Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Να ανοίξω τα μάτια μου;
Όχι ακόμα. Φτάσαμε σχεδόν.
Πού είμαστε;
Μια στιγμή. Θα δεις.
Εντάξει. Άνοιξέ τα.
Ιδού!
Θα σου έχει λείψει πολύ.
Θα κάνουμε μαζί πατινάζ.
-Όχι. -Ναι.
-Άννα, μη. -Πρέπει. Έλα.
Άννα, περίμενε!
-Μη γελάς. -Έλα, μπαμπά. Χαλάρωσε.
Λύγισε λίγο τα γόνατα.
Εσύ είσαι η πατινέρ. Εγώ μόνο τα μαθήματα πλήρωνα.
Μην παίρνεις φόρα, θα ζαλιστείς.
Σακίδιο. Γυαλιά.
Πάμε.
Σου σπάω τα μούτρα και χωρίς να σε βλέπω.
Φέρ' το μου!
Δώσ' το μου!
Γρήγορα. Πάρ' τα όλα.
Να ένα εδώ.
Φέρε το σακίδιο.
Πάμε.
Έλα. Πάμε.
Ευχαριστώ.
-Για ποιο πράγμα; -Που δεν με άφησες να τους κάνω κακό.
Απλώς πεινούσαν.
Έτοιμη;
Έτοιμη.
...τρομακτική εξάπλωση περιστατικών σε Ευρώπη και Σιβηρία.
...άγνωστη η αιτία των μαζικών αυτοκτονιών...
Έκκληση για κατ' οίκον περιορισμό.
Το μόνο που ξέρουμε
είναι πως η οπτική επαφή με τα πλάσματα οδηγεί σε αυτοκτονία.
Έξω πρέπει να δένετε τα μάτια ή να φοράτε μαυρισμένα γυαλιά.
Οτιδήποτε για να καλύψετε τα μάτια και να αποφύγετε επαφή με τα πλάσματα.
Αν δεις τέτοιο πράγμα, τη γάμησες.
Θα τινάξεις τα μυαλά σου πριν το καταλάβεις.
Το μόνο που έχω να σας πω είναι να προσέχετε και καλή τύχη.
ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΚΛΕΙΣΤΑ
ΒΑΡΚΕΛΩΝΗ
Ξέρεις τι πρέπει να κάνεις.
-Να μη βγω μέχρι να μου πεις. -Μέχρι να βεβαιωθώ ότι είναι καλοί.
Με ακούει κανείς;
Είναι κανείς εδώ;
Με ακούει κανείς;
Ποιος είναι εκεί;
Με λένε Σεμπαστιάν.
Έχω τραυματιστεί.
Έχω μέρες να φάω.
Δεν μπορούμε να βοηθήσουμε.
Βγήκα να βρω φαγητό, αλλά έχασα τον δρόμο μου.
-Τι κάνουμε; -Προχώρα.
-Ας τον ακούσουμε. Περίμενε. -Προχώρα.
Λυπάμαι.
Ξέρω πού υπάρχει γεννήτρια.
-Γεννήτρια; -Δουλεύω στις κατασκευές.
Δηλαδή, δούλευα. Ως μηχανικός.
Η εταιρεία μου. Ξέρω πού είχαν τις γεννήτριες.
Δεν μπορώ να τις κουβαλήσω, μα αν βοηθήσετε...
Όλοι χρειαζόμαστε λίγο φως.
Θέρμανση.
-Μαρθιάλ, τη χρειαζόμαστε. -Δεν τον εμπιστεύομαι.
Δεν συμφωνείτε;
Σε παρακαλώ.
Είσαι μόνος;
Ναι.
Έρχονται. Πάμε!
Πάμε!
Σεμπαστιάν, πιάσε το σκοινί.
Έλα!
Άνοιξε! Ο Μαρθιάλ είμαι!
Κλείσε την πόρτα.
ΚΛΕΙΝΕΤΕ ΤΙΣ ΠΟΡΤΕΣ ΕΧΕΤΕ ΔΕΜΕΝΑ ΜΑΤΙΑ
Ποιος είναι αυτός;
Είχε χαθεί.
Ξέρει πού υπάρχει γεννήτρια.
Γαμώτο.
Το εννοούσες.
Τι έπαθες; Μοιάζεις με μποξέρ.
Πιο πολύ με σάκο του μποξ.
Από εδώ. Να σε δει η γιατρός.
-Υπάρχει γιατρός; -Ναι. Έχουμε γιατρό, ξυλουργό, μηχανικό.
Ξέρεις να μαγειρεύεις;
Γιατί αυτός που έχουμε τώρα μάλλον έμαθε να μαγειρεύει στη φυλακή.
Γιατρέ; Γιατρέ.
Μαρθιάλ. Λέγε με Λιλιάνα, σε παρακαλώ.
Σου φέρνω έναν ασθενή.
Δες τι μπορείς να κάνεις.
-Πονάει; -Μόνο όταν αναπνέω.
Η μύτη σου τουλάχιστον δεν έσπασε.
Στο φρύδι χρειάζεσαι ράμματα.
Λοιπόν, πες μου,
ποιος σου το έκανε;
Κάτι τυφλοί.
Μάλιστα. Εκεί έξω όλοι τυφλοί είμαστε.
Δεν ήμουν έξω.
-Μέσα; Χωρίς δεμένα μάτια; -Ναι.
-Κατάφεραν... -Τρεις εναντίον ενός.
Ήταν πολύ σκοτεινά.
Κάνε μου μια χάρη.
Μην το πεις στους άλλους.
Θα είναι το μυστικό μας.
Να πω το δικό μου;
Ήμουν οδοντίατρος πριν.
Πάμε.
Θα πεθαίνεις της πείνας.
Ορίστε. Σερβιρίσου.
-Ευχαριστώ. -Ορίστε.
Τι κοιτάς;
Ορίστε;
Τι κοιτάς;
Συγγνώμη.
Θα μπορούσα να τα δέσω ή να φορέσω γυαλιά.
Μα θέλω ο κόσμος να τα βλέπει και να συνειδητοποιεί.
Τι πράγμα;
Ότι υπάρχουν χειρότερα πράγματα από τα πλάσματα.
Χειρότερα;
Οι πολλοί αυτοκτονούν όταν τα δουν.
Αλλά όχι όλοι.
Αρχικά νομίζαμε ότι ήθελαν το φαγητό μας.
Δεν είχαν δεμένα μάτια.
Ήρθαν από έξω με τα μάτια ανοιχτά.
Είχαν δει τα πλάσματα.
Και ήταν σαν
κάτι να είχε σπάσει
εδώ μέσα.
Και ήθελαν να δούμε κι εμείς.
Να δει όλος ο κόσμος.
Πρώτη άρπαξαν τη Ρόζα.
Ένας από αυτούς, ο αρχηγός τους...
έβαψε τον αντίχειρα με κάρβουνο.
Με τη στάχτη έκανε ένα μάτι στο μέτωπό της.
Μετά την έσυραν έξω. Παρά τη θέλησή της.
Δεν την έβλεπα, αλλά την άκουγα.
Να ουρλιάζει.
Όχι!
Ακόμα την ακούω.
Τότε ήταν που είδα το μαχαίρι.
Ήταν εκεί. Στο τραπέζι.
Ήξερα ότι έπρεπε δράσω γρήγορα.
Αν δίσταζα, θα με εμπόδιζαν.
Έτσι, άρπαξα το μαχαίρι και έδρασα. Γρήγορα.
Μετά, έπαψα να τους ενδιαφέρω.
Δεν έβλεπα πια.
Όταν τον βρήκαμε τριγυρνούσε στους δρόμους, χαμένος.
Μην ανησυχείς.
Σεμπαστιάν;
Σεμπαστιάν, τι κάνεις;
Σεμπαστιάν;
Σεμπαστιάν!
Όχι.
Όχι, Σεμπαστιάν. Σταμάτα!
-Βοήθεια! -Τι γίνεται;
-Λιλιάνα! -Τι κάνεις;
-Τι στο καλό; -Μαρθιάλ, βοήθησέ με!
Λιλιάνα!
Άνοιξε!
Σταμάτα!
-Σταμάτα! -Άνοιξε!
Κάνε πέρα!
Γαμώτο! Άνοιξε!
Σταμάτα!
Όχι!
Κοίτα.
Έρχονται.
Όμορφα δεν είναι;
Ηρέμησε. Όλα θα πάνε καλά.
Μη φοβάσαι.
Είναι για το καλό σου.
Όταν τα δεις, θα καταλάβεις.
Όχι! Σε παρακαλώ.
Όχι, μη, σε παρακαλώ!
Βλέπεις;
Λιλιάνα!
Αγάπη μου;
Λιλιάνα!
Τι συμβαίνει;
Τι κάνεις;
Περίμενε.
Λιλιάνα.
Θεέ μου. Τι έκανες;
Τι έκανες;
Λυπάμαι, Λάθαρο.
Λυπάμαι που δεν θα δεις.
Λυπάμαι.
Γιατί;
Τους έσωσες, μπαμπά.
Θα είναι καλά;
Φυσικά. Οι ψυχές τους είναι ελεύθερες τώρα.
Είδες το φως τους, έτσι;
Είναι πολύ όμορφα εκεί.
Μακάρι να μπορούσες να το δεις.
Πότε;
Πότε θα έρθει η σειρά μου;
Σύντομα. Αλλά υπάρχουν πάρα πολλά απολωλότα πρόβατα.
Είσαι ο ποιμένας τους, μπαμπά.
Σώσε τους, και θα είμαστε ξανά μαζί.
Εσύ, εγώ και η μαμά.
9 ΜΗΝΕΣ ΝΩΡΙΤΕΡΑ
Δεν είναι κακό, έτσι, αφεντικό;
Ακόμα 10.000 τέτοιες και ίσως σώσουμε τον κόσμο.
Δώσε μου ένα λεπτό.
-Οι τουρμπίνες ένα και δύο; -Ναι.
Και οι δύο εκτός λειτουργίας;
Από τις δέκα η ώρα.
Μα πώς;
Αν έπεσε κάποιος εργάτης στην τουρμπίνα...
-Αρκετοί. -Αρκετοί;
Αρκετοί εργάτες.
Έπεσαν και στις δύο τουρμπίνες;
Ή πήδηξαν. Κάποιος είπε ότι τους είδε να πηδούν.
Όλα καλά;
Το εργοστάσιο στο Ντίσελντορφ δεν λειτουργεί.
Κλείνουμε με μια συνταρακτική είδηση από την Πολωνία,
όπου μια μετωπική σύγκρουση μεταξύ δύο τρένων
προκάλεσε δεκάδες θανάτους στα περίχωρα της Βαρσοβίας.
Τα αίτια παραμένουν άγνωστα,
μα σύμφωνα με πηγές ο μηχανοδηγός του ενός τρένου
αγνόησε τη σιδηροδρομική σηματοδότηση. Η κυβέρνηση...
-Λάουρα. -Αγάπη μου, πού είσαι;
Μόλις ήρθα στο γραφείο. Όλα καλά;
Είδες τις ειδήσεις;
Στην Πολωνία;
Δεν είναι μόνο η Πολωνία. Βάλε ειδήσεις.
-Βάλε ειδήσεις. -Ένα λεπτό.
Συμβαίνει παντού. Κι εδώ.
...φαίνεται πως έχει εξαπλωθεί στην υπόλοιπη Ευρώπη.
Ο ΠΟΥ το ονόμασε κύμα ψυχωτικής συμπεριφοράς
που οδηγεί σε αυτοτραυματισμό και ενίοτε σε αυτοκτονία.
Αυτό που βλέπουμε δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά.
Έχουν αναφερθεί...
-Θεέ μου. - ...εκατοντάδες θάνατοι στη Μαδρίτη.
Μπορείς να βρεις την Άννα;
-Ναι. Φυσικά. -Σεμπαστιάν.
Τώρα αμέσως.
Φεύγω τώρα.
Όχι.
Κάντε στην άκρη!
Έλα, γαμώτο!
ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ
Συγγνώμη. Με συγχωρείτε.
ΑΦΙΞΗ ΕΠΟΜΕΝΟΥ ΤΡΕΝΟΥ
Όχι!
Πού είναι η κόρη μου;
Άννα;
Γεια σας! Όχι.
Ηρεμήστε. Όλα καλά.
Άννα.
Γεια σου, γλυκιά μου. Κοίτα με.
Ο μπαμπάς είμαι. Ηρέμησε.
Έλα. Πρέπει να φύγουμε.
Είδες την Πάουλα;
Πάουλα!
Ήρθα!
Σεμπαστιάν;
Πάτερ.
-Πας την Άννα σπίτι; -Ναι.
Περιμένει η Λάουρα. Θα φύγουμε λίγες μέρες.
Δεν είσαι έτοιμος να δεις;
Τι να δω;
Δεν ξέρω, αλλά εγώ είμαι έτοιμος.
Περίμενα όλη μου τη ζωή.
Μπήκα στο ιεροδιδασκαλείο στα 18.
Έψαχνα ένα σημάδι.
-Δεν καταλαβαίνω. -Και, τόσο καιρό, τίποτα.
Φοβόμουν πως είχα γεννηθεί τη λάθος εποχή.
Ότι οι μέρες των θαυμάτων και των προφητών είχαν παρέλθει.
Άσε μας να περάσουμε.
Ο Κύριος διέταξε τον Μωυσή
μέσα από τις φλόγες της καιόμενης βάτου.
Δοκίμασε τον Ιώβ
σαν φοβερός ανεμοστρόβιλος.
Αλλά για μένα υπήρχε μόνο σιωπή.
Μέχρι τώρα.
Πεθαίνει κόσμος, πάτερ.
Σου μοιάζει με θαύμα αυτό;
Το να δούμε τον Κύριο κατάματα
είναι αβάσταχτο για το μυαλό μας.
Μα αν ο Θεός και οι αγγέλοι του κατέβηκαν τώρα στη Γη.
θέλω να τους υποδεχτώ.
Εσύ δεν θες;
Θέλω η κόρη μου να είναι ασφαλής.
Φυσικά.
Λένε πως πίστη είναι να πιστεύεις αυτό που δεν βλέπεις.
Αλλά εγώ πρέπει να δω.
Ό,τι κι αν γίνει, ό,τι κι αν ακούσεις,
μην πάψεις να το κοιτάς, εντάξει;
Όλες οι γραμμές είναι κατειλημμένες. Προσπαθήστε ξανά αργότερα.
Όλες οι γραμμές...
Εντάξει. Κοντεύουμε.
Λάουρα!
Αγάπη μου!
Επιτέλους. Αγάπη μου!
-Αγάπη μου, είσαι καλά; -Μαμά;
-Εγώ είμαι. Είσαι καλά; -Ναι.
- Eσύ, αγάπη μου; -Καλά είμαι.
-Το αμάξι; -Είναι έτοιμο. Πάμε.
Λάουρα! Πρόσεχε!
Είσαι...
Λάουρα!
Συγχώρα με, Πάτερ, γιατί αμάρτησα.
Έχω να εξομολογηθώ μία εβδομάδα.
Έλαβα το όνομα του Κυρίου επί ματαίω.
Πάνω από μία φορά.
Με έβαλαν σε πειρασμό όσοι ζουν λιγότερο μοναχικές ζωές.
Τους φθόνησα.
Και κάτι ακόμα.
Είπα ψέματα.
Δεν είχα επιλογή. Έπρεπε να τους σώσω.
Είπα όμως ψέματα.
Συγχωρεί ο Κύριος όποιον λέει ψέματα για να ξαναβρεί την οικογένειά του;
Αδερφέ...
Τα έχεις δει κι εσύ.
Τα διαστημόπλοιά τους ταξίδεψαν εκατομμύρια έτη φωτός.
Θα μας πάνε στα αστέρια.
Όχι, αδερφέ.
Είναι άγγελοι.
Λάμπουν.
ΦΑΡΜΑΚΕΙΟ
Με ακούει κανείς;
Είναι κανείς εδώ;
Ποιος είναι εκεί;
Μάλλον φοβάσαι.
Δεν πειράζει.
Όλοι φοβόμαστε.
Το μόνο πράγμα που είναι πιο τρομακτικό από αυτό το σκοτάδι, σωστά;
Να μην ξέρεις ποιον να εμπιστευτείς.
Είμαι η Κλερ.
Πώς σε λένε;
-Ποιος διάολο είσαι; -Εγώ...
Γιατί μας ακολουθείς κρυφά, γαμώτο; Ήρεμα, Χόνας.
Με λήστεψαν, εντάξει;
Με χτύπησαν.
Ποιον να εμπιστευτώ, μου λες;
Όχι εμάς, πάντως.
Πρέπει να το κρατάς πιο γερά. Κατάλαβες;
-Κλερ. -Ναι;
-Είσαι καλά; -Καλά είμαι.
Τι τρέχει, Ντίμας;
Τι πάθατε, αγόρια;
Γαμώτο.
Φύγαμε! Τώρα!
-Πάρτε με μαζί σας. -Για ΜΚΟ μας πέρασες;
-Ας μην είμαστε μαλάκες, Ράφα. -Αν θέλεις να πιάσεις φιλίες, μετά χαράς.
Εγώ φεύγω.
Ξέρω πού υπάρχουν γεννήτριες.
-Θα σας πάω. -Τι μας λες!
Είμαι μηχανικός. Η εταιρεία μου...
Ξέρω πού είχαν τις γεννήτριες.
-Πού; -Πρώτα, πάρτε με μαζί σας.
Έλα. Πάμε!
Έλα.
Κουνήσου. Δεν σε περιμένω.
Εντάξει. Πάρε αυτό.
Μην το αφήσεις.
Φέρατε κάποιον;
-Χρειαζόταν βοήθεια. -Έχει γεννήτρια.
Ισαμπέλ. Μην ανησυχείς. Άσ' τον πάνω μου.
Πού είμαστε;
Σε καταφύγιο των Δημοκρατικών από τον πόλεμο.
Αν οι τοίχοι άντεξαν τις βόμβες των φασιστών,
ούτε τα πλάσματα θα τους περάσουν.
Λέτε στη δασκάλα ιστορίας ποιος κέρδισε τον πόλεμο;
Αντιστεκόμαστε. Δεν είναι νίκη, αλλά κάτι είναι κι αυτό.
-Ποιος είναι αυτός; -Λέει ότι έχει γεννήτρια.
Άννα;
Σοφία.
Κλερ!
Τι κάνεις, μικρή; Κι εμένα μου έλειψες.
Βρήκα κάτι για σένα.
-Σοκολάτα! -Σοκολάτα.
Τι αστεία που είναι η προφορά σου!
Δεν έχω ιδέα τι λες.
Τίποτα κανονικό να φάνε οι μεγάλοι;
Τρως φασόλια;
Όχι.
Ωραία. Γιατί δεν βρήκαμε.
Εσύ.
Μαζί μου.
Ο Οκτάβιο. Εγώ είμαι ο Ράφα.
Εσύ;
Σεμπαστιάν.
Είσαι μόνος, Σεμπαστιάν;
Ναι.
Και αυτά τα ράμματα; Μόνος σου τα έκανες;
Ήμουν σε μια ομάδα.
Είχαμε γιατρό.
Πού είναι τώρα ο γιατρός;
Πέθανε.
Όλοι πέθαναν.
Εσύ τους σκότωσες, Σεμπαστιάν;
-Είδαν τα πλάσματα. -Μα εσύ δεν τα είδες.
Κρύφτηκα.
Όταν ήρθαν οι άντρες.
Ποιοι άντρες;
Περιφέρονται στην πόλη.
Χωρίς δεμένα μάτια.
Θέλουν να δει όλος ο κόσμος.
-Τι διάολο λες; -Αυτό που γίνεται εκεί έξω.
Πάνω απ' την τρύπα σας.
Δώσ' μου τον χάρτη.
Πού είναι;
-Πού είναι τι; -Η γεννήτρια. Πού είναι;
Θα έρθει ένας μαζί σου.
Το πολύ δύο. Μα όταν γυρίσεις μόνος, οι άλλοι θα υποπτευθούν.
Θα σε φοβούνται. Δεν θα καταλάβουν.
-Έλα! -Πρέπει να τους βγάλεις όλους.
Τι σκατά περιμένεις;
Το κορίτσι.
Χρησιμοποίησε το κορίτσι.
-Δεν υπάρχει. -Τι εννοείς;
Η γεννήτρια. Την έβγαλα από το μυαλό μου.
Ηρέμησε, μαλάκα Ράφα.
-Τι συμβαίνει εδώ; -Ήρεμα, Ράφα.
-Είπε ψέματα! -Τι εννοείς;
-Μην μπλέκεσαι. -Δεν υπάρχει γεννήτρια.
Λυπάμαι.
Λυπάσαι. Αν είναι να λυπάται...
Φοβόμουν. Έπρεπε να σκεφτώ γρήγορα.
-Μας κοροϊδεύεις στη μάπα μας; -Θα με αφήνατε εκεί.
Δεν έχει άδικο.
Πιάσαμε τον μαλάκα να σε ακολουθεί κρυφά,
τώρα μας λέει ψέματα, και θα πάρεις και το μέρος του;
Μη με κοιτάς. Δεν τον έφερα εγώ.
-Θα το λύσω αμέσως. -Όχι.
Κάτσε, Ράφα.
-Όχι, σε παρακαλώ. -Κάτσε.
-Δεν μπορούμε να τον σκοτώσουμε. -Μην ανησυχείς. Θα το κάνει μόνος.
Έλα, Ράφα. Σταμάτα.
Να ρίξουμε λίγο την τεστοστερόνη;
Δεν καταλαβαίνω τι λες.
Σου λέει να μη μου κάνεις κακό.
Γεια σου.
Μην ανησυχείς.
Δεν θα πάθω τίποτα.
Σου το υπόσχομαι.
Εντάξει;
Μιλάς Γερμανικά;
Έχω έντονη προφορά, αλλά τα καταφέρνω.
Ρώτα για την οικογένειά της.
Σοφία.
Πού είναι οι γονείς σου;
Ήμασταν διακοπές, η μαμά κι εγώ.
Θα μπαίναμε σε ένα καράβι.
Ένα κρουαζιερόπλοιο.
Ανυπομονούσα. Ήταν η πρώτη μου φορά.
Ανεβαίναμε τη ράμπα όταν κάποιος άρχισε να ουρλιάζει.
Ο ένας έσπρωχνε τον άλλον.
Με δύναμη. Κι εγώ φοβήθηκα.
Ξαφνικά, είδα κάποιον να πέφτει στο νερό.
Μετά είδα...
κι άλλον να πηδάει, κι άλλον, κι άλλον...
Σοφία.
Και μετά τι συνέβη;
Δεν ξέρω πώς καταφέραμε να φύγουμε.
Η μαμά με κουβάλησε αγκαλιά και μου έκλεισε τα μάτια.
Όταν τα άνοιξα, ήμασταν σε ένα βαν.
Και η μαμά μου είχε καλύψει τα παράθυρα με χαρτιά και χαρτόνια.
Άνοιξε το ραδιόφωνο.
Δεν ακούγαμε τίποτα στην αρχή,
αλλά μετά ακούσαμε μια φωνή.
Μια γυναίκα.
Πάμε σε έκτακτο δελτίο.
Είπε...
Είπε ότι υπάρχει ένα μέρος ασφαλές. Πάνω στο βουνό.
Στο βουνό;
Ποιο βουνό;
Κάστρο είναι;
Μάλλον λέει το Μοντζουίκ.
Γιατί;
Κάστρο, βουνό, Βαρκελώνη. Είναι το Μοντζουίκ.
Μην κολλάς. Μπορεί να είναι το Αλκάθαρ του Τολέδο.
Ποιος ξέρει τι σταθμό άκουγαν.
Πήγατε; Στο βουνό;
Έπρεπε να πάρεις αυτό.
Το τελεφερίκ.
Είναι το Μοντζουίκ.
Η μαμά μού έδεσε τα μάτια με ένα μαντίλι.
Έξω, ο κόσμος ούρλιαζε, έτρεχε, έκλαιγε.
Η μαμά μού κρατούσε το χέρι πολύ σφιχτά.
Ο κόσμος έπεφτε πάνω μας.
Μετά έπεσα.
Εγώ έφταιγα.
-Άφησα το χέρι της. -Ηρέμησε.
Μου είπε να το κρατήσω σφιχτά...
Δεν φταις εσύ. Με ακούς;
Δεν φταις εσύ.
Ηρέμησε.
Ήταν νύχτα όταν τη βρήκα.
Ήταν μόνη, κρύωνε, έτρεμε.
Μόνο να μαντέψω μπορούσα τι είχε περάσει.
Συγγνώμη. Δεν θέλω να φανώ αναίσθητη,
αλλά μόνο εγώ άκουσα για το "ασφαλές μέρος";
Ισαμπέλ, είμαστε σε καταφύγιο. Τα κάστρα ήταν καλά τον Μεσαίωνα.
Αν έστηνα κάπου στρατόπεδο προσφύγων, εκεί θα ήταν.
Ανυψωμένο. Με τείχη γύρω γύρω.
Θα το έκλεινα ερμητικά.
Είσοδος και έξοδος μόνο με το τελεφερίκ.
Μέσα επιζώντες, έξω πλάσματα.
Από εκπαιδευτής σκύλων έγινε ο Στρατηγός Πάτον.
Πρόσεχε τι λες, ήμουν έφεδρος.
-Δηλαδή, το σκεφτόμαστε σοβαρά; -Δεν ξέρουμε αν λειτουργεί.
Αν λειτουργεί το τελεφερίκ ή αν υπάρχουν πια τείχη.
Ευχαριστώ.
Ο πιτσαδόρος είναι ο μόνος που μιλάει λογικά.
Πρέπει να πάμε.
Δεν σε ρώτησε κανείς.
Άσ' τον να μιλήσει.
Μην τολμήσεις να μου πεις να σκάσω.
-Αν η μαμά της Σοφίας ζει... -Μεγάλο "αν".
...πιθανόν πήγε στο κάστρο.
Καμιά δεν ξέρει την πόλη, μα και οι δύο έμαθαν για το μέρος.
Το Μοντζουίκ είναι στην άλλη άκρη.
Και δεν ξέρεις πότε θα πέσεις πάνω σε τέτοιο πλάσμα.
Είναι αυτοκτονία. Το ξέρεις, έτσι;
Και γιατί; Για να μάθεις ότι η μαμά της πέθανε;
-Φτάνει! -Δεν καταλαβαίνει τι λέω.
Τι θα γίνει όταν τελειώσουν τα τρόφιμα; Θα τα καλλιεργήσετε στο τούνελ;
Η παραμονή εδώ είναι αυτοκτονία.
Αργή μεν, αυτοκτονία δε.
Έχει δίκιο.
Δεν γίνεται να μείνουμε εδώ για πάντα.
Οι μόνοι που μένουν τόσο καιρό κάτω από τη γη είναι ήδη νεκροί.
Ας ψηφίσουμε.
-Στη χώρα σου σ' αφήνουν να ψηφίζεις; -Άντε γαμήσου, μαρκήσιε.
Ποιος λέει να πάμε;
Δυστυχώς, έχει δίκιο.
-Μην τολμήσεις... -Λυπάμαι.
Είσαι μόνος σου, Ρομπέρτο.
Να σου πω κάτι;
Ζω 30 χρόνια εδώ και ποτέ δεν πήγα στο Μοντζουίκ.
Είναι από αυτά που πρέπει να κάνεις πριν πεθάνεις.
Καλημέρα, Κοιμωμένη.
Σήκω.
Ήρεμα, μεγάλε. Το ξέρω. Κι εγώ τους μισώ.
Ήρεμα. Τελειώνω. Έτσι μπράβο.
Έτσι, μεγάλε. Μπράβο.
Πάμε κι ό,τι γίνει.
Ήρεμα, αγόρι μου. Εντάξει. Με το μαλακό.
Οδός Ντιπουταθιό 257.
Στον επόμενο πάμε αριστερά.
Έτσι. Μπράβο.
8 ΜΗΝΕΣ ΝΩΡIΤΕΡΑ
Σε 15 μέτρα, στρίψτε αριστερά.
Στρίψε αριστερά.
Πάμε!
Σε δέκα μέτρα θα φτάσετε στον προορισμό σας.
Φτάσατε στον προορισμό σας.
Είναι κανείς εδώ;
Η κόρη μου έχει πυρετό. Χρειάζεται γιατρό.
Με ακούει κανείς;
Είναι κανείς εδώ;
Συγγνώμη, γλυκιά μου.
Αν ήταν εδώ η μαμά, θα ήξερε τι να κάνει.
Ήθελα να σε ρωτήσω
πώς βρέθηκες εδώ στη Βαρκελώνη;
-Μια παρουσίαση βιβλίου, περιέργως. -Αλήθεια;
Τι βιβλίο ήταν;
-Θα γελάσεις. -Δεν θα γελάσω.
Η Εποχή της Παραφροσύνης: Πώς να Επιβιώσετε στον Σύγχρονο Κόσμο
της δρα Κλερ Μπαρνς.
Συγγνώμη.
Δεν πειράζει.
Την έπιασα την ειρωνεία.
Σοφία, θες να πας για ύπνο;
Ναι;
Καληνύχτα.
Aκούς;
Τραγουδούν.
Μείνε κοντά μου.
Κλερ...
Πώς τολμάς; Θα με κοιτάς όταν σου μιλάω, πουτάνα!
Δεν θέλω να μας δει ο άντρας μου.
Οκτάβιο, πού είσαι; Δεν σε βλέπω.
Σε χρειάζομαι, Κλερ. Εδώ είμαι.
Κοίτα με. Γιατί δεν με κοιτάς;
Αγάπη μου, πού είσαι; Έλα. Δεν μπορώ να σε βρω.
Μαμά;
Χόνας!
Κοίταξέ με, Κλερ! Γιατί με εγκατέλειψες;
Γλυκιά μου, έλα στη μαμά.
Γιατί με εγκατέλειψες;
Ντίμας!
Έλα δω!
Έλα εδώ, Ντίμας!
Πού ήσουν, Κλερ; Πού πήγες;
Σοφία, εδώ είμαι.
Μαμά;
Σοφία;
Έλα εδώ, αγόρι μου!
Περίμενε...
Έλα εδώ, Σοφία!
Μαμά;
Σοφία, έλα εδώ.
Ντίμας;
Έλα, αγόρι μου.
Έλα εδώ.
Πού είστε, αγόρια;
Ελάτε εδώ.
Μαμά, πού είσαι;
Λύσε τα μάτια.
Άσε με να δω τα όμορφά σου μάτια. Άσε με να τα δω.
Είσαι σίγουρη;
Ναι, δεν πειράζει.
Δεν πειράζει, γιατί είναι εδώ η μαμά.
Σοφία.
Σοφία, δεν είναι αυτή. Εντάξει;
Δεν είναι αυτή.
Ράφα!
Πού είστε, αγόρια;
Τι τρέχει;
Είστε καλά, μεγάλοι;
Τι;
Ράφα!
Με εγκατέλειψες!
Με άφησες όταν σε χρειαζόμουν!
Κοίταξέ με, Κλερ!
Πάμε. Κλερ, πάμε.
Ράφα!
Πού είσαι;
Έλα. Ήρεμα.
-Γαμώτο! -Ρομπέρτο!
Μπείτε μέσα. Ελάτε.
Ισαμπέλ!
Ισαμπέλ! Ράφα!
Πρέπει να φύγουμε. Έλα.
Γρήγορα.
Εδώ!
-Ισαμπέλ; -Ναι.
Ράφα!
Πού είναι; Πού είναι ο Ράφα;
Κλείσε την πόρτα.
Πού είναι ο Ράφα;
Δεν νομίζω να τα κατάφερε.
Είναι νεκρός.
Κλείσε την πόρτα.
Δεν υπάρχουν παράθυρα. Λύστε τα μάτια σας.
Χάλια φαίνεται, μαρκήσιε.
Έχω γάζες.
Αν τις ζητήσεις ευγενικά.
Σε άκουσα.
Ρομπέρτο, μη.
Σε άκουσα. Μαζί του.
Δεν ήμουν εγώ.
Δεν ξέρω πως ακούγεσαι όταν γαμάς άλλον;
Δεν σου λέω πως...
Ξέρεις τι άκουσα εγώ;
-Όχι. -Αυτό που μου είπες.
Τη μέρα που το έμαθες. Θυμάσαι;
Θα το τελειώσω εγώ.
Είσαι καλά;
Άφησα το χέρι της.
Αυτό που της είπα πως δεν θα έκανα ποτέ.
Πώς το κάνουν αυτό;
Πώς ξέρουν γι' αυτόν; Πώς χρησιμοποιούν τη φωνή του;
-Δεν ξέρω. -Ίσως με επιρροή του παρατηρητή.
Τι;
Η επιρροή του παρατηρητή.
Στην κβαντομηχανική, τα σωματίδια είναι σε κατάσταση απροσδιοριστίας.
Όλες οι καταστάσεις είναι πιθανές έως να παρατηρηθούν.
Τότε, όλες οι πιθανότητες καταλήγουν σε μία.
Δηλαδή, λες ότι αυτά τα πλάσματα μπορούν...
Αν με κάποιον τρόπο τα πλάσματα
είναι κάποιου είδους κβαντικά όντα...
Ίσως δεν έχουν καν μόνιμη κατάσταση.
Ίσως αλλάζουν συνεχώς.
Μέχρι να τα ακούσουμε ή να τα δούμε.
Και μετά παίρνουν μορφή βασισμένη σε εμάς.
Στους φόβους, στη θλίψη, στον πόνο μας.
Κάποιοι βλέπουν εξωγήινους, άλλοι βλέπουν δαίμονες.
Ή τον βασανιστή ή τον Θεό τους.
Τι μαλακίες είναι αυτές!
Βούλωσ' το, μαλάκα.
Επειδή σου έφερνα φαγητό στο σπίτι;
Έχω πτυχίο Φυσικής από το Πανεπιστήμιο του Μεξικού.
Περιμένω να το αναγνωρίσει η χώρα σου.
Πόσο πήγε το λάδωμα; Πόσο το πλήρωσες;
Είναι βαρύ το στέμμα σου, βασιλιά;
Τι ήταν;
Τι άκουσες;
Τον Τζακ.
Οι γονείς μου τον έλεγαν Τζότζο.
Ήταν ιδιοφυΐα, ο αδερφός μου.
Ήταν επίσης κλινικά καταθλιπτικός.
Δεν ήμουν καν στην πόλη όταν τον βρήκαν.
Ακόμα όμως ακούω τη φωνή του.
Αλλά
όχι έτσι.
Όχι σαν να είναι δίπλα μου.
Σαν να τον αγγίζω.
Λυπάμαι.
Ήμουν σε άρνηση.
Δεν μπορούσα καν να παραδεχτώ ότι ήταν νεκρός.
Έτσι σε διαλύει η θλίψη, ξέρεις.
Κι εσύ; Τι άκουσες;
Τίποτα.
Δεν άκουσα τίποτα.
-Μίλα μου. -Πού είναι η Σοφία;
-Πού είναι; -Γαμώτο.
Σοφία;
Ηρέμησε.
Ξεκουράσου. Θα τη βρω. Θα τη φροντίσω.
Όσο τσακωνόσασταν σαν παιδιά, χάσαμε το πραγματικό παιδί.
Έλα.
Μην κλαις.
Είναι νεκρή;
Όχι.
Πού το ξέρεις;
Ξέρεις τι είναι αυτό;
Ένα Σεραφείμ.
Ο πιο όμορφος των αγγέλων.
Λάμπει τόσο φωτεινά που μόνο ο Θεός μπορεί να τον δει.
Είναι πανέμορφος.
Είναι δικός σου.
Χαίρε Μαρία, κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά σου.
Ευλογημένη συ εν γυναιξί, κι ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου.
Θεοτόκε, Μήτηρ του Ιησού, πρέσβευε υπέρ ημών των αμαρτωλών
νυν και κατά την ώραν του θανάτου ημών.
Χαίρε, Μαρία
-Κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά... -Σε παρακαλώ, μη!
Άφησέ με, σε παρακαλώ. Σε παρακαλώ, μη!
Σε παρακαλώ, μη!
Είσαι αγχωμένος, το ξέρω.
Έτσι ήμουν κι εγώ.
Αυτό που θα δεις δεν περιγράφεται με λόγια.
Όχι, μη!
Είναι το άλφα και το ωμέγα.
Είναι η αιωνιότητα.
Όχι!
Ηρέμησε.
ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ ΓΚΛΟΡΙΑ ΛΑΣΟ
Ηρέμησε.
Σε τρεις μέρες...
-Μπαμπά. -Μπαμπά, τι;
Είναι τα γενέθλιά σου.
Πόσες φορές θα γίνεις 11;
-Μία. -Αυτή τη μία.
Θα γίνει χαμός.
Τούρτα, πάρτι.
Θα έχει και κλόουν, ακόμα κι αν πρέπει να χώσω τη μούρη μου σε αλεύρι.
Έντεκα γίνομαι, μπαμπά, όχι πέντε.
Έχεις δίκιο.
Καληνύχτα, αγάπη μου.
Ήταν δικός μου.
Ποιος;
Ο άγγελος.
Ήταν δικός μου.
Εσύ και η μαμά μού τον δώσατε στην Πρώτη Κοινωνία.
Ήταν ο αγαπημένος μου.
Φοβόταν.
-Χρειαζόταν... -Δεν είναι κόρη σου.
Το ξέρω.
Είναι ένα ακόμα πρόβατο.
Το ξέρω.
Βοήθησέ τη να βρει τον δρόμο και θα είμαστε πάλι μαζί.
-Γεια. -Γεια.
Να σε ρωτήσω...
Ποια είναι η Άννα;
Τι;
Η Σοφία μού έδειξε το μενταγιόν που της έδωσες.
Ήταν η γυναίκα σου;
Η κόρη σου;
Αυτήν άκουσες χθες, όταν μας μίλησαν;
Αν δεν θες να μιλήσεις, το καταλαβαίνω.
Αλλά ίσως σε βοηθήσει να ανοιχτείς.
Και δεν θα σε χρεώσω.
Είναι εύκολο να ξεφύγω και να πιστέψω ότι ο Τζότζο είναι εκεί.
Έως και δελεαστικό.
Και τι δεν θα έκανα για να ακούσω τη φωνή του.
Εννοώ... να την ακούσω πραγματικά.
Μην την ακούς.
Αλλά δεν είναι αυτός.
Αυτά τα πλάσματα τρυπώνουν στο μυαλό μας.
Λέει ψέματα.
Παίρνουν αυτά που πιστεύουμε, που φοβόμαστε και τα διαστρεβλώνουν.
Θέλει να χάσεις την πίστη.
Τα μετατρέπουν σε κάτι με το οποίο μπορούν να σε χειραγωγήσουν.
Ρομπέρτο;
Ρομπέρτο!
Εντάξει...
Τι συμβαίνει;
Εντάξει.
Για να ρίξω μια ματιά.
Τι έπαθε;
-Λες να είναι σήψη; -Δεν μπορώ να καταλάβω.
Αλλά έτσι δεν θα τα καταφέρει μέχρι το κάστρο.
Πρέπει να βρούμε αντιβιοτικά για του ρίξουν τον πυρετό.
Γαμώτο, μαρκήσιε.
Γεια σας.
Σας παρακαλούμε, βοήθεια. Έχουμε έναν τραυματισμένο.
Με ακούει κανείς;
Είναι κανείς εδώ;
Γαμώτο!
Συγγνώμη. Εγώ φταίω.
Εντάξει.
Ας συνεχίσουμε.
Νομίζω ότι εδώ είναι τουαλέτα.
Συνεχίστε εσείς. Θα κοιτάξω εγώ.
Κλείστε τα παράθυρα.
Η κουζίνα είναι ασφαλισμένη!
ΠΟΝΤΙΚΟΦΑΡΜΑΚΟ
Σεμπαστιάν, βρήκα κονσέρβες με σαρδέλες.
Όλα κλειστά στο δωμάτιό σου;
Ναι. Όλα είναι κλειστά.
Όχι.
Σεμπαστιάν;
Δεν καταλαβαίνω.
Σεμπαστιάν; Οκτάβιο;
Είστε καλά; Τι έγινε;
Δεν ξέρω. Τον άκουσα να ουρλιάζει και...
Θα ξέχασε κάποιο παράθυρο.
Τι εννοείς, ξέχασε κάποιο παράθυρο;
Οκτάβιο;
Μίλα μου!
Κλερ...
Γαμώτο. Πρέπει να φύγουμε από εδώ.
Τα μάτια της.
Λύσ' τα!
Σεμπαστιάν, με ακούς;
Πάμε. Τώρα.
Κάν' το, μπαμπά. Σώσε την.
Πρέπει να φύγουμε!
Μπαμπά!
Πάμε!
Μπαμπά!
-Ναι. -Πάμε!
Μπαμπά!
Σιγά σιγά, εντάξει;
-Έτσι. -Ευχαριστώ.
Τι θα έκανες χωρίς εμένα;
Δεν θα το έκανα.
Το διαζύγιο, εννοώ.
Δεν θα το έκανα.
Αλήθεια;
Ήμουν θυμωμένος.
Πληγωμένος.
Κυρίως η περηφάνια μου.
-Με είχες αφήσει πολύ μόνη, Ρομπέρτο. -Το ξέρω.
Οι δικηγόροι μου ήθελαν πόλεμο.
Αλλά δεν θα το έκανα.
Καλά έκανες, γιατί οι δικοί μου θα σου έπαιρναν τα σώβρακα.
Ισαμπέλ.
Βρήκατε τίποτα;
Πού είναι ο Οκτάβιο;
Βρήκα όμως αυτό.
Δεν είναι πολύ, αλλά είναι αντιβιοτικό.
Ευχαριστώ.
Θα βοηθήσει.
Τι έγινε;
Είπε ότι ο Οκτάβιο πρέπει να άφησε το παράθυρο ανοιχτό.
Αλλά;
Δεν ξέρω.
Γιατί δεν το έκανες;
Γιατί δεν της έλυσες τα μάτια;
-Δεν το είδα. -Τι να δεις;
Το φως του.
Όταν ο Οκτάβιο ήταν...
Δεν το είδα.
Επειδή χάνεις την πίστη σου, μπαμπά.
Κι αν δεν είμαι ο ποιμένας;
Κι αν είμαι ο λύκος;
Γαμώτο. Πρέπει να φύγουμε από εδώ.
Τρέξτε. Φτιάξτε αλυσίδα.
Αλυσίδα. Ελάτε.
Πάμε! Τρέξτε!
Πιαστείτε από εμένα.
Πάμε!
Ελάτε!
Συνεχίστε!
-Ρομπέρτο! -Ισαμπέλ!
Το πόδι μου.
Όχι! Σταμάτα! Πρέπει να γυρίσουμε πίσω!
Έλα.
Σταμάτα! Δεν μπορούμε να τους αφήσουμε!
Τι θα έκανα χωρίς εσένα;
Άκουσέ με!
Πρέπει να γυρίσουμε! Όχι!
Είναι πολύ αργά. Είναι ήδη εδώ.
Μέχρι εδώ ήταν.
Θέλω να σε δω μία τελευταία φορά.
Πάμε!
-Μαλάκα! -Όχι! Κλερ.
Βλέπεις.
Μας είπες ψέματα!
Τα έχεις δει αυτά τα πλάσματα, έτσι;
Άνοιξε την πόρτα.
-Είσαι δικός τους. -Σας έσωσα από αυτούς!
Άνοιξε την πόρτα για να δουν.
Σκότωσες τον Οκτάβιο.
Δύο ακόμα...
Θεέ μου! Μάλλον σκότωσες και τον Ράφα!
Δύο ακόμα, και είμαστε μαζί.
-Μπορώ να σας βοηθήσω. -Μην πλησιάζεις.
-Εσύ, εγώ, η μαμά, όλοι μαζί. -Σταμάτα.
Με ποιον μιλάς;
-Μας λείπεις, μπαμπά. -Σταμάτα.
Με ποιον μιλάς;
-Εμείς δεν σου λείπουμε; -Σταμάτα.
-Πρέπει να σκεφτώ! -Σε παρακαλώ!
Βρες τις, μπαμπά. Σώσε τις.
Σοφία! Κλερ!
Κλερ!
Σε παρακαλώ! Κλερ!
Σοφία!
Περίμενε.
Κλερ!
Εντάξει.
Άκουσέ με.
Πρέπει να βγούμε έξω. Έξω, κατάλαβες;
Ναι; Εντάξει.
Θα είμαι συνεχώς δίπλα σου.
Όχι! Κλερ!
Κλερ.
Περίμενε!
Εντάξει. Πάμε.
Κλερ!
Κάνε πίσω!
Κλερ, σε παρακαλώ.
Πίσω!
Θέλω μόνο να βοηθήσω.
Όπως βοήθησες και τον Ράφα;
Ή τον Οκτάβιο;
Καλύτερα έτσι. Πίστεψέ με.
Όλα καλά.
Δεν χρειάζεται να φοβάσαι. Με ακούς;
Όλα θα πάνε καλά.
Είναι ο πιο όμορφος των αγγέλων, το θυμάσαι;
Σώσε την, μπαμπά.
Κάν' το για μένα.
Για μένα.
Κάν 'το, μπαμπά. Είναι ο μόνος τρόπος.
Άννα.
Σε παρακαλώ, όχι.
Δεν σου λείπω;
Φυσικά. Φυσικά και μου λείπεις.
Δεν θέλεις να είμαστε πάλι μαζί;
Μου λείπεις πάρα πολύ.
Τότε, κάν' το. Είναι ο μόνος τρόπος.
Με ποιον μιλάς;
Είναι...
Η Άννα είναι;
Δεν είναι κόρη σου, μπαμπά!
Συγγνώμη.
Να ζήσεις, Άννα
Και χρόνια πολλά
Μπαμπά!
Δεν σε ακούω, αλλά μεγάλη να γίνεις
Με άσπρα μαλλιά!
Τι;
Τίποτα.
Χαίρομαι που σ' αρέσει.
Όχι. Ευχαριστώ.
Προσέχω τη σιλουέτα μου. Έρχεται καλοκαίρι.
Στο δωμάτιό σου.
Τώρα!
Όχι!
Όχι! Άννα!
Άννα;
-Μπαμπά; -Γλυκιά μου.
Είστε ξύπνιοι, αλλά κοιμόσαστε.
Ζούμε σε εποχή θαυμάτων.
Ανοίξτε τα μάτια και δείτε.
Άννα, άκου.
Μην ανοίξεις τα μάτια. Κράτα τα πάση θυσία κλειστά.
Με ακούς;
Μην ανησυχείς.
Μην τον ακούς.
Μη φοβάσαι.
Μην τον ακούς!
Μην την αγγίζεις!
-Άννα! -Όχι, σε παρακαλώ!
Οι μέρες των προφητών και των θαυμάτων επέστρεψαν.
Πάτερ;
Έλα να δεις.
Όχι!
Κλείσε τα μάτια σου. Μην κοιτάς.
Κλείσε τα μάτια σου! Μην κοιτάς!
Είναι πανέμορφο.
Όχι! Κλείσε τα μάτια σου. Μην κοιτάς!
Κράτα τα μάτια σου κλειστά! Αγάπη μου...
Αγάπη μου, μην κοιτάς.
Μην κοιτάς!
Όχι!
Έλα να δεις, μπαμπά.
Μην ανησυχείς, μπαμπά.
Θα ξαναβρεθούμε σύντομα.
Γεια.
-Όχι! Όλα καλά! -Σοφία!
Μην ανησυχείς. Είναι καλά.
Κλερ!
Κλερ, είμαι εδώ!
-Με τίποτα. -Κοίτα, καταλαβαίνω. Πραγματικά.
Κατάλαβε όμως ότι μπορώ να σας καθοδηγήσω.
-Εγώ βλέπω. -Γι' αυτό δεν σε εμπιστεύομαι!
Ούτε εγώ θα με εμπιστευόμουν.
Μα είμαι η μοναδική σας ευκαιρία να πάτε στο τελεφερίκ.
Θα το ρισκάρω. Έλα, Σοφία. Πάμε.
-Ρισκάρεις και γι' αυτήν; -Άντε γαμήσου.
Θα την προστατέψω με τη ζωή μου.
Κλερ, άκουσέ με. Σε παρακαλώ.
Κάποτε με ρώτησες ποια είναι η Άννα.
Ήταν κόρη μου.
Είχες δίκιο.
Η θλίψη σε διαλύει.
Νόμιζα ότι ήμουν εκλεκτός.
Αλλά ήμουν διαλυμένος.
Σε παρακαλώ.
Άσε με να τη βοηθήσω.
Ψάξτε τα διαμερίσματα.
Εδώ είναι.
Εντάξει.
Πού πάτε;
Μπορεί να χτυπήσετε εκεί πάνω.
Αυτό το πράγμα δεν μοιάζει ασφαλές.
Θέλουμε να φύγουμε από εδώ.
Γεια σου, όμορφη.
Έλα εδώ. Θέλω να σου δείξω κάτι.
Σε παρακαλώ, άφησέ την.
Γιατί; Τι θα γίνει;
Νομίζεις ότι τη βοηθάς.
Τα έχεις δει.
Αλλά απορρίπτεις το δώρο τους.
Δεν είσαι άξιος!
Τι έγινε;
Περιμένετε εδώ.
Μέσα.
Μπαμπά.
Εντάξει.
Πάμε.
Περίμενετε εδώ.
-Σε είδαν. -Όχι.
Είδαν το κερί. Σε άκουσαν να τραγουδάς.
Πάμε!
Τι γίνεται;
ΤΟΡΕ ΝΤΕ ΖΑΟΥΜΕ Ι
Για όνομα του Θεού, τι...
Φύγετε εσείς. Ανεβείτε.
Βρες τις γόνδολες.
-Μα... -Να την πας στο κάστρο.
Δεν θα έρθεις;
Πρέπει να τους σταματήσω. Δεν πρέπει να περάσουν.
Άκου.
Είσαι πολύ γενναίο κορίτσι, Σοφία.
Θέλω να προσέχεις την Κλερ.
Εντάξει;
Φύγετε.
-Φύγετε. -Εντάξει.
Εντάξει.
Σεμπαστιάν.
Φίλε μου.
Γιατί μας εγκατέλειψες;
Γιατί κατά βάθος ήξερα ότι εσύ τη σκότωσες.
Μην ανησυχείς. Σε κρατάω.
Σε κρατάω.
Θεέ μου. Παραλίγο.
Δεν θα τα καταφέρουμε έτσι.
Προσέχετε από των ψευδοπροφητών, οίτινες έρχονται εν ενδύμασι προβάτων.
Πάμε.
Έσωθεν είσιν λύκοι άρπαγες.
-Προσέχετε από των... -Αδερφέ.
...έρχονται εν ενδύμασι προβάτων.
Άσε μας να περάσουμε.
Έσωθεν δε είσιν λύκοι άρπαγες.
Προσέχετε από των...
Ιδού. Είμαι το δεξί χέρι του Κυρίου.
Είμαι ένα ταπεινό όργανο του θελήματός του.
Του θελήματός του; Εσύ ακολουθείς το θέλημα των πλασμάτων.
Σεμπαστιάν!
Μην παρακωλύεις το θέλημά του.
Μη γυρνάς την πλάτη στον Θεό.
Δεν είναι αυτός ο Θεός μου!
Εντάξει. Έλα μαζί μου.
Βλέπεις αυτό; Κρατήσου εδώ. Μην κουνιέσαι.
Όχι!
-Όχι! -Κλερ;
Εντάξει. Έλα εδώ.
Κλερ...
Μην ανοίξεις τα μάτια σου.
Άσε τους να περάσουν.
-Όχι. -Με έσωσε, μπαμπά.
Δεν θες να τις σώσεις;
Δεν θες να είναι ελεύθερες;
Όχι.
Πού πας, Κλερ;
Σοφία.
Δεν θα τη βοηθήσεις.
-Θα την απογοητεύσεις. -Σοφία.
-Έλα. -Όπως απογοήτευσες εμένα.
-Αυτή είσαι. -Όχι.
-Έτσι ήσουν πάντα. -Όχι. Σκάσε.
-Θέλω να δεις. -Σκάσε!
Δεν είσαι αληθινή.
Είσαι νεκρή.
-Πού πας; -Σοφία!
Νομίζεις πως θα τη βοηθήσεις;
Νομίζεις ότι μπορείς, αλλά θα την απογοητεύσεις.
Όπως εμένα.
Θα την απογοητεύσεις , όπως εμένα.
-Σοφία! -Έτσι είσαι.
-Νομίζεις ότι μπορείς. -Σοφία!
Σοφία, έλα. Είμαι εδώ.
Η μαμά είμαι.
Σοφία.
Σοφία, έλα!
Συγγνώμη.
Κοίτα με, Κλερ! Γιατί;
Με εγκατέλειψες.
Βοήθεια! Βοήθα με!
Με εγκατέλειψες! Βοήθα με!
Με εγκατέλειψες! Δεν αντέχω άλλο!
Βοήθησέ με!
Με εγκατέλειψες!
Σοφία, λύσε τα μάτια! Κοίταξέ με!
Νομίζεις πως θα βοηθήσεις;
-Θα την απογοητεύσεις. -Ένα, δύο, τρία, τέσσερα.
-Δεν θα τη βοηθήσεις. -Τέσσερα.
-Είναι τέσσερα. Άρα, πηδάμε στο τρία. -Θα την απογοητεύσεις.
Δεν θα επιβιώσεις.
Όπως με απογοήτευσες. Με εγκατέλειψες!
-Ένα... -Κλερ! Με εγκατέλειψες!
Θα επιβιώσουν αυτές.
-Δεν θα τη βοηθήσεις... -Δύο...
Βοήθησέ με!
-Τρία! -Σε χρειάζομαι!
Ησύχασε.
Τα καταφέραμε.
Αντίο, Τζότζο.
Τα χέρια σου.
Δείξε μου τα χέρια.
Έρχεται κι άλλος;
-Όχι. -Τι;
-Όχι. -Βοηθήστε τις.
Δύο επιζώσες. Μια γυναίκα κι ένα παιδί. Άοπλες.
Τις φέρνουμε για ανάκριση.
-Πού το αφήνουμε αυτό; -Εκεί.
Σοφία;
-Σοφία! -Μαμά!
Σε παρακαλώ! Είναι η κόρη μου.
Είναι άκακη.
Αγάπη μου.
Αγάπη μου! Μου έλειψες τόσο πολύ!
Πόσο μεγάλωσες!
Ακολούθησέ με.
-Τι είναι όλο αυτό; -Μείνει ακίνητη, παρακαλώ.
Προσπαθείς να καταλάβεις αν είμαι δική τους;
Οπότε, τους συνάντησες.
Πες το κι έτσι. Ναι.
Τους λέμε "μάντες".
Και εκπλήσσομαι που τους συνάντησες και επέζησες.
Έφτασα εδώ χάρη σε έναν από αυτούς.
Μπορείς να τους προσεγγίσεις. Επικοινωνούν ακόμα κάπως.
Τι το θες το αίμα;
Τι ακριβώς ψάχνεις;
Ίσως μπορώ να βοηθήσω. Είμαι ψυχίατρος.
Έναν χημικό δείκτη.
Μια επιγενετική αλλοίωση του DNA.
Οπότε, ψάχνεις σημάδια τραύματος.
Σπανίως, το ακραίο στρες μπορεί να επηρεάσει το ανθρώπινο DNA.
Ακόμα και να το μεταβάλει.
Η κακοποίηση, η βία.
Η θλίψη.
Ναι. Και η θλίψη.
Και αυτοί οι μάντες
έχουν όλοι την ίδια επιγενετική αλλοίωση;
Αυτό προσπαθούμε να μάθουμε.
Το DΝΑ τους ίσως είναι το κλειδί για την ανοσία.
Σωστά.
Αλλά πώς θα το δοκιμάσετε αυτό;
16 Νοεμβρίου, 6:00 μ.μ.
Ο δρ Πασκάλ κι εγώ θα ξεκινήσουμε
τη 12η δοκιμή με ζώα μετά τη σύλληψη του πλάσματος.
Τα υποκείμενά μας σήμερα είναι τρεις υγιείς ενήλικοι αρουραίοι.
Καταφέραμε να αυξήσουμε την έκθεση στο όν
στα 48 δευτερόλεπτα πριν από τον θάνατο.
Αυτό είναι.
Ευελπιστούμε ότι με τη νέα ένωση μάντη θα υπερβούμε το όριο του ενός λεπτού.
Η έκθεση στον χώρο περιορισμού ξεκινά τώρα.
Άσε με να το δω!
Θέλω να το δω!
Υποτιτλισμός: Σοφία Κωστούρου