Downloaded from YTS.MX
KINUNAN SA SYDNEY OPERA HOUSE
Official YIFY movies site: YTS.MX
SA LUPAIN NG MGA GADIGAL NA KABILANG SA EORA
Eto na, Sydney Opera House!
Bigyan ng masigabong palakpakan si Celeste Barber!
Hi! Oo, ito na!
Oo!
Ayos!
Hi, Sydney! Kumusta?
Ang saya nito!
Narito kayo ngayon sa aking Netflix special.
Ang astig nito.
Tuwang-tuwa akong nandito ako.
Magkasama na kami ng 19 taon ng asawa ko,
at ang tagumpay ng pagsasama namin
ay 100% dahil sa distansiya.
At dahil magkalayo kami sa isa't isa.
Napakagaling naming ma-miss ang isa't isa,
napakagaling namin.
Pero nag-lockdown,
at nakapaligid na siya.
Sa lahat na lang ng oras.
Kung wala ang mukha niya rito,
narito ang titi niya.
Sobra-sobra.
Lahat sumobra, alam n'yo 'yon?
Lahat napalaki.
Hindi ang titi niya. Iyon pa rin ang sukat.
Pero 19 na taon, matagal na panahon 'yon.
Marami na kaming pinagdaanan.
Madrasta na ako sa anak niya mula noong 21 ako.
May matibay kaming ugnayan,
pero ito ang masasabi ko, noong lockdown, muntik na kami magkasiraan.
Paano nabuntis ang mga tao noong panahong iyon?
"Ito ang Covid baby namin."
"Halos hindi kami mapaghiwalay."
Paano?
Halos ayaw namin malapit sa isa't isa sa buong panahong iyon.
Minsan, buong araw kaming nakaupo lang
sa magkabilang dulo ng sofa na walang imikan,
tapos paminsan-minsan, magbabatuhan kami nito.
"Iyan ang para sa 'yo ngayon."
"At saka heto pa para bukas."
Bente minutos na lang, magdidiborsiyo na.
Kasal ng 27 taon ang aktres na si Jamie Lee Curtis.
Dalawampu't pitong taon!
At tinanong siya sa isang panayam,
"Ano ang sikreto sa mahabang pagsasama?"
At sinabi niya,
"Huwag kang aalis."
'Yan ang sinabi niya. Sabi niya, "Basta huwag kang aalis."
"Oo, kailangan mo lang na manatiling nakasakay sa bus,
at patuloy na aandar ang bus."
"Maaaring magbago ang tanawin sa labas,
pero kailangan mong manatiling nakasakay sa bus."
Marami sa atin ang ayaw na niyan pagkatapos ng lockdown, tama?
Isasapol ko ang bus na iyan sa puno,
susunugin ko, at tatakbo ako palayo kung puwede lang.
Di naman ganoon kasama lahat.
May mga natutunan rin ako tungkol sa asawa ko.
Nalaman ko na tuwing iinom siya ng tubig,
makikipag-apir siya.
Palagi.
"Alas-diyes pa lang,
at nakadalawang litro na ako ng tubig."
"Magaling, mahal."
"Sasabitan ka ng medalya mamayang 6:00."
Nalaman ko na tuwing may away kami, naglilinis siya ng bahay.
Talaga. Kaya minsan, inaaway ko siya kahit walang dahilan.
Nalaman ko rin kung gaano kadalas niya gustong makipag-sex sa akin.
Pero higit pa riyan,
kung gaano kadalas ako tumatanggi.
At 'di ko namamalayan. Hinding-hindi.
Sumusubok siya ng iba't ibang paraan.
Susubok siya ng biglaan.
"Babe, tingnan mo. Naka-iPad ang mga bata."
"Gusto mo ba ng kaunting meryenda?"
"Hindi, salamat na lang."
O susubok siya maging romantiko.
"Napuno ko na ang tub. Halika. Sabay tayong maligo."
Ako naman, "Malinis ako. Lumayo ka."
Sumusuko na lang siya.
Minsan, babandera siya na hubo't hubad.
"Ano'ng gagawin mo?"
"Hindi ka kasama."
Kahit mahimbing na ang tulog ko, hindi pa rin siya papipigil.
Naghihilik na ako, pero siya ganito pa rin,
"Babe."
"Gusto mo mag…"
Ako naman, "Ano ba? Alis diyan!"
"Puwedeng dito lang muna ako hanggang matapos ako?"
"Basta siguraduhin mo na lilinisin mo."
Tapos siya, "Ano ulit?"
"Aawayin kita mamaya. Huwag ka mag-alala."
Pero sasabihin ko ito,
pagkatapos ng 19 taon na pagsasama,
noon niya sinabi ang pinaka- romantikong bagay na sinabi niya sa akin.
Hindi ko malilimutan.
Lumapit siya sa akin, tumingin sa mga mata ko, at sinabing,
"Babe."
"Humiga na tayo at tumingin sa mga phone natin hanggang sa maubos ang battery."
Buong gabi ko siyang ginapang.
Dahil kasama ko ang mga anak ko buong araw,
napagtanto ko kung gaano sila kabilis lumalaki
at gaano ko hindi kinakaya ito.
Hindi ko talaga kinakaya.
Gusto kong sanggol lang sila magpakailanman.
Sinisigawan ko sila kapag nalakihan na nila ang damit nila,
at hindi ko sila binibilhan ng bago.
"Pinili mong lumaki. Sumiksik ka riyan. Kasalanan mo 'yan."
Sobrang sikip ng damit ng 11-anyos ko,
pumapasok siya na hapit ang sando, na parang Britney fan.
"Pasok ka na. Malaya na siya. Ipakita mo suporta mo. Pasok na."
Ang mga anak ko ay walo at labing-isa.
Nililinis ko pa rin ang mga pacifier nila baka sakali lang.
Minsan, tinutulak ko sila para sana umiyak sila
at gustuhing yakapin ako.
Hindi ko sila napasuso noong mga sanggol pa sila,
kaya ngayon sinasabi ko, "Gusto n'yo subukan? Dapat natin subukan."
"Subukan natin."
Wala ako sa ayos.
Kaya sinusunggaban lahat ng puwedeng sandali na makasama sila.
Kaya kapag nasa bahay ako, may sinimulan akong gawain bago matulog.
Parang turndown service sa hotel, ganyan.
Sa iisang kuwarto sila natutulog.
Hindi na magbabago iyon.
Meron silang tig-isang kama,
at pumupunta ako roon at hinahanda ang kama.
Papatayin ko ang mga ilaw, maglalagay ng mga bituin sa kisame,
at maglalagay din ng amoy lavender para mabango.
Tapos papasok na ang mga bata, at hihiga sila sa kama,
at sabay-sabay kaming kakanta.
Gusto namin ang classics. Paborito namin ang…
Twinkle, twinkle little star
How I wonder what you are…
Lagi kong iniisip, ano kaya ang mga maaalala kapag tanda nila
at ano kaya ang maalaala nila tungkol sa akin,
at gusto ko sana na isa ito doon
dahil sa tingin ko, napaka-espesyal ng oras na iyon para sa kanila.
Kaya nagsimula akong magdagdag ng alak sa munting gawaing ito.
Siyempre hindi lang dapat ito tungkol sa mga bata!
At saka, lockdown noon,
kaya madalas na lasing na ako sa kalagitnaan pa lang ng linggo.
Kapag nakatapos na ako ng ilang bote ng alak pagdating ng 5:00 p.m.,
napansin ko na lumalayo na ako sa pag-awit ng "Twinkle, Twinkle"
at papalapit na mga kanta ni Kasey Chambers noong 2002.
Hindi ba ako ganoon kaganda?
Masyado bang wasak na ang puso ko?
At alam mong lalong pang lalala ang kalokohan habang papalapit ang Sabado.
Sa Sabado, nagbubukas na kami ng bote ng tequila.
Nilalabas na ang mga tsongki.
At napagtanto ko, lumalaki na sila,
nabolilyaso na lahat ng bagay, at mamamatay din tayong lahat, kaya…
Lahat-lahat na, lahat, lahat
Lahat-lahat na sa buong mundo
Pagdating ng Linggo, na-trauma na ang mga anak ko.
Oo, masaya ang Linggo.
Naglalakad lang ako sa bahay, tapos, "Tara na, mga anak."
"Tulugan na, gawin na natin,"
at malalaman kong nakahiga na sila mula 2:00 p.m.,
nagpapanggap na tulog, ganyan…
"Naku po."
Ang tatalino ng mga bata ngayon. Grabe!
Ang tatalino na nila ngayon.
Noong ako lumalaki pa lang, wala akong kaalam-alam.
Walang-wala.
At gusto ko iyon, pati ng mga magulang ko.
Kapag sinabi ng mga magulang ko na may pupuntahan kami,
sumasakay lang ako sa kotse.
'Di ba?
Sasakay ka lang sa kotse.
Hindi mo itatanong kung saan kayo pupunta.
Tanga ka ba?
Sasakay ka lang sa kotse.
Kung itanong mo man,
dahil pinilit ka ng tanga mong kapatid.
Sasalubungin 'yan ng tatay ko na nanggagalaiti at nanglilisik ang mata,
"Sakay na ng kotse."
"Patay. Pasensya na."
Harapang nagsisinungaling sa amin ang mga magulang ko.
Sasabihin nila, "Tara na. Pupunta tayo sa Disneyland."
Ang susunod, nakahiga ka na lang,
at nagpapa-pap smear ka na. "Ano 'to…?"
Hindi ko akalain na ganito ang Splash Mountain.
Hindi na puwede iyan ngayon.
Bawal na.
Progresibong mga bansot.
Mapapatawan ka ng restraining order kapag ginawa mo iyon.
Kailangan kong ibigay sa mga anak ko
ang buong itinerary ng gagawin namin para sa bawat araw,
at kailangan kong tingnan sila kada sampung minuto
para matiyak na pasok sa vibes nila ang iskedyul ng araw na iyon.
Sobra-sobra.
Nakakapagod.
Pero sinusubukan ko pa rin gawin. Sinusubukan ko talaga.
Ganito, naglalaro ang mga anak ko,
at tinawag na "pussy" noong walong-taon iyong labing-isang-taon.
At sabi ko, "Sandali lang, hindi."
"Huwag mong sabihin 'yan sa kanya. Nakakapanlait iyan sa mga babae."
At bumalik siya sa akin,
tapos sabi niya, "Bakit? 'Di ko naman sa 'yo sinabi,
at 'di naman siya babae."
Lintik.
Nakakainis.
Napakatalino noon.
Nakakatuwa sila panoorin maglaro.
Naaalala ko noong kasama kong maglaro ang ate ko.
Apat na taon ang tanda sa akin ni Olivia.
At talagang humaling na humaling ako sa kanya noong lumalaki kami,
at magkaibang-magkaiba pa kami.
Siya puro Pearl Jam at taray.
At ako puro Spice Girls at tungga ng Ritalin.
Pero humaling na humaling ako,
at ganoon pa rin ako kahit ano ang gawin niya sa akin.
Dati ginamit niya ang ulo ko na tapakan
para makapasok sa pool.
Meron naman kaming hagdan para makapasok sa pool,
at gumagana naman.
Pero gusto niya ang ulo ko.
Nasa pool ako.
Tinapakan niya ang ulo ko at nang tumalon siya para sumisid,
nasipa niya ang ulo ko, at nauntog ako sa gilid ng pool.
Nagkalat ang dugo kung saan-saan.
At naalala ko, habang umaahon ako sa aking dagat ng dugo,
sinisigawan lang niya ako,
"Huwag mo ko isusumbong kay Mama!"
At sabi ko,
"Oo, hindi."
"Hindi ako magsusumbong. Basta makipaglaro ka lang sa 'kin."
Sinabi rin niya sa akin
na may kuya kami na ang pangalan ay Michael
at namatay siya dahil sa rabies sa mukha.
Oo. Ang pinakamasamang uri ng rabies.
Pinasumpa niya akong hindi babanggitin iyon kina Mama at Papa
dahil masakit pa rin sa kanila ang nangyari.
Sabi niya sa akin
inilibing nina Mama at Papa si Michael sa garahe namin para malapit pa rin siya.
Tapos, dinala niya ako sa garaheng iyon
para sabay namin siya "alalahanin."
At habang hinanap ko kung nasaan ang altar para kay Michael,
itinulak niya ako, pinatay ang ilaw,
sinara ang pinto, at kinandado iyon.
Wala akong pakialam. Basta gusto pa rin niya akong makasama,
ayos lang sa akin na multuhin ng peke kong kuya.
Ang mga mas astig lang sa ate ko noong lumalaki ako ay ang mga kaibigan niya.
Lintik!
Kapag pumupunta ang mga kaibigan niya sa bahay namin,
magpapasikat ako.
Sa totoo lang, nasusulit nila ako.
Kayo nagbayad pa kayo para rito. Sila nakuha nila nang libre.
Oo. Gustong-gusto ko iyon.
Parang Super Bowl para sa akin. Nasasabik talaga ako.
Naaalala ko na sisigaw ang nanay ko, "Olivia? Narito na si Jane,"
tapos ako naman, "Ayan, eto na."
"Siyempre narito na si Jane."
"Eto na si Jane."
"Oo, eto na si Jane."
"Narito na si Jane!"
Lalapitan ko ang mga magulang ko, "Ayusin n'yo."
"Huwag n'yo akong ipapahiya."
"Jane!"
"Jane!" Handa na ako.
Pagkapasok na pagkapasok ni Jane sa bahay,
Ako ang pinaka-astig na tao sa sangkalupaan.
Lumapit ako sa kanya tapos sabi ko, "Uy."
"Jane, tama? Siguro, ewan."
"Nakita kita kanina sa eskuwela. Iyon lang."
Nakausap ko nang harapan si Jane!
Tapos magtatago ako sa kung saan-saang sulok ng bahay,
baka sakali lang na kailanganin ako.
"Taguan? Hindi? Sige."
O baka gusto ni Jane ng meryenda.
At lalabas lang ako bigla,
na parang real estate agent sa sarili kong bahay.
Lahat ng walang katuturang impormasyon sa mundo.
"Jane, kumusta? Masaya akong makita ka."
"Gusto mo ng makakain? Matutulungan kita diyan."
"Maglakad tayo sa open-plan naming kusina. Dadalhin kita sa paminggalan."
"Mapapansin mo rito sa paminggalan
na kapag binuksan mo ang pinto, may bubukas na ilaw."
"Kaunti lang ang may alam niyan."
"Kumuha ka lang diyan ng makakain, at kung gusto mo, mamaya,
ituturo ko kung paano gamitin ang hakbangan papasok ng pool."
Oo, hindi ako talaga ako magaling makisalamuha.
Hindi. At lalo lang lumala
dahil may mga tao nang gusto akong makasama.
At ayaw ko naman.
Ayaw ko… Ayaw ko talagang gawin.
Dahil di ko alam paano gawin. Nahihirapan ako.
Hirap talaga akong makipag-usap.
Maayos ako ng mga limang minuto lang.
Dadating ako sa kahit anong party,
magsasabi ng mga nakakatawang napansin ko tungkol sa lahat nang naroon,
tapos pupurihin ko ang nang-imbita
sa talagang magara niyang dekorasyon sa bahay.
Tapos, ubos na.
Wala na akong ibang maibibigay.
Magsisimula na akong mataranta,
at bibiruin ko ang pangit na ngipin ng isang bata.
"Nakita mo ba iyon…"
At makikita rin ng asawa ko na natataranta na ako,
at papasok na lang siya bigla.
Papasok siya bigla at ililigtas ako na parang bayani.
Alam n'yo kasi, ang asawa ko, magaling siya makisalamuha,
na talagang nakakainis.
Dahil ang mga ganoon kaganda ang itsura,
dapat di ganoon kagaling sa buhay. 'Di ba?
Pumili ka ng isa. Ano ba?
Pero ganoon siya. Magaling siya makisalamuha.
Nagiging magaling siyang makipag-usap.
Na nakakatawa dahil kapag kami lang, hindi siya umiimik,
pero sa mga hindi niya kilala, siya si Irma Daldal.
Alam n'yo kung saan ang paborito niyang lugar?
Umupo sa harap ng Uber.
Hindi iyon ang tawag namin doon.
Gusto niya ang upuan sa harap ng Uber, at makikipag-agawan pa siya sa 'kin.
Ganito siya, "Upuan ko 'yan. Makikipaghuntahan ako."
At uupo na siya harap at kakaripas na siya,
si Irma Daldal na at handang magbahagi ng mga damdamin.
At kung may maghupa sa usapan,
meron siyang baon na mga panggagago na nilalabas niya,
laging nakahanda.
Lagi siyang may masasabi tungkol sa lagay ng panahon.
Meron siyang mga malabong istatistika tungkol sa horticulture.
Kadalasan nasa likod lang
gino-Google ang sarili ko.
Pati ang "ano ang horticulture?"
At ayon, nasa harap siya, nagpapahayag tungkol sa pulitika, masayang-masaya.
Kaya pinapanood ko siya dahil gusto kong matuto.
Gusto kong gumaling.
Nasa isang party kami ng kapamilya, at pinanood ko siya.
Lumapit lang siya sa isang grupo na hindi niya kilala.
Ganoon lang. Walang nagsabi sa kanya, "Timang, pumunta ka roon!"
Ginawa niya nang kusa, lumapit sa isang grupo ng tao.
At nakipag-usap siya.
At nakipag-usap din sila sa kanya.
Tapos nag-uusap na ang lahat, at walang pinagpapawisan.
At lahat ng mga babae biglang naging interesado sa horticulture.
At mukhang masaya naman sila, kaya naisip ko, "Kaya ko rin iyon."
"Mukhang madali naman."
Nakakita ako ng isang grupo, nilapitan ko, buong-buo ang loob ko.
At sabi ko, "Hello."
"Mukhang sira kayo. Sino'ng gusto magpa-picture?"
May nakaisip din ba rito na habang may pandemya
tamang oras iyon para itigil na ang antidepressants?
Wala?
Ako lang?
Sige, pag-usapan natin.
Ang pagtigil sa pag-inom ng antidepressants
ay parang isang bag ng puro malalambot na titi.
Napakapangit.
At ang iniinom kong antidepressants,
anim na linggo bago lumabas sa sistema mo kung gagawin mo nang maayos.
Puwede mong gawin nang biglaan
kung gusto mo nang mamatay.
Pero payo nila ay na gawin mo nang dahan-dahan,
at hayaan silang mawala sa katawan mo sa loob ng anim na linggo ganyan.
Matagal ko nang gustong itigil ang antidepressants
dahil maayos na ako.
Hindi ganoon-ganoon iyon, pero…
Pero tuwing kakausapin ko ang mga doktor tungkol dito,
ang sinasabi nilang lahat…
Mga doktor ko. Ako ba si Joe Rogan? "Lahat ng mga doktor ko."
'Pag kakausapin ko ang dalawang doktor ko tungkol dito,
sasabihin nila, hindi pa ito ang tamang oras para sa akin
dahil marami akong biyahe, at taas-baba ang dating ng trabaho,
sabi pa nila, "Walang kahit anong kasiguraduhan na tuloy-tuloy sa buhay mo."
Maraming salamat.
Kaya noong nangyari ang lockdown, naisip nila,
na baka tamang oras na ito dahil nasa isang lugar lang ako.
Sabi ko, "Oo, magandang ideya 'yan."
"Baka isa na iyan sa pinakamagaling na naisip ninyo."
"Ikulong siya sa isang maliit na apartment habang walang kasiguraduhan sa mundo
at tanggalin ang natatanging nagpapanatili ng katinuan niya."
Nagpasiya akong gawin iyon,
at sasabihin ko sa inyo,
nahirapan talaga ako
dahil nalaman ko na kapag naggagamot ako,
ang gumagalaw ako sa estado ng manhid pero gising…
"Kumusta?" sa lahat ng oras.
At nalaman ko noong binabawasan ko na ang antidepressants,
na gumagalaw ako sa estadong
na parang isang lubos na tarantadong halimaw.
At ang pinakanahirapan ay ang asawa ko
dahil hindi niya alam kung ano ang makukuha niya.
Pupunta siya sa kusina at babati, "Hi, babe. Kumusta?"
"May gusto ko ipabili sa tindahan?" Sasagot ako,
"Mga tindahan!"
"Mga tindahan! 'Tanginang mga tindahan!"
"Ano'ng gusto ko sa mga tindahan?"
"Ano'ng ayaw ko sa mga tindahan?"
"Puwede bang magpabili
ng anim na Twix at apat na Mars Bar?"
"At saka cinnamon."
Tapos siya,
"Anim na Twix at apat na Mars Bars?"
Lilingunin ko lang siya at sasabihing,
"At saka cinnamon."
"Gusto ko rin ng cinnamon."
"Hindi ka nakikinig sa akin!"
"Gusto ko ng anim na Twix
at apat na Mar Bars
at saka cinnamon!"
Sasagot siya, "Ayos lang iyan."
"Magiging maayos ang lahat."
"Ayos lang, tama ba?"
"Magiging maayos ang lahat?"
"Ang harapang kawalang-galang na lagi kong natatanggap…"
Para akong naging inaping Cate Blanchett.
Tipong, "Sa lahat ng tao, ikaw pa
ang magsasalita sa akin ng…"
At lahat na yata ng karakter sa Lord of the Rings.
"Sa tingin mo pupunta ka sa tindahan, my precious?"
"Mali ang inaakala mo, ulol!"
Napakasayang panahon iyon para sa aming lahat.
May ADHD din ako.
Iyon… Hindi iyon ang biro.
Mabuti at nagkaalaman na tayo, Sydney. Mabuti naman.
ADHD.
Attention deficit hyperactive disorder,
na ang ibig sabihin lang ay hirap talaga akong
matandaan ang kahit ano,
at hirap din akong manatili sa isang lugar,
at mag-focus.
Na-diagnose akong may ADHD noong 16 ako,
at dati, Diyos ko po,
sobrang nakakahiya magkaroon noon.
Akala ko nagunaw na ang mundo ko nang ma-diagnose ako.
Hiyang-hiya ako, at ayaw kong may makaalam.
At hirap na hirap ako sa eskuwela,
kaya naisip ng mga magulang ko na kausapin ang ilan sa mga guro ko,
para lang ipaalam sa kanila na na-diagnose ako
at nag-uumpisa na akong maggamot,
kasi inaasahan nilang makatulong din sana ang mga guro ko.
Hindi gumana.
Naaalala ko ang sinabi ng isa sa kanila, "Paano ba 'yan, Celeste,
ikaw ang magtatapon ng lahat ng basura
para sa buong paaralan sa buong taon,
para hindi namin sasabihin sa mga kaklase mo na medyo…"
Grabe!
Mas okey na ngayon, buti naman. Medyo…
astig na ngayon kung may ADHD ka.
At parang lahat meron na.
At parang lahat ginagawang palusot iyon, 'di ba?
May sisingit sa harap mo sa café.
Tapos sasabihin, "Naku, pasensya na. Neurodiverse kasi ako."
At sabi ko,
"Hoy. Ako rin."
"Kuwarenta minutos na ako rito."
"Pumunta ka sa dulo ng pila, Elon Musk. Lintik ka."
"Labas."
Pero ang mga tao ngayon, basta-basta na lang ginagamit ang mga salitang ito
para bigyang katuwiran ang mga gagong pag-uugali.
May maririnig kang politiko na magsasabing…
Ay mali, "politiko."
Isang tarantado. Pasensiya na.
Iba tumama ang birong iyon sa Amerika.
Pero may maririnig kang pulitiko sa isang press conference,
at sasabihin nila, "Hi. May nagsabi sa akin na ako raw ay nasa…"
"Nasa spectrum." "…nasa spectrum."
"Kaya ko pinasok ang kamay ko sa loob ng palda niya. Okey."
O may footballer na magsasabing…
"Kaya ko lang siya ginahasa
ay dahil sabi ng nanay ko may ADHD daw ako."
Hindi! Ayaw na ayaw ko noon.
Ako ang poster girl para sa ADHD, 'di ba?
Bata pa ako noong diagnose,
at pabalik-balik akong naggagamot para doon ng ilang dekada na,
at ang masasabi ko lang,
hindi ko kailanman pinasok ang titi ko sa kahit anong may ayaw noon.
Totoo iyan.
May bago akong iniinom na gamot para sa ADHD ko.
Mas natutulungan akong mag-focus,
pero ang isa sa mga side effect ay pinapataas nito ang pagkabalisa ko.
Talagang pinapataas.
Kaya kailangan kong igalaw ang katawan ko para makayanan ito.
Kaya madalas akong maglakad.
Gusto kong naglalakad-lakad. Parang… Paglalakad ang hilig ko.
Ginagawa ko nang madalas. Gumigising ako nang maaga para gawin ito.
Gumigising ako ng 6:00 a.m. para magawa ko na habang wala pang tao.
Akala ko lang iyon. Ang dami palang gising na ng 6:00 a.m. at naglalakad na.
At lahat ng gising na ng 6:00 a.m. at naglalakad na
ay gusto pag-usapan na gising na sila ng 6:00 a.m. at naglalakad na.
Para tuloy akong sumali sa club ng mga madadaldal na naglalakad
na ayaw ko naman salihan.
Nandoon lang ako, kinakaladkad ang katawan ko,
para matapos ko na lang.
At may makikita akong isa.
Karaniwan, matandang lalaki na puti na hindi bakla
na lumabas para namnamin ang pribilehiyo niya. "Hi."
"Ayos ito."
Sinakop ang buong daan dahil di niya kailangan pumili ng panig.
Sa kanya lahat iyon.
Pero kapag palapit na siya sa akin,
hindi na siya sigurado kung saang panig ng daan siya tutuloy.
Ayan. Napakasayang laro kapag 6:00 a.m.
Ayan na…
"Dito ka ba…?" At kapag palapit na talaga siya,
parang Irish jig na ang lakad niya.
"Pili na kung sasaan ka, Michael Flatley. Ano ba?"
Paborito ko sa mga gising na ng 6:00 a.m. at naglalakad na
ay mga babaeng medyo may edad na,
at kadalasan ay naka-sun visor
at may suot na belt bag, dahil di nila alam gaano sila katagal sa labas.
Nasa labas lang sila.
Wala silang nakaplano, pero walang nang mas aabala pa kaysa sa kanila.
Abalang-abala. Maraming ganap.
Maraming gagawin. Pero alam n'yo ang hindi nila gagawin?
Tumulong mag-alaga ng apo.
Gustong-gusto ko sila.
Ang isang taong hindi mo maiiwasan sa paglalakad sa umaga
ay ang second-wave na feminista na katatapos lang mag-ehersisyo.
At palagi siyang nakasuot ng magkaternong pang-ehersisyo
na sobrang lapit ng kulay sa kulay ng balat niya,
kaya mukha tuloy siyang palaging hubo't hubad.
At nagugulat talaga ako.
Dahil hindi ko alam |kung alam ba niya. Maaga pa kasi.
Kaya ako,
"Makikiraan… Hala siya!"
"Naku, pasensiya na, nakita ko kasi na bakat na bakat kaya di ako sigurado."
"Oo, kuha ko. Palayain ang suso, palayain ang puki."
Gustong-gusto ko.
At napakaingay nila
at mataas ang kumpiyansa,
at ipapaalam nila gaano sila kaingay at may kumpiyansa.
Makikita nila ako at hihiyaw sila, "Nakikita kita, kapatid."
"Tingnan mo ikaw, napakaganda mo."
"Habang nakasuot ng manipis na stocking at malaking sweater. Oo!""
"Angkinin mo ang araw na ito, seksing bosing."
"Tingnan mo tayo, seksi na bosing pa."
"'Wag hayaan ang sinumang lalaki, o pangit na babae
na magdikta ano ang di natin maaangkin."
"Tayo ay seksi at tayo ay mga bosing!"
Ano pa ang hindi ko kailangan sa lakad ko?
Mga tumataeng aso.
Napakaraming tumataeng aso.
At sigurado ako, hinihintay nila ako.
Hinihintay nila ako. Talaga.
Makikita nila akong papasok sa kanto,
at saka sila pupuwesto.
At alam mong sabik na sabik na ang puwet nila.
At tititig sila diretso sa kaluluwa ko.
At saka sila tatae
habang sumisikat ang araw sa likuran nila.
At hindi mo sila matatakasan. Sinubukan ko na.
Hindi ka titingin sa mata nila habang tumatakbo palayo.
Hindi ako tumatakbo.
Naglalakad ako nang mabilis palayo, at susundan nila ako.
"Saan ka pupunta? Puwede ko 'to gawin sa kalye."
Lintik.
Mga tumataeng aso.
Marami akong natatanggap na mga bagay. Mga regalo ang ilan,
na maganda. Ang babait sa akin ng mga tao,
at nagpapasalamat talaga ako.
Pero…
Salamat.
Kailangan ko sabihin na
karamihan ng natatanggap ko ay mga produkto ng mga kumpanya.
Nagpapadala sila kasi umaasa sila na i-promote ko
o mag-unboxing video ako. Alam n'yo ba ang unboxing?
Magpapadala ng produkto ang kumpanya
sa isang influencer,
at magbubukas ang influencer ng 40,000 na ilaw,
ikukulong ang mga anak nila sa banyo ng dalawang oras,
tapos kukunan nila ang sarili nila habang nagbubukas ng regalo.
Ganito, "Grabe, guys!"
"Nabigyan ako nitong napakagandang regalo
galing Prada."
"Ang halaga talaga nito ay labinlibong bilyong dolyares,
at naisip ko na masayang ibahagi ito sa inyong lahat
dahil hinding-hindi kayo magkakaroon nito dahil mahirap kayo at pangit."
"Like and subscribe."
Unboxing video.
Napadalhan ako
ng walong vibrators sa loob ng dalawang buwan.
Masyadong maraming plastik na titi iyon para sa bahay ko.
At kuha ko naman. Naiintindihan ko na marami akong tagasunod
at mga manonood
at tama para sa mga kumpanya
na magpadala sa akin ng mga bagay at umasang i-promote ko ang mga iyon
sa inyo, mga rock star.
Pero walong titi?
Pakiramdam ko, mali ang pag-asinta nila sa akin.
Sa opisina nila, may di gumawa ng trabaho nila.
Hindi ako seksuwal na tao.
Bihira nga akong mag-angkit.
Hindi.
Pero sa mga babae, sasabihin ko ito.
Naniniwala ako na lahat tayo, sa loob natin,
ay mga diyosa rin ng sex.
Kung anuman iyon.
Pero sabi ng lipunan, hindi ako ang tamang demograpiko para doon.
'Yan ang sabi sa atin ng marketing.
Ang mga taong nakikita natin sa mga ad para sa vibrators
ay kadalasang bata-bata pa, kalbo rito
pero napakakapal ng kilay.
Hindi ako...
Hindi...
Hindi ako.
Hindi ako iyon. Napakapartikular na uri ng tao noon.
Hindi ka makakakita ng guro, totoong guro sa matematika kunyari,
sa ad ng vibrator.
Iniisip n'yo ba ngayon ang mga guro n'yo?
Dapat lang.
Isipin n'yo na makakita ng guro sa ad para sa vibrator? Parang ganito,
"Nakakapagod na araw sa klase?"
"Asar na asar ka na sa Algebra?"
"Sawa ka na sa kaka-finger sa sarili mo sa likod ng canteen?"
"Bakit hindi subukan ang Jackrabbit 10,000?"
Sigaradong bebenta iyon.
Ang mga vibrator na natanggap ko ay galing sa iba't ibang kumpanya.
May isa na galing kay Gwyneth Paltrow.
"Grabe, ang galing talaga, guys."
"Gawa ito sa organic na taba ng pato."
"At plastik na holistic na kinalap
kaya totoong nakakabuti para sa karagatan."
"At isa sa mga ginagawa nito ay kapag ipinasok mo na,
nalulusaw na lang ito sa loob mo."
"At 'pag katapos mo,
may lilipad palabas na mga paruparo."
"Na nagiging pera na lilipad pabalik kay Gwyneth."
May isang vibrator na galing sa isang kumpanya ng mga lalaki.
Dumating iyon na walang baterya, at pinagbayad pa ako ng postage fee.
At ang isang iyon
ay meron lang tatlong settings
na lahat ay parang tunog sasakyan.
Ang unang setting ay parang kotse na ayaw umandar. Ganito…
Ang pangalawa ay parang pangkarera sa F1. Ganito...
'Tangina!
At ang pangatlo ay tunog traktor na pato.
Ganito, "Kwak!"
At may kasama itong napakakapal na manwal,
halos kasing kapal ng Da Vinci Code.
"Ilang paraan puwedeng gamitin ito?"
Akala ko ipapasok ko lang at bigla na lang
susulpot si Lenny Kravitz.
Mahal ko si Lenny Kravitz.
Oo, mahal na mahal ko si Lenny Kravitz.
Permanente siyang nakatira sa bangko ko ng mga pantasya.
Mm-hmm. Oo! Alam n'yo ang bangko ng pantasya.
'Yon ang mga iniisip mo 'pag nagsasalsal ka
at dinedeposito mo iyon.
Naku, pasensiya. At saka…
Napadalhan din ako ng vibrator na galing kina Lily Allen,
pero medyo iba si Lily
kasi meron siyang parang maliit na panghigop…
Para akong sina Kourtney Kardashian at Travis Barker sa red carpet.
"Tama na!"
Pero nasabik akong gamitin ang kina Lily dahil naisip ko
baka higit iyon sa basta lang batuta na nakasanayan ko.
Baka dahan-dahan magpainit. Malay natin, 'di ba?
Baka may mga kandilang magsisindi, at may banayad na musikang tutugtog.
Baka 'yong guwapo sa Bridgerton ay biglang kumatok sa bintana.
Unang season, tama?
Ano'ng nangyari sa pangalawang season?
Noong pinapanood ko 'yong pangalawa, sabi ko,
"Hindi. Bakit sila nagsasalita lang
at nakadamit pa?"
"Balik sa unang season."
Ang unang season ng Bridgerton ay may mahigit isang bilyong downloads.
Kalahati noon ako.
Nalibre ako isang araw. Inilabas ng asawa ko ang mga bata ng isang oras.
O isang taon. Hindi ko alam gaano sila katagal nawala.
At naisip ko,
"Kumusta, Lily?"
Kumusta ka na?
At nilagay ko si Lily sa may estasyon ko.
at Diyos ko po!
Dinakma ko iyon.
Dinakma ko iyon
na parang Kardashian sa isang payatot na fuckboy.
Sabi ko, "Halika rito!"
Napakabilis tumindi ng mga bagay.
Walang kandi-kandila. Walang banayad na musika.
Wala ni isang artista sa Bridgerton ang nagpakita.
May ngipin si Lily.
Halos kagatin niya ang tinggil ko.
Walang pagdadahan-dahang nangyari.
Sa halip, lahat ay nangyari nang sabay-sabay.
Tumawa ako nang tumawa,
umiyak nang kaunti, umutot...
Nakatapos ako na parang nasasapian.
Hindi ko na namalayan na nasa kusina na ako,
nagluluto ng pananghalian habang manhid ang mga binti.
"Grabe, Lily!"
"Grabe talaga, Lily!"
"Grabe, Lily!"
Kinuwento ko ito sa isa sa mga palabas ko,
at may babaeng tumayo at sumigaw,
"Pahingi ng link!"
At pagkaupo niya ulit sa tabi ng asawa niya, "Huwag mo akong…"
"Pabango ang regalo mo tuwing Pasko."
"Ngayong taon, ako pipili ng regalo ko."
"Pahingi ng link."
Nalaman ko
na may opinyon ako sa politika.
Hindi ko alam, pero marami pala akong gustong sabihin
pero walang pangsuporta sa pinagsasasabi ko.
Walang-wala talaga.
Pinapapaniwala tayo ng Internet, na dapat nating sabihin
kahit anong gusto natin, kahit kailan natin gusto, at kahit paano natin gusto,
at na lahat ng tao sa mundo ay gustong-gusto marinig ito.
Pinapapaniwala tayo ng Internet na mas matalino tayo,
mas may talento, at mas may kakayahan kaysa sa totoo.
Sa buong buhay ko, ngayon lang ako
nakakilala ng napakaraming taong tinatawag ang sarili na entrepreneur,
nitong mga nakaraang buwan lang iyon.
Diyos ko po!
Walang nang basta doktor lang.
O inhinyero… Nakakabato! …ngayon.
Hindi, lahat ay entrepreneur na, at gusto rin nilang sinasabi iyon sa iyo.
Ganito, "Oo, kumusta? Hello! Hi, entrepreneur ako."
"Entrepreneur ako."
"Bilang entrepreneur, tumutulong ako sa content creation
para sa multimedia platform, na nakatuon sa grassroots na antas
ng connectivity sa pagitan ng malayo at kalapit na brands para matiyak
na naka-laser focus sa mga buzzwords tulad ng "connectivity" at "grassroots."
"Entrepreneur ako."
Sabi ko naman, "Ah, talaga?"
"Parang abalang-abala ka."
"Kumusta naman ang trabaho mo sa isang linggo?"
"Oo, salamat. Bilang entrepreneur…"
"Nagbebenta ako ng felt na sombrero sa palengke tuwing makalawang Miyerkules
mula 11:16 hanggang 11:24."
"Entrepreneur din ang partner ko. Nangongolekta siya ng paruparo."
"At binilhan kami ng mga magulang niya
ng pangalawang bahay namin, kapitbahay namin si Chris Hemsworth."
"Maayos naman kami."
"Okey. Naku, pasensiya na. Hindi ka entrepreneur."
"Tarantado ka."
At laging kakaiba ang mga pangalan nila, 'di ba?
'Di naman ganoon dati.
Noong 1999, Troy at Alisha lang.
Pero ngayon, kilala na sila bilang Lacrosse at Spatula.
Nabaliw na ang mundo.
Baliw na talaga. Alam n'yo sino ang magliligtas sa atin?
Si Rihanna.
Oo, puwera biro, mga kaibigan.
Ililigtas tayo ni Rihanna. Siya ang reyna ng lahat ng bagay.
Naniniwala siyang dapat kasali ang lahat at maganda lahat ng klase ng katawan
at lahat ng produkto na inilalabas niya sa mundo
ay ganoon ang ginagawa.
Literal niyang ipinusta ang pera niya sa pinaniniwalaan niya.
Nagbebenta siya ng mga damit-panloob na ang tawag ay Savage X Fenty,
at may size ang ito para sa lahat ng uri ng katawan.
At ngayon, dahil sa kanya,
ginagawa na rin ito ng ibang nagbebenta ng damit-panloob.
Pati ang Victoria's Secret
nagsimula na rin palawakin ang dami ng sizes nila.
Pero gusto kong sabihin ito tungkol sa Victoria's Secret,
sana mas trabahuhin pa nila ito
dahil ilang dekada nilang trinabaho na kamuhian natin ang mga sarili natin.
Kaya dapat...
Oo.
Pero ngayon, meron na tayong Rihanna,
at naayos na ang lahat,
at ang kanyang Savage X Fenty na mga panloob, napaka-seksi.
Ang seksi. Pati ang pangalan ng mga produkto, ang seksi.
Ang tawag sa isa
ay Ilabas-na-Kumikinang Quarter Cup Bra.
Oo, 'di na Bag Para Sa Malalaking Bato.
Ang isa pang produkto na meron siya ay ang Haliparot Open-Back Skirt.
Tumahimik ka. Ang seksi kaya. May isa pa na tinatawag
na Gathered Mesh Walang-Pundiyo Catsuit.
Napakaseksi.
Nasa website niya ako, binibili ang lahat,
nang mapansin kong may isang bagay na wala siya roon
ang Huling-Araw-Na-Meron-Ka Odorless Oversized Undies.
Alam n'yo ba iyon?
Oo, alam n'yo ang mga iyon.
Sinasalo ang mga dahon ng petsay habang sinisipsip ang katas ng matris?
May lalaki sa likod ang sabi, "Diyos ko naman!"
Pinasaya mo ako!
Saan kita nawala, sir?
Sa dahon ng petsay o sa katas ng matris?
Oo.
Nakakita na ba kayo ng fashion show ng Savage X Fenty?
Naku po, Bill, ang seksi.
Ilagay n'yo sa bangko n'yo ng pantasya. Libre ko na sa inyo.
Lahat sila doon sa fashion show ay magkakaiba.
Napakaraming iba't ibang uri ng katawan.
Iba't ibang hugis.
Malaki, maliit, Itim, puti.
May siksik. May mabuto. Kung ano-ano.
Pero lahat kayang bumalu-baluktot.
Ang mga modelo doon kayang mag-slut drop sabay didilaan ang likod nila
habang nakatitig pa rin sila sa 'yo.
Mga astig na kayang sumipa at mag-twerk
at magpasuso nang sabay-sabay.
Napaka-sensuwal nilang lahat. Ang galing.
Gusto kong makita ang hitsura ng mga iyon kapag suot
ng isang taong may katawan ng may-edad nang babae
mula noong 12 gulang siya.
Isang taong hindi agad inaangat ang buong binti
sa tuwing tutugtog ang "WAP,"
sa halip ay ikukuha ka
ng balde at pamunas para sa namamasa mong puki.
Oo.
Gusto kong makita
kung ano ang hitsura ng Mesh Walang-Pundiyo Catsuit
sa nagngangalang Patricia.
Oo. Kilala nating lahat si Patricia.
Praktikal siya.
Abala siya lagi.
Pagod siya.
Hoy, puwedeng maging seksi si Patricia kapag gusto niya. 'Wag nga kayo.
Pero subukan ni mister na mag-aya ng higit 2x sa isang buwan,
tatawag siya ng pulis.
Naiisip n'yo ba si Patricia sa likod ng entablado,
naghahanda para rumampa?
Nandoon din si Cindy Crawford,
na astang siya si Cindy Crawford, na basta astig lang.
Nasa backstage din si Lizzo.
Ganito si Lizzo, "'Tangina!"
Puta ka!
Tapos sasabihin nila, "Patricia, ikaw na. Handa ka na?"
At si Patricia naman, "Oo."
"Kuwarenta minutos na akong nandito. Ang hirap mag-park."
"Puwedeng bilisan? Magsusundo pa ako ng anak maya-maya."
Tapos lalabas na si Patricia,
at sasabihin niya ang lakas at kahinaan ng bawat produkto.
"Ako si Patricia. 'Di ko sasayangin ang oras n'yo."
"Gusto ko lang ipaliwanag sa inyo ang balat na thong na suot ko."
"Hindi ipinapayo na suotin ito pagkatapos kumain ng maanghang na curry."
"Dahil alam n'yo naman, kahit ilang beses n'yo punasan,
minsan may naiiwang nakakabit."
"Pinapapaalam ko rin sa inyo ang mga kulay. Meron itong pula, itim,
at, sa limitadong panahon, kulay-puce."
"Pag-usapan natin itong mga panakip ng utong,
para sa mga reyna diyan na, tulad ko,
may mga utong na kasing laki ng pinggan,
huwag kunin ito."
"Hintayin ang dinidikip na seda. Darating sa susunod na buwan."
"At sa panghuli,
tungkol sa low-rise lace na panty na suot ko."
"Maraming nag-email sa akin tungkol dito."
"Gusto ninyong malaman kung dapat ba bilhin ito
kung may bilbil kayo."
"Tama?"
"Ang masasabi namin,
"'Tangina siyempre.'"
"Gusto namin ang bilbil."
"Ayaw naming iwasan ninyo ang bilbil."
"Gusto naming yakapin ninyo ito,
at basta mamili lang kung isusuksok n'yo ba siya
o hahayaang nakalabas lang siya."
Sinisiguro ko lang na kuha siya ng lahat ng camera.
Lahat ng nagka-camera, "Oo na, nakuha namin."
Kamakailan lang, natapos ko
ang shoot para sa una kong TV show sa Netflix…
Oo, salamat.
Salamat. Ang galing.
At doon sa show, ginawa ko ang kauna-unahang kong sex scene.
At kailangan akong matapos. Dapat akong makatapos doon sa eksena.
Kaya ang unang linya ko sa eksena ay,
"Shit, heto na ako."
Sa mga babae.
Ibig sabihin, makatapos ka.
Oo.
Lahat ng lalaki, "Tama siya. 'Yon ibig sabihin noon."
Kaya kinausap ko ang asawa ko tungkol dito,
at ang sabi ko, "May gagawin akong sex scene."
Sabi niya, "Ano'ng pakiramdam mo?" "Ayos naman."
"Medyo kinakabahan ako kasi kailangan kong matapos."
"Mag-o-orgasm ako dapat. "
At sabi niya…
"Naku po."
"Anong mukha ang ipapakita mo?"
Sabi ko, "Ang mukhang pinapakita ko 2 beses sa isang taon? Timang."
Pagdating ko sa set, nakilala ko ang kaeksena ko.
Mabait siya, at pinag-usapan namin ang eksena,
at tinanong niya ako, "May ayaw ka bang gawin ko?"
At sinabi ko, "Hindi, wala na… Meron pala."
"Ayos lang ba na hindi mo hawakan ang double chin ko?"
"Okey lang ba 'yon?"
Okey daw sa kanya, kaya ayos naman.
Ngayon, sa industriya meron nang mga tinatawag na intimacy coach
o intimacy coordinator, at ang galing nila.
Naroon sila para ingatan kami mula sa mga Harvey Weinstein.
Mahalagang trabaho.
Nandoon sila para siguraduhin
na nakaimpake lahat ng dahon ng petsay
at alam ng lahat kung saan puwede humawak at saan hindi,
at gaano kadiin lang puwede.
At ang galing ng intimacy coordinator namin.
Dati siyang propesyonal na mananayaw
na kasama sa musical na "Chicago,"
kaya may magagandang payo siya para sa amin.
Sa eksena, kailangang nasa ibabaw niya, at…
Sa mga babae, puwede pala ang ganoon.
"Sa itaas?"
Kasi kadalasan humihiga lang ako,
tatagilid, at maghihintay.
Hindi ngayon.
Nasa taas ako ngayon.
Ano ito? Isang French na pelikula?
Kaya,
nasa ibabaw ako,
At bumaling ako sa intimacy coach,
"Puwede kang pumunta rito saglit?"
At lumapit siya at sinabi ko,
"Ano'ng gagawin ko sa mukha ko?"
Dahil artista ako. Marunong akong umarte.
Kaya kong iarte iyon.
Pero TV ito!
'Di ko alam ang gagawin ko. Ang galing ng payo niya.
Sabi niya, "Alam mo 'pag nagpasok ka ng cotton bud sa tainga mo?"
Ganyan.
Mga babae, iuwi n'yo iyan!
Iuwi ninyo iyan!
Regalo ko 'yan sa inyo.
Uuwi kayong lahat ngayong gabi,
sasabihin ng mga partner n'yo, "Gusto mong mag-ano?"
"Kukuha lang ako ng cotton buds."
Magdi-DM kayo sa akin ng mga ganito.
Cotton buds. Ang galing.
Alam ko na ang gagawin sa mukha ko. Handa na ako.
Nandoon na kami, at kailangan na namin i-ensayo, tama?
Ayon, parang ganito...
Ano ba? Ginagawa na namin iyong mga kilos.
Ginagawa na namin at lahat,
tapos lumapit siya at may sinabi tungkol sa balakang ko.
"Sa ngayon, puro pasulong ang tulak mo."
"Bakit 'di mo subukang ibato palikod?"
"Ibato mo palikod na ganito."
At sabi ko,
"Sino ang kumakantot na ganyan?"
Hindi.
At sabi niya,
"Mga taong nakakatapos."
"Lahat ng taong nakakatapos."
"Mga taong nakakatapos".
Diyos ko.
Natapos na ang ensayo, at kukuhanan na ang eksena,
at pagkasabi ng direktor na, "Action,"
binilangan niya ako, lima-anim-pito-walo.
Ako naman, "Ah, ganoon. Seryoso na ito."
"Tara na."
Ginagawa na namin, at ayos ang pakiramdam ko.
Ayos ang buhok at make-up ko, ang ganda ng pagkakailaw,
at isinara nila ang set kaya wala masyadong tao doon.
Kaya noong ginagawa na namin,
habang nakatingin sa 'kin ang ka-eksena ko,
sabi niya, "Ang galing mo!" Sabi ko, "Salamat!"
Ginagawa na. Kinunan sa iba't ibang anggulo,
at sabi ng direktor, "Cut!"
At lahat kami, "Yay, nagawa natin!"
Dahil, sa totoo lang, kinakabahan talaga ako.
Marami na akong narinig na pangit na kuwento.
Pero masasabi ko, na positibong karanasan ito para sa akin.
Pakiramdam ko talagang ligtas at naalagaan ako,
at pakiramdam ko pa nga, medyo napalaya ako.
Isa ako sa mga executive producer ng show,
at tinanong ko kung puwede ba akong padalhan ng maikling na edit.
Ginawa nila. Pinadala nila noong gabi.
Umuwi ako, inayos ko ang papanooran,
at nagtagay ng kaunting alak,
at sinimulan kong panoorin.
Diyos ko po!
'Di ko alam kung ano'ng nangyari.
Akala ko talaga magaling ang binigay ko, parang Demi Moore may vibes ng Striptease.
Hindi. Mukha akong terrier na sinusubok kantutin ang bola ng tennis.
Tama ang asawa ko na mag-alala sa kung anong mukha ang ipapakita ko.
Sa isang bagay maitutulad ang mukhang pinakita ko,
katulad ng tahimik na machine gun. Ganito...
Kaya talagang abangan ninyo
ang bago kong TV show sa Netflix, ha?
Salamat sa pagpunta, Sydney!
Handa na kayo?
Eto na!
Salamat!
Paalam!
Tagapagsalin ng subtitle: Miray Lozada-Balanza