir, bilmiyordum.
Sevginin ne olduğunu bilmiyordum.
Gerçek adının "Donald" olduğunu
banka soygunu haberini izlerken öğrendim.
Köyde onu "Harald" olarak bilirdik.
Anneannesi ona Harald derdi, biz de öyle bilirdik.
DONALD STELLWAG'IN ANNEANNESİ
DONALD STELLWAG VE ANNEANNESİ
Zor şartlarda büyümüştü.
Durumları pek iyi değildi.
Ucu ucuna idare ediyorlardı.
Fuchsstadt 60'larda bir çiftçi köyüydü.
Nüfusu 500 bile yoktu sanırım.
Köyde neredeyse herkes birbirini tanırdı.
Hem evlilik dışı bir çocuktum
hem de babam işgalci Amerikan askerlerinden biriydi.
Yani bir Yankee piçiydim.
Amerikalılar ile birlikte büyüdük sayılır.
Kiminin gözünde kurtarıcı, kiminin gözünde işgalciydiler.
Köyden bir kızın bir Amerikalı ile münasebete girmesi
hiç hoş karşılanmazdı.
Yankee fahişesi yaftasını yerdi.
DONALD STELLWAG'IN ANNESİ
Hem annem hem de babam genç yaşta öldüğünden
anneannemlerin yanında büyüdüm.
Zaten köyde başka bir yakınım yoktu.
Babam Amerikalı olduğu için dışlanıyordum.
Köyde futbol kulübü, gençlik derneği ve müzik topluluğu vardı.
Tipik bir Bavyera köyü.
Katılmama izin verilmezdi.
Futbol takımında fotoğrafı var.
Tam ortada duran kaleci ta kendisi oluyor.
Köydeki sosyal hayata dâhildi.
Harald benden bir yaş küçük.
İlkokuldayken üç yıl aynı sınıfta okuduk.
Kart oyunlarını severdik, düzenli olarak buluşurduk.
Hafta sonları hep orada takılırdı.
Bara gelirken çizgili takım elbise giyip
millete şekil yaptığını hatırlıyorum.
"Beni hor göremezsiniz" havalarına girerdi.
Bir Yankee piçinin bile önemli işler başarabileceğini
herkese göstermek istiyordu.
Fuchsstadt ona dar geliyordu.
Yeni yerler görmeliydim.
Ben de dünyaya açıldım.
Frankfurt'ta her şey vardı.
Şehir hayatı çok cazipti.
Frankfurt'ta para kazanmanın birçok farklı yolu vardı.
Çok renkli bir şehirdi.
Hayatın tadını çıkarmak istiyordum.
Güzel zamanlardı.
İyi para kazandım.
Özgürlüğün tadını çıkarttım.
Almanya'da parayı bulan ve aptal olmayan biri...
...gittikçe zenginleşir.
Bu iş böyle.
Bu iş tam olarak böyle.
Tabii aptal değilsen.
Ya da hasta olur.
Evet, ya da hasta olur.
Bir gün dayanılmaz bir ağrıyla uyandım.
Neyim olduğunu bilmiyordum.
Balkona çıktım.
Gözlerim görmüyordu.
Kör olmuştum!
Röntgen çektirdim.
Beynimde tümör vardı. Hemen ameliyat olmalıydım.
Bir daha asla normal bir hayatım olmayacaktı.
Henüz 25 yaşındaydım sanırım.
Tüm libidom tükenmişti.
Bir daha asla erkek gibi yaşama şansım olmadı.
Aniden öyle bir yaratığa dönüştüğünde
artık hiçbir şey umurunda olmuyor.
Uyuşturucuya düştüğüm için her şeyimi bir anda kaybettim.
Ciddiyim.
Eroin bağımlısı oldum.
Fazla yaşamam beklenmiyordu.
Ben de her şeyi koyverdim.
Frankfurt'ta suç da vardı tabii.
Her şeyi biliyordum.
LSD veya silah nereden alınır, hepsini biliyordum.
Çok farklı işlere girdim.
Uyuşturucuyu bol miktarda alıp sokaktaki torbacılara satardım.
İyi kazandırıyordu.
Yasa dışı kumarhaneler işlettik.
Kumar oynamaya gelenler
bizden eşek yüküyle avans çekerdi.
Dolandırıcılık ve hırsızlık da yaptım.
Yasalarla başım derde girdi.
Sicili temiz değildi. Dosyası kabarıktı.
HIRSIZLIK, DOLANDIRILICIK, GASP
UYUŞTURUCU TİCARETİ
12 DOLANDIRICILIK SUÇU
ZİMMETE PARA GEÇİRME
Saçmalıyordum. Sonra şans yüzüme güldü.
Kasım 1989'da Berlin Duvarı yıkıldı.
Aralık olduğunda çoktan yeni eyaletlerdeydim.
Batı'nın sunduğu ticari imkânlara tüm kapılar açılıyor.
Doğu Almanlara karşı fena dolandırıcılıklar yapıldı.
Hem de çok fena.
Siz de yaptınız mı?
Tabii ki.
İnsanların saflığından yararlanıp dergi satışı yapmak için
kapı kapı dolaşan pazarlamacılara bu ülkede Drücker deniyor.
Adım Guloff.
Drücker işinde iyi para olduğunu fark ettim.
Usulsüz yöntemler izleyebiliyorlar.
Acıklı bir hikâye anlatıp insanların sempatisini kazanarak
uzun süreli abonelik sözleşmelerine imza atmalarını sağlıyorlar.
Etik bir iş yaptığım söylenemez ama yayımcılar beni tek geçiyordu.
Sistemde hademe olarak gözüküyordum.
Aslında Drücker işinin başındaydım.
Çılgınca para kazandık.
Çılgınca.
Keşke beni hapse atmasalardı.
Şu anda karşınızda bir imparator olurdu. O kadar çok para kazanmıştık.
Ama ne yazık ki beni bitirdiler.
Bu adam Aralık 1991'de Nürnberg'de bir soygun...
Üst kısımdaki skafa oluğu kulak memesine kadar uzanmıyor...
Bu davayı masum bir adamın hapse atılması olarak görmüyordum.
Aleyhinde olan bazı unsurlar vardı.
Drücker olan biri
en hafif tabirle gamsız bir mizaca sahiptir.
Drücker çetesinin patronu olan kişinin
duyarlı biri olması söz konusu olamaz,
aksi takdirde bu işi yapamaz.
In dubio pro reo diye bir şey yok.
Devlet artık senin suçlu olduğunu kanıtlamak zorunda değil
ama sen suçlu olmadığını kanıtlamalısın.
"Banka soygunu davası" başlığı
başka bir suçunun olmadığını ima ediyordu ve bu da tabii ki yanlıştı.
Donald Stellwag'a yöneltilen tek suçlama banka soygunu değildi.
Mülkiyete karşı işlenen suç da vardı.
ZİMMETE PARA GEÇİRME SUÇLAMASI
Davanın yüzde 90'ı soygun hakkındaydı, diğeri ufak bir meseleydi.
Birinin parasını kaybetmiş.
Ya da zimmetine geçirmiş. Öyle bir şey, tam bilmiyorum.
PANSİYON SAHİBİ
TOPLAM ZARARI 230.000 MARK
İkinci suçlamanın ufak bir mesele olduğu söylenemez.
Yanlış hatırlamıyorsam mağdur olan şahsın
tüm servetini kaybetmesi söz konusuydu.
Bence bu ikinci suçlama onu daha kötü bir konuma sokuyor
çünkü belli ki para uğruna yasaları ciddi şekilde çiğneyebilir.
Bilhassa çok para uğruna.
Ayrıca başka suçlardan hüküm giymiş olduğunu da hatırlıyorum.
Sütten çıkmış ak kaşık olmasam da
prensip sahibi eski bir suçlu olarak
işlemediğin bir suç yüzünden hüküm giymezsin sanıyordum.
Savunmanın tanıkları arasında dergi işinden olan isimler vardı.
Vaktiyle Donald için dergi satışı yapmışlardı.
Mahkeme bu tip tanıklara hep şüpheyle yaklaşır.
Söz konusu tanıklar hem sanığın tarafındaydılar
hem de sicilleri kusursuz değildi.
Bu da tabii ki akıllara danışıklı dövüş ihtimalini getirdi.
Sonuçta mahkemenin kararı bu yönde oldu.
Sanığın arkadaşlarının bir araya gelip
mazeret uydurduğuna karar verdiler.
Sanık suçlu bulundu.
Tabii ki masum yönünü öne çıkarmak şunu diyebilmek için daha etkili:
"Adalet sistemi yine yanlış yaptı."
Eski suçlarını gündeme getirmek insanların şunu demesine yol açardı:
"Bu yanlış masum birine yapılmamış."
Tertemiz bir geçmişe sahip olup
haksız yere mahkûm edilen bu masum adam efsanesi
bence biraz da mecburen ortaya çıktı.
Hikâyeyi medyaya satmak için en iyi yol buydu.
TV programlarında süren kısıtlıdır.
Olayları belirli bir ölçüde siyah-beyaz olarak sunmalısın.
Yani bir tarafta yargı mağduru olan kişi,
bir tarafta ona yapılan haksızlık.
Bazen bir mesaj verebilmenin en iyi yolu
siyah-beyaz bir tablo çizmektir.
Uğradığı haksızlığı anlatmak istiyorsan
Drücker çetesine değinmenin hiçbir manası olmaz.
Yanlış bir algı oluşturur.
Filmi çekerken biz de bu ikilemde kaldık
ve neticede geçmişine değinmedik.
Tasvip edilmeyecek yönleri olduğundan
kimse onu yargı mağduru olarak görmezdi
ama gerçekte öyle.
Gerçekleri saptırdığı oldu. Şöyle düşündüğümü hatırlıyorum:
"Donald ne anlatıyor?"
"Bu pek doğru olmayabilir."
Açıkçası bunu zamanla daha çok yapar oldu.
Bazen kendi içinde bir savaş verdiğini düşünüyorum.
İyi ile kötünün savaşı.
Bazen olayları farklı anlatarak
tekrar ilgi odağı olmak istiyor.
Böyle düşünüyorum.
Anlattığı herhangi bir şeyin doğru olup olmadığını anlamak
hiçbir zaman kolay olmadı.
Ben de anlamaya çalışmayı bıraktım.
Çünkü onu tanıdığım günden beri böyle.
- Gerek yok. - Yalancı olduğu için mi?
Sıradan biri onun yalancı olduğunu söyler.
Bir sahtekâr olduğunu.
Drücker patronu.
Tek başına hücre hapsindesin. Radyo yok, televizyon yok.
Cehennem hayatı.
Hapis cezasına çarptırılıp Straubingen Cezaevi'ne gönderildim.
Hasta koğuşundaydım.
Donald Stellwag da oradaydı.
Konuşabileceğim kimse yoktu. Hiç kimse!
Tüm mahkûmlardan ayrı tutuluyordum.
İtiraf etmediğin için mi?
"Ben masumum, ne isterseniz yapın" dediğim için
beni tecrit ettiler.
Aslında tecrit altında değildi, sadece hasta koğuşundaydı.
Gerçekten de çok hastaydı.
Suçu inkar ettiği için tecride alındığı doğru değil mi?
Hayır, değil.
Cezaevinde bir gruplaşma olmasının önüne geçmeye çalışmış olabilirler.
Donald insanları kendi tarafına çekebilen biri.
Günün 24 saatini hücrede geçirdiğinizde
tabii ki sohbet etmeye başlıyorsunuz.
Onunla iyi anlaşıyorduk.
Zamanla çok iyi arkadaş olduk.
Falk Simang'ın hikâyesi neredeyse benimki kadar sıra dışı.
İyi akşamlar.
Bugünkü konuğumuz Falk Simang.
Dresden'den gelen eğitimli bir çatı ve duvar ustası.
Askerliğini Doğu Almanya ordusunda yaptı.
Bir yıldır paralı asker.
Cuma gününe kadar Mostar'da savaş veriyordu.
Uzun hikâye.
Yugoslavya'daki savaş sırasında cinayetten hüküm giyip
hapse atıldım.
ÇÖZÜLMEMİŞ XY DAVALARI
Sırplar, Hırvatlar ve Müslümanlar dışında
yabancı paralı askerler de her cephede savaş veriyor.
Almanlar dâhil.
Düşmanın bir kısmı bu durumdan rahatsızdı tabii.
Savaş katılan tüm tarafların hedef tahtası oldum.
O yüzden cezaevinin hasta koğuşundaydım.
Falk Simang bana bir lakap takmıştı.
Koca Mäck gerçekten de...
Cezaevinin unutulmazları arasında kalacak.
Koca Mäck, Straubingen'de bir efsane oldu.
Oradan bir daha asla onun gibi biri geçmez.
O cezaevinde bir sistem kurmuştum.
Falk Simang'in askerî eğitimi vardı.
İnsanlara hizaya sokmayı,
görev vermeyi çok iyi biliyordu.
Mühiş bir sistem kurmuştuk.
Hasta koğuşunun önünde toplanırlardı.
İletişim noktası orasıydı.
Kapının altından not gönderirlerdi.
ADALET BAKANLIĞI
Paralar elden verilirdi.
Kaç para lazımsa.
Sonraki aşamada devreye girenler
malların bir şekilde hasta koğuşuna getirilmesini sağlardı.
Bunu genelde çamaşırhane çalışanları yapardı.
Tamamdır.
Doğrudur. İşte buna inanırım.
"Tecrit" olayının amacı tam da bu tip şeyleri önlemektir.
Tecrit edilmem gerektiğini söylediler,
diğer mahkûmlardan ayrı tutulmalıymışım.
Hapiste geçirdiğin altı yıl boyunca konuşabileceğin hiç kimse yok muydu?
Hayır, yoktu.
Cezaevindeki hayatımın konforlu olduğunu mu söyleseydim?
Bundan kime ne?
Sıkı Dostlar filmindeki gibiydi.
Hapishane deyince insanların aklına
parmaklıklar ardındaki adamlar geliyor
ama aklını kullananlar için durum farklı.
Atlanta'da yatan Jimmy'yi özlemek dışında keyfim gayet yerindeydi.
Hasta koğuşunda ufak bir mutfağımız vardı.
Orada hep yemek pişirirdim.
Spagetti yapardım, et yemekleri yapardım.
Her şeyimiz vardı.
Hâlimizden memnunduk. Deyim yerindeyse sefamızı sürüyorduk.
Koca Mäck adamın hasıydı.
Her işi hallederdi.
İnan bana.
Hiçbir eksiğimiz yoktu. Ne istesek buluyorduk.
DeVito elini çabuk tutmazsa işler zora girecek.
Fareli Köyün Kavalcısı gibi.
Kendi işine başkalarını koşturabiliyor.
Bunu yapması gerek çünkü kendisi koşturamaz,
bir başkası koşmalı.
Kadınlar gelip geçer
ama gerçek dostlar var ya...
İşte onu bulmak hiç kolay değildir.
Donald'ı bulduğum için şanslıydım.
Masum ama mahkum...
Çıktığı tüm programları izledim.
Müthiş bir şeydi.
Yeni kavuştuğu özgürlüğüyle
evine yakın bir şapelde dua ediyor.
Sadece masumiyeti konuşuluyordu
ama sonra altın soygunu gündeme geldi.
O yapmışsa iyi yapmış.
Bunu hak ediyor.
İşlemediği bir suçtan yıllarca hapis yattı.
Büyük haksızlığa uğradı.
Şöyle bir kanıya varmış olabilir:
"Yıllarca hapis yattım. Artık gerçekten suç işleyebilirim."
İçinde büyüyen öfkeyle belki şöyle düşünmüştür:
"Ödenmemiş bir borcum var."
Bunu anlayabilirim.
Masum bir adam olarak
dokuz yıl hapis yattığımı düşünemiyorum.
Ödenmemiş bir borcu falan yok.
Tamam, kötü bir şey yaşadı.
Yine de bunu bahane edip
"Artık yasaları tanımıyorum" diyemez.
Ödenmemiş bir borcu var ama sadece prensipte.
O bir yargı mağduru. Konu kapandı. Nokta.
En azından bu dava kapandı.
"Koca adamın hâli içler acısı olsa da iflah olmaz bir gangterdi."
ALTIN VAHA
"Bir Drücker çetesinin patronuydu."
"Gençlere zorla dergi sattırırdı."
HANAUER ANTİKA & KUYUMCULUK
"Koca adam artık resmî olarak mücevher işine girmişti."
"Ama bana başka bir şey satmak istedi."
"Bilgi."
Nereden bilecektim?
Bunu bilmem için adamı haftalarca takip etmem gerekirdi.
Nürnberg'deki hurda altın satıcısının bir çalışanıyla samimiyet kurup
ona birkaç ay boyunca şirket hakkında sorular sormuş.
Adam da naifliğinden cevap vermiş.
Minibüsün pek güvenlikli olmadığını bu şekilde öğrenip
soygunu yapmaya karar vermiş.
GERÇEKLER
Mahkemeden çıkan karar Stellwag'ın soygun planına dâhil olduğu
ve tüyo verdiği yönündeydi.
Yrgı mağduru hikâyesi böylece geçmişte kaldı.
Kararla çelişen hiçbir kanıt yok.
Kendini hiç savunmadı, buna gerek yoktu.
Tutuklama emri vardı. Onu hapse atmak istediler.
Masumiyetini kanıtlamak için hiçbir şey yapmadık.
Buna gerek yoktu
çünkü yargılanıp hapse atılamazdı.
Atın davasındaki tek strateji onun sağlık durumuydu.
Neder şöyle dedi: "Cezaevi koşullarına uygunluğunun tespiti için
ön inceleme duruşması talep ediyorum."
Size tüm hikâyeyi anlatayım.
Nürnberg'deki bölge mahkemesinde
patoloji uzmanı bir başhekim vardı.
Nürnberg'in baş hekimi, yani çok önemli biri.
İçeri geldi ve dosyayı açtı.
Şerefim üstüne yemin ederim ki
bir bana, bir dosyaya bakıyordu.
Tekrar bana bakıp "Buna inanamıyorum" dedi.
"Sen Donald Stellwag mısın?"
"Evet."
"Mahkemenin ve devletin sana yaptıkları
asla telafi edilemez."
"Cezaevine uygun değil."
CEZAEVİNE UYGUN DEĞIL
Neder'le oturmuş konuşuyorduk. Bana "Ben bir avukatım" dedi.
"Hukuk okudum."
"Hukuk camiasında buna 'açık çek' denir."
"Almanya'da böyle bir şey olmaz."
"Sadece ölmüşsen cezaevine uygun değilsindir."
Cezaevine uygun değilim.
Tabu gibi bir şey. Adalet sistemi bunu duymak bile istemiyor.
Sağlığı gerçekten kötü durumda
ama resmen açık çek aldı.
Hukuken açık çeki var.
Kötü bir şey yaptığından değil ama teorik olarak
istediğini yapabilir.
Tutuklanıp mahkemeye çıkarılan sanıklar
uzun yıllar hapis yatabilirdi.
Bu yüzden suçun bir kısmını ona yüklemelerini anlıyorum
çünkü cezaevine uygun olmadığından muhtemelen asla yargılanmayacak.
Savunmanın bir stratejisi olabilir.
Altının akıbetine gelirsek, paçayı kurtarmak için...
...suçu koca adama yıktık."
"Ağır hasta olduğundan korkacak hiçbir şeyi yoktu."
"Bu açıdan bakarsak koca adam götümüzü kurtarmış oldu."
O duruşmada gerçekler açığa çıktı mı?
Kısmen evet. Ben ikna oldum. Hepsi değil tabii.
Çalınan malların ne olduğu hiçbir şekilde belirlenemedi.
Kimin ne kadar kâr ettiğini bilmiyoruz.
Buradaki herkes temizlik hastası.
Bana garip geliyor. Biraz fazla abartıyorlar.
Sokakta toz bile göremezsiniz.
Bizimki açık ara en pis ev.
Herkes bize uyuz oluyor.
Konuşacak malzeme çıksın diye pencerelerinden bizi izliyorlar.
Bildiğiniz köy hayatı işte.
Hakkımda hiçbir şey bildikleri yok.
Adım Frank Vogel.
Neredeyse 53 yaşındayım ve Bay Stellwag'a ben bakıyorum.
Yemeğim geldi!
Eline sağlık.
Sağ ol.
Teşekkürler Bay Vogel.
Tüm kalbimle teşekkür ederim.
Ama tuzsuz yiyemem.
Tuzu benden saklamak istediğini biliyorum.
Sebebi ortada.
Ben de şişmanım.
Bir gün yatağa bağımlı hâle gelirsem
birisi de benim için aynı şeyi yapar umarım.
Öyle işte. Vaziyetimiz bu.
Ne iş olsa yapan biriyim.
Antikalar...
Ne iş olursa.
Yasa dışı bir şey yok.
Niye güldünüz?
Sırf Stellwag'la konuştuğum için
herkes yasa dışı işler yaptığımı sanıyor.
O yüzden.
Altının kimde olduğu asla belirlenemedi.
İhtimal dâhilinde farklı isimler var.
Bende kalan altınları elden çıkarmalıyım.
HEMEN AL!
ARTIK YENİ BİR PARA BİRİMİ VAR #ŞAKADEĞİL
Sınırlı sayıda üretilen Xatar parası
Xatar'dan altın almak için bir fırsat.
Altın paranın üstünde Xatar'ın yüzü var.
Altın soygununa bariz bir gönderme.
Acele edin.
Altının onlarda olduğu iddialarını yalanlamak için
pek çaba gösterdikleri söylenemez.
Altınların akıbeti hakkında herhangi bir şey söyleyen oldu mu?
Hayır çünkü hiçbirimiz bilmiyoruz.
Altınların yerini biliyor olmalısın.
Sen diyorsan öyledir.
Çok altının olsa nereye gömerdin?
Hadi ama, kesin gömerdin. Ben olsam gömerdim.
Aradan 10 yıl geçti, bana hâlâ altının yerini soruyorlar.
Altınlar nerede Bay Stellwag?
Etrafınıza bakın.
Burası benimle ilgilenen arkadaşımın evi.
Burada altın yok. Hiçbir zaman olmadı ve asla olmayacak.
Bir saniye.
Merhaba. Şu anda müsait değilim, yanımda film ekibi var.
Peki. Dom Pérignon ve şaraplar ne âlemde?
Kaç şişe dedin?
Bin şişe Dom Pérignon mu?
Sen delirmişsin. Peki nereye götürülecek?
Tedarikçilere sormam lazım.
Tamam, anladım.
Sonra konuşuruz, olur mu?
Görüşürüz.
Alt yazı çevirmeni: Deniz Adısönmez