Downloaded from YTS.MX
‎(สารคดีจาก NETFLIX)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎ถ้าไม่ใช่เพราะบิล รัสเซลล์ ‎คว้าแชมป์มาได้มากมายขนาดนั้น
‎จะมีใครพูดถึงทีมบอสตันเซลติกส์มั้ย ไม่มีหรอก
‎ล้อเล่นรึเปล่า เรื่องนี้ไม่ต้องเถียงกันเลย
‎เขายิ่งใหญ่ที่สุด เป็นผู้ชนะที่โดดเด่นที่สุด
‎เท่าที่เคยเห็นกันมาในประวัติศาสตร์บาสเกตบอล
‎แล้วมือเขามีอะไรรู้ไหม ‎มีแหวนเยอะจนนิ้วใส่ไม่พอเลยไง
‎แหวนแชมป์เจ็ดวง ใครจะเทียบเขาได้
‎สมัยนี้ไม่มีทางเจอผู้ชนะขนาดนั้นอีกแล้ว
‎เขาชนะพระเจ้าได้ด้วยซ้ำ เขาคือบิ๊กแบง
‎เขาได้แชมป์ 11 สมัย ‎สองสมัยชนะในฐานะทั้งผู้เล่นและโค้ช
‎เขาได้รับเลือกเป็นผู้เล่นทรงคุณค่าที่สุด ‎ของเอ็นบีเอห้าครั้ง
‎มรดกของบิล รัสเซลล์ ผู้บุกเบิกกีฬานี้
‎เขาสร้างสุดยอดทีมกีฬาเท่าที่เคยมีมา
‎ทุกคนในลีก เวลาคิดถึงบิล รัสเซลล์
‎คิดถึงชัยชนะครับ
‎เขาเอาชนะได้โดยไม่ต้องทำคะแนนเอง ‎ไม่มีใครทำได้แบบนั้น
‎เขาเป็นผู้เล่นที่ฉลาดที่สุดที่เคยลงสนาม
‎บิลขู่ทุกคนที่พยายามเข้าทำคะแนน ‎ให้กลัวหัวหดกันไปหมด
‎เพราะรัสเซลล์ ผมเลยไม่ชอบสีเขียว ‎ไม่ชอบซุปหอยบอสตัน
‎ผมไม่ชอบอะไรที่เป็นบอสตันเลย
‎ทุกทีม ผู้เล่นทุกคนในลีกตอนนั้น ‎พยายามจะโค่นทีมเขาให้ได้
‎และมีคนเดียวที่เกือบทำได้
‎เป็นการต่อกรกันที่ถึงพริกถึงขิง ฝีมือพอกัน
‎เหมือนปีศาจในตำนานสองตน ‎เหมือนยักษ์ไททันแย่งชิงแหวนกัน
‎เป็นศึกมหากาพย์ นั่นคือสิ่งที่พวกเรามาดู
‎แชมเบอร์เลนยืนตระหง่านค้ำหัวเขา ‎คุมผู้เล่นทุกคนได้หมด
‎เขาอยู่ไปทั่วสนาม
‎แต่เขาไม่ได้ตัวเลขที่สำคัญ ‎และนั่นคือการชนะตำแหน่งแชมป์
‎ผู้ได้รับเหรียญเสรีภาพในปีนี้ ‎เป็นผู้เผยให้เห็นตัวตนที่ดีที่สุดของเรา
‎และตัวตนที่เราอยากจะเป็น
‎เขาเป็นยิ่งกว่านักกีฬาแห่งยุค
‎บิล รัสเซลล์กลายเป็นนิยามของ "ผู้ชนะ"
‎บิล รัสเซลล์ ‎เมื่ออยู่นอกสนามก็เป็นชายซึ่งยืนหยัด
‎ต่อสู้เพื่อสิทธิ์และเกียรติศักดิ์ศรีของทุกคน
‎เขาเดินขบวนกับมาร์ติน ลูเธอร์ คิง
‎เขายืนหยัดเคียงข้างอาลี
‎เขากรุยทางเพื่อความสำเร็จ ‎ของคนรุ่นหลังมากมายที่ตามมา
‎ข้อดีของผู้นำคือการทำให้เห็นเป็นตัวอย่าง
‎เขาเปลี่ยนกฎมากมาย ‎ทำลายสิ่งกีดขวางที่เคยมี
‎บิลสู้เพื่ออะไรที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น
‎สู้เพื่อการได้อยู่บนสนามแข่งขันที่เท่าเทียมกัน
‎กับชาวอเมริกันผิวขาว
‎(บิล รัสเซลล์: เจ้าตำนาน)
‎(31 กรกฎาคม ปี 2022)
‎ช่วงก่อนหน้าของวันนี้มีการประกาศ
‎ตำนานบาสเกตบอลทีมบอสตันเซลติก ‎บิล รัสเซลล์ เสียชีวิตด้วยวัย 88 ปี
‎แต่คืนนี้เราจะระลึกถึงเขา ‎ในฐานะนักกีฬาและนักเคลื่อนไหว
‎ผลงานของบิลตลอดชีวิต ‎ทั้งในและนอกสนาม
‎ช่วยปลุกปั้นนักกีฬารุ่นหลังให้ดียิ่งขึ้น
‎และเราก็จะซาบซึ้งในความดีนั้นตลอดไป
‎เราอยู่ที่หน้ารูปปั้นที่ทำพิธีเปิดเมื่อปี 2013
‎วันนี้คนแวะมาที่นี่ทั้งวัน แบ่งปันเรื่องราว
‎และช่วยรังสรรค์ภาพอิทธิพลของรัสเซลล์
‎(บิล รัสเซลล์ - 10,000 แต้ม ‎12 ธันวาคม 1964)
‎ตอนที่บิลจากไป ผมไม่อยากจะเชื่อ
‎แต่พอย้อนคิดถึงเรื่องดีๆ ที่เขาทำมาในชีวิต
‎พร้อมกับผลงานที่เขามอบไว้แก่มนุษยชาติ
‎นั่นต่างหากที่สำคัญ
‎เจ็ดเดือนก่อนจะเสียชีวิต
‎รัสเซลล์เปิดประมูลของสะสมส่วนตัว
‎ทั้งหมดเป็นของสะสมส่วนตัว ‎ส่วนหนึ่งของนักกีฬาอายุ 87 ปี
‎รวมทั้งแหวนที่ระลึกแชมป์ ‎ถ้วยผู้เล่นทรงคุณค่าและเสื้อกีฬาที่ใส่แข่ง
‎รายได้ส่วนหนึ่งจะแบ่งเข้า ‎การกุศลของรัสเซลล์ "เมนทอร์"
‎องค์กรซึ่งอุทิศให้กับสิ่งที่เขาทุ่มเทมาตลอดชีวิต
‎ซึ่งก็คือการสร้างช่องทางเปิดโอกาส ‎ให้เด็กรุ่นใหม่ทุกคน
‎ผมก็อยากได้ของพวกนั้นบ้างเหมือนกัน ‎เขาดีต่อผมมาตลอด
‎เขาเป็น…
‎สิ่งที่เขาทำเพื่อขบวนการต่อสู้เพื่อสิทธิมนุษยชน ‎ในประเทศนี้ เป็นสิ่งที่ไม่มีใครเทียบได้
‎(นักกีฬาเซลติกส์ห้าคนไม่ยอมลงเล่น ‎หลังจากถูกแบ่งสีผิวให้บริการ)
‎ผมอยากเก็บแหวนทั้ง 11 วงของเขาไว้ ‎ไม่มีใครประมูลแข่งผมได้
‎ผมน่าจะอยากได้ต้นฉบับ ‎หนังสือสักเล่มของเขา
‎อย่างเช่น ร่างแรกต้นฉบับของ "เซคันด์วินด์"
‎แบบนั้นก็คงจะพิเศษเหมือนกัน
‎ให้ 950,000 ผู้ซื้อออนไลน์
‎เรียกครั้งที่สาม ครั้งสุดท้าย
‎ขายที่ 950,000 ให้ผู้ซื้อออนไลน์
‎(เซลติกส์ - ยินดีต้อนรับสู่บอสตัน)
‎กีฬาบาสเกตบอลเริ่มต้นและจบที่นาฬิกา
‎เหมือนอาชีพนักบาสเกตบอล
‎เมื่ออยู่นอกสนาม ‎เราไม่ค่อยมีจุดยึดโยงง่ายๆ แบบนั้น
‎ที่จะบอกได้ว่าเหตุต่างๆ ‎เริ่มขึ้นและจบลงที่ตรงไหน
‎ปกติแล้วมันก็ขึ้นกับว่าเราเริ่มจากจุดไหน
‎และเรามีมุมมองอย่างไร
‎(ยินดีต้อนรับสู่บอสตัน)
‎ในเดือนธันวาคมปี 1965 บิลกับโรส รัสเซลล์ ‎มาถึงสนามบินโลแกนของบอสตัน
‎ทั้งสองเพิ่งแต่งงานกันได้ไม่ถึงสองสัปดาห์
‎ตอนที่เข้าทีมเซลติกส์ ผมไม่เคยมาบอสตันเลย
‎ไม่เคย จนกระทั่งมาถึงเพื่อเซ็นสัญญา
‎บิลเป็นแชมป์ระดับมหาวิทยาลัย ‎และได้เหรียญทองโอลิมปิกมาแล้ว
‎และตอนนี้ แฟนๆ เซลติกส์หวังว่า ‎บิลจะนำตำแหน่งแชมป์มาให้เมืองนี้บ้าง
‎ผมเพิ่งอายุ 22 และยังไม่เริ่มหัดโกนหนวด
‎ผมเลยมีหนวดแพะจุ๋มจิ๋มอย่างที่เขาเรียกกัน
‎คำถามแรกของนักข่าว ‎ที่ถามในงานแถลงครั้งแรกสุดคือ
‎"เมื่อไหร่จะโกนหนวดออก"
‎ผมไม่เคยคิดถึงเรื่องนั้นมาก่อน ‎เลยบอกว่า "เอางี้นะ"
‎"ไว้เซลติกส์ชนะได้แชมป์ครั้งแรก ‎ผมจะโกน"
‎("งานแรกของรัสเซลล์ ‎ต้องเรียกความมั่นใจของเซลติกส์" อาวร์แบค)
‎คนนึกว่าเพิ่งแข่งโอลิมปิกมา ‎ร่างกายเขาคงจะฟิตมาก แต่ไม่ฟิตเลย
‎เขาบอกว่า "ไม่เคยรู้เลยว่า ‎กีฬาอาชีพจะเป็นแบบนั้น โหดมาก"
‎ผมพลาดช่วงต้นของฤดูกาลนั้น ‎ร่างกายก็ไม่ฟิต
‎ผมไม่ได้แตะลูกบาสเกตบอลมาหนึ่งเดือน
‎ผมเข้ามาเล่นอาชีพ ‎โดยไม่ค่อยมั่นใจฝีมือยิงลูกของตัวเอง
‎กองแช่งของผมมักพูดว่า ‎ผมไม่มีทางเล่นอาชีพได้รอด
‎เพราะผมยิงลูกจากระยะไกลกว่าสามฟุตไม่แม่น
‎ดังนั้นสิ่งเดียวที่ผมอยากจะทำ ‎จึงเป็นการยิงจากวงนอก
‎แน่นอน ผมยิงแทบไม่เข้าเลย ‎และเมื่อพลาด คนก็ส่ายหน้า
‎แล้วพูดว่า "เข้าใจที่พูดรึยัง เขาเล่นไม่เป็น"
‎สื่อบอสตันตั้งคำถามว่า ‎รัสเซลล์จะมีประโยชน์ต่อทีมจริงหรือ
‎และเทียบฝีมือชั่วงต้นๆ ของเขากับหน้าใหม่อีกคน
‎ทอมมี่ ไฮน์ซอห์น ‎ซึ่งเป็นนักทำแต้มชั้นนำตลอดกาลจากโฮลี่ครอส
‎สื่อบอสตันไม่รู้ว่ารัสเซลล์เก่งเรื่องไหน
‎คนไม่คิดว่ารัสเซลล์ ‎จะมาเป็นตัวสำคัญในเอ็นบีเอ
‎เขาอาจเลย์อัพขึ้นไปยิงแต่ลูกข้ามกระดานไป ‎เขาไม่ถนัดเล่นเกมรุกเลย
‎จนกระทั่งเราไม่อาจนึกภาพว่า ‎รัสเซลล์จะช่วยสโมสรบาสได้ยังไง
‎(รัสเซลล์ไม่อาจช่วยเซลติกส์)
‎ยิ่งต้องเดินทางไปแข่งนอกบ้านบ่อยๆ ‎รัสเซลล์ยิ่งไม่ได้พัก
‎ที่สนามกีฬาคีล ‎คืนธันวาคม 1956 นั้นคนนั่งกันเต็ม
‎ตอนเริ่มแข่ง ‎ผมกับบ๊อบ เพทิตของทีมฮอว์คส์จั๊มป์แย่งกัน
‎"ไอ้ดำ!" "กลับแอฟริกาไป ไอ้ลิงบาบูน!"
‎"ระวังนะ เพทิต เดี๋ยวช็อกโกแลตติดตัว"
‎ไม่ต้องสงสัยเลยว่าแฟนๆ ตะโกนด่าใคร
‎ผมเป็นนักกีฬานิโกรคนเดียวในทั้งสองทีมนั้น
‎แข่งไปได้ห้าเกม ‎ผมก็เริ่มกังขาในความสามารถตัวเองจริงจัง
‎กลับมาบ้าน ผมบอกโรสว่า ‎"เราเตรียมเก็บกระเป๋าดีกว่า
‎น่าจะได้อยู่ที่นี่ไม่นาน"
‎ก่อนมาอยู่บอสตัน ‎รัสเซลล์ย้ายมาจากย่านเบย์แอเรีย
‎เขาเรียนหนังสือที่เวสต์โอ๊คแลนด์
‎และเข้ามหาวิทยาลัยซานฟรานซิสโก
‎มหาวิทยาลัยเดียวที่เสนอทุนบาสเกตบอลให้เขา
‎ในสายตาพวกเราชาวเวสต์โอ๊คแลนด์ ‎ซานฟรานซิสโกเหมือนแดนแปลกใหม่
‎สะพานเบย์บริดจ์นั้นพาดผ่าน ‎ช่องว่างทางวัฒนธรรมที่กว้างเสียจน
‎คนจากสองฟากฟั่งพูดกันคนละภาษา
‎ผมชอบพูดเล่นเสมอว่า ‎ไม่เคยรู้ว่าคำว่า "แม่" ใช้เดี่ยวๆ ได้
‎จนกระทั่งมาถึงซานฟรานซิสโก
‎แล้วทันใดนั้นผมก็ต้องมาอยู่กลางดงคนขาว
‎ผมเดินเข้าไปในห้องคอมมอน ‎แล้วมีเด็กปีหนึ่งพูดขึ้น
‎"เฮ้ย ไอ้หนู แถวบ้านเรียกว่าอะไร"
‎ผมตอบว่า "ฉันชื่อวิลเลียม รัสเซลล์" ‎เขาบอก "เดี๋ยวตั้งฉายาให้"
‎ผมบอก "ถ้าตั้งมา ฉันจะอัดให้น่วม"
‎สมัยที่เรียนยูเอสเอฟ ‎มีนักศึกษาผิวดำทั้งหมดแค่ห้าคน
‎แค่นั้น
‎เพื่อนร่วมห้องผมชื่อเค.ซี. โจนส์
‎บิลกับเค.ซี. สนิทกันด้วยบาสเกตบอล
‎และนอกสนามก็คอยช่วยเหลือกัน ‎ให้มีเงินพอใช้
‎เราสองคนไม่ได้มีเสื้อผ้ามากมายให้ใส่ไปเรียน
‎ตอนนั้นผมมีรายได้เดือนละ 30 เหรียญ
‎เพราะไปรับจ้างตัดหญ้าอะไรแบบนั้น ‎ส่วนรัสเซลล์ไม่มีเลย
‎ทีนี้ เราจะใช้… เราแบ่งกางเกงในใส่กัน
‎เพราะนั่นเป็นสิ่งเดียวที่ ‎เราสองคนใช้ขนาดเดียวกันได้
‎รัสเซลล์ตัดสินใจทดสอบความเป็นนักกีฬา ‎ด้วยการไปสมัครเล่นกีฬาอีกชนิด
‎ช่วงหน้าร้อน ผมตัดสินใจไปเล่นกรีฑา
‎ที่จริงผมตัดสินใจแบบนั้นด้วยสองเหตุผล
‎มีแต่นักกีฬาทีมมหาวิทยาลัย ‎ถึงจะได้สเวตเตอร์ไปใช้
‎ผมจำเป็นต้องมีสเวตเตอร์สักตัว
‎เหตุผลที่สองคือผมชอบวิ่ง ชอบกระโดด
‎เขาตัดสินใจไปลงเล่นกรีฑาเอาขำๆ
‎จู่ๆ ก็ไปเล่นกระโดดสูง ท่าของเขาเก้งก้างมาก
‎โดดเอาหน้าเข้าข้ามราว
‎เขาโดดคนละท่ากับทุกคน
‎เขาจะถอยไป 50 หลา ‎เริ่มวิ่งช้าๆ แล้วสะสมความเร็ว
‎จนได้ความเร็ว 160 กม.ต่อชั่วโมงแล้วค่อยโดด
‎เขาโดดได้ 200 ถึง 205 เซนติเมตร
‎เท่ากับว่าตั้งแต่เริ่ม ‎เขาก็แทบจะเป็นนักกระโดดสูงระดับโลกแล้ว
‎แต่เมื่อเขาพยายาม ‎นำความเชี่ยวชาญการกระโดดสูง
‎มาใช้ในสนามบาสเกตบอล โค้ชทุกคนต่างห้าม
‎เราไปเล่นกับแคล-เบิร์กลีย์ ‎เซ็นเตอร์เขาเป็นคนขาวอเมริกันแท้ๆ มือเก๋า
‎ห้าลูกแรกที่เขายิงมา ผมบล็อกได้หมด
‎คนในโรงยิมไม่เคยมีใครเห็นอะไรแบบนั้น
‎เขาเลยเรียกเวลานอก ผมเข้าไปฟัง
‎โค้ชบอกว่า "เล่นเกมรับแบบนั้นไม่ได้"
‎"ทีมรับที่ดีจะไม่โดดเท้าลอย"
‎"นายโดดขึ้นไปบล็อกไม่ให้ยิง" เล่นแบบนั้นไม่ได้
‎ผมเลยกลับลงสนามแล้วลองไม่โดด
‎หมอนั่นเลย์อัพยิงได้สามลูกติด
‎ผมเลยกลับไปเล่นวิธีของผม
‎รัสเซลล์กับความสูง 208 ซม. ‎โดดตบลูกออกไปง่ายๆ แบบนั้น
‎เรียกได้ว่าบิล รัสเซลล์เป็นคนคิดค้น ‎การเล่นเกมรับของบาสเกตบอลสมัยใหม่
‎เขาเปลี่ยนจากที่เล่นแนวราบตามสนาม
‎ที่ส่วนใหญ่นักกีฬาผิวขาวขาติดพื้นเล่นกัน ‎มาเป็นการแข่งที่เรารู้จักกันทุกวันนี้
‎วิธีของบิล เราจะเห็นได้จากเทป
‎เขาไม่ได้ตบเพื่อให้คนต้องอาย ตบให้ออก
‎เขายังคุมให้ลูกอยู่ในสนาม ‎เพราะมันก็เหมือนรีบาวด์
‎ฝ่ายรุกอยู่ด้านนอก ฝ่ายรับอยู่ด้านใน
‎ถ้าเขาชิงลูกมาได้ เพื่อนร่วมทีมสักคน
‎จะรับลูกได้เร็วกว่า ทำให้เล่นเร็วได้
‎ความสามารถในการเดาทางลูกของเขา ‎สูงทะลุกราฟ
‎เขาจะโดดขึ้นไปบล็อก
‎แล้วถ้าเขาบล็อกไม่ให้ยิงได้เลย
‎ไม่งั้นก็จะทำให้เรายิงนกยิงไม้
‎หรือยิงเบี้ยวไปไหน หรือยิงท่าที่ยังไงก็ไม่ลง
‎การเล่นเกมรับของรัสเซลล์ ‎ทำให้ทีมยูเอสเอฟดอนส์กลายเป็นทีมไร้พ่าย
‎เขาขึ้นยิง ลงไปสวยๆ
‎ดอนส์ชนะอีกแล้ว
‎ทีมดอนส์ที่บิล รัสเซลล์เล่นให้ ‎ชนะ 55 เกมรวด
‎และได้แชมป์เอ็นซีเอเอสองสมัยติดกัน
‎บิล รัสเซลล์ถือเป็นผู้เล่นทรงคุณค่าที่สุด
‎แค่ดูที่เขาเล่น
‎ดูการข่มขวัญคนในทีมระดับมหาวิทยาลัยทั้งทีม
‎นั่นมันพิเศษมาก
‎เขาเป็นเหตุผลเดียวที่ทีมนั้นชนะได้
‎แต่รางวัลและอะไรๆ ที่ควรเป็นของเขา
‎เขาไม่ได้รับ
‎ตอนเรียนมหาวิทยาลัยปีสาม ‎เฉลี่ยแล้วผมได้เกมละกว่า 20 แต้ม 20 รีบาวด์
‎เกมนึงผมบล็อกได้มากกว่า 15 ช็อต
‎ผมเป็นผู้เล่นทรงคุณค่าที่สุดในการแข่งชิงแชมป์
‎พอกลับบ้าน เจองานเลี้ยง ‎สมาคมบาสแคลิฟอร์เนียเหนือ
‎เขากลับเลือกคนอื่นเป็นนักกีฬาแห่งปีเฉยเลย
‎ผมดูแล้ว ‎คุณสมบัติเดียวของเขาคือผมทอง
‎พวกนั้นรู้ตัวนะว่ามันน่าเกลียด
‎เขาเลยสั่งโค้ชให้มาบอกผม ‎"ลุกขึ้นไปพูดอะไรหน่อย
‎ยินดีกับเด็กนั่น หวังว่าปีหน้าจะชนะบ้าง'"
‎ผมบอก "ผมไม่ทำหรอก"
‎การได้แชมป์มหาวิทยาลัยแห่งชาติสองปีซ้อน ‎เป็นปรากฏการณ์ใหม่
‎แต่ผมว่าคนไม่ชอบใจกันหรอก
‎การที่นักกีฬาผิวดำสามคน ‎เป็นตัวจริงของทีมซานฟรานซิสโก
‎มีหลายที่ซึ่งพวกเขาไปเล่นและไม่ได้รับอนุญาต
‎ให้เข้าห้องพักหรือกินอาหารในร้าน
‎เรื่องที่เกิดขึ้นคือผมออกจากโรงแรม
‎แล้วเข้าไปที่ร้านอาหารแถวนั้น
‎ผมบอกว่าขออะไรกินหน่อย
‎เขาบอกว่าจะกินก็ได้ แต่ต้องไปกินในครัว
‎ผมจึงปฏิเสธ กลับโรงแรมแล้วเข้านอนเลย
‎ปี 1955 เกิดเหตุการณ์สองเรื่อง ‎ที่ติดใจผมมาตลอดชีวิต
‎เด็กหนุ่มอายุ 14 ปีชื่อเอ็มเมตต์ ทิล ‎ถูกชายผิวขาวสองคนฆ่า
‎เพราะสงสัยว่าเขาไปหลู่เกียรติสตรีผิวขาว
‎แม่ของเขายืนยันให้จัดงานศพแบบเปิดโลง
‎เพื่อให้โลกเห็นความโหดร้าย ‎ที่ผู้คนทำต่อลูกชายของเธอ
‎ปีเดียวกันนั้น ‎โรซ่า พาร์ค ช่างตัดเสื้อผิวดำ
‎ถูกจับเพราะปฏิเสธไม่ยอมลุกให้ผู้โดยสารผิวขาว
‎บนรถประจำทางเมืองมอนต์โกมอรี รัฐอลาบามา
‎ถึงเวลาที่จะไม่ทนอีกต่อไป
‎ฉันทนมาพอแล้ว นี่คือจุดสิ้นสุดจริงๆ
‎การเป็นวัยรุ่นผิวดำในช่วงปี 1950
‎ช่วงเวลาเหล่านั้นชีวิตต้องลำบากมาก
‎ถึงอย่างนั้น
‎เขาก็ยังวางเรื่องพวกนั้นไว้ก่อน
‎และลงสนามไปเล่นกีฬาด้วยทักษะชั้นยอดที่สุด
‎ผมตัดสินใจจะเป็นนักบาสเกตบอลชั้นเยี่ยม
‎ทุกอย่างในใจผมก็ทุ่มเทไปกับการตัดสินใจครั้งนั้น
‎ความโกรธและความสงสัยทั้งหลาย ‎หลอมรวมกันด้วยจุดประสงค์เดียว
‎(เมืองมอนโร รัฐลุยเซียนา)
‎บิล รัสเซลล์โตมาในรัฐตอนใต้ ‎ที่มีกฎหมายจิม โครว์
‎เขาเป็นเด็กยุค 1930 ที่เมืองมอนโร ลุยเซียนา
‎รูปแบบรัฐใต้กฎจิม โครว์ ‎คือการลิดรอนสิทธิ์เสียงของคนดำ
‎ริบสิทธิ์ในการเลือกตั้ง ‎กีดกันแบ่งแยกพื้นที่ทางกายภาพ
‎รวมถึงการใช้ความรุนแรง การโบยตีทำร้าย
‎กฎจิม โครว์คือการใช้อำนาจบังคับ
‎ให้ชาวแอฟริกันอเมริกันเป็นพลเมืองชั้นสอง
‎ผมรู้ว่าอาศัยอยู่ในพื้นที่ซึ่งแบ่งแยกสีผิวเต็มรูปแบบ
‎ผมมองชีวิตตัวเอง โดยเฉพาะสมัยยังเด็ก
‎เป็นชีวิตที่อยู่ในกรอบไม่รู้เรื่องรู้ราว
‎พ่อแม่คอยดูแลไม่ให้ผมเจออันตราย
‎พ่อผมมีประสบการณ์ตรงกับชีวิตทาส
‎พ่อสืบเชื้อสายห่างจากคนเป็นทาสแค่รุ่นเดียว
‎คนในครอบครัวของพ่อก็เคยเป็นทาส
‎ทาสเป็นรูปแบบการเหยียดหยามชีวิตคนที่สุด
‎พ่อจึงทำทุกทางเพื่อไม่ให้ได้รับการปฏิบัติ
‎เหมือนเป็นทาสโดยเด็ดขาด
‎หนึ่งในเรื่องสำคัญมากสำหรับพ่อ
‎คือการใช้ชีวิตอย่างมีเกียรติศักดิ์ศรี
‎เพื่อให้ลูกๆ ภูมิใจในตัวเขา
‎ตอนนั้นพ่อทำงานในโรงงาน เขาขอขึ้นเงินเดือน
‎เจ้านายบอกว่า "ให้ไม่ได้ ชาร์ลี"
‎"ถ้าขึ้นเงินให้แก แกจะได้เงินเท่ากับคนขาว
‎ฉันจ่ายให้พวกแกเท่ากับคนขาวไม่ได้"
‎เขาใช้คำตัวน. กับพ่อด้วย
‎เหมือนมันเป็นคำ…ทั่วไป
‎คืนนั้นพ่อเลยกลับบ้าน
‎พ่อพูดเสียงดังเลยนะ บอกว่า
‎"ฉันต้องไปจากที่นี่แล้ว เพราะถ้าอยู่ต่อ
‎ถ้าฉันไม่ฆ่าพวกมันเข้าสักวัน ‎พวกมันจะต้องฆ่าฉัน"
‎เราอพยพออกจากที่นั่นตอนผมเก้าขวบ
‎ย้ายไปแคลิฟอร์เนีย
‎อย่าลืมนะ ผมเป็นแค่เด็กเก้าขวบ
‎นี่เป็นการผจญภัยครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต
‎ได้ขึ้นรถไฟ
‎ได้ไปที่ซึ่งเราไม่รู้เลยว่าจะเป็นอย่างไร
‎การย้ายบ้านทำให้ผมกับพี่ชายตกใจมาก
‎พวกเราไม่ค่อยได้เดินทางไปไหน
‎ผมนั่งข้างๆ แม่ในรถไฟตู้คนดำ
‎ตลอดทางไปจนถึงเซนต์หลุยส์
‎จากนั้น เป็นครั้งแรกในชีวิตพวกเราทุกคน
‎เราจะไปนั่งตรงไหนก็ได้
‎การย้ายถิ่นของครอบครัวรัสเซลล์ ‎เป็นส่วนหนึ่งของการอพยพครั้งใหญ่
‎ที่ชาวอเมริกันผิวดำย้ายออกจาก ‎รัฐใต้กฎจิม โครว์
‎เพื่อไปหาโอกาสที่ดีกว่า ‎ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง
‎บิลเล่าเรื่องที่เขามาถึงแคลิฟอร์เนี่ย ‎ในฐานะของ "ผู้อพยพ"
‎เพราะเหมือนมาจากคนละประเทศเลยจริงๆ
‎พวกเขาต้องมาเรียนรู้วิถีของประเทศใหม่
‎ซึ่งคนดื่มน้ำจากก๊อกเดียวกันได้
‎นั่งที่ไหนบนรถเมล์ก็ได้
‎พ่อกับแม่ทำงานท่าเรือ
‎โรงเรียนก็เป็นโรงเรียนรวมทุกสีผิว ‎นั่นเป็นจุดเปลี่ยนครั้งใหญ่
‎ผมไม่เคยเห็นคนเล่นบาสเกตบอล ‎หรือได้ยิน… ไม่รู้เลยว่ามีกีฬานี้
‎เด็กๆ ไปเอาแป้นกับห่วงมาจากไหนไม่รู้
‎ไม่รู้หรอกว่าเอามาจากไหน ‎แต่แน่ใจว่าไม่ได้ซื้อแน่ๆ
‎ผมเห็นพวกนั้นเล่นบาสเกตบอลอยู่
‎ผมเลยเข้าไปเล่นด้วย ก็เล่นไม่เก่งหรอก
‎เมื่อบิลไปถึงโอ๊คแลนด์ ‎แม่เขาพาไปที่อาคารหลังหนึ่ง
‎บิลบอกว่าเป็นอาคารหน้าตาแปลกๆ
‎แม่บอกว่า "แกจะต้องใช้เวลาที่นี่เยอะเลย"
‎บิลถามว่าแม่หมายถึงอะไร ‎แม่เขาก็ชี้ไปที่ห้องสมุด
‎ตอนอยู่ลุยเซียนา พวกเขาเข้าห้องสมุดไม่ได้
‎คนดำไม่ได้รับอนุญาตให้อ่านหนังสือ
‎ผมจะไปอ่านหนังสือในห้องสมุด ‎ผมอ่านหนังสือประวัติศาสตร์
‎มีย่อหน้าหนึ่งเขียนไว้ว่า
‎"ชีวิตทาสในอเมริกานั้นดีกว่าตอนมีเสรีภาพ
‎สมัยอยู่ที่บ้านเกิดพวกเขาเสียอีก"
‎ผมทึ่งกับความกล้าเขียน
‎ผมอายุแค่สิบขวบยังพูดเลยว่าเป็นไปไม่ได้
‎เพราะทุกคนบนโลกนี้ต้องการมีเสรีภาพ
‎ผมมีโลกส่วนตัวของผม ‎และสมบัติที่มีค่าที่สุดตอนนั้น
‎คือบัตรห้องสมุด ‎จากห้องสมุดประชาชนโอ๊คแลนด์
‎ผมไปที่นั่นเกือบทุกวัน
‎ผมจะยืมสำเนาภาพเขียนกลับไปที่บ้าน
‎ภาพของดาวินชี ไมเคิลแองเจโล
‎ภาพเหล่านั้นสะกดผมอยู่หมัด
‎ผมศึกษาภาพของไมเคิลแองเจโลได้เป็นชั่วโมง ‎พยายามจดจำรายละเอียดทุกอย่าง
‎ผ่านไปหลายสัปดาห์กว่าผมจะพอใจ ‎จนสามารถหลับตา
‎และนึกภาพที่คล้ายกับสิ่งที่เห็น ‎จากภาพสำเนาเหล่านั้นได้
‎จากนั้นผมจะลองกระตุ้นตัวเอง ‎ให้ทดสอบตัวเอง
‎แล้ววาดภาพนั้นจากความจำ
‎ผลลัพธ์ที่ได้ทำให้ผมหงุดหงิดเสมอ
‎ตอนนั้นโรงเรียนเพิ่งเปิดเทอม ‎ฤดูใบไม้ร่วงของปี 1946
‎ผมกลับบ้านมาแล้วพบว่าแม่ต้องเข้าโรงพยาบาล
‎เขาบอกว่าแม่เป็นไข้หวัดใหญ่ ‎ไม่ได้เป็นอะไรมาก
‎ตลอดสองสัปดาห์ ‎เวลาไปเยี่ยมแม่ แม่จะหัวเราะ
‎เราคุยกันว่าแม่ทำให้หมอสับสนใหญ่
‎แต่หลังจากไปเยี่ยมครั้งหนึ่ง ‎คุณชาร์ลีก็เข้ามาปลุกเราขณะที่หลับสนิท
‎แล้วบอกว่า "คุณแม่เสียแล้วคืนนี้"
‎ผมอายุ 12 ปี แม่จากไปแล้ว
‎เมื่อคุณแม่เสียชีวิต สมัยนั้น
‎ธรรมเนียมคือให้ป้าหรือน้าหญิง
‎มาพาตัวเด็กๆ ไปเลี้ยง
‎คุณพ่อเขาบอกว่า "ไม่ ฉันจะเอาลูกไปอยู่ด้วย"
‎"ฉันสัญญากับแม่เด็กไว้" นั่นเหตุผลแรก ‎เหตุผลที่สอง
‎เขาไม่ยอมให้ใครคนอื่นมาเลี้ยงลูกแทน
‎แต่สำหรับบิล นั่นเป็นช่วงชีวิตลำบาก
‎ผมไม่ใช่ผมคนเดิม ‎ผมกลายเป็นคนเก็บตัว ไม่สุงสิงกับใคร
‎ผมรู้สึกกังขาขึ้นมาจริงๆ ว่า
‎ผมจะประสบความสำเร็จอะไรได้หรือเมื่อไม่มีแม่
‎ทุกคนที่พบเจอ ‎ก็รู้สึกว่าผมมีอะไรไม่ปกติสักอย่าง
‎ที่แย่กว่านั้น ผมเห็นด้วยกับพวกเขา
‎ผมทำอะไรก็ไม่เก่ง
‎ตอนเข้าเรียนมัธยมต้น ‎เรามีการแข่ง "กีฬาห้องโฮมรูม"
‎แต่ละห้องจะส่งคนมาเล่นบาส 15 นาที ‎ช่วงพักกลางวัน
‎ผมยังเป็นได้แค่ตัวสำรองของทีมโฮมรูม
‎ตอนนั้นคงไม่มีใครรู้เลยว่า ‎เขาจะกลายเป็นนักกีฬาแบบไหน
‎เขาเองยังไม่รู้ตัวเลยว่า ‎เขาจะกลายเป็นนักกีฬาแบบไหน
‎เขาเกิดมากับลักษณะรูปร่าง ‎ในแบบที่เขาเองยังไม่เข้าใจว่ามันดียังไง
‎และจะใช้เป็นประโยชน์ได้ยังไง
‎ผมถูกตัดออกจากทีมห้องตอนอยู่ม.ห้า
‎โค้ชทีมโรงเรียนที่เป็นครูประจำชั้น
‎ตอนม.ต้นบอกว่า ‎"ดีแล้วที่แกถูกตัดออกจากทีมตอนนั้น
‎เพราะวันนี้จะได้มาลองเล่นให้ทีมโรงเรียน"
‎โค้ชจอร์จ โพลส์เห็นศักยภาพในการเล่นของบิล ‎ก่อนที่ตัวเขาเองจะเห็น
‎จำได้ว่าผมบอกบิล
‎ให้ไปซ้อมบาสให้มากที่สุดในช่วงปิดเทอมหน้าร้อน
‎เพราะฤดูกาลต่อมา ‎เขาจะได้เป็นเซ็นเตอร์ตัวจริงของทีม
‎เริ่มตั้งแต่เดือนตุลา
‎เขาบอกว่าจะไปลองเล่นที่บอยส์คลับ
‎(โอ๊คแลนด์ บอยส์คลับ)
‎ผมให้เขาไปหนึ่งดอลล่าร์
‎นั่นคงเป็นเงินหนึ่งดอลล่าร์ที่คุ้มที่สุดในชีวิต
‎เพราะเขาเข้าบอยส์คลับ ‎ช่วงหน้าร้อนนั้นด้วยเงินหนึ่งเหรียญ
‎แล้วก็ไปเล่นบาสตลอดเวลา
‎ผมเริ่มจริงจังกับกีฬา ‎ช่วงปีสุดท้ายของชีวิตมัธยม
‎ผ่านไปได้ครึ่งฤดูกาล ‎ผมก็เริ่มมองและสังเกตสนาม
‎จู่ๆ ก็รู้ตัวว่าสามารถระบายฝีมือ ‎ในสนามบาสเกตบอล
‎แบบที่ไม่สามารถทำกับภาพเขียน
‎ผมนั่งหลับตา ดูเกมต่างๆ ในหัว
‎เหมือนได้อยู่ในห้องทดลองบาสเกตบอลส่วนตัว
‎เริ่มสร้างพิมพ์เขียวของตัวเอง
‎ผมบล็อกคนอื่นได้หลายช็อต
‎สนุกดีที่ได้ทำตามแผนที่ผมคิดเอาไว้
‎บางทีผมก็คิดถูกตั้งแต่ต้น
‎สำหรับผม นั่นก็เหมือน ‎วาดผืนผ้าใบได้ในระดับไมเคิลแองเจโล
‎ผมบอกตัวเองว่า "ทำได้แล้ว"
‎เป็นแนวคิดที่เจ๋งมากเลยนะ ‎เพราะเขาเห็นคนเล่นแค่ครั้งเดียว
‎และสามารถนึกภาพซ้ำๆ ได้เรื่อยๆ
‎ก่อนที่จะลองเอาไปเล่นเอง
‎นั่นกลายเป็นนิสัยติดตัว ‎ก่อนที่จะลองแข่งจริงเสียอีก
‎รัสเซลล์ใช้แผนเกมรับเหล่านั้น ‎เป็นแม่แบบในการคว้าแชมป์ระดับมหาวิทยาลัย
‎ก่อนจะเอาไปใช้ในระดับโลก
‎กับทีมโอลิมปิกชายสหรัฐอเมริกาปี 1956
‎ตรงนี้คือนักกีฬาชาวอเมริกันแท้ๆ
‎ไม่เคยแพ้ตลอดฤดูกาล ‎และได้รับเลือกเข้าทีมโอลิมปิก
‎คุณตั้งตารอจะได้เดินทางกับทีมโอลิมปิกรึเปล่า
‎ผมก็ตั้งตารอมานานเท่าที่จำความได้
‎(การแข่งขันโอลิมปิกปี 1956 ‎เมลเบิร์น ออสเตรเลีย)
‎สมัยนั้น การแข่งโอลิมปิก ‎สำคัญที่ไปแข่งกีฬากันอย่างเดียว
‎ไม่สำคัญว่านักกีฬาคนนั้นมาจากไหน
‎เกมรับที่มีลูกล่อลูกชนของรัสเซลล์ ‎ทำให้ทีมอเมริกาได้เหรียญทอง
‎ชนะทีมสหภาพโซเวียต
‎ความตื่นเต้นจริงๆ ส่วนหนึ่งที่ได้เหรียญทอง
‎คือในจังหวะสั้นๆ ตอนนั้น
‎เรารู้ว่าเราเก่งที่สุดในโลก
‎และนั่นเป็นสิ่งที่เราภูมิใจได้เลยจริงๆ
‎เมื่อได้แชมป์ระดับมหาวิทยาลัยสองครั้ง ‎เหรียญทองอีกหนึ่งเหรียญ
‎บิลก็พร้อมเล่นในระดับอาชีพแล้ว
‎ตอนนี้คนไม่รู้กันแล้วล่ะ ‎แต่สมัยนั้น เอ็นบีเอขาวโพลนเลย
‎ถ้าไปดูภาพถ่ายช่วงต้นๆ ‎มันเป็นลีกที่ส่วนใหญ่มีแต่คนขาว
‎ระบบโควต้าที่เข้าใจกันโดยไม่ต้องตั้งกฎ ‎คือมีผู้เล่นผิวดำได้หนึ่งคน
‎เมื่อลีกเริ่มพัฒนาไปเรื่อยๆ ‎ก็เริ่มให้มีผู้เล่นผิวดำได้สองคน
‎เหตุผลหนึ่งก็เพราะต้องนอนห้องเดียวกันอยู่แล้ว ‎แต่มากกว่านั้นไม่ได้
‎นักกีฬาผิวดำคนแรกที่ได้เข้าเอ็นบีเอ
‎คือชัค คูเปอร์จากดูเคย์น
‎การตัดสินใจครั้งนั้นมาจาก ‎โค้ชทีมบอสตันเซลติกส์ เร้ด อาวร์แบค
‎อาวร์แบคไม่สนใจความขัดแย้งเรื่องสีผิว
‎เขารู้ว่าสิ่งสำคัญในกีฬานี้คือต้องชนะ
‎และต้องทำทุกอย่างที่จำเป็นเพื่อชนะให้ได้
‎นั่นแปลว่าต้องจัดหาทีมที่เหมาะที่สุด ‎กับนักกีฬาที่เก่งที่สุด
‎ทีมบอสตัสเซลติกส์ในช่วงยุค 1950 ‎เหมือนทีมเพื่อนเจ้าสาวครับ
‎เป็นทีมที่เล่นเกมรุกได้ดี
‎เพราะมีคนอย่างบิล ชาร์แมนและบ๊อบ คูซีย์
‎ซึ่งเป็นคู่หลังที่เด่นมากของช่วงปี 1950
‎แต่แค่นั้นยังไม่ช่วยให้ได้แชมป์
‎บ๊อบ คูซีย์เป็นซูเปอร์สตาร์คนแรกๆ ของเอ็นบีเอ
‎ถ้าถามคนทั่วไปในช่วงปี 1950
‎ขอให้บอกชื่อนักกีฬาบาสเกตบอลมาทันทีหนึ่งคน
‎คนส่วนใหญ่จะพูดชื่อของบ๊อบ คูซีย์ ‎มากกว่าชื่ออื่น
‎คูซีย์วิ่งไปกัน ช็อตนี้เร้าใจมาก
‎ผมสามารถเล่นอะไรได้ไม่เหมือนคนอื่น
‎และคิดว่าผมก็มีจินตนาการพอ ‎ที่จะเสริมทักษะการเล่นแบบนั้นด้วย
‎ได้เล่นท่าแบบที่ไม่เคยมีใครคนอื่นทำได้มาก่อน
‎เขาให้ฉายาผมว่า "มิสเตอร์บาสเกตบอล" ‎"ฮูดินี่แห่งพื้นปาร์เก้"
‎เซลติกส์มีทีมรุกที่เดือดมาก
‎แต่เล่นเกมรับไม่เก่ง ‎เมื่อลูกสะท้อนกระดานแล้วก็ไปต่อไม่ได้
‎การครองลูกให้ได้เป็นเรื่องสำคัญ
‎ถ้าสามารถรีบาวด์ได้
‎จะสามารถคุมแทบทุกอย่างในสนามได้
‎ปีก่อนหน้านั้น อาร์โนลด์เดินมาหาผม ‎นั่นเป็นครั้งเดียวที่เขาทำแบบนั้น
‎บอกว่ามีเด็กคนหนึ่งที่แคลิฟอร์เนีย ‎ถ้าเราชวนเขามาเข้าทีมได้
‎เขาจะเป็นตัวแก้ปัญหาทุกอย่างให้เรา
‎ผมไม่เคยกังขาว่าเราต้องได้ตัวบิล รัสเซลล์
‎เขามีปฏิกิริยาว่องไว โต้ตอบได้เร็วมาก
‎แถมแขนยาว ยอดเยี่ยมที่สุด
‎การเรียกตัวรัสเซลล์มาเข้าทีมไม่ใช่เรื่องง่าย
‎สิทธิ์ในการเลือกนักกีฬาคนแรก ‎เป็นของทีมโรเชสเตอร์รอยัลส์
‎เซลติกส์ได้สิทธิ์เลือกเป็นอันดับที่เจ็ด
‎เร้ดจึงต้องแลกตัวนักกีฬาคนอื่น ‎เพื่อให้ได้เลื่อนขึ้นไปเป็นอันดับสอง
‎แต่นั่นยังไม่พอ
‎เร้ด อาวร์แบคจะหามุม ‎หาวิธีทำให้ได้สิ่งที่ต้องการมาเสมอ
‎เขาไปหาวอลเตอร์ บราวน์ เจ้าของทีมเซลติกส์
‎ซึ่งเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ของไอซ์คาเพดส์
‎ซึ่งเคยเป็นการแสดงที่โด่งดังมาก
‎ไปเล่นที่ไหนคนก็ซื้อตั๋วเต็มสนามหมด
‎เมื่อเร้ด อาวร์แบคยุ วอลเตอร์ บราวน์ ‎จึงไปคุยกับเจ้าของทีมโรเชสเตอร์รอยัลส์
‎แล้วบอกว่า "ผมจะเอาอย่างนี้นะ
‎เราจะส่งไอซ์คาเพดส์มาเล่นให้ ‎อยากได้กี่รอบบอกมาเลย
‎ถ้าคุณยอมไม่เลือกบิล รัสเซลล์ ‎ตอนที่ได้เลือกเป็นทีมแรก"
‎เท่ากับบิล รัสเซลล์โดนแลกตัว ‎กับไอซ์คาเพดส์ครับ
‎นั่นเป็นฝีมือของเร้ด อาวร์แบคแท้ๆ
‎เร้ดพาตัวรัสเซลล์เข้าทีมจนได้
‎แต่เมื่อเด็กใหม่เจอปัญหา ‎ไม่อาจทำได้ตามความคาดหวัง
‎รัสเซลล์เองเป็นฝ่ายที่เริ่มสงสัยว่า ‎เขาเหมาะกับทีมนี้หรือไม่
‎จนกระทั่งได้คุยกับเร้ดก่อนการลงสนามนัดหนึ่ง
‎เขาบอกว่า "มาสนามให้ไวหน่อยนะ ‎ฉันอยากคุยด้วย"
‎เรานั่งกันที่สนามบอสตันการ์เด้น
‎คนงานกำลังปูพื้น ตั้งเสาอะไรแบบนั้นเลย
‎เขาบอกว่ามีเรื่องอยากจะบอก
‎"ฉันไม่สนว่าแกจะทำแต้มได้กี่แต้ม
‎แค่อยากให้แกช่วยให้ทีมเราชนะ"
‎ผมก็บอกเขา "เงินเดือนแก ‎จะถูกตัดสินด้วยตาสองข้างของฉันนี่"
‎ไม่ใช่ว่าไม่ต้องพยายามยิงทำแต้ม
‎แต่ไม่ต้องห่วงเรื่องสถิติอะไรทั้งนั้น
‎ห่วงแค่ "เราชนะ หรือเราแพ้" พอ
‎สำคัญแค่นั้น
‎นั่นช่วยลดความกดดันได้เยอะ
‎ต่อทั้งผมและเขาเอง และหลังจากนั้น
‎เร้ดก็เริ่มมองเห็นว่าผมสร้างผลงานได้
‎ด้วยการรีบาวด์และเล่นเกมรับที่ดี
‎ในเกมที่มีการโต้กลับไปกลับมา ‎เราต้องการคนที่คุมเกมรับได้
‎ต้องรีบาวด์ได้อย่างมีประสิทธิภาพ ‎นั่นคือสิ่งที่รัสทำได้ดี
‎หัวใจสำคัญของการเล่นเกมเร็ว ‎คือรีบาวด์เกมรับแล้วส่งออกมาอย่างไว
‎เมื่อลูกลอยขึ้นไป ผมจะไปยืนอยู่ข้างหนึ่ง
‎ข้างที่ใกล้ที่สุด รอรับลูกจากเขา
‎เพื่อจะได้รีบวิ่งไปอีกฝั่งและเล่นเกมรุกเร็ว
‎เพราะผมรู้เลยว่าเขาจะรีบาวด์ได้ทุกลูก
‎อีกทีมก็ยิงไปเถอะ
‎กว่าคนยิงจะเท้าติดพื้น ‎เราก็เลย์อัพขึ้นไปอีกฝั่งแล้ว
‎งานของเขาคือรีบาวด์ ‎บล็อกการยิง ขวางการส่งลูกให้ได้
‎จากนั้นก็พลิกสถานการณ์เป็นเกมรุกเลย
‎และปล่อยให้คนอื่นๆ ที่เหลือในทีมวิ่งไปอีกฝั่ง
‎เหมือนคลื่นซัดไม่หยุด
‎บ๊อบ คุณคงรู้สึกดีมาก
‎ที่เป็นสุดยอดนักบาสเกตบอลของยุคนี้
‎และมีคนที่คุณวางใจว่าจะได้ลูกแน่ ‎นั่นทำให้รู้สึกอย่างไร
‎แน่นอน แฟนๆ บาสเกตบอลส่วนใหญ่
‎ที่ดูการเล่นของทีมเซลติกส์ ‎รู้กลการบุกของเราอยู่แล้ว
‎รู้ว่าเรามักเล่นเกมบุกเร็ว
‎ก่อนหน้านั้นไม่เคยมีใครตัวใหญ่พอจะเก็บลูกได้
‎แม้แต่ในจุดนี้ ผมคิดว่า ‎เรื่องของรีบาวด์ ส่งลูก เกมรับ
‎ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ‎รัสเซลล์ทำได้เหนือกว่าคนอื่นทั้งหมด
‎(สุดยอด! ยักษ์ใหญ่!)
‎ผมเป็นหนี้บุญคุณภรรยาทั้งหมด
‎หลายครั้งผมกังขาและท้อ แต่โรสไม่เลย ‎เธอไม่เคยเลิกคุยกับผม
‎หลังการซ้อม หรือแม้แต่ระหว่างช่วงที่พัก
‎เธอคอยให้กำลังใจผม
‎หลังการแข่งนัดที่เล่นในบ้าน ‎เธอก็ทำแบบเดียวกัน
‎ช่วงเดียวที่เธอมาให้กำลังใจไม่ได้ ‎คือเวลาเราไปแข่งที่อื่น
‎เวลาแบบนั้นผมจะคิดถึงคำปลุกใจจากเธอมาก
‎ตอนแต่งงานกับโรสเมื่อปี 1956 ‎ผมอายุ 22 ปี เพิ่งแข่งโอลิมปิกมาหมาดๆ
‎ยังไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรในชีวิต
‎รู้เพียงแต่ว่าโรสยอมรับและมีใจให้ผม
‎มากกว่าแค่สนใจบาสเกตบอล ‎นั่นเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญสำหรับผม
‎เซลติกส์เล่นจบฤดูกาลปกติ ‎เป็นที่หนึ่งของดิวิชั่นตะวันออก
‎เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ของทีม
‎พวกเขาต้องแข่งกับเซนต์หลุยส์ฮอว์คส์ ‎เพื่อชิงแชมป์
‎(เซลติกส์เจอกับฮอว์คส์ในเกมเปิดเพลย์ออฟ)
‎จากบอสตัน ผู้ชมเต็มสนาม ‎มาชมการแข่งขันชิงแชมป์เอ็นบีเอ
‎ระหว่างเซนต์หลุยส์ฮอว์คส์ ‎กับบอสตันเซลติกส์
‎รัสเซลล์แย่งลูก
‎เป็นการแข่งขันที่ดี
‎บิล รัสเซลล์ ยิ่งเกมยากยิ่งเล่นเก่ง
‎ผมเข้าไปเลย์อัพสี่ครั้ง ‎เขาบล็อกสองครั้งแรกได้หมด
‎สองลูกหลังผมยิงพลาดเพราะมัวแต่มองหาเขา
‎การแข่งชุดนั้นและปีแรกของรัสเซลล์
‎ตัดสินกันที่นาทีสุดท้ายของเกมที่เจ็ด
‎ท้ายควอเตอร์ที่สี่แล้ว เกมเสมอกันอยู่
‎รัสเซลล์ขึ้นยิงจากซ้ายแล้วเลย์อัพขึ้นไป ‎ขึ้นนำแล้วครับ!
‎แมคคัลเลย์ได้บอล เหนือกะโหลก
‎ส่งต่อให้เพทิต เขาขึ้นยิง ‎โดนรัสเซลล์ทำฟาวล์
‎เขาจะได้ยิงลูกโทษ ‎และมีโอกาสตีเสมออีกครั้ง
‎พร้อมแล้ว ย่อ ยิง ‎ลูกวนรอบห่วงแล้วเข้าไปครับ!
‎เกมนั้นมีการเล่นที่สวยที่สุดเท่าที่ผมเคยดู
‎ลูกแรกเป็นของรัสเซลล์
‎เสมอกันอีกแล้วครับ เวลาใกล้จะหมด
‎เซลติกส์เลี้ยงลูกมาทางซ้าย คูซีย์
‎คูซีย์ส่งลูกยาวให้เขา เขาจะต้องรับแล้วยิง
‎ทำให้ได้ในจังหวะเดียว แต่เขายิงไม่ลง
‎ไม่ลง! รีบาวด์ส่งให้มาร์ติน ‎มาร์ตินเลี้ยงไปถึงกลางสนาม
‎ตอนนี้เซนต์หลุยส์ได้ครองบอล
‎ส่งรอบเดียวก็ไปถึงมือคนที่เลี้ยงเด้งเดียว
‎แล้วจะเลย์อัพขึ้นไปจนชนะทั้งเกม
‎นายโคลแมนนี่นำหน้าทุกคนไปหมด
‎แจ็ค โคลแมนเลี้ยงลูกขึ้นไปแล้ว ‎จะต้องพยายามขึ้นนำอีกครั้ง
‎ผมก็ก้มหน้าก้มตา พยายามทุ่มเต็มที่
‎บิล รัสเซลล์วิ่งขึ้นไปดัก
‎รัสเซลล์วิ่งฉิวผ่านผมไปเลย
‎เขาเลย์ขึ้นไป รัสเซลล์บล็อกได้ ‎บิล รัสเซลล์เล่นได้เยี่ยมเหลือเกิน!
‎ถ้ายิงได้พวกเขาจะขึ้นนำ ‎โดยเหลือเวลาแค่สามหรือสี่วินาที
‎เอาละครับ ตอนนี้ 113-113 ‎หลังการต่อเวลา…
‎การเล่นชั้นยอดอีกครั้งมาจากอเล็กซ์ แฮนนัม
‎ที่เหลือแค่วินาทีเดียวแล้วขอเวลานอก
‎จิม ลอสคูทอฟฟ์ยิงลูกโทษได้
‎เซลติกส์นำสองแต้ม ‎แต่ฮอว์คส์ยังมีเวลายิงได้อีกลูก
‎ฮอว์คส์เข้ามามุง ‎รอบตัวโค้ชผู้เล่น อเล็กซ์ แฮนนัม
‎แฮนนัมบอกว่า "ผมจะขว้างบอลยาวไปเลย
‎จะปาให้กระดอนแป้น ‎เพทิตรับแล้วยัดให้ลง ทำให้ได้"
‎เขาส่งบอลได้ไร้ที่ติ
‎ผมโดดรับ ไม่รอให้ลูกตกพื้น ‎รับแล้วยิงกลางอากาศเลย
‎ได้ผลนะ เสียแต่ว่าผมยิงพลาด
‎แล้วเกมก็จบด้วยเสียงนกหวีด!
‎ทีมเซลติกส์ชนะได้แชมป์เป็นครั้งแรก
‎และสำหรับกระผม ‎นี่เป็นเกมแชมป์ครั้งแรกที่ได้เป็นผู้ประกาศ
‎เราดีใจกันมาก ได้เป็นแชมป์ครั้งแรก
‎ทีมเร้ดซ็อกซ์ไม่ชนะมาหลายปีแล้ว ‎บรูอินส์ก็ไม่ได้ชนะมานาน
‎สมัยนั้นยังไม่มีทีมเพทริออทส์
‎หลังจากเกมนั้น
‎เร้ดเลยบอกว่า "มาโกนเครานายดีกว่า"
‎ผมลืมไปแล้ว จนกระทั่งเข้าไปในห้องล็อกเกอร์
‎แล้วเทรนเนอร์เอามีดโกนกับครีมโกนหนวดมา
‎คืนนั้น ผมได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของทีมจริงๆ
‎(เซลติกส์ได้แชมป์ 125-123)
‎(เซลติกส์ได้แชมป์เอ็นบีเอครั้งแรก)
‎เมื่อจบปีแรกด้วยชัยชนะอย่างงดงาม
‎บิลกับโรสจึงตัดสินใจว่า ‎น่าจะตั้งรกรากในบอสตันได้อย่างปลอดภัย
‎ทั้งสองซื้อบ้านในเมืองเร้ดดิ้ง
‎เร้ดดิ้งเป็นเมืองย่านที่อยู่อาศัย ‎ส่วนใหญ่เป็นชนชั้นแรงงาน อนุรักษ์นิยม
‎รัสเซลล์อยู่ที่เร้ดดิ้งตลอดช่วงที่เล่นให้เซลติกส์
‎แต่เขาไม่เคยรู้สึกสบายใจ ‎ได้รับการยอมรับจากที่นั่นอย่างแท้จริง
‎เขาจะบ่นเสมอว่าชาวบ้านแถวนั้นก่อกวนเขา
‎พวกเขาโดนตามดู
‎พวกอันธพาลจะเอาถังขยะมาเทรอบบ้านเขา
‎ตอนที่ย้ายไปอยู่เร้ดดิ้ง แมสซาชูเซตส์แรกๆ
‎เราเป็นครอบครัวผิวดำบ้านแรกของเมือง
‎ทุกครั้งที่พ่อไม่อยู่
‎จะมี "แรคคูน" มาชนถังขยะล้มกระจาย
‎ตอนเช้าจะมีขยะกระจายเต็มหน้าบ้าน
‎พ่อไปแจ้งที่สถานีตำรวจ บอกว่า ‎"เวลาผมออกไปแข่ง
‎มีคนมากวนใจภรรยาผม ‎ล้มถังขยะจนหกเลอะ"
‎ตำรวจก็บอกว่า ‎"เราทำอะไร 'แรคคูน' ไม่ได้"
‎ผมเลยไปที่หน่วยงานรัฐ
‎แล้วขอใบอนุญาตพกปืน
‎ทันใดนั้น พวก "แรคคูน" ไม่กลับมาอีกเลย
‎บอสตันน่าจะเป็นเมืองที่เปิดกว้างด้านเชื้อชาติ
‎สมัยศตวรรษที่ 19 มันได้ชื่อว่าเป็น ‎"กรุงเอเธนส์แห่งอเมริกา"
‎แต่รัสเซลล์กลับพบว่าที่นี่มีวัฒนธรรมล้าหลัง
‎และชนชั้นแรงงานผิวขาวส่วนใหญ่ ‎ไม่ชอบใจที่มีคนดำมาอยู่ด้วย
‎บอสตันเป็น
‎เมืองที่
‎จิตใจคับแคบที่สุดในเอ็นบีเอ สมัยที่ผมเพิ่งไปอยู่
‎ไม่ต้องไปบอสตันเขาก็เจอการเหยียดชาติพันธุ์
‎นั่นคืออเมริกาในยุค 1950
‎สี่ หก แปด ไม่อยากรวมกับใคร!
‎สอง สี่ หก แปด ไม่อยากรวมกับใคร!
‎(โรงเรียนขาวๆ รักษาให้ขาวต่อไป)
‎รัสเซลล์พยายามทำใจกับความรุนแรง ‎และการขัดแย้งสีผิวระดับประเทศ
‎ด้วยการไม่ใช่แค่เล่นกีฬา ‎แต่ต้องเล่นจนได้ชัยชนะเป็นธรรมเนียม
‎(เซลติกส์นำสามวันรวด ‎บี้ฟิลาเดลเฟีย 106-92)
‎(เซลติกส์ถล่มนิวยอร์กเละ)
‎ทีมเซลติกส์เดินทัพผ่านฤดูกาลปี 1957-1958
‎เปลี่ยนการรีบาวด์เกมละ 22 ครั้งของรัสเซลล์ ‎เป็นคะแนนให้ทีมง่ายๆ
‎ดูเหมือนพวกเขาจะขึ้นแท่น ‎ได้แชมป์เอ็นบีเออีกสมัย
‎(เซลติกส์มีแต้มต่อฮอว์คส์ ‎เมื่อเริ่มชิงศึกเอ็นบีเอ)
‎สวัสดีแฟนๆ บาสเกตบอล ‎ผมจอห์นนี่ โมสต์จากข้างสนามด้านบน
‎ขอต้อนรับสู่เกมแรกของการชิงแชมป์ปี 1958
‎ระหว่างทีมฮอว์คส์และเซลติกส์
‎ในครึ่งหลังของเกมที่สาม ‎ขณะที่ยังเสมอกันในซีรีส์นั้น
‎รัสเซลล์กระโดดขึ้นไปบล็อก แต่ลงผิดท่า
‎ถึงกับเอ็นขาดและกระดูกข้อเท้าร้าว
‎เราไม่ได้อยากให้บิลต้องโชคร้าย
‎แต่เราก็ไม่ได้พอใจที่เขาข้อเท้าแพลงแบบนั้น
‎ข้อเท้าผมแพลงอย่างหนัก ‎จนลงเล่นไม่ได้อยูหลายนัด
‎รัสเซลล์กลับมาเล่นได้ ‎เมื่อถึงเกมที่หกที่เมืองเซนต์หลุยส์
‎ขณะที่เซลติกส์ตามอยู่สามเกมต่อสอง
‎เขาวิ่งกะเผลกทั้งๆ ที่ข้อเท้าแพลงอย่างนั้น
‎เพทิตเจาะลึก
‎ยิงข้ามหัวทอม ไฮน์ซอห์นไป ได้สองแต้ม
‎เพทิตฉุดไม่อยู่เลยครับ ‎แม้แต่รัสเซลล์ก็หยุดเขาไม่ได้
‎แมคคอเลย์ได้ลูกไป มันจบแล้ว!
‎ปีนี้แชมป์เป็นของเซนต์หลุยส์ฮอว์คส์
‎จาก 50 คะแนนของบ๊อบ เพทิต
‎เราแพ้ในเกมที่หก
‎แต่เรารู้ดีว่านั่นเหมือนความแตกต่าง ‎ระหว่างยากจนกับถังแตก
‎ความยากจนเป็นภาวะในความคิด ‎แต่ถังแตกเป็นแค่สถานการณ์ชั่วคราว
‎เรารู้ว่านั่นเป็นสถานการณ์ชั่วคราวแน่ๆ
‎เท่ากับปีหน้าเราต้องไปแข่ง ‎และพยายามเอาชนะให้ได้มากที่สุด
‎เราเป็นพวกชอบเอาชนะ ‎เริ่มตั้งแต่อาร์โนลด์ที่เป็นโค้ช
‎เลี้ยงบอลไปสิวะ เมนดี้! ครั้งเดียว
‎(อาร์โนลด์ "เร้ด" อาวร์แบค ‎โค้ชเซลติกส์ 1950-1966)
‎เร้ดเป็นคนแรงๆ
‎เขาไม่อยากให้เราจับมือกับคู่แข่งก่อนจะเริ่มเกม
‎เราเกลียดพวกนั้นหมด
‎แต่อาร์โนลด์ก็อาจจะยกระดับไปอีกขั้น
‎เขาไม่อยากให้เราอยู่ร่วมโลก
‎นอกจากอยู่เพื่อเอาชนะพวกนั้น
‎ปีต่อไป ฤดูกาล 1958-1959
‎เซลติกส์เล่นจบฤดูกาลด้วยสถิติที่ดีที่สุดในลีก
‎เราเล่นบาสเกตบอลได้ทุกแบบ
‎เราส่งให้ใครทำแต้มคืนเร็วก็ได้
‎หรือเล่นแบบค่อยๆ เลี้ยงไปครึ่งสนามได้ทุกคน
‎ทุกคนมีความสามารถเท่าเทียมกัน
‎เร้ดเสริมทีมด้วยคนหนุ่ม ‎ที่เขาหวังจะสร้างทีมไปด้วยกัน
‎หลังจากเรียกตัวปี 1957 ‎เร้ดเรียกผมไปคุยแล้วบอกว่า
‎"ฉันเรียกตัวแซม โจนส์ ‎มาจากมหาวิทยาลัยนอร์ทแคโรไลนาเซ็นทรัล
‎คนนี้เป็นยังไง รัส เขาจะช่วยทีมเราได้ไหม"
‎ผมถามว่า "แซม โจนส์มันใครวะ" ‎"‎เป็นชวาร์ตเซ"
‎นั่นเป็นภาษายิวที่ใช้พูดถึงคนดำ
‎"นึกว่ารู้จักซะอีก" ผมตอบว่า ‎"เฮ้ย เร้ด ผมจะรู้จักคนดำไปหมดได้ไง"
‎ไม่ว่าจะรู้จักกันหรือไม่
‎ไม่ต้องสงสัยเลยว่าแซม โจนส์ ‎จะได้เป็นนักบาสเกตบอลลีกใหญ่
‎เรื่องตลกก็คือแซมดูเหมือนคนแก่มาตั้งแต่ต้น
‎แซม โจนส์ไม่ได้รับชื่อเสียงแบบที่ควรได้ ‎ในฐานะของนักบาส
‎คนที่เข้าใจเกมนี้อย่างถ่องแท้ ‎จะรู้ว่าแซมเก่งในเกมกดดัน
‎เราไม่รู้หรอกว่าเขาจะวิ่งไปไหน ‎แต่รู้ว่าจะหาจุดยิงลงจนได้
‎เราไม่อยากแข่งกับเขาหรอก
‎เขาไม่เคยลังเลที่จะขึ้นยิง แล้วก็ไม่เคยยิงพลาด
‎เร้ดยังจัดการให้บิลได้กลับไปเจอ ‎รูมเมทเก่าสมัยมหาลัย เค.ซี. โจนส์
‎นักข่าวคอยจี้เร้ด ‎เวลาจะให้เค.ซี.ลงสนามเสมอ
‎เขาจะบอกว่า ‎"ให้ลงทำไม ลงไปก็ช่วยอะไรไม่ได้"
‎เร้ดจะยกซิการ์ขึ้นสูบ พ่นควันฉุย
‎แล้วบอกว่า "นี่ เค.ซี. โจนส์น่ะนะ ผมรู้แค่ว่า
‎เอาเขาลงเล่นทีไร ทีมเราจะขึ้นนำ"
‎โดนเค.ซี. โจนส์ดักเอาไว้ได้ ‎เซลติกส์บุกแล้วครับ
‎ผมว่าเค.ซี. เป็นการ์ดรับที่เก่งสุดเท่าที่เคยเจอ
‎เร้ดสร้างวัฒนธรรมในทีม ‎จากนิสัยส่วนตัวของนักกีฬา
‎อนุญาตให้พวกเขาเป็นตัวของตัวเอง
‎เขาสร้างสิ่งที่เป็นยิ่งกว่าทีมที่ชนะ
‎นี่คือกลุ่มพี่น้องร่วมสาบาน
‎พวกเราเหมือนครอบครัวเดียวกัน แล้วก็โชคดี
‎ที่รวมกันเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวได้
‎เราคอยเป็นกำลังใจ ‎ช่วยเหลือประคับประคองกัน
‎และทำทุกอย่างเท่าที่ทำได้ ‎เพื่อให้เพื่อนในทีมประสบความสำเร็จ
‎พ่อรักเพื่อนร่วมทีมมาก
‎และในหลายๆ ทาง ‎พวกนั้นก็เหมือนครอบครัวที่สอง
‎พวกเรารักใคร่กลมเกลียว
‎วิธีแสดงความรักได้ดีที่สุดคือใช้อารมณ์ขัน
‎ถ้าคุยกับคนที่รู้จักบิล รัสเซลล์
‎สิ่งแรกที่จะคิดถึงคือเสียงระเบิดหัวเราะ ‎เสียงหัวเราะขำก๊ากของเขา
‎คือเขาเป็นคนจองหองมาก
‎เขาเป็นบิล รัสเซลล์เลยนะ
‎แต่เขาก็เป็นไอ้บ้าที่จะหัวเราะและเล่นหัวกับเรา
‎คอยสนุกไปด้วยกัน
‎เราได้ยินเสียงหัวเราะอันโด่งดังของเขาได้เลย
‎เสียงหัวเราะของเขาชวนให้ขำตาม ‎มันไม่เหมือนใคร
‎จริงใจ
‎เหมือนกับ…
‎ได้ยินเสียงระเบิดหัวเราะนั่นครั้งแรก ผมบอก
‎"นั่นมันหัวเราะเยาะฉันรึเปล่า หรือ…
‎ทำอะไรของเขา"
‎ถ้าพูดให้เขาหัวเราะได้ก็รอดแล้วค่ะ
‎เร้ดชอบพูดว่าถ้าไม่ใช่เสียงหัวเราะ ‎ก็เป็นอ้วกของผมนี่แหละ
‎ที่จะทำให้เขาออกจากวงการบาส
‎บางทีผมไปถึงสนามแล้วก็อาเจียน
‎สำหรับผม จำเป็นจะต้องหวั่นใจนะ
‎คนบางคนเขาจริงจังมาก
‎จนต้องหาวิธีระบายความจริงจังออก
‎เพื่อให้ผ่อนคลายและลงเล่นได้
‎อาเจียนแล้วก็ค่อยยังชั่ว ‎แต่ภาพที่เห็นมันแย่กว่าที่เล่าให้ฟัง
‎จำได้ว่าเกมหนึ่งเรากำลังอบอุ่นร่างกาย
‎ผมบอก "โห คือ
‎รัสเซลล์ลืมไปอ้วก" ‎ผมเรียกทั้งทีมให้ออกจากสนาม
‎สั่งให้ทุกคนกลับไปที่ห้องล็อกเกอร์
‎หันกลับไปแล้วบอกเลย "รัสเซลล์ ไปอ้วก"
‎เขาก็ไปอ้วก เรากลับลงสนามแล้วชนะ
‎เราจะได้ยินเขาโก่งคอ ทุกคนคิดเลยว่า ‎"ขอบคุณพระเจ้าที่เขาไปอ้วก"
‎เพราะเราจะได้รู้ว่าเขาพร้อมแล้ว ‎เขาจะเล่นได้ดีมาก
‎เมื่อจบฤดูกาล 1958-1959
‎เซลติกส์มีโอกาสได้แชมป์อีกครั้ง
‎การเจอกันครั้งแรก
‎ระหว่างเซลติกส์กับเลเกอร์ส ‎เกิดขึ้นในปี 1959
‎เลเกอร์สยังอยู่ที่มินนีอาโพลิส ‎คนมักจะลืมไปแล้ว
‎แต่นั่นคือจุดเริ่มต้นที่เซลติกส์ ‎เอาชนะเลเกอร์สได้ต่อเนื่อง
‎บอสตันชนะสามนัดรวด ‎งานนี้เลเกอร์สต้องชนะเท่านั้น
‎ในนัดที่สี่ รัสเซลล์ไม่ให้ใครขึ้นยิงได้เลย
‎เขารีบาวด์ได้ทั้งหมด 30 ลูก
‎บ๊อบ คูซีย์จะขึ้นยิง บอสตันยิ่งกดดันหนักขึ้น
‎เซลติกส์ชนะไป 118-113
‎ทีมของอาวร์แบคเป็นทีมแรก ‎ที่ชนะการแข่งชิงแชมป์รวดเดียวสี่เกม
‎เซลติกส์ครองสนามการชิงแชมป์ปี 1959
‎พิสูจน์ว่าทีมเขาประสบความสำเร็จแท้จริง
‎และทำให้บิลกลับเป็นแชมป์อีกครั้ง
‎(เซลติกส์ชนะสี่นัดรวด ‎ได้แชมป์ครั้งที่สองในรอบสามปี)
‎ตอนนั้นผมยังรักอาชีพตัวเอง
‎ผมรักมาก รักทุกนาทีของมัน
‎นั่นเป็นช่วงเวลาแสนวิเศษในชีวิตของผม
‎แต่ปีนั้น รางวัลผู้เล่นทรงคุณค่าเอ็นบีเอ ‎ไม่ได้ตกเป็นของรัสเซลล์
‎แต่เป็นของบ๊อบ เพทิตจากทีมฮอว์คส์
‎แต่ที่บอสตัน
‎ทุกคนเห็นได้ชัดแล้วว่า ‎บิล รัสเซลล์เป็นเซลติกส์ที่ทรงคุณค่าที่สุด
‎ผมรู้แต่แรกว่าเขารีบาวด์เก่ง ส่งลูกเก่ง
‎แต่ผมไม่รู้ว่าเขาเป็นผู้นำที่ดีด้วย
‎คนส่วนใหญ่ไม่รู้ แต่เขาทุ่มเทให้กับชัยชนะ
‎และโครงสร้างของทีม
‎สิ่งสำคัญที่สุดคือพ่อเป็นผู้ชนะค่ะ
‎ดังนั้นพ่อจึงรู้สึกว่า ‎เขาควรได้รับความเคารพในระดับหนึ่ง
‎จากสิ่งที่ทุกคนทำได้ในฐานะของทั้งทีม
‎บ๊อบ คูซีย์เป็นผู้นำทีมมาก่อน ‎แต่ตอนนั้นไม่สงสัยแล้วว่าใครจะมานำทัพต่อ
‎บ๊อบมาเล่นที่นี่ เขาเป็นดาราประจำทีม
‎เขาพูดได้ว่า "เฮ้ย ฉันเป็นดารา" ‎แต่เขาพูดแค่ "มาลุยกันเถอะ"
‎- ทำด้วยกัน ‎- ใช่
‎ผมเคยเป็นหัวหน้าตอนเขาเพิ่งมาถึงบอสตัน
‎แล้วเขาก็กลายเป็นหัวหน้าแทน
‎แต่สื่อไม่ให้เกียรติเขาในฐานะผู้นำทีมเลย
‎ก่อนการแข่งนอกบ้านนัดหนึ่ง ‎บ๊อบ คูซีย์ข้อเท้าพลิก
‎เราออกไปแข่งเยือน แข่งทั้งหมดห้านัดรวด
‎รัสเซลล์อยากแสดงฝีมือว่า ‎เขาเล่นได้โดยไม่ต้องมีคูซีย์
‎เขาบล็อกไป 9,000 ลูกได้มั้ง ไม่น่าเชื่อเลย
‎ลารุสโซขึ้นยิง รัสเซลล์บล็อกได้!
‎เราชนะรวดทั้งห้านัด
‎กลับมาที่บอสตัน พาดหัวเขียนแต่ ‎"คืนนี้คูซีย์จะเล่นไหม"
‎(คูซีย์ไม่ลง แต่เซลติกส์ยังชนะ)
‎(เซลติกส์ยังคงไร้พ่าย ‎แม้ในยามที่คูซีย์ไม่ได้เล่น)
‎(แฟนจะพิสูจน์ว่าคูซีย์ยังเหนือคน)
‎ตอนที่ผมโตมาในบอสตัน
‎ทีมของรัสเซลล์กับคูซีย์
‎เป็นทีมกีฬาอาชีพเดียวที่ได้ชัยชนะ
‎ในย่านที่อยู่ของผม
‎(รัสเซลล์ - เก่ง ‎ไฮน์ซอห์น - เก่งกว่า)
‎(คูซีย์ - เก่งที่สุด ‎18 แต้ม)
‎ทีมเซลติกส์ได้ใจแฟนๆ มากขึ้นทุกที ‎แต่คนไม่ได้ชื่นชอบบิลมากตามไปด้วย
‎บิล รัสเซลล์ไม่ได้ความยกย่องเต็มที่
‎อย่างที่สมควรได้รับ ‎ด้วยเหตุผลง่ายๆ ว่าเขาเป็นคนดำ
‎มันง่ายแบบนั้นเลยครับ
‎พวกคนเขียนข่าวก็หยามเกียรติกันอย่างที่สุด
‎เวลาเรามีสื่อที่เป็นคนขาวล้วน
‎ที่มีอคติติดมาด้วย
‎และยิ่งเมื่อมาเจอกัน ‎คลื่นลูกที่หนึ่งและลูกที่สองของคนดำ
‎มันแย่มาก
‎มีนักข่าวผิวขาวหัวรุนแรงบางส่วน ‎ที่จะใช้คำแรงๆ เวลาคุยส่วนตัว
‎ผมแน่ใจว่าเรื่องแบบนั้นก็ส่งผลต่อ ‎งานเขียนที่เผยแพร่สาธารณะ มันเลวร้ายมาก
‎"นักกีฬาผิวดำไร้ปัญญา ‎พวกเขาเล่นกีฬาเป็นอย่างเดียว"
‎"ไม่ใช่คนที่มีหัวคิด ‎อาจจะวิ่งและกระโดดได้สูง"
‎เขาเรียกส่วนระเบียงชั้นบน
‎ในสนามบอสตันการ์เด้นว่าเป็น ‎สวรรค์คำเหยียดคนดำ
‎เราได้ยินคำพวกนี้ในส่วนที่นั่งผู้สื่อข่าว
‎สมัยนั้นไม่มีคนดำเล่นในลีกเยอะเท่าไหร่
‎ยังเป็นกีฬาของคนขาว นักข่าวผิวขาว ผู้ชมขาว
‎และเมืองนี้ยังไม่ "พร้อม" ที่จะรับมือกับบิล
‎รถเขาเสียกลางพายุฝน คนขับรถผ่านไป
‎คนรู้แหละว่าเขาเป็นใคร ‎เขาเป็นบิล รัสเซลล์เชียวนะ
‎คนขับรถผ่านไปแล้วก็ก่อกวนเขา ‎แทนที่จะหยุดช่วยเขา
‎ลองนึกว่าแลร์รี่ เบิร์ดรถเสียสิ
‎คนคงแวะจอดช่วยแลร์รี่จนรถติดเป็นลานจอด
‎ถ้ารัสเซลล์เจอกับลมต้านตามท้องถนนบอสตัน
‎เขากำลังจะต้องเจอกับพายุหนักในสนาม
‎ฤดูกาลที่แล้ว ‎ทีมเซลติกส์ชนะแชมป์เอ็นบีเอสมัยที่สอง
‎แต่ตอนนี้พวกเขากำลังเจอปัญหา
‎ปัญหาในรูปของวิลท์ แชมเบอร์เลน
‎ซึ่งทำให้แม้แต่รัสเซลล์ยังดูตัวเตี้ย ‎วิลท์ต่อขาสูงถึง 218 เซนติเมตร
‎ผมก็โชคดี
‎ผมเริ่มเล่นกีฬาด้วยการแข่งกับมืออาชีพ
‎ตั้งแต่สมัยอยู่มัธยมต้น ‎ไปจนถึงช่วงต้นของมัธยมปลาย
‎ผมจึงชินกับการเอาชนะพวกนั้นขาดลอย
‎ผมรู้ว่าผมสามารถเล่นอาชีพได้ดีพอตัว
‎แม้แต่ตอนยังเด็ก
‎วิลท์ แชมเบอร์เลน ‎อาจเป็นหนึ่งในนักกีฬาที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
‎เท่าที่เคยอยู่มา ไม่ว่าจะในกีฬาไหน
‎ชายคนนี้เป็นสุดยอดนักกีฬา
‎รูปร่างสูง 218 ซม. น้ำหนัก 122.5 กก.
‎วิลท์ แชมเบอร์เลน ‎เรียกว่าเป็นแชคก่อนที่แชคจะมีตัวตน
‎ถ้าแชคเป็นนักกีฬาระดับโอลิมปิกด้วยน่ะนะ
‎ถ้าเราสูงเกิน 200 ซม. หนักร้อยกว่ากิโล
‎จะยืนตรงไหนในกะโหลกก็คุมสนามทั้งนั้น
‎ถ้าไม่มีวิลท์
‎ก็ไม่มีเมจิค ไม่มีเบิร์ด ไม่มีเอ็มเจ ไม่มีเลย
‎แต่ข้อเสนองานบาสเกตบอลงานแรก ‎ที่มาถึงมือวิลท์ไม่ใช่สนามเอ็นบีเอ
‎ด้วยสิ่งน่าสนใจใหม่ใหญ่มหึมา
‎ฮาร์เล็มโกลบทร็อตเตอร์ ‎ดึงดูดใจแฟนๆ เพิ่มขึ้นถึง 20% ในปี 1958
‎กลุ่มนักกีฬาเปี่ยมสีสันที่ก่อตั้งโดย ‎เอบ ซาเบอร์สทีน
‎อ้างว่ามีแฟนๆ นับไม่ถ้วนกระจายทั่วโลก
‎ตอนเราเป็นเด็ก โดยเฉพาะถ้าเป็นเด็กผิวดำ
‎ทีมฮาร์เล็มโกลบทร็อตเตอร์เหมือนสวรรค์
‎วิลท์รับบทบาทคนตรงๆ ‎ในการแสดงของโกลบทร็อตเตอร์
‎เขาส่งสำเนาเช็คมูลค่า 100,000 เหรียญมาให้
‎เสนอให้ 100,000 เหรียญ ‎เพื่อไปออกทัวร์กับเขาแค่หกเดือน
‎คนแบบคุณอาจได้เท่านั้นเป็นปกติ ‎แต่ผมเนี่ยนะ
‎ให้แสนนึงผมนี่ยอมโดดลงมา ‎จากตึกเอ็มไพร์สเตทเลย
‎ในสายตาคุณปู่หรือคนรุ่นนั้น
‎ทีมฮาร์เล็มโกลบทร็อตเตอร์ ‎เป็นเรื่องที่น่าภาคภูมิใจ
‎พวกเขาออกทัวร์ไปทั่วประเทศ ‎เล่นยังไงก็ชนะทีมวอชิงตันเจเนรัล
‎แต่ก็ได้รับคำวิจารณ์จากกลุ่มปัญญาชนคนดำ
‎หาว่าพวกเขาเป็นตัวตลก
‎ว่าที่จริงแล้วเป็นแค่ส่วนขยาย ‎ของแมนทัน มอร์แลนด์
‎และตัวละครคนดำโง่เง่าคนอื่นๆ
‎สำหรับผู้ชมคนดำบางส่วนแล้ว ‎พวกเขากลายสภาพจากฮีโร่
‎ไปเป็นคนที่ลดทอนความสำเร็จของคนดำ
‎ปี 1956 บิล รัสเซลล์ก็เคยได้ข้อเสนออย่างงาม
‎ให้เข้าร่วมทีมโกลบทร็อตเตอร์ ‎ตั้งแต่เขายังอยู่มหาวิทยาลัย
‎พวกเขาเข้าหาบิล รัสเซลล์ ‎"อยากได้เงินเหรอ มากับเราสิ!"
‎แต่รัสเซลล์เป็นรัสเซลล์ ‎เขาตอบว่า "ไม่มีทาง"
‎พ่อผมบอกไว้ว่า "ลูกฉันจะต้อง ‎ไม่ไปเล่นให้ทีมโกลบทร็อตเตอร์
‎เพราะเขาเป็นนักบาสที่เก่งที่สุดในโลก
‎เขาไม่ใช่ตัวตลกนะ"
‎"ทำไมจะต้องเซ็น ทั้งที่เป็นนักกีฬาโอลิมปิก"
‎"ผมเป็นผู้ชนะ"
‎"ผมไม่จำเป็นต้องทำเรื่องแบบนี้ ‎เพื่อยืนยันความสำคัญตัวเองก็ได้"
‎วิลท์ก็ไม่ได้ต้องการคำยืนยันอะไร
‎หลังสัญญากับโกลบทร็อตเตอร์จบลง
‎เขาก็เข้าร่วมลีกเอ็นบีเอในปี 1959 ‎กับทีมฟิลาเดลเฟียวอร์ริเออร์ส
‎แฟนบาสเกตบอลกำลังรอดูว่า ‎คุณจะทำอย่างไร
‎โดยเฉพาะเมื่อเจอกับผู้เล่นอย่างบิล รัสเซลล์
‎คุณรู้สึกว่าพร้อมหรือยัง
‎ผมว่าผมพอจะจัดการตัวเองได้
‎เมื่อเทียบตัวต่อตัวกับใครก็ตามในลีกนี้
‎ทีมวอร์ริเออร์สเพิ่งเจอกับฤดูกาลที่แพ้หลุดลุ่ย
‎แต่วิลท์ทำให้พวกเขาเริ่มได้เปรียบ
‎เมื่อวิลท์เข้าลีกตอนแรก ‎เขาเข้ามาทำสถิติอะไรยอดไปหมด
‎เฉลี่ยเล่นได้เกมละ 37 แต้มและ 27 รีบาวด์
‎จู่ๆ ทีมฟิลาเดลเฟียก็กลายเป็นมีศักยภาพขึ้นมา
‎วิลท์ต่อขายังไฟแรง
‎อยากยิงเมื่อไหร่ก็ยิงได้
‎เขาแข็งแรงที่สุด โดดได้สูงกว่าใครๆ ในลีก
‎เมื่อเขาจับบอลยัดห่วง ไม่มีใครคิดจะกันเขา
‎มันกันไม่อยู่
‎จำได้ว่าเจอกันครั้งแรกในฤดูกาลปกติที่บอสตัน
‎(รัสเซลล์ ดาวเซลติกส์จะได้เจอวิลท์)
‎ตั๋วสนามการ์เด้นขายหมด ‎หลายเดือนก่อนจะเริ่มเกมจริง
‎คนก็เข้ามานั่งกันเต็มตั้งแต่ก่อนเริ่มอบอุ่นร่างกาย
‎(บิลกับวิลท์เจอกันครั้งแรก ‎7 พฤศจิกายน 1959)
‎เมื่อทีมฟิลาเดลเฟียเข้ามาในสนาม ‎ความตื่นเต้นยิ่งพุ่งไปใหญ่
‎เสียงดังกึกก้องไปหมด ‎ผมมองมือของเขาแล้วก็รู้เลย
‎"ไอ้หมอนี่ถือลูกบาสได้เหมือนลูกเบสบอล"
‎เรารู้ว่าจะเล่นยากละ รัสเซลล์ก็จะเล่นยาก
‎ผมว่าเขาสูงกว่ารัสเซลล์อย่างน้อย 13 ซม.
‎แล้วผมก็คิดว่าจะมองตาเขายังไง ‎หรือต้องเงยหน้ามอง
‎ผมเลยบอกว่า ‎"เอ้า งั้นมองตรงไปข้างหน้าแล้วกัน"
‎เท่ากับผมมองแค่อกเขา
‎แบบนั้นไม่สวยหรอก
‎เราได้นักกีฬาเก่งที่สุดในยุคนั้นลงสนามเดียวกัน
‎มาแข่งกันเองเป็นครั้งแรก
‎แชมเบอร์เลนทำแต้มได้
‎ทำกับรัสเซลล์เหมือนกับเซ็นเตอร์คนอื่นๆ ในลีก ‎แต่รัสเซลล์ก็ยังยันไว้ได้
‎ในยุคของเรา คนตัวใหญ่ขนาดนั้น ‎ต้องโดนประกบคู่แล้ว
‎แต่ในคลิปทั้งหมด ‎ผมเห็นแต่คุณรัสเซลล์สู้ตัวต่อตัวกับเขา
‎เท่ากับเขาต้องใช้มุม ใช้ฟิสิกส์
‎รัสเซลล์รู้ดีว่าเขาจะไม่สามารถ
‎หยุดแชมเบอร์เลนได้ ‎เว้นแต่จะทำเรื่องแปลกไปจากเดิม
‎เราเห็นว่าบิลวางตำแหน่งตัวเอง
‎พยายามกันบอลเขาทุกทาง
‎ในขณะเดียวกันก็เห็นว่าวิลท์กำลังคิดคำนวณ
‎พยายามหักล้างสิ่งที่บิลทำอยู่
‎ผมรู้ว่าผมหยุดเขาไม่ได้
‎แต่ผมลดความเร็วเขาได้ ‎ตอนนั้นผมก็คิดดีที่สุดได้แค่นั้น
‎ผมว่าผมทำได้ 20 แต้ม ‎และรีบาวด์ได้เกิน 20 ครั้ง
‎ผมว่าเขาก็เล่นได้ดีมาก ‎รีบาวด์ได้เกิน 20 ครั้ง ยิงได้ 30 แต้ม
‎เราทั้งคู่บล็อกและอะไรอื่นๆ ได้เยอะ
‎เกมนั้น แชมเบอร์เลนได้สถิติดีกว่าทุกทาง…
‎(เสียงเร้ด อาวร์แบค)
‎เว้นเรื่องเดียว เขาไม่ชนะ
‎(วิลท์ไม่ยอมเหี่ยว)
‎(วิลท์ต่อขาโดนรัสเซลล์หั่นขา ‎ในการเผชิญหน้าของยักษ์เอ็นบีเอครั้งแรก)
‎ช่วงต้นยุค 1960 เอ็นบีเออยากได้ผู้ชมมากขึ้น
‎ด้วยการจัดทัวร์ก่อนฤดูกาลและจัดแข่งซ้อมโชว์
‎ในปี 1961 ทีมเซลติกส์กับฮอว์คส์
‎ตกลงจะประลองฝีมือกันที่เล็กซิงตัน เคนทักกี้
‎แล้วก็ขายหมดเกลี้ยง
‎เป็นครั้งแรกที่เราเรียกผู้ชม ‎เข้าสนามได้เป็นหมื่นคน
‎เช้าวันแข่ง ทีมเซลติกส์เช็คอินเข้าโรงแรมฟีนิกซ์
‎แต่ที่เล็กซิงตันก็เหมือนหลายๆ เมืองตอนใต้ ‎ที่ยังเป็นเมืองแบ่งแยกสีผิว
‎เราเดินลงไปชั้นล่างของโรงแรม
‎คนที่อยู่หลังเคาน์เตอร์บอกเราว่า
‎"ในนี้ไม่บริการนิโกร"
‎โรงแรมเดียวกัน ‎แต่เราสั่งของกินเหมือนกันไม่ได้
‎ผมเลยตัดสินใจ
‎คนอื่นๆ ก็ตัดสินใจทำตามผม คือเราจะไม่เล่น
‎ผมเลยไปบอกเร้ดว่าเราจะกลับละ
‎เขาบอก "เดี๋ยวนะ ขอดูก่อนว่าเกิดอะไรขึ้น"
‎อาร์โนลด์ยกหูโทรศัพท์
‎โทรหาผู้จัดการของห้องอาหาร ‎บอกว่า "นั่นเป็นแขกโรงแรม!
‎คุณต้องบริการทุกคนที่เป็นแขก"
‎เราเลยกลับเข้าไป เขาบอกว่า ‎"เราได้รับคำสั่งให้บริการคุณ"
‎รัสบอกว่า "ล้อเล่นน่ะ เราไม่ได้อยู่โรงแรมนี้"
‎นั่นเป็นตอนที่เขาพูดอีกว่า ‎"งั้นเราก็บริการไม่ได้"
‎"โรงแรมนี้ไม่บริการนิโกร"
‎สุดท้ายเราเลยเก็บของออกมา
‎ผมบอกเร้ด
‎ผมอยากให้เซลติกส์ลงสนามเล่นไป ‎แต่ให้เข้าใจอย่างชัดกันไปเลย
‎คนดำในทีมยืนยันว่า ‎"เราจะไม่ลงเล่นในสภาพแบบนั้น"
‎ผมโทรบอกคนในทีมอื่น
‎บอกว่านักกีฬาผิวดำจากเซลติกส์จะไม่ลงเล่น
‎นักกีฬาผิวดำจากอีกทีมหนึ่ง ‎จึงตัดสินใจไม่ลงเล่นเหมือนกัน
‎คืนนั้นทีมเซลติกส์กับฮอว์คส์ในแบบผิวขาวล้วน ‎แข่งกันที่เล็กซิงตัน
‎สื่อโวยวายกันใหญ่ว่า ‎พวกเขาควรถูกพักงานหรือถูกปรับ
‎พวกเขาทำผิดต่อพื่อนร่วมทีม ‎พวกนั้นเหมือนขโมยเงิน
‎เพราะพวกเขาได้เงินแต่ไม่ลงสนาม
‎แต่บิลพูดไว้ชัดเจนมาก
‎"ถ้าเกิดเรื่องนี้อีก เราก็จะทำแบบเดิมอีก"
‎เขายังเป็นส่วนหนึ่งของนักกีฬาผิวดำชุดแรกๆ
‎เขารู้ดีว่าเขาต้องแบกปัญหาแบ่งเชื้อชาติไว้บนบ่า
‎ต้องเป็นตัวแทนที่ไม่ใช่แค่ ‎แสดงภาพตัวเอง แต่ภาพของชุมชนทั้งหมด
‎ฉันคิดเลยว่านักกีฬาทุกวันนี้ ‎รับช่วงภาระนั้นและกำลังสานต่อ
‎พวกเรามีเวทีแสดงออกของตัวเอง
‎ถ้าเป็นเราเจอร้านแบบนั้น ‎ป่านนี้คงลงทวิตเตอร์
‎แบบ "เดี๋ยว ไม่คิดจะบริการพวกเราเหรอ"
‎พวกเราต้องกระจายข่าวทางทวิตเตอร์ทันที
‎ผมเป็นไอ้เด็กเคยตัว
‎ผมไม่รู้เลยว่ามันเป็นยังไง ‎เมื่อเข้าไปในโรงแรมแล้วเขาบอกว่า
‎"นอนที่นี่ไม่ได้ แกต้องไปนอนข้างหลัง"
‎ผมไม่รู้ว่ามันเป็นยังไงถ้าจะต้อง ‎กินน้ำจากก๊อกน้ำดื่ม "คนขาวเท่านั้น"
‎คนส่วนใหญ่ โดยเฉพาะนักกีฬาที่เล่นอยู่ตอนนี้
‎ไม่ได้ผ่านประสบการณ์หนึ่งในสิบ ‎อย่างที่เขาต้องเจอด้วยซ้ำ
‎เรื่องที่ตลกคือในระหว่างที่พวกเขา ‎ต้องเจอกับการแบ่งแยกสีผิวนอกสนาม
‎นักกีฬาผิวดำก็ยิ่งครองสนามบาสเกตบอลมากขึ้น
‎มาถึงช่วงต้นยุค 1960
‎เอ็นบีเอเริ่มเข้าสู่กระแสหลัก ‎ของวงการกีฬาอเมริกา
‎กำลังจะเข้าสู่ยุคที่กีฬานั้นขายได้เป็นกอบเป็นกำ
‎ปัจจัยหนึ่งที่ทำให้เติบโตเช่นนั้นคือการมาถึง
‎ของซูเปอร์สตาร์แอฟริกันอเมริกันทั้งหลาย
‎ออสการ์ โรเบิร์ตสัน, เอลจิน เบย์เลอร์
‎พวกนี้เป็นนักบาสเกตบอลที่เก่งมาก
‎การเสริมทัพนักกีฬาผิวดำเก่งๆ จำนวนมากในลีก
‎ทำให้มันยิ่งเติบโตเบ่งบาน
‎คนพวกนี้ช่วยยกระดับบาสเกตบอล
‎ผมเรียกมันว่าศิลปะกีฬาคนดำ ‎"ผมจะแสดงตัวตนผ่านเกมกีฬาได้ยังไง"
‎ในขณะเดียวกัน ‎ประชาชนก็สนใจความเป็นอริคู่แค้น
‎ระหว่างเซ็นเตอร์ตัวกลั่นผิวดำสองคน
‎ทั้งสื่อ แฟนๆ และทุกคนปั่นเรื่องนี้กันหมด
‎เป็นการต่อสู้ที่กินกันไม่ลง
‎(บิล - 'กันวิลท์ทีเหมือนต้องไปรบ')
‎(วิลท์ - 'บิลเหมือนนักสู้เกลดิเอเตอร์')
‎เอ็นบีเอใช้รัสเซลล์กับวิลท์ทำการตลาด ‎แล้วก็ได้ผลด้วย
‎พวกเขาทำให้คนมาดูกีฬานี้เยอะขึ้น
‎คุณอาจเรียกว่าปั่นกระแส ‎ผมเรียกว่าเป็นการประชาสัมพันธ์ให้คนมาดู
‎ตั๋วของทั้งสองทีมจะขายหมดทันที
‎มันดีต่อพวกสื่อ ดีต่อการเรียกคนมาดู
‎แต่เราไม่สนหรอกว่าเขียนข่าวยังไง ‎เราแค่อยากชนะ
‎แข่งกับแชมเบอร์เลนไม่ใช่เรื่องหมูๆ นะ
‎วิลท์เพิ่งเล่นมาแค่สองปี ‎แต่เขาเป็นนักกีฬาที่ครองสนามได้มากที่สุด
‎เขาจะครองทั้งเกม
‎เฉลี่ยทำแต้มได้ 50 แต้มต่อเกมในฤดูกาลนั้น ‎นั่นค่าเฉลี่ยนะ 50 แต้ม ทุกเกม
‎นึกออกมั้ยว่าใครทำแต้มเฉลี่ยได้ 50 แต้มอีก
‎ผมทำได้แค่ครั้งเดียวตลอดที่แข่ง 13 ปี ‎แถมต้องต่อเวลาถึงสี่รอบกว่าจะถึง!
‎และในนัดที่แข่งกับนิวยอร์กนิคส์ ‎เมื่อเดือนมีนาคม 1962 วิลท์ทำเกินหน้าตัวเอง
‎และทำสถิติที่คนส่วนใหญ่ ‎เห็นตรงกันว่าจะไม่มีทางถูกทำลายได้
‎เขาได้แต้มทั้งหมด 100 แต้ม
‎หลังนัดนั้น ทุกคืนผู้คนรอแต่จะดูให้ได้ 100 แต้ม
‎ในสายตาของประชาชน ‎คนเดียวที่จะท้าสู้กับวิลท์ได้คือบิล รัสเซลล์
‎สื่อก็หยิบเรื่องนั้นไปปั่นกระแสต่อ
‎เพิ่มแรงกดดันให้ยักษ์ไททันทั้งสองต้องทำให้ได้
‎ผมรู้สึกเหมือนกับทุกวันอาทิตย์
‎เราจะต้องถูกถ่ายทอดทีวีทั่วประเทศ
‎ถ้าผมลงสนามแล้วเล่นตามปกติ ‎ผมจะโดนด่าหนัก
‎คือเขาจะยิงได้ 60 หรือ 65 แต้ม
‎วิลท์กับบิลชิงดีชิงเด่นกัน
‎แบบที่เราไม่อาจเทียบได้กับนักกีฬาทุกวันนี้ ‎สมัยนั้นเล่นไม่เหมือนกัน
‎คนฟันธงไม่ได้ว่าใครเป็นคนดี ใครเป็นตัวร้าย
‎เพราะแชมเบอร์เลนมีอัธยาศัยไมตรีดีกว่ามาก
‎เขาเป็นคนที่เข้าถึงง่ายกว่ามาก
‎"เราอยากให้นิโกรเป็นแบบนี้" มากกว่า
‎แต่อีกมุมหนึ่ง
‎ก็มีบิล รัสเซลล์ที่เป็นนิโกรตัวเอ้
‎"ดูไม่ออกด้วยซ้ำว่าเขาชอบหน้าเรารึเปล่า" ‎นึกออกมั้ย
‎ปลายฤดูกาล 1961-1962 ‎วิลท์ได้พยายามพิสูจน์ตัวเองอีกครั้ง
‎ว่าเขาสามารถพาทีมวอร์ริเออร์สไปถึงเส้นชัย
‎และโค่นแชมป์อย่างเซลติกส์ได้
‎บิลอาจเป็นซูเปอร์สตาร์ในยุคของเขา
‎แต่เขาก็ทำเหมือนตัวเองเป็นแค่หนึ่งในทีมห้าคน
‎วิลท์จะทำเหมือน "ข้าคือวิลท์ แชมเบอร์เลน ‎ข้ามาแล้ว ข้าจะยิง 100 แต้ม"
‎"พวกเอ็งจะทำอะไรก็ทำ ข้าจะทำให้ชนะ"
‎เป็นการนำทีมคนละแบบกันเลย
‎ทั้งสองแบบได้ผลทั้งคู่
‎ทีมของบิลต้อนจนวอร์ริเออร์สจนมุม ‎ในนัดเปิดสนาม
‎แต่ในนัดที่สอง
‎การทำคะแนนไม่หยุดหย่อนของวิลท์ ‎ทำให้ตีตื้นขึ้นมาเสมอ
‎ผมต้องเตือนตัวเอง ‎อย่าไปแข่งเกมตัวเลขกับเขา
‎ในการแข่งซีรีส์นั้น รัสเซลล์จะเข้าไปในห้องพัก
‎บอกว่า "ฉันจะจัดการวิลท์จริงๆ
‎แต่จะจัดการได้ ก็ต้องลงแรงเยอะมาก
‎พวกนายควรพยายามขึ้นนำให้ได้"
‎หลังจากทั้งพยายามขโมยลูกจากวิลท์ ‎กระโดดเข้าไปขวางเขา
‎เล่นประกบหลังเขา สับขาหลอกจนเขาเป๋
‎และพยายามบีบให้ยิงลูกได้ยากขึ้น
‎แทบไม่เหลืออะไรในสนามที่เขาจะทำต่อได้
‎แต่ผมบอกแค่นี้แล้วกัน ‎หลังจากที่รัสเซลล์ร่ายมนตร์เสร็จ
‎วิลท์ก็เป็นหนุ่มหัวร้อนเลย
‎มีเรื่องกันแล้ว แชมเบอร์เลนอยู่ใจกลางเลย
‎สุดท้ายเขาจะทำได้แค่ 35 แต้ม ‎และในนัดเหล่านั้น ครึ่งหนึ่งเราชนะ
‎(เซลติกส์ผงาด ‎แซม โจนส์และวิลท์ปะทะกัน)
‎สถิติส่วนตัวของเขา ‎อาจไม่สวยงามเมื่อเทียบกับวิลท์
‎แต่สุดท้ายแล้ว
‎พ่อคิดเสมอว่าเราจะเล่นยังไงก็ไม่สำคัญ
‎ได้กี่คะแนนก็ไม่สำคัญ
‎ตราบใดที่สุดท้ายแล้วเราพูดได้ว่า "เราชนะ"
‎แข่งไปถึงจุดที่เสมอกันสามต่อสามนัด
‎ตอนนี้ก็ทีใครทีมันแล้ว
‎เมื่อการแข่งชิงแชมป์ดิวิชั่นตะวันออก ‎ปี 1962 เสมอกัน
‎นัดที่เจ็ดจะยิ่งเน้นความแตกต่าง ‎ระหว่างแชมเบอร์เลนกับรัสเซลล์
‎แชมเบอร์เลนเล่นได้สุดยอด
‎แต่รัสเซลล์มีความอยากเอาชนะเหมือนสิงโต
‎ไม่ว่าจะต้องทำอะไรเพื่อชัยชนะ เขาทำได้เสมอ
‎สุดท้ายต้องตัดกันที่ ‎การทำเกมหนึ่งหรือสองครั้งสุดท้ายของนัด
‎และนี่คือเรื่องที่ไร้สาระที่สุด
‎ถ้าเป็นที่บอสตัน
‎พวกเราไว้ใจบิล รัสเซลล์เต็มที่
‎โห เกมนี้ถือเป็นเกมบาสที่สุดยอดเชียวครับ!
‎เมื่อเหลือเวลาเพียง 13 วินาที ‎และคะแนนเสมอกัน
‎เซลติกส์มีโอกาสจะปิดเกม
‎คูซีย์เลี้ยงไปทางขวา กลับมาที่กลางสนาม
‎ไฮน์ซอห์น เข้าไปหาแป้น ยิงไม่ได้มุม
‎ลูกไม่ยอมลง ฟิลาเดลเฟียได้บอล
‎ตอนนี้เป็นโอกาสของวอร์ริเออร์ส
‎แล้วพวกเขาก็มีแผนเดียวคือส่งลูกให้ถึงมือวิลท์
‎รัสเซลล์เล่นได้สวยมาก!
‎นั่นทำให้เห็นเลยว่าเขาอยากชนะมากแค่ไหน
‎บอสตันจะได้ลูก
‎เมื่อมีชัยชนะของซีรีส์เป็นเดิมพัน
‎บิลรู้ว่าจะไว้ใจใครให้ยิงลูกสุดท้าย
‎แซม โจนส์ยิงยาว
‎ว้าว!
‎เวลาหมดแล้ว บอสตันเซลติกส์ทำได้อีกครั้ง
‎บิล รัสเซลล์เคยพูดไว้ว่า
‎ถ้าอยากเป็นแชมป์คนเดียว
‎ไอ้หนูเอ๊ย ไปเล่นเทนนิสไป"
‎แต่ถ้าอยากชนะแบบครอบครัว ‎นายต้องมีความสัมพันธ์
‎กับเพื่อนๆ ในทีม"
‎(เซลติกส์ขยี้วอร์ริเออร์ส ‎เตรียมเจอกับลอสแองเจลิสเลเกอร์ส)
‎หากอยากได้ธงแชมป์อีกครั้ง
‎เซลติกส์ต้องเอาชนะคู่แข่งที่คุ้นเคย ‎แต่พัฒนาขึ้นแล้ว
‎(เลเกอร์สบาสเกตบอล ‎รอบเพลย์ออฟ)
‎ทีมเลเกอร์สย้ายจากมินนีอาโพลิส ‎มาที่ลอสแองเจลิส
‎และมีดาวรุ่งพุ่งแรงใหม่อีกสองคน
‎เอ่อ ผมชื่อเจอร์รี่ เวสต์
‎งานที่ผมเคยทำคือ…
‎กีฬาบ้าอะไรนะที่เขาให้เลี้ยงลูกบอลน่ะ
‎บาสเกตบอล ใช่ๆ
‎ฮ็อตร็อดฮันด์ลีย์ส่งลูกผ่านหลัง ‎ให้เจอร์รี่ เวสต์ที่ตามมา
‎เวสต์ขึ้นยิง ได้อีกลูกแล้ว
‎เจอร์รี่เป็นนักบาสที่เก่งมาก ‎เป็นหนึ่งในคนที่สามารถเล่นเกมรุกได้ดี
‎พอๆ กับเวลาที่เล่นเกมรับ
‎เจอร์รี่ เวสต์ ‎เป็นตัวเลือกแรกของการเรียกเข้าทีม
‎หนึ่งในตัวยิงฝีมือดีที่สุด ‎และเป็นคนที่เล่นแรงที่สุดตลอดกาล
‎แถวลอสแองเจลิสเรียกเขาว่า "มิสเตอร์คลัตช์"
‎สุดท้ายแล้วถ้าส่งลูกถึงมือเจอร์รี่ ‎ก็ชนะใสๆ ครับ
‎ตอนต้องเจอกับเซลติกส์ ผมไม่ได้กังวลเลย
‎พวกนั้นต่างหากต้องกลัวที่จะเจอกับผม
‎ตอนนั้นทีมเรามีเอลจิน เบย์เลอร์ ‎ซึ่งดูเขาเล่นก็บันเทิงมาก
‎ไม่มีปีกหน้าคนไหนเหมือนเอลจิน เบย์เลอร์แล้ว
‎คนจำไม่ได้แล้วว่าเอลจินเก่งแค่ไหน ‎ไม่มีใครหยุดเขาได้
‎เอลจินเป็นดร.เจ ก่อนดร.เจจะมา ‎เขาเป็นไมเคิลก่อนไมเคิลจะเกิด
‎ในนัดที่ห้าของรอบชิงชนะเลิศเอ็นบีเอปี 1962 ‎เบย์เลอร์ต้องแบกทั้งทีม
‎ทำแต้มทั้งหมด 61 แต้ม ‎ซึ่งยังเป็นสถิติของรอบชิงชนะเลิศ
‎เรามั่นใจในตัวเองว่าเราทำได้ จัดให้จบได้
‎นักกีฬาเก่งๆ มีความมั่นใจแบบนั้นกันหมด
‎นัดเจ็ดที่จะตัดสิน ‎ทำให้ผู้ชมเข้ามาชมเต็มสนามการ์เด้น
‎นัดที่เจ็ดปี 1962 ที่แข่งกับทีมเลเกอร์ส ‎คนมักเรียกกันว่า "เซลวี่เกม"
‎เพราะเหลือเวลาแค่ห้าวินาที ‎คะแนนเสมอกันอยู่ที่ทีมละ 100 แต้ม
‎เลเกอร์สได้ครองบอล
‎เซลวี่เป็นการ์ดที่อยู่คู่กับเจอร์รี่ เวสต์
‎ผมกันเซลวี่อยู่ที่ครึ่งสนาม
‎เซลวี่หนีผมเข้ามุมไปได้
‎เก้าในสิบลูก เขาจะยิงลูกนั้นเข้า
‎สามวินาที สอง เซลวี่ยิง!
‎ไม่ลงครับ รีบาวด์ได้ ต่อเวลา!
‎บิล รัสเซลล์ถึงกับต้องคุกเข่ากับพื้นด้วยอารมณ์
‎แค่ในช่วงต่อเวลานั้น รัสเซลล์ที่เหนื่อยใจจะขาด ‎ยังสามารถทำได้อีกหกแต้ม
‎ทำให้เซลติกส์นำฉิวเฉียด
‎เบย์เลอร์เล่น โดนฟาวล์ ‎คิดว่าเป็นแฟรงค์ แรมซีย์
‎เขาออกจากเกมโดยทำได้ 23 แต้ม ‎จีน กอริเลียเข้ามาแทน
‎เรามีคนชื่อจีน กอริเลียที่ไม่เคยได้ลงสนาม
‎ไม่เคยได้เล่นเลย
‎เร้ดไม่มีทางเลือก ‎เขาต้องส่งกอริเลียมาประกบเอลจิน
‎เบย์เลอร์ได้ กอริเลียกัน
‎เบย์เลอร์หมุน ยิง พลาดครับ ‎รัสเซลล์รีบาวด์ได้!
‎เบย์เลอร์ยังโดนกอริเลียกันอยู่ ‎เซลวี่พยายามปัดที่ขอบห่วงให้ลง
‎รีบาวด์ แซม โจนส์!
‎ความจริงก็คือ หมอนั่นกลัวจนขยับไม่ได้
‎พอเอลจินส่งหลอก เขาไม่ขยับตามเลย ‎ยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น
‎ทำให้เอลจินเล่นไม่ได้เลยครับ
‎ออก ไม่ลง รีบาวด์กัน เป่าฟาวล์แล้ว
‎เบย์เลอร์ฟาวล์ เบย์เลอร์ต้องออกแล้วครับ
‎คนยืนปรบมือทั้งสนามบอสตันการ์เด้น ‎ให้กับเอลจิน เบย์เลอร์
‎บิล รัสเซลล์เดินไปจับมือ ‎มือของนักกีฬาบาสเกตบอลชั้นเยี่ยม
‎เอลจิน เบย์เลอร์
‎เมื่อคุมเกมได้ คูซีย์ก็ฆ่าเวลา
‎ด้วยการเลี้ยงลูกมือขวาอันเป็นเอกลักษณ์
‎เขากำลังฆ่าเวลา เวลาไหลไปแล้ว
‎และจบเกมแล้วครับ!
‎สำหรับบิล รัสเซลล์ ได้ 30 แต้ม
‎และรีบาวด์ได้ 40 ย้ำครับ 40 ลูก
‎เป็นเกมบาสเกตบอลที่สนุกสุดยอด
‎ในห้องล็อกเกอร์มีประเพณีเทเบียร์ฉลองกัน
‎นี่เป็นแชมป์ครั้งที่ห้าของรัสเซลล์
‎และทีมเซลติกส์กลายเป็นราชวงศ์บาสแล้ว
‎(แชมป์ครั้งที่ห้าในรอบหกปี)
‎ในขั้นหนึ่งของรัสเซลล์ ช่วงปี 1960 ‎เขาถือว่าได้ใช้ชีวิตแบบฝันชาวอเมริกัน
‎มีบ้านอยู่ในย่านที่อยู่อาศัย
‎มีลูกเล็กๆ สามคน มีภรรยาแสนรัก
‎มีงานที่ดี มีรถหรู
‎มีสิ่งอำนวยความสะดวกทุกอย่าง ‎ของชีวิตที่เจริญรุ่งเรือง
‎บิลกับโรสรู้สึกเข้ากับ ‎ย่านคนขาวที่เร้ดดิ้งได้มากขึ้น
‎และเร้ดดิ้งก็ภาคภูมิใจกับ ‎ประชากรที่โด่งดังที่สุดของเมือง
‎ในฤดูใบไม้ผลิปี 1963 ‎เมืองนั้นจัดงานให้บ้านรัสเซลล์
‎เป็นงานเลี้ยงฉลองรับขวัญเพื่อแสดงความชื่นชม
‎ตัดสินใจในการประชุมเมืองเดือนมีนาคม 1963
‎กำหนดให้วันนั้นถือเป็นวันบิล รัสเซลล์
‎บิล คืนนี้เราจัดงานเพื่อเป็นเกียรติ ‎ให้คุณกับโรสและครอบครัว
‎ที่เร้ดดิ้งแห่งนี่ ‎ที่ซึ่งคุณไม่ได้เป็นเพียงนักบาสเกตบอล
‎แต่เป็นนักกีฬา เป็นพ่อ เป็นคนรักครอบครัว
‎และในฐานะผู้ที่อาศัยในเมืองนี้มาตลอดชีวิต
‎ผมอยากคิดว่าหนึ่งในคุณสมบัติโดดเด่นของเมือง
‎ความเป็นมิตรฉันเพื่อนบ้าน
‎คุณนายรัสเซลล์ ผมยินดีเป็นอย่างยิ่ง
‎และถือเป็นเกียรติอย่างที่สุด…
‎เป็นศรีแก่เชื้อชาติเขา เผ่าพันธุ์มนุษย์
‎และร่วมมื้ออาหารกับทั้งคุณและคุณนายรัสเซลล์
‎ได้เวลาที่คุณจะพูดบ้างแล้ว
‎ขอบคุณมากครับ
‎ครับ คืนนี้ผมก็ตื่นเต้นอีกแล้ว ตื่นเต้นจริงๆ
‎ให้ไปแข่งกับแชมเบอร์เลนสิบรอบ ‎ยังดีกว่าต้องเจอเรื่องนี้ครั้งเดียว
‎ผมไม่รู้จะเริ่มตรงไหน
‎แต่ขอพูดด้วยความจริงใจอย่างที่สุด
‎งานนี้ว่ามันยิ่งใหญ่กว่าที่ผมคิด
‎เมื่อได้เห็นคนดีๆ มากมายมารวมกันที่นี่
‎ทำให้ผมรู้สึกว่าอย่างน้อยชีวิตนี้ก็ไม่ได้สูญเปล่า
‎ผมคิดจริงๆ ว่า ‎ไม่มีใครสังเกตด้วยซ้ำว่าผมอยู่ที่นี่
‎และงานนี้จะเป็นสิ่งที่ผมจดจำไว้ตลอดไป
‎ผมหวังแต่ว่าจะได้ใช้ชีวิต
‎ที่ทำให้พวกคุณรู้สึกแบบนี้กับผมตลอดไป
‎ผมซาบซึ้งกับงานนี้จริงๆ ขอบคุณมาก
‎รัสเซลล์ประทับใจ
‎เขารู้สึกว่าในที่สุดก็ได้รับการต้อนรับในเมืองที่อยู่
‎เขาตัดสินใจว่า "เราจะทุ่มเทให้เร้ดดิ้ง"
‎"เราโตเกินบ้านของเราแล้ว ‎ถึงเวลาหาบ้านใหม่ในเร้ดดิ้ง"
‎เขาไปมองหาบ้านที่โอ่อ่าขึ้นทางตะวันตก
‎ไม่ถึงหนึ่งเดือนต่อมา
‎มีข่าวลือหลุดไปว่า ‎ผมอยากซื้อบ้านที่อีกย่านหนึ่งของเมือง
‎แล้วย่านนั้นก็ลุกขึ้นมาประท้วงกันใหญ่โต
‎ในฐานะนักกีฬาหรือเรียกว่าคนดังก็ยังได้
‎เขายินดีจะให้คุณอยู่ในเมืองนั้น ‎ตราบใดที่ไม่ไปอยู่ใกล้ๆ เขา
‎โรส ภรรยาของผมกลับมาบ้านทั้งน้ำตา
‎เมื่อเธอต้องยืนดูชาวบ้านแถวนั้น ‎เข้าชื่อต่อต้านการขายบ้านให้เรา
‎"ลืมบ้านหลังนั้นไปดีกว่า" โรสบอกผม
‎"เขาไม่อยากให้เราอยู่ที่นี่"
‎"ผมซื้อบ้านหลังนั้นแล้ว ผมคือคนที่จ่ายค่างวด"
‎"ผมไม่สนว่าใครจะคิดยังไง" ผมบอก
‎"แต่ใครจะเล่นกับลูกๆ เรา ‎เพื่อนบ้านคนขาวจะพูดอะไรใส่ลูกบ้าง"
‎โรสถาม
‎"นี่แหละคือการคิดเผื่อลูก"
‎"ผมคงมองหน้าลูกไม่ได้ ‎ถ้าผมทนกับพฤติกรรมเหล่านั้น"
‎ผมไม่ยอมให้ใครมาสั่งว่าผมจะใช้ชีวิตยังไง
‎ยิ่งรัสเซลล์ได้แชมป์หลายครั้งเข้า ‎ยิ่งเขามีความสำคัญมากขึ้น
‎เขารู้ว่าต่อให้ชนะกี่ครั้ง ‎นั่นก็ไม่ใช่เกราะปกป้องจากการถูกเหยียดสีผิว
‎ผมได้แต่ทำปฏิกิริยาต่ออคติทางวัฒนธรรม ‎จากคนขาวมาตลอดชีวิต
‎พบเห็นอยู่ทุกแห่ง
‎นี่วิถีชีวิตแบบใหม่
‎ไม่ว่าจะเป็นในห้องสมุด ‎ในรายการโทรทัศน์ ในสีหน้าของผู้คน
‎เรามีโอกาสอันดีที่จะประสบความสำเร็จ
‎รู้สึกดีข้างในพอกับที่เห็นภายนอก
‎จะไม่มีใครชอบหน้า ถ้าเราแต่งตัวไม่เป็น
‎และนี่คือความงามที่แท้จริง
‎แทบไม่มีอะไรที่คนขาวทำได้
‎โดยไม่เผยให้เห็นอคติที่ระคายเคืองใจผม
‎ผมใช้เวลาไม่น้อย ‎พยายามต่อสู้กับอคติในทุกรูปแบบ
‎ผมเล่นเกมรับมาตลอด ‎เหมือนกับในสนามบาสเกตบอล
‎ตอนนี้ผมโหยหาการเล่นเกมรุก
‎วิวัฒนาการของรัสเซลล์ ‎ก็เหมือนกับคนดำที่ประสบความสำเร็จจำนวนมาก
‎ที่พยายามอย่างหนัก ก่อนจะคิดได้ว่า
‎"ฉันควรใช้เวทีที่มีในการประท้วง ‎สิ่งที่เกิดขึ้นกับเพื่อนพี่น้องและกับฉันเอง"
‎"มีอะไรให้ฉันพูด ‎มากกว่าแค่การทำให้สำเร็จไหม"
‎นี่คือจุดเริ่มต้นของการโจมตีเต็มรูปแบบ
‎ในระบบการแบ่งแยกและกีดกันสีผิว
‎เมื่อถึงปี 1963 ‎การเคลื่อนไหวเพื่อสิทธิมนุษยชนเริ่มรุกคืบ
‎รัสเซลล์ก็ร่วมต่อสู้อย่างลึกล้ำยิ่งขึ้น
‎มีการนัดเดินขบวนครั้งใหญ่ ‎รัสเซลล์เป็นคนนำขบวน
‎จากร็อกซ์บิวรี ย่านของคนดำ ‎ไปยังย่านบอสตันคอมมอน
‎ไม่กี่เดือนต่อมาที่เดอะมอลล์ วอชิงตันดีซี
‎จะกลายเป็นที่เดินขบวนครั้งใหญ่ที่สุด ‎ในประวัติศาสตร์ชาติอเมริกา
‎(สำนักงานใหญ่ดีซี - เดินต่อไปวอชิงตัน)
‎พวกเขามากับผู้ร่วมใจผิวขาวจากทุกสารทิศ
‎จุดหมายสำคัญคือ ‎เรียกร้องสิทธิมนุษยชนเต็มรูปแบบ
‎จะไม่มีการยอมพักหรืออยู่อย่างสงบในอเมริกา
‎จนกว่าเหล่านิโกรจะได้รับ ‎สิทธิในการเป็นพลเมือง
‎การเดินขบวนไปวอชิงตัน ผมอยู่โรงแรมเดียวกับ
‎สาธุคุณมาร์ติน ลูเธอร์ คิง
‎เราเจอกันที่ล็อบบี้โรงแรมและได้คุยกันนิดหน่อย
‎เขาเชิญให้ผมขึ้นเวทีตอนปราศรัยใหญ่
‎ผมปฏิเสธไปด้วยความเคารพ
‎สาเหตุที่ปฏิเสธก็เพราะ ‎พวกเขาเตรียมการมาหลายปี
‎เพื่อจะจัดเดินขบวนครั้งนี้ ผมไม่ได้ทำอะไรเลย
‎คงไม่ถูกนักถ้าผมจะไปขึ้นเวที
‎แล้วบอกว่า "ฟังนะ นี่คือสิ่งที่เราทำกันมา"
‎ผมจึงนั่งอยู่แถวหน้า
‎เรามองว่าสบายเหมือนไปปิกนิก ‎แต่สมัยนั้นคนกลัวกันมาก
‎มีทหารรวมเหล่าทัพมาล้อมเมืองกันเลย
‎พวกนั้นตุนปืนพลาสมากันไว้เยอะมาก ‎นึกว่าจะต้องเป็นเหตุนองเลือด
‎การที่จะไปเดินขบวนสู่วอชิงตันได้ต้องกล้ามาก
‎ผมว่าในยุคที่รัสเซลล์ยังเล่นบาสเกตบอล
‎โลกเราปั่นป่วนต่างจากตอนนี้โดยสิ้นเชิง
‎ไม่ใช่แค่ "จะเสียงาน" หรือ "เสียอาชีพ"
‎แต่เป็น "เสียชีวิต"
‎เคยมีคนโทรมาขู่ คนโทรมา
‎บอกว่าเขาจะฆ่าผม จะระเบิดบ้านผมทิ้ง
‎ผมตอบว่า "ถึงเวลาตายเมื่อใด ผมก็พร้อม"
‎(ข่าวซีบีเอส ‎คำประกาศจากชายที่ถูกฆ่า)
‎เมดการ์ เอเวอร์สทุ่มเวลาเก้าปีในชีวิต ‎กับสงครามต่อต้านการเหยียดชาติพันธุ์
‎ตอนนี้เขาสละชีวิตในการต่อสู้แล้ว
‎ชายวัย 37 ปี ‎อดีตทหารผ่านศึกสงครามโลกครั้งที่สอง
‎ตอนนี้เป็นมรณสักขี ‎ในการต่อสู้ของนิโกรเพื่อยุติการแบ่งแยกสีผิว
‎เมื่อเมดการ์ เอเวอร์สโดนยิง
‎เราจัดพิธีศพให้เขาที่บอสตัน ที่บอสตันคอมมอน
‎ผมนั่งข้างๆ ชาร์ลี เอเวอร์ส น้องชายเขา
‎ผมบอกว่า "ถ้ามีอะไรที่ผมช่วยได้ นี่เบอร์ผม"
‎หน้าร้อนถัดมาเขาโทรมาบอกผมว่า ‎"พวกเราเสียขวัญกำลังใจ
‎คุณช่วยมาจัดคลินิกบาสเกตบอล ‎ที่แจ็คสัน มิสซิสซิปปีได้ไหม
‎เพื่อให้เห็นว่ายังมีคนนอกขบวนการ ‎ที่สนใจใยดีเราอยู่"
‎(แจ็คสัน มิสซิสซิปปี)
‎มิสซิสซิปปีในปี 1964 ยังเป็นเมืองที่นองเลือด
‎ยังเป็นเมืองที่… มันเลวร้ายมาก
‎ถ้ากรรมการพลเมืองผิวขาว หรือคลูคลักซ์แคลน
‎และกลุ่มอะไรที่จะมาอนุรักษ์เชื้อชาติคนขาว
‎ผมลืมชื่อไปแล้ว ‎พวกเขาไม่อยากมีส่วนร่วมด้วย
‎และถ้าเอาตามใจพวกเขา
‎พวกเขาบอกว่าไม่ถือถ้าจะต้องฆ่าใครบ้าง
‎ชาร์ลีบอกผมว่า ‎"รู้ใช่ไหมว่าเราไม่ปล่อยให้เกิดอะไรกับคุณแน่"
‎ผมก็แบบ "โอเค"
‎เขาประกาศกับเพื่อนๆ ในทีม
‎ว่าเขาจะไปมิสซิสซิปปี
‎มีคนบอกว่า "ที่นั่นอันตรายนะ"
‎คูซีย์หรือชาร์แมนหรือใครสักคนพูดขึ้นมา
‎"บิล นายไปได้แหละ แค่อย่ากระโตกกระตาก"
‎นี่คือคนที่เพิ่งได้แชมป์เอ็นบีเอ
‎เป็นเอ็มวีพีอะไรงั้น สูง 206 ซม. ‎ผิวดำ ไว้หนวดเคราแพะ
‎ไปมิสซิสซิปปีช่วงฟรีด้อมซัมเมอร์ ‎ให้เขาไม่กระโตกกระตากยังไงได้
‎เขาบอกว่า "นั่นแหละถึงรู้ว่าเดือดร้อนละ"
‎คุณรัสเซลล์ ทำไมถึงมาที่มิสซิสซิปปี
‎เมื่อสองสามวันก่อนคุณเอเวอร์สขอให้ผมมา
‎ผมรู้จักเขามาพักใหญ่แล้วและดีใจมากที่ได้มา
‎ผมติดตามเรื่องที่เกิดขึ้นที่นี่อยู่
‎และนี่ก็เป็นส่วนหนึ่งในชีวิตผมเช่นกัน
‎จุดประสงค์หนึ่งในการมา ‎คือการมาจัดคลินิกบาสเกตบอล
‎คุณคิดว่าการมาถึงที่นี่ ‎จะช่วยบรรเทาปัญหาได้หรือไม่
‎ได้แค่หวัง ผมไม่ได้หวังว่าจะทำให้ปัญหาหนักขึ้น
‎คิดว่าคุณจะโน้มน้าวให้เด็กผิวขาว ‎มาเล่นบาสเกตบอลกับเด็กผิวดำได้หรือไม่
‎คิดว่านะ ไม่เห็นเหตุผลว่าทำไมจะไม่ได้
‎ลูกๆ ผมก็เล่นบาสกับคนขาว
‎- ยังไม่มีใครเจ็บตัว ‎- ยังไม่มี
‎- ยินดีที่ได้พบ ‎- ขอบคุณ
‎รัสเซลล์จัดคลินิกที่แจ็คสัน
‎แม้จะมีคนขู่ฆ่า
‎และเพราะอันตรายเกินไปที่จะออกนอกเมือง
‎รัสเซลล์จึงจำใจต้องลดเวลาที่ไปมิสซิสซิปปี
‎ถึงอย่างนั้น เขาก็ได้เดินเข้าไปสู่ใจกลางนรก
‎และยืนหยัดต่อต้านการข่มขู่ทางชาติพันธุ์ ‎อย่างเปิดเผยที่สุด
‎การเคลื่อนไหวเพื่อสิทธิมนุษยชนทุกวันนี้เริ่มนิ่ง
‎เราทุกคนมองข้ามความจริงที่ว่าพวกเรามีหน้าที่
‎มีเวลาภายในสองหรือสามปี ‎ที่จะแก้ปมซึ่งสร้างกันมาตลอดสามร้อยปี
‎เราต้องแก้ระบบความคิดทั้งหมด
‎และมีเวลาเพียงสองสามปีเท่านั้น ‎ที่จะทำตามเป้าหมายนั้นให้ได้
‎เราต้องทำความเข้าใจคนที่อยู่ในสนามรบ
‎ว่านั่นคือประชาชน
‎ทั้งคนขาวและคนดำที่อยู่ในสนามรบกัน
‎วันแลัววันเล่า คืนแล้วคืนเล่า ‎พวกเขาคือนักรบที่แท้จริง
‎สิทธิมนุษยชนเป็นเรื่องสลับซับซ้อน ‎เช่นเดียวกับปัญหาทางการเมืองทุกรูปแบบ
‎สิ่งเดียวที่เราทุกคนเห็นตรงกัน
‎คือเราจะต้องแก้ปัญหานี้
‎ท่ามกลางความปั่นป่วนทางวัฒนธรรมอเมริกา ‎ทีมเซลติกส์ก็กำลังเผชิญการเปลี่ยนแปลง
‎บ๊อบ คูซีย์ ฮูดินีแห่งพื้นปาร์เก้
‎กัปตันของทีมและผู้เล่นที่ได้รับความนิยมสูงสุด
‎กำลังจะเล่นเป็นฤดูกาลสุดท้ายแล้ว
‎(อำลาบ๊อบ คูซีย์)
‎ปีที่คูซีย์จะเกษียณ เขาบอกว่า "นี่ปีสุดท้ายนะ"
‎เราก็อยากเอาให้แน่ว่าปีนั้นเป็นปีที่ได้แชมป์
‎ฤดูกาลปี 1962-1963 ‎เป็นการฉลองให้กับบ๊อบ คูซีย์
‎มีการจัดรำลึกในทุกที่ซึ่งทีมเซลติกส์ไปเล่น
‎มีป้ายติดไปทั่วสนามการ์เด้น
‎"เรารักคุณ คูซีย์" "เราจะคิดถึงคุณ คูส"
‎เราหวังว่าคูซีย์จะจบอาชีพในฐานะของผู้ชนะ
‎ผมก็อยากได้แชมป์ ‎มากพอๆ กับที่อยากได้แชมป์ครั้งแรก
‎ทีมพยายามทุกทางที่จะคว้าแชมป์อีกรอบให้คูซีย์
‎พวกเขาได้เข้ารอบชิงชนะเลิศ
‎ซึ่งมีคู่ปรับที่คุ้นเคยและโกรธเคืองรออยู่
‎บอสตันเซลติกส์ตั้งใจ
‎อยากได้แชมป์ติดกันห้าสมัย ‎อย่างที่ไม่เคยมีใครทำได้
‎เซลติกส์ไม่สามารถปิดซีรีส์ได้ที่บอสตัน
‎ตอนนี้เขาพกคะแนนนำสามต่อสอง ‎มาเล่นนัดหกที่ลอสแองเจลิส
‎มันดราม่าเพราะสถานการณ์
‎นั่นเป็นปีสุดท้าย ปีจบอาชีพของผม ‎และมีแชมป์โลกเป็นเดิมพัน
‎ถ้าคูซีย์ตื่นเต้นในเกมสุดท้ายในอาชีพนักกีฬา
‎เขาก็เล่นเหมือนไม่ตื่นเต้น
‎คูซีย์ส่งกระดอนให้รัสเซลล์
‎ส่งยาวให้แซนเดอร์ส ดูสิครับ!
‎คูซีย์เล่นครึ่งแรกได้แกร่งมาก
‎ส่งให้เซลติกส์นำไปไม่น้อย
‎หมดครึ่งแรกแล้วครับ คะแนนอยู่ที่…
‎เครื่องจักรเซลติกส์ ‎ที่คูซีย์และรัสเซลล์ปรับจนสมบูรณ์แบบ
‎ตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมายังทำงานได้โดยไร้ปัญหาใดๆ
‎เครบส์กันรัสเซลล์ และเบย์เลอร์…
‎แต่แล้ว ต้นควอเตอร์ที่สี่ ‎ขณะที่บอสตันยังนำอยู่ 92-83
‎คูซีย์ก็บาดเจ็บ
‎คูซีย์เจ็บ!
‎ตอนวิ่งตัดสนามมาอีกฝั่ง ‎เหมือนเขาเจ็บข้อเท้าซ้าย
‎นี่อาจทำให้บอสตันเซลติกส์เสียเปรียบอย่างหนัก
‎ครั้งแรกที่ผมเจ็บรุนแรงตั้งแต่เล่นมา 13 ปี
‎ถ้าเป็นไปได้ ผมอยากจบอาชีพตอนอยู่ในสนาม
‎ดูเหมือนจะเป็นการบาดเจ็บที่ร้ายแรง
‎เห็นเขาเดินกะเผลกออกไป…
‎เราทุกคนรู้ดีว่าถ้าไม่มีคูซีย์ เราก็เดือดร้อน
‎เวสต์วิ่งเข้าไปตรงกลางแล้วได้แต้ม
‎รัสเซลล์กันเบย์เลอร์ แต่เบย์เลอร์ก็ยิงได้!
‎เมื่อไม่มีบ๊อบ คูซีย์ พวกเราก็เริ่มเสียจังหวะ
‎แล้วก็โดนเล่น
‎เรารู้ว่ากำลังต่อกรกับทีมที่เก่งที่สุด
‎แต่เราคิดว่าวันนั้นเราจะชนะ เรามีโอกาสแล้ว
‎เร้ด อาวร์แบคเดินกลับไปกลับมาแล้วครับ
‎เมื่อเหลือเวลาเพียงสี่นาที ‎เซลติกส์เหลือแต้มนำเพียงแต้มเดียว
‎เมื่อเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้น
‎บ๊อบ คูซีย์กลับลงสนาม!
‎บัดดี้ เลอรูซ์ เทรนเนอร์คนดังของเรา
‎ประคบน้ำแข็งให้จนผมคิดว่ากลับลงสนามได้
‎กลับเข้าไปเล่นให้จบ
‎ทีมเซลติกส์ที่กลับมามีชีวิตชีวา นำห่างอีกครั้ง
‎และในวินาทีสุดท้าย ลูกก็อยู่ในมือของคูซีย์
‎อีกวินาทีเดียว
‎คูซีย์ปาบอลขึ้นฟ้าเลยครับ
‎และบอสตันเซลติกส์ก็เป็นแชมป์อีกครั้ง
‎ปิดฉากการแข่งปีนี้
‎(เลเกอร์ส 109 - เซลติกส์ 112)
‎เป็นแชมป์ครั้งที่หก ในเจ็ดฤดูกาล
‎ผมโชคดีมากตลอด 13 ปีที่เป็นนักกีฬา
‎และพระเจ้าก็มอบความปรารถนาสุดท้ายให้
‎- ผมว่า… ‎- จบได้สุดยอด ให้ตาย!
‎ผมชอบมาก เยี่ยมที่สุด
‎ผมมองว่าคูซีย์เป็นเพื่อนร่วมทีมที่เกือบสมบูรณ์แบบ
‎ทั้งคว้ารัสมากอด
‎เราอยากแบ่งปันความสุขกับคนใกล้ตัว
‎ในทางนี้ ผมพูดได้แค่ว่าหากต้องทำอีกครั้ง
‎ผมไม่อาจจินตนาการว่า ‎จะไปเล่นที่ไหนได้ถ้าไม่ใช่บอสตัน
‎ปีนี้มีคนถามผมหลายครั้ง
‎ผมจะคิดถึงอะไรมากที่สุด ‎เมื่อไม่ได้เล่นบาสเกตบอลแล้ว
‎ตอนที่คูสเกษียณ เขากล่าวอำลาเสียงแตกพร่า
‎แล้วทุกคนก็เริ่มร้องไห้…
‎เรารักคุณ คูส!
‎มีคนตะโกนว่า "เรารักคุณ คูส"
‎นั่นเป็นจังหวะยอดเยี่ยม
‎ผมบอกเร้ด เขายืนอยู่ข้างผม
‎"ผมไม่มีทางแถลงอะไรแบบนี้ได้แน่"
‎เราเป็นเพื่อนคนพิเศษต่อกัน ‎แต่ก็มีขอบเขต ผมนับถือเขามากเกินไป
‎เกินกว่าจะถูกดูดเข้าไปสู่ความอิจฉาริษยา ‎ที่หลายคนพยายามปั่นระหว่างเรา
‎ถึงอย่างนั้น ผมก็พูดไม่ได้ว่า ‎ผมสนิทชิดเชื้ออะไรกับคูซีย์
‎ระหว่างเรามีความกดดันในการแข่งขัน
‎ในกีฬาระดับอาชีพ ‎เกินกว่าจะแบ่งปันความหวังและความกลัว
‎กับคนที่อยู่ในวงการเดียวกัน
‎สำหรับรัสเซลล์เอง ความกลัวนั้น ‎เริ่มจะมากมายหนักหนากว่าความหวัง
‎เขาคับข้องใจกับ ‎การต่อสู้เพื่อสิทธิมนุษยชนที่ไปไม่ถึงไหน
‎และเริ่มสงสัยว่ากีฬานี้มีคุณค่าอะไรจริงจังหรือไม่
‎ตลอดชีวิต ผมต้องเผชิญกับการค้นหาที่ไม่มีวันจบ
‎ที่ชายผิวดำทุกคนต้องผ่านก่อนจะเติบโต
‎แต่ผมเป็นแชมป์ระดับโลก
‎ความกดดันยังคงดำเนินต่อไป
‎ยังต้องลงสนามเล่นต่อไป
‎ต้องเผชิญหน้ากับคู่แข่งต่อไป
‎มีคนเดินเข้ามาหาผมที่บอสตันแล้วพูดว่า
‎"พวกแกจะทำไงล่ะทีนี้ ‎ไม่มีคูซีย์คอยแบกทีมแล้ว"
‎ผมก็พูดแค่ว่า "เอ่อ…
‎ก็คงยากหน่อย เราต้องปรับตัว"
‎"แต่ช่วยสงเคราะห์ตัวเองหน่อยนะ
‎โทรไปที่บอสตันโกลบหรือดับเบิลยูบีซีก็ได้
‎ลองถามพวกเขาดูว่าสามปีที่ผ่านมา ‎ใครเป็นเอ็มวีพีของลีกกันแน่"
‎คำบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม