Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Każdy ślub wiąże się z rozstaniem.
Czasem z domem, czasem z wolnością.
Dla mnie ten dzień...
Oto stara i wilgotna nadmorska rezydencja, w której dorastałam.
Odkąd zmarł mój ojciec, zaczęło nam brakować pieniędzy.
Moja siostra, Peyker.
Urodziła pierwsze dziecko.
Wyszła za swojego ukochanego Nihata.
Nie miała szans u mężczyzn, przez których chciała być kochana.
Dobre wieści, niech Bóg ci błogosławi.
Moja mama, pani Firdevs...
Dziś jest babcią i żegna się z dawno utraconą młodością.
Mamo! Chodź, dziecko już tu jest!
Jest tu pan Adnan.
- Wpadł z wizytą. - Co za niespodzianka.
Bihter! Dziecko urodziło się w czepku.
Słyszałaś? Pan Adnan wpadł z wizytą!
Na pewno ma w tym interes, inaczej nie ruszyłby palcem.
Cały pan Adnan!
Pan Adnan, ulubiona zwierzyna mamusi.
Panie Adnan. To zaszczyt pana gościć.
- Nihat, gratuluję. - Dziękuję.
Katino!
- Witamy. - Dziękuję.
Podaj mu coś.
Powiadomiłaś panią Firdevs?
Ja to zrobię.
Pan Adnan? Naprawdę?
Wpadł pogratulować nam wnuka.
Ale skoro jesteś obolała, odpocznij.
Nie wymądrzaj się, Bihter.
Zejdź na dół.
Jeśli zechce wyjść, zanim przyjdę, powstrzymaj go.
Zaproszę go na obiad.
Czy babcia nie chce najpierw zobaczyć wnuka?
Nie ciekawi cię on?
Nie chcę, by pan Adnan słyszał, jak nazywasz mnie babcią. Dobrze?
Pani Firdevs.
Dziś nie chce być babcią,
a wcześniej nigdy nie chciała być matką.
Odziedziczyłyśmy wygodne i swobodne życie dziadka.
Mojego ojca raczej nie wspominano.
W towarzystwie był znany głównie jako mąż pani Firdevs.
I jako on umarł.
My, kobiety z rodziny pana Meliha,
szczycimy się stylem i sławą dziadka.
Nieważne są stroje, lecz to, jak się je nosi.
Zanim zmarł ojciec,
ludzie znosili do nas czasopisma modowe.
Ale to oczywiście się skończyło wraz z pieniędzmi.
To była krótka wizyta. Nawet nie napił się pan herbaty.
Dziś nie pora na przesiadywanie tu.
Przynajmniej znasz moje intencje.
Wychodzi pan? Matka chciałaby, żeby pan został na obiad.
Złapałam pana przed wyjściem!
Panie Adnan, nie zostanie pan na obiad?
Pani Firdevs.
Jest pani taka uprzejma i elegancka!
Proszę uczcić ten dzień wśród bliskich. Muszę wracać do swoich dzieci.
Potraktuję to jako obietnicę na przyszłość.
Pańskie odwiedziny będą zaszczytem.
Gratuluję pani wnuka.
Z czego się śmiejesz?
Nie powiesz mi?
Nie zniosę twojego szczerzenia się, kiedy wszystko mnie boli.
Powiedz!
Bihter?
Bihter wychodzi za mąż. Pan Adnan chce się z nią ożenić.
Bihter, czeka cię wygodne życie. Jesteśmy uratowani.
Będziesz panią jego pięknej posiadłości.
Katino!
Nie spodziewałam się tego po nim.
Jak on śmie!
Ma dwoje dzieci i jest o wiele za stary.
To absurd.
Marzenia mamy o byciu panią tej rezydencji spełzły na niczym.
Odda córkę mężczyźnie, którego chciała dla siebie.
To szczyt bezczelności!
Szuka niani dla swoich dzieci?
Nie oczekiwałam, że moja siostra poprze to małżeństwo.
W końcu jej mąż jako jedyny
chciał mieszkać w rodzinnym domu żony.
Co wy wygadujecie?
Pan Adnan chce ożenić się z Bihter.
Wiecie, co to znaczy?
To jak wygrana na loterii.
Oczywiście jako jedyny popiera to małżeństwo drogi szwagier.
Nic dziwnego, że chce wykorzystać bogactwo i władzę pana Adnana.
Bihter.
Ważne, czego ty chcesz. Co ty na to, moja droga?
Pan Adnan, Adnan.
Adnan.
Moja droga ucieczki.
- Powieś je tutaj. - Tak jest.
- Pozostałe w salonie. - Ostrożnie.
Tyle śmieci wśród tego bogactwa jest nie do przyjęcia.
Herbata, panno Bihter.
„Pani”. Mów do niej per pani.
Oczywiście, panie Adnan.
Bihter...
- Wiele zrobiłaś w tak krótkim czasie. - Adnanie...
Tak się cieszę!
Wreszcie poznam twoje dzieci!
Spodoba im się nowy wystrój? Pokochają mnie?
Na początku też się martwiłem.
Poprosiłem Mademoiselle o pomoc.
Jak ktoś mógłby cię nie kochać? Spójrz na siebie.
Panie Adnan! Dzieci już są.
Tato!
Synku!
Witaj w domu.
Mam cię nazywać mamusią?
Mamusią, siostrą, jak tylko chcesz. Możesz mi nawet mówić Bihter.
„Bihter” byłoby nieuprzejmie.
I mam już siostrę.
Swojej mamy nigdy nie poznałem.
Mogę ją nazywać mamusią, tato?
Oczywiście.
Zmienił się wystrój. Oby ci się spodobał!
- Tato. - Skarbie.
- Jak się masz? - Dobrze.
Dzień dobry, panno Bihter, gratuluję.
Dziękuję, Nihal, skarbie.
Mów mi Bihter, proszę.
Mademoiselle de Courton. Jest dla dzieci jak druga matka.
- Wiele dla nas znaczy. - Bardzo dziękuję, panie Adnan.
Miło panią poznać, panno Bihter.
Wreszcie poznaję tę elegancką damę.
Adnan wiele o pani mówił.
Zmieniłaś...
dosłownie wszystko?
Moja matka wybrała meble do tego pokoju.
Gdzie się podziały?
Nie wyrzucono ich?
Oczywiście, że nie.
Pamiątki po niej pozostały.
Bihter chciała tylko czegoś nowego.
Możemy to przemyśleć, jeśli chcesz.
Nie, dziękuję.
Nie pytałaś mnie o zdanie, wprowadzając zmiany.
Chciałam zrobić niespodziankę. Przepraszam.
Wszystko jest nowe! Super! Spójrz.
Teraz wiem, kto jest kim.
Toast za nowe życie.
Za Bihter i za powrót moich dzieci do domu.
Smacznego!
Niespodzianka!
- Behlül! - Bülent!
Nie wierzę! Tęskniłem za tobą!
Aleś ty ciężki! Co ty tam jadłeś?
Gdzie byłeś, Behlül? Zapomnieliśmy, jak wyglądasz.
Chciałem dać ci trochę spokoju.
Daruj sobie. Poznaj moją żonę.
Bihter, mój siostrzeniec Behlül. Wspominałem o nim.
Pomieszkuje w tym domu od czasów liceum.
Gratuluję zamążpójścia, ciociu.
- Miło cię poznać. - Dziękuję, Behlül.
Zdaje się, że wprowadziłaś miłe zmiany w tym domu.
Całkiem nowocześnie.
Panie Behlül, ze mną pan się nie przywita?
Jesteś zazdrosna, maleńka?
- Chodź tu! - Nie potargaj mnie!
Będę wdzięczna za unikanie kontaktu fizycznego.
Nie możesz mnie tak całować.
- Za każdym razem. - Naprawdę?
Mademoiselle de Courton. Dobry wieczór.
Witaj, Behlül.
Toast za nowego członka rodziny,
cudowną żonę wuja, Bihter, o ile państwo pozwolą.
To się będzie dziś powtarzało.
Chcę stworzyć tyle wspomnień z wami w tym domu!
Chcę kochać i być kochana.
Skończyło się nasze szczęście.
Droga przyjaciółko...
Dzień dobry! Mogę się przyłączyć?
Już kończymy, pani Bihter.
Nihal!
Jesteś już dużą pannicą.
Może wybierzemy się do miasta
i sprawimy ci nową garderobę u krawca?
Co ty na to? Nosisz dziecięce stroje.
Najpierw dokończmy lekcję.
Jeden dzień nie zrobi różnicy.
Nihal, co ty na to? Wybierzemy się do krawca?
Chciałabym.
Nie pogniewa się pani, Mademoiselle? Proszę.
Zawsze będę pani małą Nihal!
Bihter, powiesz mojemu tacie?
Postaw mnie!
- Puść mnie, Behlül, proszę! - Drogie panie!
Zachowuje się pan jak dziecko, Behlül.
Chodź, Bülent.
Mój Boże!
Jest cały mokry!
Nic mu nie będzie.
Co robicie? Wszystkie panie zebrały się na lekcję?
Proszę otrzeć pot.
Nie chcę, żebyś zemdlał z zazdrości,
ale dzisiaj udajemy się po długie spódnice dla mnie.
Mężczyźni będą ustawiać się w kolejce.
Nie śmiej się ze mnie.
Nie złość się, Nihal.
Jesteś wystarczająco duża, by nosić długie spódnice,
więc musisz być też gotowa na to.
Dobrze, powiem Besirowi, żeby przygotował auto.
Dzisiaj udam się z córką na zakupy.
Chusteczka.
Nie, dziękuję, jest brudna.
Kiedy tata powiedział, że się z tobą ożeni, nie chciałam tego.
Nie wiedziałam, że o tym rozmawialiście.
Chciałam dać mu swoją zgodę.
Kiedy się zjawiłaś, myślałam, że nie będzie mnie kochał jak kiedyś.
Nie mogłabym mu cię zastąpić. Nawet bym tego nie chciała.
Nihal, skarbie, chcę być twoją najlepszą przyjaciółką.
- Przepraszam. - Nic się nie stało, skarbie.
- Jestem bardzo zmęczony. - Miło się chociaż poprzytulać.
- Nie zawsze tak jest. - Nie musisz się tłumaczyć.
Jesteś taka piękna...
To, że nie jestem dla ciebie wystarczająco dobry, mnie rozprasza.
Nie zapomnij wypić syropku.
Wypij go.
I śpij dobrze.
To nasza pierwsza rocznica.
Od roku tkwię w tym czułym, wyrozumiałym, łagodnym śnie.
Staram się być jego żoną.
Nie podoba mi się ten kaszel.
Zmienia się pora roku. Zawsze wtedy kaszlę.
No dobrze, wyprowadzę łódki.
Nie ociągajcie się, będą czekać. Chodźcie.
Odkąd Nihal kupiła te spódnice, ciągle się maluje.
To młoda dziewczyna. Uwielbia to.
Nareszcie idzie.
Pozwólcie, że przedstawię piękną panią Nihal!
Chwileczkę.
Kim jest ta wiotka, młoda dama? Po prostu jej nie poznaję.
Nie nosiłam długiej spódnicy. Nie mogę się przyzwyczaić.
Droga ciociu.
Twój cudowny styl wpływa na każdy aspekt naszego życia.
Tato?
Skarbie.
- Jak wyglądam? - Zawsze jesteś szykowna.
Chodźmy już.
W tej sukni niełatwo chodzić.
Chodzenie to misterna sztuka.
Ukazuje elegancję kobiety, ale...
Jej to nie wychodzi.
Wybaczcie, ale...
Jeśli będziecie się gapić, nigdy mi się nie uda.
To elegancka forma sztuki, doskonale opanowana przez Bihter.
Bardzo dziękuję.
Nie mam czasu na twoje komplementy.
- Idziemy czy nie? - Pani Firdevs nie może czekać.
Zaprosiłeś ich?
Zaprosiłem całą rodzinę.
Powinna być na kolacji rocznicowej.
Nihal, przestań mącić. Chodźmy, wszyscy na łodziach czekają.
Myślałam, że będziemy sami.
Ale już za późno. Chodźmy.
Tato!
Jeśli jest pan zmęczony, mogę przejąć wiosła.
Nie, brakowało mi tego.
Behlül popłynął przodem, ale nie zamierzam rzucić wioseł.
Dobrze.
Skarbie...
Myślałem, że się ucieszysz.
To nasza rocznica, Adnan.
Przez ten cały czas chyba ani razu nie jedliśmy sami.
Nie spodziewałam się, że będę dziś jadła naleśniki.
Myślałem, że chcesz zobaczyć matkę i rodzinę.
Gdybym chciała, odwiedziłabym ich.
Przepraszam.
Dzień dobry.
Prosimy tędy.
Nihat, Peyker, Feridun. Chodź, Peyker.
- Peyker, skarbie. - Witaj, Nihat.
Nie wstawaj, mamo, nie uszkodź sobie kolan.
Wszystko przygotują.
Kiedy wyjeżdżam na wieś,
ogarnia mnie nieodparta ochota, by pobiegać.
Pani może biec, a ja będę gonił.
Może być pani dobrą biegaczką,
ale ja ganiam z nieskończoną cierpliwością.
A co potem?
Potem chwycę panią za ramiona.
Gdyby tak łatwo było mnie złapać, czy już by pan tego nie zrobił?
Już idą, Besir!
Niech panicz uważa! Powoli, niech pan tu wraca!
Będziemy tak siedzieć przez całe popołudnie?
Nie dąsaj się, proszę.
Na razie nie czuję z nikim więzi.
Jestem samotna.
Nie mów tak. Masz mnie! Chodźmy.
Przepraszam, ostrożnie. Dziękuję.
Proszę.
Nihal, ten nowy styl bardzo do ciebie pasuje.
Wyrosłaś na piękną pannę.
Dziękuję, pani Firdevs.
Ostatnio zdrowie mi dokucza.
A wy rzadko mnie odwiedzacie.
A ty, Behlül, co porabiasz?
Pani córeczka wniosła wiele blasku w nasze życie.
I nowoczesności, proszę spojrzeć na Nihal.
Stała się pannicą.
Dziękuję, Behlül.
Nie sądziłem, że małżeństwo z Bihter zrobi mi tak dobrze na duszy.
Ona sprawia, że mam miękkie serce.
Szkoda, że nie tylko serce.
Dziękuję, kochanie, ale mnie zawstydzasz.
Porozmawiajmy o czymś innym.
Kupił pan prezent dla Bihter?
Z pewnością pan Adnan sprawił jej coś cudownego.
Miałem dać jej go wieczorem, ale skoro o tym wspominacie...
Besir!
Mademoiselle, możemy się przejść? Jest gorąco, nie mogę już jeść.
Ja też mogę?
Chodź, nie nudź się.
Adnan, niczego nie oczekiwałam.
Tu nie chodzi o to, żeby czegoś oczekiwać.
Daruj sobie, mamo.
A może lepiej nie.
To rodzinna pamiątka. Bihter będzie ją z wdziękiem nosiła.
Ma pan klasę, panie Adnan.
Niestety, nie równa się urodzie Bihter.
Bardzo dziękuję.
Feridun?
Feridun jest twoją żywą kopią.
Jego wygląd, nos, podbródek...
Jakby artysta zebrał twoje najlepsze cechy i stworzył arcydzieło.
Jest coś w tobie, czego nie rozumiem.
Sprawia, że chcę zrobić coś szalonego.
- Ktoś nas zobaczy... - Nie, jesteśmy tu sami.
Ja widzę. Przeszkadza mi to.
Nie wyszłam za mąż, żeby zdradzać męża.
Czyli mnie nie chcesz?
Nie chcę.
Proszę.
Tylko pocałunek, nikt nie zauważy.
Behlül, proszę.
Powiedzmy, że nikt nas nie widzi.
Czy ta piękność by mi się oddała?
Nigdy.
Czemu twoja skóra płonie, gdy jej dotykam?
Tylko jeden pocałunek w usta.
Denerwujesz mnie. Mamo?
Behlül ma ci coś do opowiedzenia, zawołaj go.
Behlül?
Co się ze mną dzieje?
Wystraszyłeś mnie.
- Nie położyłaś się? - Jeszcze nie.
- Jesteś rozpalona. - Teraz tak.
- Zamknąć okno? - Nie, zostaw.
Chcę być sama. Jest za gorąco.
- Dobrze się czujesz? - Tak.
Chcę być sama, Adnan.
Adnan, wypiłeś swój syrop?
Adnan...
Adnan!
Adnan... Nie rób tego!
- Wyglądaj na zewnątrz. - Przestań, proszę.
A ja marzyłam o tym, by być żoną Adnana!
Bihter się gniewa, bo wprowadzi się jej matka?
Jeszcze nie wie.
Nie wiem, czy niespodzianka to dobry pomysł.
Jej matka jest chora.
Wilgoć w tamtym domu jej szkodzi. Może się zatrzymać u nas.
Ja wyjeżdżam, a pani Firdevs się wprowadza.
Bülent, nie mów tak.
Już i tak jestem smutna.
To tylko szkoła. Wrócisz.
Odbierasz mi Bülenta!
Zachowujesz się jak dziecko.
Za wcześnie zaczęliśmy świętować twoją dorosłość.
Milcz i zajmij się swoją cudowną ciocią!
- Żal mi biedaczki. - Nihal, dosyć!
W tym domu nie da się oddychać!
Czemu dowiaduję się o przybyciu matki od służącej?
Bülent, chodź.
Nie musicie wychodzić! Już i tak mnie pominięto.
Prawda, Adnan? Wytłumacz, proszę.
Twoja matka jest chora. Wilgoć pogłębia jej reumatyzm.
Zaprosiłem ją tutaj na trochę.
- Bez pytania mnie o zdanie? - Na krótko, Bihter.
Nie wiesz, jaka ona jest.
Bihter ma rację, wujku.
Pani Firdevs zdradzała męża i przyczyniła się do jego śmierci.
Mimo to ożeniłeś się z jej córką, narażając swoje nazwisko na szwank.
- A teraz sprowadzasz tę kobietę... - Belühl, dosyć!
Bihter jest moją żoną.
Nie obrażaj matki mojej żony.
To było dawno temu!
Już prawie noc, Katino. Jeszcze nie skończyłaś?
Prawie skończyłam, pani Firdevs. Jeszcze chwilkę.
Potrzebuje pani czegoś?
Gdzie są wszyscy?
Wiedzieli, że przyjeżdżam.
A drzwi otworzył mi ten mrukliwy wieśniak.
Ci ludzie nie mają żadnych manier.
Panna Bihter jest chora i nie wychodzi.
A niania i dzieci się ciągle uczą.
A pan Adnan jest w swoim studiu.
A Behlül?
Powiedział, że wybiera się do miasta.
Brawo. Będziemy nasłuchiwać.
Poznamy wszystkie plotki od kucharki i reszty służby.
Niech pani się nie martwi.
Dziękuję, że pani wzięła mnie ze sobą.
Przynieś mi dobrą kawę po turecku.
Słysząc matkę, poruszającą się na dole,
dusiłam się jeszcze bardziej.
Jeśli będzie na mnie patrzyła i słuchała każdego oddechu, umrę.
Pora, bym trochę pożyła, prawda?
Bihter?
Czemu jeszcze nie śpisz?
Coś się stało wujkowi?
Słodycze.
Prosiłam cię, żebyś przywiózł mi z miasta słodycze.
Przywiozłeś?
Słodycze.
Masz ochotę na słodycze w środku nocy?
Chyba coś mam, sprawdzę. Ciekawe, gdzie położyłem.
Czemu mi ich nie dałeś?
Pewnie zapomniałem. Czekaj, gdzieś tu są.
Tu nic nie da się znaleźć.
Nie chcę, by dotykano moich rzeczy, więc sprzątam sam.
Ciekawe, co tak osobistego tu masz.
Sprośne czasopisma pod łóżkiem?
Apetycznie pachniesz.
To chyba sen.
To nie sen, to rzeczywistość.
- Bihter, cała płoniesz. - O, tak.
Masz gorączkę. Czemu nic z tym nie zrobiłaś?
Przybycie mojej matki, piknik... Tego było po prostu za dużo.
- Pozwól mi odpocząć. - Przyślę ci coś do jedzenia.
Jeśli to nie pomoże, wezwę doktora. Gorąco ci pod tą kołdrą.
- Katino. - Już idę, proszę pani.
Co znowu?
Bihter nie zejdzie na śniadanie, bo tu jestem?
Nie wyszła nawet się przywitać.
Nie rozumiem tego.
Ma gorączkę. Jest zbyt słaba, by wychodzić, proszę mi wierzyć.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
To dziwne. W naszym wilgotnym, nadmorskim domu nigdy nie chorowała.
Dziwne.
Dzień dobry.
Pani Firdevs.
- Witam. - Dziękuję, Behlül, skarbie.
Już czułam się trochę rozczarowana.
Miło cię widzieć.
Pani Firdevs?
Behlül? Spójrz na mnie.
Wyglądasz jakoś blado. Ty też jesteś chory?
Nie, nic mi nie jest. I dobrze spałem, dziękuję.
Ta pogoda jest nieprzewidywalna. Trzeba uważać.
Tato, dołączysz dziś do mnie podczas lekcji?
Muszę dziś zaopiekować się Bihter. Może potrzebny będzie lekarz.
Wcześniej razem robiliśmy tłumaczenia.
Ktoś chyba jest zazdrosny o ojca.
To niedorzeczne.
Tylko żartuję. Nie gniewaj się, proszę.
Lepiej pójdę zajrzeć do Bihter.
Poczuła się pani lepiej, pani Firdevs?
Tak po prostu pani wejdzie po schodach?
Nie martw się, czuję się dobrze.
Ale jeśli Behlül może mi pomóc
i dotrzymać towarzystwa, będzie mi jeszcze łatwiej.
Z przyjemnością. Zapraszam.
W końcu się do siebie przyzwyczaimy.
Bihter, skarbie?
- Dziękuję, że mi pomogłeś, Behlül. - Nie ma sprawy.
Zaczynałam czuć się urażona.
Okazuje się, że masz humory. Niepotrzebnie się martwiłam.
Sprawdzę ci temperaturę.
Świat nie kręci się wokół ciebie! Pani Firdevs...
Nie wiem, może się kręci.
Zrobię ci pyszną zupkę.
Tutejsza kuchnia nie pomoże ci wyzdrowieć.
Wymaga trochę poprawy, Bihter.
Te staroświeckie potrawy, na Boga!
Nigdy na nie nie narzekasz?
Dopiero przyjechałaś i już narzekasz na jedzenie?
Nie martw się, nie zostanę długo.
Ale mogę zostać, jeśli jest powód, dla którego powinnam.
Co sugerujesz?
O co ci chodzi? Nie jestem w nastroju.
Pod twoją nieobecność Belühl mógł tu mieszkać,
nie moja sprawa.
Ale skoro jesteście małżeństwem, to chyba nie powinien.
Nie wypada.
Ma reputację kobieciarza.
Nie wypada, żeby żył pod jednym dachem z żoną wuja.
To nie fair wobec pana Adnana.
Co ty mówisz?
- To śmieszne! - Zaczekaj.
Będą plotki.
Jeśli ktoś zobaczy was razem, nie wiadomo, co może pomyśleć.
To samo tyczy się Nihal.
Jesteś potwornie złośliwa.
A ty - niewiarygodna, Bihter.
Twoja złość wobec mnie cię oślepia.
Wyszłaś za kogoś z wyższych sfer.
Stałaś się członkiem rodziny.
Skarbie...
Bihter, skarbie.
Myślisz, że możesz ukryć ten smutek w sobie?
Spójrz. Popatrz na siebie.
Kocham męża. Daruj sobie te bzdury.
No dobrze. Niech będzie.
Zrobię ci zupkę. Pójdę na dół i ją ugotuję.
Weź się w garść. Postaraj się trochę.
Witamy w naszym życiu, pani Firdevs.
Specjalnie odesłali Bülenta.
A teraz pani też wyjedzie.
Tylko z krótką wizytą. I wrócę.
Dawno nie byłam we Francji, kochanie.
Żeby uszczęśliwić pannę Bihter, wszyscy są gdzieś wysyłani.
Myślałam, że się polubiłyście. Co się stało?
Bihter nie lubi nikogo.
Nie kocha nikogo, oprócz siebie.
Ale pani widzi, że uśmiecha się fałszywie?
Odesłała Bülenta, a teraz wyjeżdża pani.
Wyjeżdżam z własnej woli.
Nie mówcie, że skończyłyście.
Dopiero co.
- Nihal, zagraj coś dla mnie. - Nie chcę. Zostaw mnie.
Nihal.
Chodźmy trochę odetchnąć w ogrodzie.
I poproszę o dwie filiżanki herbaty.
Chodźmy!
Behlül...
Wszyscy wyjeżdżają.
Ty czasem tu jesteś, a czasem nie.
Mam siedzieć sama w tym wielkim domu?
Musisz nadążać za tą epoką.
Przetrwanie oznacza krok naprzód.
Nawet jeśli wiąże się z rozłąką.
Czytasz coś w sekrecie oprócz polityki?
Mam poszperać ci w pokoju?
Chodź tu.
Miłość uleczy każdy smutek.
Nihal przy Behlülu zapomni o rozterkach.
Pani herbata, pani Firdevs. Podać coś, panno Bihter?
„Pani”!
Ile razy mam powtarzać, jak macie się do mnie zwracać?
Przepraszam.
Przynieś kawę do ogrodu.
Co porabiacie?
Nihal? Skarbie? Wszystko dobrze?
Jak się miewasz? Nic ci nie jest?
Chyba ci się poprawiło.
Tak, rozchorowałam się bez powodu. Nic mi nie jest.
Świetnie!
Cieszę się.
Pójdę już.
- Dokąd? - Jadę do miasta, skarbie.
Mogę jechać z tobą?
Umówiłem się z przyjaciółmi, ale wezmę cię jutro.
Bihter też może jechać.
Tak?
Kto wie, z którą dziewczyną dziś się spotkasz.
Nie bądź zazdrosna!
Ładnie ci w niebieskim.
- Pani kawa. - Zmieniłam zdanie. Nie chcę.
Kto tam?
- Skończyłem wcześniej, skarbie. - Kochanie.
Miło widzieć, że czujesz się dobrze.
Nihal za to nie.
Pojedziemy do miasta? Napijemy się, zjemy coś, zabawimy się.
Nie uczciliśmy rocznicy.
Zostanę z Nihal, Mademoiselle wyjechała.
Rozumiem.
Nie smuć się.
Ale i tak mogę zdobyć twoje serce.
Teraz nie chcę. Nie teraz.
Adnan.
Jesteś taka piękna.
Twoja skóra, twój zapach...
Dziś wyglądasz wyjątkowo.
Rozepnij.
Szybko...
Połóż się.
Pomyślałem o Nihal...
Proszę.
Czy to był tylko sen, Behlül?
Bihter.
- Bihter, wszyscy są na dole. - Czy to był sen?
Tak. Śnił nam się koszmar, Bihter.
Żałujesz.
Jesteś do niczego. A ja jestem tylko twoim kolejnym numerkiem. Puść mnie!
- Nie o to chodzi. - A więc o co?
Bihter, nie rozumiem cię.
Powiedziałaś, że jesteś chora.
Myślałem, że ty żałujesz.
Trzymałem się z daleka. Co miałem robić?
Jak mógłbym o tym zapomnieć?
Kiedy zamykam oczy, wspominam te chwile.
Kiedy przechodzisz, zaciskam zęby, by nie czuć twojego zapachu.
Po co do mnie przyszłaś tamtej nocy?
Czego ode mnie chciałaś?
Powiedzmy, że chcę płonąć.
Dlatego przyszłam.
A ty?
Zapłoniesz ze mną jeszcze raz?
Ty i ja jesteśmy tacy sami, Behlül.
Jak możesz być tak odważna?
Tak lekkomyślna. A jeśli wujek wróci do twojej sypialni?
Nikt się nie zdziwi, jeśli nas nakryją.
Powiedzą: „Córka pani Firdevs!”.
Od razu mnie tym napiętnują.
Jeśli nas nakryją, możemy po prostu wyjechać.
Mówisz poważnie?
Za tobą pójdę wszędzie.
Jeśli nas nakryją, możemy wyjechać.
Tato?
Zaczynasz nowy, zanim skończyłeś mój?
Nie tak łatwo skończyć czyjąś twarz.
Zmieniasz się.
Dam ci ten portret dopiero, kiedy będę zupełnie zadowolony.
Jadę do miasta z Bihter i z Behlülem.
To miło. Bihter też tego chciała.
Mógłbyś też pojechać?
Będę pracował.
Czy macie jakieś problemy?
Czasem śpisz tutaj.
Nie, wszystko w porządku.
Gdy pracuję, czasem dopada mnie sen. Starzeję się.
Co to ma znaczyć? Nie jesteś stary, nie mów tak.
Dzień dobry!
Dzień dobry.
Bihter, skarbie. Wyglądasz bosko.
Od wielu dni siedzę w domu.
Wychodzimy, dlatego się wystroiłam.
Wpadną dziś Peyker i Nihat.
Nie chcesz ich zobaczyć?
Nie wiedziałam. Obiecałam Nihal.
To nic takiego. Możemy jechać później.
Nie ma potrzeby. Peyker nie jest nikim obcym.
Dokąd się wybieracie?
Do miasta.
Jedziesz z nimi, Behlül?
Z przyjemnością potowarzyszę tym dwóm pięknościom.
Gdybym nie była tak obolała, wybrałabym się z wami.
- Auto czeka. - Już idziemy, Besir.
Dzień dobry!
Feridun.
Jakiś ty słodki! Te policzki!
Ależ on rośnie! Szkoda, że tak rzadko go widuję.
- Nihat. - Behlül, jak się miewasz?
Dopiero się dowiedziałam.
Mama nie wspominała, że przyjedziecie.
Obiecałam Nihal wypad do miasta.
Czuje się samotna, odkąd Bülent i Mademoiselle wyjechali.
Pan Adnan nie jedzie z wami? Można się przywitać?
Adnan pracuje, jedziemy z Behlülem.
Pan Nihat wyjątkowo ułatwia Adnanowi pracę.
Behlül!
Co? To rodzinny żart.
Bihter!
Nie pozwalaj takim młodzieńcom jak on się do siebie zbliżać.
Może to błędnie odebrać.
Nie martw się.
Obie przysięgałyśmy wierność swoim mężom.
Ostrzegam cię jako siostra.
- Miłego dnia! - Nawzajem.
Nie obrażają mnie ukradkowe spojrzenia w lusterku.
Wręcz przeciwnie, bardzo ich pragnę.
Powoli! Są jeszcze inne miejsca, które chcę ci pokazać.
Cieszę się, że tu jesteśmy. Już się dusiłam!
Wychodźmy częściej. Nie będziesz się dusić.
Tak.
- Bihter? Toaleta? - Tam, po lewej.
Chcę, żeby już była noc, Bihter.
Tęsknię za twoją skórą.
Dziś wieczorem?
Gdybyśmy mogli, to od razu.
Spróbuję przyjść.
Nie próbuj, zrób to.
Uspokój się, obserwują nas.
Szkoda, że nie możesz zostać.
Gdzie byliście? Myśleliśmy, że wykupiliście całe miasto!
- Tato... - Witaj.
Sprawiłam sobie cudowne, nowe stroje. Właśnie są szyte.
- Nie poznasz mnie. - Skarbie.
Chcesz być nie do poznania?
Niezupełnie.
Cokolwiek mi uszyją, wszyscy mnie znają, bo jestem córką Adnana Beya.
Pana Adnana Beya.
Jak ta dzisiejsza młodzież się wyraża!
To nie było miasto, do którego zwykle się udaję.
Byliśmy wszędzie, odkrywając ukryte butiki Bihter.
Ale było warto?
Jestem bardzo zadowolona.
Cudownie.
Towarzystwo dwóch najpiękniejszych dziewczyn w Stambule
musiało być zaszczytem.
Chociaż podobno
Turczynki aż tak cię nie interesują?
Behlül jest tematem plotek?
To tylko plotki, wuju.
Kobieciarz wyszedł
z dwiema takimi pięknościami.
Ciekawe, co ludzie pomyśleli.
Jedna to twoja ciotka, a druga...
Właściwie, skarbie, Nihal nie jest twoją bliską krewną,
prawda?
Jeśli pokażecie się razem więcej niż raz, ludzie zaczną gadać.
Na Boga...
Sama nie wiem.
Czy zawsze musimy brać pod uwagę opinię innych?
Co pani słyszała, pani Firdevs?
Jesteśmy rodziną.
- Bihter, pora spać. - Chodź, skarbie.
Chyba nikogo nie obraziłam?
Dlatego już idziecie?
Przecież to był żart.
Dobranoc.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Dobranoc, Behlül.
Moja matka coś podejrzewa.
Próbuje zeswatać cię z Nihal, zauważyłeś?
Daj spokój, Bihter. Na pewno żartuje.
Nie wyobrażasz sobie, do czego jest zdolna.
Besir nas obserwuje.
Skąd wiesz?
Ja patrzę tylko na ciebie, nic więcej nie dostrzegam.
Moja matka zdradziła ojca.
Odziedziczyłyśmy po nim nieufność.
Daj spokój, Behlül, nie udawaj, że nie wiedziałeś.
Słyszałem, ale to bez znaczenia.
Dlatego nie zabiegałeś o moją siostrę, chociaż cię pociągała?
Bihter...
Poznałem Peyker przez ciebie.
Słyszałem, że pan Melih miał dwie piękne wnuczki.
- A kiedy ją poznałem, była już mężatką. - I co?
Gdyby nie była,
zabawiłbyś się z nią.
Nie przedstawiłbyś jej Adnanowi jako swojej przyszłej żony.
A co zrobił twój wuj?
Sprawił, że druga córka stała się panią domu.
Wszystkich zaskoczył.
Naprawdę chcesz o tym ze mną rozmawiać w łóżku?
Dobrze, skoro wszyscy nas obserwują, powinniśmy być ostrożniejsi.
Behlül, powiedziałeś, że gdyby nas złapano, ucieklibyśmy.
Bihter, na wszystko jest pora.
Na co czekamy?
Myślisz, że nie chciałbym spakować się i wyjechać?
Wiesz, jakie to straszne uczucie
spędzać kolejną noc bez ciebie?
Wiedząc, że idziesz do cudzego łóżka?
Nie wiesz.
Muszę iść.
Nie powinnaś była w ogóle przychodzić.
Bo zawsze musisz odchodzić.
- Co? - Zawsze musisz odchodzić.
Sama powiedziałaś.
- Co ty mówisz? - Przychodzisz tutaj
i bierzesz ode mnie, co chcesz.
Teraz pójdziesz spać na poduszce wuja, czule gładząc jego włosy.
Czemu nie jesteś bardziej aktywny w tej politycznej próżni.
Spójrz no to.
Ludzie, którzy nie mają twojej władzy i szacunku, próbują swoich sił.
To nie dla mnie, Behlül.
Ale wiesz o tym lepiej niż ja.
Kiedy sytuacja stanie się poważniejsza, będę cię wspierał.
Na razie obserwuję i słucham.
Ostatnio się zmieniłeś.
Już nigdzie nie wychodzisz.
O czymś mi nie mówisz?
Nie, wujku. To te nowe czasy.
Opór przeciwko kapeluszowej rewolucji.
Wydarzenia w Fatih, Erzerum, Rize
i Maras odebrały nam radość z nocnego życia.
Ale dziś wyjdę. Duszę się.
Pan Behlül się dusi?
- Udajesz się na łowy? - Nie bądź dla niego surowa.
Lepiej już pójdę.
Nihal i pani Firdevs chcą, żebym coś im kupił.
Chcesz coś, Bihter?
Jakieś słodycze. Zawsze mam ochotę.
Potrzebuję twojej opinii, Bihter.
Co sądzisz o pomyśle pani Firdevs, żeby wyswatać Nihal i Behlüla?
To takie śmieszne?
Wręcz komiczne!
Widzę, że Behlül nie interesuje się Nihal,
a ona też tego raczej nie chce, ale jest taka samotna!
I co?
Tylko dlatego mamy ją wydać za mąż?
Sprawiłaś jej długie spódnice. Poczuła się jak kobieta.
Chce być kochana jak dorosła, nie jak dziecko.
Adnan... To tak głupie, że naprawdę mnie zdumiewasz.
Ale to przecież nie twoja wina.
To trucizna mojej mamy.
Dlaczego jesteś tak przeciwna?
Lubisz Behlüla.
Czy o czymś mi nie mówisz?
Gdy on pojechał do miasta na dziwki, bojąc się mojej miłości,
ja doradzam w sprawie małżeństwa.
Bardzo dziękuję.
Skarbie, jeśli Nihal kiedyś będzie chciała wyjść za mąż,
będę przy niej wraz z tobą.
Ale zdumiewa mnie, że moja matka nie jest już w tym domu inwalidką,
lecz swatką!
To musi się skończyć.
Bihter.
- Bihter. - Nie wtrącaj się!
Pani Firdevs, jaka piękna pogoda!
Wystaw obolałe ciało na słońce.
Czujesz się na tyle dobrze, by wrócić do domu?
Nie nudzi cię to wprowadzanie zamieszania?
Czemu chcesz mnie odesłać?
Nie patrzysz mi w oczy. Co ukrywasz?
Nie widzisz, że jesteś gorsza ode mnie?
- Nic nie rozumiesz, mamo. - Powinnaś przestać się opierać, Bihter.
Widzę, jak on na ciebie patrzy.
- O czym ty mówisz? - Próbuję cię chronić.
Wynoś się! Natychmiast!
Nie chcę cię w swoim domu!
Wypoczęłaś sobie, ale to koniec.
Dosyć! Wynoś się!
Co się stało, Bihter? Wystraszyłaś mnie.
Nic się nie stało, Nihal. Wracaj do nauki.
Czemu ją zbywasz?
Nihal jest już młodą kobietą.
Powinna wszystko wiedzieć.
Bihter i ja rozmawiałyśmy o tobie.
- To znaczy? - Dosyć, mamo.
A zatem? Myślisz, że Nihal jest za młoda
na małżeństwo.
O czym mowa, pani Firdevs?
Moja matka się wygłupia. Nie zwracaj uwagi.
Nihal jest o wiele za młoda. Nie mąć jej w głowie.
W pewnym wieku kobieta wpada w panikę na myśl o małżeństwie.
Ale ja nie mam ochoty wychodzić za mąż.
Nihal, skarbie...
Jesteś taka niewinna i naiwna.
Behlül musi uważać, by cię nie wystraszyć.
Albo błędnie to odczytałam.
- Behlül interesuje się tobą. - Nie mówmy o tym.
Słusznie.
Bihter kocha cię jak córkę.
Ale na razie nie umie znaleźć ci partnera.
Samotność jest naprawdę okropna.
Gdybyś tylko wiedziała!
Nie daj się oszukać tłumom w tym domu, kochana.
Co zrobisz, kiedy każdy pójdzie w swoją stronę, Nihal?
Będziesz mieszkać z ojcem i z Bihter do końca życia?
Nie odmawiaj, jeśli złoży propozycję.
Nie wiem, ile domów mamy w Stambule, ale pani na pewno wie lepiej niż ja.
Gdy znajdę odpowiedni, tam się zatrzymam.
Przepraszam.
Wszyscy w tym domu mnie obserwują. Wszyscy.
Droga Mademoiselle de Courton.
Podróż była bardzo długa.
Gdyby pani wiedziała, jak potrzebuję pani i pani mądrości!
Nie traktowałam Adnana jako męża, lecz jak bilet ku zbawieniu.
To małżeństwo miało mnie uratować przed byciem córką pani Firdevs.
Ale wykańcza mnie na wiele sposobów.
Nadchodzi najlepsze.
Trzy,
dwa,
jeden.
I już.
Besir!
Besir, spójrz!
To pewnie panicz Bülent.
- Powitam go. - Świetnie.
Przyprowadź mi mojego Bülenta.
Dotarł Bülent, ciociu, płynie prom!
Niech Bóg ma go w opiece.
Te ciastka pachną pysznie. Musisz być zmęczona.
Nie, skarbie.
Twój pokój już jest przygotowany.
Raczej nie zostaniesz tu na długo.
Daj spokój, ciociu.
Przed tym właśnie uciekłam.
Przed czym?
Widzę, że kiepskie żarty pani Firdevs do ciebie dotarły.
Upiekłam je dla Bülenta!
- Panny młode nie powinny tyle jeść. - Ciociu.
Na Boga...
Właśnie, niech nastanie miłość.
Besir? Gdzie Bülent?
- Nie było go na statku. - Pewnie przypłynie jutro.
Może pojedzie prosto do domu.
Może nie ucieszysz się na mój widok, jak na Bülenta...
- Behlül? - Ciociu.
Ty mały draniu, przestałeś do mnie dzwonić.
Ale jestem, ciociu.
Nie stój tak, usiądź.
Muszę dzisiaj wracać, ciociu.
Jeśli się nie pogniewasz, chciałbym pokazać Nihal wyspę.
Skoro już przyjechałeś, może zostaniesz na kilka dni?
Obiecuję, że następnym razem.
Mam coś do załatwienia.
Czy możemy pożyczyć twój powóz?
Oczywiście. Besir z wami pojedzie.
Besir zna tę wyspę o wiele lepiej niż jakikolwiek woźnica.
Ty niegrzeczny chłopcze...
Nihal?
Miłej wycieczki!
Ciociu, nie rób sobie nadziei, nic się nie zdarzy.
Jedź na spacer i się przekonaj.
Dokąd jedziemy, Behlül?
Siedząc obok ciebie w powozie, czuję się jak we śnie.
Mylisz się, nie jesteśmy parą.
Może powinniśmy wrócić.
Wręcz przeciwnie, jest wspaniale.
Jedźmy dalej.
Słowa pani Firdevs wszystkich zaskoczyły.
Szaleństwo, prawda, Behlül?
Zaczynam myśleć, że niezupełnie.
Myślę, że jesteś trochę zmęczony swoim trybem życia.
Szukasz odmiany.
To jakbyś sięgnął po zabawkę, którą ci zaproponowano.
Piękną, nową zabawkę.
Nieprawda.
Możesz się ukryć wśród najdelikatniejszych kwiatów.
Kilka miesięcy temu ganialiśmy się. Czochrałem twoje włosy.
Teraz patrzę na ciebie inaczej.
Ty też jesteś rozkojarzona. Inaczej by cię tu nie było.
Potrzebujesz tego.
Zupełnie jakbym czuł twój ból.
Tak bardzo pragniesz miłości.
Skoro w tej samotności kocha cię czyjeś serce, oddaj mu się.
Może to odmieni nas oboje, Nihal.
Miesza się miód z żółtkiem i rozsmarowuje na twarzy.
To pomaga na zmarszczki.
Wieczorem, przed użyciem tej mikstury,
zalej wodą nasiona okry
i wypij rano.
To pomaga. Mnie bardzo pomaga.
O, nicpoń.
Gdzie byłeś?
Dzień dobry.
Wynająłem z przyjaciółmi pokój w Asmali.
Musiałem jechać.
Behlül.
Wypij szklankę wody, Bihter.
Tęskniliśmy, Behlül!
Wszyscy opuścili ten dom. Utknęliśmy w tym pustym miejscu.
- Nihal i Bülent przyjadą. - Gdzie widziałeś Nihal?
Na wyspie.
Skąd ty tam?
Miło, że odwiedziłeś Nihal. Dobrze zrobiłeś.
Kiedy ona wraca?
Dzisiaj, z Besirem.
Udałem się tam z kaprysu.
Kiedy ja żyję w agonii i bólu, przyciskając do piersi jego apaszkę,
on odwiedza Nihal z kaprysu.
Kochanie?
Śnię na jawie.
Zauważyłam, że to się często zdarza.
Może jestem w ciąży.
Czemu nie mówiłaś? Wezwalibyśmy lekarza.
Miesiączka spóźnia mi się tylko o kilka dni,
nie chciałam robić zamieszania. Nie martw się.
Obdarzysz mnie tą wieścią jeszcze raz?
Zaczekamy na dobrą nowinę, moja droga.
Gratuluję, wuju.
A teraz przepraszam, pójdę odpocząć.
Jesteś pewna?
- Dokąd to? - Przez cały dzień mam nudności.
Oszalałaś, Bihter?
Ten żart spowoduje tragedię, nie rozumiesz?
Wiesz, jaką tragedią będzie to małżeństwo?
Czekałam na ciebie i tęskniłam!
Czekałam i czekałam! Myślałeś w ogóle o mnie?
- Usłyszą cię! - Tęskniłeś?
Płonęłam tu.
A ty udałeś się do Nihal,
bo to małżeństwo otworzy ci drogę do polityki.
Córka Adnana zapewni ci głosy!
Córeczka Adnana, mała Nihal, tylko twoja!
Bihter...
Powiedziałeś, że będziemy razem. Nie mówiłeś tak?
Kocham cię.
Ale musisz zrozumieć, po co mi to małżeństwo.
Bihter.
Naprawdę mnie kochasz?
I żałuję tego.
Ale nigdy nikogo tak nie kochałem.
Bihter...
idź już.
Proszę, idź.
- Mamusiu! - Bülent!
Tęskniłam za tobą!
Czy to prawda, że moja siostra wyjdzie za Behlüla?
Kto to wymyślił? To nieprawda.
Wszyscy powinni usłyszeć.
Do tego małżeństwa nie dojdzie.
Panie Adnan? Ma pan chwilę?
Proszę wejść.
Jejku, ostatnimi dniami nie mogę zasnąć.
To tu pan tworzy swoje wielkie dzieła?
Piękne studio. Widzę je po raz pierwszy.
Zwykle jestem sam. Nikt tu nie przychodzi.
Nie zostanę długo.
Nihal wróciła, widziałam jej auto.
Dobra wiadomość.
Przypuszczam, że podjęła już decyzję.
Ponieważ jest pan jej ojcem,
może się wahać, czy ją panu przekazać,
obawiając się, że pan się nie zgodzi.
Pani Firdevs, to małżeństwo...
to był pierwotnie pani pomysł.
Jak pani na to wpadła?
Nie wydaje mi się, by Nihal była zainteresowana.
Proszę.
Merci. Może to pomoże mi zasnąć.
Szczerze mówiąc, panie Adnan,
jeżeli chodzi o kwestie małżeńskie,
mogę się mylić co do Nihal.
Ale Behlül bez wątpienia chce się z nią ożenić.
Jestem tego pewna.
Jak pan wie, udał się do niej aż na wyspę.
Jeśli pan nie wspomni bezpośrednio o tym małżeństwie,
ci młodzi ludzie też tego nie zrobią.
Dlaczego pani tak nalega,
skoro Bihter jest tak niechętna?
Oczywiście mam kilka powodów.
Po pierwsze, uważam, że Nihal i Behlül to para,
która będzie oszałamiać swoimi możliwościami
i łączącą ich miłością.
Również w towarzystwie.
Mówię to, bo dobrze się znam na wyższych sferach.
Poza tym to małżeństwo zwiększy szanse Behlüla na start w polityce.
Zapewni mu karierę.
Drugi powód to...
W końcu jestem matką, panie Adnan.
Muszę myśleć o Bihter.
Jaki ona ma z tym związek?
- Powiem to bez ogródek. - Proszę.
Na początku nie popierałam pańskiego małżeństwa z moją córką.
Z pewnością pan wie dlaczego.
Uważa pani, że nasz ślub był błędem?
Pomimo pełnego domu Bihter jest bardzo samotna.
Nie da się tego nie zauważyć.
Nie wiem, czy jest pan tego świadom,
ale jest pan jej mężem.
Nie urządził pan nawet odpowiedniej dla jej wieku imprezy.
Jeśli Nihal i Behlül się pobiorą,
może skupi się pan na Bihter.
Wtedy, by utrzymać to małżeństwo,
takie głupie kłamstwo o dziecku
nie będzie potrzebne.
Kłamstwo o dziecku?
Tak.
Przykre, prawda?
Aby choć na chwilę zyskać pańską uwagę,
skłamała, że spodziewa się dziecka.
Nie dostrzega pan jej desperacji?
Ja nie mogę już na to patrzeć.
Panie Adnan...
mam nadzieję, że spełni pan małżeński obowiązek.
Proszę, żeby ta droga, młoda dziewczyna nie popełniła strasznych błędów.
Dobranoc.
Behlül nie przyszedł mnie wziąć,
więc ja wezmę jego.
Bihter...
- Wujek na pewno jest w studiu? - Nieważne.
Tak bardzo tęskniłam.
Zamyśliłeś się.
Myślałam, że lubisz ciemność.
Mrok prowadzi do błędów.
Wróciła Nihal, w niej odnajdziesz światło.
Namówiłeś ją na małżeństwo, a teraz wybij jej je z głowy.
Zanim będzie jeszcze gorzej.
Nie zmienię zdania, Bihter.
Powiedziałeś dziś, że mnie kochasz.
Kocham cię, Bihter. Nie widzisz tego w moich oczach?
Ale Nihal też kocham, w inny sposób.
Kocha Nihal.
Kocha Nihal?
Bihter, z czego się śmiejesz?
Chcesz zwrócić na siebie uwagę?
Czy próbujesz mnie nastraszyć?
Szalej, jeśli chcesz! No dalej!
Bihter...
To małżeństwo nas ochroni.
Nikt nie będzie nas podejrzewał.
Nie chcę chować się za szybą, która ma nas chronić.
Chcę ją rozbić na milion kawałków.
Byłaś marzeniem, Bihter.
Snem, o którym wiemy tylko my.
Chcesz to ujawnić, ale to by zabiło Nihal.
Kocham Nihal.
To nie ten płomień, który czuję do ciebie, i nigdy taki nie będzie.
Ale jeśli Nihal mnie nie pokocha, ten grzech mnie zabije.
Nie mogę zasnąć w nocy, próbując o tobie zapomnieć, Bihter.
Zawsze, kiedy chciałaś, przychodziłaś do mnie,
a potem wracałaś do łoża wujka.
Widziałem siniaki, których nie zrobiłem.
Nie popełniliśmy grzechu. Zakochaliśmy się.
A co ty zrobiłeś?
Szukałeś miłości u dziwek. A teraz szukasz u Nihal.
Zraniłeś mnie!
Zraniłem cię? Naprawdę?
W twoich oczach kryje się złość.
Wmawiasz sobie, że to ból, ale pcha ciebie ambicja.
Znasz tylko ból, prawda?
Tylko Bihter może coś stracić w życiu.
Kochaliśmy się nie z miłości. Byłem przygodą.
Gdy za tobą nie pognałem, oszalałaś. Gdy się poddałem, poczułaś się urażona.
To koniec, Bihter.
Nie zachowuj się jak wariatka.
Nie zwariowałam.
Jestem Bihter.
Nie jestem snem.
Jestem prawdziwa.
Dzień dobry.
- Co się dzieje? - Przyszłam pogadać z matką.
Co z tobą? Piłaś?
- O co chodzi? - A jak myślisz?
Chcesz trochę?
Nie masz wstydu?
A jeśli ktoś cię taką zobaczy?
Spójrz na siebie. Jesteś pijana.
Nie jestem.
Kiedy patrzę ci w oczy,
przypominam ciebie, nie tatę.
Moja największa obawa.
Kiedy patrzę ci w oczy, widzę,
że jesteś moją córką, czy tego chcesz, czy nie.
Przyszłam tu po raz pierwszy prosić cię o pomoc.
Oni nie wezmą ślubu.
Udaremnisz to małżeństwo.
Nie dojdzie do niego!
Co ty wyprawiasz? Oszalałaś?
Wszyscy nas obserwują.
Od lat mają mnie na oku! Każda służąca i szofer!
Patrzą na mnie i obgadują. Zwolnię ich wszystkich!
Przestań krzyczeć! Bądź cicho!
Zwrócisz ich przeciwko sobie i przykujesz uwagę.
Nie dopuścisz do tego ślubu!
Czemu? Jest wiele dobrych powodów, by się pobrali.
A nie widzę powodu, by im przeszkodzić.
Daj mi to. Wystarczy!
Dosyć tych humorów!
Wszystkich zmanipulowałaś! Zjawiłaś się tu, by się zemścić.
Bo Adnan wybrał mnie. Wybrał mnie!
Weź się w garść.
O co chodzi, Bihter?
Zakochałaś się w tym żałosnym chłopcu?
Tak.
Nareszcie.
Nie zapomnę, jak mnie wyszkoliłaś.
Ale nie wiedziałam, że miłość wprowadzi chaos w moim ciele.
Miłość!
Zobacz, co ze sobą zrobiłaś dla kilku dni przyjemności.
Taki mężczyzna jak Behlül jest tego wart?
Naprawdę warto stracić to wszystko?
Spójrz na mnie. Spójrz mi w oczy.
Skarbie, jesteś żoną Adnana. Rozumiesz?
Wiesz, co to znaczy. Musisz zrozumieć.
Jestem Bihter, tylko Bihter.
Błagam cię, nie dopuść do ślubu.
Umieram, nie rozumiesz?
- Bülent i ja zrobiliśmy to razem. - To prawda!
Pamięta pani? Gdy byli mali, przesiadywali w kuchni.
Piekli ciasta i ciasteczka z Sakire Baci.
Tak.
Chciałam o to zapytać.
Dlaczego Sakire odeszła od nas?
Zwolniłam ją.
Od tej pory, kiedy ktoś mnie obrazi, zostanie zwolniony.
To nieuprzejme, Bihter.
Czym cię tak uraziła, że ją zwolniłaś?
Ona i tak musiała odejść, bo była powolna
i nie nadążała za zmianami, które wprowadzałam.
Jeszcze nie zdecydowaliśmy, porozmawiamy o tym.
Spróbuj tego.
Nie chcę.
Jest jeszcze coś, o czym chciałam ci powiedzieć, tato.
Wiem, że wszyscy już wiecie
i oczekujecie mojej odpowiedzi.
Miałem nadzieję, że się zgodzisz.
Oświadczyłem się Nihal.
Przepraszam.
Przepraszam...
Powiedziałam Behlülowi „tak”, tato.
Prosimy o błogosławieństwo.
Boże, mam teraz wrażenie, że to moja wina.
Ja wam podsunęłam ten pomysł.
Dlaczego mówi pani, jakby było to coś złego?
Droga Nihal, nie masz doświadczenia.
Z małżeństwem nie należy się spieszyć, prawda?
- Może powinniście zaczekać. - Kocham Nihal.
Chcę z nią dzielić życie. Będziemy doświadczać go razem.
Chyba zwymiotuję.
Tato?
Behlül, nie wątpię, że zaopiekujesz się moją córką.
Czyli jesteśmy zaręczeni?
Jak będzie wyglądał ślub, skoro milczysz na zaręczynach?
Gratuluję, Nihal.
Jeśli pozwolisz, chcemy się pobrać na wyspie.
To dla nas szczególne miejsce.
Biedny Besir jest bardzo chory.
Chcę od razu zabrać go na wyspę. Tamtejsza pogoda mu służy.
Widziałaś się z lekarzem, Bihter?
Dlaczego?
Jeśli jesteś w ciąży.
Tyle pijesz, że to zła wiadomość.
Powiedzmy, że pospieszyłam się.
Skoro się wyprowadzacie,
nareszcie będziemy mogli się zabawić.
Proszę, Bihter, są tu dzieci.
Właśnie się zaręczyli!
Poza tym Behlül zna wszystkie nocne kluby.
Z pewnością po ślubie przestanie być kobieciarzem.
To już przeszłość.
Decydując się na ślub z Nihal, rzuciłem to.
W przeszłości robiłem wiele rzeczy, których żałuję.
Nihal będzie dla mnie nowym początkiem.
Nie chcę pamiętać nic z przeszłości.
Nic?
Bihter? Dobrze się czujesz?
Bihter?
To, co robię, przypomina tonięcie.
Zwykle nie pijesz w ciągu dnia.
Wypiłam parę kieliszków. Zgłosisz mnie na policję?
Pewnie nie chcesz rozmawiać o dziecku,
ale ja bym go pragnął.
Nihal i Behlül wrócili. Besirowi się pogorszyło.
Przyspieszymy datę ślubu.
Po co ten pośpiech?
Po co zwlekać? Suknia jest prawie gotowa.
Besir zobaczy Nihal jako pannę młodą.
Po co? Żeby szybciej umrzeć?
Wszyscy są tak zajęci sobą, że nie widzą, że Besir kocha Nihal.
Ocknij się, Bihter.
Daj spokój.
Pozwól im się pobrać.
Co zrobisz? Zakłócisz ślub?
Nic nie zmieni ich zdania.
Zwracając na siebie uwagę, pogrążysz nas.
Bihter, nie przeszkadza ci, że ludzie gadają za twoimi plecami?
Muszę ich wysłuchiwać.
- Peyker, nawet Feridun... - Zależy ci na nas?
Utkwiłaś w przeszłości. Nie wyżywaj się na mnie, Bihter.
Przyznaj, że przegrałaś. Nie marnuj sobie życia.
Bihter?
Kiedy Nihal wyjdzie za mąż, wrócisz do ukochanej Francji
i będziesz chwalić się kapeluszami w swoim mieście.
Nie zamierzam wracać do Francji. Kocham Stambuł.
Moje kapelusze pasują też do tego miasta, panno Bihter.
Dziwne, że cię nie ostrzegłam.
Przed czym?
Mam na imię Bihter i jestem panią Bihter.
Tak mówi służba.
Dobrze, proszę pani.
Jeśli to pani przyniesie ukojenie w tych okropnych dla pani dniach.
Bihter, skarbie.
Bihter?
Co myślisz o mojej sukni?
Z tego pierwszego sklepu.
Nie w moim stylu.
To chyba kwestia gustu.
Zazdrości pani, Mademoiselle?
Wypadła pani z rynku?
- Bihter! - Nihal, to nic.
Tak nie można. To niesprawiedliwe.
Myślałam, że chcesz dla mnie dobrze.
Dlaczego sprzeciwiasz się temu małżeństwu?
Nihal, czemu krzyczysz?
- Co się stało? - Może pani powiedzieć.
Czemu pani też zmieniła zdanie?
- Chciała mnie pani wydać. - Nihal, skarbie.
Żartowałam sobie z Mademoiselle! Cieszę się!
- Naprawdę? - Tak!
Wybacz, ale ten żart zabrzmiał nieodpowiednio.
Gdyby Mademoiselle chciała wyjść za mąż, to by wyszła.
Nie ma rodziny, której musi się wstydzić.
Ani wilgotnej willi nad morzem i długów do spłacenia.
Nie wyszła za kogoś, kogo nie kocha, by spełnić ambicje!
Nihal!
Słychać was z zewnątrz. Co się stało?
Powinnaś być szczęśliwą panną młodą!
Behlül, nie patrz na suknię ślubną!
Weźcie się w garść. O co wam chodzi?
Nie możecie dzielić się tym domem?
Pan Adnan ma rację.
Przed ślubem matka z córką zawsze się kłócą.
Szkoda, że nie widzieliście naszych awantur!
Nie chcę kłótni w tym domu, pani Firdevs. Nie jestem do tego przyzwyczajony.
My przeciwko nim.
Nihal, bardzo przepraszam, wiem, że to twój dzień.
Nie chcę go zepsuć.
Przeproś Mademoiselle, nie mnie.
Dosyć. Wracajcie do swoich zajęć.
Zobaczenie sukni przed ślubem przynosi pecha.
Nie uciekaj! Zobaczenie sukni przed ślubem przynosi pecha.
Wieczorem przyjdę do ciebie.
Bihter, zobaczą! Co robisz?
Dobrze. Porozmawiamy.
Nie histeryzuj przy ludziach.
Zależy mu na opinii innych, więc urządza własny pogrzeb.
Tak, ludzie będą gadali, ale możemy z tym żyć.
Dziś rozpęta się piekło.
Może odważymy się uciec, może Nihal umrze, a my będziemy żyli.
Behlül?
Behlül, nie wygłupiaj się.
Behlül, otwórz.
Jutro będzie już za późno. Behlül...
Proszę, otwórz, tylko porozmawiamy.
Tylko zadajesz mi ból. Behlül, proszę, otwórz drzwi.
Otwieraj!
Jutro już będzie za późno, Behlül...
Proszę, otwórz, porozmawiamy...
Bihter?
Ubierz się.
Chodź.
Pan Adnan zaraz przyjdzie.
Mamo, nie dam rady.
Skarbie, po raz pierwszy się zakochałaś.
To wszystko.
Z czasem przekonasz się, że miłość pojawia się i znika.
Weź się w garść.
Behlül ma tu natychmiast przyjść, inaczej powiem Adnanowi!
Nie gadaj bzdur. Nie słyszałaś, co powiedziałam?
To się źle skończy, Bihter.
Tym razem nas zabiją.
Zabiją nas...
Mamo, on ze mną nie rozmawia.
- Ucieka od mnie. - Co z tego?
Pewnie nie ma nic do powiedzenia.
- Idę powiedzieć wszystko Adnanowi. - Bihter, stój!
Zaczekaj tutaj.
Sprowadzę tu Behlüla, ale nie rób nic szalonego.
Dobrze? Słyszysz?
Dobrze, śliczna, ubierz się. Olśnij ich wszystkich.
I pokaż im, kto ma władzę.
Władzę?
Czym jest władza?
Wielkim domem?
Najdroższym naszyjnikiem?
Pogonią za miłością?
Czy to nie władza?
Odwaga, by iść na śmierć?
Zabiją nas.
Czy mój szwagier ma czas, żeby w coś ze mną zagrać?
Wybacz, Bülent, muszę się ubrać.
Dobrze, więc pobawię się w chowanego z Besirem.
Będzie wesoło.
O co chodzi, Bülent?
Bihter chce wszystko wyznać.
Porozmawiaj z nią, Behlül. Przekonaj ją. Zrób coś.
To znaczy?
Nie pora na tchórzostwo. Nie jestem głupia, wiem o tym.
To prawda?
Wyznasz to, Bihter?
Naprawdę? Chcesz zabić Nihal?
Jedyne, czego się tu boisz, to tego, że zobaczysz śmierć Nihal.
Bülent!
Moja piękna Nihal. Skończyłem.
Besir, powinieneś leżeć. Czemu wstałeś?
Bihter chce wyznać wszystko tacie.
Dlaczego chciała rozmawiać z Behlülem?
Co chce wyznać, Bülent?
Pan Behlül i panna Bihter mają romans.
Od miesięcy spotykają się nocami.
Musisz pogodzić się z tym, że to koniec, Bihter!
To takie proste.
Załatwisz to, żeniąc się dziś z Nihal.
Zamierzasz mnie torturować, obnosząc się ze swoim szczęściem.
Bihter!
Behlül, chciałam ci zaufać.
- I po co? - Wszystko zniszczysz.
Po co?
Żebyś mnie zabił.
Umierałam wiele razy, ale to nic w porównaniu z Nihal.
- Bihter! - Tato!
- Co? - Tato, moja siostra zemdlała!
Zabiliśmy Nihal. Słyszałaś?
Tylko Nihal?
Co robisz?
Bihter, gdzie to znalazłaś?
Co robisz?
Bihter, nie bądź głupia. Schowaj to, wujek tu idzie.
Wszystko już się wydało. Wszyscy o nas wiedzą.
Bihter, uciekniemy, tak jak ci obiecałem.
Teraz słuchasz swego serca?
Przyparty do muru nabrałeś odwagi.
Odłóż ten pistolet.
Wyjedziemy stąd.
Co się dzieje?
Nie zostawisz mnie, prawda?
Zaraz wracam.
Chcę się zemścić swoim pięknym, martwym ciałem.
Behlül odpływa łodzią!
Bihter?
Bihter!
Oto moja historia.
Mam siłę ją opowiedzieć i odwagę, by żyć.
Nie jako córka Firdevs ani żona Adnana.
Jestem Bihter.
Nie jestem szalona, nie jestem snem. Jestem prawdziwa.
Bihter!
Nie umrę w ciemności.
Nie będę dalej żyła na tym cmentarzu.
Nie mam powodu, by ukrywać się przed ludźmi.
Moja miłość odpływa łodzią,
ale ja stoję tutaj ze swoją krwią, życiem i grzechami,
i nigdzie się nie wybieram.
Tłumaczenie: Patrycja Miljević