Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Mogę już otworzyć oczy?
Jeszcze nie, ale już niedługo.
Gdzie jesteśmy?
Chwileczkę, zaraz zobaczysz.
Otwórz oczy.
Tadam!
Na pewno ci tego brakowało.
Będziesz jeździć ze mną.
- Nie. - Tak.
- Anno, nie. - No chodź, tato.
Anno, zaczekaj!
- Nie śmiej się. - Tato, wyluzuj.
Zegnij trochę kolana.
To ty trenowałaś. Ja tylko płaciłem za lekcje.
Zakręci ci się w głowie.
Plecak i gogle...
Chodźmy.
Nawet ślepa mogę skopać ci dupę.
Dawaj!
Daj mi to!
Szybko, pozbieraj je.
Tu jest puszka.
Podaj torbę.
Zwijamy się.
No już, idziemy.
Dzięki.
Za co?
Że mnie powstrzymałaś.
Po prostu byli głodni.
Gotowa?
Tak.
...rozprzestrzenia się w Europie i na Syberii.
...nie znamy przyczyny masowych samobójstw...
Zalecamy pozostanie w domach.
Kontakt wzrokowy z tymi istotami wywołuje skłonności samobójcze.
Rekomenduje się stosowanie opasek na oczy, zaciemnionych gogli
lub innych środków, by uniknąć kontaktu wzrokowego z tymi istotami...
Jak je zobaczysz, masz przesrane.
Od razu palniesz sobie w łeb.
Niewiele więcej mogę powiedzieć. Powodzenia.
NIE OTWIERAJ OCZU: BARCELONA
Wiesz, co robić.
Ukryć się i czekać, aż wrócisz.
Upewnię się, że to dobrzy ludzie.
Halo?
Jest tam ktoś?
Halo?
Kim jesteś?
Mam na imię Sebastián.
Jestem ranny.
Od dwóch dni nie jadłem.
Przykro mi. Nie możemy pomóc.
Zabłądziłem i nie mogę znaleźć drogi do domu.
- Co robimy? - Idziemy.
- Nie, czekaj. - Cholera.
Przykro mi.
Wiem, jak znaleźć agregat.
- Agregat? - Pracuję w firmie budowlanej.
To znaczy pracowałem. Jako inżynier.
Wiem, gdzie firma trzyma agregaty prądotwórcze.
Dla mnie są za ciężkie, ale jeśli pomożecie...
Przydałoby się mieć prąd, ogrzewanie...
- Marcial, on ma rację. - Nie ufam mu.
Mylę się?
Proszę.
Jesteś sam?
Tak.
Zbliżają się. Chodźmy.
Chodźmy stąd!
Sebastiánie, złap się liny.
Szybko!
Otwórz! Tu Marcial!
Zamknijcie drzwi.
ZAMYKAJ DRZWI PRZED OTWARCIEM KOLEJNYCH
Kto to jest?
Zgubił się.
Ponoć wie, gdzie znaleźć agregat.
Cholera!
Mówiłeś serio.
Co ci się stało? Wyglądasz jak bokser.
Raczej worek treningowy.
Chodź. Lekarka cię obejrzy.
- Macie lekarza? - Tak.
Mamy tu lekarza, stolarza, mechanika.
A ty umiesz gotować?
Obecny kucharz chyba uczył się fachu w więzieniu.
Pani doktor?
Mów mi Liliana.
Przyprowadziłem pacjenta.
Może coś pani zaradzi z tą twarzą.
- Boli? - Tylko, jak oddycham.
Na szczęście nos masz cały.
Łuk brwiowy trzeba zszyć.
Kto cię tak załatwił?
Paru ślepców.
Na ulicy wszyscy jesteśmy ślepi.
To nie było na ulicy.
- Byłeś bez opaski? - Tak.
- I mimo to...? - Troje na jednego.
Było bardzo ciemno.
Mam prośbę.
Nie mów reszcie.
To będzie nasz sekret.
Powiedzieć ci mój?
Dawniej byłam dentystką.
Zaczynam.
Pewnie padasz z głodu.
Nałóż sobie.
- Dzięki. - Proszę.
Co się gapisz?
Słucham?
Na co się gapisz?
Przepraszam.
Mógłbym nosić opaskę albo okulary.
Ale wolę, żeby ludzie to widzieli i byli świadomi.
Świadomi czego?
Że są gorsze rzeczy niż te istoty.
Gorsze?
Na ich widok większość ludzi się zabija.
Ale nie wszyscy.
Myśleliśmy, że przyszli po jedzenie.
Nie nosili opasek.
Przyszli z ulicy z otwartymi oczami.
Widzieli te istoty.
Przez to tak jakby coś w nich pękło...
tutaj.
Chcieli, żebyśmy też je zobaczyli.
By cały świat zobaczył.
Rosę złapali pierwszą.
Jeden z nich, ich herszt...
uczernił kciuk węgielkiem.
Narysował na jej czole oko.
Wyciągnęli ją siłą na zewnątrz.
Ja jej nie widziałem, ale słyszałem.
Krzyczała.
Nie!
Wciąż ją słyszę.
Wtedy zauważyłem nóż.
Leżał na stole.
Wiedziałem, że muszę działać szybko.
Inaczej by mnie powstrzymali.
Chwyciłem nóż i zrobiłem to błyskawicznie.
Nie byli już mną zainteresowani.
Nic już nie widziałem.
Gdy go znaleźliśmy, błąkał się po ulicach.
Nie martw się.
Sebastián?
Co ty robisz?
Sebastián, nie. Przestań!
- Pomocy! - Co się dzieje?
- Liliana! - Co ty robisz?
- Co do cholery? - Marcial, pomóż mi!
Zatrzymaj się!
- Zatrzymaj! - Otwórz!
Odsuń się!
Kurwa, otwieraj!
Hamuj!
Nie!
Patrz.
Idą.
Są piękne, prawda?
Spokojnie, już dobrze.
Nie bój się.
To dla twojego dobra.
Kiedy je zobaczysz, zrozumiesz.
Nie! Błagam!
Nie!
Widzisz?
Liliano!
Skarbie?
Liliano!
Co się stało?
Co robisz?
Zaczekaj.
Liliano.
Boże, co ty narobiłeś?
Przykro mi, Lázaro.
Przykro mi, że nie możesz zobaczyć.
Dlaczego?
Uratowałeś ich, tato.
Nic im nie będzie?
Oczywiście. Ich dusze są teraz wolne.
Widziałeś ich światło, nie?
Tam jest tak pięknie. Chciałabym, żebyś to zobaczył.
Kiedy?
Kiedy będzie moja kolej?
Wkrótce. Ale wciąż wiele jest zagubionych owieczek.
Jesteś ich pasterzem, tato.
Uratuj ich, a znów będziemy razem.
Ty, ja i mama.
DZIEWIĘĆ MIESIĘCY WCZEŚNIEJ
Nieźle, co, szefie?
Jeszcze dziesięć tysięcy takich, a ocalimy świat.
Dasz mi chwilę?
- Turbiny jeden i dwa? - Tak.
- Obie są nieczynne? - Od dziesiątej.
Jak to?
Rozumiem, że pracownik mógł wpaść do jednej turbiny...
- Kilku. - Kilku?
Kilku pracowników.
Wpadli do obu turbin?
Albo skoczyli. Ponoć ktoś widział, jak skakali.
Wszystko dobrze, szefie?
Stanęła hydroelektrownia w Düsseldorfie.
Kończymy tragiczną wiadomością z Polski.
W wyniku zderzenia dwóch pociągów podmiejskich
na przedmieściach Warszawy zginęło kilkadziesiąt osób.
Przyczyny wciąż są nieznane,
ale według doniesień jeden z maszynistów zignorował sygnalizację kolejową...
- Laura. - Kochanie, gdzie jesteś?
Wchodzę do biura. Wszystko dobrze?
Widziałeś wiadomości?
- Te pociągi w Polsce? - Nie tylko to. Włącz wiadomości.
- Chwileczkę. - U nas dzieje się to samo.
...rozprzestrzeniła się na całą Europę.
WHO mówi o fali zachowań psychotycznych,
które prowadzą do samookaleczenia, a czasem do samobójstwa.
Podkreślam, że nie są to odosobnione przypadki.
Według ostatnich danych...
- Boże. - ...tylko w Madrycie są setki ofiar.
Pojedziesz po Annę?
- Tak. - Sebastiánie.
Natychmiast.
Już jadę.
Odsuń się!
No już!
PRZYPADKI ZGŁASZANE W CAŁEJ EUROPIE
Przepraszam.
NASTĘPNY POCIĄG
Nie!
Gdzie jest moja córka?
Anna?
Spokojnie, nie bójcie się.
Anno.
Skarbie, spójrz na mnie.
To tata. Spokojnie.
Musimy stąd iść.
Widziałaś Paulę?
- Paula! - Tu jestem!
Sebastiánie.
Ojcze.
- Zabierasz Annę do domu? - Tak.
Laura czeka. Na kilka dni wyjedziemy z Barcelony.
Nie jesteś gotowy, żeby zobaczyć?
Co zobaczyć?
Nie wiem, ale ja jestem gotowy.
Całe życie na to czekałem.
Wstąpiłem do seminarium w wieku 18 lat.
Czekałem na znak.
- Nie rozumiem. - Tyle lat i nic.
Myślałem, że urodziłem się w niewłaściwych czasach.
Że epoka cudów i proroków dawno minęła.
Puść nas, proszę.
Pan przemówił do Mojżesza
z płomieni płonącego krzewu.
Do Hioba przemówił z grzmotów burzy.
Mnie przeznaczona była tylko cisza.
Aż do dziś.
Ludzie umierają, ojcze.
Czy to wygląda na cud?
Spojrzenie w oblicze Pana
to coś, co przerasta nasze umysły.
Ale jeśli Bóg i jego aniołowie zstąpili na Ziemię,
chcę ich przywitać.
A ty nie?
Ja chcę, żeby córka była bezpieczna.
Oczywiście.
Mówią, że wiara to ufność w istnienie niewidzialnego.
Ale ja muszę zobaczyć.
Cokolwiek się wydarzy, cokolwiek usłyszysz,
patrz tylko na aniołka.
Wszystkie linie są zajęte. Proszę spróbować później.
Wszystkie linie...
Już prawie jesteśmy.
Lauro!
Kochanie!
Nareszcie, kochanie!
- Skarbie, nic ci nie jest? - Mama?
- To ja. Jesteś cała? - Tak.
- A tobie, kochanie? - Nie.
- Samochód? - Gotowy. Jedźmy.
Uważaj!
Nic ci...?
Lauro!
Wybacz mi, ojcze, bo zgrzeszyłem.
Minął tydzień od mojej poprzedniej spowiedzi.
Wzywałem imienia Pana Boga na daremno. Wiele razy.
Dałem się wieść na pokuszenie tym, którzy żyją w grupie.
Zazdrościłem im.
Jeszcze jedno.
Kłamałem.
Nie miałem wyboru. Musiałem ich uratować.
Ale to i tak było kłamstwo.
Czy Bóg wybaczy komuś, kto kłamie, aby odzyskać rodzinę?
Bracie...
Ty też je widziałeś.
Ich statki przebyły miliony lat świetlnych.
Zabiorą nas do gwiazd.
Nie, bracie.
To anioły.
Jaśnieją blaskiem.
APTEKA
Halo?
Jest tam kto?
Kto tam jest?
Pewnie się boisz.
Nie szkodzi. Wszyscy się boimy.
To jeszcze bardziej przerażające niż ta ciemność, prawda?
To, że nie wiadomo, komu ufać.
Jestem Claire.
A ty?
- Coś za jeden? - Ja...
Co się tak, kurwa, skradasz? Spokojnie, Jonás.
Okradli mnie.
Pobili.
Skąd mam wiedzieć, komu ufać?
Nie nam.
Musisz trzymać mocniej. Rozumiesz?
- Claire. - Tak?
- Jesteś cała? - Tak.
O co chodzi, Dimas?
Co was tak wścieka?
Cholera.
Zwijamy się!
- Zabierzcie mnie. - A co my, organizacja charytatywna?
Nie bądźmy tacy.
Chcesz sobie z nim pogawędzić, proszę bardzo.
Ja stąd spadam.
Wiem, jak znaleźć agregat.
- Zaprowadzę was. - Bez jaj.
Jestem inżynierem. Moja firma...
Wiem, gdzie trzymali agregaty.
- Gdzie? - Zabierzcie mnie.
No już.
Ruchy, czekać nie będę.
Chwyć się.
Nie puszczaj.
- Kto to? - Potrzebował pomocy.
Ma agregat.
Isabel, nie martw się. Ja się nim zajmę.
Co to za miejsce?
Schron z czasów wojny domowej.
Skoro bomby faszystów nie dały rady tym murom,
te istoty też się nie wedrą.
Przypomnijcie pani nauczycielce, kto wygrał wojnę.
Stawiliśmy opór.
Nie wygraliśmy, ale jednak.
- Kto to? - Mówi, że ma agregat.
Anna?
Sofia.
Claire.
Jak się masz?
Ja też tęskniłam.
Mam coś dla ciebie.
- Czekolada! - Czekolada.
Masz śmieszny akcent.
Nie rozumiem, co mówisz.
A jakieś jedzenie dla dorosłych?
Lubisz fasolę?
Nie.
To dobrze, bo jej nie znaleźliśmy.
Ty.
Idziesz ze mną.
To Octavio, ja jestem Rafa.
A ty?
Sebastián.
Jesteś sam?
Tak.
A te szwy? Sam je sobie zrobiłeś?
Byłem z grupą.
Mieliśmy lekarkę.
Gdzie ona teraz jest?
Zginęła.
Wszyscy zginęli.
Zabiłeś ich, Sebastiánie?
- Zobaczyli te istoty. - Ale ty nie.
Ukryłem się.
- Gdy przyszli ci mężczyźni. - Jacy mężczyźni?
Krążą po mieście.
Nie noszą opasek.
Chcą, by świat zobaczył.
- Co ty pieprzysz? - Mówię, jak jest.
Tam na górze, poza tą waszą norą.
Daj mapę.
Pokaż gdzie.
- Gdzie co? - Agregator.
Pójdzie z tobą jeden.
Może dwóch.
Jak wrócisz sam, będą coś podejrzewać.
Będą się ciebie bali. Nie zrozumieją.
- Mów! - Musisz stąd wyciągnąć wszystkich.
Na co czekasz?
Dziewczynka.
Wykorzystaj ją.
- Nie ma. - Że co?
Nie ma agregatu. Zmyśliłem to.
Rafa, daj spokój.
- Co tu się wyprawia? - Spokojnie, Rafa.
- Kłamał. - O czym?
- Nie wtrącaj się. - Nie ma agregatu.
Przykro mi.
Przykro ci? No to po sprawie...
Bałem się. Musiałem coś wymyślić.
- Łżeć w żywe oczy? - Chcieliście mnie tam zostawić.
Ma rację, Rafa.
Przyłapaliśmy go, jak się do ciebie skradał.
Okłamał nas. A ty bierzesz jego stronę?
Nie ja go tu wpuściłem.
- Zaraz to naprawię. - Nie.
Proszę, nie.
- Nie możemy go zabić. - Nie martw się. Sam to zrobi.
Rafa, przestań.
Możecie przystopować z testosteronem?
Nie rozumiem, co gadasz.
Prosi, żebyś mnie nie krzywdził.
W porządku.
Nic mi nie będzie.
Obiecuję.
Mówisz po niemiecku?
Z kiepskim akcentem, ale daję radę.
- Zapytaj, gdzie jest jej rodzina. - Sofia.
Gdzie są twoi rodzice?
Byłyśmy z mamą na wakacjach.
Miałyśmy wsiąść na łódź.
Na statek wycieczkowy.
Cieszyłam się. To był mój pierwszy rejs.
Wchodziłyśmy po trapie, gdy ktoś krzyknął.
Ludzie zaczęli się przepychać. Przestraszyłam się.
Nagle ktoś wpadł do wody, a potem zobaczyłam...
jak skacze kolejna osoba i kolejna...
Co było potem?
Nie wiem, jak się stamtąd wydostałyśmy.
Mama wzięła mnie na ręce i zakryła mi oczy.
Gdy je otworzyłam, byłyśmy w furgonetce.
Mama zakryła okna papierami i tekturą.
Włączyła radio.
Na początku był tylko szum.
Nagle usłyszałyśmy głos.
Głos kobiety.
Nadajemy komunikat alarmowy.
Mówiła, że jest bezpieczne miejsce na górze.
Na górze?
Na jakiej górze?
To jakiś zamek?
To Montjuïc.
Skąd wiesz?
Zamek, góra, Barcelona. To Montjuïc.
To równie dobrze mógłby być Alkazar w Toledo.
Zależy, jakiej stacji słuchały.
I pojechałyście na tę górę?
Trzeba było w to wsiąść.
Kolejka linowa.
Widzisz, Montjuïc.
Mama zasłoniła mi oczy chustką.
Na ulicy ludzie krzyczeli, biegali i płakali.
Mama trzymała mnie tak mocno, że aż bolało.
Ludzie na nas wpadali.
Przewróciłam się.
To była moja wina.
Puściłam jej rękę.
Kazała mi się trzymać...
To nie twoja wina. Słyszysz mnie?
To nie twoja wina.
Już w porządku.
Znalazłam ją w nocy.
Była sama. Trzęsła się z zimna.
Mogłam tylko zgadywać, przez co przeszła.
Przepraszam. Nie chcę wyjść na bezduszną,
ale czy tylko ja usłyszałam o „bezpiecznym miejscu”?l
Isabel, jesteśmy w schronie. Zamek był dobry w średniowieczu.
Gdybym miał założyć obóz dla uchodźców, zrobiłbym to tam.
Na wzgórzu otoczonym murami.
Odizolowałbym to miejsce.
Kolejka pozwala kontrolować dostęp.
Ludzie wjeżdżają, te stwory nie.
Treser psów ma się za generała Pattona.
Byłem w rezerwie.
- Na serio to rozważamy? - Nie wiemy, czy nadal działa.
Czy kolejka jeździ, a murów nie zburzono.
Dziękuję. Przynajmniej dostawca pizzy zachował resztki rozsądku.
Powinniśmy iść.
Ciebie nikt nie pytał.
Niech mówi.
I nie waż się mnie uciszać.
- Jeśli matka Sofii żyje... - Co wątpliwe.
...pewnie poszła do zamku.
Obie nie znały miasta, ale o zamku słyszały.
Montjuïc jest po drugiej stronie miasta.
Na każdym kroku możemy natknąć się na te istoty.
Wiesz, że to samobójstwo. Dosłownie.
I po co? Żeby ustalić, że jej matka nie żyje?
- Dość. - Mała nie wie, co mówię.
Jak skończy się wam jedzenie, będziecie uprawiać jarzyny w tunelu?
Pobyt tutaj to samobójstwo.
Może i powolne, ale samobójstwo.
Ma rację.
Nie możemy tu zostać na zawsze.
Inni, którzy ukrywali się pod ziemią, pewnie już nie żyją.
Głosujmy.
- Znają to u was w kraju? - Znalazł się hrabia. Pierdol się.
Kto za tym, żeby iść?
Wkurwia mnie to, ale on ma rację.
- Nie waż się... - Przykro mi.
Zostałeś sam, Roberto.
Od 30 lat mieszkam w Barcelonie, a nie byłem na Montjuïc.
Trzeba to odhaczyć przed śmiercią.
Dzieńdoberek, Śpiąca Królewno. Wstawaj.
Spokojnie, grubasie. Ja też ich nie cierpię.
Spokojnie. Grzeczny pies.
Już dobrze.
Raz kozie śmierć.
Spokojnie...
Calle Diputació 257.
Na następnym skrzyżowaniu w lewo.
Dobrze, dobrze.
OSIEM MIESIĘCY WCZEŚNIEJ
Za 15 metrów skręć w lewo.
Skręć w lewo.
Uciekajmy!
Za dziesięć metrów dotrzesz do celu.
Dotarłeś do celu.
Halo?
Moja córka ma gorączkę. Potrzebuje lekarza.
Halo?
Jest tam kto?
Przykro mi, skarbie.
Gdyby mama tu była, wiedziałaby, co robić.
Chciałem cię zapytać...
Jak trafiłaś do Barcelony?
- Przyjechałam promować książkę. - Naprawdę?
Co to za książka?
- Będziesz się śmiał. - Nie.
Epoka szaleństwa: Jak przetrwać we współczesnym świecie?
Autorstwa doktor Claire Barnes.
Przepraszam.
Nie szkodzi.
Wiem, jak to brzmi.
Sofia, chcesz iść spać?
Tak?
Dobranoc.
Słyszysz to?
Śpiewają.
Trzymaj się mnie.
Claire...
Jak śmiesz? Patrz na mnie, gdy do ciebie mówię, suko!
Nie chcę, żeby mąż nas widział.
Octavio, gdzie jesteś? Nie widzę cię.
Potrzebuję cię, Claire. Jestem tu.
Spójrz na mnie. Czemu na mnie nie patrzysz?
Kochanie, gdzie jesteś? Nie mogę cię znaleźć.
Mamo?
Jonas!
Spójrz na mnie, Claire! Czemu mnie porzuciłaś?
Kochanie, chodź do mamusi.
Czemu mnie porzuciłaś?
Dimas!
Do nogi!
Do nogi, Dimas!
Gdzie byłaś, Claire?
Sofia, jestem tutaj.
Mamo?
Sofia?
Do mnie!
Czekaj...
Sofia, chodź do mnie!
Mamo?
Sofia, chodź tu.
Dimas?
Chodź tu.
Do mnie.
Gdzie jesteście?
Do mnie.
Mamo, gdzie jesteś?
Zdejmij opaskę.
Pokaż mi te piękne oczy.
Na pewno?
Tak, już dobrze.
Już w porządku, bo mama tu jest.
Sofia.
To nie ona.
Rafa!
Chłopaki, gdzie jesteście?
Co jest?
Nic wam nie jest?
Porzuciłaś mnie, gdy najbardziej cię potrzebowałem!
Spójrz na mnie!
Chodź, idziemy.
Gdzie jesteś?
Chodź, spokojnie.
Cholera! Szlag by to!
Do środka, szybko.
Isabel!
Isabel! Rafa!
Musimy iść.
Szybko.
Tutaj!
- Isabel? - Tak.
Rafa!
Gdzie Rafa?
Zamknij drzwi!
Gdzie Rafa?
Nie wiem, czy przeżył.
Rafa nie żyje.
Zamknij drzwi.
Nie ma okien. Możecie zdjąć opaski.
Kiepsko to wygląda, panie hrabio.
Mam bandaże.
Jeśli ładnie poprosisz.
Słyszałem cię.
Roberto, nie...
Słyszałem cię z nim.
To nie byłam ja.
Myślisz, że nie poznam, jak moja żona pieprzy innego?
Nie mówię, że nie...
A wiesz, co ja usłyszałam?
- Nie. - To, co mi powiedziałeś.
Gdy się dowiedziałeś. Pamiętasz?
Sam dokończę.
W porządku?
Puściłam jej rękę.
Obiecywałam, że nigdy jej nie puszczę.
Jak one to robią?
Skąd o nim wiedzą? Jak mogą używać jego głosu?
- Nie wiem. - Może to efekt obserwatora.
Że co?
Efekt obserwatora.
W mechanice kwantowej cząstki są w stanie nieoznaczonym.
Każdy stan jest możliwy aż do chwili obserwacji.
Wtedy wszystkie możliwości redukują się do jednego stanu.
Czyli sądzisz, że te istoty...
Jeśli w jakiś sposób...
są to byty kwantowe...
Może nie mają stałego stanu.
Może ciągle się zmieniają.
Dopóki ich nie usłyszymy albo nie zobaczymy.
Wtedy przybierają formę opartą na nas.
Na naszych lękach, rozpaczy, bólu...
Niektórzy widzą kosmitów, inni demony...
Swojego oprawcę albo Boga.
Skąd bierzesz te bzdury?
Przymknij się, chuju!
Hrabia ma mnie za nic, bo dowoziłem mu jedzenie?
Skończyłem fizykę na Uniwersytecie Meksykańskim.
Czekałem na nostryfikację dyplomu.
Ile dałeś w łapę za dyplom?
Uważaj, bo ci korona z głowy spadnie.
Co to było?
Co usłyszałaś?
Jacka.
Moi rodzice nazywali go Jojo.
Mój brat był geniuszem.
Zdiagnozowano u niego depresję.
Nie było mnie w mieście, gdy go znaleźli.
Ale wciąż słyszę jego głos.
Ale nie w taki sposób...
To było tak, jakby on był tuż obok mnie.
Na wyciągnięcie ręki.
Przykro mi.
Nie umiałam się z tym pogodzić.
Nie potrafiłam przyznać, że nie żyje.
Rozpacz potrafi złamać człowieka.
A ty? Co usłyszałeś?
Nic.
Nic nie słyszałem.
- Możesz mi powiedzieć. - Gdzie Sofia?
- Gdzie dziewczynka? - Cholera.
Spokojnie, odpocznij. Ja ją znajdę.
Sprzeczacie się jak dzieciaki, a prawdziwe dziecko zniknęło.
Nie płacz.
Nie żyje?
Nie.
Skąd wiesz?
Wiesz, co to jest?
Serafin.
Najpiękniejszy z aniołów.
Ich piękno jest tak wielkie, że tylko Bóg może na nie patrzeć.
Śliczny.
Jest twój.
Zdrowaś Maryjo, łaski pełna, Pan z Tobą,
błogosławionaś Ty między niewiastami i błogosławiony owoc żywota Twego, Jezus.
Święta Maryjo, Matko Boża, módl się za nami grzesznymi,
teraz i w godzinę śmierci naszej. Amen.
Zdrowaś Maryjo...
SIEDEM MIESIĘCY WCZEŚNIEJ
Puśćcie mnie. Błagam!
Proszę, nie!
Błagam, nie!
Wiem, że się denerwujesz.
Ja czułem to samo.
Tego, co zaraz zobaczysz, nie da się wyrazić słowami.
Nie!
To alfa i omega.
To sama wieczność.
Nie!
Już dobrze. Już po wszystkim.
Już dobrze.
Trzy dni...
- Tato. - Co?
Masz urodziny.
Jak często kończy się 11 lat?
- Raz. - Właśnie.
Zaszalejemy.
Będzie tort, impreza.
Będziesz mieć klauna, choćbym miał włożyć głowę do mąki.
Kończę jedenaście lat, nie pięć.
Masz rację.
Dobranoc, skarbie.
Był mój.
Co?
Anioł.
Był mój.
Z mamą daliście mi go na pierwszą komunię.
Mój ulubiony.
Była przerażona.
- Potrzebowała... - Ona nie jest twoją córką.
Wiem.
- To tylko kolejna owca. - Wiem.
Pomóż jej odnaleźć drogę, a znów będziemy razem.
- Hej. - Cześć.
Mogę cię zapytać...
Kim jest Anna?
Co?
Sofia pokazała mi wisiorek, który jej dałeś.
To była twoja żona?
Córka?
Słyszałeś jej głos, gdy istoty do nas mówiły?
Zrozumiem, jeśli nie chcesz rozmawiać.
Ale to może ci pomóc.
I nie musisz mi płacić.
Łatwo mi uwierzyć, że Jojo tam jest.
To nawet kuszące.
Wiele bym dała, by usłyszeć jego głos.
Naprawdę go usłyszeć.
Nie słuchaj jej.
Ale to nie jest on.
Te istoty zakradają się do naszych mózgów.
Ona kłamie.
Przeinaczają nasze przekonania i lęki.
Chce, żebyś stracił wiarę.
Wykorzystują je, by nami manipulować.
Roberto?
Co się dzieje?
No dobrze.
Obejrzę ranę.
Co mu jest?
- Myślisz, że to sepsa? - Trudno powiedzieć.
Ale w tym stanie nie dotrze do zamku.
Musimy znaleźć antybiotyk i zbić temperaturę.
Cholerny hrabia.
Halo?
Potrzebujemy pomocy. Mamy rannego.
Halo?
Jest tam kto?
Kurwa!
Przepraszam. Moja wina.
No dobrze.
Chodźmy dalej.
To chyba łazienka.
Idźcie dalej. Ja sprawdzę tutaj.
Zasłońcie okna.
Kuchnia zabezpieczona!
TRUTKA NA SZCZURY
Sebastiánie, znalazłem puszki sardynek.
Salon jest bezpieczny?
Tak, okna zasłonięte.
Nie...
Sebastián?
Nie rozumiem.
Sebastián? Octavio?
Co się stało?
Nie wiem. Usłyszałem jego krzyk i...
Musiał przegapić okno.
Jak to przegapić?
Octavio.
Odezwij się.
Claire...
Cholera. Musimy uciekać.
Zdejmij jej opaskę.
Zdejmij ją.
Sebastiánie, słyszysz mnie?
Chodźmy stąd.
Zrób to, tato. Uratuj ją.
Musimy stąd iść!
Tato!
- Idziemy! - Tato!
- Tak. - Chodźmy!
Tato!
Powolutku.
- O tak. - Dziękuję.
Co byś beze mnie zrobił?
Nie mówiłem poważnie.
Mam na myśli rozwód. Nie mówiłem poważnie.
Nie?
Byłem wściekły.
Zraniony. Głównie ucierpiała moja duma.
- Czułam się bardzo samotna. - Wiem.
Adwokaci byli żądni krwi, ale ja nie chciałem rozwodu.
Masz szczęście, bo moi adwokaci puściliby cię z torbami.
Isabel.
Macie coś?
Gdzie Octavio?
Ale znalazłam to.
To niewiele, ale to antybiotyk...
Dziękuję.
To powinno pomóc.
Co się stało?
Powiedział, że Octavio musiał przeoczyć otwarte okno.
Ale jak...?
Sama nie wiem.
Czemu tego nie zrobiłeś?
Czemu nie zdjąłeś jej opaski?
- Nie widziałem go. - Czego?
Jego światła.
Kiedy Octavio...
nie widziałem światła.
Bo tracisz wiarę, tato.
A jeśli nie jestem pasterzem?
A co jeśli jestem wilkiem?
Cholera. Musimy uciekać.
Biegiem. Trzymajcie się za ręce.
No już!
- Szybko! - Trzymajcie się.
Ruchy!
Szybko!
Dalej!
- Roberto! - Isabel!
Moja noga.
Stój! Musimy wrócić.
Chodź.
Stój! Nie możemy ich zostawić!
Co ja bym zrobił bez ciebie?
Posłuchaj mnie!
Musimy po nich wrócić!
Za późno. Już tu są.
To chyba koniec.
Chcę cię zobaczyć po raz ostatni.
Szybko!
- Ty skurwielu! - Nie! Claire.
Ty widzisz.
Okłamałeś nas!
Już je widziałeś, prawda?
Otwórz drzwi, tato.
- Jesteś jednym z nich. - Uratowałem was!
Otwórz drzwi, niech zobaczą.
Zabiłeś Octavia.
Jeszcze dwie...
Boże! Pewnie zabiłeś też Rafę!
Jeszcze te dwie i będziemy razem.
- Mogę pomóc. - Nie zbliżaj się.
- Ty, ja i mama razem. - Przestań.
Do kogo mówisz?
- Tęsknimy za tobą. - Przestań.
Do kogo mówisz?
- Nie tęsknisz? - Przestań. Nie mogę myśleć.
- Muszę pomyśleć! - Tato!
Znajdź je, tato. Uratuj je.
Sofia, Claire!
Proszę, Claire!
Sofia!
Czekajcie!
No dobrze.
Posłuchaj.
Musimy wyjść na zewnątrz. Rozumiesz?
Tak? Dobra.
Przez cały czas będę przy tobie.
Claire, nie!
Zaczekaj!
Dobra, chodźmy.
- Claire! - Nie zbliżaj się!
Claire, proszę.
Odsuń się!
Chcę tylko pomóc.
Tak jak pomogłeś Rafie?
Czy Octavio?
Tak będzie lepiej. Uwierz mi.
Już dobrze.
Nie musisz się bać. Słyszysz mnie?
Wszystko będzie dobrze.
To najpiękniejsze spośród aniołów, pamiętasz?
Uratuj ją, tato.
Zrób to dla niej.
Dla mnie.
Zrób to, tato. To jedyny sposób.
Anno...
Proszę, nie.
Nie tęsknisz za mną?
Oczywiście, że tęsknię.
Nie chcesz, żebyśmy znów byli razem?
Tak bardzo tęsknię.
Zrób to. To jedyny sposób.
Z kim rozmawiasz?
Czy to...?
Czy to Anna?
Ona nie jest twoją córką!
Przepraszam.
Sto lat
Tato!
Nie słyszę cię Ale niech żyje, żyje nam
Niech żyje nam
Co?
Nic.
Cieszę się, że ci smakuje.
Nie, dziękuję.
Muszę pilnować wagi. Zbliża się sezon na bikini.
Idź do siebie.
Już!
Nie!
Nie! Anna!
Anna?
- Tato? - Skarbie.
Obudziliście się, ale wciąż śpicie.
Żyjemy w epoce cudów.
Otwórzcie oczy, a zobaczycie.
Anno, posłuchaj.
Pod żadnym pozorem nie otwieraj oczu.
Słyszysz?
Nic się nie dzieje.
Nie słuchaj go.
Nie bój się.
Nie słuchaj go!
Nie dotykaj jej!
- Anna! - Proszę, nie!
Wróciły czasy proroków i cudów.
Ojcze?
Zobacz.
Nie!
Zamknij oczy, nie patrz!
Nie patrz!
Piękny.
Nie! Zamknij oczy! Nie patrz!
Skarbie, zamknij oczy!
Zamknij oczy!
Nie patrz!
Nie!
Chodź, zobacz, tato.
Nic się nie stało, tato.
Niedługo znów będziemy razem.
- Nie, spokojnie! - Sofia!
Nic jej nie jest.
Claire!
Jestem tu!
- Kurwa, mowy nie ma. - Rozumiem cię. Naprawdę.
Ale zrozum, że ja mogę was poprowadzić.
- Ja widzę. - Właśnie dlatego ci nie ufam!
Też bym sobie nie ufał.
Ale beze mnie nie dotrzecie do kolejki.
Zaryzykuję. Sofia, idziemy.
- Odbierzesz jej tę szansę? - Pierdol się.
Oddałabym za nią życie.
Posłuchaj mnie. Proszę.
Kiedyś spytałaś mnie, kim jest Anna.
To moja córka.
Miałaś rację.
Żałoba może złamać człowieka.
Myślałem, że zostałem wybrany.
Ale kierowała mną rozpacz.
Proszę.
Pozwól mi pomóc.
Przeszukajcie mieszkania.
Tam są.
Dobra.
Dokąd to?
Możecie sobie zrobić krzywdę.
Nie wygląda to bezpiecznie.
Chcemy tylko stąd odejść.
Cześć, ślicznotko.
Chodź, pokażę ci coś.
Zostaw ją w spokoju.
Bo co?
Myślisz, że jej tak pomagasz?
Zobaczyłeś je.
Ale wolisz nie widzieć.
Nie jesteś godzien!
Co się stało?
Poczekajcie tu.
Wsiądźcie.
Tato.
Chodźcie!
Poczekajcie chwilę.
- Widzieli cię. - Nie.
Zobaczyli świeczki i usłyszeli śpiew.
Biegiem!
Co się dzieje?
Na miłość Boską, powiedz mi...!
Musicie wejść na górę.
Znajdźcie gondole.
- Ale... - Zabierz ją do zamku.
Nie idziesz z nami?
Muszę ich zatrzymać. Nie mogą się tam dostać.
Bardzo dzielna z ciebie dziewczynka.
Zaopiekuj się Claire.
Dobrze?
Idźcie.
- No już. - Dobra.
Sebastiánie.
Przyjacielu.
Dlaczego nas opuściłeś?
W głębi duszy zawsze wiedziałem, że ją zabiłeś.
Trzymam cię.
Boże, mało brakowało.
Tak nie dotrzemy na górę.
Strzeżcie się fałszywych proroków, którzy przychodzą do was w owczej skórze.
- Chodź. - Są drapieżnymi wilkami.
- Strzeżcie się fałszywych proroków... - Bracie.
...którzy przychodzą do was w owczej skórze.
Przepuść nas.
Wewnątrz są drapieżnymi wilkami.
Strzeżcie się fałszywych proroków...
Jestem prawą ręką Pana.
Skromnym narzędziem w Jego rękach.
Jego rękach? Jesteś narzędziem w rękach tych istot.
Sebastiánie!
Nie sprzeciwiaj się Jego woli.
Nie waż się odwracać od Boga.
To nie jest mój Bóg!
No dobra. Chodź.
Czujesz to? Trzymaj i nie ruszaj się.
Nie!
- Nie! - Claire?
Dobra, chodź.
Claire...
Nie otwieraj oczu.
Przepuść ich.
- Nie. - On mnie uratował, tato.
Nie chcesz, żeby je ocalił?
Żeby były wolne?
Nie...
Dokąd idziesz, Claire?
Sofia.
Nie możesz mi pomóc.
Porzuciłaś mnie. Ją też zawiedziesz.
Tak jak zawiodłaś mnie.
- Taka jesteś. - Nie.
- Zawsze taka byłaś. - Zamknij się.
- Musisz to zobaczyć. - Zamknij się!
Ciebie nie ma.
Nie żyjesz.
- Dokąd idziesz? - Sofia!
Myślisz, że możesz jej pomóc?
Tylko ją zawiedziesz.
Zawiedziesz ją, tak jak zawiodłaś mnie.
- Sofia! - Taka jesteś.
- Myślisz, że możesz... - Sofia!
Sofia, chodź. Tu jestem.
To mama.
Sofia!
Sofia, chodź.
Tak mi przykro.
Spójrz na mnie, Claire! Dlaczego mnie porzuciłaś?
Potrzebuję twojej pomocy!
Porzuciłaś mnie! Pomóż mi!
Dłużej tego nie zniosę!
Pomóż mi!
Porzuciłaś mnie!
Sofia, zdejmij opaskę! Spójrz na mnie!
Myślisz, że możesz jej pomóc?
- Tylko ją zawiedziesz. - Raz, dwa, trzy, cztery.
- Nie możesz jej pomóc. - Cztery.
Skoczymy na trzy.
Nie przeżyjesz tego.
Tak jak ty mnie zawiodłaś. Porzuciłaś mnie!
- Raz... - Claire! Porzuciłaś mnie!
Ale one przeżyją.
- Nie możesz jej pomóc... - Dwa.
Pomóż mi!
- Trzy! - Potrzebuję cię!
Już dobrze.
Dobrze.
Udało nam się.
Żegnaj, Jojo.
Ręce.
Ręce do góry.
Ktoś jeszcze jedzie?
- Nie. - Co?
- Nie. - Pomóżcie im.
Mamy dwie ocalałe. Kobieta i dziecko, nieuzbrojone.
Zabieramy je na przesłuchanie.
Sofia?
- Sofia! - Mama!
Błagam, to moja córka.
Nie jest groźna.
Skarbie!
Kochanie, tak bardzo tęskniłam!
Jak ty urosłaś!
Idziemy.
- O co tu chodzi? - Nie ruszaj się.
Próbujecie ustalić, czy jestem jedną z nich?
Czyli spotkałaś ich.
Można tak powiedzieć.
Nazywamy ich widzącymi.
Dziwne, że przeżyłaś spotkanie z nimi.
Nie dotarłabym tu, gdyby nie jeden z nich.
Do tych ludzi można dotrzeć. W głębi wciąż są sobą.
Po co wam krew?
Czego dokładnie szukacie?
Mogę pomóc. Jestem psychiatrą.
Sprawdzamy wskaźnika chemicznego, epigenetycznej zmiany w DNA.
Szukacie śladów traumy.
Doświadczenie ekstremalnego stresu może wpłynąć na DNA.
A nawet je zmienić.
Znęcanie się, przemoc...
Żałoba.
Tak, żałoba też.
A ci „widzący”...? Wszyscy mają tę samą zmianę w DNA?
To próbujemy ustalić.
Ich geny mogą być kluczem do uzyskania odporności.
No tak.
Ale jak to sprawdzić?
Dzień 16 listopada, godzina 18.00.
Doktor Pascal i ja przeprowadzamy
dwunasty eksperyment od czasu schwytania istoty.
Próbie poddamy trzy dorosłe, zdrowe szczury.
Udało nam się wydłużyć czas ekspozycji przed zgonem do 48 sekund.
Spokojnie.
Liczymy na to, że nowa formuła pozwoli wydłużyć kontakt do minuty.
Otwieram komorę izolacyjną.
Pozwólcie mi zobaczyć.
Chcę zobaczyć.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI „NIE OTWIERAJ OCZU” JOSHA MALERMANA
Napisy: Łukasz Stanisław Dutka