Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Kiedy myślę o Barbie, mam przed oczami białą lalkę
z niebieskimi oczami, blond włosami i różowymi ustami.
I ubraną całą na różowo.
Tak to widzę.
Barbie wydawała mi się nierealistyczna.
Pamiętam, że myślałam o tym,
że niby mam dorosnąć i stać się jak Barbie, wyglądać jak ona.
Ale rozumiałam, że moja mama jest dorosła, a tak nie wygląda.
Wniosek: bzdura!
Barbie była biała. Ken był biały. Tak to wyglądało.
Gdy zobaczyłem Czarną Barbie, nie mogłem uwierzyć.
Byłam przeświadczona,
że Czarna Barbie powstała, bo Czarna osoba pracowała w firmie Mattel.
I ta osoba zwróciła uwagę na fakt, że coś było nie tak,
że nie było lalki, która wygląda jak ona.
A biali pracownicy Mattel przyznali,
że nigdy o tym nie pomyśleli, i że rzeczywiście tak jest.
Spytali, kto miałby kupić taką lalkę.
Czarna osoba powiedziała im, że ona i wszyscy, których zna.
Mattel miał jednak wątpliwości.
To ich nie przekonywało,
żeby zainwestować w coś, co się może nie sprzedać.
I to ta sama Czarna osoba musiała im ciągle powtarzać, że ma to wartość.
W końcu pociągają za spust.
Tak to sobie wyobrażam.
Wiesz co?
Film dokumentalny gotowy.
Oryginalna Czarna Barbie jest super.
Ma perfekcyjne afro.
Byłam pod wrażeniem, że Czarna Barbie istnieje i chciałam ją mieć.
Jeśli lalka nie jest marki Barbie,
to już nie to samo.
Nazwanie tej lalki Barbie
wysyła światu przekaz, że Czarne też jest piękne.
Uosabiała sukces.
Uosabiała piękno.
Widziałam w niej własne możliwości.
Jest Czarna, jest piękna, jest wystrzałowa.
CZARNA BARBIE
W 2011 roku wyjechałam do LA…
LAGUERIA DAVIS (ONA/JEJ) SCENARIUSZ/REŻYSERIA
…by realizować marzenia zostania filmowczynią.
Zatrzymałam się w domu ciotki, w pokoju pełnym lalek.
Nie cierpię lalek.
Ale ciotka je kocha, więc postanowiłam dowiedzieć się dlaczego.
BEULAH MAE MITCHELL (ONA/JEJ) PRACOWNICA MATTEL, 1955-1999
Jestem Beulah Mae Mitchell z Fort Worth w Teksasie.
Urodziłam się 15 maja 1938 roku.
Ruch praw obywatelskich powstał w latach 60. XX wieku.
Długo żyłam w tamtych okolicznościach.
Wszystko wyglądało wtedy inaczej.
Jako 13-letnia dziewczynka
pracowałam jako pomoc kuchenna w domu białych.
Chodziłam do szkoły podstawowej dla Czarnych dzieci.
Nie mogliśmy wtedy głosować. Było coś takiego jak opłata za głos.
Kiedy dorastałam, trzeba było płacić, żeby głosować.
Wydaje ci się, że dlatego, że dorastałaś w tamtych czasach,
kiedy widzisz Czarne lalki…
One mnie fascynowały.
Moja matka uwielbiała lalki, i ja mam tak samo.
Uwielbiam modę, piękne lalki, pięknych ludzi.
Były wręcz prześliczne.
Korzystając ze słoika, robiłam własną lalkę.
Wsadzałam do niego sznurek, żeby czesać i kręcić włosy,
gdy byłam mała.
Tego typu lalka była ciekawa.
Mimo iż miałyśmy prawdziwe lalki, wciąż lubiłyśmy te słoikowe,
bo miały włosy, które można było czesać i układać.
Nie przypominam sobie, żebym miała Czarną lalkę jako dziecko.
Nawet nie lalkę bobasa?
Nawet taką.
Jestem niemal pewna, na Gwiazdkę dostawałyśmy białe lalki.
Jako siedmiolatka bardzo chciałaś mieć Czarną lalkę?
Czy w ogóle…
Nie myślałam o tym, to była tylko lalka.
Kiedy teraz ktoś widzi,
że mam więcej Czarnych niż białych lalek,
to nie jest nic wielkiego, wręcz się tego oczekuje.
Opowieści ciotki o zabawie białymi lalkami
uświadomiły mi, że ja też się nimi bawiłam.
Choć bez entuzjazmu.
Ale zabawa Czarną lalką nigdy nie wpadła jej do głowy.
Ciekawe, czy ja miałam taki pomysł jako dziecko?
Cóż za konsternacja.
Patrzysz w lustro społeczeństwa i nie widzisz tam siebie.
To zabawne.
Z ciotką dzieli mnie przepaść pokoleniowa, a mamy podobne doświadczenia.
ROZDZIAŁ 1 PRZED CZARNĄ BARBIE: BRAK CZARNYCH LALEK
Jestem Maxine Waters.
Jestem członkinią Kongresu USA i kolekcjonuję Czarne lalki.
Mam dwanaścioro rodzeństwa.
Nie przelewało się u nas, więc zabawki dostawaliśmy na Gwiazdkę.
Musieliśmy iść do miejsca wskazanego dla biednych,
gdzie mogli otrzymać zabawki.
Zawsze dbałam, by moje siostry dostały lalkę,
mówiąc, że ja jej nie potrzebuję.
To były Czarne lalki?
Nie było Czarnych lalek.
Wszystkie były białe.
W tamtym okresie niespecjalnie o tym myśleliśmy.
Jednak wraz ze zdobywaniem wiedzy na swój temat
i na temat innych ludzi koloru,
zrozumiałam, jak ważne jest posiadanie Czarnej lalki,
która wygląda tak jak ja.
Kolekcjonowanie Czarnych lalek stało się dla nas ważne.
Okazywałyśmy w ten sposób, że je cenimy, lubimy,
że możemy je kupić i będziemy je mieć.
Moja mama uwielbia lalki.
TWÓRCZYNI TELEWIZYJNA, PISARKA I BARBIE
Ma kolekcję różnorakich lalek.
Sądzę, że to dlatego, że gdy była mała, Czarnych lalek nie było.
Więc ją zafascynowały.
Jeśli w życiu nie widziałaś produktu odzwierciedlającego ciebie,
gdy go zobaczysz, to musi być mocne przeżycie.
W wielu miejscach Ameryk zakazano Czarnych lalek.
Robiono więc lalki przypominające kawałki poduszki czy narzuty.
Albo zrobione z płótna kaliko, aby przedstawiały Czarne lalki.
Na Karaibach robiono obracane lalki.
Z jednej strony była biała lalka z długą spódnicą,
a po drugiej stronie, po odsunięciu spódnicy,
była Czarna lalka.
Pamiętam Czarne lalki, które przypominały Ciotkę Jemimę.
- Wiesz, co mam na myśli? - Tak.
Nie było ładnych lalek.
Wiemy choć, że istniały…
PATRICIA A. TURNER (ONA/JEJ)
PROFESORKA UCLA: AFROAMERYKANISTYKA, SZTUKA, KULTURA/TANIEC ŚWIATA
…gdyż wykonano eksperyment z udziałem Czarnych dzieci, i pytano je,
jakie lalki wolą, gdy miały do zabawy Czarne lalki.
NARODZINY BEULAH MAE MITCHELL
BADANIE CLARKÓW
Kładziemy je na stole.
Dwie białe i dwie brązowe lalki.
Są identyczne pod każdym względem poza kolorem.
Są ubrane jedynie w pieluchy.
Zadajemy dzieciom szereg prostych pytań.
„Pokaż białą lalkę”.
„Pokaż kolorową lalkę”.
Potem pytania o preferencje.
„Pokaż lalkę, którą chcesz się pobawić”.
„Pokaż lub daj mi lalkę, która jest ładna”.
„Pokaż mi złą lalkę”.
Okazało się, że większość Czarnych dzieci w tamtym czasie
przypisywało pozytywne cechy białej lalce,
zaś te negatywne brązowej lalce.
Potem prosiłem: „Pokaż mi lalkę, która jest taka jak ty”.
Niektóre dzieci patrzyły na mnie, jak na diabła wcielonego,
bo stawiałem je w tej sytuacji.
W psychologii zaczęto wtedy rozumieć,
jak okropną krzywdę wyrządza ludziom brak akceptacji rasowej.
To potrząsnęło społecznością Czarnych.
Zrozumiano dokumentnie,
że Czarnym dziewczynkom brakowało poczucia wartości,
że nie uważały się za piękne i wolały bawić się białą lalką.
SĄD NAJWYŻSZY ZAKAZUJE SEGREGACJI RASOWEJ W SZKOŁACH
W wyniku tego badania wielu sędziów Sądu Najwyższego
wydających decyzję w sprawie Brown kontra Kuratorium oświaty
podało, że był to kluczowy dowód, który ich przekonał.
Nie statystyki, nie nierówne dostawy zasobów do szkół,
nie niedbała konstrukcja szkolnych budynków.
To wszystko nie było tak przekonujące, jak badanie Clarków.
W rezultacie sąd ogłosił wyrok w sprawie
Brown kontra Kuratorium oświaty obalający segregację w szkołach.
BEULAH PRZENOSI SIĘ DO KALIFORNII (WIELKA MIGRACJA)
W 1953 roku przeniosłam się z mamą do Los Angeles.
W lipcu 1955 roku moja siostra wzięła ślub.
Jej szwagierka pracowała dla Mattel.
Zapytała, czy chciałybyśmy pracować w okresie letnim.
Firma zatrudniała studentów.
Trzeba było mieć skończone 18 lat, ale trochę skłamałam i dostałam pracę.
To ja.
Kręcę rączką zabawki z klaunem Jackiem.
„Eleanor Ruiz przytwierdza górę i dół lalki Jacka,
zaś Beulah Mitchell, siedząca przy maszynie, kręci rączką”.
Byłam tak zwaną prządką i płacili mi za to trochę więcej.
To ja i moja siostra. Zaczęłyśmy pracę tego samego dnia,
Tutaj są Ruth Handler i Elliot Handler.
Pracowałyśmy dla pierwszych właścicieli, którzy nazywali firmę rodzinnym biznesem.
Uwielbiałyśmy Ruth, bo była silną kobietą.
Ruth pojechała za granicę, a gdy wróciła, chciała, by produkowane lalki miały biust.
Byłyśmy w szoku.
Byłam na pierwszej linii, bo zostałam brygadzistką.
MATTEL ZATRUDNIA BEULAH
NARODZINY BARBIE
Barbie, jesteś piękna
Sprawiasz, że czuję
Że moja lalka Barbie jest prawdziwa
Nazwała lalki Barbie i Ken po swoich dzieciach.
RODZINA HANDLERÓW
Pamiętam, jak byli mali, bo są trochę młodsi ode mnie.
Ruth Handler napisała tę książkę.
Wspomina w niej o mnie.
Jak to się stało, że zaprzyjaźniłaś się z szefową?
Bo zawsze była sympatyczna.
Pracowałam na liniach produkcyjnych, a ona przychodziła się przyglądać.
Pracowałyśmy bardzo szybko, a ona pytała nas,
czy mamy jakieś sugestie.
Zadawała nam pytania.
Pytała, czy naszym zdaniem dana lalka się sprzeda.
Co naszym zdaniem można zrobić, aby lalka odniosła sukces.
Nasza opinia była dla niej tak samo ważna, jak opinia pracowników biurowych,
bo my produkowałyśmy zabawki.
Około 1960, 1961 roku pojawiają się głosy, by powstała Czarna Barbie.
Ruth je słyszy i mówi, że zobaczymy.
Skierowanie do Ruth Handler prośby,
by rozważyła dodanie do linii lalek Czarnej Barbie,
było małym działaniem rewolucyjnym.
Często zapominamy o działaniach wcześniejszych pokoleń,
a wiele z nich było niezwykłych.
W latach 60. Mattel stworzył dla Barbie przyjaciół, Czarnych przyjaciół.
GŁÓWNY PROJEKTANT
Oryginalna lalka Francie pojawiła się w 1966 roku.
Nazwano ją kuzynką Barbie.
W 1967 roku Mattel wypuścił Czarną wersję Francie.
Christie wyszła w 1968 roku.
Byłam najbardziej dumna z mojej lalki Christie.
To miała być opiekunka i przyjaciółka Barbie.
W 1999 R. BARBIE Z WÓZKIEM, NIE CHRISTIE, SPRZEDAWANO JAKO OPIEKUNKĘ „KRISSY”
Nie brałam jej za niczyją opiekunkę.
Nie miała naszych cech.
Kości policzkowe, nos, usta, oczy, wszystko.
Jakby doszli do wniosku, że wystarczy przyciemnić tylko kolor skóry.
MONICA L. BAILEY (ONA/JEJ) BAJARKA
Potem pojawiła się Julia, w 1969 roku.
Julię wzorowano na pierwszej Afroamerykance,
która grała główną rolę w serialu telewizyjnym.
Była to Diahann Carroll.
Pani Baker przy telefonie.
Diahann Carroll jako Julia
to pierwsza Czarna kobieta obsadzona w roli głównej serialu.
To było dla mnie istotne.
Zaczęłam już wtedy pracę w telewizji.
Julia Baker była dla mnie najwspanialsza.
Miałam lalki Christie.
Miałem lalki Cara.
Miałam trzy lalki Cara.
Wyglądały identycznie, ale robiły różne rzeczy.
Nigdy nie uważałam, że Cara i Christie nie są Barbie.
Dla mnie były uosobieniem Barbie.
PRZYJACIÓŁKA BARBIE
Gdy dowiedziałam się, że nie są Barbie,
i że wyraźnie nie uznawano ich za nią, było to ciekawe przeżycie.
ZAMIESZKI W WATTS
Lou Smith i Robert Hall, którzy był świadkami zamieszek w Watts,
chcieli coś zrobić w związku z ubóstwem i bezrobociem,
jakie panowały w okolicy Watts, w rejonie South Los Angeles.
Stworzyli organizację o nazwie Operation Bootstrap,
by oferować szkolenia zawodowe.
Umożliwienie Czarnym dostępu do ofert pracy w sektorze technologii
to nasze zadanie.
ZAŁOŻYCIEL
Pokazanie, że mogą lepiej wykorzystać talent
niż szukać kłopotów na ulicach, to nasze zadanie.
HISTORYCZKA
Zatem dzięki Operation Bootstrap powstało wiele firm.
Jedną z nich, która odniosła duży sukces,
była firma Shindana Toy Company.
Ojciec uważał, że Czarne dzieci i młodzież muszą mieć lepszy autowizerunek.
Postanowił produkować Czarne lalki na wizerunek Czarnych osób.
Przekonał Handlerów, właścicieli Mattel,
by zainwestowali 200 000 $ w jego pomysł firmy zabawkowej.
Lou Smith był pionierem i aktywistą.
Produkcja tych zabawek była nie lada osiągnięciem.
Zawarcie porozumienia z Mattel
było uważane za ważne osiągnięcie.
Zapewnili im szerokie wsparcie.
Wysłali pracowników Mattel, by pokazali, jak produkować Czarne lalki.
Pracownicy Mattel pokazali im
niektóre procesy produkcyjne, które wykorzystywali.
Nie szczędzono zasobów, aby zapewnić firmie Shindana sukces.
To jest Baby Nancy.
KOLEKCJONERKA LALEK
Urodziła się w 1968 roku.
Można ją było kupić z naturalnymi włosami afro.
Jeśli takiej lalki szukałaś.
Była też wersja z krótkimi kręconymi włosami.
To jej oryginalny strój.
Te lalki dużo dokładniej oddawały cechy Czarnych
niż lalki wypuszczone wcześniej przez Mattel.
Cechowała ją ogromna autentyczność.
To też jedyna Czarna lalka, która trafiła do Toy Hall of Fame.
To jest Disco Wanda.
Wyprodukowano ją w latach 70.
Shindana wydała własną wersję lalki modelki.
Do zabawek dołączone były broszurki.
W broszurkach pojawiają się Pielęgniarka Wanda, Baletnica Wanda.
Jest też Stewardessa Wanda. Wzorowane były na prawdziwych osobach.
Na Czarnych kobietach?
Prawdziwych Czarnych kobietach.
Te lalki były inspirowane lokalnymi kobietami i ich profesjami.
Celem było pokazanie opcji zawodowych,
które były logiczne dla młodych Czarnych kobiet.
Dzięki firmie Shindana lalki i zabawki stały się dostępne
dla wszystkich dzieci.
Zabawki były piękne i cudownie było się nimi bawić.
Był to rezultat starań osób pracowniczych i zarządu firmy Shindana.
Cały personel pochodził z rejonu South Central LA.
W firmie Shindana 99% kadry mogło niemal chodzić pieszo do pracy.
Choć rodzice kupujący te lalki
nie są w fabryce i nie widzą personelu, odczuwają to jednak.
Firma Shindana Toy Company stała się
największym producentem Czarnych zabawek w latach 70. i 80.
Był to swoisty dowód słuszności koncepcji,
że istnieje rentowny rynek zbytu
i można wytwarzać produkt,
który jest doceniany i oczekiwany na tym rynku.
Gdy nadeszły lata 80., większe korporacje
zaczęły naśladować ten model.
Firmę zamknięto w 1983 roku.
Po czternastu latach pracy w fabryce, w 1969 roku przeniosłam się do biura.
Zawsze miałam poczucie,
że potrzebowali tam osoby koloru.
Wcześniej pracował tam tylko jeden Czarny. Programista na szóstym piętrze.
Byłam drugą Czarną osobą.
Zawsze lubiłam towarzystwo innych i sprawiałam, że czuli się dobrze.
Taki mam charakter.
Zatrudnili Czarną dziewczynę, Kitty Black.
Uczęszczała do college'u Trade-Tech. Była projektantką ubrań.
Pierwsza Czarna projektantka w firmie.
Jestem Kitty Black Perkins.
Zaprojektowałam pierwszą Czarną Barbie dla firmy Mattel.
Odpowiedziałam na enigmatyczne ogłoszenie. Odbyłam rozmowę kwalifikacyjną.
Wychodząc, wiedziałam, że muszę dostać tę pracę,
że nie mogę robić nic innego.
Poprosili o jeden projekt.
Stworzenie ubrania dla lalki,
przedstawienie płaskich szablonów
oraz uszytego ubrania.
Wróciłam z sześcioma projektami zamiast jednego.
Beulah Mae przygotowała grunt,
aby Kitty mogła dostać pracę jako specjalistka.
Po etapie przyzwyczajenia się
do obecności silnej i kompetentnej Czarnej kobiety w miejscu pracy
możliwy jest kolejny krok,
czyli silna, kompetentna Czarna kobieta jako projektantka.
Trudno stwierdzić, czy Kitty zostałaby przyjęta do pracy,
jeżeli Beulah nie byłaby wcześniej obecna w firmie.
Poznałam Beulah chyba drugiego dnia pracy w Mattel.
Byłyśmy z niej dumne, bo jeździła sportowym autem i była jak Czarna Barbie.
Dla nas ona była Czarną Barbie.
Prawdziwą Czarną Barbie.
- Jak się masz? - Kitty!
Świetnie wyglądasz. Jak się masz?
To błogosławieństwo i wielki przywilej być tutaj.
- Należę do klubu GP. - Co to takiego?
Guzik Pamiętam.
Też jestem członkinią.
Pracowałam w Mattel przez 28 lat.
Cały ten czas znałam Beulah.
Prosto z Trade-Tech.
Pierwsza Czarna projektantka Barbie.
Czarna Barbie jest dla mnie ważniejsza niż inne Barbie.
Kitty świetnie się spisała.
To był bardzo ekscytujący czas dla mnie
i dla pozostałego Czarnego personelu.
Niezależnie od stanowiska pracy. Była nas garstka.
Przychodzili do mnie w pracy.
To było takie miłe.
Jestem Shonda Rhimes.
Producentka, pisarka i pierwsza kobieta,
która stworzyła trzy seriale pozostające na antenie przez co najmniej sto odcinków.
Ktoś musi być pierwszy. Ale mnie to nigdy nie cieszyło.
To był ciężar.
Bo jeśli ja nie odniosę sukcesu, czy osoby idące za mną będą miały szansę?
Czy obsadzą raz jeszcze Czarną aktorkę jako bohaterkę serialu?
To istotne kwestie.
Nazywam się Misty Copeland. Jestem zawodową baletnicą.
Jestem pierwszą Czarną kobietą, która pełni funkcję primaballeriny
w 80-letniej historii American Ballet Theatre.
Poznałam Susan Fales-Hill z zarządu American Ballet Theatre.
Ta wyjątkowa Czarna kobieta stała się moją mentorką i otworzyła mi oczy.
Pojęłam, że chodzi o współpracę i wsparcie wśród Czarnych kobiet.
Nazywam się Ibtihaj Muhammad.
Jestem olimpijką w szermierce. Jestem też Barbie.
Dorastając, byłam jedyną Afroamerykanką.
Jedyną noszącą hidżab.
Nawet w sporcie takim jak szermierka,
gdzie władasz szablą, gdy jesteś jedyną dziewczyną…
dość wcześnie zdajesz sobie sprawę, że musisz być własną podporą,
nie bać się bycia jedyną.
To sprzeciw.
Sama obecność na scenie w Czarnym ciele jest sprzeciwem.
Sprzeciwem wobec historii, która cię nie uwzględnia, nie obejmuje.
Ta presja mnie napędzała,
bo moja obecność na scenie
może zmienić życie choć jednej osoby.
Zanim zostałam solistką i primaballeriną,
cały czas myślałam, że jeśli mi się nie uda,
to nie wiadomo, kiedy kolejna Czarna dziewczyna dostanie szansę.
To było nieustanne, czułam, że muszę to osiągnąć.
Była naszą pierwszą Czarną projektantką.
Pamiętam, gdy Kitty zebrała nas wszystkich i powiedziała,
że chyba czas, aby lalka miała cechy Czarnej osoby.
Taki miała pomysł.
W moim przekonaniu, zmuszając dzieci osób koloru
do zabawy białymi lalkami, wyrządzamy im krzywdę.
Nazywam się Monica Bailey.
Mam troje dzieci.
Dorastałam w Inglewood, w Kalifornii, oraz głównie w Arizonie.
Mieszkaliśmy w małym mieście, więc znalezienie przestrzeni,
która byłaby przestrzenią Czarnych, było trudne.
Bawiłam się głównie białymi lalkami.
Olejowałam im włosy, tak samo jak mama moje.
Wmasowywałam w skórę głowy,
czesałam, by stały się mocno skręcone, szorstkie.
By były podobne do moich.
Wiem, że tak nie było, ale miałam poczucie jakiejś więzi.
Brałam świecówkę lub mazak
i kolorowałam niebieskie oczy na brązowo.
Miałam tylko białe Barbie i czułam, że powinnam wyglądać jak one.
Ponieważ to był pewien wyznacznik,
sprawiał, że ja sama i inne Czarne dziewczynki czułyśmy się wadliwe.
Czułam, że muszę wyglądać jak Barbie, być jak ona.
To mocne wspomnienia. Do dzisiaj mnie to rusza.
To było bardzo…
Właśnie.
Nie spodziewałam się tego.
Pamiętam, że nie czułam się piękna.
Przez kolor mojej skóry
i teksturę moich włosów.
Przez przebywanie wśród ludzi, którzy nie wyglądali jak ja
i mnie nie akceptowali.
To było bardzo trudne.
Bardzo trudne, bardzo ciężkie.
Postrzeganie tego, co jest prawdziwe, a co nie,
kształtuje się w dzieciństwie.
Jeżeli Barbie nie odzwierciedlają naszej rzeczywistości,
jaką wiadomość otrzymują dzieci?
„Nie istniejesz”.
Gdy projektowałam tę lalkę,
istniała ogromna potrzeba, aby małe Czarne dziewczynki
miały przedmiot do zabawy, który wyglądał jak one.
Chciałam, by lalka w każdym aspekcie odzwierciedlała Czarną kobietę.
Normalna Barbie miała zawsze rozkloszowaną spódnicę
i długie włosy.
Czarna Barbie miała być jej całkowitym przeciwieństwem.
I przeciwieństwem Christie.
Z tego powodu kolory są wyraziste, biżuteria również, a włosy krótkie.
I ma wąską, wiązaną w pasie spódnicę, ujawniającą ciało.
Diana Ross była jedną z moich ulubionych piosenkarek.
Moje projekty miały styl,
który pasował właśnie do niej.
Była też projektantka fryzur, nazywała się Mellie Phillips.
Też była Czarna.
Razem wymyśliłyśmy naturalne krótkie afro.
Sama takie wtedy nosiłam.
Projektantem w dziale rzeźby był Abol. Również osoba koloru.
Usta stały się pełniejsze, nos nieco szerszy.
Skóra nieco jaśniejsza niż najciemniejszy możliwy kolor,
ale to była kwestia preferencji, ten kolor wolałam.
Wiedziałam, że Czarna Barbie jest inna.
Nie zdawałem sobie sprawy z tego, co oznaczała.
MATTEL ZATRUDNIA KITTY
NA RYNEK WCHODZI CZARNA BARBIE
21 LAT DZIELI WEJŚCIE NA RYNEK BARBIE I CZARNEJ BARBIE
PIERWSZA CZARNA LALKA NAZWANA „BARBIE”
CHCIAŁAM, BY CZARNA BARBIE ODZWIERCIEDLAŁA CZARNĄ KULTURĘ
CZARNA BARBIE PODNIOSŁA POPRZECZKĘ DLA CZARNYCH LALEK
Nadal czuję tę radość, którą czułam,
gdy miałam pierwszy kontakt z Czarną Barbie.
Oryginalna Czarna Barbie jest super. To afro to perfekcja.
Wygląda, jakby wychodziła do klubu, ma wypasioną czerwoną sukienkę.
Widzimy tę melaninę. To brązowa dziewczyna.
Kiedy pokochałaś Czarną Barbie?
Gdy pierwszy raz trafiła w moje ręce.
Jest czarna. Jest piękna. Jest wystrzałowa.
Pierwsza Czarna Barbie napawała dumą.
Najważniejszym krokiem naprzód,
jaki wynikał z tego, że Czarną lalkę nazwano Barbie,
nie zaś Francie czy jakoś inaczej,
było to, że teraz to Czarna dziewczyna była protagonistką.
W zabawach dzieci z użyciem wyobraźni to na niej skupia się uwaga.
To ona jest najpiękniejsza na balu.
To nią chcesz być.
I chyba nikt nie powinien chcieć być
najlepszą przyjaciółką najpiękniejszej dziewczyny.
To jakby dowód uznania twojego istnienia.
Tego, że tu jesteś, że masz wartość.
Nazwanie tej lalki właśnie Barbie…
Sprzeciw wobec tego, że to nie może być lalka modelka albo…
Nazwanie jej Barbie wysyła światu przekaz, że Czarne też jest piękne.
Jestem wdzięczna, że teraz jesteśmy częścią tej spuścizny.
W mojej rodzinie dorośli rozmawiali o tym,
czy jest to krok do przodu, postęp.
Czy wyglądała jak lalka, którą chcesz podarować komuś z rodziny.
Nie chcę upraszczać, ale wszystko rozbijało się o włosy.
Mieliśmy grupę fokusową.
Uwagi niektórych mam dotyczyły krótkich, a nie długich włosów.
Sukienki, która była dopasowana i wąska, a nie pełna.
Nie wiedziały, czy to było zamierzone,
czy może miało być obraźliwe, uchybiające.
Firma Mattel zaprosiła…
sprowadziła psycholożkę dziecięcą,
aby przeanalizować lalkę.
Chodziło o te same kwestie, które poruszyły mamy.
Gdy psycholożka dowiedziała się, że projektantka jest Czarna,
było po sprawie.
Jedna Czarna lalka modelka po 21 latach zasłużyła na imię Barbie.
Cholewcia, to w końcu lalka, ludzie.
A tak na serio, do czasu opowieści ciotki, nie wiedziałam o Czarnej Barbie.
To mi dało do myślenia: czy ludzie wiedzą o Czarnej Barbie?
- Mogę ją zobaczyć? - Tak.
To jeden z jej strojów.
Fakt, widziałam ją.
Wygląda dokładnie jak Diana Ross.
Widziałam ją. Dzięki.
Zapomniałam. Ma dość jasną skórę.
Jak Foxy Brown.
- Tak. - Wygląda jak z lat 70.
Fajny fason. Wycięcie na ramieniu.
Urocze.
A to ich wersja afro, zdaje się.
Niespecjalnie byłam jej świadoma. Widziałam jej zdjęcie.
Ze względu na moment nie postrzegałam tego kontekstu pierwszej Czarnej Barbie.
Nie wiem, czy widziałam oficjalną pierwszą Czarną Barbie.
Może w moim sklepie jej nie mieli.
Nie widziałam jej w sprzedaży. Jestem po 40-tce i się dowiaduję.
Fajnie zobaczyć, że stworzono replikę
tego, jak wyglądały wtedy Czarne kobiety, przynajmniej od szyi w górę.
Ale ja tego nie widziałam. Szkoda, że to przegapiłem.
I tutaj pojawiło się inne pytanie.
Była jakaś kampania reklamowa?
Chyba nie widziałam reklam.
Pewnie tak, bo oglądałam kreskówki w soboty.
Ale nie kojarzę oglądania tych reklam.
W reklamach Barbie była biała.
Jeśli Czarne lalki byłyby promowane,
jako coś pięknego i wystrzałowego,
sprzedawałyby się tak samo jak białe Barbie, albo lepiej.
Dostałam chyba podróbkę.
Nie wiem, czy rodzice kupili oryginalną.
Nie było łatwo ją kupić.
Gdyby firma Mattel wiedziała, jakie wyniki będzie miała Czarna Barbie,
może włożono by więcej wysiłku w stworzenie całego świata Czarnych lalek,
nie zaś tylko jednej.
ODPOWIEDŹ MATTEL NA PROŚBĘ FILMOWCZYNI O MATERIAŁY PROMOCYJNE BLACK BARBIE:
„ODNOŚNIE DO REKLAM PRASOWYCH DOTYCZĄCYCH CZARNEJ BARBIE
NATRAFIŁAM NA ARTYKUŁ, KTÓRY PODAJE,
ŻE LALKĘ BARDZO SŁABO PROMOWANO.
NIE UDAŁO MI SIĘ ODNALEŹĆ TYCH MOŻLIWYCH PRÓB MARKETINGU”.
SHINDANA TOY COMPANY 15 LAT NA RYNKU
DOM MARZEŃ BARBIE
Sekretnie podoba mi się historia mojej ciotki, Kitty i Czarnej Barbie.
I rozmawianie z ludźmi o Czarnych lalkach.
Nie oznacza to, że lubię teraz lalki,
ale odkrywam, dlaczego są dla niej ważne, i dlaczego ogólnie są ważne.
ROZDZIAŁ 2 PO CZARNEJ BARBIE: PRZESUWANIE GRANIC
Zaczęłam się zastanawiać nad małą Laguerią
i jak bawiła się z siostrą.
Bawiłyśmy się, zakładając halki na głowę,
udając, że to długie blond włosy.
Nie rozumiałyśmy, co to oznaczało.
Ale teraz myślę o tym, jak byśmy się bawiły,
jeśli istniałby świat Czarnych Barbie.
WCHODZI LINIA SHANI BARBIE
Jest już Shani!
Shani, Shani Chodzisz i się uśmiechasz
Kto, ja? Ty, dziewczyno Masz styl
Shani i przyjaciółki.
Odlotowe
Wszystkie stroje są wystrzałowe
Zaprojektowałam też linię Czarnych lalek Shani.
Ta linia w szczególności powstała
w wyniku sukcesu Czarnej Barbie.
Zacząłem kolekcjonować lalki Barbie na studiach.
Shani była przełomowa.
Była lalka Asha, miała twój kolor skóry.
Miała ostrzejsze rysy.
Była też Nichelle, która wygląda identycznie jak moja ciotka Toosley.
Miała dużo ciemniejszą skórę.
Była też Shani, zwykła, ładna brązowa dziewczyna.
To było radykalne.
Gdy lalki weszły na rynek,
w Nowym Jorku zorganizowano wielkie wydarzenie promocyjne.
I zastanawiam się
Zastanawiam się
Kto
Kocha ciebie
To miała być lalka, która miałaby różne odcienie skóry,
co odzwierciedla społeczność afroamerykańską.
Pamiętam artykuł w The Village Voice,
który na wielu stronach rozpisywał się, o tym jak ważne były te nowe lalki.
Mam gdzieś ten artykuł, zachowałem go sobie.
Shani to nasza przepustka na rynek grup etnicznych.
Będzie intensywnie promowana, co jest przełomowe,
gdyż obecnie nie istnieje linia afroamerykańskich lalek
z własną reklamą telewizyjną, reklamami w prasie i wsparciem PR-owym.
ZABAWKI CELEBRUJĄCE CZARNĄ TOŻSAMOŚĆ
Będzie w sprzedaży wiązanej w wielu miejscach.
Nazywam się Isis McKenzie Johnson.
Zakochałam się w Czarnej Barbie jako nastolatka.
Pochodzę z rejonu South Central LA, z Watts, gdzie żyło się ciężko.
Chcesz zwyczajnie przetrwać dzień, nie masz czasu na próżność.
Kiedy wreszcie się wyprowadziliśmy do Rancho Cucamonga, poza LA,
nie było tam wielu osób koloru.
Nazywano mnie „czarnuchem”. Nazywano mnie „czekoladą”.
Mój wygląd prowokował tak wiele obelg i zniewag.
O rany, i po moim makijażu.
Gdy oglądałam telewizję, nic nie przypominało mojego świata.
Nie widziałam tam siebie.
Nie mogłam uciec od rzeczywistości, która mnie niszczyła przez to, jak wyglądam.
Dzieci uciekają w telewizję.
Ale ja widziałam tam tylko białych ludzi.
Gdy w końcu pojawiły się programy z Czarnymi osobami, były one biedne.
Jakby ciągle nam przypominano, że przed nami ciężkie życie.
Pojawienie się Czarnej Barbie,
która uosabia sukces, piękno,
sprawiło, że poczułam, że i ja mam jakieś możliwości.
Tak samo jak białe dziewczynki widziały w Barbie swoją przyszłość.
Ale kiedy ja patrzyłam na tamtą Barbie,
była przypomnieniem, że ta przyszłość nie jest dla mnie, bo jestem Czarna.
Więc gdy pojawiła się Czarna Barbie, poczułam, że i ja mam możliwości.
Niech wszyscy hejterzy biorą nogi za pas, bo dla mnie Czarna Barbie była megaważna.
Wypracowałam sobie pewną renomę, więc przydzielono mi zespół,
aby stworzyć jeszcze więcej lalek.
Nazywam się Stacey McBride-Irby, Była projektantka Barbie.
Jako mała dziewczynka uwielbiałam bawić się lalkami.
Barbie była moją ulubienicą.
To przez nią chciałam zostać projektantką mody.
W Los Angeles Times pojawił się artykuł o Kitty Black Perkins.
Tata wyciął go dla mnie i zachował,
bo chciał mnie zainspirować i dodać wiary w siebie.
Gdy trafiłam do branży konfekcyjnej na początku lat 90.,
niewiele osób wyglądało tak jak ja.
Nie miałam jednak żadnej alternatywy.
Wyjęłam artykuł o Kitty Black Perkins. Zadzwoniłam do niej w ciemno.
Jak się miewasz?
Gdy pierwszy raz zobaczyłam Kitty na żywo, miała na sobie białą garsonkę,
burzę kręconych włosów.
Była jak anioł, aktorka i Barbie w jednym.
Wiedziałam, że jeździ kabrioletem, więc ma wiatr we włosach.
Było w tobie coś wyjątkowego.
Rozmowa poszła świetnie. Dała mi zadanie.
Miałam kupić lalkę Barbie i stworzyć dla niej stroje.
Rozmawiałyśmy o jej oczekiwaniach,
jej celach i tego typu kwestiach.
I nagle Stacey wyciąga teczkę.
A tam są różne artykuły na mój temat, wycięte z gazet.
Chciała, żeby wyglądało na to, że teczka jej wypadła.
- Tak było. - Czekaj.
Ale celowo ją upuściła, abym ją zobaczyła.
To dzięki temu dostałaś pracę.
Była bardzo ambitna.
Miała wiele świetnych pomysłów.
Więc ją zatrudniłam.
STACEY DOSTAJE PRACĘ
Pamiętam, gdy Kitty oprowadzała mnie po firmie.
Poznałam twoją ciotkę Mae, która była taka energiczna.
Kitty nas przedstawiła.
Za każdym razem, gdy chodziłam do budynku administracji,
Mae wołała na mnie Mała Kitty.
To nadal tajemnica, czy wiedziała, że jestem Stacey.
Zostałam recepcjonistką w 1989 roku,
a w 1999 roku odeszłam z pracy.
Miałam okazję poznać ludzi z całego świata.
Najlepiej porozumiesz się z innymi przez uśmiech.
Miała w sobie tyle energii i cudownie było widzieć inną Czarną kobietę
w budynku administracji Mattel.
Wszystkiego, co niezbędne, do pracy w branży zabawkowej
nauczyłam się od Kitty Black Perkins.
Zatrudniłam ją jako projektantkę.
Zatrudniłam innego Czarnego projektanta.
Nazywał się Thomas Quinn.
Byłam ich mentorką, chciałam, by się realizowali.
Byli cudowni.
Po około dwóch latach
poproszono mnie, bym dołączyła do innego zespołu Barbie.
Trochę mnie to przerażało, ale i cieszyło.
Czułam się gotowa.
Ale czekał mnie inny świat, gdzie będę musiała polegać tylko na sobie.
STACEY DOSTAJE PRACĘ
W 2003 roku odeszłam na emeryturę.
Po moim odejściu
Stacey objęła ważne stanowisko, co było wspaniałą wiadomością.
Nie wiesz dlaczego
WYCHODZI AKA BARBIE
Chciałam być AKA
Alfa Kappa Alfa
Chciałam być AKA
Jeden z moich współpracowników powiedział mi o lalce AKA.
Zapytał, czy chciałabym ją zaprojektować, bo on nie ma o tym pojęcia.
Oczywiście, że chciałam!
Stowarzyszenie studentek Alfa Kappa Alfa powstało w 1908 roku.
To była lalka na ich stulecie.
Lalka kolekcjonerska.
To niektóre z moich oryginalnych szkiców.
Jedna nazywała się Współczesną Boginią.
Inna Kobietą Biznesu.
A ta wybiera się na grecką galę.
Stowarzyszenie AKA chciało wszystkie trzy,
ale udało się nam wyprodukować tylko jedną.
Ludzie szukali tej lalki.
Dzwonili do mnie, choć nie pracowałam w Mattel.
Lalka była wyprzedana.
Masz tę lalkę?
Owszem. No i mam wszystko, co dotyczy Kamali Harris.
Nie mam wyjścia. To duża sprawa.
Tę lalkę stworzyłam samodzielnie.
Zebrałam informacje. Dużo dla mnie znaczyła.
I zaczęłam się zastanawiać nad tym, co dalej.
I tak powstała Barbie So In Style.
Cześć, mam na imię Sierra, a to moja mama, Stacey.
Sierra zainspirowała mnie do stworzenia tej linii afroamerykańskich lalek Barbie.
Chciałam, by miała lalki, które wyglądają jak ona.
I by takie lalki dotarły do dzieci w naszej społeczności.
Moja córka nie bawiła się Barbie,
czego, jako fanka Barbie, nie rozumiałam.
Proces w Mattel był taki: pomysł wychodził z działu marketingu,
a my tworzyliśmy na jego bazie.
I czasami dostawaliśmy prośbę o Czarną wersję lalki.
Ale nie wszystkie lalki taką miały.
Jednak sprzedawcy nie zawsze zamawiali afroamerykańskie lalki.
Chciałam stworzyć linię lalek, której nie będą mogli się oprzeć.
Starsza siostra była mentorką młodszej,
czy to w matematyce, czy w muzyce, byciu cheerleaderką albo artystką.
Chciałam, aby miały frajdę,
ale również, aby były wykształcone.
Forum Afroamerykańskie Pracowników Mattel pomogło w ich powstaniu.
Stephen zaprojektował logo.
„So In Style, S.I.S.” to pomysł Davida.
Z projektantką opakowań poszłyśmy na zakupy
na giełdę branżową Slauson Swap Meet, szukać inspiracji.
Była to więc praca zespołowa i dobrze się bawiliśmy.
Moja córka uwielbiała bawić się tymi lalkami.
Wspaniałe było to, że coś, co stworzyłam,
daje mojej córce tyle radości.
Moja mama robiła to z premedytacją.
Chciała, byśmy z siostrami dostrzegały siebie w zabawkach, którymi się bawimy.
Kupowała nam tylko Czarne Barbie.
Od bardzo wczesnego dzieciństwa byłam świadoma,
że w domu nie będzie białych lalek.
Sama robiłam hidżaby dla moich lalek.
Zwłaszcza bawiąc się samochodami.
Nie mogłam wsiąść do corvetty bez hidżabu, bo byłoby po mojej fryzurze.
Dla mnie nie były lalkami.
Uosabiały kogoś, kim chciałam być w przyszłości.
Były lekarkami, prawniczkami, pilotkami. Miały ciekawe życie.
W moim życiu zawodowym opowiadam historie.
Historie silnych i ciekawych kobiet.
Robiłam to już, gdy miałam pięć lat.
Jeśli Kerry Washington w serialu Skandal nie jest Czarną Barbie,
włącznie z kreacjami i strojami, to nie wiem, kto mógłby nią być.
Nazywam się Byronique Barbie.
Jestem samozwańczą Czarną Barbie.
Mam na palcu tatuaż: „Lalka Barbie”.
Mam całą garderobę, kolczyki.
Na jednym z kolczyków jest „Byronique”, na drugim „Barbie”.
Na swój sposób urzeczywistniam Czarną Barbie,
gdyż czuję w sobie zew przygody,
podejmowałam się różnych zawodów.
Dwa razy skakałam ze spadochronem. Pływałam z rekinami na Hawajach.
Jeździłam na skuterze wodnym. Latałam na lotni.
Mam poczucie, że przez długi czas robienie tego było domeną białych kobiet.
Wszystkie te przygody, ekscytujące rzeczy, wielowymiarowe życie.
Ale fakt, że teraz Czarna Barbie może robić dokładnie to samo,
jest dla mnie niezmiernie ważny, i staram się to ucieleśniać.
Bycie szefową-żyletą wiąże się ze stresem i presją.
Ale zdolność przechodzenia przez życie, i to bez trudu,
to nieodzowna cecha Czarnej Barbie.
Zdolność do wytrzymania presji, radzenia sobie ze stresem,
bycia uroczą, elegancką, zachowania kontroli.
Robisz po prostu swoje i sprawiasz, że każdy moment życia ma znaczenie,
Ona bardzo cię inspiruje.
Zgadza się.
Często w ciągu dnia zadaję sobie pytanie, co zrobiłaby w danej chwili Czarna Barbie?
Co roku była impreza funduszu uczelnianego UNCF.
Chcieli uczcić 30 rocznicę Czarnej Barbie.
Nie wiedziałam, że Stacey pracuje nad 30 rocznicą.
Już na imprezie dowiedziałam się, że to jej sprawka,
i bardzo się ucieszyłam, bo była do tego najlepszą osobą.
Oto pierwsza Czarna Barbie
zaprojektowana przeze mnie na 30 rocznicę.
A to moja wersja lalki z 1980 roku.
Chciałam ją trochę ożywić, bo myślałam, że obie zostaną sprzedane na aukcji.
Ale postanowili zrobić tylko jedną.
Zainspirowały mnie wycięcia oryginalnego stroju.
Ta wersja jest bardziej seksowna, ma wycięcie z przodu,
a kombinezon jest dłuższy i ma wycięcia na nogawkach spodni.
Dodałam też klejnoty ze strasu.
To jest lalka Barbie Chandra So In Style, która miała ciemniejszą skórę.
JEDYNĄ LALKĘ Z OKAZJI 30 ROCZNICY SPRZEDANO NA LICYTACJI,
A W 2010 ROKU MATTEL PONOWNIE WYPUŚCIŁ NA RYNEK CZARNĄ BARBIE.
CZARNA BARBIE Z OKAZJI 40 ROCZNICY
Myślałam, że to będzie prosta historyjka o durnych lalkach,
ale okazuje się, że historia Czarnej Barbie ma moc.
Słuchajcie, identyfikuję się z lalką.
Czuję więź z nią, z ciotką, z Kitty i Stacy,
której nie sposób opisać.
Poznałam inspirującą historię o tym, jak zadziałać może reprezentacja Czarnych.
Daje mi to obecnie wiele radości.
Ciekawi mnie i ekscytuje to,
kto zaprojektuje Czarną Barbie na 40 rocznicę w 2020 roku.
Wiesz coś na temat obchodzenia
40 urodzin Czarnej Barbie?
To będzie…
- W przyszłym roku. - Tak.
Nie, nic nie słyszałam na temat
celebracji 40 urodzin Czarnej Barbie.
Byłoby wspaniale.
Zadzwońcie do mnie. Chętnie dołączę.
Czy dziedzictwo będzie kontynuowane?
Chyba…
nie.
Bill dorastał z Barbie.
Barbie stała się jego karierą.
Pracowałam z nim przez około dziesięć lat.
Nazywam się Bill Greening.
Jestem głównym projektantem linii Barbie Signature.
Pracuję dla Mattel od 25 lat.
Jako dziecko bawiłem się Barbie.
Wiele z nich zaprojektowała Kitty.
Bawiłem się Barbie z kuzynką nieustannie.
Pamiętam zabawę lalkami projektu Kitty.
Pretty Changes, Czarną Barbie.
Pink and Pretty.
Dlatego też Kitty jest ogromną częścią mojej dziecięcej relacji z Barbie.
Miałem na uwadze jej oryginalną lalkę
i jej elementy, które Kitty sobie ceniła.
Starałem się bardzo, aby były ze sobą związane,
ale żeby ta lalka było nieco nowocześniejszą odsłoną.
- Świetnie się spisałaś. - Dzięki.
Kiedy Kitty dała lalce swoje błogosławieństwo,
to był najlepszy komplement.
Chciałem tą lalką oddać hołd dziedzictwu Kitty.
W kontekście samych projektantów
niełatwo jest znaleźć…
projektantów skupiających się na lalkach.
Obecnie w zespole nie mamy Czarnego projektanta.
Wiem, że to bardzo ważna kwestia.
Jest to też szansa
dla wielu Czarnych dziewczynek
i Czarnych chłopców,
aby naprawdę skupić się
na naśladowaniu sukcesów Czarnej Barbie w swoim życiu.
Mam nadzieję, że pojawi się kolejna Kitty, Stacy, kolejny Stephen,
i że naprawdę odcisną swój ślad.
Ciekawe w przypadku Czarnych lalek
jest to, że kiedy tworzą je Czarne osoby,
powstaje wielka różnorodność.
Pojawia się ogrom pomysłów.
Wiele stylów.
Mnóstwo sposobów kreacji.
To przeciekawe.
Nie powstają szablonowe lalki.
Powstają lalki pełne kreatywności.
Jestem Mason Williams.
Pełnię funkcję starszego dyrektora Mattel ds. różnorodności, równości i integracji.
Pracuję w branży zabawek i gier od około 25 lat.
Mówię o Barbie z wielką dumą.
To dobrze, że istniały słabości,
że wskazano nas palcem, bo brakowało nam różnorodności.
Bo konieczne było nowe podejście do obrazu ciała. To ważne.
W Mattel pracuje kilkoro Czarnych projektantów,
ale niewiele więcej niż za czasów Kitty.
O ile różne firmy się rozwinęły, u nas gwałtownego wzrostu brak.
Utrzymujemy się na poziomie bez zmian.
TARGI ZABAWEK NOWY JORK
Przyjrzyjmy się składowi działów projektowania
w całej branży zabawkowej.
Czarni są najbardziej niedoreprezentowani. Nie sądzę, że to kogoś zaskoczy.
Jeśli nigdy nie widzisz kogoś wyglądającego jak ty, w jakiejś roli,
siebie też w niej nie zobaczysz.
Od jakichś 20 lat uczęszczam na dni kariery.
Na identyfikatorze zawsze wpisuję: „Mason, wytwórca zabawek”.
Zawsze tak robię, niezależnie od mojego stanowiska.
Wierzę w to, że musimy młodzieży pokazać,
że niektórzy z nas się tym zajmują.
Musimy wcześniej zainteresować tym nowe pokolenia.
Już w liceum. Współpracując z historycznie czarnymi uczelniami.
Być elastycznymi w kwestii niezbędnych umiejętności,
kryteriów edukacyjnych.
Naprawdę zainwestować w znajdowanie talentów.
Zanim dochodzi to takiej decyzji, mija sporo czasu.
Więc jej podjęcie jest ważne.
Te rozmowy zbyt długo trwały w martwym punkcie.
Jestem Tasja Kirkwood.
Jestem dyrektorką ds. potrzeb osób klienckich.
Całymi dniami rozmawiam z dziećmi.
Moja praca to paliwo dla opracowywania i projektowania produktów.
To bardzo ważne w kontekście tego tematu.
Pozyskiwanie talentów jest ważne.
Chodzi tu o różnorodność społeczną, ale i o różnorodność myślenia.
Mamy różne myśli, różne doświadczenia.
Ta różnorodność myśli we wszystkim, co robimy…
Od projektowania i opracowywania przez marketing i strategię,
jest bardzo ważna.
Musimy lepiej wyjaśnić te stanowiska i to, jaki rzeczywiście mogą mieć wpływ.
I to jest to. To zaszło z Czarną Barbie. Pokazała możliwości kariery zawodowej.
Musimy to kontynuować i wzmocnić ten przekaz.
Tak, zróbmy to.
Obudźmy te rozmowy, które utknęły w martwym punkcie.
To, co teraz oglądacie, zapoczątkowało pytanie
podczas mojej rozmowy z ciotką. Zobaczcie, dokąd nas to już doprowadziło.
Od jednej Czarnej Barbie
po cały świat Czarnych Barbie
i więcej Czarnych kobiet, które mają swoją Barbie.
Jestem na tak, w całej rozciągłości.
Pamiętam, gdy dostałam wiadomość, że zadzwonili do mnie z Mattel.
Zapytali, czy chciałabym zostać Barbie.
Zgodziłam się od razu, to była wyjątkowa chwila.
Magiczne uczucie.
Ten moment, gdy dostajesz telefon: chcą zrobić Barbie na twoje podobieństwo.
To było takie ekscytujące.
Pomyślałam, że mogę stać się częścią czegoś dla mnie ikonicznego,
ale w inny sposób, bo z udziałem Czarnych kobiet.
To moja Barbie. Rozpłakałam się, gdy ją zobaczyłam.
Uwielbiam tę lalkę. To moja lalka Shonda.
Nazywam ją Glamour Shonda, bo jest cała wystrojona.
To moja druga lalka Barbie.
To baletnica księżniczka,
którą zatańczyłam w filmie Disneya Dziadek do orzechów i cztery królestwa.
Byłam zaangażowana w cały proces.
W Shondaland mamy wspaniałą dyrektorkę projektowania,
Sandie Bailey.
Sandie przeprowadziła rozmowy z Mattel na temat tego, jak powinna wyglądać lalka.
Informowała mnie, a ja mówiłam na przykład, że tyłek jest za mały.
Sandie przekazywała to im dyplomatycznie.
Najpierw wysłałyśmy im zdjęcia.
Wybrałyśmy z Shondą pięć czy osiem,
które przedstawiały ją z właściwą fryzurą i makijażem
z okresu, który miała odzwierciedlać lalka.
Chciałam, aby osoby, które zobaczą tę lalkę,
zobaczyły, że przedstawia prawdziwą mnie.
Nie jakąś wyidealizowaną, sterylną wersję.
Miała być grubsza w talii.
I mieć piersi jak moje.
Jedna ma bardziej figurę klepsydry,
pupy też mają różne.
Wybrałyśmy tę.
Ma wyglądać tak jak ja.
Pamiętam, że w ostatniej wersji lalki,
jej piersi były za małe.
Powiedziano mi, że za późno na zmiany. Więc zrobiliśmy wkładki do biustonosza.
W dzieciństwie mówiono mi, że mam grube nogi.
Te nogi pomogły mi zdobyć medal olimpijski.
Dlatego nogi mojej Barbie muszą być silne i umięśnione.
Będę miała drugą Barbie, co jest niesamowite.
Poprosili mnie drugi raz.
Chcieli zrobić Barbie lepiej odzwierciedlającą moją pracę.
Chciałam, by wyglądała profesjonalnie.
Druga Barbie była wspaniałą okazją,
aby pokazać młodym dziewczynom pisarkę,
kobietę koloru mającą takie stanowisko.
Aby coś sobie wymarzyć, potrzeba siły.
Nie masz tej siły, gdy nigdy tego nie widziałaś.
Lalki, które kupuję dla córek, to tylko Czarne lalki.
Szukam nawet lalek z teksturą włosów taką, jak moich córek,
aby bardziej się z nimi identyfikowały.
Teraz to już normalne. Jasne, że ma dredy.
Jasne, że ma afro. Czemu miałaby ich nie mieć?
Mamy lalkę Barbie na wózku inwalidzkim. Świetnie.
To wszystko jest niezbędne. Niezbędne w świecie, w którym żyjemy.
Mam córkę. Ma siedem lat.
Zabawa z użyciem wyobraźni dotyczy świata i stworzenia wspólnoty.
Moja córka ma dużo lalek, różnych kolorów.
Chcę, żeby wiedziała, że oprócz niej na świecie jest wielu różnych ludzi.
Mówią różnymi językami, mają różne pomysły i różne punkty widzenia.
Pod wieloma względami to może zmienić świat.
To brzmi mocno i ekspansywnie,
ale to prawda.
Od małego dzieci mogą uczyć się o inkluzywności.
O różnorodności.
O różnych teksturach włosów i kolorach skóry.
O tym wszystkim,
czego nie dowiedzą się, bawiąc się Barbie, która wygląda tak jak one.
Ich umysł nie zdobędzie tej elastyczności.
Gdy biali znajomi mają dzieci,
dostają ode mnie Czarną lalkę i książki z Czarnymi dziecięcymi bohaterami.
Tak samo z Czarnymi znajomymi.
Jak dotąd wszyscy byli zadowoleni.
Nikt nie narzekał na Czarną lalkę. Dzieci ją kochają.
Jak daleka droga nas jeszcze czeka?
Barbie są teraz bardziej inkluzywne,
więc pewnie mała Lagueria lubiłaby się nimi bawić.
ROZDZIAŁ 3 PRZYSZŁOŚĆ CZARNEJ BARBIE: CENTRUM JEJ WŁASNEJ HISTORII
Nadal jednak zastanawiałam się, ile tak naprawdę się zmieniło?
Nazywam się Amirah Saafir.
Wykładam na Cal State Fullerton w Wydziale badań nad dziećmi i młodzieżą.
Interesuje mnie to, jak czynniki kontekstowe,
zwłaszcza szkolne, wpływają na to, jak Czarne dzieci odczuwają swą Czarność.
Celem było wysłuchanie reakcji dzieci.
Pokazanie im współczesnych Barbie i wysłuchanie tego, jak je postrzegają.
Było to inspirowane badaniem Clarków z użyciem lalek,
ale nie było na nim wzorowane.
Celowo nie chcieliśmy skupić rozmowy na podziale Czarny kontra biały.
Chodziło o uwzględnienie wszystkich odcieni, rozmiarów i kształtów Barbie.
Ostatnim etapem była rozmowa z ekspertami.
Z badaczami, naukowcami różnych dyscyplin,
aby mieć wszechstronny ogląd tego, co samo badanie oznacza.
Gotowi?
Do zobaczenia na mecie
Powiedz mi, która jest najładniejsza.
Dla mnie najładniejsza jest…
Brooklyn.
- Brooklyn jest najładniejsza? - Tak.
Dlaczego?
- Bo ma Czarną skórę, jak my. - Rzeczywiście ma Czarną skórę, jak my.
To prawda. Tak.
Posiada też umiejętność gry na gitarze.
Powiedz mi, która jest najładniejsza.
Ta jest.
Czemu ta Barbie jest taka piękna?
- Przez sukienkę. - Podoba ci się?
Czy coś jeszcze sprawia, że jest piękna?
Jej buty.
Ma super strój.
- I super fryzurę. - I fryzurę.
Podoba mi się jej bluzka, torebka, te piękne buty i fryzura.
Kiedy dzieci mówią o Barbie, wybierają ulubioną,
wiele z nich skupia się raczej na sukienkach, butach,
a nie na odcieniu skóry.
Chciałabym poznać wasze opinie na ten temat.
Co to oznacza dla istotności rasy, zważywszy na ich sposób myślenia o niej.
Czy rasa jest w ich myśleniu, jako dzieci, na pierwszym planie?
Pracuję w publicznej szkole podstawowej.
Kiedy dzieci odnoszą się do czegoś luźno powiązanego z rasą,
nie używają słowa rasa.
- Prawda. - Nigdy nie słyszę tego słowa…
Nigdy nie widziałam go w programie nauczania.
Pojawiają się raczej: tożsamość etniczna, kulturowa.
W badaniu dzieci używały tych słów.
Kultura, etniczność, wyznanie. To, co czyni ludzi wyjątkowymi.
Czy słyszeliście może o czymś takim jak rasa?
- Nie. - Nie?
- Nie. - Co masz na myśli?
Dobre pytanie.
Kiedy myślę o słowie „race”, myślę, że jedna Barbie lubi się ścigać.
Chodzi ci o bieganie? Tak.
Gdy rozmawiacie z rodzicami i rodziną o rasie, jakie słowa słyszycie?
„Nie oceniaj książki po okładce”.
Co to znaczy, by nie oceniać książki po okładce?
Jak kiedy jakaś Karen się z ciebie naśmiewa.
Kiedy mówię słowo rasa, co przychodzi wam do głowy?
- Rasizm. - Rasizm przychodzi do głowy?
Czym jest rasizm?
Gdy ludzie cię oceniają po kolorze twojej skóry,
po tym, jak wyglądasz i twojej kulturze.
Niekoniecznie znają słowo rasa.
- Ale rasizm pojawił się szybko. - Tak.
Co rodzice i rodzina mówią wam o byciu Czarną osobą?
By być odważną i zawsze pamiętać, że jesteś piękną Czarną królową.
Mama mówi, że mam być dumna z mojej Czarnej skóry,
a jeśli osoba, która nie ma Czarnej skóry, spyta o „magię Czarnej dziewczyny”,
odpowiem jej, że nie jest to coś, co by zrozumiała.
Mówią, że w porządku jest być sobą, nawet jeśli wyglądasz inaczej niż inni.
Bo wciąż jesteś człowiekiem, tak jak wszyscy.
Mówią, że to nie w porządku, aby gliniarze nas nękali,
kazali kłaść się na ziemi, bo nic nie zrobiliśmy.
Choć dzieci nie używały terminologii dorosłych,
pokazały, że są świadome rasy.
Wspomniały o Black Lives Matter, magii Czarnej dziewczyny.
Powiedziały, że wiedzą o rasie.
Musimy skupić się na tym, by dać im słownictwo, by o tym mówić.
To słownictwo i to, co im się mówi, co słyszą w różnych miejscach,
ale niekoniecznie to, co same przeżywają
i widzą, że przeżywają inni.
Bo jeśli wszyscy są równi i kolor skóry jest bez znaczenia,
dlaczego gliniarze zabijają na ulicach Czarnych mężczyzn?
Jaką rolę pełni Barbie, by pomóc dzieciom to zrozumieć?
Czy Barbie i firma Mattel są odpowiedzialne
za podejmowanie bardziej świadomych działań,
by pomóc dzieciom to rozróżnić?
- Tak. - Tak myślisz?
Bo to odpowiedzialność całego społeczeństwa.
Wydaje mi się, że firma Mattel może na wiele różnych sposobów
sprawić, by ten przekaz o rasie, pochodzeniu etnicznym
lub kulturowym Barbie był czytelniejszy.
Czy Mattel ma zespół,
który skupia się na różnorodności i jak się ona manifestuje?
To byłoby ciekawe. Myślę, że to naprawdę…
Jeśli poważnie myślimy o zmianie, to nie może być jedna osoba.
To musi być zespół działający intencjonalne.
Tak. To musi być odpowiedni zespół.
Która z tych Barbie wygląda jak ty?
- Ta Barbie wygląda jak ty? - Tak.
Ta wygląda trochę jak ja.
Ma brązowe włosy i brązowe oczy.
Czemu wyglądają jak ty?
Bo czasem zaczesuję włosy do tyłu.
- Jest ładna i ma dredy, jak ja. - Jasne.
- Czymś jeszcze przypomina ci mamę? - Tak.
Nosi peruki. Wygląda na to, że ma perukę.
Żadna z tych Barbie nie wygląda jak ja.
Ani ja.
Jaka jest odpowiedzialność rodziców, nasza odpowiedzialność?
Poza zapewnieniem kontaktu.
Koniec końców…
Powiem tyle: Barbie nie zrobi niczego, czego nie zrobiliśmy my.
I to dotyczy i rodzica, i Mattel.
Nie chcę nakładać na Barbie
obowiązku pracy, którą powinniśmy wykonywać jako społeczeństwo,
by zdemontować system opresji.
Dla mnie, aby osiągnąć cel w postaci
realnej różnorodności, równości i inkluzywności,
konieczne jest zdezorganizowanie przemocowych instytucji, struktur,
lalek, lalkopodobnych światów,
które istnieją dzięki długotrwałemu dziedzictwu kolonializmu.
Do czasu wykonania tej pracy podejmujemy tylko powierzchowne działania.
Moja pięcioletnia córka jest obecnie księżniczką ninja,
która chce uśmiercać melony.
Ma sporo lalek Barbie, a najbardziej dumą napawa mnie,
że dla niej wszystkie są takie same.
Mamy cały wachlarz kolorów,
odcieni skóry, fryzur, kształtów ciała.
Jestem z tego dumny.
Kiedy bawi się z innymi dziećmi,
widzisz, że dzieci interesuje zabawa,
a nie to, czym konkretnie się bawią.
Jeśli teraz zapytalibyśmy 30 dzieci,
jak wygląda Barbie, uzyskalibyśmy nawet 26 różnych odpowiedzi.
Która waszym zdaniem to prawdziwa Barbie?
To prawdziwa Barbie?
Ta.
Czemu to prawdziwa Barbie?
Przez jej skórę.
- Bo ma blond włosy. - Bo ma blond włosy?
To prawdziwa Barbie, a potem ta, którą zrobili później,
żeby wyglądała jak Czarne dziewczynki,
by nie musiały ciągle bawić się białymi Barbie.
Dużo rzeczy sprawdzam, oglądam różne programy o zabawkach.
To pierwsza wyprodukowana Barbie.
W sklepach to te Barbie widzisz jako pierwsze.
W reklamach też.
Pytanie dotyczyło wskazania tej najważniejszej Barbie.
I dzieci zawsze wybierały Miss Malibu.
I dla mnie to wskazówka,
że Miss Malibu jest w centrum,
a cała reszta odgrywa role wokół niej.
I tak standardowo działa świat.
Klasyczna Barbie, Malibu Barbie, normalna Barbie.
Ten centralny ideał to przekaz dla dzieci,
o tym, co jest normalne, idealne, do czego powinny aspirować.
I dzieci wiedzą, że Czarna Barbie, Latynoska Barbie, Azjatycka Barbie
pojawiły się później, jako dodatki. Byśmy się z nimi identyfikowały.
Społeczna struktura władzy, gdzie Czarni ludzie są na dole,
jest wyraźnie komunikowana dzieciom, nawet jeśli brak im słów, by to wyrazić.
Dostrzegają hierarchię, która obowiązuje, nawet w świecie ich zabawek.
Gdybym musiała wybierać,
myślę, że to jest normalna Barbie.
Bo prawdziwa Barbie ma własny program.
To chyba oryginalna Barbie,
bo kiedy czekałem, oglądałem program
i ona pojawiła się jako pierwsza.
Moja córka ogląda programy w TV i Czarna Barbie nie jest główną bohaterką.
Nie dowiadujemy się nic o Czarnej Barbie.
Nie dowiadujemy się o rodzinach Czarnych postaci, nie poznajemy ich.
Odgrywają rolę pomocniczą.
To jakby współczesna wersja wykluczenia,
jak wtedy, gdy nie było Czarnej Barbie.
- Oglądałyście filmy Barbie? - Tak.
- Oglądałyście?
Który film widziałyście?
Widziałam ten szpiegowski,
kosmiczny
i normalny.
Kiedyś oglądałam stare odcinki z Barbie Dreamhouse.
Tak?
Oglądaliśmy film o Barbie.
To była Syrenka Barbie i tak wyglądała.
Jestem Nachelle Jackson,
a to moja córka, Kayden.
Cześć. Mam 14 lat.
Zmuszano mnie do zabawy lalkami.
Nie zmuszano cię.
Pamiętam czas,
kiedy oglądałyśmy różne filmy Barbie.
Wybrałyśmy się do sklepu, aby kupić nową lalkę Barbie.
Pamiętam, że pokazałam córce lalkę.
Pokazałam jej Barbie i powiedziałam, że jest Czarna.
Na co ona, z wielką determinacją,
powiedziała, że to nie Barbie, bo Barbie nie jest Czarna.
Barbie jest biała.
W programach musi być więcej ras.
Bo zwykle główna bohaterka jest jednej rasy.
Program wyszedł dopiero, gdy byłem starsza,
miałam dziewięć lub dziesięć lat.
Bardziej mi się podobał, bo była tam Czarna postać.
Pewnie dlatego Barbie nigdy nie była dla mnie Czarna.
Bo Czarna postać była zawsze znajomą Barbie.
Jak Nikki czy Christie albo coś podobnego.
Jestem Aydrea Walden. Jestem pisarką, mieszkam w Los Angeles.
Zanim się zaangażowałam, wiedziałam co nieco o Vlogu Barbie.
Parę opublikowanych treści do mnie dotarło.
Znałam firmę Mattel.
Pracowałam z nimi nad innymi programami.
Mieliśmy dobrą relację.
Zwrócili się do mnie, aby przygotować coś
dotyczącego tematów prominentnych w 2020 roku.
Cześć wszystkim.
Cześć.
Zrodził się ogromny ruch,
a miliony ludzi na całym świecie
powstało, aby sprzeciwić się rasizmowi.
Dzieje się tak, gdyż za często i zbyt długo
ludzi traktowano niesprawiedliwie, a czasem nawet krzywdzono fizycznie,
ze względu na kolor skóry.
Powiedzieli, że chcą to opublikować na Vlogu Barbie.
Zapytali, jaką wiadomość chciałabym przekazać.
Ludzie mogą myśleć, że moje życie jest w porządku, ale prawda jest taka,
że ja i inne Czarne osoby ciągle zmagamy się z rasizmem.
Zawsze fascynował mnie fakt, że dwie osoby w tym samym miejscu,
mogą mieć różne doświadczenia przez to, kim są. To chciałam poruszyć.
Miałyśmy z Barbie zawody w sprzedaży naklejek na plaży.
Poszłyśmy w różne strony, by jak najwięcej sprzedać.
Gdy byłam na promenadzie, ochrona zatrzymała mnie trzy razy.
Co?
Zadawali mi dużo pytań i zadzwonili do mojej mamy.
Nie mówiłam ci, ale dlatego sprzedałam mało naklejek.
Ochrona myślała, że robię coś złego,
choć robiłam dokładnie to, co ty.
Wykorzystaliśmy moje prawdziwe doświadczenia,
rzeczy, które mi się przytrafiły.
I dostosowaliśmy je do wieku oglądających.
Często tak pracuję, biorąc na tapetę poważne zagadnienia świata dorosłych,
i dostosowując je na potrzeby młodszych oglądających.
Zwykle, gdy o tym mówię, ludzie podają różne wymówki.
Na przykład, że powinnam była mieć pozwolenie na sprzedaż na plaży.
Ale to tylko wymówki.
Potraktowano mnie tak, bo jestem Czarna. Źle mnie przez to ocenili.
Nie oceniają w ten sposób białych osób, jak ja.
Prosty układ: dwie koleżanki dzielą się doświadczeniami.
Podobało mi się, że dawaliśmy przykład tego, jak dwie osoby
rozmawiają o czymś niekomfortowym.
Bo trudno o tym mówić, ale i trudno tego słuchać.
Uważam, że zespół świetnie się spisał.
Jestem zadowolona z rezultatu.
Pamiętacie żart Dave'a Chappelle'a?
Wiecie: „Co sądzi o tym Ja Rule?”.
Nie sądzę, że ja będę pytać: „Co Barbie myśli o rasizmie?”.
Rozgrzewajmy Barbie do wywiadu…
Biała Barbie jest sojuszniczką. Wspaniale.
Super, jeśli to naprawdę działa. Jeśli małe, białe fanki Barbie,
które chcą być jak ona, zwrócą na to swoją uwagę.
I zaczną pokazywać palcem rasizm, gdy dzieje się na ich oczach.
I bronić swoich Czarnych znajomych, Latynoskich znajomych,
i wszystkich innych odmiennych osób.
To może pomóc im dostrzec rasizm, bo często go nie widzą.
Wydaje mi się, że w tym vlogu brakowało
rad praktycznych, tego, jak postępować.
Samo wysłuchanie drugiej osoby
nie jest narzędziem pomocnym w uporaniu się z sytuacją,
gdy choćby ktoś dokucza koleżance podczas nocowanki.
Jest mi troszkę, ociupinkę smutno, że dzieci nie mogą być po prostu dziećmi.
To nie znaczy, że to nie jest konieczne, bo rzeczywistość jest nieubłagana.
Za małe dzieci muszą się z nią konfrontować.
Jeśli to spotkanie rzeczywistości z fantazją
może sprawić, że nasz świat stanie się bardziej życzliwy
i mniej obojętny na rasizm i dyskryminację,
to jest to coś pięknego i warto to zrobić.
Świetnie, że odnieśli się do ważnego problemu społecznego.
Myślę, że dzieci, które nie mają tych doświadczeń,
mogą czegoś się nauczyć,
bo może w domu nie rozmawia się na ten temat.
Moja pierwsza myśl to, że ta postać nigdy nie powiedziała tylu słów w programie.
To się nie zdarza.
Czasem ma jakąś poboczną kwestię, ale ogólnie jest dodatkiem.
Postęp odbywa się krok po kroku.
To nie jest jeden wielki skok.
Reprezentacja wzrosła.
Film Wielkie Miasto Wielkie Marzenia ma w obsadzie Barbie Roberts z Malibu.
W końcu poznaje ona Barbie Roberts z Brooklynu.
- Jesteś z Brooklynu, tego z Nowego Jorku? - A jest inny?
Jedno nagranie było fajne.
Były w nim biała Barbie i Czarna Barbie.
Miały ten sam pokój w akademiku.
To chyba mój pokój.
Jest tu moje imię. Jestem Barbie.
Ale ja jestem Barbie.
- Jak masz na nazwisko? - Roberts.
Nazywamy się tak samo?
Pokazali Barbie z większą ilością melaniny i drugą z mniejszą jej ilością.
To jedna i ta sama lalka, w dwóch wariantach odcienia skóry.
Multiwersum Barbie otworzyło się.
Film uważa się za postępowy, dlatego że
Brooklyn trafiła na duży ekran. Nieważne, jak wygląda jej obecność.
Ma miejsce w tej przestrzeni, co jest postępowe.
Co ciekawe, powinniśmy zrozumieć, że Brooklyn rywalizuje z kimś,
kto jest całkowicie niekompetentny, aby dzielić z nią scenę.
I to jest codzienne doświadczenie życiowe wielu Czarnych kobiet.
Uważa się za postępowy fakt, że cię zatrudniliśmy.
Niekompetentna biała osoba
jest uważana za równą…
Uciekająca walizka.
…w tym przypadku, Czarnej kobiecie ze zbyt wysokimi kwalifikacjami.
I znów balet ratuje sytuację.
Znalazły się na jednej scenie rywalizacji.
Jest to postrzegane jako postępowe, kiedy tak wcale nie jest.
Do zobaczenia na mecie
Mimo, że dochodzi do remisu, dla mnie to nadal gest dobrej woli.
Dlaczego Mattel nie wykazał się tu odwagą?
Brooklyn ma kwalifikacje, talent, ona zgarnia zwycięstwo.
Dla niektórych dzieci
treści medialne nadal odstawały, nie były tak inkluzywne jak zabawki.
Dużo mówiło się o tym,
kiedy możliwe będzie, aby jedna z Czarnych,
Latynoskich czy Azjatyckich postaci
była bohaterką własnej historii.
Pracujemy nad tym, właśnie nad tym.
Amplifikacja postaci Barbie Robert Brooklyn
to bardzo duży krok.
Zeszłoroczny sukces filmu oznacza,
że Brooklyn będzie miała własną linię.
Swój własny świat.
Nadal przyjaźni się z Barbie Roberts Malibu,
ale tworzymy świat wokół Brooklyn.
Linia Brooklyn będzie miała własny serial na Netfliksie.
Będzie miała lalki.
Będzie pewnie więcej interakcji na vlogach.
Więc to się rozwija.
Rodzice wciąż mówią o tym, że chcą, by Czarna Barbie czy Barbie koloru
była główną postacią.
Dziedzictwo trzeba więc skupiać na wzmacnianiu podmiotowości,
wpływie kulturowym.
Zwiększona inkluzywność i reprezentacja są częścią rzeczywistości.
Należy jednak pamiętać, że tempo ma znaczenie.
Stałe i ciągłe tempo, osiągalne tempo wykazujące wpływ na rynek,
jest lepsze niż chwilowe działanie.
Jeśli nie widzimy postępów w tempie, jakiego oczekujemy,
jakiego ktokolwiek może oczekiwać,
to nadal jest w porządku, bo moim celem jest nadal naciskać.
I jeśli widzimy inkrementalne zmiany,
wiem, że wykonuję swoją pracę.
Nie odniesie podobnego sukcesu.
Dlaczego?
Bo żyjemy w…
- Nie chcę tego mówić. - Powiedz.
Żyjemy w głównej mierze białym świecie.
Większość ludzi sukcesu to osoby białe.
Ponieważ popyt wśród białych ludzi jest tak duży,
nie sądzę, by Czarna Barbie mogła istnieć jako samodzielna postać,
bez jakiegoś udziału białej postaci.
Więc sama nie da rady.
Chciałabym, żeby tak było, ale nie odniesie to sukcesu.
Przykro jest mi słyszeć, że…
nie uważa, że Czarna Barbie może samodzielnie odnieść sukces,
tylko dlatego, że jest osobą koloru.
To moja siostra i siostrzenica.
Zaskoczyło mnie, że ma takie odczucia.
Czy rzeczywiście wykonujemy naszą pracę, jeśli w 2024 roku nasze dzieci
wciąż myślą, że świat to głównie biali?
Przebyliśmy długą drogę od rozdziału pierwszego
i braku Czarnych lalek.
Prawda?
BEAULAH MITCHELL 40 LAT PRACY
Opowiedz mi o tej książce.
Książka w 70 rocznicę.
70 LAT INNOWACJI I ZABAWY
Zacytowali mnie w niej.
„Te 44 lata w Mattel to błogosławieństwo. Jestem bardzo szczęśliwa”. To prawda.
Kitty gdzieś tu jest.
Co powiedziała?
„Kitty Black Perkins, twórczyni pierwszej Czarnej Barbie i Holiday Barbie".
„Najlepsze w mojej pracy jest, że każda mała dziewczynka mnie kocha,
kiedy dowiaduje się, czym się zajmuję".
Oto ona.
OŚ CZASU
Zobaczmy.
Jak wiemy, w 1980 roku powstała Czarna Barbie.
- Osiemdziesiąt dwa. - W 1980 roku.
- Zobaczmy. Jest tu Czarna Barbie? - Nie, nic nie ma.
- „Mistrz…” - „Przesuwanie granic”.
Przesuwają granice, ale ani słowa o Czarnej Barbie?
Wiem.
To smutne, że Czarna Barbie nie trafiła na listę przesuwanych granic.
- Niestety nie. - Nie.
Holiday Barbie już tak.
Pracując nad tym filmem,
często myślałam o małej Laguerii,
nieśmiałej, małomównej Czarnej dziewczynie z Teksasu,
i co obejrzenie takiego dokumentu oznaczałoby dla niej.
Zobaczyłaby go i chciałaby taka być, bo jak jej ciotka,
chciała zadawać trudne pytania
i przygotować grunt dla przyszłych pokoleń.
Jak Shonda czuła ciężar bycia pierwszą, ale i tak to zrobiła.
Jak Misty rozumiała, że to niczym sprzeciw,
życie w tym Czarnym ciele, pokazywanie, że jesteś częścią historii,
która nie zawsze cię uwzględnia.
Jak Kitty i Stacey, dostrzegła potrzebę.
Potrzebę, by opowiedzieć historię Czarnej Barbie.
Umieścić ją na osi czasu.
Bo Czarna Barbie jest ważna,
a jej historia ma znaczenie.
Jak widzicie,
pracując na tym filmem, poczułam świadomą inspirację.
Zastanawiam się, jak zainspiruje was.
Myślę, że dlatego te filmy są takie ważne.
Zabezpieczają spuściznę.
Jestem stuprocentowo przekonana, że Czarna Barbie przetarła szlak.
Chcę, żeby wszyscy wiedzieli, że Czarna Barbie odzwierciedla mnie.
Moja osobowość jest zawarta w tej lalce.
Mam poczucie, że przyniosłam radość
wszystkim dziewczynkom, które bawiły się moimi lalkami.
Wykorzystałam swoją kreatywność,
którą otrzymałam od Boga,
w pozytywny sposób.
Doceniam cały proces rozwoju i to, dokąd Barbie zmierza w przyszłości.
Choć wiem, że nie zmierzałaby w tym kierunku bez udziału Czarnej Barbie.
Jestem bardzo dumna z Czarnych kobiet,
które odważyły się mówić o tym, co jest dla nas ważne,
w miejscach, gdzie często nie daje się nam głosu.
To musiało być niewiarygodnie trudne.
Cieszę się na przyszłość,
ale w pierwszej kolejności chcę oddać hołd.
Jestem wdzięczna za dziedzictwo, które powstało.
Już nie nienawidzę lalek.
Jestem wdzięczna za ich historię, bo dodała mi energii,
aby pokazywać, jak Czarne kobiety zabierają głos i się wzajemnie wspierają.
Te trzy kobiety,
Kitty, Stacey i moja ciotka, Beulah Mae Mitchell,
połączyły siły,
bo nie znajdowały tego, czego szukały, więc to stworzyły.
Taki mamy styl.
Były pierwsze, ale zadbały o to, by nie były ostatnie.
Przekazały mi pałeczkę.
Tak jak one, zidentyfikowałam potrzebę, zebrałam świetny zespół…
13 LAT POWSTAWANIA FILMU CZARNA BARBIE
…i sprawiłam, że nareszcie Czarna Barbie jest główną bohaterką własnej historii.
CZARNA BARBIE
MATTEL INFORMUJE:
Od 2016 roku Barbie to najbardziej różnorodna linia lalek na rynku.
Barbie „Brooklyn” Roberts współprowadzi program i transmisje.
Program FLIP od czterech lat oferuje Czarnym studentom staże.
Troje stażystów zatrudniono w firmie.
Mattel oferuje możliwości Czarnym projektantom z OTIS College.
Bill i Kitty pracują nad nową Barbie dla kolekcjonerów, autorstwa Kitty.
To ogromna radość zobaczyć taką różnorodność podczas nagrania.
Kiedy zaczynałam karierę w polityce lata temu,
taka różnorodność była niespotykana.
Osoby zajmujące się makijażem nie wiedziały, jakiego koloru użyć.
Nie było różnorodności operatorów,
nie było wywiadów o osobach koloru.
Sporo się zmieniło w branży rozrywkowej.
To cudownie was tu widzieć. Co za wspaniała różnorodność.
Dziękuję za zaproszenie.
Chciałaby pani być Barbie?
Pomysł się chyba kiedyś pojawił, lata temu.
Gdzie ona jest?
Karen jest na tak.
Byłoby miło.
Zasługuje na to.
To jest znowu przekaz skierowany
do młodych Czarnych kobiet, milenialsek.
Bo dla nich, w społeczności, to Ciocia.
Zobaczyć jej imię jako Barbie
byłoby niesamowite.
Jak się nazywasz? Nagrywamy.
Nie wiedziałam, że nagrywacie.
Nazywam się Karen Waters, a to moja mama.
I powinna mieć swoją Barbie.
Słyszycie tam w Mattel?
Usłyszeliście to na żywo od jej córki.
Kiedyś doczekamy się
bardzo dojrzałej Barbie.
Napisy: Dorota Miklasińska
DLA MAŁEJ LAGUERII I DZIECKA, KTÓRE MIESZKA W KAŻDYM Z NAS