Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
เวลานึกถึงบาร์บี้ จะนึกภาพตุ๊กตาตัวเล็กๆ ผิวขาว
ตาสีฟ้า ผมสีทอง ริมฝีปากสีชมพู
และสีชมพูทั้งตัว
นั่นแหละภาพที่เห็น
ส่วนตัวฉันคิดว่าบาร์บี้ดูไม่สมจริงเลย
จำได้ว่าเคยคิดว่า
"โอเค นี่ฉันต้องโตไปเป็นเหมือนบาร์บี้สินะ"
พอโตแล้วฉันอาจดูเหมือนแบบนั้นมั้ง
แต่แม่ก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ ไม่เห็นเหมือนบาร์บี้เลย
ฉันถึงคิดได้ว่า "ปลอม"
บาร์บี้มีผิวขาว
เคนก็ผิวขาว เป็นภาพที่เราเห็นกัน
ตอนไปเห็นบาร์บี้ผิวดำเลยคิด "เฮ้ย ทำบาร์บี้ผิวดำแล้วเหรอ"
ส่วนตัวฉันคิดว่า
บาร์บี้ผิวดำเกิดขึ้นได้ เพราะว่ามีคนผิวดำไปทำงานที่แมทเทล
แล้วเขาก็พูด "เดี๋ยวก่อนสิ"
ยกมือขึ้นในที่ประชุม "ขอโทษนะ ไม่มีใครเห็นช่องโหว่เลยเหรอ"
"นี่มันไม่ถูกต้อง ไม่เห็นมีตุ๊กตาที่เหมือนฉันเลย"
แล้วพวกคนขาวที่แมทเทลก็ตอบประมาณ
"เออ ไม่เคยคิดเลยแฮะ ก็คงจริงอย่างว่า"
"แต่ใครเขาจะซื้อ ไม่ดีมั้ง"
แล้วคนก็ดำก็ตอบ "เอิ่ม ฉันซื้อ และทุกคนที่รู้จักก็จะซื้อ"
แล้วคนที่แมทเทลก็แบบ
"แค่นั้นยังมั่นใจไม่ได้ ไม่ดีหรอก"
"เราไม่อยากทุ่มทุนทำของที่ขายไม่ออก"
แล้วคนดำคนนี้
ก็ต้องพูดไปเรื่อยๆ ว่าสินค้านี้มีมูลค่าแค่ไหน
จนในที่สุดพวกเขายอมผลิต
นั่นแหละลำดับเหตุการณ์ที่คิดไว้
จบข่าว
สารคดีครบจบเรื่อง
บาร์บี้ผิวดำรุ่นเดอะนางเปรี้ยวมาก
ผมแอโฟรความโป๊ะเป็นศูนย์
ฉันอุทาน "ว้าว มีบาร์บี้ผิวดำด้วย"
"อยากได้สักตัว"
ถ้าไม่ประทับแบรนด์เนม "บาร์บี้"
มันก็ไม่เหมือนกัน
การสวมมงยอมรับว่าตุ๊กตาตัวนี้คือบาร์บี้
เป็นการบอกให้ทั้งโลกรับรู้ ว่าผิวดำก็สวยเหมือนกัน
นางเป็นตัวแทนของความสำเร็จ
นางเป็นตัวแทนของความสวย
นางทำให้ฉันเห็นความเป็นไปได้ในตัวเอง
นางผิวดำ นางสวย นางปังปั๊วะ
(แบล็ก บาร์บี้)
เมื่อปี 2011 ฉันย้ายไปอยู่แอลเอ…
(ลาจีเรีย เดวิส (สรรพนามหญิง) นักเขียน/ผู้กำกับ)
เพื่อสานฝันอยากเป็นผู้สร้างภาพยนตร์ให้เป็นจริง
ฉันไปอยู่บ้านป้า แล้วนอนในห้องที่ห้อมล้อมด้วยตุ๊กตา
ฉันเกลียดตุ๊กตา
แต่ป้าเขาชอบ ก็เลยตัดสินใจถามว่าทำไม
ป้าชื่อบิวล่าห์ เม มิทเชลล์ จากฟอร์ตเวิร์ท รัฐเท็กซัส
เกิดปี 1938 วันที่ 15 พฤษภาคม ปี 1938
ยุค 60 นู่นถึงมีขบวนการเรียกร้องสิทธิพลเมือง
งั้นก็จะรู้ว่าป้าไม่มีสิทธิอยู่ตั้งกี่ปี
อะไรๆ มันไม่เหมือนสมัยนี้เลย
ตอนเป็นเด็ก ป้าไปทำงานในบ้านคนขาว
เป็นแม่ครัวตั้งแต่อายุ 13
ตั้งแต่ป.หนึ่งถึงม.สาม ต้องเรียนโรงเรียนคนผิวดำล้วน
สมัยนั้นไปใช้สิทธิใช้เสียงก็ไม่ได้นะ เราต้องจ่ายค่าเข้าคูหา
สมัยป้ายังเด็ก เราต้องจ่ายเงินถ้าอยากเลือกตั้ง
แล้วคิดว่าเป็นเพราะโตมาในยุคนั้นไหม
ที่ทำให้พอเห็นตุ๊กตาผิวดำ…
ป้าทึ่งมากตอนได้เห็นตุ๊กตาผิวดำ
แม่ป้าชอบตุ๊กตามาก แล้วป้าก็ชอบด้วย
เพราะป้าชอบแฟชั่น ชอบตุ๊กตาสวยๆ ชอบคนสวยๆ งามๆ
มองแล้วสบายตา
ป้าเคยเอาโหลใส่แยมมาทำเป็นตุ๊กตาด้วย
เอาเชือกไปร้อยใส่ หวีผมให้ ดัดผมเป็นลอน
ตอนยังเด็กๆ น่ะนะ
มีตุ๊กตาแบบนั้นเล่นมันก็สนุกดีนะ
ถึงจะมีตุ๊กตาของแท้ แต่ก็ชอบเล่นตุ๊กตาขวดโหล
ที่มีผมให้หวีแล้วแต่งทรงได้
สมัยป้าเด็กๆ มันไม่น่าจะมีตุ๊กตาผิวดำนะ
ตุ๊กตาเด็กผิวดำก็ไม่มีเหรอ
ตุ๊กตาเด็กผิวดำก็ไม่มี
แทบจะมั่นใจได้เลยว่าตุ๊กตา… พอถึงวันคริสต์มาส เราก็ได้ตุ๊กตาผิวขาว
ตอนเจ็ดแปดขวบเนี่ย ป้าเคยอยากได้ตุ๊กตาผิวดำมากไหม
เคยไหม
ป้าไม่เคยไปคิดเลย มันก็แค่ตุ๊กตา
เดี๋ยวนี้พอใครมาเห็นว่า
ป้ามีตุ๊กตาผิวดำมากกว่าตุ๊กตาผิวขาว
มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเลย เพราะมันก็ต้องเป็นแบบนั้นสิ
พอได้ฟังป้าเล่าว่า สมัยเด็กๆ ป้าเล่นกับตุ๊กตาผิวขาว
ฉันก็คิด "โอเค นี่ก็เล่นกับตุ๊กตาผิวขาวเหมือนกัน"
ถึงจะไม่เต็มใจก็เถอะ
แต่ป้าไม่เคยคิดอยากเล่นกับตุ๊กตาผิวดำเลย
อยากรู้จังว่าตอนฉันเป็น หนูน้อยลาจีเรียเคยคิดบ้างไหมนะ
ช่างน่าพิศวง
ที่เมื่อส่องกระจกสังคมแล้วไม่เห็นภาพตัวเองเลย
ตลกดีเหมือนกัน
ฉันกับป้าอายุห่างกันหลายรุ่น แต่ประสบการณ์เรากลับคล้ายกัน
(บทที่ 1 ก่อนมีบาร์บี้ผิวดำ: ไร้ซึ่งตุ๊กตาผิวดำ)
ฉันชื่อแม็กซีน วอเตอร์ส
เป็นสมาชิกสภา และฉันสะสมตุ๊กตาผิวดำ
ฉันมีพี่น้อง 12 คน
เรายากจน เลยได้ของเล่นเฉพาะช่วงคริสต์มาส
ซึ่งเราต้องไปตรงจุดที่มีคนจัดไว้ให้
คนจนไปรับของเล่นบริจาค
แล้วฉันจะเสียสละตุ๊กตาให้น้องๆ ผู้หญิงเสมอ
ตัวเองก็จะบอกว่า "พี่ไม่ต้องมีหรอก"
เป็นตุ๊กตาผิวดำหรือเปล่า
ยุคนั้นไม่มีตุ๊กตาผิวดำ
ทุกตัวผิวขาวทั้งหมด
สมัยนั้นเราไม่ค่อยรู้อะไร เลยไม่ค่อยคิด
แต่พอเราเริ่มมีความรู้ความเข้าใจมากขึ้น
เกี่ยวกับตัวเองและเกี่ยวกับคนผิวสี
ฉันก็เริ่มเล็งเห็นถึง ความสำคัญของการมีตุ๊กตาผิวดำ
และการมีคนที่หน้าตาเหมือนฉัน
การสะสมตุ๊กตาผิวดำ จึงกลายเป็นเรื่องสำคัญมากสำหรับเรา
เพื่อสื่อว่าเราชอบมัน ดีใจที่มีมัน
มีเงินจะซื้อได้ แล้วก็ต้องซื้อให้ได้
แม่ฉันชอบตุ๊กตาจริงจัง…
(ชอนดา ไรมส์ ผู้สร้างซีรีส์ นักเขียน และบาร์บี้)
แม่มีคอลเลคชั่นตุ๊กตาที่หลากหลายมาก
ฉันว่าน่าจะเป็นเพราะ ตอนแม่เป็นเด็ก เขาไม่ทำตุ๊กตาผิวดำกัน
แม่ก็เลยคลั่งไคล้มาก
ถ้าอยู่มาทั้งชีวิตแล้ว ยังไม่เคยเห็นอะไรที่หน้าตาเหมือนเราเลย
มันก็ต้องเป็นโมเมนต์ที่ทรงพลังมาก สำหรับเราที่เป็นผู้หญิงคนนึง
ในทวีปอเมริกา มีหลายที่มากที่แบนตุ๊กตาผิวดำ
คนก็เลยทำตุ๊กตาที่เหมือนหมอน ไม่ก็ผ้าควิลท์
หรือไม่ก็ทำจากผ้าดิบเพื่อเป็นตัวแทนตุ๊กตาดำ
ในแถบแคริบเบียน เขามีสิ่งที่เรียกว่าตุ๊กตากลับหัวกลับหาง
ซึ่งข้างนึงจะเป็นตุ๊กตาผิวขาวกระโปรงยาว
แต่พอพลิกอีกฝั่ง ดึงกระโปรงลงมา
ก็จะเป็นตุ๊กตาผิวดำ
ป้าจำได้นะว่าเคยเห็นตุ๊กตาผิวดำ แต่ว่ามันเป็นแนวเหยียดผิว
- พอจะเข้าใจใช่ไหม - เข้าใจ
ไม่ทำตัวที่สวยๆ กันเลย
ที่เรารู้ว่ามันเคยมีตุ๊กตาผิวดำ ก็เป็นเพราะ
เคนเนธและเมมี่ คลาร์คได้ทำการทดลอง
กับเด็กผิวดำโดยถามว่าชอบตุ๊กตาแบบไหน
แล้วพวกเขาใช้ตุ๊กตาผิวดำในการทดลองนั้น
(ปี 1938 - บิวล่าห์ เม มิตเชลล์เกิด)
(ปี 1940 - การทดลองตุ๊กตาคลาร์ค)
เราเอาไปวางที่โต๊ะ
ตุ๊กตาผิวขาวสองตัวและตุ๊กตาผิวน้ำตาลสองตัว
เหมือนกันทุกกระเบียดนิ้วยกเว้นสีผิว
เราไม่ใส่เสื้อผ้าให้ตุ๊กตา ใส่แต่ผ้าอ้อม
แล้วเราก็ถามคำถามที่ง่ายมากๆ กับเด็กๆ
"ตัวไหนตุ๊กตาผิวขาว"
"ตัวไหนตุ๊กตาผิวสี"
จากนั้นก็ถามเรื่องความชอบ
เช่น "ขอดูตุ๊กตาตัวที่ชอบเล่นหน่อย"
"ขอตุ๊กตาตัวที่นิสัยดีหน่อย"
"ขอตุ๊กตาตัวที่นิสัยไม่ดีหน่อย"
และเราได้พบว่าเด็กผิวดำส่วนใหญ่ในยุคนั้น
มองว่าคุณลักษณะที่ดีจะเป็นของตุ๊กตาผิวขาว
และคุณลักษณะที่ไม่ดีจะเป็นของตุ๊กตาผิวดำ
แล้วผมก็ถามว่า "ทีนี้ตุ๊กตาตัวไหนเหมือนเธอ"
เด็กๆ บางคนมองผมตาขวาง เหมือนผมชั่วช้าสามานย์มาก
ที่ทำให้พวกเขาต้องตกอยู่ในสภาวะนั้น
มันเป็นจุดที่นักจิตวิทยาเริ่มจะเข้าใจ
ว่าการปฏิเสธเผ่าพันธุ์ มันสร้างความเสียหายร้ายแรงต่อมนุษย์เพียงไร
ซึ่งฉันว่าวิจัยนั้นมันไปสะเทือนชุมชนคนผิวดำมาก
เพราะเราเข้าใจอย่างถ่องแท้แล้วว่า
เด็กผู้หญิงผิวดำไม่มั่นใจในตัวเอง
ไม่มองว่าตัวเองสวย และอยากเล่นกับตุ๊กตาผิวขาวมากกว่า
การทดลองนั้นเป็นผลให้
ผู้พิพากษาศาลฎีกาหลายๆ คน
ที่ตัดสินคดีระหว่างบราวน์ กับคณะกรรมการการศึกษา
บอกว่านั่นคือหลักฐานชิ้นที่ทำให้พวกเขาเปลี่ยนใจ
ไม่ใช่สถิติ
ไม่ใช่อุปกรณ์ที่ส่งให้ไม่เท่าเทียมกันตามโรงเรียน
ไม่ใช่การก่อสร้างโรงเรียนแบบขอไปที
เรื่องพวกนั้นไม่ได้มีอำนาจโน้มน้าวใจ เท่ากับผลลัพธ์จากการทดลองคลาร์คเลย
ผลจากเรื่องนั้นคือ
ศาลฎีกาจึงได้ตัดสินในคดีระหว่างบราวน์ กับคณะกรรมการการศึกษา
ให้ยกเลิกการแบ่งแยกในโรงเรียน
(ปี 1953 บิวล่าห์ย้ายจากเท็กซัส ไปแคลิฟอร์เนีย (การอพยพครั้งใหญ่))
ในปี 1953 ป้าย้ายไปลอสแอนเจลิสกับแม่
แล้วปี 55 พี่สาวป้าแต่งงานเดือนกรกฎาคม
พี่สะใภ้ของพี่ทำงานให้แมทเทล
แล้วเธอถาม "ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนอยากไปทำงานกันไหม"
เพราะเขาจ้างนักศึกษากันอยู่
ที่จริงต้องอายุ 18 ขึ้นไป แต่ป้าโกหกอายุให้ได้งานทำ
นี่ป้าเอง
หมุนกล่องตุ๊กตาจ๊ะเอ๋อยู่
มันเขียนว่า "เอลานอร์ รูอิซ ปิดด้านล่างและด้านบนของกล่อง
จากนั้นบิวล่า มิทเชลล์ตรงเครื่องจักร จะหมุนกล่อง"
ป้าได้ตำแหน่ง "นักหมุน" ค่าจ้างเลยเยอะกว่านิดนึง
เพราะมารับหน้าที่นี้
คนนี้ป้าเอง นี่พี่สาว
เราเริ่มงานวันเดียวกัน
คนนี้รูธ แฮนด์เลอร์ และเอลเลียต แฮนด์เลอร์
เราทำงานให้กับเจ้าของเดิม
พวกเขาเรียกมันว่าธุรกิจครอบครัวเล็กๆ
เราชอบรูธมากเพราะเธอเป็นผู้หญิงแกร่ง
รูธ แฮนด์เลอร์ไปต่างประเทศ
พอกลับมาเธอก็อยากทำตุ๊กตาที่มีหน้าอก
เราช็อกไปเลย
ป้าได้อยู่ไลน์ผลิตแรก เพราะว่ากลายเป็นหัวหน้าทีมไปแล้ว
(ปี 1955 - แมทเทลจ้างบิวล่าห์)
(ปี 1959 - บาร์บี้ถือกำเนิด)
บาร์บี้ เธอช่างงดงาม
เธอทำให้คิด
ตุ๊กตาบาร์บี้ฉันมีชีวิต
เธอตั้งชื่อตุ๊กตาบาร์บี้กับเคน ตามชื่อลูกสองคน
ป้ายังจำตอนสองคนนั้นยังตัวเล็กได้อยู่เลย พวกเขาอายุน้อยกว่าป้านิดเดียว
หนังสือเล่มนี้เขียนโดยรูธ แฮนด์เลอร์
และในหนังสือเล่มนี้
เธอใส่ชื่อป้าไว้ด้วย
แล้วป้าไปผูกมิตรเป็นเพื่อนกับนายจ้างได้ยังไง
ก็เธอเป็นคนคุยง่าย
ป้าทำงานในไลน์ผลิต แล้วเธอจะมาดูงานเรา
พวกเราทำงานกันเร็วมาก เธอก็จะถามขึ้นมาว่า
"มีคำแนะนำบ้างไหมว่าฉันควรทำอะไร"
เธอจะถามคำถามเรา
"คิดว่าตุ๊กตาตัวนี้จะขายดีไหม"
"คิดว่าเราต้องเพิ่มอะไรให้ตุ๊กตาตัวนี้เป็นที่นิยม"
เธอสนใจความเห็นของเรา มากไม่แพ้พนักงานห้องแอร์เลย
เพราะเราเป็นคนทำของเล่นให้
ปี 60 หรือ 61 นี่แหละ เขาพูดว่า "เราอยากได้บาร์บี้ผิวดำ"
เธอตอบ "ดีเลย เดี๋ยวรอดู"
การไปขอให้รูธ แฮนด์เลอร์
พิจารณาเพิ่มบาร์บี้ผิวดำเข้าไปสายผลิตภัณฑ์
ถือเป็นการปฏิวัติครั้งย่อมๆ เลย
เรามักจะมองข้ามเหล่าคนรุ่นก่อนหน้าเรา
และสิ่งที่พวกเขาทำลงไปมันมักจะไม่ธรรมดา
ในยุค 60 แมทเทลได้สร้าง เพื่อนบาร์บี้ที่มีผิวดำ
ตุ๊กตาแฟรนซี่รุ่นแรกออกมาในปี 1966
ทางบริษัทโฆษณาขายว่าเป็นลูกพี่ลูกน้องบาร์บี้
ในปี 1967 แมทเทลวางขาย แฟรนซี่เวอร์ชั่นผิวดำ
คริสตี้ออกมาในปี 1968
ฉันภูมิใจในตุ๊กตาคริสตี้ที่สุดแล้ว
เขาติดป้ายว่าเธอเป็นพี่เลี้ยง และเพื่อนซี้ของบาร์บี้
ฉันก็คิด "จะเป็นทั้งคู่ได้ไง เป็นเพื่อนได้นะ แต่จะเป็นพี่เลี้ยงใครได้"
สัดส่วนหน้าตามันไม่ใช่เรา
โหนกแก้ม จมูก ริมฝีปาก ดวงตา ทุกอย่าง
มันเหมือนแบบ
"โอเค เราก็แค่จะทำให้ตุ๊กตาผิวสีเข้มขึ้น
แค่นั้นก็น่าจะพอแล้ว"
แล้วก็มีจูเลีย
(ไดแอนน์)
จูเลียถูกทำขึ้นมาให้เหมือน หญิงแอฟริกันอเมริกันคนแรก
ที่เป็นนางเอกในรายการโทรทัศน์
ซึ่งก็คือไดแอนน์ แคร์โรลล์
คลินิก คุณนายเบเกอร์พูดสายค่ะ
สำหรับฉัน ตอนไดแอนน์ แคร์โรลล์รับบทจูเลีย
นั่นเป็นผู้หญิงผิวดำคนแรกที่เป็นตัวเอกในซีรีส์ทีวี
มันจึงมีความสำคัญตรงนั้นน่ะ
ฉันไปเริ่มทำงานในวงการโทรทัศน์แล้ว และฉันชอบเธอมาก
นี่คิดว่าจูเลีย เบเกอร์คือที่สุด
ฉันมีตุ๊กตาคริสตี้
มีตุ๊กตาคาร่า
มีตุ๊กตาคาร่าสามตัวเลย
หน้าตาเหมือนกันหมด แต่ว่าทำคนละอาชีพกัน
ฉันไม่เคยมองว่าคาร่ากับคริสตี้ไม่ใช่บาร์บี้
มันมีความหมายเท่ากับบาร์บี้สำหรับฉัน
แต่พอมารู้ทีหลังว่าตุ๊กตาพวกนั้นไม่ใช่บาร์บี้
และถูกมองอย่างเจาะจงมากว่าไม่ใช่บาร์บี้
ฉันว่ามันน่าสนใจดีค่ะ
(ปี 1965 - การจลาจลวัตส์)
ลู สมิธและโรเบิร์ท ฮอลล์ ที่ได้เห็นการจลาจลวัตส์
อยากจะลงมือทำอะไรสักอย่าง เรื่องความยากจนและคนตกงาน
ในพื้นที่เซาท์แอลเอและย่านวัตส์
พวกเขาก่อตั้งองค์กร ที่มีชื่อว่าปฏิบัติการบูตสแตรป
เพื่อให้บริการฝึกงาน
การเปิดโลกคนผิวดำ
สู่วงการเทคโนโลยี ที่พวกเขาไม่เคยมีส่วนเกี่ยวข้องมาก่อน
ใช่ นั่นคือหน้าที่ของเรา
การทำให้ทุกคนเห็นว่าเอาพรสวรรค์ ไปทำอย่างอื่นดีกว่าไปค้าของเถื่อนตามมุมถนน
ใช่ นั่นคือหน้าที่ของเรา
ผ่านปฏิบัติการบูตสแตรปนี้ ได้ทำให้เกิดกิจการมากมาย
และความพยายามนึงที่ประสบความสำเร็จมาก
คือบริษัทของเล่นชินดานา
(ของเล่นชินดานา)
พ่อผมเชื่อว่าเด็กผิวดำ ต้องได้เห็นคุณค่าในตัวเอง…
(ลูอิน เชลตัน สมิธ ที่สาม เสียงลูกชายลู สมิธ)
พ่อก็เลยตัดสินใจทำตุ๊กตาผิวดำ ที่หน้าตาเหมือนคนดำ
แล้วพ่อก็ไปคุยกับเจ้าของแมทเทล เอลเลียต์และรูธ แฮนด์เลอร์
ให้สนับสนุนพ่อ 200,000 ดอลลาร์ เพื่อไปเปิดบริษัททำของเล่น
ลู สมิธเขาเป็นคนมีความคิดล้ำสมัย และเขาเป็นนักเคลื่อนไหว
ตอนที่พวกเขาผลิตของเล่นออกมา นั่นคือความสำเร็จอย่างมาก
ตอนที่พวกเขาตกลงกับแมทเทล
นั่นถือเป็นความสำเร็จครั้งยิ่งใหญ่
พวกเขาทุ่มเทให้ไปทุกอย่างเลย
ทั้งส่งพนักงานจากบริษัทเราไปให้
สอนวิธีทำตุ๊กตาผิวดำ
คนจากแมทเทลไปช่วยสอน
ขั้นตอนการผลิตบางขั้นตอนที่พวกเขาใช้
มีการลงทุนลงแรงไปมาก เพราะอยากให้โรงงานของเล่นชินดานารุ่ง
นี่คือเบบี้แนนซี่
(บิลลี่ เจ. กรีน นักสะสมตุ๊กตา)
เกิดเมื่อปี 1968
แล้วเราจะซื้อเบบี้แนนซี่ผมธรรมชาติก็ได้
ถ้าอยากได้ตุ๊กตาที่มีผมตามธรรมชาติ
แล้วก็มีรุ่นผมหยักศกสั้น
อันนี้เป็นชุดดั้งเดิมของตุ๊กตา
มันให้ความสำคัญกับการผลิตลักษณะ
ที่ตรงกับความจริงมากกว่า
สิ่งที่เราเคยเห็นกับตุ๊กตาแมทเทล
ตุ๊กตาตัวนี้มีความสมจริงอย่างมาก
อีกทั้งยังเป็นตุ๊กตาผิวดำตัวเดียว
ที่ได้เขาเข้าหอเกียรติยศของเล่น
ตัวนี้ดิสโก้วานด้า
ดิสโก้วานด้าถูกผลิตขึ้นในยุค 70
ชินดานาผลิตตุ๊กตาแฟชั่นเวอร์ชั่นของเขาเอง
ไม่เพียงเด็กจะได้รับของเล่นแล้ว แต่ยังจะได้รับแผ่นพับ
ในแผ่นพับนี้
จะเห็นวานด้าที่เป็นพยาบาล วานด้าที่เป็นนักบัลเลต์
วานด้าที่เป็นแอร์โฮสเตส
ล้วนอ้างอิงจากคนที่มีจริง
สตรีผิวดำจริงๆ เหรอ
ผู้หญิงผิวดำที่มีอยู่จริง
ตุ๊กตาเหล่านี้สร้างจาก ผู้หญิงในท้องที่ที่ทำอาชีพเหล่านี้จริงๆ
และพวกเขาอยากจะใช้อาชีพ
ที่มีเหตุผลสำหรับเด็กผู้หญิงผิวดำโดยเฉพาะ
บริษัทของเล่นชินดานา ได้ผลิตตุ๊กตาและของเล่น
ที่เด็กเข้าถึงได้ทุกคน
และทุกตัวก็น่ารักและน่าเล่นมาก
ฉันคิดว่าเป็นเพราะคนที่ทำงานที่ชินดานา
และคนที่บริหารบริษัท
แรงงานทั้งหมดมาจากเซาท์เซ็นทรัลแอลเอ
คนงานของชินดานา 99% แทบจะเดินไปที่ทำงานได้เลย
ถึงแม้ว่าผู้ปกครองจะเป็นคนซื้อตุ๊กตา
และพวกเขาอาจไม่ได้ไปเห็นในโรงงาน
แต่พวกเขาก็สัมผัสได้
(ของเล่นชินดานา)
สุดท้ายแล้วบริษัทของเล่นชินดานาจะได้เป็น
ผู้ผลิตของเล่นผิวดำ เจ้าใหญ่ที่สุดในยุค 70 และต้นยุค 80
มันกลายเป็นเหมือนการพิสูจน์แนวคิดที่น่าทึ่ง
ว่ามีตลาดที่พร้อมซื้อ ทำขายได้จริงๆ
และมันมีวิธีการผลิตสินค้า
ที่ตลาดนั้นต้องการและชอบจริงๆ
พอเข้ายุค 80
พวกบริษัทใหญ่ๆ ก็เริ่มที่จะเอาโมเดลพวกเขาไปใช้
ทำให้สุดท้ายในปี 1983 บริษัทนี้ต้องปิดตัวลง
ป้าทำงานในโรงงานอยู่ 14 ปี แล้วในปี 69 ก็ได้ไปทำในออฟฟิศ
ป้ามักจะบอกตัวเองว่า
"พวกเขาต้องมีคนผิวสีบ้าง"
เพราะในนั้นมีผู้ชายผิวดำคนเดียว
ซึ่งเป็นโปรแกรมเมอร์ที่ทำงานชั้นหก
แล้วป้าเป็นคนผิวดำคนที่สอง
ป้าชอบอยู่กับคน และใครๆ ก็สบายใจเวลาอยู่ใกล้ป้า
ป้าก็แค่เป็นคนแบบนั้น
พวกเขาจ้างผู้หญิงผิวดำ คิตตี้ แบล็ค
จบใหม่จากเทรดเทค
เธอเข้ามาเป็นนักออกแบบเสื้อผ้า
ดีไซเนอร์ผิวดำคนแรกของเรา
ฉันชื่อคิตตี้ แบล็ค เพอร์กินส์
ฉันออกแบบตุ๊กตาบาร์บี้ผิวดำตัวแรก ให้กับบริษัทของเล่นแมทเทล
ฉันตอบโฆษณารับสมัคร
เข้าไปสัมภาษณ์
แล้วตอนออกมาก็คิดว่า
"ต้องทำงานนี้ให้ได้ ไม่อยากทำอย่างอื่นแล้ว"
พวกเขาขอให้ฉันดีไซน์หนึ่งชุด
เอาตุ๊กตาไปแต่งตัว
เอาแพทเทิร์นแนวราบกลับมา
พร้อมกับชุดที่ตัดเย็บเสร็จแล้ว
ฉันกลับไปพร้อมหกดีไซน์
แทนที่จะเป็นชุดเดียว
สิ่งที่บิวล่าห์ เมทำ
คือการวางรากฐาน ให้คิตตี้เข้าไปทำงานในฐานะมืออาชีพ
พวกเขา… ปรับตัวให้คุ้นเคยกับการมี
ผู้หญิงผิวดำที่เข้มแข็ง และมีความสามารถในที่ทำงานแล้ว
ทำให้มีก้าวต่อไปได้
ซึ่งก็คือการมีผู้หญิงผิวดำที่เข้มแข็ง และมีความสามารถมาเป็นดีไซเนอร์
คิตตี้จะเป็นที่ต้อนรับหรือไม่
ถ้าบิวล่าห์ไม่ได้ไปทำงานอยู่ก่อน
เรื่องนั้นไม่มีใครฟันธงได้
ฉันเจอบิวล่าห์น่าจะวันที่สอง ที่ไปทำงานที่แมทเทลได้มั้ง
เราภูมิใจในตัวเธอ เพราะเธอขับรถสปอร์ต
แล้วสวยเหมือนบาร์บี้ผิวดำของเราเลย
เรานึกว่าเธอเนี่ยแหละเป็นบาร์บี้ผิวดำ
บาร์บี้ผิวดำตัวจริง
- เป็นไงจ๊ะ - คิตตี้!
ดูดีจังเลย สบายดีไหม
- รู้สึกโชคดีที่ได้มาอยู่ตรงนี้ - จ้าสาว
- ฉันอยู่ชมรมจ.ม.ส.ย - คืออะไร
"จำไม่ได้สักอย่าง"
ฉันก็อยู่ชมรมนั้นด้วย
- ฉันทำงานที่แมทเทลอยู่ 28 ปี - โอเค
แต่ตลอดเวลาที่ทำงานนั้น ฉันรู้จักบิวล่าห์
จบใหม่จากเทรดเทค
ดีไซเนอร์ผิวดำคนแรกของบาร์บี้
แล้วฉันให้ความสำคัญบาร์บี้ผิวดำมากกว่าบาร์บี้นะ
และเธอทำออกมาได้ดีมาก
รู้ไหม ยุคนั้นมันน่าตื่นเต้นมากสำหรับฉัน
และคนผิวดำทุกคนในบริษัท
ซึ่งไม่สำคัญว่าจะทำตำแหน่งไหน และตอนนั้นก็มีอยู่ไม่กี่คน
พวกเขามาหาฉัน
ซึ่งฉันคิดว่าน่ารักมาก
ฉันชื่อชอนดา ไรมส์
เป็นโปรดิวเซอร์รายการโทรทัศน์ นักเขียน
และยังเป็นผู้หญิงคนแรกที่สร้างละครสามเรื่อง
ที่ประสบความสำเร็จจนได้ทำ 100 ตอน
มันต้องมีใครเป็นคนแรก และฉันไม่เคยอยากจะเป็นคนแรกเลย
มันรู้สึกเหมือนเป็นภาระ
ฉันรู้สึกว่าถ้าฉันทำไม่สำเร็จ คนอื่นที่มาทีหลังจะได้รับโอกาสไหมนะ
มันรู้สึกสำคัญมาก
เขาจะยอมให้ผู้หญิงผิวดำ เป็นตัวเองในซีรีส์หรือละครอีกไหม
เรื่องพวกนั้นสำคัญมาก
ฉันชื่อมิสตี้ โคปแลนด์ เป็นนักเต้นบัลเลต์อาชีพ
เป็นผู้หญิงผิวดำคนแรกที่ได้เลื่อนขั้น
สู่ตำแหน่งดารานำ
ในประวัติศาสตร์ยาวนาน 80 ปี ของโรงละครบัลเลต์อเมริกัน
ฉันได้เจอซูซาน เฟลส์-ฮิลล์ ที่เป็นกรรมการของโรงละครบัลเลต์อเมริกัน
เป็นผู้หญิงผิวดำที่น่าทึ่งมาก แล้วเธอเป็นที่ปรึกษาให้ฉัน
เธอได้เริ่มเปิดโลกให้ฉันเห็นว่า
สิ่งสำคัญคือการพาผู้หญิงผิวดำ มาสามัคคีกันและสนับสนุนกัน
ฉันชื่ออิบติฮัจ มูฮัมหมัด
เป็นนักกีฬาโอลิมปิก
เป็นนักดาบ แล้วก็เป็นบาร์บี้ด้วย
เนื่องจากโตมาในแวดล้อม ที่ฉันเป็นชาวแอฟริกันอเมริกันคนเดียว
และเป็นเด็กคนเดียวที่สวมฮิญาบ
บางครั้งแม้แต่เวลาเล่นกีฬาฟันดาบ
หรือฟันกระบี่ บางครั้งการเป็นผู้หญิงคนเดียว
มันทำให้ฉันเรียนรู้แต่เนิ่นๆ ว่าฉันต้องผลักดันตัวเองเพื่อตัวเอง
และอย่ากลัวที่จะแปลกแยก
มันเป็นการประท้วง
มันคือการประท้วงแล้ว ที่เราเป็นคนผิวดำที่ได้ไปอยู่บนเวที
เป็นส่วนนึงของประวัติศาสตร์ที่ไม่เห็นหัวเรา
ไม่ได้สร้างขึ้นมาเพื่อเรา
ฉันจึงรู้สึกว่าแรงกดดันนี้ คอยขับเคลื่อนฉันไปข้างหน้า
เพราะแค่ได้ก้าวขึ้นไปบนเวที
มันก็อาจเปลี่ยนชีวิตใครสักคนนึงได้
พอถึงตอนที่ฉันเป็นนักแสดงเดี่ยวและนักแสดงนำ
มันเหมือนมีความรู้สึกว่า "ถ้าฉันมาถึงจุดนี้ไม่ได้
เมื่อไรจะได้มีผู้หญิงผิวดำอีกคนในคณะนี้
ที่ได้มารับโอกาสนี้อีก"
มันกลายเป็นความมุ่งมั่น ฉันต้องทำมันให้จงได้
เธอเป็นดีไซเนอร์ผิวดำคนแรกของเรา
ป้าจำตอนที่คิตตี้เรียกเรามารวมตัวกันได้
เธอพูดว่า
"คิดไหมว่าเขาน่าจะสามารถ ทำตุ๊กตาที่หน้าตาเหมือนคนดำหน่อย"
นั่นแหละที่เธอคิด
ฉันคิดว่ามันมีความเสียหายเกิดขึ้นนะ
เมื่อเราบังคับให้เด็กผิวสีเล่นกับตุ๊กตาผิวขาว
ฉันชื่อโมนิก้า เบลีย์
เป็นแม่ลูกสาม
เกิดที่อิงเกิลวู้ด รัฐแคลิฟอร์เนีย แต่ส่วนใหญ่ไปโตที่แอริโซนา
เราอยู่เมืองเล็กมาก ดังนั้นการจะหาพื้นที่
สำหรับคนผิวดำ มันหายากมากๆ
ตุ๊กตาส่วนใหญ่ที่ฉันเล่นเป็นตุ๊กตาผิวขาว
ฉันก็เลยจะเอาน้ำมันทาผม ที่แม่ชอบนวดใส่ผมให้ฉัน
ไปทาหัวบาร์บี้ ขยี้เข้าไปที่โคนผมเลย
หวีออกมา หาทางทำให้ผมมันหยิกฟู
จะได้ดูเหมือนฉันหน่อย
ถึงจะรู้ว่าไม่เหมือน
แต่ก็ทำให้รู้สึกเหมือนมันเชื่อมกับฉันได้ระดับนึง
ตาที่เป็นสีฟ้า ฉันก็จะเอาสีเทียนหรือปากกาเมจิก
ไปแต้มให้เป็นสีน้ำตาล
บาร์บี้ทุกตัวที่ฉันมีเป็นบาร์บี้ผิวขาว
ซึ่งมันทำให้รู้สึกว่าฉันต้องหน้าตาเหมือนมัน
แต่การที่สิ่งนั้น
มาเป็นมาตรฐาน มันทำให้ฉันรู้สึก…
ทั้งตัวฉันและเด็กผู้หญิงผิวดำคนอื่นรู้สึกไม่ดีพอ
ฉันบอกตัวเอง "ฉันต้องเหมือนตุ๊กตา ฉันต้องเป็นแบบตุ๊กตาให้ได้"
จำได้ชัดเลย แค่คิดก็ขนลุกแล้วเนี่ย
คือมัน…
เออ
โห ไม่นึกว่าจะสะเทือนแบบนี้
ฉันจำได้ว่า
รู้สึกว่าตัวเองไม่สวย
เพราะสีผิว
และลักษณะเส้นผมของฉัน
เพราะต้องไปอยู่ ท่ามกลางคนที่หน้าตาไม่เหมือนฉัน
และไม่ยอมรับฉัน
มันเจ็บมาก
มันเจ็บมาก ทำใจยากมาก
ความคิดของเรา…
(จูลิสซ่า คัลเดรอน (สรรพนามหญิง) นักแสดงและนักธุรกิจ)
กับทุกอย่างที่เราคิดว่าจริงหรือเท็จ
มันเรียนรู้มาตั้งแต่เด็ก
แล้วถ้าตุ๊กตาบาร์บี้มันไม่ได้เป็นตัวแทน
ว่าตัวจริงของเราหน้าตาเป็นยังไง
แล้วมันจะสอนอะไรเด็กๆ กลุ่มนี้ล่ะ
ว่า "เธอไม่มีตัวตน" ไง
ตอนที่ฉันออกแบบตุ๊กตาตัวนี้
มันมีความจำเป็น
ที่จะต้องมีอะไรให้เด็กผู้หญิงผิวดำเอาไปเล่นได้
แล้วหน้าตาเหมือนเธอ
ฉันอยากให้ตุ๊กตาสะท้อนถึง ลุคภาพรวมของผู้หญิงผิวดำ
ถ้าเป็นบาร์บี้ธรรมดา ชุดราตรีจะกระโปรงบานเสมอ
และผมยาวเสมอ
แต่ฉันอยากให้ตัวนี้ตรงกันข้ามกับบาร์บี้
และตรงกันข้ามกับคริสตี้สิ้นเชิง
ฉันเลยใช้สีสันฉูดฉาด เครื่องประดับเด่นชัด ผมสั้น
และกระโปรงผ้าพันที่แหวกให้เห็นผิวหนัง
นักร้องคนโปรดของฉันคนนึงคือไดอาน่า รอสส์
แฟชั่นที่ฉันออกแบบ
มันจะดูเหมือนชุดที่ไดอาน่า รอสส์ก็คงอยากใส่
มีดีไซเนอร์ทรงผมอีกคน
ชื่อว่าเมลลี่ ฟิลลิปส์
เธอเป็นคนผิวดำ
เราก็เลยเลือกทรงผมสั้น หยิกธรรมชาติ
ตัวฉันเองตอนนั้นก็ผมสั้นหยิกธรรมชาติ
เรามีดีไซเนอร์นักปั้นชื่ออาโบล เขาก็เป็นผู้ชายผิวสี
เราปั้นให้ปากของนางอวบอิ่มขึ้นหน่อย และจมูกบานออกอีกนิด
สีผิวของนางสีอ่อนลงมา จากสีเข้มที่สุดที่เราทำได้เล็กน้อย
มันเป็นแค่ความชอบส่วนตัว
ฉันชอบสีนั้นที่สุด
ฉันรู้อยู่แล้วว่าบาร์บี้ผิวดำนั้นแปลกใหม่
แต่ไม่รู้เลยว่ากระแสจะแรงขนาดนั้น
(ปี 1976 - แมทเทลจ้างคิตตี้)
(ปี 1980 - เปิดตัวบาร์บี้ผิวดำ)
(ปี 1959-1980: บาร์บี้และบาร์บี้ผิวดำ เปิดตัวห่างกัน 21 ปี)
(ตุ๊กตาผิวดำตัวแรกที่ใช้ชื่อ "บาร์บี้" 1980 บาร์บี้ผิวดำ)
("ตอนที่ฉันดีไซน์บาร์บี้ผิวดำ… ฉันอยากให้สะท้อนวัฒนธรรมผิวดำ")
("ตอนที่บาร์บี้ผิวดำวางขาย… มันยกระดับความคาดหวังของตุ๊กตาผิวดำ")
ฉันยังรู้สึกได้ถึงความปีติใจ
ตอนที่ฉันได้เห็นบาร์บี้ผิวดำเป็นครั้งแรก
บาร์บี้ผิวดำรุ่นเดอะนางเปรี้ยวมาก
(เฮย์ลี่ย์ มารี นอร์แมน นางแบบบาร์บี้เด็กและนักแสดง)
ผมแอโฟรความโป๊ะเป็นศูนย์
นางจะไปท่องราตรี ชุดสีแดงก็จึ้งมาก…
(เชลลี่ ลิวอิส นักเขียน/โปรดิวเซอร์)
ผิวนางมีเมลานินจ้า สีน้ำตาลมาเลย
คุณตกหลุมรักบาร์บี้ผิวดำครั้งแรกตอนไหน
ก็ตอนได้ถือตัวแรกในมือน่ะสิจ๊ะ
กล่องเขียนว่า "นางผิวดำ นางสวย นางปังปั๊วะ"
ป้าแอบภูมิใจมากจริงๆ ที่ได้เห็นบาร์บี้ผิวดำตัวแรก
สำหรับฉัน ก้าวสำคัญที่ผลักดันเราไปข้างหน้า
ก็คือตอนที่เขาเรียกตุ๊กตาผิวดำตัวนี้ว่าบาร์บี้
ไม่เรียกว่าแฟรนซี่หรือชื่ออื่นใด
สิ่งนั้นทำให้สาวผิวดำ ได้เป็นนางเอกของเรื่องแล้ว…
(แพทริเชีย เอ. เทอร์เนอร์ ศ.ยูซีแอลเอ)
เวลาใครใช้จินตนาการเล่นบาร์บี้ เธอเป็นจุดศูนย์กลางเสมอ
เธอคือดาวเด่นในงานราตรี
เธอคือคนที่เราอยากได้เป็น
และฉันไม่คิดว่าในชีวิตใคร
จะมีคนอยากเป็นเพื่อนสนิทของดาวเด่น
มันเหมือนเป็นการยอมรับว่าเรามีตัวตน
ว่าเราอยู่ตรงนี้ และมีคนเห็นคุณค่าเรา
การสวมมงยอมรับว่าตุ๊กตาตัวนี้คือบาร์บี้
การต่อสู้เพื่อ "ไม่ได้ๆ ห้ามเรียกตัวนี้ ว่าตุ๊กตาแฟชั่นหรืออะไร"
"นี่ก็บาร์บี้เหมือนกัน"
เป็นการบอกให้ทั้งโลกรับรู้ ว่าผิวดำก็สวยเหมือนกัน
ดังนั้นฉันซาบซึ้งใจมากที่ตอนนี้เรามีตัวตนซะที
ในมรดกของเรื่องนั้น
ภายในครอบครัวฉัน ในหมู่ผู้ใหญ่
เราสนทนากันว่านี่เป็นการก้าวไปข้างหน้าไหม
ว่านี่ดูเหมือนตุ๊กตา
ที่เราจะอยากซื้อให้คนในครอบครัวหรือเปล่า
แล้วฉันไม่อยากไปด้อยค่าประเด็นนะ แต่มันอยู่ที่ทรงผมล้วนๆ
เราจัดทำการสนทนากลุ่ม
แม่ๆ บางคนออกความเห็นว่า
ทำไมผมสั้น ทำไมไม่ทำผมยาว
ว่าทำไมชุดถึงเข้ารูปแทนที่กระโปรงจะบาน
พวกเขาไม่รู้ว่าจงใจทำหรือเปล่า
หรือว่าก็แค่เหน็บกัน
ในตอนนั้นแมทเทลได้เชิญ…
นักจิตวิทยาเด็กเข้าไปที่แมทเทล
เพื่อคุยเรื่องตุ๊กตา
พวกเขารู้สึกไปในทางเดียวกันกับพวกแม่ๆ
แต่พอนักจิตวิทยาเด็ก มารู้ว่าดีไซเนอร์เป็นคนผิวดำ
ก็พากันถอนคำพูด
ใช้เวลาถึง 21 ปีกว่าที่ตุ๊กตาแฟชั่นผิวดำสักตัว
จะคู่ควรแก่ชื่อบาร์บี้
ให้ตาย มันก็แค่ตุ๊กตาป่ะ
แต่ขอบอกตามตรง นี่ไม่รู้มาก่อนเลยว่ามีบาร์บี้ผิวดำ
จนป้ามาเล่าเรื่องราวชีวิตให้ฟังนี่แหละ
ก็เลยทำให้ฉุกคิดว่า "คนทั่วไปรู้เรื่องบาร์บี้ผิวดำกันไหมนะ"
- ขอดูหน่อย - ได้
อันนี้ชุดนึงของนาง
อ๋อ ใช่ๆ เคยเห็นตัวนี้แล้ว
เพราะเคยคิดว่าเหมือนไดอาน่า รอสส์เปี๊ยบ
เคย เคยเห็นแล้ว ขอบใจ
ลืมไปเลย ผิวสีอ่อนไปหน่อยนะ
เหมือนฟ็อกซี่ บราวน์
- เนอะ - ใช่ๆ ลุคนี้ยุค 70 มาก
ทรงชุดน่ารักอ่ะ มีแหวกตรงไหล่ด้วย
- น่ารักอ่ะ - เนอะ
แล้วนี่คือแอโฟรในความคิดเขาสินะ
แทบไม่รู้ว่านางมีตัวตน คลับคล้ายคลับคลาว่าเคยเห็นรูป
ดูจากยุคแล้ว
ไม่ได้มองในบริบทของ "นี่ตัวแรก" เลย
น่าจะไม่เคยเห็นตัวแรกอย่างเป็นทางการนะ
งั้นที่ร้านแถวบ้านคงไม่มีขายมั้ง
ไม่เคยเห็นวางขายเลย
ตอนนี้ฉันก็ 40 กว่าๆ เพิ่งมารู้ว่า "เฮ้ย มันมีมานานแล้วเหรอ"
ก็ดีนะที่ได้เห็นพวกเขาถอดแบบ
รูปลักษณ์ของผู้หญิงผิวดำในยุคนั้น
อย่างน้อยก็ตั้งแต่คอขึ้นไป
แต่ฉันไม่เคยเห็นมันเลย เพราะงั้นก็ผิดหวังที่พลาดของดีไป
พอฟังแบบนั้นแล้วก็ต้องถามต่อว่า
"เขาได้ทำการตลาดบาร์บี้ผิวดำหรือเปล่า"
ฉันไม่น่าจะเคยเห็นโฆษณานะ
ซึ่งมันต้องได้เห็นสิ เพราะชอบดูการ์ตูนทุกเช้าวันเสาร์
แต่นี่น่าจะไม่เคยเห็นโฆษณาตัวนี้
ทุกครั้งที่เห็นโฆษณาบาร์บี้ จะมีแต่ผิวขาว
ถ้ามีการโปรโมทตุ๊กตาผิวดำ
เป็นสินค้าที่สวยและมาแรงที่สุด
มันก็คงจะขายดีพอๆ กัน หรืออาจขายดีกว่าบาร์บี้ผิวขาว
ฉันว่าฉันได้ของก๊อปมา
พ่อแม่น่าจะไม่ได้ซื้อของแท้ให้
เพราะมันก็ยังหาซื้อยากอ่ะ
ฉันคิดว่าถ้าแมทเทลรู้แต่แรกว่ามันจะฮิตแค่ไหน
เขาน่าจะเพิ่มความพยายามเข้าไปในการสร้าง
โลกทั้งใบของบาร์บี้ผิวดำ แทนที่จะสร้างแค่ตัวเดียว
(ข้อความจากแมทเทล ตอนผู้ทำสารคดีขอสื่อโฆษณาบาร์บี้ผิวดำ:)
("ในเรื่องของสื่อสิ่งพิมพ์ หรือสื่อโฆษณาของบาร์บี้ผิวดำ)
(ทางนี้ได้ไปเจอบทความที่เขียนว่า)
(มีการโปรโมทตุ๊กตาตัวนี้น้อยมาก)
(การตลาดอันน้อยนิดที่อาจมีอยู่นั้น ทางนี้ยังหาไม่เจอเลยสักอัน")
(ปี 1968-1983: บริษัทของเล่นชินดานา ทำกิจการนาน 15 ปี)
(ปี 1985 - บ้านในฝันของบาร์บี้)
นี่แอบอินเรื่องราว เกี่ยวกับป้า คิตตี้ บาร์บี้ผิวดำ
กับที่ได้คุยกับหลายๆ คนเรื่องตุ๊กตาผิวดำ
โอเค ไม่ได้จะบอกว่าชอบตุ๊กตาแล้วนะ
แต่ก็นะ เริ่มได้เรียนรู้ว่า ทำไมมันไม่ใช่แค่สำคัญกับป้าเท่านั้น
แต่สำคัญเลยจริงๆ
(บทที่ 2 หลังบาร์บี้ผิวดำ: ผลักดันต่อไป)
แล้วมันทำให้คิดถึงหนูน้อยลาจีเรีย
กับที่เธอกับพี่สาวเคยเล่นกัน
เราเคยเล่นเอาปลอกหมอนมาคลุมหัว
แล้วสมมุติว่าเป็นผมยาวสีทอง
ตอนเป็นเด็ก เราไม่เข้าใจว่ามันแปลว่าอะไร
แต่ตอนนี้มันทำให้ฉันคิดมากขึ้น เกี่ยวกับการเล่น
และถ้ามีโลกบาร์บี้ผิวดำสักใบมันจะเป็นยังไง
(ปี 1991 - เปิดตัวไลน์ชานี่บาร์บี้)
ชานี่มาแล้ว
ชานี่ ชานี่ เธอย่าง เธอยิ้ม
ใครจ๋า เธอจ้า สาวมีสไตล์
นี่คือชานี่และผองเพื่อน
ร้อนแรง
เราชอบลุคของเธอทั้งหมด
ฉันดีไซน์ไลน์ตุ๊กตาผิวดำชื่อว่าชานี่ด้วย
ไลน์นั้นโดยเฉพาะเป็นผลมาจาก
ความสำเร็จของบาร์บี้ผิวดำ
ผมเริ่มสะสมตุ๊กตาบาร์บี้ตอนเรียนมหาลัย…
(สตีเฟน แมนเดลา ซัมเนอร์ อดีตโปรเจกต์ดีไซเนอร์ของบาร์บี้)
ตอนได้เห็นชานี่ มันเปิดโลกใบใหม่เลย
เขามีอาช่าที่ผิวประมาณเฉดคุณ
และโครงหน้าคมหน่อย
แล้วก็มีนิเชลล์ที่หน้าเหมือนป้าทูสลี่ย์ ลูกพี่ลูกน้องของแม่มาก
แล้วนางผิวเข้มมาก
แล้วก็มีชานี่ ที่ก็เป็นแค่สาวสวยผิวน้ำตาลนางนึง
มันเปลี่ยนโลกไปเลย
ตอนที่เปิดตัววางขายตุ๊กตา
พวกเขาเปิดตัว
ด้วยการแสดงจัดใหญ่จัดเต็มที่นิวยอร์ก
อยากรู้จัง
- อยากรู้จัง - อยากรู้จัง
ว่าใคร
ใคร
ที่รัก…
พวกเขาอยากมีตุ๊กตาที่สีผิวหลากหลายเฉด
เพราะชุมชนแอโฟร-อเมริกันก็มีหลายเฉด
จำได้ว่ามีบทความในเดอะวิลเลจวอยซ์
พวกเขาร่ายยาวตั้งหลายหน้าเรื่องตุ๊กตาพวกนี้
ว่าของใหม่อันนี้สำคัญแค่ไหน
แล้วนี่ก็เก็บไว้นะ อยู่ในห้องเก็บของตรงไหนสักที่
ชานี่จะเป็นตัวกรุยทางตลาดกลุ่มต่างเชื้อชาติ
จะมีการทำการตลาดแบบรุก ซึ่งถือเป็นครั้งแรก
เพราะในตอนนี้ไม่มี ไลน์ตุ๊กตาแอฟริกันอเมริกันเลย
ที่มีโฆษณาของตัวเอง ที่มีการโฆษณาและพูดถึงในสื่อพิมพ์
ที่จะได้รับการประชาสัมพันธ์
และการโปรโมทขายที่เราจัดทำเอง
(นางงามมิสแบล็คแคลิฟอร์เนียยูเอสเอ 2005)
ฉันชื่อไอซิส แม็คเคนซี่ จอห์นสัน
ฉันตกหลุมรักกับบาร์บี้ผิวดำ ครั้งแรกตอนเป็นวัยรุ่น
ฉันมาจากแถบวัตส์ ที่เซาท์เซ็นทรัลแอลเอ ชีวิตลำบากมาก
เราไม่มีเวลามาสนใจเรื่องสวยๆ งามๆ ขอแค่อยู่รอดไปวันๆ ก็พอ
แล้วพอครอบครัวย้ายออกจากแถบกลางเมือง ไปแรนโชคูคามองกา
ที่นั่นก็ไม่ค่อยมีคนผิวสีกันเลย
ฉันเลยถูกเรียกว่า "อีมืด" ถูกล้อ "ยัยแท่งช็อกโกแลต"
ถูกเรียกด้วยคำดูหมิ่นมากมายนับไม่ถ้วน
เพราะฉันหน้าตาแบบนี้
โอ๊ยตาย เมคอัพเละหมดเลย
แล้วเวลาดูโทรทัศน์ มันไม่มีใครที่ฉันรู้สึกเข้าถึงได้เลย
ไม่มีใครที่เหมือนฉัน
ให้ฉันใช้เป็นทางหนีโลกความจริง
ที่รุมทำร้ายฉันเพราะรูปร่างหน้าตา
เด็กส่วนใหญ่หนีไปในโลกทีวี
แต่ทุกครั้งที่ดูทีวี ทุกคนก็ยังผิวขาวอยู่อ่ะ
แล้วพอได้ดูไม่กี่รายการที่มีคนดำอยู่บ้าง
ก็มีแต่ที่เป็นคนจน
มันเป็นเครื่องเตือนใจเสมอว่า
ยังไงฉันก็ต้องดิ้นรนไปตลอด
ดังนั้นตอนที่วางขายบาร์บี้ผิวดำ
นางเป็นตัวแทนของความสำเร็จ นางเป็นตัวแทนของความสวย
นางทำให้ฉันเห็นความเป็นไปได้ในตัวเอง
เด็กผู้หญิงผิวขาวเขาได้เห็น ศักยภาพตัวเองผ่านบาร์บี้ของพวกเขา
เวลาดูบาร์บี้ตัวนั้น ฉันจะพยายามมองให้เห็นนะ
แต่มันย้ำเตือนให้รู้ว่าฝันนั้นมันไม่ใช่ของฉัน
เพราะฉันผิวดำ
แล้วตอนที่วางขายตุ๊กตาบาร์บี้ผิวดำ
ฉันถึงคิดได้ว่า "ไม่ มันเป็นไปได้สำหรับฉันจริงๆ"
เพราะงั้นใครจะเกลียดก็ช่างหัวเขา เพราะมันช่วยฉันได้เยอะเลย
บาร์บี้ผิวดำช่วยฉันไว้เยอะ
เนื่องจากฉันสร้างชื่อเสียงตัวเองได้แล้ว เลยได้รับกลุ่มลูกน้อง
ให้เราดีไซน์ตุ๊กตากันมากขึ้น
ฉันชื่อสเตซี่ย์ แม็คไบรด์-เออร์บี้ อดีตดีไซเนอร์บาร์บี้
ตอนเป็นเด็ก ฉันชอบเล่นตุ๊กตา
บาร์บี้เป็นตุ๊กตาโปรด
นั่นละที่ทำให้ฉันอยากเป็นนักดีไซน์แฟชั่น
มีบทความในหนังสือพิมพ์จากลอสแอนเจลิสไทมส์
ที่ทำข่าวคิตตี้ แบล็ค เพอร์กินส์
พ่อเก็บบทความนั้นไว้ให้
เพราะพ่ออยากสร้างแรงบันดาลใจและผลักดันฉัน
ตอนที่ฉันเข้าวงการตัดเย็บเสื้อผ้าต้นยุค 90
ฉันเห็นแค่ไม่กี่คนที่เหมือนฉัน
แต่ตัวเองก็ไม่ได้มีแผนสำรอง
เลยหยิบบทความข่าว ของคิตตี้ แบล็ค เพอร์กินส์ออกมา
โทรไปทั้งที่ไม่รู้จักกัน
- ไงคะ - ไง!
สบายดีไหม
ตอนเจอคิตตี้ครั้งแรก เธอใส่สูทนักธุรกิจสีขาว
และไว้ผมหยิกฟูๆ
ฉันนี่ปลื้มแบบ "แม่เจ้า นางเป็น
นางฟ้า/ดารา/บาร์บี้"
ฉันรู้ว่านางมีรถเปิดประทุน ผมก็ปลิวไสวในสายลม
ไม่รู้ คุณมีออร่า
สัมภาษณ์ไปได้สวย เธอให้การบ้านมาทำ
ฉันต้องกลับบ้านไปซื้อตุ๊กตาบาร์บี้
แล้วรังสรรค์แฟชั่นให้บาร์บี้ตัวนี้
แล้วตอนที่เรามานั่งคุยกัน เรื่องความคาดหวังที่เธอมี
เป้าหมายของเธอ เรื่องพวกนั้น
สเตซี่ย์ก็ดึงแฟ้มออกมา
ในนั้นมีบทความเยอะแยะเลย
เกี่ยวกับฉันที่ตัดมาจากหน้าหนังสือพิมพ์
เธอแกล้งทำเหมือนมันแค่บังเอิญร่วงออกมา
- ก็บังเอิญจริงๆ - เดี๋ยว
เธอจงใจทำหล่นจ้า อยากให้ฉันเห็น
ขอบอกนะ ได้งานก็เพราะงั้นแหละ
เธอทะเยอทะยานมาก
มีไอเดียดีๆ เต็มหัว
ฉันก็เลยจ้าง
(ปี 1996: สเตซี่ย์ได้งานทำ)
ฉันยังจำครั้งแรกที่คิตตี้พาไปทัวร์ได้อยู่เลย
ฉันได้เจอกับป้าเมย์ของคุณ เธอเป็นคนช่างพูดช่างคุยมาก
คิตตี้พาไปรู้จัก
ดังนั้นทุกครั้งที่แวะไปที่ตึกผู้บริหาร
เธอจะทัก "ไงจ๊ะหนูน้อยคิตตี้"
ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอรู้ว่าฉันชื่อจริงชื่อสเตซี่ย์ไหม
ป้าได้ไปเป็นพนักงานต้อนรับตอนปี 89
แล้วออกมาปี 99
ป้าเจอผู้คนจากทั่วทุกมุมโลกเลยนะ
ข้อดีที่สุดของการได้สื่อสารกับผู้คนคือรอยยิ้ม
เธอมีพลังล้นเหลือ แล้วมันดีมากที่ได้เห็นผู้หญิงผิวดำอีกคน
ภายในอาคารผู้บริหารในบริษัทแมทเทล
(บิวล่าห์กับรูธ แฮนด์เลอร์)
ฉันได้เรียนรู้ทุกอย่างที่ต้องรู้ในวงการของเล่น
จากคิตตี้ แบล็ค เพอร์กินส์
ฉันจ้างเธอมาเป็นดีไซเนอร์
ฉันจ้างดีไซเนอร์ผิวดำอีกคน
เขาชื่อโธมัส ควินน์
ฉันก็แค่สอนให้พวกเขาสามารถทำงานกันเองได้
แล้วพวกเขาก็เก่งมาก
ผ่านไปประมาณสองปี
ฉันถูกขอให้ไปทำงานในทีมบาร์บี้อีกทีมนึง
มันน่ากลัวนิดนึง แต่ก็ตื่นเต้นนะ
รู้สึกว่าตัวเองพร้อมแล้ว
แต่มันพาฉันไปเจอโลกอีกใบนึงเลย
เพราะตอนนี้ต้องแข่งเองแล้ว
ฉันเกษียณจากแมทเทลในปี 2003
ตอนออกมา
สเตซี่ย์ก็รับตำแหน่งใหญ่ไป
ซึ่งเยี่ยมมาก
ไม่รู้หรือว่าทำไม
(ปี 2008: เปิดตัวเอเคเอบาร์บี้)
ฉันอยากเป็นเอเคเอ
อัลฟ่าแคปปาอัลฟ่า
ฉันอยากเป็นเอเคเอ
เพื่อนร่วมงานฉันคนนึง
มาพูดว่า "สเตซี่ย์ เรามีตุ๊กตาเอเคเอ"
"คุณอยากจะดีไซน์ไหม เพราะนี่ไม่รู้จักเอเคเออะไรเลย"
ฉันก็แบบ "เอา อยากทำอย่างแรง"
สโมสรนักศึกษาหญิงอัลฟ่าแคปปาอัลฟ่า ก่อตั้งในปี 1908
เพราะงั้นนี่รอบร้อยปี นี่ตุ๊กตาฉลองร้อยปี
ผลิตมาเพื่อการสะสม
นี่เป็นสเก็ตช์ต้นฉบับที่ฉันวาดเอาไว้
ดีไซน์นึงตั้งชื่อให้ว่าเทพีร่วมสมัย
ต่อมาคือสาวมาดนักธุรกิจ
แล้วสุดท้ายคือ… เธอจะไปงานกาล่าธีมกรีก
แล้วสโมสรเอเคเอ
อยากได้ทั้งสามดีไซน์
แต่เราผลิตออกมาได้แค่ตัวเดียว
ทุกคนพากันหาซื้อ
ตอนนั้นฉันไม่ได้ทำงานที่แมทเทลแล้ว พวกเขาก็โทรมาหา
ขายหมดเกลี้ยง
มีตัวนั้นไหม
มีสิ เหมือนที่มีทุกตัวที่เกี่ยวกับกมลา
ก็ของมันต้องมี นี่เรื่องใหญ่นะ
นี่เป็นตุ๊กตาที่ฉันออกแบบเองคนเดียว
ฉันไปหาข้อมูลมาแล้ว มันรู้สึกดี มันมีความหมายกับฉัน
และนั่นคือตอนที่ ฉันเริ่มจะตื่นเต้นว่าอาจทำอะไรต่อ
ตอนนั้นเองที่โซอินสไตล์ถือกำเนิด
สวัสดี หนูชื่อเซียร์ร่า และนี่คือแม่ของหนู ชื่อสเตซี่ย์
เซียร์ร่าเป็นแรงบันดาลใจให้ฉันดีไซน์ ไลน์ตุ๊กตาบาร์บี้แอฟริกันอเมริกันนี้
เพราะฉันอยากทำตุ๊กตาที่หน้าตาเหมือนลูก
ที่จะเข้าถึงเด็กผู้หญิงในชุมชนของฉัน
และให้ตุ๊กตาที่คล้ายกับพวกเขา
ตอนนั้นลูกสาวฉันไม่เล่นบาร์บี้เลย
แล้วฉันไม่เข้าใจจริงๆ เพราะตัวเองติ่งบาร์บี้
วิธีการทำงานของแมทเทลคือ ฝ่ายการตลาดจะให้ไอเดียเรามา
และเราจะสร้างสรรค์ตามไอเดียนั้นๆ
แล้วฝ่ายการตลาดก็จะบอกว่า "อ๋อ เราต้องการตุ๊กตาผิวดำด้วยนะ"
ดังนั้นไม่ใช่ทุกตัวที่จะมีเวอร์ชั่นผิวดำ
แต่ร้านค้าปลีกก็อาจไม่เลือก ที่จะขายตุ๊กตาแอฟริกันอเมริกัน
ฉันอยากสร้างไลน์ตุ๊กตาขึ้นมา ที่ผู้ค้าปลีกปฏิเสธไม่ได้
พี่ใหญ่จะฝึกฝนน้องเล็ก
ด้านคณิตศาสตร์ ดนตรี เชียร์ลีดเดอร์ กับวิทยาศาสตร์
หรือศิลปะและสื่อสารมวลชน
ดังนั้นฉันอยากให้มีองค์ประกอบความสนุก
แต่ก็อยากให้มันมีการศึกษาด้วยเหมือนกัน
ฟอรัมแอฟริกันอเมริกันของแมทเทล มีส่วนช่วยชูนโยบายนี้เช่นกัน
สตีเฟนออกแบบโลโก้ให้เรา
เดวิดคิดสโลแกน "โซอินสไตล์ เอสไอเอส"
ดีไซเนอร์บรรจุภัณฑ์ออกไปช้อปปิ้งกับฉัน
ที่ตลาดสลอว์สันสวอปมีทเพื่อหาแรงบันดาลใจ
ดังนั้นเราทำงานกันทั้งทีมเพื่อสร้างสิ่งนี้ขึ้นมา
และมันรู้สึกดีมาก
ลูกสาวฉันชอบเล่นกับตุ๊กตาพวกนี้มาก
ดีใจนะคะที่ได้เห็นว่าสิ่งที่ฉันรังสรรค์ขึ้นมา
ได้ไปทำให้ลูกฉันสุขใจได้ขนาดนี้
แม่ของฉันตั้งมั่นในภารกิจว่าฉันกับน้องสาว
จะต้องมองเห็นตัวเองในของเล่นที่เราเล่น
ดังนั้นแม่จะซื้อแต่บาร์บี้ผิวดำให้เราเล่น
ฉันเข้าใจอย่างชัดเจนตั้งแต่เด็กมาก
ว่าในบ้านเราจะไม่มีตุ๊กตาผิวขาว
ฉันเคยทำฮิญาบให้ตุ๊กตาสวมสมัยเป็นเด็กด้วย
โดยเฉพาะถ้าเล่นขับรถ
แบบว่า จะขึ้นรถเปิดประทุน ไม่ใส่ฮิญาบได้ไง ผมเสียทรงหมด
ฉันไม่ได้มองว่ามันเป็นตุ๊กตา
แต่มันเป็นตัวแทน ของคนที่ฉันอยากเป็นในแต่ละช่วง
มีทั้งหมอ ทนาย นักบินที่บินไปทั่วประเทศ มีอาชีพทำ
แล้วพอคิดถึงอาชีพของฉันตอนนี้ ซึ่งก็คือการเล่าเรื่องราว
เกี่ยวกับผู้หญิงที่ทรงพลัง และน่าสนใจที่มีชีวิตที่น่าตื่นเต้น
ฉันก็ทำแบบนั้นตั้งแต่ห้าขวบแล้ว
ถ้าเคอร์รี่ วอชิงตันในเรื่องสแกนดัล ไม่ใช่บาร์บี้ผิวดำ
ไปจนถึงเสื้อผ้าหน้าผม
งั้นก็ไม่มีใครใช่ละ
ฉันใช้ชื่อว่าไบโรนีค บาร์บี้
ฉันก็เป็นบาร์บี้ผิวดำที่แต่งตั้งตัวเองค่ะ
สักไว้ที่นิ้วเลย "ตุ๊กตาบาร์บี้"
มีเสื้อผ้าเต็มตู้ ต่างหู
ไม่รู้นะว่าข้างไหน แต่ข้างนึงเขียนชื่อต้น "ไบโรนีค"
อีกข้างเขียน "บาร์บี้"
ฉันก็สวมวิญญาณ ความเป็นบาร์บี้ผิวดำในแบบของฉันเอง
ในแง่ของการที่เป็นคนรักการผจญภัย
มีเส้นทางอาชีพมากมาย
เคยดิ่งพสุธาสองรอบ
เคยไปว่ายน้ำกับฉลามที่ฮาวาย
เล่นเจ็ตสกี เคยเล่นพาราเซล
มีอยู่นานมากที่คิดว่ามันเป็นสถิติ
ที่มีแต่ผู้หญิงผิวขาวเขาทำกัน
ที่ไปผจญภัย ทำเรื่องน่าตื่นเต้น
และมีชีวิตที่หลากหลายรสชาติ
แต่ตอนนี้ พอได้เห็นว่า บาร์บี้ผิวดำก็ทำได้เหมือนกัน
มันสำคัญกับฉันมาก และฉันก็พยายามสวมวิญญาณนั้น
การต้องเป็นหญิงเก่งมั่นหน้า มันก็มีความกดดันกับความเครียดนะ
แต่การที่เราสามารถใช้ชีวิต และฝ่าฟันทุกอย่างได้ง่ายดาย
ฉันรู้สึกว่านั่นคือจิตวิญญาณบาร์บี้ผิวดำ
มันคือการที่แม้จะเจอแรงกดดันกับความเครียด
แต่จริตก็ยังน่ารัก มีระดับ ไม่ปรี๊ดแตก
ก็แค่ใช้ชีวิตไป
และทำให้ทุกวันและทุกช่วงเวลามีความหมาย
เป็นแรงบันดาลใจให้มากๆ เลยสินะ
ใช่แล้ว
ทุกวันฉันจะถามตัวเองว่า
"ถ้าเป็นบาร์บี้ผิวดำจะทำไงตอนนี้" เข้าใจไหม
ทุกๆ ปีเราจะจัดอีเวนต์ ให้กองทุนยูไนเต็ดนิโกรคอลเลจ
พวกเขาอยากฉลอง โอกาสครบรอบ 30 ปีของบาร์บี้ผิวดำ
ฉันไม่รู้ว่าสเตซี่ย์จะเป็น คนออกแบบรุ่นครบรอบ 30 ปี
ฉันกลับไปเพื่อร่วมงานฉลอง แล้วไปรู้ว่าเธอเป็นคนดีไซน์
มันทำให้ฉันดีใจสุดขีดเลย เพราะว่าเธอเหมาะสมที่สุดแล้ว
นี่คือบาร์บี้ผิวดำตัวแรก
ที่ฉันออกแบบ ให้กับวันฉลองครบรอบ 30 ปีบาร์บี้ผิวดำ
ซึ่งก็ดัดแปลงมาจากเวอร์ชั่นปี 1980
ฉันอยากจับมาแต่งองค์ทรงเครื่องเพิ่ม
เพราะคิดว่าทั้งสองแบบจะถูกนำไปประมูล
แต่พวกเขาเลือกประมูลแค่ตัวเดียว
ฉันได้แรงบันดาลใจจาก ตรงที่จัมพ์สูทดั้งเดิมมีการแหวกเสื้อผ้า
นางเซ็กซี่กว่านิดหน่อย
ก็เลยแหวกเว้าด้านหน้า
แล้วแทนที่จะใส่จัมพ์สูทสั้นๆ
ฉันทำให้มันยาวขึ้นแล้วแหวกขากางเกง
จากนั้นก็เพิ่มเครื่องประดับหินไรน์สโตนเข้าไป
แล้วที่จริงตัวนี้เป็นบาร์บี้ชานดร้าโซอินสไตล์
ซึ่งมีผิวสีเข้มกว่า
(นอกจากจะมีการประมูล ตุ๊กตาครบรอบ 30 ปีตัวเดียวที่มีแล้ว)
(แมทเทลยังได้วางขาย บาร์บี้ผิวดำอีกครั้งในปี 2010)
(ปี 2020 - ครบรอบ 40 ปี หลังเปิดตัวบาร์บี้ผิวดำ)
นึกว่านี่จะเป็นเรื่องเรียบง่าย เกี่ยวกับตุ๊กตาโง่ๆ ซะอีก
แต่เรื่องราวของบาร์บี้ผิวดำ มันมีอะไรบางอย่างที่โดนยังไงไม่รู้
นี่ฉันสื่อจิตกับตุ๊กตาได้เฉยเลยทุกคน
แบบว่า รู้สึกผูกพันกับนาง กับป้า กับคิตตี้ และสเตซี่ย์
ในแบบที่ไม่รู้จะบรรยายยังไง
ได้ยินเรื่องราวตำนานยิ่งใหญ่ ว่าการเสนอภาพลักษณ์มันเวิร์กยังไง
ฟังแล้วปลื้มปีติเว่อร์มาก
ที่จริงนี่ตื่นเต้นและอยากเห็นละนะ
ว่าใครจะได้ดีไซน์บาร์บี้ผิวดำ รุ่นครบรอบ 40 ปีในปี 2020
ได้ข่าวบ้างไหมคะว่าเขาจะฉลอง
วันเกิดครบรอบ 40 ปีของบาร์บี้ผิวดำยังไง
ซึ่งก็คือ…
- ปีหน้า - ใช่
อืม ฉันยังไม่ได้ข่าวอะไรเลย
เรื่องการฉลองครบรอบ 40 ปีบาร์บี้ผิวดำ
ถ้ามีก็แจ๋วนะ
โทรหาได้เสมอ พร้อมไปฉลองกับทุกคนอยู่แล้ว
มรดกนี้จะสืบทอดต่อไปไหม
ก็คง…
ไม่มั้ง
บิลเป็นคนประเภทที่โตมากับบาร์บี้
เขาเลือกมาทำสายอาชีพบาร์บี้โดยเฉพาะ
ฉันน่าจะร่วมงานกับเขาประมาณสิบปีได้
ผมชื่อบิล กรีนนิ่ง
เป็นดีไซเนอร์หลักที่ทำไลน์บาร์บี้ซิกเนเจอร์
ทำงานให้แมทเทลมานาน 25 ปี
ผมเล่นกับบาร์บี้ตอนเป็นเด็ก
ตุ๊กตาหลายๆ ตัวที่เล่นเป็นของคิตตี้
ผมเล่นบาร์บี้กับลูกพี่ลูกน้องอย่างบ่อย
และจำได้ว่าเล่นกับดีไซน์ของคิตตี้บ่อย
เราเล่นกับพริตตี้เชนจ์ เราเล่นกับบาร์บี้ผิวดำ
เราเล่นกับรุ่นชมพูหวานแหวว
ดังนั้นเมื่อผมคิดถึงความสัมพันธ์กับบาร์บี้ในวัยเด็ก
คิตตี้มีส่วนสำคัญมาก
ผมคิดถึงตุ๊กตาตัวดั้งเดิมของเธอ
แล้ววิธีการคงไว้ซึ่งองค์ประกอบที่คิตตี้ชอบ
ผมพยายามโยงมันเข้าด้วยกันสุดความสามารถ
แต่ก็ทำให้ดูทันสมัยขึ้นหน่อย จะใช้คำนั้นก็ได้เนอะ
- เธอทำได้เริ่ดมาก - ขอบคุณ คิตตี้
คือแบบ… พอคิตตี้ชมนี่ก็…
เป็นคำชมที่ชื่นใจที่สุดละ
ผมอยากเชิดชูมรดกของคิตตี้ด้วยตุ๊กตาตัวนี้
แล้วฉันก็อยากพูดว่า
ในแง่ของตัวดีไซเนอร์
มันยากที่จะหาดีไซเนอร์ที่มุ่งเน้นไปที่ตัวตุ๊กตา
ในแง่ของดีไซเนอร์
ตอนนี้ทีมเราไม่มีดีไซเนอร์ผิวดำ
ผมรู้ว่ามันสำคัญมากในการเป็นผู้นำ
และนี่เป็นโอกาส
ให้เด็กสาวผิวดำหลายๆ คน
หรือเด็กหนุ่มผิวดำ
ได้มุ่งความตั้งใจ
ไปที่การทำบาร์บี้ผิวดำขึ้นมาอีก
ผมมีความหวังนะว่าเราจะมี ว่าที่คิตตี้ ว่าที่สเตซี่ย์ ว่าที่สตีเฟน
เข้ามาสร้างความแตกต่าง
สิ่งนึงที่น่าสนใจเกี่ยวกับตุ๊กตาผิวดำ
ก็คือเมื่อคนที่ออกแบบเป็นคนผิวดำ
มันจะมีความหลากหลายมาก
จะมีไอเดียที่หลากหลายถูกนำเสนอ
มีลุคที่แตกต่างกันไป
มีหลายวิธีที่จะสร้างสรรค์ตุ๊กตาตัวนี้ขึ้นมา
มันน่าสนใจมาก
เพราะเราจะไม่เห็นตุ๊กตาที่เป็นพิมพ์เดียวกันหมด
แต่จะได้เห็นตุ๊กตาที่ใส่ใจ และใส่ความสร้างสรรค์ลงไป
ผมชื่อเมสัน วิลเลียมส์
ผมเป็นผู้อำนวยการอาวุโสระดับโลก
ด้านความหลากหลาย เสมอภาค และครอบคลุมที่แมทเทล
ทำงานในวงการของเล่น และวงการเกมมาราว 25 ปีแล้ว
เวลาพูดถึงบาร์บี้ ผมภูมิใจอย่างมาก
ผมชอบตรงที่มีข้อบกพร่อง
และต้องถูกคอลเอาท์ ว่าเราต้องเพิ่มความหลากหลาย
เราต้องคิดถึงความพึงพอใจในรูปลักษณ์ตัวเอง เราต้องคิดถึงเรื่องพวกนั้นทั้งหมด
ในแผนกดีไซน์ของแมทเทล เรามีดีไซเนอร์ผิวดำสองสามคน
แต่มันไม่ได้มากเท่าที่คิดไว้
ในตอนที่คิตตี้ยังทำงานอยู่
ในขณะที่บริษัทอื่นๆ เติบโต
ตัวเราเองไม่ได้เติบโตทวีคูณอะไรขนาดนั้น
ตัวเลขของเราไม่ค่อยเติบโตเลย
เรามาดูสมาชิกแผนกดีไซน์ในตอนนี้
ทั่วทั้งวงการของเล่นกันก่อนดีกว่า
ในนั้นมีคนดำน้อยที่สุดแล้ว
ผมคิดว่าไม่น่าจะมีใครแปลกใจหรอก
เพราะเราไม่มีทางรู้ได้ว่าทำอาชีพนี้ได้
ถ้าเราไม่เคยเห็นมันมาก่อน
ผมไปงานส่งเสริมอาชีพ ไปมาตลอด 20 ปีแล้วมั้ง
แล้วเวลาไปงาน ผมจะติดป้าย "เมสัน คนทำของเล่น"
ซึ่งผมจะติดป้ายนั้นเสมอ แม้แต่ตอนนี้ก็ติดว่าทำอาชีพนี้
เพราะผมเชื่อว่าควรโชว์ให้เห็น
ว่ามีคนที่ทำอาชีพนี้อยู่จริง
เราต้องคิดหาทางให้เด็กๆ มามีส่วนร่วมให้เร็วขึ้น
ตั้งแต่ระดับมัธยมปลายเลย ไปจับมือกับสถาบันการศึกษาสำหรับคนผิวดำอีก
เปิดประตูเส้นทางที่เรามองเห็นทักษะ
หรือคุณสมบัติด้านการศึกษา
ลงทุนสร้างท่อส่งคนมีพรสวรรค์เข้ามา
ทีนี้ก็อย่างที่พูด มันต้องใช้เวลาสักพัก กว่าจะกล้าพูดว่า "ลงมือกันเลย"
นั่นจึงเป็นชิ้นส่วนที่สำคัญ
และเป็นเวลานานเกินไปแล้ว ที่บทสนทนาพวกนั้นชะงักไป
ฉันชื่อทาช่า เคิร์ควู้ด
เป็นหัวหน้าฝ่ายมุมมองผู้บริโภคทั่วโลกที่แมทเทล
ฉันคุยกับเด็กๆ ทั้งวัน
หลายๆ อย่างที่ฉันทำ ช่วยขับเคลื่อนขั้นตอนการดีไซน์และพัฒนา
และฉันคิดว่านั่นสำคัญมาก ในหัวข้อนี้โดยเฉพาะ
ฉันคิดว่าท่อส่งนั้นสำคัญมาก
ฉันคิดว่ามันเป็นเรื่องของความหลากหลาย แต่ก็เป็นเรื่องของความคิดที่แตกต่างกันไปด้วย
ทุกคนคิดไม่เหมือนกัน มีประสบการณ์แตกต่างกัน
ดังนั้นการผสมผสานความหลากหลาย ทางความคิดเข้าไปในทุกอย่างที่ทำ
ตั้งแต่ขั้นตอนการดีไซน์และผลิต ไปจนถึงกลยุทธ์ทางการตลาด หรืออะไรก็เถอะ
มันสำคัญมาก
เราแค่ต้องป่าวประกาศออกไปว่างานมีอะไรบ้าง
และมันสร้างผลกระทบได้มากแค่ไหน
ซึ่งฉันคิดว่านั่นคือสิ่งที่บาร์บี้ผิวดำทำสำเร็จ
ทำให้เห็นถึงอาชีพที่ทำได้
ทางเราเองก็แค่ต้องป่าวประกาศ เรื่องนั้นออกไปอย่างต่อเนื่อง
ใช่จ้า ลงมือกันเลย
มาสตาร์ทบทสนทนาที่หยุดชะงักขึ้นมาใหม่ดีกว่า
คือแบบ ทั้งหมดนี่มันเริ่มต้นจากคำถาม
จากบทสนทนาระหว่างฉันกับป้า
แล้วดูสิว่าเรามาไกลแค่ไหนแล้ว
จากบาร์บี้ผิวดำหนึ่งนาง
สู่โลกทั้งใบของบาร์บี้ผิวดำ
สู่โลกที่ผู้หญิงผิวดำกลายเป็นบาร์บี้กันมากขึ้น
พร้อมหนุนแนวนี้อย่างแรง โดน
ฉันยังจำได้ตอนที่ได้รับข้อความ ว่าแมทเทลโทรมาบอกว่า
"เราอยากทำให้ชอนดาเป็นบาร์บี้ เธออยากเป็นบาร์บี้ไหม"
ฉันตอบ "อยากมากๆ" เป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้นมาก
มันรู้สึกมหัศจรรย์
ตอนที่พวกเขาโทรมาบอกว่า จะทำบาร์บี้ที่เหมือนกับตัวเรา
ฉันว่ามันน่าตื่นเต้นมาก
แบบว่า "ว้าว ฉันเป็นส่วนนึง ของสิ่งที่เป็นไอดอลฉันได้
ในแบบที่ต่างออกไป เพราะผู้หญิงผิวดำเป็นส่วนหนึ่งของมันแล้ว"
นี่บาร์บี้ของฉันค่ะ ครั้งแรกที่เห็น น้ำตาไหลหลากเลย
ตัวนี้รักเลย ตุ๊กตาตัวนี้คือฉัน ตุ๊กตาชอนดา
ฉันเรียกนางว่าชอนดาจัดเต็ม เพราะแต่งตัวสวย
อันนี้ตุ๊กตาบาร์บี้ตัวที่สองของฉัน
ตัวนี้เป็นเจ้าหญิงนักเต้นบัลเลต์
ที่ฉันรับบทกับดิสนีย์ใน เดอะนัทแครกเกอร์กับสี่อาณาจักรมหัศจรรย์
ฉันมีส่วนในกระบวนการทุกอย่างเลย
ที่ชอนดาแลนด์เรามีหัวหน้าฝ่ายดีไซน์ที่เก่งมาก
แล้ว… ชื่อแซนดี้ เบลี่ย์
แซนดี้ได้แวะเข้าไปคุยยาวกับแมทเทล
ว่าตุ๊กตาควรหน้าตายังไง
พอฉันได้ต้นแบบมาจากเธอ ฉันก็จะตอบกลับไปว่า "ก้นเล็กไป"
เธอก็จะกลับไปคิดหาคำพูดจะบอกพวกเขา
สิ่งแรกที่เราทำคือส่งรูปไปให้พวกเขาใช้เป็นแบบ
(แซนดี้ เบลี่ย์)
ฉันกับชอนดาช่วยกันเลือกมาราวห้าถึงแปดรูป
ที่เธอรู้สึกว่าหน้าผมมันได้
ในช่วงที่เธออยากให้ตุ๊กตามันเหมือน
ฉันอยากแน่ใจได้ว่าถ้าจะมีคนมาเห็น
มันจะสะท้อนถึงตัวตนจริงๆ ของฉัน
ไม่ใช่เวอร์ชั่นที่สมบูรณ์แบบ หรือตัดต่อมาแล้ว
ฉันต่อสู้ให้เอวหนาให้ได้
แล้วก็สั่งให้หน้าอกเหมือนกับของฉัน
ตัวนึงจะมีทรงนาฬิกาทรายมากกว่า
แล้วก้นก็ไม่เหมือนกันเลยจริงๆ
สุดท้ายเราเลือกหุ่นนี้
นางจะเป็นตัวแทนของฉัน
แล้วฉันจำได้ว่าตุ๊กตาเวอร์ชั่นก่อนหน้า
หน้าอกนางใหญ่ไม่พอ
พวกเขาบอกว่า "แก้ไม่ทันแล้ว" ฉันก็สั่ง "งั้นเสริมเสื้อในซะ"
เราเลยเสริมโฟมให้เสื้อใน
มีคนบอกฉันมาตั้งแต่เด็กว่าขาฉันใหญ่
และฉันรู้สึกว่าขาคู่นี้แหละ ที่ทำให้ชนะเหรียญโอลิมปิกมาได้
ก็เลยอยากให้ตุ๊กตาบาร์บี้ของฉัน แข็งแรงและหุ่นนักกีฬา
ฉันจะได้เป็นบาร์บี้อีกรอบ ซึ่งจึ้งมาก
การที่พวกเขากลับมาบอกว่า
"เราอยากให้ออกแบบอีกตัว ตัวที่สื่อถึงอาชีพของคุณมากกว่านี้"
ฉันอยากให้นางดูมืออาชีพขึ้น
ฉันคิดว่าบาร์บี้ตัวที่สองเป็นโอกาสที่ดีมาก
ให้เด็กสาวได้เห็นนักเขียน
ผู้หญิงผิวสีในตำแหน่งแบบนั้น
ฉันพูดเสมอว่าเราต้องมีพลังที่จะฝันได้
แต่ถ้าไม่เคยเห็นมาก่อน เราก็ฝันไม่ได้
ตุ๊กตาที่ฉันซื้อให้ลูกสาวเล่น เป็นตุ๊กตาผิวดำทั้งหมด
ฉันพยายามเลือกตุ๊กตาที่ผมคล้ายๆ ลูกด้วย
ลูกจะได้รู้สึกเข้าถึงมากกว่า
ตอนนี้มันปกติแล้ว "ก็ต้องไว้เดรดล็อกอยู่แล้ว"
"ก็ต้องมีแอโฟรอยู่แล้ว" ก็ทำไมจะมีไม่ได้ล่ะ
เรามีตุ๊กตาบาร์บี้นั่งวีลแชร์ด้วย เยี่ยมไปเลย
องค์ประกอบพวกนี้มันจำเป็นมาก
จำเป็นจริงๆ ในโลกของเราทุกวันนี้
ฉันมีลูกสาว อายุยังน้อย แค่เจ็ดขวบ
การเล่นที่ใช้จินตนาการมันเกี่ยวกับโลก และเกี่ยวกับการสร้างชุมชนขึ้นมา
ดังนั้นลูกมีตุ๊กตามากกว่า
และมีสีผิวหลากหลาย
เพราะฉันอยากให้ลูกรู้ว่านอกจากตัวลูกเองแล้ว
โลกนี้ก็มีคนหลากหลายรูปแบบ
ที่พูดภาษาที่แตกต่าง ความคิดแตกต่าง
และมีมุมมองที่แตกต่าง
ในหลายๆ มุม มันเปลี่ยนโลกได้เลยนะ
พูดไปอาจฟังดูแรงและยิ่งใหญ่เว่อร์
แต่มันจริง
เด็กสามารถเรียนรู้เรื่อง การโอบรับความหลากหลายได้ตั้งแต่ยังเล็ก
เรียนรู้เรื่องความหลากหลาย
เรียนรู้เรื่องเส้นผมหรือเมลานินที่แตกต่างกันไป
มีอะไรเยอะและเลย
ถ้าเราดูแต่ตุ๊กตาบาร์บี้ที่หน้าตาเหมือนเรา
ใจมันก็ไม่มีทางเปิดรับได้เองหรอก
ทุกครั้งที่คนขาวที่รู้จักฉันจะมีลูก
พวกเขารู้เลย
ว่าฉันจะให้ของขวัญเป็นตุ๊กตาผิวดำ
หนังสือที่มีรูปเด็กผิวดำ
เพื่อนๆ ผิวดำที่มีลูกก็ได้เหมือนกัน แน่นอน
จนถึงตอนนี้ผลตอบรับดีทุกครั้ง
ไม่มีใครมาพูด "ซื้อตุ๊กตาผิวดำให้ทำไม"
ก็เด็กๆ ชอบ
แต่เรายังต้องก้าวหน้าต่ออีกไกลแค่ไหน
ก็แบบ ตอนนี้บาร์บี้ก็หลากหลายขึ้นแล้วนะ
เพราะงั้นฉันว่าหนูน้อยลาจีเรีย
น่าจะชอบเล่นบาร์บี้พวกนี้แล้วนะ
(บทที่ 3 - อนาคตของบาร์บี้ผิวดำ: ศูนย์กลางเรื่องราวตัวเอง)
แต่ก็ยังอดสงสัยไม่ได้ว่า มันเปลี่ยนไปแค่ไหนกันเชียว
ฉันชื่ออามิราห์ ซาฟีร์
เป็นศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ที่ฟูลเลอร์ตัน คณะศึกษาวิเคราะห์เด็ก
และฉันสนใจว่าปัจจัยเชิงบริบท
โดยเฉพาะปัจจัยเชิงบริบทในโรงเรียน
ส่งผลต่อความรู้สึก ที่เด็กผิวดำมีต่อสีผิวตัวเองยังไง
แนวคิดคือเราอยากรับฟังความเห็นจากเด็กๆ
และเอาบาร์บี้ยุคนี้ให้พวกเขาดู
แล้วรับฟังว่าพวกเขามีมุมมองยังไง
เราได้แรงบันดาลใจมาจาก การทดลองตุ๊กตาของคลาร์คและคลาร์ค
ฉันใช้คำว่า "ได้แรงบันดาลใจจาก" ไม่ใช่ "ลอกแบบมาจาก"
เพราะเราตั้งใจไว้ว่า
ไม่อยากเน้นไปที่เรื่องผิวดำเทียบกับผิวขาว
แต่จะพูดถึงทุกเฉดผิว รูปร่าง และขนาด
ของบาร์บี้สมัยนี้
และตบท้ายด้วยการได้ไปคุยกับผู้เชี่ยวชาญ
โดยที่เราเชิญนักวิจัย
ที่ชำนาญการหลากหลายด้านเข้ามา
เพื่อที่จะเก็บมุมมองให้ครบ ว่าทั้งหมดนี้มันหมายความว่ายังไง
พร้อมนะ
เจอกันที่เส้นชัย
ไหนชี้ตัวที่มองว่าสวยที่สุดมาซิ
หนูว่าตัวที่สวยที่สุดคือ…
บรูคลิน
- บรูคลินสวยที่สุดเหรอ - ใช่
ทำไมถึงคิดว่าสวยที่สุดล่ะ
ก็เพราะว่ามีผิวสีดำเหมือนพวกเราไง
อ๋อ ผิวดำเหมือนพวกเราจริงๆ ด้วย
จริงจ้ะ จริงมาก
แล้วก็มีความสามารถพิเศษ เล่นกีตาร์ได้
คิดว่าตัวไหนสวยที่สุดเอ่ย
ตัวนี้สวยที่สุดเหรอ
อะไรทำให้บาร์บี้ตัวนี้สวยเหรอ
- เพราะชุดที่ใส่ - ชอบชุดนี้เหรอ
มีอย่างอื่นอีกไหมที่ทำให้ตัวนี้สวย
- รองเท้า - รองเท้า
- เพราะหนูชอบชุด - อืม
- แล้วก็ชอบทรงผม - แล้วก็ชอบทรงผมด้วย
หนูชอบเสื้อกับกระเป๋า
รองเท้าสวย แล้วก็ผม
เวลาพูดถึงบาร์บี้แล้วถามเรื่องบาร์บี้ตัวโปรด
หลายๆ คนจะพูดถึงชุดที่ใส่
หรือรองเท้าที่ใส่
และไม่ค่อยจะพูดถึงสีผิว
ฉันก็เลยอยากถามความเห็นจากพวกคุณทุกคน
คิดว่ามันหมายความว่ายังไง
ที่พวกเขาคิดถึงเชื้อชาติแบบนี้ ความเด่นของเชื้อชาติ
หรือว่าในฐานะเด็ก พวกเขาคิดถึงเรื่องเชื้อชาติมากน้อยแค่ไหน
ฉันทำงานในโรงเรียนประถมของรัฐ
(บริทนี่ โจนส์)
แล้วเวลาเด็กพูดถึงเรื่องที่เกี่ยวข้องกับเชื้อชาติ
จะไม่ใช่คำว่า "เชื้อชาติ"
- ใช่ - ไม่เคยได้ยินเด็กใช้คำนั้น…
ไม่เคยเห็นในหลักสูตรเลย
ส่วนใหญ่ใช้คำว่า "เชื้อสาย" "วัฒนธรรม"
แล้วพอได้ดูคลิป
เด็กก็จะพูดคำว่า "วัฒนธรรม" "เชื้อสาย" "ศาสนา"
สิ่งที่ทำให้คนไม่เหมือนใคร
เคยได้ยินสิ่งที่เรียกว่าเชื้อชาติไหม
- ไม่ - ไม่เหรอ
- ไม่ - "เชื้อชาติ" หมายความว่าไง
เป็นคำถามที่ดีมาก
เวลาคิดถึงคำนั้น หนูคิดถึงบาร์บี้ที่ชอบเอาไปแข่ง
"เรซ" ที่แปลว่าวิ่งแข่งเหรอ จ้ะ
เวลาคุยกับพ่อแม่หรือครอบครัวเกี่ยวกับเชื้อชาติ
พวกเขาบอกว่าอะไรบ้าง
"อย่าตัดสินคนที่ภายนอก"
แล้วการไม่ตัดสินคนที่ภายนอกแปลว่าอะไร
ก็เหมือนมนุษย์ป้าที่มาล้อเลียนเรา
ถ้าพี่พูดคำว่า "เชื้อชาติ"
จะคิดถึงอะไรเหรอ
- เหยียดเชื้อชาติ - คิดถึงการเหยียดเชื้อชาติเหรอ
การเหยียดเชื้อชาติคืออะไร
ก็เวลาที่คนมาตัดสินเราที่สีผิว
ที่หน้าตา วัฒนธรรมเรา
พวกเขาอาจไม่คุ้นเคยกับคำว่า "เชื้อชาติ"
- แต่มีการพูดถึงคำว่า "เหยียดเชื้อชาติ" - ใช่
ครอบครัวหนูหรือพ่อแม่หนู เคยบอกอะไรเกี่ยวกับการเป็นคนผิวดำบ้าง
ให้เรากล้าหาญและคิดว่า เราเป็นราชินีผิวดำสุดสวยเสมอ
แม่สอนว่าหนูควรภูมิใจที่มีผิวสีดำ
แล้วถ้าคนที่ไม่มีผิวสีดำถามว่า "สาวดำสุดวิเศษคืออะไร"
หนูก็จะตอบว่า "อ๋อ เธอไม่มีวันเข้าใจได้หรอก"
พวกเขาบอกว่า
เราเป็นตัวเองได้ไม่ผิด ต่อให้ดูไม่เหมือนใครในโลกก็ตาม
อืม จ้ะ
เพราะเราก็ยังเป็นคนเหมือนทุกคน
พวกเขาสอนว่าตำรวจไม่ควรใจร้ายกับเรา
แล้วจับเรากดไว้กับพื้นทั้งที่เราไม่ได้ทำอะไรผิด
ถึงเด็กๆ จะไม่ใช้คำที่ผู้ใหญ่อย่างเราเข้าใจ
แต่ก็บอกอยู่ว่ารู้เรื่องเชื้อชาติ
มีเด็กคนนึงบอกว่า "ชีวิตคนดำมีค่า สาวดำสุดวิเศษ"
ดังนั้นก็กำลังบอกว่ารู้เรื่องเชื้อชาติ
(แอนทอนย่า แจ็คสัน)
แต่เราต้องสอนคำพูดให้เด็กๆ สามารถพูดคุยเรื่องนี้ได้
มันเป็นคำพูดและคำสอน ที่เด็กๆ ได้ยินหรือได้รับมา
แต่มันไม่ได้สื่อถึงความเป็นอยู่ของเด็กๆ
หรือว่าเด็กๆ เห็นคนอื่นอยู่ยังไง
เพราะถ้าทุกคนเหมือนกันและสีผิวไม่สำคัญ
แล้วทำไมผู้ชายผิวดำถึงถูกตำรวจฆ่าตามถนนอยู่
บาร์บี้มีบทบาทยังไงในการช่วย ให้เด็กๆ เข้าใจเรื่องนี้
มันควรเป็นความรับผิดชอบของบาร์บี้ หรือของแมทเทลไหม
ที่จะต้องระวังและตั้งใจ
ช่วยให้เด็กๆ เข้าใจความแตกต่างด้วย
- ใช่ - คิดอย่างนั้นเหรอ
เพราะฉันคิดว่า มันเป็นความรับผิดชอบของทั้งสังคม
และฉันคิดว่ามีหลายวิธีการที่จะ…
ที่แมทเทลจะสามารถ
ทำให้มันชัดเจนขึ้นได้ว่าบาร์บี้เป็นเชื้อชาติไหน
เชื้อสายไหน หรือมีวัฒนธรรมอะไร
ที่แมทเทลเขามีทีมหรือเปล่า
ที่มุ่งเน้นเรื่องความหมาย ของความแตกต่าง ว่ามันหน้าตายังไง
ฉันว่าอันนั้นจะน่าสนใจ ฉันว่าอันนั้น…
ถ้าเราต้องการความเปลี่ยนแปลง จะทำอยู่คนเดียวไม่ได้
ต้องทำกันเป็นทีมและต้องตั้งใจทำ
- ใช่ - มันต้องเป็นทีมที่ใช่
บาร์บี้ตัวไหนในนี้หน้าเหมือนเธอ
- คิดว่าตัวนี้เหมือนเธอเหรอ - ค่ะ
หนูว่าตัวนี้เหมือนหนูนิดนึง
เพราะมีผมกับตาสีน้ำตาล
ทำไมสองตัวนี้ถึงเหมือนเธอล่ะ
เพราะบางครั้งเวลาหนูทำผม หนูจะมัดไปข้างหลัง
- เธอสวยมาก แล้วก็มีเดรดล็อกเหมือนหนู - จริงด้วย
- มีอะไรอีกไหมที่ทำให้เหมือนแม่ - มี
อะไรอีก
เพราะใส่วิก มันเหมือนกำลังใส่วิกอยู่
ไม่มีบาร์บี้ตัวไหนเหมือนหนูเลย
เหมือนกัน
ความรับผิดชอบของพ่อแม่คืออะไร ความรับผิดชอบของเราคืออะไร
นอกจากแค่ให้เด็กได้เห็น
สุดท้ายแล้ว
นี่คิดว่าบาร์บี้มันไม่สามารถทำอะไร ที่ตัวเราเองยังไม่ทำหรอก จริงไหม
ซึ่งนั่นก็ขึ้นอยู่กับผู้ปกครอง อีกทั้งขึ้นอยู่กับแมทเทล
ดังนั้นนี่ไม่อยากผลักภาระให้บาร์บี้…
(แอนทอน ไมเคิล ซิมพ์คินส์ (ลื่นไหล) ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต ยูซีแอลเอ คณะสังคมวิทยา)
ทั้งที่เราควรรับผิดชอบกันทั้งสังคม
ช่วยกันรื้อถอน
สำหรับนี่ งานสุดท้ายที่ต้องทำ
เพื่อความหลากหลาย เท่าเทียม และครอบคลุมที่ไม่เสแสร้ง
คือเราต้องไปขัดขวาง สถาบันที่รุนแรง โครงสร้างที่รุนแรง
ตุ๊กตาที่รุนแรง โลกที่เหมือนตุ๊กตา
ที่มีอยู่ทุกวันนี้เพราะ ผลงานอันยาวนานของลัทธิล่าอาณานิคม
แล้วถ้าเรายังไม่ทำงานนั้นกัน งั้นนี่ก็แค่หลอกตัวเองไปวันๆ
ลูกสาวผมห้าขวบแล้ว ตอนนี้เป็นเจ้าหญิงนินจา
ที่อยากฆ่าแคนตาลูป
ลูกมีบาร์บี้หลายตัว แล้วที่ผมภูมิใจ
ก็คือลูกเห็นตุ๊กตาบาร์บี้เหมือนกันหมด
เราซื้อมาให้สารพัดสีสันเลย
ทั้งสีผิว ทรงผม หุ่น
ผมภูมิใจนะ
และเวลาผมเห็นลูกเล่นกับเพื่อนๆ
เราจะเริ่มเห็นว่าเด็กๆ สนใจการละเล่น
ไม่ได้สนใจว่าเล่นอยู่กับอะไรโดยเฉพาะ
ผมพนันได้เลยว่า ถ้าไปหาเด็กมา 30 คนตอนนี้เลย
แล้วถามว่า "บาร์บี้หน้าตาเป็นยังไง" เราจะได้คำตอบคนละแบบ 26 อย่าง
คิดว่าตัวไหนคือบาร์บี้ตัวจริง
ตัวนี้ตัวจริงเหรอ
ตัวนี้
อะไรทำให้ตัวนี้เป็นบาร์บี้ตัวจริง
เพราะว่าสีผิว
- เพราะผมเป็นสีทอง - เพราะผมเป็นสีทองเหรอ
ตัวนั้นเป็นบาร์บี้ตัวจริง แล้วตัวนั้นเขาทำมาทีหลัง
บาร์บี้จะได้หน้าเหมือนเด็กผู้หญิงผิวดำด้วย
แล้วไม่ต้องไปเล่นกับบาร์บี้ผิวขาวตลอด
หนูค้นคว้ามาเยอะ
แล้วก็ดูรายการผลิตของเล่น
แล้วตัวนั้นเป็นบาร์บี้ตัวแรกสุดที่ออกมา
เวลาไปที่ร้าน อันนั้นจะเป็นบาร์บี้ตัวแรกที่เห็น
แล้วก็ในโฆษณาด้วย
"ใครคือบาร์บี้ตัวจริง" นั่นคือคำถามนึงที่คนถามกัน
แล้วทุกคนก็ชี้ไปที่มิสมาลิบู จริงไหม
แล้วส่วนตัวมองว่ามันสื่อว่า
มาลิบูอยู่ตรงกลาง
แล้วตัวอื่นๆ อยู่รอบนอก เป็นปางของนาง
ซึ่งนั่นถือเป็นมาตรฐานของโลก
บาร์บี้คลาสสิค บาร์บี้รุ่นมาลิบู บาร์บี้ปกติ
รุ่นพิมพ์นิยมนั้นคือสารที่เราป้อนให้เด็ก
ว่าอะไรปกติ อะไรคืออุดมคติ ว่าพวกเขาควรเอาใครเป็นไอดอล
แล้วเด็กๆ ก็เข้าใจว่าบาร์บี้ผิวดำ
บาร์บี้ละติน บาร์บี้เอเชีย
เป็นรุ่นที่มาทีหลัง มาเสริม ทำมาให้เราได้เห็นตัวเองบ้าง
โครงสร้างอำนาจและสิทธิ์พิเศษทางสังคม ที่ที่คนดำอยู่ข้างล่างสุด
เป็นอะไรที่เราสื่อให้เด็กๆ เข้าใจชัดเจน
ถึงเด็กจะไม่สามารถ อธิบายด้วยคำพูดนั้นเป๊ะๆ ได้
เพราะเด็กมองเห็นว่ามันมีการแบ่งชั้น
แม้แต่ในของเล่นของเด็ก
ถ้าต้องให้เลือก
หนูน่าจะเลือกบาร์บี้ตัวปกติ
เพราะบาร์บี้ตัวจริงมีรายการทีวี
ผมคิดว่าตัวนั้นเป็นบาร์บี้ดั้งเดิม
เพราะตอนที่ผมไปนั่งรออยู่ตรงนั้น ผมดูรายการการ์ตูน
แล้วเวอร์ชั่นนั้นเป็นตัวแรกที่โผล่มา
เวลาลูกสาวฉันดูการ์ตูนทางทีวี
บาร์บี้ผิวดำไม่ได้เป็นตัวเอก
เราไม่ได้รู้อะไรเกี่ยวกับบาร์บี้ผิวดำ หรือตัวละครผิวดำเลย
เราไม่ได้รู้เรื่องครอบครัวพวกเขา หรือเรื่องอะไรเลย
ส่วนใหญ่เป็นแค่เพื่อน
มันแทบเหมือนเป็นวิธีที่ยุคปัจจุบัน
กีดกันคนในแบบที่ เมื่อก่อนกีดกันด้วยการไม่มีบาร์บี้ผิวดำ
- ได้ดูหนังบาร์บี้บ้างไหม - ดู
- ดูแล้ว - ดูแล้วเหรอ
ดูเรื่องไหนบ้าง
ฉันดูภาคที่เป็นสายลับ
ภาคอวกาศ
ภาคคนธรรมดา
หนูเคยชอบดูวิดีโอบ้านในฝันของบ้าบี้อันเก่า
เหรอ
ครับ เราดูหนังบาร์บี้
เป็นเงือกบาร์บี้ แล้วก็หน้าตาแบบนี้
ฉันชื่อนาเชลล์ แจ็คสัน
และนี่เคย์เดน ลูกสาวฉันเอง
(เคย์เดน แจ็คสัน (สรรพนามหญิง))
สวัสดี หนูอายุ 14
แล้วโดนบังคับให้เล่นกับตุ๊กตา
ไม่ได้บังคับให้เล่นซะหน่อย
ฉันจำได้ว่าช่วงนึง
เราดูหนังบาร์บี้ต่อกันหลายภาคมากๆ
แล้วเลยไปหาตุ๊กตาบาร์บี้ตัวใหม่ที่ห้างทาร์เก็ต
ฉันจำได้ว่ายืนอยู่ที่ช่องสินค้า แล้วพูดว่า "โอเค นี่ไงบาร์บี้"
แล้วฉันก็ชี้ "โอเค นี่บาร์บี้นะ ผิวสีดำ"
แล้วจำได้ว่าลูกคัดค้านหัวชนฝาว่า
"นี่ไม่ใช่บาร์บี้ บาร์บี้ไม่ได้ดำ"
"บาร์บี้ต้องขาว"
หนูว่าในการ์ตูนมันต้องมี เชื้อชาติให้หลากหลายบ้าง
เพราะปกติจะมีเชื้อชาติเดียวเป็นตัวเอก
การ์ตูนมันเพิ่งออกมาตอนหนูโตมากแล้ว
ตอนอายุเก้าหรือสิบขวบ
หนูชอบมากกว่าเพราะมันมีตัวละครผิวดำด้วย
คงเพราะงั้นแหละที่หนูไม่เคยคิดว่าบาร์บี้ผิวดำได้
เพราะคนผิวดำเป็นได้แค่เพื่อนตลอด
อย่างนิกกี้หรือคริสตี้ หรืออะไรแบบนั้น
ฉันชื่อเอเดรีย วอลเดน
เป็นนักเขียนที่อาศัยอยู่ที่ลอสแอนเจลิส
ฉันก็พอจะเคยได้ยินบาร์บี้วล็อก
ก่อนที่จะได้เข้าไปมีส่วนร่วม
มีผลงานอยู่สองสามชิ้นที่หลุดมาในวงโคจรฉัน
ฉันรู้จักแมทเทล
เคยทำงานให้กับแมทเทลในรายการอื่น
ดังนั้นก็มีความสัมพันธ์ที่ดีกับพวกเขา
ตอนที่เขามาบอกฉันว่าอยากทำอะไร
ที่แตะถึงปัญหาที่เกิดขึ้นในปี 2020
ไง ทุกคน
ตอนนี้กำลังมีการเคลื่อนไหวครั้งใหญ่เลย
ผู้คนนับล้านทั่วโลก
กำลังยืนหยัดต่อสู้การเหยียดผิว
แล้วที่ทำแบบนี้ก็เพราะว่า บ่อยครั้ง และเป็นเวลานาน
ที่คนถูกปฏิบัติอย่างไม่เท่ากัน แล้วในบางกรณีก็มีคนถูกทำร้าย
เพราะสีผิวของเขา
เขาบอกว่า "เราอยากทำเป็นบาร์บี้วล็อก"
"ถ้าคุณบอกอะไรได้ คุณอยากสื่อสารอะไรออกไป"
คนอาจคิดว่าชีวิตฉันดีอยู่แล้ว
แต่ความจริงคือฉันกับคนดำอีกหลายคน
ต้องโดนเหยียดผิวกันตลอดเวลา
ฉันว่ามันน่าทึ่งมากที่คนสองคน สามารถอยู่ที่เดียวกันในเวลาเดียวกัน
แต่มีประสบการณ์ที่ต่างกันมาก ขึ้นอยู่กับว่าเป็นใคร
นั่นคือประเด็นที่ฉันอยากพูดถึง
เดือนที่แล้วฉันกับบาร์บี้ ไปแข่งขายสติ๊กเกอร์กันที่ชายหาด
เราแบ่งสติ๊กเกอร์กันคนละครึ่ง แล้วไปแข่งขายกันคนละทิศ
ตอนที่ฉันไปขายอยู่ที่ทางเดินริมทะเล รปภ.ชายหาดมาขวางฉันสามรอบ
อะไรนะ
พวกเขาสอบสวนฉันซ้ำๆ แล้วถึงกับโทรหาแม่ฉันด้วยนะ
ฉันไม่เคยเล่าให้เธอฟัง แต่เพราะงั้นแหละถึงได้ขายสติ๊กเกอร์ได้น้อยกว่า
รปภ.คิดว่าฉันทำเรื่องไม่ดี
ทั้งที่ก็ทำเหมือนกับเธอเป๊ะ
เราก็เลยยกเอาเรื่องราวที่เคยเกิดขึ้นกับฉัน
เรื่องจริงที่เคยเกิดขึ้นกับฉันจริงๆ
แล้วปรับแต่งให้เหมาะสมกับกลุ่มวัยผู้ชม
ซึ่งฉันทำแบบนั้นบ่อยๆ ในสายงานนี้ คือการเอาปัญหาผู้ใหญ่
เอาไปปรับให้เหมาะสมกับผู้ชมวัยเด็ก
ปกติเวลาพูดถึงเรื่องแบบนี้ คนจะหาข้ออ้างกัน
เขาจะพูดแบบ "ก็น่าจะไปขอใบอนุญาตแต่แรก
ก่อนจะไปขายของที่หาด"
แต่นั่นเป็นแค่ข้ออ้าง
ที่ฉันถูกกระทำแบบนี้ก็เพราะเป็นคนดำ
พวกเขาเลยทึกทักผิดไปเองว่าฉันเป็นยังไง
ซึ่งพวกเขาไม่มีอคติแบบนั้นกับคนขาวอย่างฉัน
ฉากนั้นง่ายมาก ก็แค่เพื่อนสองคนที่เล่าประสบการณ์ให้กันฟัง
ฉันก็เลยคิดว่าจะดีเหมือนกันที่ใช้สถานการณ์
ที่คนสองคนคุยกัน
ในเรื่องที่อาจทำให้ทั้งสองฝ่ายอึดอัด
เรื่องพวกนี้คุยลำบาก และก็ไม่น่าฟัง
และฉันคิดว่าทั้งทีมทำออกมาได้ดีเลย
ฉันพอใจกับผลงานชิ้นนั้นมาก
มุกเดฟ ชาพเพลล์อันนั้นว่าไงแล้วนะ
ที่บอกว่า "แล้วจารูลคิดยังไง"
รู้จักไหม
ผมคงไม่ไปถามหรอกว่า "บาร์บี้คิดยังไงเรื่องเหยียดผิว"
เราน่าจะ…
มาสัมภาษณ์บาร์บี้กัน
โอเค
โห
บาร์บี้ขาวเป็นพันธมิตรด้วย รักเลย
ถ้าเวิร์คก็ชอบ
ถ้าเด็กผู้หญิงผิวขาวที่เชิดชูบาร์บี้
แล้วอยากเป็นเหมือนนาง
ถ้าพวกเขาสนใจสิ่งที่พูด
แล้วเริ่มคอลเอาท์เมื่อมีการเหยียดผิวเกิดขึ้น
แล้วปกป้องเพื่อนผิวดำหรือเพื่อนชาวละติน
หรือใครก็ตามที่อาจดูแตกต่าง
มันอาจช่วยนะที่พวกเขาได้เห็นมัน เพราะส่วนใหญ่จะไม่เห็นกัน
ฉันว่าอย่างนึงที่วิดีโอนั้นยังขาดอยู่
ก็คือมันไม่มีคำแนะนำที่นำไปปรับใช้ได้จริง
แค่การเปิดใจรับฟัง
มันไม่ได้ช่วยสร้างภูมิคุ้มกัน ให้เรารู้วิธีรับมือกับสิ่งที่เกิดขึ้น
เวลาเพื่อนโดนล้อตอนไปนอนค้างบ้านกันหรอก
นี่แอบเศร้านิสนุง
ที่เด็กจะเป็นแค่เด็กไม่ได้
ไม่ได้แปลว่ามันไม่จำเป็นนะ เพราะโลกความจริงมันไม่แคร์ และมันมีจริง
แล้วมันเกิดขึ้นตอนเรายังเด็กมาก
แล้วถ้ารายการโลกในจินตนาการ พบกับโลกความจริง
สามารถช่วยสร้างให้โลกของเราอ่อนโยนขึ้นได้
และยอมรับการเหยียดผิว และการเลือกปฏิบัติให้มันน้อยลง
งั้นมันก็สวยงามและคุ้มค่า
ฉันว่าดีมากเลยที่มันแตะประเด็นสังคมที่สำคัญ
ฉันคิดว่าการที่เด็ก ที่อาจไม่เคยมีประสบการณ์แบบนั้น
ได้เรียนรู้จากวิดีโอพวกนั้น
ซึ่งพวกเขาอาจไม่เคย คุยเรื่องแบบนั้นที่บ้าน ฉันว่ามันเยี่ยมมาก
แต่สิ่งแรกที่คิดคือ
"แต่ตัวละครนี้เคยพูดมากขนาดนี้ ในการ์ตูนตอนไหนก่อน"
ไม่เคยพูด
อาจพูดคำสองคำตรงนั้นตรงนี้ แต่ช่วงที่เหลือเป็นแค่เพื่อนนางเอก
ถ้าเราอยากจะก้าวไปข้างหน้า เราก็ต้องก้าวก่อน จริงไหม
ความก้าวหน้าไม่เกิดขึ้นแบบก้าวกระโดดหรอก
เรามีคนหลากหลายเชื้อชาติมากขึ้น
หนังปีที่แล้ว บาร์บี้ เมืองใหญ่ ความฝันอันยิ่งใหญ่
เรามีบาร์บี้ โรเบิร์ตส์ รุ่นมาลิบู
เธอได้ไปเจอบาร์บี้ โรเบิร์ตส์อีกคนจากบรูคลิน
- มาจากบรูคลิน ที่นิวยอร์กเหรอ - มีที่อื่นด้วยเหรอ
มีอันนึงที่ฉันว่าน่ารักดี
มันมีบาร์บี้ผิวขาว แล้วก็บาร์บี้ผิวดำ
ทั้งคู่นอนหอเดียวกัน
เอิ่ม นี่น่าจะเป็นห้องฉันนะ
แต่ป้ายนั้นชื่อฉันนะ ฉันบาร์บี้
แต่ฉันคือบาร์บี้
- นามสกุลอะไร - โรเบิร์ตส์
- ชื่อเราเหมือนกันเหรอ - ชื่อเราเหมือนกันเหรอ
แต่มันเจ๋งมากที่พวกเขาให้เราเห็น
ว่ามีบาร์บี้ผิวเข้ม แล้วก็มีบาร์บี้ขาว
เป็นตุ๊กตาตัวเดียวกัน
แต่ต่างกันแค่ที่สีผิว
มัลติเวิร์สบาร์บี้ถูกเปิดออกมาแล้ว
ความคิดที่มีคือ "เฮ้ย นี่หัวก้าวหน้ามาก"
เพราะว่า
บรูคลินได้เฉิดฉายบนจอแล้ว จริงไหม
จะมาโผล่ยังไงก็ไม่สำคัญ
แต่นางมาแล้ว เพราะงั้นถือว่าก้าวหน้า
นี่ว่ามันน่าสนใจที่เราเข้าใจ
ว่าบรูคลินกำลังแข่งขัน
กับคนที่ไม่คู่ควร จะไปอยู่บนเวทีกับนางเลย จริงมะ
และนี่คือประสบการณ์ที่ผู้หญิงผิวดำหลายคน
ต้องพบเจออยู่ทุกวี่ทุกวัน ใช่ไหม
แต่เขามองว่าแค่จ้างเรามันก็ก้าวหน้าพอแล้ว
คนคนนึงอาจไม่ดีพอ
แล้วเป็นคนขาว
แต่ถูกมองว่าดีเท่า…
กระเป๋าหนีจ้า
ซึ่งในกรณีนี้ก็คือผู้หญิงผิวดำที่คุณสมบัติดีเลิศ
เป็นอีกครั้งที่บัลเลต์กอบกู้โลก
พวกเขาถูกจับไปแข่งบนเวทีเดียวกัน
แล้วตรงนี้แหละที่คนมองว่าก้าวหน้า ซึ่งไม่ใช่เลยจ้า
ไว้เจอกันที่เส้นชัย
ถึงทั้งสองคนจะได้คะแนนเสมอกัน แต่นี่ก็มองว่าบทมันมีไว้เอาใจคนเฉยๆ
ทำไมแมทเทลถึงไม่กล้าเอาจริงแล้วบอกเลยว่า
"โอเค บรูคลินมีคุณสมบัติพร้อม นางมีพรสวรรค์ นางจะเป็นผู้ชนะ"
ฉันคิดว่าสำหรับเด็กบางคน
สื่อที่มีมันยังเอียงข้างอยู่ ไม่ได้หลากหลายจริง
มีการพูดคุยกันในแง่ที่ว่า
"จะต้องทำยังไงให้ตัวละครผิวดำ
ตัวละครละติน ตัวละครเอเชีย
ได้เป็นนางเอกของเรื่องตัวเองซะที"
ครับ ผมว่าเราก็กำลังหาทางทำกันอยู่ เราทำเรื่องนั้นกันอยู่จริงๆ
ด้วยการขยายไลน์บาร์บี้ โรเบิร์ตส์… ขออภัย บาร์บี้ โรเบิร์ตส์ บรูคลิน
การขยายผลมันถือเป็นก้าวที่ใหญ่
เนื่องจากหนังที่ฉายปีที่แล้วขายดี
บรูคลินจึงกำลังจะได้ภาคแยกของตัวเอง
ทั้งจักรวาลของตัวเอง
ที่ที่เธอยังเป็นเพื่อนกับบาร์บี้ที่มาลิบู
แต่เราจะสร้างโลกของบรูคลิน
ภาคบรูคลินจะมีซีรีส์ NETFLIX
และจะมีตุ๊กตา
แล้วก็น่าจะไปมีปฏิสัมพันธ์ ในวล็อกหรือในอะไรมากขึ้น
เพราะงั้นมันกำลังขยายผล
ทุกวันนี้ผู้ปกครองยังพูดกันอยู่ว่า อยากมีบาร์บี้ผิวดำหรือผิวสี
เป็นตัวละครหลักบ้าง
ดังนั้นฉันรู้สึกว่าสิ่งสำคัญคือการเสริมสร้างพลัง
และผลกระทบทางวัฒนธรรม
เรากำลังโอบรับและเพิ่ม คนที่หลากหลายเข้าไปมากขึ้นอยู่
ขอย้ำ ผมคิดว่าสิ่งสำคัญที่เราต้องคำนึงถึงคือ
จังหวะมันสำคัญ
และถ้าเราก้าวหน้าทีละนิด แบบที่ยั่งยืนโดยที่เห็นว่ามีผลต่อตลาด
มันดีกว่าทำได้แค่ครั้งเดียว
ถ้าเราไม่เห็นความก้าวหน้าที่เร็วทันใจผม
หรือเร็วทันใจคุณ หรือทันใจใครก็ตาม
ก็ไม่เป็นไร เพราะความคาดหวังผมคือ เราจะผลักดันมันต่อไป
และผมตระหนักว่าถ้ามันก้าวหน้าไปสักนิด
งั้นผมก็ทำดีแล้ว เราทำดีแล้ว
หนูว่านางไม่น่าจะขายดีเท่า
ทำไมล่ะ
ก็เราอยู่ใน…
- ไม่อยากพูดเลย - พูดมา
เราอยู่ในโลกที่คนส่วนใหญ่เป็นคนขาวมั้ง
แล้วคนส่วนใหญ่ที่ประสบความสำเร็จที่เรานึกออก
เป็นคนขาว ใช่มะ
แล้วหนูคิดว่าในเมื่อคนขาวเขามีอุปสงค์มากกว่า
หนูว่าบาร์บี้ผิวดำ คงเป็นตัวละครหลักเองไม่ได้หรอก
ถ้าไม่มีตัวละครผิวขาวเข้าไปเสริมสักคน
งั้นเด่นคนเดียวไม่ได้
หนูก็ไม่อยากให้แบ่งแสงนะ แต่คิดว่ามันคงไม่ขายดีเท่า
ผิดหวังนะที่ได้ยินว่า…
ลูกไม่คิดว่ามันจะขายดีได้เอง
เพียงเพราะเป็นคนผิวสี
คนนั้นพี่สาวกับหลานฉันเอง
ฉันแปลกใจนะที่ได้ฟังความรู้สึกของหลาน
เราทำดีแล้วจริงๆ เหรอ ถ้านี่ก็ตั้งปี 2024 แต่เยาวชนยังคิดว่า
ชาวโลกส่วนใหญ่เป็นคนขาว
เรามาไกลมากจากบทที่หนึ่ง
และยุคที่ไร้ซึ่งตุ๊กตาผิวดำ
จริงป่ะ
(บิวล่าห์ มิทเชลล์ ทำงานมา 40 ปี)
เล่าเรื่องเหตุการณ์ในหนังสือเล่มนี้ให้ฟังหน่อย
หนังสือครบรอบ 70 ปี
พวกเขาเอาคำพูดป้าไปอ้างอิงด้วยนะ
"ฉันโชคดีที่ได้ทำงานกับแมทเทลมา 44 ปี"
"ฉันมีความสุขที่สุด" ก็จริงแหละนะ
คิตตี้ต้องอยู่ในนี้สิ
- ตรงนี้ว่าไง - "คิตตี้ แบล็ค เพอร์กินส์"
"ผู้สร้างบาร์บี้ผิวดำตัวแรก และไลน์บาร์บี้ฮอลิเดย์"
"ส่วนที่ดีที่สุดของงานฉันคือ เด็กผู้หญิงทุกคนจะรักฉัน
ทันทีที่ได้รู้ว่าทำอาชีพอะไร"
อยู่นี่เอง
(ไทม์ไลน์)
ไหนดูซิ
ในปี 1980 อย่างที่เรารู้ บาร์บี้ผิวดำถือกำเนิดขึ้น
- 82 - ในปี 1980
- แต่ไหนดูซิ บาร์บี้ผิวดำอยู่ในนี้ไหม - ไม่ ไม่เห็นบอก
- "แชมป์โลก…" - "ผลักดันต่อไป"
พวกเขาผลักดันต่อไป แต่ไม่เห็นพูดถึงบาร์บี้ผิวดำเลยเหรอ
นั่นสิ
หนูเศร้านะที่บาร์บี้ผิวดำ ไม่ติดลิสต์ "ผลักดันต่อไป"
- ไม่ติด - ใช่
แต่บาร์บี้ฮอลิเดย์ติดชาร์ต
ระหว่างทำหนังเรื่องนี้
ฉันมักจะนึกถึงหนูน้อยลาจีเรีย
เด็กสาวผิวดำขี้อาย วาจานุ่มนวลจากเท็กซัส
และมันจะมีความหมายยังไง ถ้าฉันได้ดูสารคดีแบบนี้บ้าง
ได้ทั้งดูและอยากเป็น เพราะเหมือนกับป้าของเธอ
เธออยากถามคำถามยากๆ
และวางรากฐานเพื่อคนรุ่นหลัง
และเหมือนชอนดา เธอรู้สึกถึงภาระ อันหนักอึ้งของการเป็นคนแรก แต่ก็ทำอยู่ดี
และเหมือนมิสตี้ เธอเข้าใจ ว่ามันเหมือนการประท้วงจริงๆ
ที่ตัวเรา ซึ่งเป็นคนดำ มาพูดว่าเราเป็นส่วนนึงของประวัติศาสตร์
ที่ไม่ได้เห็นหัวเราเสมอ
และเหมือนคิตตี้กับสเตซี่ย์ เธอเล็งเห็นความจำเป็น
ที่จะต้องบอกเล่าเรื่องราวบาร์บี้ผิวดำ
ให้นางได้ไปอยู่ในไทม์ไลน์
เพราะบาร์บี้ผิวดำสำคัญ
และเรื่องราวของเธอก็มีค่า
อย่างที่เห็น
ระหว่างทำหนังเรื่องนี้ จู่ๆ ฉันก็มีแรงบันดาลใจเอ่อล้น
และฉันก็สงสัยว่ามันจะไปดลใจคุณยังไง
ฉันว่าเพราะแบบนั้นแหละที่ทำให้หนังแบบนี้สำคัญ
จะเรียกว่าเป็นการคงไว้ซึ่งมรดกนั้นก็ได้
ฉันคิดจริงๆ ว่าบาร์บี้ผิวดำ ได้กรุยทางให้เรา 100% เลย
ฉันอยากให้ทุกคนรับรู้ ว่าบาร์บี้ผิวดำสะท้อนตัวตนของฉัน
บุคลิกของฉัน และทั้งหมดนั้น ถูกใส่เข้าไปในตุ๊กตาตัวนี้
ฉันรู้สึกว่าฉันสามารถมอบความสุขบางอย่าง
ให้กับสาวน้อยทุกคนที่เล่นกับตุ๊กตาที่ฉันดีไซน์
และฉันคิดว่าฉันได้ใช้ความคิดสร้างสรรค์
ที่พระเจ้าประทานมาให้
ไปในทางที่ดี
ฉันซาบซึ้งมากที่มีการเติบโต และเส้นทางในอนาคตของบาร์บี้
แต่ก็รู้เหมือนกันว่ามันคงไม่ได้มีอนาคตนี้
ถ้าไม่ได้มีบาร์บี้ผิวดำ
และขอพูดย้ำอีก ฉันภูมิใจในตัวผู้หญิงผิวดำ
ที่คอลเอาท์เรื่องที่สำคัญต่อเรา
ในพื้นที่ที่เรามักจะถูกปิดปากให้เงียบ
มันต้องยากมากแน่ๆ
ดังนั้นฉันตื่นเต้นนะ
แต่ต้องขอคารวะความเป็นมาของมันก่อน
ฉันซาบซึ้งในมรดกที่เป็นผลมาจากมัน
โอเค งั้นนี่ไม่เกลียดตุ๊กตาละ
ที่จริงฉันซาบซึ้งนะที่ได้รู้เรื่องราวของมัน เพราะมันทำให้ฉันรู้สึกเลือดสูบฉีดมาก
ที่ได้มานำเสนอว่าผู้หญิงผิวดำ ประสบความสำเร็จและสนับสนุนกันยังไง
ผู้หญิงสามคนนี้
คิตตี้ สเตซี่ย์ และป้าของฉัน บิวล่าห์ เม มิทเชลล์
ได้ร่วมมือกัน
เพราะเมื่อไม่เห็นสิ่งที่ต้องการ ก็เลยสร้างขึ้นมาเองเลย
อ้าว นั่นแหละวิถีของเรา
พวกเขาเป็นกลุ่มแรก แต่ก็ทิ้งทวนไว้ไม่ให้เป็นกลุ่มสุดท้าย
ด้วยการส่งต่อคบเพลิงมาให้ฉัน
ดังนั้น เช่นเดียวกันกับพวกเขา ฉันเล็งเห็นถึงความจำเป็น
จึงรวบรวมทีมงานที่น่าทึ่ง
และทำให้บาร์บี้ผิวดำ ได้เป็นนางเอกของเรื่องราวตัวเองซะที
(2011-2023: ระยะเวลาการสร้าง สารคดีแบล็ก บาร์บี้นาน 13 ปี)
(แบล็ก บาร์บี้)
(หลังดูสารคดี แมทเทลขอให้แชร์อัพเดทว่า:)
(ตั้งแต่ปี 2016 บาร์บี้เป็นตุ๊กตา ที่หลากหลายที่สุดในตลาด)
(บาร์บี้ "บรูคลิน" โรเบิร์ตส์ เป็นตัวเอกร่วมในสื่อออกอากาศ)
(โครงการ FLIP เปิดให้นักเรียนและนักศึกษาผิวดำได้มาฝึกงาน)
(ได้มีการจ้างงานเป็นพนักงานประจำสามคน)
(แมทเทลได้เปิดโอกาส ให้ดีไซเนอร์ผิวดำจากวิทยาลัย OTIS)
(บิลกับคิตตี้กำลังร่วมมือกัน ทำตุ๊กตาบาร์บี้ตัวใหม่ ดีไซน์โดยคิตตี้)
ฉันละดีใจจริงๆ ที่พอเดินเข้ามา ในสตูดิโอแล้วเห็นทีมงานที่หลากหลายมาก
เมื่อหลายปีก่อน ตอนที่ฉันเพิ่งเข้าวงการการเมืองใหม่ๆ
ไม่เคยได้เห็นความหลากหลายแบบนี้เลย
ไม่เคยเจอช่างแต่งหน้า ที่รู้ว่าต้องใช้สีไหนกับหน้าฉัน
ไม่เคยเห็นคนหลังกล้อง
หรือเห็นการสัมภาษณ์เรื่องคนผิวสี
อะไรๆ เปลี่ยนไปเยอะเลยในวงการบันเทิง
ฉันชอบมากที่ได้เห็นทุกคน ชอบมากที่มีความหลากหลาย
ขอบคุณที่เชิญฉันมานะ
อยากเป็นบาร์บี้บ้างไหมคะ
ฉันว่าก็เคยมีความคิดนั้น ครั้งนึงเมื่อหลายปีมาแล้ว
อยู่ไหนล่ะ
แคเรนบอกว่า "ใช่"
ใช่ จะชอบมากเลย
ฉันว่าเธอคู่ควรแล้วนะ
และฉันคิดว่ามันจะสอนแนวคิดใหม่
ให้กับสาวเยาวชนผิวดำ คนเจนวายในโลก
เพราะว่าหลายๆ คนเรียกเธอว่าคุณป้า
แล้วถ้าได้เห็นเธอหรือเห็นชื่อเธอในแบรนด์บาร์บี้
มันน่าจะวิเศษมากจริงๆ
ไหนแนะนำตัวหน่อย กล้องถ่ายแล้ว
อ้าว ไม่รู้ว่าออกกล้องด้วย
ฉันชื่อแคเรน วอเตอร์ส และนี่แม่ฉันเอง
- และเธอควรเป็นบาร์บี้ - และแม่ควรเป็นบาร์บี้
- ได้ยินไหม แมทเทล - ได้ยินไหม แมทเทล
ลูกสาวมาบอกเองทางทีวีเลยนะ
ก็ สักวันจะต้องมี
บาร์บี้ที่มีอายุมากๆ สักตัว
คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล
(แด่หนูน้อยลาจีเรีย เด็กน้อยในตัวพวกเราทุกคน)