Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Moja matka wierzy, że sny są przepowiednią przyszłości.
Aby unieważnić koszmar, trzeba opowiedzieć o nim wodzie.
Po ceremonii zaręczynowej śniłam o meczecie Rawze-i-Sharif.
Ludzie się modlili. Toczyło się życie.
Nagle uderzył piorun.
Piekarze nieśli chleb w trumnach.
Nagle z nieba zaczęły padać kamienie.
Gdy się obudziłam, opowiedziałam deszczowi o moim śnie.
CHLEBA I RÓŻ
O, jeźdźcze,
zwolnij,
powozisz moją duszę.
Ona złapała mnie za serce,
po czym je odebrała.
Wielkość posagu zależy od tego, na ile stać męża.
Szariat nie określa kwoty posagu.
Byliśmy zakochani przez dwa lata, a potem się zaręczyliśmy.
Podczas ceremonii on był z mężczyznami,
a ja z kobietami.
- Chcesz jej i akceptujesz ją? - Chcę i akceptuję.
CZTERNASTY SIERPNIA 2021 ROKU CEREMONIA ZARĘCZYN ZAHRY I OMIDA
PÓŹNIEJ TEGO WIECZORA.
Precz z Talibami!
Niech żyje Afganistan!
PIĘTNASTY SIERPNIA 2021 ROKU TALIBOWIE WKRACZAJĄ DO KABULU
Allah akbar!
- Nakręć to! - Kręcę!
Są tutaj setki żołnierzy islamskiego rządu.
Otoczyli nas z czterech stron.
Jest tutaj dwanaście kobiet.
Ale stawiamy opór.
Mówiłam, że kręcę film. Nie dzwoń.
Nie ma prądu, prawda?
ZAHRA - DENTYSTKA
Ten agregat jest zepsuty.
Do tej pory Talibowie nie niepokoili lekarzy.
Nakazali mi tylko usunąć imię z tablicy przy gabinecie.
Mam nadzieję, że nie wiąże się to z zamknięciem kliniki.
Gdzie moja maseczka?
CERTYFIKAT - DR ZAHRA MOHAMMADI IMPLANTOLOGIA STOMATOLOGICZNA
Proszę przez kilka dni pić wodę o temperaturze pokojowej.
Później proszę wrócić.
Jameel, patrz w kamerę.
Jesteśmy tutaj od wczoraj, od szóstej rano.
Niech się zobaczę.
TARANOM - AKTYWISTKA
Czekamy na lotnisku od wczoraj, od szóstej rano.
Próbowaliśmy przejść przez różne bramki, ale nie mogliśmy.
Niech Bóg nam pomoże.
Było nas 30 albo 40.
Połowa wróciła do domu.
Pozostali się nie poddają.
Niech Bóg nam pomoże.
Wy dwoje, uważajcie!
Będziecie mieć ciekawe wspomnienia.
Jesteście tylko dziećmi.
RAHELA - AKTYWISTKA
Rahela, Zohra, Farzana, Mina i ja.
A tam mężczyźni. Sami...
Spójrz tutaj, Jameel!
Wciąż czekamy.
Próbowaliśmy przejść przez każdą bramkę, ale nas nie przepuścili.
To pierwsze bramki. Są bardzo zatłoczone.
Niestety używają gazu łzawiącego.
Miejsce jest pogrążone w chaosie, ciągle słychać eksplozje.
Witam się z depresyjnym i przetrzebionym miastem.
Kabulem.
SHARIFA - PRACOWAŁA W RZĄDZIE
W ubiegłym miesiącu w moim biurze zdjęto flagę Afganistanu.
A mnie zmuszono do siedzenia w domu.
Naszą demonstrację zablokowali
pracownicy Ministerstwa Cnót i Zapobiegania Złu.
Biło mnie trzech Talibów.
Pozostałe dziewczyny mnie broniły.
Krzyczałam na Talibów.
Teraz wszystkie uciekłyśmy w taksówkach.
GABINET DENTYSTYCZNY
Tablica jest w środku.
ZAHRA MOHAMMADI - STOMATOLOG
Ma być skierowana do ulicy.
Zrobię, jak sobie pani życzy.
Musi być dobrze przyspawana,
żeby deszcz i wiatr jej nie uszkodziły.
Pójdę po narzędzia.
Potrzeba panu czegoś jeszcze?
Proszę się nie przejmować. Zaraz wrócę.
Proszę się pospieszyć.
Pracy, chleba i edukacji.
Taliban nakazał kobietom pozostać w domach.
Zakazali protestów pod groźbą aresztu.
Ale nie uciszą nas.
Chcemy walczyć o kobiety, które są już więzione.
Co mam napisać?
Boli mnie ręka, nie mogę pisać.
Uwolnijcie opozycjonistki.
Czekaj. Chodzi nam o to...
Napiszmy tak: „Koniec z aresztowaniami!”.
Każdy obywatel ma prawo do protestowania.
DR ZAHRA MOHAMMADI - PROJEKTANTKA UŚMIECHU
Gdy chodzę z Omidem do wytwornych restauracji, które są puste,
mówi, żebyśmy udawali, że jesteśmy w Londynie.
Gdy wychodzimy, mówi, że wracamy do Afganistanu.
Teraz radość sprawiają mi jedynie uczenie matki czytać
i pomaganie bratu w nauce.
- Zapisałaś? - Tak.
W 2019 roku Washington Post opublikował
część tajnych dokumentów dotyczących amerykańskiej obecności w Afganistanie.
Określono je mianem afgańskich dokumentów.
Rozumiesz to?
Niejasna sytuacja w Afganistanie
umożliwiła amerykańskim firmom
przejęcie znacznej części amerykańskich funduszy.
Fox News nazywa to nadzwyczajnymi zyskami.
- Co to za słowo? - To znaczy, że internet...
Internet sprzedawany jest w tysiącach sklepów w Wielkiej Brytanii.
To chyba znaczy, że nic nie rozwija się tak szybko jak internet.
Tu nie powinno być odstępu. Zacznij od nowa.
Bądźcie ostrożne na ulicach.
Talibowie wciąż aresztują kobiety.
Nic nie pomogło.
Dobijaliśmy się do każdych bramek, ale żadnych nie otwarli.
Nie przyjęli żadnych z naszych dokumentów.
Musimy zostać. Musimy walczyć. Nie mamy wyboru.
Edukacji, pracy, wolności!
Błagam, nie bij mnie.
Dzisiaj zorganizowałyśmy protest kobiet...
ELIMINACJA KOBIET = ELIMINACJA LUDZI
...protestowałyśmy przeciw zamykaniu szkół
oraz przeciw odwoływaniu nauczycieli.
Niestety podczas protestu pojawiła się przemoc.
Ale jako kobiety trzymamy się razem.
Koniec z terrorystami!
Teraz dziewczynki, które chodziły do dwunastu klas,
muszą zostać w domach.
Marzyły o zostaniu lekarkami, inżynierkami i nauczycielkami.
Chciały też służyć ojczyźnie.
To tragiczne, że nasze dziewczęta zamyka się w domach.
Miały marzenia!
MAMY PRAWO DO EDUKACJI I ZATRUDNIENIA
Pracy, chleba i edukacji!
Koniec z biedą i cierpieniem!
Nie upolityczniajcie edukacji!
Błagam, jestem dziennikarzem!
Jest wiele niesprawiedliwych ograniczeń.
Nie możemy spokojnie protestować.
Od kiedy zaczęłyśmy działać,
próbują nas powstrzymać
z biczami i kijami w rękach.
Jak widzicie, pobili kilku dziennikarzy.
Dziewczyny, chodźcie tędy.
Wsiadaj do samochodu! Wsiadaj!
Mówi do ciebie. Wsiadaj!
Nie!
Zmuś ją. Ma wsiąść!
- Zawiozę cię na policję. - Gdzie?
Dobrze. A co później?
- Przyjechałeś dręczyć kobiety? - Zamknij się!
Taki jesteś twardy?
Zamknij się. Zaraz cię tutaj zabiję!
To chodź i mnie zabij!
Niczego mi nie zrobi!
Nic nie zrobisz!
Dlaczego zamknęliście uczelnie?
Cicho, bo cię zabiję.
To zabij! Zamknęliście uczelnie i szkoły,
to możecie nas też zabić!
Spokojnie. To rozkaz komisarza policji.
Masz władzę, to nas aresztujesz?
Desperacko chcesz nas zdominować.
W ostatnich tygodniach Talibowie zaaresztowali protestujące kobiety.
Wczoraj ulicami Kabulu przeszła grupa dziewcząt.
Trzymały banery, na których domagały się pracy
i niezależności finansowej kobiet.
Opinia publiczna bardzo martwi się
o stan zaaresztowanych kobiet.
Jestem dumna z dziewcząt, które protestują.
Ale nie mogę do nich dołączyć. Matka mi na to nie pozwoli.
Prawie gotowe.
Gdzie są moje buty?
Miałam je na sobie. Są tutaj.
Dziś jest cieplej, prawda?
Zrób mi zdjęcia, jak siedzę znudzona w domu.
Wychodzenie na dach i rozglądanie się wokół
to smutne lekarstwo na moje troski.
Jestem zmęczona tą sytuacją.
Tęsknię za wszystkim, co miałam.
Tęsknię za wycieczkami.
Teraz nie mamy prawa pracować.
Nie możemy się uczyć.
Wszystko mi odebrano.
Odebrano to wszystkim kobietom,
wszystkim wojowniczkom i wszystkim podróżniczkom.
Ostatnimi czasy wychodzę tylko na dach i wracam do domu.
„Potępiam zły nastrój, zły rok i samotność.
A wiosna to udręka. Gdzie jesteś beze mnie?”
Zrobisz zdjęcie?
Nie mogłam tu zostać z wielu powodów.
Niestety muszę wyjechać do Pakistanu.
Kiedy tylko tam dotrę, będę nagrywać moje życie.
Każdą sekundę.
Niech historia zapamięta, że dawno temu w Afganistanie
tak okrutnie traktowano kobiety.
Na oczach ONZ.
Na oczach organizacji pozarządowych. Na oczach świata.
Na oczach krajów potępiających przemoc
i promujących demokrację.
Afganki stały się ofiarami polityki.
Nie mam wyboru i muszę uciekać.
Dzień dobry i cześć.
Tutaj widzicie równiny, pustynie i trawy.
To nasze schronienie, nasze mieszkanie.
W tym budynku mieszkamy.
Ma 10-12 pokoi.
W każdym z nich zmieści się kilka osób.
Tutaj było mnóstwo traw,
w których żyła niewyobrażalna liczba wężów i szakali.
Szakale zaczynają wyć o godzinie 22.
W ostatnich dwóch dniach
podpalano ten teren, żeby zmniejszyć ich obszar występowania.
Jak widzicie, palą tam trawy,
żeby zwierzęta uciekły.
Nie mamy pralki, więc nasze ubrania są ciągle brudne.
Nie mamy czajnika, żeby zagotować wodę.
Nie mamy telewizora.
Przynieśli jeden, ale nie działał, więc go wyrzucili.
Nie mamy lekarza.
Mówiłam o tym od rana,
ale nikt nam nie pomógł.
Bardzo boli mnie ząb. Niesamowicie cierpię.
- Jak się masz? - Dobrze. Dziękuję.
Wszystko bardzo podrożało, a zarabiamy niewiele.
Masz rację.
Niektórzy mówią, że nadchodzi wojna,
inni, że pojawi się nowy rząd.
Każdy przewiduje co innego.
- To się nie skończy. - Nie skończy się.
Hazarowie zawsze będą w takiej sytuacji.
Słuchanie muzyki w aucie jest nielegalne.
Kobieta nie może jechać sama taksówką.
Matka ciągle się o mnie martwi,
ale ja chcę coś robić.
Chcę być widziana.
Rozdaję więc jedzenie
razem z przyjaciółmi.
Jeszcze pani nie wezwano. Może pani poczekać?
Znajdzie mnie pani, gdy mnie wezwą?
Tak, znajdę panią, gdy panią wezwą.
Kto jeszcze?
Soraya.
Proszę się odsunąć. Zostaniecie wezwani.
Dlaczego wyjeżdżasz z kraju?
Dlaczego się nigdy nie zwierzasz?
Dlaczego wyjeżdżasz?
Boje się, że pewnego dnia odkryją,
że działam razem z wami.
To mnie przeraża.
Edukacja to nasze prawo!
Przez was żyjemy w strachu, nie jesteśmy bezpieczni.
Nie chcemy mieć z wami nic wspólnego!
WOLNOŚĆ DLA AFGANISTANU
Protestowano przed Ministerstwem Finansów.
Dziennikarze, którzy mieli relacjonować demonstrację,
zostali zaatakowani przez Islamski Emirat.
Jesteśmy tutaj, żeby walczyć o sprawiedliwość.
Chcemy ponownego otwarcia szkół dla dziewcząt
oraz wznowienia działania Ministerstwa Kobiet.
Dzisiaj mamy jednak inny cel.
Chcemy pokazać, w jak złych warunkach ekonomicznych żyjemy.
- Pani Mohammadi? - Tak, kochany?
Co umie pani najlepiej ugotować?
Jestem zajęta i nie mam czasu na gotowanie.
A co najbardziej lubi pani gotować?
Tak naprawdę wszystko wychodzi mi dobre.
Nie każdy jest na tyle odważny,
żeby ryzykować życie w walce z terrorem.
Walczysz mimo tego, że ci grozili?
Tak, grożono mi.
Pożegnaliśmy się z życiem, gdy zaczęliśmy walkę o sprawiedliwość.
Poświęcilibyśmy życie dla tego kraju i tych ludzi.
Chociaż nie miałam pozwolenia rodziny,
poszłam walczyć z reżimem.
Walczę o prawa, których Afganki nie domagały się
nawet u ojców i braci.
Afganka najpierw jest uciskana w domu
przez ojca, brata i męża.
To pakistańskie ulice.
A tu zamieszkuje lud Jogi.
To impreza pożegnalna Raheli i Maryam.
Pojadą do Hiszpanii
razem z Saharem i Baktashem.
Na imprezę pożegnalną
zaprosiły wszystkich.
Dziewczyny, nie bądźcie głośno w gabinecie.
Mamy przecież obostrzenia.
Co się dzieje? Co to za hałas?
Chcecie, żeby nas nakryli?
Ile zapłacisz?
Gdzie mam usiąść? Nie zmieszczę się.
Siadajcie po dwie.
To twoja kamera?
Kręcą dokument. To dla pani Sahry Mani.
W porządku.
Nie przejmujcie się.
Zebrały się tu różne grupy aktywistów.
Spotkaliśmy się podczas protestów,
gdy Taliban doszedł do władzy.
Wcześniej się nie znaliśmy.
Połączyła nas walka o nasze prawa.
Kobieta, która pracowała z nami latami,
wyjechała z całą swoją rodziną z kraju
i teraz wstawia się za rządami Talibanu.
Dlaczego Taliban miałby być uznany?
Mówią, że Taliban to w Afganistanie norma,
którą należy tolerować.
Niektórzy mówią, że pracujemy w chaosie, ale jest wręcz przeciwnie.
Jesteśmy zróżnicowani. Pracujemy z poetami i pisarzami.
Każdemu dajemy możliwość wyrażenia swojej opinii na banerze
podczas protestów.
Nosimy kolorowe ubrania, używamy perfum i zakładamy buty na obcasach.
Oddychamy spokojnie i bawimy się w parkach.
Przepraszam, mogę?
WAHIDA - PISARKA
Rozmawiałam z kobietą,
która uważa, że powinniśmy napisać swoją historię.
Zrobiła na mnie wielkie wrażenie.
Chcę zbudować bibliotekę,
żeby zachęcić kobiety do zostania pisarkami
i pisania własnych historii.
Nie jesteśmy należycie doceniane na całym świecie.
Wszyscy muszą pogodzić się z tym,
że to kobiety zainicjują rewolucję.
Będzie to rewolucja ludowa.
Dlaczego? Ponieważ nie powiodły się rewolucje,
które opierały się na władzy, broni, przemocy, podżeganiu do wojny i zabijaniu.
Chcemy utorować drogę rewolucji ludowej.
Rewolucji myśli, możliwej dzięki jedności młodych
i akceptacji siebie nawzajem.
- Cześć, jak się masz? - Zapraszam.
Wszystko dobrze?
Cieszę się, że przyszłaś.
Ja też.
Jak się masz? Wszystko dobrze? Proszę, nie wstawaj.
Co się dzieje? Będziemy słuchać muzyki?
Przysięgam, że pobrałam muzykę, ale zapomniałam jej przynieść.
Afganki zawsze są ofiarami
ograniczonego społeczeństwa.
Nowa władza chciała unieważnić małżeństwo Sharify,
bo miała pracę.
Pytali ją, dlaczego pracuje.
Powiedzieli, dlaczego nie powinna pracować?
Coś musieli powiedzieć.
Kobiety powinny pracować i się uczyć.
Nie powinny egzystować w domu zakryte hidżabem.
Wszystko jest teraz na opak.
Jej mąż powiedział, że nie wystąpi o rozwód.
Siedziałaby w domu,
aż jej włosy stałyby się białe jak zęby.
Niektóre kobiety czekają wieczność
na mężczyzn, którzy je porzucili.
W Afganistanie kobiety są niewolnicami.
Pralka się zepsuła, bo była za często używana.
Brudne pranie leży już od ponad dwóch miesięcy.
Zwykle sama piorę ubrania i wieszam je, żeby wyschły.
Tam jest dziki pies.
Pewnie by nas pożarł, gdyby go puścili.
Chyba będziemy czekać
jeszcze miesiąc.
Pogoda jest okropna, więc nie możemy prać na zewnątrz.
Jest za zimno.
Niedawno ktoś założył na Facebooku konto z moim imieniem i nazwiskiem.
Lżono mi na fałszywym koncie.
Używano moich zdjęć
zrobionych podczas grupowych spotkań.
Byłam przez to ostatnio przygnębiona.
Byłam cicha, nie udzielałam się.
Dziewczyny starały się ustalić, kto założył to konto, i je zhakować.
Udało się im, ale oszust założył już kolejne konto
i wykorzystał moje zdjęcia z francuskimi dziennikarzami.
Grożono mi.
Martwię się o to, co się może wydarzyć.
Boje się, że fałszywe konta
stworzą nieprawdziwy obraz mnie.
Jestem wdzięczna moim siostrom za to,
że przy mnie były i mnie wspierały.
KHATOOL - BYŁA NAUCZYCIELKA
Nie chcę być z dala od was.
Mam w domu Taliba.
Mówiłam wam już, że mam w domu Taliba.
Mogę wam pokazać,
jak strasznie mnie pobił.
Kobiety w więzieniach nie są bite tak, jak ja w domu.
Jestem tylko człowiekiem. Ile mogę znieść?
W dzień walczę o wolność, a w nocy jestem bita.
Walczę o wolność wszystkich kobiet,
bo sama jestem torturowana.
Zanieśli moje zdjęcie do sklepu i powiedzieli,
że mają sprawę do tej kobiety.
Nie martw się, będzie dobrze. Jesteś wojowniczką.
Za rok będziemy prezydentkami.
Mam walecznych przyjaciół.
Bóg na pierwszym miejscu, a po nim wy.
Do zobaczenia. Uważajcie na siebie.
Chleba...
Wolności...
Dobrze. Chodźmy stąd. Zostaw to tak.
CHLEBA, PRACY, WOLNOŚCI
Setki kobiet protestowało
przez gospodarczą zapaść i związaną z nią biedę.
Chcą, aby Islamski Emirat zaczął działać
w sprawie ich pracy w administracji.
Chcą móc podejmować działalność ekonomiczną
i kontynuować naukę.
Demonstrowałyśmy dziś przez naszą bezsilność.
Kobietom nie wolno pracować
i zarabiać pieniędzy...
Nakryliście do stołu? Położyliście obrus?
Umyliście ręce?
Sytuacja jest bardzo poważna i muszę dołączyć do dziewczyn.
Wymknę się, łamiąc zakaz rodziców.
Kupimy sobie rzeczy na Noc Jalda.
Pieniądze zebrałyśmy do kapelusza.
Mamy około 100 dolarów, czyli 20 afgani.
- Co podać? - Cztery kilogramy granatów.
Będzie nas 35, więc potrzebujemy pięciu kilogramów.
Niech to. Nie mają orzechów!
Co chcesz kupić? Nie ma tu wielkiego wyboru.
Wszystkie miałyśmy plany na Noc Jalda.
Zawsze świętowałyśmy Noc Jalda.
Ale teraz jesteśmy uchodźczyniami rozrzuconymi po świecie.
UDANEJ NOCY JALDA
Nie odpuścimy tym, które obraziły islamski hidżab.
KOBIETY MAJĄ PRAWO DO GŁOSOWANIA I EDUKACJI
Gdy Talibowie wyłamali zamek i otworzyli drzwi,
dziewczyna rozbiła szybę drzwi balkonowych
i wyskoczyła.
Pomocy!
Talibowie weszli do domu, w którym są moje siostry.
TAMANA - AKTYWISTKA
Nie otworzymy drzwi!
Jeśli chcecie rozmawiać, przyjdźcie jutro.
Nie możecie zbliżać się do tych dziewcząt.
Nie otworzymy wam drzwi!
Pomocy, pomocy!
Nigdy nie wybaczymy tym...
którzy obrazili hidżab.
Uważamy je za prostytutki.
Pewnie nagrają Tamanę
i zmuszą ją do powiedzenia, że to było nieporozumienie.
Masz tabletki przeciwbólowe?
#MUREM ZA AFGANKAMI
Cieszę się, że w końcu mogę reprezentować
stanowisko kobiet.
Możesz to zapisać?
Piszę: „Murem za Afgankami”.
Trzymajcie ręce w ten sposób.
Murem za Afgankami.
Razem. Jeszcze raz.
Murem za Afgankami.
#MUREM ZA AFGANKAMI
Mam napisać „where is” czy „where are”?
GDZIE SĄ TAMANA I JEJ SIOSTRY?
Wszystkie reprezentujemy siebie nawzajem.
Uwolnić pojmanych, skończyć z ignorancją.
Gdzie są Tamana i Parvana, jej siostra?
Zdejmijcie maseczki. Zrobimy zdjęcie.
To zdjęcie?
Zróbmy zdjęcie.
NIE BĄDŹCIE GŁUPI, UWOLNIJCIE WIĘZIONE KOBIETY
W końcu nasza kolej.
Wychodziłam i wracałam od dawna, ale nigdy nie ma dobrej pory.
Teraz moja kolej na pranie.
Wyprałam ubrania i je wycisnęłam,
bo na zewnątrz jest bardzo zimno.
Pada deszcz.
Zabiorę je do pokoju.
Zarifa Salangy wróciła do Afganistanu.
Mówiłam ci, że niektóre kobiety wspierają Taliban,
a ty mi nie wierzyłaś.
Przyjdziesz jeszcze do nas?
Dziś idę do siebie.
Gdzie moja kurtka?
Zostań u nas, na zewnątrz jest niebezpiecznie.
Talibowie poszukują aktywistek.
Zostanę więc jedną noc u siebie, a kolejną u was.
Później u Leili.
Do zobaczenia, kochana.
Do zobaczenia, Shahrzad.
Zamknijcie drzwi. Nie otwierajcie nikomu.
Jeśli ktoś będzie pytać o ciocię, Zahrę Mohammadi,
powiedzcie proszę, że mnie nie znacie.
Jeśli będą was pytać w szkole, nic nie mówcie.
Nie kupiłam żadnych nowych ubrań.
Wszystkie przywiozłam z Kabulu.
Jeśli miałabym stać się zarozumiała, chcę uwiecznić tę wersję siebie.
Gdy miałam tylko 20 afgani.
Nigdy tego nie zapomnę.
Mam też zachowane pięć dolarów. To na szczęście.
Dotarłam do Pakistanu pięć miesięcy temu.
Moja rodzina została w Kabulu.
Bardzo cierpię przez to...
że musiałam porzucić moje życie.
Cierpię przez życie na uchodźstwie, bycie w niewoli.
Bezdomność, biedę.
Przez kontrowersje związane z moimi przyjaciółkami.
Przez utratę ojczyzny.
Przez to, że moja rodzina jest w rękach
najbardziej zdeprawowanych ludzi na ziemi.
To za wiele.
ŻĄDAMY WOLNOŚCI SŁOWA
ŻĄDAMY PRAW KOBIET
ŻĄDAMY RÓWNYCH PRAW DLA KOBIET I OCHRONY PRAW DZIECI
Ile wydrukowaliśmy banerów?
Dwanaście.
Dziś mamy demonstrację przed Ministerstwem Kobiet.
Wczoraj zadzwonili do mnie Talibowie.
Zapytali mnie o imię i żądali odwołania protestów.
Powiedziałam, że nie jestem odpowiedzialna za każde zgromadzenie.
Powiedzieli, że odpowiadam za ataki terrorystyczne
i że powinnam odwołać protest.
Mówiłam, że nie ja go organizuję.
Jeden powiedział, że spotkamy się o 13.
Zapytałam, czy mi grozi i mnie zabije.
Powiedział: „Zobaczysz.
Dzwonię ze względu na haniebne zachowanie”.
Nagrywam to, żebyście wiedzieli, że to sprawka Emiratu Islamskiego,
gdyby coś mi się stało.
Nasze pokolenie jest wyedukowane. Dlatego się nas boją!
SUMIENIE MILCZY, USZY SĄ ZATKANE
Walczymy o edukację. Walczymy z ignorancją.
Nie jesteśmy jak 20 lat temu.
Jesteśmy wykształcone i nie będziemy siedzieć cicho.
Kolejny prezydent Afganistanu będzie kobietą.
Dziś nas uciskają.
Boją się nas, chociaż niczego nie mamy w rękach.
Chcemy wolności, chcemy pracy, chcemy wolności, chcemy chleba!
Pracy, chleba, wolności!
Pracy, chleba, edukacji!
MISTRZYNI JALAL ROZUMIE LUDZI
Przyszłyśmy demonstrować.
Oczywiście, że są tu uzbrojeni Talibowie.
Otoczyli nas, utrudniają nam protestowanie.
Sytuacja jest zła. Przyjechały siły specjalne.
Blokują nas.
Strzelają gazem łzawiącym. Chcą nas oślepić.
Zahra?
Wczoraj w Kabulu nastąpiła apokalipsa.
Zaaresztowali doktor Zahrę Mohammadi.
Zaaresztowali też siedem innych dziewczyn.
A trzy dni temu dwanaście.
Trzy dni temu 40 dziewcząt próbowało uciec z pobliskiej kryjówki.
Niektóre uciekły, ale Talibowie złapali 12 z nich.
Niech Bóg ma je w opiece. Nie wiadomo, co zrobią te dzikusy.
Nie wiadomo, co zrobią z młodymi dziewczynami.
Niech Bóg pomoże tym dziewczętom.
Niech im pomoże.
Wszędzie chmury, mgła i deszcz.
Dziś odeszło kilkoro dzieci.
Marjam, Sahar, Baktash, Razma i Rahela.
Moje serce krwawi po raz kolejny.
Od upadku Kabulu codziennie czujemy beznadzieję.
Brzydzę się tym pokojem.
Nie sądziłam, że tak będę za nimi tęsknić.
Łamią kolejne bliskie mi osoby, jedną po drugiej.
Odbierają nam nasze prawa i tym nas zabijają.
Z dnia na dzień nasze marzenia obróciły się w proch.
Przez opuszczenie naszej ojczyzny
cierpimy nieustannie.
Nigdzie nie jesteśmy u siebie. Niczego nie możemy pragnąć.
Nie ma sensu niczego kupować.
Nie wiemy, ile możemy ze sobą zabrać.
Nie mamy niczego. To trudne.
Miałam kilku przyjaciół, ale wszyscy dziś wyjechali.
Jeśli Talibowie będą przeszukiwać mój dom, gdy w nim będę...
Nie mogę sobie tego wyobrazić.
Nie chcę być już w domu,
bo zawsze mogą wejść i go przeszukać.
Boję się.
Parę dni temu na ulicy zabito dziewczynę.
Prawda?
To nie przerażające?
Chciałam wyjechać na studia.
Na stypendium w Indiach.
W którym to było roku?
Większość Afgańczyków dostaje paszporty, aby móc podróżować,
a ja dostałam paszport, żeby się uczyć.
Kiedy to było?
Pod koniec 2020 roku.
Osoba, która wydała mi paszport,
powiedziała, żebym uważała z tym zdjęciem.
Powiedziała, że jeśli Talibowie wrócą, będę mieć kłopoty.
Nie mogę powiedzieć rodzinie, że protestuję.
Mama wyrzuciłaby mnie z domu.
Gdzie mogłabym uciec w takich warunkach?
Teraz kobiety nigdzie nie mogą pójść bez opiekuna.
Uciszanie Afganek jest nieludzkie.
Nie zmuszą nas do milczenia.
Nie zagłuszą nas.
Wspieramy każdego, kto protestuje w Afganistanie.
Uwolnić Zahrę Mohammadi!
Zamknęli szkoły dla dziewcząt i nie protestowano.
Zamknęli żeńskie uczelni i nie protestowano.
Zakazali edukacji dla dziewcząt.
Pozostaje nam tylko samobójstwo.
Koniec z Talibanem!
Jesteście potworami!
Edukacja to nasze prawo.
Nie poddamy się!
WOLNOŚĆ TO PRAWO PRZYSŁUGUJĄCE OD URODZENIA KAŻDEJ KOBIECIE
Sharifa, uciekamy. Wystarczy!
Sharifa, chodźmy.
Kocham cię, siostro.
Bardzo cię pobili?
Bogu dzięki, w końcu jesteś w domu.
Dzięki Bogu, dzięki Bogu.
Muszę na chwilkę usiąść.
Widziałam Tamanę. Jest cała poturbowana.
- Widziałaś ją? - Pobili Tamanę.
Kiedy Tamana podeszła się przytulić, spojrzałam na nią i zapytałam:
„Skąd ja cię znam?”. Później zdałam sobie sprawę, że to ona.
Widziałam Parvanę. Morsal uwolnili razem ze mną.
Dzięki Bogu.
Dlaczego zatrzymali Tamanę i Parvanę?
Strasznie je pobili.
- Ciebie też? - Nie, nikt mnie nie uderzył.
One są z Pandższiru.
Może dlatego, że są z Pandższiru.
Chcemy, żeby Talibowie opuścili nasz kraj.
Chciałabym, żeby te chwile były tylko złym snem.
Chciałabym się obudzić i zobaczyć nasze flagi,
i naszą policję patrolującą ulicę.
Niech żyje Afganistan!
Uwolnijcie Tamanę i Parvanę!
Pracy, chleba i edukacji!
Talibowie powinni zginąć!
Chcemy otwarcia szkół dla dziewcząt i kobiet.
Pracy, chleba, edukacji!
Dziewczyny nie mówią, że nie chcą hidżabu. Chcemy go.
Ale hidżab to nie czador.
W hidżabie widać nasze dłonie i stopy.
Dlatego zatrzymali Tamanę i Parvanę Arianę?
Dość tego. Jesteśmy zmęczone!
Talibowie łamią prawa człowieka!
Sprawiedliwości! Mamy dość waszych zbrodni.
Nie bójcie się. Jesteśmy razem.
Jest w złej żyle.
Nie jest w środku.
Przestań, proszę. Dość! To boli.
OJCIEC ZAHRY
Przez twoje aresztowanie nie mogę pokazać twarzy.
Wiem, że jest wiele aktywnych kobiet.
Wiele z nich dzielnie walczyło i zostały przez to uwięzione.
Nie akceptuję tego w mojej rodzinie.
Dziadek dużo mówi. Boli mnie od tego głowa.
Ojciec powiedział, że może i jego córka jest bohaterką
w oczach innych i w swoich.
Ale przyniosłam wstyd sobie i całej rodzinie.
Strasznie boli mnie głowa. Dość tego. Wystarczy.
Dlaczego on tyle mówi?
Zahra, stań za drzwiami, żeby Omid cię nie widział.
Dziękuję za wsparcie.
Zawsze będę po twojej stronie. Możesz być tego pewna.
MIZOGINIA TO PROBLEM. HIDŻAB TO WYMÓWKA.
Edukacja, praca i wolność to nasze prawa.
Kobiety to połowa społeczeństwa.
Nie, zapisz to tak. Kobiety to połowa społeczeństwa.
Praca, edukacja i wybór nakrycia głowy to nasze prawa.
Nasze podstawowe prawa.
Masz ładne pismo.
Dobrze. Już idę.
Dobrze. Dziękuję.
Marzya dzwoniła. Już mogę iść. Dobrze, mamo?
Idź, jeśli musisz. I tak mnie nie słuchasz.
- To nie moja sprawa. - Nie modlisz się za mnie?
Modlę się, żebyś się uspokoiła, ale ciebie nie obchodzi, co mówię.
Nie mogę spać.
Ciągle się o ciebie martwię.
Nawet, gdy na pół godziny przymykam oczy.
Jestem ostrożna.
Noszę maseczkę i długą suknię.
Co mogę jeszcze zrobić? Co?
Nie wiem.
Rób, co chcesz.
Sprawiedliwości! Sprawiedliwości!
Jesteśmy zmęczone nakazami.
Łączymy nasze głosy.
Gdzie jest Alia?
Dlaczego zamordowaliście Zeynab?
Sprawiedliwości!
Jesteśmy zmęczone niewolą.
Jesteśmy zmęczone.
Ludzie malują po murach, żeby jakoś pokonać nudę.
RAIHANA AHMADI
To moje dzieło.
Taranom Jee.
Nie miałam kiedyś co robić, więc tu przyszłam i malowałam.
Napisałam tu tradycyjny tekst.
„Kocham ciebie i wszystkich ludzi, których jeszcze nie poznałem.
Oddałem ci chorobę, a odebrałem ci twoje zdrowie”.
Chaharshanbe Suri jest w ostatnią środę roku.
Co roku palimy ogniska i nad nimi przeskakujemy.
Pozbywamy się w ten sposób ubiegłorocznych problemów.
Za szczęśliwy i zdrowy nowy rok.
Modlimy się, aby w tym roku, Afganistan był wolny i odbudowany.
Uratuj nasz kraj z objęć wrogów,
abyśmy mogli żyć w pokoju pod flagą Afganistanu.
CHLEBA, PRACY, EDUKACJI. UWOLNIJCIE WIĘZIONE.
SPRAWIEDLIWOŚCI. WOLNOŚCI.
Dzięki Bogu, że cię uwolnili.
Chodźmy, kochana Zahro. Przejdźmy się. Rozerwijmy.
Prawda? Potrzebujesz świeżego powietrza.
Po co ci taki mocny makijaż?
Zmusiłyśmy ją do pomalowania się.
Dziś mija drugi dzień od wyjścia z więzienia.
Dziś czuję się trochę lepiej.
Jestem tu z Vahidą, Morsal i moją mamą.
Shokufa, te zęby trzeba wyrwać.
Ropień jest na górnych zębach.
Taliban chce poróżnić dziewczyny,
posługując się szpiegami.
Szerzą kłamstwa.
Aresztują dziewczyny z kryjówek i zmuszają je do zeznań.
Niektóre z aktywistek
tak naprawdę pracowały dla Talibanu.
Bardzo mnie to zezłościło.
Tak się zniechęciłam,
że odeszłam z ruchu.
Jestem zmęczona.
Wiem, że powinnam wyjechać z Kabulu.
Jednak to dla mnie trudne.
Bycie z dala od Kabulu i Omida może być nie do zniesienia.
Potrzebuję aksamitnej, zimowej sukni.
- Jaki wiek? - Cztery różne.
Dwanaście lat, osiem, pięć i trzy.
Szukam czegoś eleganckiego.
Ubierz się.
Zachowajcie te ubrania na pamiątkę, dobrze?
Odwiedzam was po raz ostatni.
Posprzątajcie, proszę.
- Czyje to skarpetki? - Moje, są moje.
Muszę się gdzieś ukryć.
Nikt nie będzie wiedzieć gdzie, nawet mój ojciec.
Tylko Omid.
Weź ciasteczka.
To twoje.
Przytul się do mnie, kochany.
Mój kochany Omid.
Możesz namalować poniżej serce?
DROGI OMIDZIE, DO ZOBACZENIA NASTĘPNYM RAZEM!
Nie płacz. Proszę, nie płacz.
Nie mogę już pracować w biurze,
więc muszę znaleźć sobie zajęcie w domu.
To nudne, ale lepsze niż nic.
Zabijam dzięki temu czas.
Zohra miała swoje spotkanie.
Może wyjedzie przed nami albo z nami. Jeszcze nie wiemy.
Zrobiłyśmy imprezę pożegnalną.
Dobrej podróży.
Silne kobiety zawsze są samotne.
Kobiety są silne dzięki samotności.
Kocham cię.
Pa.
Odjechały.
Przeżyła na pustyni, a my wrócimy do więzienia, Zabiry.
Trzeba zdezynfekować przyrządy przed ich użyciem.
Wyobraźcie sobie, że wkładacie to do swoich ust.
Stosujcie się proszę do zasad gabinetu.
W przeciwnym razie stracimy pacjentów.
Z bólem serca opuszczam gabinet.
Jak więc mogę opuścić przyjaciół?
Moje kochane przyjaciółki, które poznałam, walcząc.
Z trudem żegnam się z tymi wojowniczkami.
Pochodzę z konserwatywnej rodziny.
Pilnie się uczyłam, zostałam lekarką
i udawało mi się pracować mimo trudnej sytuacji w kraju.
Nie mogę znieść myśli,
że Talibowie mogą to wszystko zniszczyć.
Wszystko, na co pracowałam.
Wczoraj urzędnik powiedział nam,
że nie możemy już mieszkać w kryjówce.
Musiałyśmy wyjechać.
Mamy poważne kłopoty.
Nie mamy pieniędzy. Chciałabym je mieć.
Nasze rodziny są w Kabulu. Nie dostali jeszcze wiz.
Ta sprawa jest problematyczna.
Jedna wiza kosztuje 450 dolarów.
Nasze spotkanie zostało odwołane już po raz piąty.
Na domiar złego
nasz samochód jest złomem i ciągle gaśnie.
Odczuwamy biedę.
Na nikim nie możemy polegać.
Poza Bogiem nikt nam nie może pomóc.
Żyjemy w biedzie i jesteśmy ciągle przesiedlane.
Nie mamy już sił płakać.
Brakuje mi już łez.
Od wczoraj chodzimy po ulicach jak bezpańskie psy.
Przysięgam na Boga.
KAMERA Z GABINETU
Tam. To chyba niestety porwanie.
Jeden z nich miał broń.
Omid, spójrz na auto. Szyby są szare.
Widziałem, jak Zahra do niego wsiada.
- Żona? - Tak.
Cofnij. Chcę to jeszcze raz zobaczyć.
Przyszedł i zapytał, gdzie jest doktor Zahra. Potem odszedł.
- Wrócił? - Tak.
Godzina nagrania na pewno jest poprawna?
Samochód ma ciemne szyby.
Niemal nic przez nie nie widać.
Odtwórz.
Minęły miesiące
od zniknięcia doktor Zahry Mohammadi z jej gabinetu.
Nikt nie wie, gdzie ona jest.
Minął rok od zamknięcia szkół i uczelni.
Od roku Afganki siedzą w domach.
Jest trzecia nad ranem.
Gdy budzę się w nocy, szklanka gorącej wody,
długopis i książka są moim towarzystwem.
Rządzi nami Taliban.
Sytuacja jest przygnębiająca. Kabul jest zniszczony.
Tęsknię za wszystkim.
Tęsknię za dniami, gdy dziewczyny ubierały się kolorowo,
a nie na czarno.
ZAWIERZCIE SIĘ ALLAHOWI
CHLEBA I RÓŻ
Moim przewinieniem jest błaganie o sprawiedliwość.
Muszę się tu ukrywać, bo domagałam się wolności.
Domagałam się wolności kobiet
i mojej ojczyzny.
Muszę być z dala od rodziny.
Ale ten kotek jest zawsze przy mnie.
Aktywistki ukrywają się w takich miejscach.
To będzie bardzo przydatne
podczas egzaminów wstępnych na uczelni.
Powiem na przykład zdanie o Afganistanie.
Myślę o Afganistanie.
Mówię: „Myślę o Afganistanie”.
Piętnastego sierpnia 2021 roku wiele kobiet wyszło na ulice Kabulu,
domagając się chleba, pracy i wolności.
Setki z nich były aresztowane, torturowane i zabijane.
Wiele nadal jest zaginionych.
Zahra, Sharifa i Taranom budują życie na nowo poza Afganistanem.
Tłumaczenie: Karolina Luka