Downloaded from YTS.MX
ΓΥΡΙΣΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΟΠΕΡΑ ΤΟΥ ΣΙΔΝΕΪ
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΣΤΗ ΓΗ ΤΩΝ ΓΚΑΝΤΙΓΚΑΛ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΕΟΡΑ
Λοιπόν, Όπερα του Σίδνεϊ!
Υποδεχθείτε τη Σελέστ Μπάρμπερ!
ΣΕΛΕΣΤ ΜΠΑΡΜΠΕΡ ΚΑΛΑ, ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
Γεια σας! Ναι, ρε φίλε!
Ναι!
Γεια σου, Σίδνεϊ! Όλα καλά;
Είναι τέλειο!
Παιδιά, καλώς ήρθατε στο σόου μου στο Netflix.
Είναι άπαιχτο!
Τρελαίνομαι που είμαι εδώ. Είναι τόσο…
Ο σύζυγός μου κι εγώ είμαστε μαζί 19 χρόνια,
και η επιτυχία της σχέσης μας
οφείλεται εκατό τοις εκατό στην απόσταση.
Στο ότι ήμασταν μακριά.
Μας αρέσει να λείπει ο ένας στον άλλον,
μας αρέσει πολύ.
Μετά ήρθε το λοκντάουν,
και τον έβλεπα παντού.
Όλη την ώρα, ρε γαμώτο.
Αν το πρόσωπό του δεν ήταν εδώ,
το πουλί του ήταν εδώ.
Παραπάει.
Όλα έγιναν αφόρητα.
Ήταν υπερβολικά.
Το πουλί του παρέμεινε ίδιο.
Αλλά 19 χρόνια, είναι πολύς καιρός.
Περάσαμε πολλά μαζί.
Είμαι θετή μητέρα της κόρης του από τα 21 μου.
Έχουμε πολύ ισχυρό δεσμό,
αλλά το λοκντάουν παραλίγο να μας διαλύσει.
Πώς διάολο έμεναν έγκυες οι γυναίκες εκείνο το διάστημα;
"Αυτό είναι το μωρό που κάναμε στο λοκντάουν.
Δεν χορταίναμε ο ένας τον άλλον".
Πώς;
Εμείς, αν μπορούσαμε, θα απομακρυνόμασταν κι άλλο.
Μερικές φορές, περνούσαμε όλη τη μέρα
καθισμένοι στις άκρες του καναπέ απολύτως σιωπηλοί,
και πού και πού κάναμε κωλοδάχτυλο ο ένας στον άλλο.
"Να, φιλαράκι. Πάρε να 'χεις για σήμερα.
Πάρε και για αύριο".
Ήμασταν στο τσακ να πάρουμε διαζύγιο.
Η ηθοποιός Τζέιμι Λι Κέρτις είναι παντρεμένη 27 χρόνια.
Είκοσι επτά χρόνια!
Τη ρώτησαν πριν χρόνια σε μια συνέντευξη
ποιο είναι το μυστικό για να κρατήσει ένας γάμος.
Και είπε
"Απλώς μη φύγεις".
Αυτό είπε. "Απλώς μη φύγεις.
Αν μείνεις στο λεωφορείο,
το λεωφορείο συνεχίζει την πορεία του.
Το τοπίο έξω μπορεί να αλλάξει,
αλλά εσύ απλώς μείνε στο λεωφορείο".
Δεν νομίζω ότι πολλοί το λένε αυτό μετά το λοκντάουν.
Όχι. Θα στούκαρα το λεωφορείο σε δέντρο,
θα το 'καιγα το γαμημένο και θα την έκανα!
Δεν ήταν όλα άσχημα όμως.
Έμαθα κάποια πράγματα για τον άντρα μου τότε.
Έμαθα ότι κάθε φορά που πίνει λίγο νερό,
θέλει να κολλάει πέντε.
Κάθε φορά.
"Πήγε 10 το πρωί,
και τελείωσα το δεύτερο λίτρο".
"Μπράβο, αγάπη.
Η τελετή βράβευσης είναι στις 6:00".
Έμαθα ότι κάθε φορά που μαλώνουμε, καθαρίζει το σπίτι.
Ναι. Εννοείται ότι ξεκινούσα καβγά με το παραμικρό μαζί του.
Συνειδητοποίησα πόσο συχνά θέλει να κάνει σεξ μαζί μου.
Αλλά κυρίως,
πόσο συχνά λέω όχι.
Δεν το είχα καταλάβει. Καθόλου.
Προσπαθούσε και με πολλούς τρόπους.
Προσπαθούσε να είναι αυθόρμητος.
"Κοίτα, μωρό. Τα αγόρια παίζουν με το iPad".
Έχεις όρεξη για τρελίτσες;"
Κι εγώ έλεγα
"Όχι, ευχαριστώ".
Προσπαθούσε να γίνει ρομαντικός.
"Ετοίμασα αφρόλουτρο. Έλα να κάνουμε μπανάκι μαζί".
Κι έλεγα "Είμαι καθαρή. Φύγε".
Τα παρατούσε μετά από λίγο.
Άλλες φορές, πεταγόταν μπροστά μου ολόγυμνος.
"Με τι ασχολείσαι;"
"Όχι μ' εσένα πάντως".
Ακόμα κι ενώ κοιμόμουν, αυτός δεν έκανε πίσω.
Εγώ ροχάλιζα, κι εκείνος έλεγε
"Θες λιγάκι…"
Κι εγώ έλεγα "Όχι, σταμάτα. Άσε με!"
"Να μείνω εδώ να τελειώσω μόνος μου;"
"Ναι, αλλά να καθαρίσεις μετά".
Λέει "Ορίστε;"
"Θα τσακωθούμε αργότερα. Μην ανησυχείς".
Παραδέχομαι όμως
ότι μετά από 19 χρόνια μαζί,
είπε το πιο ρομαντικό πράγμα που μου έχει πει ποτέ.
Δεν θα το ξεχάσω.
Μια μέρα με πλησίασε, με κοίταξε στα μάτια και είπε
"Μωρό,
πάμε στο κρεβάτι να κοιτάμε τα κινητά μας μέχρι να σβήσουν από μπαταρία".
Τον πηδούσα όλη νύχτα.
Όταν ήμουν στο σπίτι με τα παιδιά,
συνειδητοποίησα πόσο γρήγορα μεγαλώνουν
και πόσο δεν μπορώ να το διαχειριστώ.
Καθόλου όμως.
Θέλω να μείνουν για πάντα μωρά.
Ουρλιάζω όταν χρειάζονται μεγαλύτερο νούμερο ρούχα
και δεν τους τα αγοράζω.
"Εσύ επέλεξες να μεγαλώσεις. Ας πρόσεχες".
Τα ρούχα του 11χρονου είναι τόσο στενά,
που στο σχολείο πάει σαν φαν της Μπρίτνεϊ Σπίαρς.
"Έμπα, μωρό μου. Είναι ελεύθερη. Πες τα να μαθαίνουν. Έφυγες".
Τα αγόρια μου είναι οκτώ και έντεκα ετών.
Ακόμα απολυμαίνω τις πιπίλες τους, για καλό και για κακό.
Καμιά φορά, τα σπρώχνω μπας και κλάψουν
και θέλουν αγκαλίτσα απ' τη μαμά.
Δεν μπόρεσα να τα θηλάσω όταν ήταν μωρά
και τώρα λέω "Θέλετε να δοκιμάσετε; Για πάμε!
Ας δοκιμάσουμε".
Δεν πάω καλά.
Προσπαθώ να ζήσω όσο πιο πολλές στιγμές μπορώ μαζί τους.
Και όταν είμαι στο σπίτι, έχω καθιερώσει μια βραδινή ρουτίνα μαζί τους.
Εξυπηρέτηση πέντε αστέρων πριν τον ύπνο.
Τα παιδιά μου έχουν ένα δωμάτιο.
Για πάντα ένα θα 'χουν.
Έχουν δύο μονά κρεβάτια,
και μ' αρέσει να τους τα ετοιμάζω.
Οπότε, χαμηλώνω τα φώτα, βάζω αστεράκια στο ταβάνι,
λίγο αρωματικό λεβάντας ή κάτι άλλο εξίσου υπέροχο.
Και μετά έρχονται τα αγόρια, πέφτουν στο κρεβάτι,
και λέμε ένα τραγουδάκι παρέα.
Λατρεύουμε τα κλασικά. Το αγαπημένο μας είναι…
Φεγγαράκι μου λαμπρό
Φέγγε μου να περπατώ
Πάντα σκέφτομαι τι αναμνήσεις θα 'χουν όταν μεγαλώσουν
και τι αναμνήσεις θα έχουν από εμένα.
Πραγματικά ελπίζω αυτό να είναι κάτι που θα θυμούνται
γιατί είναι ξεχωριστή στιγμή γι' αυτούς.
Έτσι, είπα να βάλω και κρασάκι σ' αυτήν τη ρουτίνα.
Δεν γίνεται να είναι όλα για τα παιδιά!
Σοβαρά τώρα. Ήταν στο λοκντάουν,
οπότε ήμουν λιάρδα τον περισσότερο καιρό.
Μετά από καναδυό μπουκάλια πριν τις 5:00 το απόγευμα,
κατάλαβα ότι παρέκκλινα λίγο από το "Φεγγαράκι μου Λαμπρό"
και πήγαινα μάλλον προς την κάντρι σκηνή του 2002.
Δεν είμαι όμορφη;
Μ' έχουν πληγώσει πολύ;
Και εννοείται ότι ανέβαζα ένταση όσο πλησίαζε το σαββατοκύριακο.
Μέχρι το Σάββατο, είχαμε ανοίξει ένα μπουκάλι τεκίλα,
έσκαγαν μύτη και κάτι σακουλάκια.
Και συνειδητοποίησα ότι μεγαλώνουν.
Όλα πάνε κατά διαόλου, θα πεθάνουμε όλοι, οπότε…
Όλοι απολύτως
Όλοι, σε όλο τον κόσμο
Μέχρι την Κυριακή, τα παιδιά είχαν ψυχολογικό τραύμα.
Ναι, η Κυριακή έχει πλάκα.
Περπατάω στο σπίτι και λέω "Ελάτε, παιδιά.
Ώρα για τη βραδινή μας ρουτίνα".
Και αντιλαμβάνομαι ότι έπεσαν από το μεσημέρι
και προσποιούνται ότι κοιμούνται…
"Γαμώτο!"
Τα παιδιά είναι πολύ έξυπνα, σας λέω!
Είναι πολύ έξυπνα στις μέρες μας.
Εγώ δεν ήξερα τίποτα όταν μεγάλωνα.
Απολύτως τίποτα.
Και έτσι μ' άρεσε, και στους γονείς μου επίσης.
Αν οι γονείς μου έλεγαν ότι θα πηγαίναμε κάπου,
έμπαινες στο αμάξι.
Σωστά;
Ναι, απλώς έμπαινες στο αμάξι.
Δεν ρωτούσες πού πηγαίνατε.
Σαν ηλίθιο!
Έμπαινες στο αμάξι.
Ή αν ρωτούσες,
επειδή σε έβαζε η ηλίθια η αδελφή σου,
σου απαντούσε ο μπαμπάς με σφιγμένα δόντια και τσίτα στα νεύρα
"Μπες στο αμάξι!"
"Ωχ, αμάν. Συγγνώμη".
Οι γονείς μου μας έλεγαν κατάφωρα ψέματα.
"Ελάτε, κορίτσια! Θα πάμε στην Ντίσνεϊλαντ!"
Και ξαφνικά ήσουν σε μια καρέκλα
και έκανες το πρώτο σου τεστ Παπ. "Τι…"
Δεν περίμενα το Splash Mountain έτσι.
Δεν περνάνε αυτά τώρα.
Με τίποτα.
Ξύπνησαν τα μαλακισμένα.
Θα σου έβγαζαν περιοριστικά μέτρα.
Πρέπει να δίνω στα παιδιά μου
ένα λεπτομερές πρόγραμμα για το τι θα κάνουμε κάθε μέρα
και πρέπει να τα ρωτάω κάθε δέκα λεπτά
για να βεβαιωθώ ότι δεν χαλιούνται με το πρόγραμμα.
Πάει πολύ.
Είναι εξαντλητικό.
Αλλά προσπαθώ να το τηρώ. Πραγματικά.
Τα παιδιά έπαιζαν κάποια στιγμή,
και το οκτάχρονο είπε το εντεκάχρονο "γυναικούλα".
Και είπα "Με συγχωρείτε! Όχι!
Μην τον αποκαλείς έτσι. Είναι υποτιμητικό για τις γυναίκες".
Και εκείνος ήρθε με φούρια
και μου είπε "Γιατί; Δεν το είπα σ' εσένα,
κι αυτός δεν είναι γυναίκα".
Γαμώτο.
Γαμώτο μου!
Πολύ έξυπνο!
Μ' αρέσει να τα βλέπω να παίζουν.
Θυμάμαι που έπαιζα με τη μεγάλη μου αδελφή.
Η Ολίβια είναι τέσσερα χρόνια μεγαλύτερη.
Είχα εμμονή μαζί της όταν μεγαλώναμε,
και ήμασταν εντελώς διαφορετικές.
Άκουγε Pearl Jam και ήταν ψαγμένη.
Εγώ άκουγα Spice Girls και με χαπάκωναν για τη ΔΕΠΥ.
Αλλά είχα εμμονή μαζί της.
Δεν είχε σημασία τι μου έκανε.
Κάποτε χρησιμοποίησε το κεφάλι μου σαν σκαλάκι
για να μπει στην πισίνα.
Εντωμεταξύ, είχαμε μια χαρά σκαλάκια για να μπαίνουμε στην πισίνα.
Εκείνη προτιμούσε το κεφάλι μου.
Ήμουν στην πισίνα,
πάτησε στο κεφάλι μου, και όπως πήγε να βουτήξει,
με τίναξε, και στούκαρα στην άκρη της πισίνας.
Το αίμα πήγε παντού.
Και θυμάμαι, καθώς έβγαινα από το λουτρό αίματος,
εκείνη μου φώναζε
"Μην το πεις στη μαμά!"
Και της είπα
"Δεν θα το πω.
Αλλά, σε παρακαλώ, παίξε κι άλλο μαζί μου".
Μου είπε επίσης
ότι είχαμε έναν μεγαλύτερο αδελφό, τον Μάικλ
και ότι είχε πεθάνει από λύσσα στο πρόσωπο.
Ναι. Το χειρότερο είδος λύσσας.
Με έβαλε να ορκιστώ ότι δεν θα πω τίποτα στους γονείς μας,
επειδή δεν το 'χαν ξεπεράσει ακόμα.
Μου είπε
ότι η μαμά κι ο μπαμπάς τον έθαψαν κάτω απ' το γκαράζ για να 'ναι κοντά τους.
Μετά με πήγε στο γκαράζ
για να τον "μνημονεύσουμε" παρέα.
Και ενώ έψαχνα σαν την τρελή για τον τάφο του Μάικλ,
με έσπρωξε, έσβησε το φως,
έκλεισε την πόρτα και με κλείδωσε.
Δεν με ένοιαζε. Εφόσον ήθελε να κάνουμε παρέα,
δεν είχα πρόβλημα να με στοιχειώσει ο νεκρός αδελφός μου.
Οι μόνοι πιο κουλ από την αδελφή μου όταν μεγάλωνα ήταν οι φίλοι της.
Δεν φαντάζεστε!
Όταν οι φίλοι της έρχονταν στο σπίτι μας,
διέπρεπα.
Ειλικρινά, τα έδινα όλα.
Εσείς πληρώσατε. Αυτοί με είχαν δωρεάν.
Ναι. Ήταν τέλεια!
Ήταν σαν τον τελικό NFL για μένα. Ήμουν κατενθουσιασμένη!
Θυμάμαι τη μαμά μου να λέει "Ολίβια! Ήρθε η Τζέιν".
Κι εγώ σκεφτόμουν ότι ήρθε η ώρα.
"Εννοείται ότι ήρθε η Τζέιν.
Η Τζέιν, ρε φίλε.
Ναι, η Τζέιν, ρε φίλε.
Ήρθε η Τζέιν!" Τρελαινόμουν!
Έλεγα στους γονείς μου "Ξυπνήστε, ντε!
Μην τα σκατώσετε!
Η Τζέιν!
Η Τζέιν!" Ήμουν έτοιμη!
Με το που έμπαινε η Τζέιν στο σπίτι,
ήμουν πιο κουλ από ποτέ. Το πιο άνετο άτομο.
Την πλησίαζα κι έλεγα "Γεια.
'Τζέιν' είπαμε; Τέλος πάντων, ναι.
Ναι. Σε είδα στο σχολείο σήμερα. Κλάιν".
Μίλησα στην Τζέιν!
Και μετά κρυβόμουν όπου έβρισκα μέσα στο σπίτι,
μήπως με χρειάζονταν κάτι.
"Κρυφτούλι; Όχι; Εντάξει".
Μπορεί η Τζέιν να 'θελε σνακ.
Τότε εμφανιζόμουν από το πουθενά,
σαν μεσίτης στο ίδιο μου το σπίτι.
Με ό,τι άχρηστη πληροφορία φαντάζεστε.
"Τζέιν, πώς τα πας; Χαίρομαι που σε βλέπω.
Θέλεις ένα σνακ; Βασίσου πάνω μου.
Πέρασε μέσα από την κουζίνα. Θα σου δείξω πού τα έχουμε.
Κοίτα, στο αποθηκάκι,
όταν ανοίγεις την πόρτα, το φως ανάβει αυτόματα.
Δεν το ξέρουν πολλοί αυτό.
Πάρε όποιο σνακ θες, και αν έχεις όρεξη, αργότερα,
θα σου δείξω τα σκαλάκια της πισίνας".
Ναι, ποτέ δεν ήμουν πολύ κοινωνική.
Ποτέ. Και τώρα είναι χειρότερα,
γιατί κάποιοι θέλουν να κάνουμε παρέα.
Και εγώ δεν θέλω.
Και… Δεν θέλω να το κάνω.
Επειδή δεν ξέρω πώς. Μου φαίνεται δύσκολο.
Δεν μπορώ την ψιλή κουβεντούλα.
Μπορεί να τα πάω τέλεια για πέντε λεπτά.
Μπορώ να μπω σε κάθε πάρτι,
να κάνω κάποια ανάρμοστα αλλά ξεκαρδιστικά σχόλια για όλους.
Μετά θα επαινέσω την οικοδέσποινα
για το υπέροχα διακοσμημένο σπίτι της.
Και μετά τέλος!
Δεν έχω τίποτα άλλο να πω.
Αρχίζω να πανικοβάλλομαι
και ξεκινάω να κοροϊδεύω ένα προγναθικό παιδάκι.
"Κοίτα εκεί…"
Ο σύζυγός μου βλέπει ότι πανικοβάλλομαι
και επεμβαίνει.
Επεμβαίνει και με σώζει σαν ήρωας.
Ο σύζυγός μου είναι πολύ καλός στις κοινωνικές περιστάσεις,
και μου σπάει τα νεύρα.
Γιατί δεν πιστεύω ότι κάποιος τόσο όμορφος
πρέπει να είναι καλός και σ' αυτά.
Διάλεξε ένα απ' τα δύο, ντε.
Αλλά είναι. Είναι πολύ κοινωνικός τύπος.
Σαν να γίνεται ο ιδανικός συνομιλητής.
Ενδιαφέρον, γιατί μ' εμένα είναι στη μούγκα.
Αλλά με αγνώστους, είναι μεγάλη γλωσσοκοπάνα.
Ποιο είναι το αγαπημένο του μέρος στον κόσμο;
Η θέση του συνοδηγού σε Uber.
Δεν εννοώ αυτό.
Αγαπάει τη θέση του συνοδηγού στο Uber και τη διεκδικεί με πάθος.
Λέει "Κουνήσου, μωρή. Έχω κουβεντούλα, άντε!"
Πηδάει μπροστά και του δίνει και καταλαβαίνει,
αρχίζει το μπίρι μπίρι και παραδόξως αφοσιώνεται στον άλλο.
Και μετά, αν προκύψει μια συνηθισμένη παύση στη συζήτηση,
έχει μια τεράστια γκάμα από παπαριές στη διάθεσή του
ανά πάσα στιγμή.
Πάντα έχει κάτι να πει για τον καιρό.
Έχει κάποιες αόριστες στατιστικές για τη φυτοκομία.
Εγώ συνήθως κάθομαι πίσω,
και με ψάχνω στο Google.
Επίσης "Τι είναι η φυτοκομία;"
Αυτός μπροστά, μιλάει για πολιτικά και γουστάρει τη ζωή του.
Και τον ακούω, για να μαθαίνω κι εγώ.
Θέλω να βελτιωθώ.
Είχαμε μαζευτεί οικογενειακώς και τον κοιτούσα.
Πλησίασε κάτι ανθρώπους που δεν ήξερε καν.
Έτσι ακριβώς. Δεν του είπαν "Σήκω φύγε, ρε μαλάκα!"
Πήρε πρωτοβουλία και τους πλησίασε.
Και άρχισε να μιλάει.
Και άρχισαν να του μιλάνε κι αυτοί.
Μετά όλοι μιλούσαν και κανείς δεν ίδρωνε.
Όλες οι γυναίκες ενδιαφέρονταν για την κηπουρική ξαφνικά.
Φαινόταν ευχάριστο, οπότε σκέφτηκα ότι μπορώ κι εγώ.
"Φαίνεται εύκολο".
Είδα μια παρέα. Τους πλησίασα με αυτοπεποίθηση.
Και είπα "Γεια σας!
Χοντρομαλάκες μου φαίνεστε. Φωτογραφία κανείς;"
Σκέφτηκε κανείς άλλος ότι μια διεθνής πανδημία
θα ήταν ευκαιρία να κόψει τα αντικαταθλιπτικά;
Όχι;
Μόνο εγώ;
Θα σας τα πω όλα!
Λοιπόν, το να κόψεις τα αντικαταθλιπτικά
είναι μια μαλακία και μισή.
Σκέτο ξενέρωμα.
Αυτά που έπαιρνα εγώ
θέλουν έξι βδομάδες για να τα αποβάλει ο οργανισμός σας, αν το κάνετε σωστά.
Κοιτάξτε, μπορείτε να τα κόψετε μαχαίρι,
αν το πάτε φιρί φιρί να πεθάνετε.
Όμως, καλύτερα να το κάνετε αργά,
να τα μειώσετε σταδιακά και να τα κόψετε μέσα σε έξι εβδομάδες.
Εγώ ήθελα να τα κόψω εδώ και αιώνες
επειδή είμαι περδίκι.
Ναι, δεν πάει έτσι, αλλά λέμε τώρα…
Αλλά όποτε το έλεγα στους γιατρούς μου,
όλοι έλεγαν…
"Όλοι"; Ποιος είμαι, ο Τζο Ρόγκαν; "Όλοι οι γιατροί μου".
Όταν έλεγα γι' αυτό στους δυο γιατρούς μου,
μου έλεγαν ότι δεν ήταν καλή εποχή
γιατί ταξίδευα πολύ κι η δουλειά μου είχε σκαμπανεβάσματα,
και έλεγαν "Δεν υπάρχει σταθερότητα στη ζωή σου".
"Να 'στε καλά".
Οπότε, στο λοκντάουν, σκέφτηκαν
ότι ίσως ήταν ευκαιρία, γιατί βρισκόμουν σ' ένα μέρος.
Είπα "Ναι, είναι πολύ καλή ιδέα, παιδιά.
Ό,τι καλύτερο μου έχετε προτείνει".
"Ας την παγιδέψουμε σε ένα διαμέρισμα μέσα στην αβεβαιότητα για το μέλλον
στερώντας της το μόνο πράγμα που την κρατάει".
Οπότε, αποφάσισα να το κάνω,
και πρέπει να σας πω
ότι ήταν πολύ δύσκολο για μένα
γιατί κατάλαβα ότι όταν έπαιρνα φάρμακα,
λειτουργούσα κάπως μουδιασμένη, ελαφρώς μαστούρα…
"Όπα!" …διαρκώς.
Και μετά κατάλαβα, όταν έκοβα τα αντικαταθλιπτικά,
ότι λειτουργούσα κάπως
σαν να είμαι ένα γαμημένο τέρας.
Κανείς δεν δυσκολεύτηκε περισσότερο απ' ό,τι ο άντρας μου,
γιατί δεν ήξερε ποτέ τι τον περίμενε.
Ερχόταν στην κουζίνα και έλεγε "Γεια, μωρό. Τι κάνεις;
Θέλεις κάτι από τα μαγαζιά;" Κι εγώ έλεγα
"Χέστηκα για τα μαγαζιά!
Όλο μαγαζιά! Γαμημένα! Χέστηκα…
Μαγαζιά! Τι να θέλω;
Και τι δεν θέλω!
Μπορείς να μου πάρεις, σε παρακαλώ,
έξι Twix και τέσσερις Mars;
Και λίγη κανέλα".
Κι αυτός έλεγε
"Έξι Twix και τέσσερις Mars";
Και πρόσθετα
"Και λίγη κανέλα.
Ήθελα και κανέλα.
Δεν με ακούς ποτέ!
Θέλω έξι Twix,
τέσσερις Mars
και λίγη κανέλα!"
Και μου λέει "Δεν πειράζει. Έλα.
Όλα θα πάνε καλά".
"Δεν πειράζει, ε;
Όλα θα πάνε καλά, ε;
Η κατάφωρη ασέβεια που βιώνω συνέχεια…"
Φερόμουν σαν την Κέιτ Μπλάνσετ αδικημένη.
Τύπου "Πώς τολμάς, εσύ συγκεκριμένα,
να μου μιλάς…"
Σαν κάθε ήρωας από τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, επίσης.
"Θα πας στα μαγαζιά, μονάκριβό μου;
Νομίζεις, καριόλη!"
Ήταν μια μαγική εποχή για όλους μας.
Λοιπόν, έχω και ΔΕΠΥ.
Δεν είναι εδώ το αστείο.
Χαίρομαι που συνεννοούμαστε, Σίδνεϊ!
ΔΕΠΥ.
Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας,
που σημαίνει ότι δυσκολεύομαι πολύ
να συγκρατήσω κάτι,
και δυσκολεύομαι να μείνω ακίνητη και…
να συγκεντρωθώ.
Είχα διαγνωστεί με ΔΕΠΥ όταν ήμουν 16 ετών.
Και τότε, Θεέ μου,
υπήρχε μεγάλη προκατάληψη γύρω απ' αυτό.
Νόμιζα ότι ο κόσμος μου έγινε συντρίμμια όταν διαγνώστηκα.
Ντρεπόμουν πολύ και δεν ήθελα να το μάθει κανείς.
Ούτε ν' ακούσω για σχολείο!
Οπότε οι γονείς μου σκέφτηκαν να μιλήσουν στους καθηγητές,
για να τους πουν ότι είχα διαγνωστεί
και ότι έπαιρνα φάρμακα,
ελπίζοντας να δείξουν λίγη κατανόηση.
Δεν πέτυχε.
Θυμάμαι έναν καθηγητή να λέει "Σελέστ, ξέρεις,
τώρα θα κάνεις τις αγγαρείες
για όλους, για τον υπόλοιπο χρόνο,
και δεν θα πούμε στους συμμαθητές σου ότι είσαι…"
Απαίσιο!
Είναι πολύ καλύτερα τώρα. Είναι…
κάπως κουλ να έχεις ΔΕΠΥ τώρα.
Και το έχουν όλοι.
Το χρησιμοποιούν και ως δικαιολογία.
Κάποιος σου παίρνει τη σειρά στο καφέ.
"Λυπάμαι πολύ. Φταίει που είμαι νευροδιαφορετικός".
Και λέω
"Γεια. Κι εγώ.
Περιμένω 40 λεπτά.
Πίσω στην ουρά, Ίλον Μασκ. Πάρε δρόμο!
Έξω."
Οι άνθρωποι χρησιμοποιούν αυτούς τους όρους αυθαίρετα,
για να δικαιολογήσουν τη σκατένια συμπεριφορά.
Ακούς έναν πολιτικό να λέει…
Συγγνώμη, όχι πολιτικό.
Ανώμαλο εννοούσα. Συγγνώμη.
Αυτό το αστείο έχει άλλες αντιδράσεις στις ΗΠΑ.
Ακούτε, λοιπόν, έναν πολιτικό σε συνέντευξη Τύπου
να λέει "Ναι, γεια σας. Μόλις μου είπαν ότι έχω…"
-"ΔΑΦ". -"ΔΑΦ.
Γι' αυτό της έβαλα χέρι. Δικαιολογούμαι".
Ή ένας ποδοσφαιριστής λέει…
"Όχι, ο μόνος λόγος που ασέλγησα πάνω της
είναι επειδή η μαμά μου μου είπε ότι έχω ΔΕΠΥ."
Όχι! Το μισώ αυτό.
Είμαι η προσωποποίηση της ΔΕΠΥ.
Διαγνώστηκα νέα,
παίρνω φάρμακα περιστασιακά εδώ και δεκαετίες,
και μπορώ να σας πω,
ότι δεν έχω βάλει το πουλί μου σε κάποιον χωρίς να το θέλει.
Αληθινή ιστορία.
Ξεκίνησα ένα νέο φάρμακο για τη ΔΕΠΥ, ευτυχώς.
Με βοηθάει να συγκεντρωθώ,
αλλά μία από τις παρενέργειες είναι ότι αγχώνομαι πολύ περισσότερο.
Πιο πολύ, πεθαίνεις.
Πρέπει να κουνώ το σώμα μου για να το χειρίζομαι.
Οπότε περπατάω πολύ.
Μ' αρέσει το περπάτημα. Το γουστάρω πολύ, λέμε.
Το κάνω όσο πιο συχνά μπορώ. Σηκώνομαι πολύ νωρίς.
Σηκώνομαι στις 6:00 το πρωί για να είμαι μόνη μου.
Έτσι νόμιζα τουλάχιστον. Πολλοί πάνε στις 6:00 για περπάτημα.
Και όσοι ξυπνούν στις 6:00 για περπάτημα
γουστάρουν να λένε ότι σηκώνονται στις 6:00 για περπάτημα.
Σαν να μπήκα σε λέσχη πρωινού περπατήματος και φλυαρίας
χωρίς να το θέλω!
Είμαι έξω, σέρνομαι στην κυριολεξία,
προσπαθώ πραγματικά,
και βλέπω κάποιον.
Συνήθως είναι μεγαλύτερος, στρέιτ, λευκός άντρας
που απολαμβάνει την προνομιούχα θέση του. "Γεια.
Ωραία είναι εδώ".
Πιάνει όλο τον δρόμο γιατί δεν χρειάζεται να διαλέξει πλευρά.
Του ανήκουν τα πάντα.
Αλλά ξαφνικά, όταν αρχίζει να πλησιάζει λίγο,
δεν ξέρει σε ποια πλευρά του δρόμου να μείνει.
Ναι, τι διασκεδαστικό παιχνίδι τα χαράματα!
Γαμώ…
"Θα πας…" Και όταν πλησιάσει πάλι,
είναι λες και χορεύουμε ιρλανδική ζίγκα.
"Διάλεξε πλευρά, πηδηχτούλη. Τελείωνε!"
Οι αγαπημένοι μου άνθρωποι που ξυπνάνε στις 6:00 για περπάτημα
είναι γυναίκες συγκεκριμένης ηλικίας,
που συνήθως φορούν ηλιοπροστασία
και τσαντάκι μέσης, επειδή δεν ξέρουν πόση ώρα θα είναι έξω.
Είναι συνέχεια στο τρέξιμο, σας λέω.
Δεν έχουν κάτι στο πρόγραμμα, αλλά είναι πολύ απασχολημένες.
Πολλές δουλειές. Πολύ τρέξιμο.
Έχουν να κάνουν πολλά. Ένα πράγμα δεν κάνουν.
Να βοηθήσουν με τα εγγόνια.
Τις αγαπώ αυτές.
Το μόνο άτομο που δεν μπορείς να αποφύγεις σε πρωινό περπάτημα
είναι μια φεμινίστρια που τελείωσε την προπόνηση.
Πάντα φοράει ασορτί αθλητικά
που είναι λίγο πιο ανοιχτά ή σκούρα από το δέρμα της,
και πάντα μοιάζει σχεδόν ολόγυμνη.
Με φρικάρει!
Δεν ξέρω αν το ξέρει, αλλά είναι νωρίς.
Και της λέω
"Συγγνώμη… Αμάν!
Με συγχωρείς, είδα το περίγραμμα και δεν ήμουν σίγουρη".
Το 'πιασα. Ελευθερία στο βυζί και στο πιπί, αμέ!
Τέλειο.
Μιλάνε και πολύ δυνατά,
με αυτοπεποίθηση,
και θέλουν να το ξέρεις.
Με κοιτάνε τύπου "Σε βλέπω, κοπελάρα μου.
Τι κούκλα που είσαι!
Με το μασαζοκαλσόν σου και το τεράστιο πουλόβερ σου. Ναι!
Άντε να γουστάρεις τη μέρα σου, ζόρικη θεάρα.
Μα τι θεάρες είμαστε!
Μην αφήσεις κανέναν άντρα ούτε άσχημη γυναίκα
να σε ορίζει.
Είμαστε ζόρικες γκόμενες!"
Ξέρετε τι άλλο δεν θέλω καθόλου;
Σκυλάκια που χέζουν.
Τόσα πολλά σκυλιά που χέζουν!
Και με περιμένουν, σοβαρά.
Με περιμένουν. Ναι.
Με βλέπουν να στρίβω στη γωνία
και παίρνουν θέση…
Καταλαβαίνεις τον σφιγκτήρα τους να πάλλεται από ενθουσιασμό.
Κοιτάζουν μέσα στην ψυχή μου.
Και χέζουν
καθώς ο ήλιος ανατέλλει πίσω τους.
Δεν μπορείς να ξεφύγεις. Πιστέψτε με. Προσπάθησα.
Προσπαθείς να μην κοιτάξεις και φεύγεις τρέχοντας.
Δεν τρέχω.
Φεύγω με φυσιολογικό ρυθμό και με ακολουθούν.
"Πού πας; Μπορώ και εν κινήσει. Περίμενε."
Σκατά.
Σκύλοι που χέζουν.
Μου στέλνουν πολλά πράγματα. Μερικά είναι δώρα από θαυμαστές,
γλυκύτατοι. Είναι καλοί μαζί μου,
και το εκτιμώ.
Αλλά…
Ευχαριστώ.
Πρέπει να πω
ότι τα περισσότερα δώρα είναι συνήθως προϊόντα εταιρειών.
Μου τα στέλνουν με την ελπίδα να τα προωθήσω
ή να κάνω unboxing. Ξέρετε τι είναι αυτό;
Είναι όταν μια εταιρεία στέλνει ένα προϊόν
σε έναν influencer,
αυτός τοποθετεί 40.000 λαμπάκια,
κλειδώνει τα παιδιά του στο μπάνιο για δυο ώρες,
και μετά παίρνει βίντεο τον εαυτό του ενώ ανοίγει το δώρο.
Τύπου "Θεέ μου, παιδιά!
Μόλις έλαβα αυτό το απίστευτο δώρο
από την Prada.
Κοστίζει τα μαλλιά της κεφαλής μου,
και σκέφτηκα να μοιραστώ αυτήν την εμπειρία μαζί σας,
επειδή δεν πρόκειται να το αποκτήσετε ποτέ γιατί είστε ταπί και άσχημοι.
Κάντε like και εγγραφείτε".
Unboxing.
Μου έστειλαν
οκτώ δονητές μέσα σε δύο μήνες.
Πολλοί πλαστικοί πούτσοι για ένα σπίτι.
Το καταλαβαίνω. Έχω θαυμαστές,
κοινό με το οποίο επικοινωνώ,
και είναι έξυπνο οι εταιρείες
να μου στέλνουν κάτι να προωθήσω
σ' εσάς, αστέρια μου.
Μα οκτώ πούτσους;
Νιώθω ότι αστόχησαν λίγο μαζί μου.
Κάποιος δεν κάνει τη δουλειά του.
Δεν είμαι το πιο σεξουαλικό άτομο.
Με το ζόρι πηδιέμαι.
Ισχύει.
Μα, κορίτσια, θα σας πω αυτό.
Πιστεύω ότι όλοι έχουμε
μια μικρή θεά του σεξ μέσα μας.
Ναι, καλά.
Δεν είμαι κλασικό παράδειγμα. Αυτό προστάζει η κοινωνία.
Αυτό προστάζει το μάρκετινγκ.
Οι γυναίκες που βλέπετε στις διαφημίσεις για δονητές
είναι συνήθως πολύ νέες, χωρίς τρίχες,
με πολύ πυκνά φρύδια.
Δεν είμαι…
Δεν…
Δεν είμαι έτσι.
Δεν είμαι έτσι εγώ. Πρόκειται για πολύ συγκεκριμένο τύπο.
Δεν θα έβλεπες καθηγήτρια, κανονική καθηγήτρια Μαθηματικών,
σε διαφήμιση για δονητή.
Σκέφτεστε τις μαθηματικούς σας;
Καλά κάνετε.
Φαντάζεστε να δείτε μια καθηγήτρια σε διαφήμιση για δονητή; Θα έλεγε
"Δύσκολη μέρα στο σχολείο;
Μήπως η Άλγεβρα σε εκνεύρισε;
Βαρέθηκες να το τρίβεις πίσω από το ψιλικατζίδικο;
Δοκίμασε τον Κούνελο 10.000!"
Θα έκανε τρελές πωλήσεις!
Μου στέλνουν δονητές από χιλιάδες εταιρείες.
Μου έστειλε έναν η Γκουίνεθ Πάλτροου.
"Ναι, είναι εκπληκτικός, παιδιά.
Φτιαγμένος με βιολογικό λίπος πάπιας.
Και πλαστικό ολιστικής προέλευσης
ωφέλιμο για τον ωκεανό.
Ένα από τα χαρακτηριστικά είναι ότι όταν τον βάζεις,
διαλύεται μέσα σου.
Και αφού τελειώσεις,
πετάνε έξω πεταλούδες.
Μεταμορφώνονται σε μετρητά κι επιστρέφουν στην Γκουίνεθ".
Έλαβα κι έναν δονητή από εταιρεία ανδρικών ειδών.
Ήρθε ξεφόρτιστος και με χρέωση παραλήπτη.
Εκτός αυτού,
είχε μόνο τρεις ρυθμίσεις
που ακούγονταν όλες σαν αυτοκίνητο.
Η πρώτη ήταν σαν αμάξι που δεν έπαιρνε μπροστά…
Η δεύτερη ήταν σαν αγωνιστικό της F1…
Τι διάολο!
Και η τρίτη ακουγόταν σαν κουρδιστή πάπια.
Είχε κι ένα πολύ χοντρό εγχειρίδιο οδηγιών,
σαν τον Κώδικα Ντα Βίντσι.
"Πόσες χρήσεις έχει πια;"
Νόμιζα ότι απλώς θα το έχωνα, και ξαφνικά
θα εμφανιζόταν ο Λένι Κράβιτς.
Αγαπώ τον Λένι Κράβιτς.
Ναι, τον λατρεύω τον Λένι Κράβιτς.
Ναι, είναι πανταχού παρών στις φαντασιώσεις μου.
Ναι! Ξέρετε τι εννοώ.
Σκέφτεσαι διάφορα όταν μαλακίζεσαι
και κάποια σου μένουν.
Όπα! Συγγνώμη. Επίσης…
μου έστειλε δονητή και η Λίλι Άλεν,
αλλά η Λίλι ήταν λίγο διαφορετική.
Είχε κάτι σαν μικρή βεντούζα. Σαν…
Ήμουν σαν την Κόρτνεϊ Καρντάσιαν και τον Τράβις Μπάρκερ στο κόκκινο χαλί.
"Κόφτε το!"
Ήθελα πολύ να δοκιμάσω τη Λίλι, γιατί νόμιζα ότι θα ήταν
πιο αισθησιακή εμπειρία και όχι μια απλή μαλακία.
Ίσως είναι βραδείας ανάφλεξης. Ποιος ξέρει;
Θα άναβαν κεράκια ξαφνικά και απαλή μουσική θα γέμιζε τον χώρο.
Και ο κούκλος από το Μπρίτζερτον θα χτυπούσε το παράθυρο.
Από την πρώτη σεζόν!
Τι διάολο συνέβη στη δεύτερη σεζόν;
Έβλεπα τη δεύτερη σεζόν κι έλεγα
"Όχι. Γιατί μιλάνε όλοι
και είναι και ντυμένοι;
Όχι. Πίσω στην πρώτη σεζόν".
Η πρώτη σεζόν είχε πάνω από ένα δισεκατομμύριο λήψεις!
Εγώ έκανα τις μισές.
Είχα λίγο χρόνο. Ο άντρας μου βγήκε με τα παιδιά για λιγάκι.
Ή για κάνα χρόνο. Δεν έχω ιδέα πόση ώρα έλειπαν.
Και είπα
"Εντάξει, Λίλι.
Τι νέα;"
Έβαλα τη Λίλι στο απαυτό μου
και… Θεέ μου!
Της έδωσα να καταλάβει!
Την άρπαξα
όπως μια Καρντάσιαν θ' άρπαζε έναν λευκό λιγούρη.
"Έλα εδώ εσύ!"
Άρχισε να ξεφεύγει το πράγμα πολύ σύντομα!
Δεν υπήρχαν κεριά ούτε απαλή μουσική.
Δεν εμφανίστηκε κανένας από το καστ του Μπρίτζερτον!
Η Λίλι έχει δόντια!
Παραλίγο να μου φάει την κλειτορίδα!
Δεν ήταν βραδείας ανάφλεξης!
Αντιθέτως, όλα έγιναν ταυτόχρονα.
Γελούσα υστερικά,
έκλαψα λίγο, έκλασα…
Τέλειωσα σαν δαιμονισμένη.
Και ξαφνικά βρέθηκα στην κουζίνα,
να φτιάχνω φαγητό στα παιδιά με μουδιασμένα πόδια.
"Λίλι!
Γαμώτο σου, Λίλι!
Λίλι!
Λίλι!"
Είπα αυτό το αστείο σε ένα άλλο σόου
και μια γυναίκα σηκώθηκε και φώναξε
"Στείλε μου το λινκ!"
Και κάθισε πάλι δίπλα στον σύζυγό της και του είπε "Τσιμουδιά εσύ…
Μου αγοράζεις άρωμα κάθε Χριστούγεννα.
Φέτος, ξέρω το δώρο μου".
"Στείλε το λινκ".
Λοιπόν, τελικά
έχω πολιτικά πιστεύω.
Δεν το ήξερα, αλλά τελικά έχω πολλά να πω
αλλά με απολύτως καμία τεκμηρίωση.
Καμία απολύτως.
Το ίντερνετ μας κάνει να πιστεύουμε ότι πρέπει να λέμε
ό,τι θέλουμε, όποτε θέλουμε, και με όποιον τρόπο θέλουμε,
και ότι όλοι στον κόσμο διψάνε να το ακούσουν!
Το Ίντερνετ μας κάνει να πιστεύουμε ότι είμαστε πιο έξυπνοι,
πιο ταλαντούχοι και άξιοι απ' ό,τι είμαστε στην πραγματικότητα.
Δεν έχω γνωρίσει ποτέ στη ζωή μου
πιο πολλούς ανθρώπους που αυτοαποκαλούνται επιχειρηματίες
απ' ό,τι τους τελευταίους μήνες.
Έλεος!
Κανείς δεν είναι απλώς γιατρός.
Ή μηχανικός… Βαρετό! …πλέον.
Όχι, όλοι είναι επιχειρηματίες και τους αρέσει να σου το λένε.
"Ναι. Γεια σας! Γεια, είμαι επιχειρηματίας.
Ναι, επιχειρηματίας.
Επιχειρηματίας σημαίνει ότι βοηθάω στη δημιουργία περιεχομένου
μιας πλατφόρμας πολυμέσων, που εστιάζει στο επίπεδο της λαϊκής βάσης
και της διασύνδεσης επώνυμων προϊόντων εξασφαλίζοντας
την έμφαση σε λέξεις-κλειδί, όπως 'διασύνδεση' και 'λαϊκή βάση'.
Είμαι επιχειρηματίας".
Και σκέφτεσαι "Μάλιστα.
Θα 'σαι πολύ απασχολημένος.
Τι κάνεις σε μια τυπική βδομάδα στη δουλειά σου;"
"Ναι, ευχαριστώ. Ως επιχειρηματίας, ναι…
Πουλάω τσόχινα καπέλα στη λαϊκή κάθε δεύτερη Τετάρτη
από τις 11:16 ως τις 11:24.
Κι ο σύντροφός μου είναι επιχειρηματίας. Μαζεύει πεταλούδες.
Οι γονείς του μόλις μας αγόρασαν
το δεύτερο παραθαλάσσιο ακίνητο δίπλα στου Κρις Χέμσγουορθ.
Τα πάμε πολύ καλά!"
"Α, μάλιστα. Όχι, λυπάμαι πολύ. Δεν είσαι επιχειρηματίας.
Χοντρομαλάκας είσαι".
Και πάντα έχουν πολύ περίεργα ονόματα, έτσι;
Καμία σχέση με παλιά.
Το 1999, ήταν ο Τρόι και η Αλίσα.
Αλλά τώρα όλοι τους ξέρουν ως Λακρός και Σπάτουλα.
Έχει ξεφύγει ο κόσμος.
Εντελώς όμως. Ξέρετε ποιος θα μας σώσει;
Η Ριάνα.
Κι όμως, δεν σας δουλεύω, φίλοι μου.
Αυτή θα μας σώσει. Είναι η βασίλισσα των πάντων.
Υποστηρίζει τη συμπερίληψη, την αποδοχή όλων των σωματότυπων
και όσα προϊόντα προσφέρει στον κόσμο
κάνουν αυτό ακριβώς.
Έκανε το όραμά της πράξη, στην κυριολεξία.
Έχει μια σειρά από εσώρουχα, τη Savage X Fenty,
και απευθύνεται σε γυναίκες με διάφορους σωματότυπους.
Και τώρα χάρη σ' αυτήν,
ακολουθούν κι άλλες εταιρείες εσωρούχων.
Ακόμα και η Victoria's Secret
άρχισε επιτέλους να επεκτείνει το εύρος των μεγεθών της. Τέλειο!
Αν και θα πω κάτι σύντομα για τη Victoria's Secret,
θα πρέπει να προσπαθήσουν πολύ,
γιατί ένας Θεός ξέρει πόσο μας έκαναν να μισούμε τον εαυτό μας για δεκαετίες.
Οπότε, ας…
Ναι.
Αλλά τώρα έχουμε τη Ριάνα
και όλα διορθώθηκαν,
και τα εσώρουχα της Savage X Fenty είναι πολύ σέξι!
Πάρα πολύ. Ακόμα και τα ονόματα των προϊόντων είναι σέξι.
Ένα από τα προϊόντα λέγεται
το "Απαλό και Μεταξένιο Σουτιέν".
Πάει η "Βαμβακερή Βυζοθήκη Βαρέων Βαρών".
Άλλο ένα προϊόν που έχει είναι η "Φουστίτσα για Τσουλίτσα".
Σκάστε. Είναι πολύ καυτό. Υπάρχει κι ένα άλλο που λέγεται
"Ολόσωμο Δικτυωτό Χωρίς Καβάλο".
Πολύ καυτό.
Ήμουν στην ιστοσελίδα της, αγόραζα τα πάντα,
όταν συνειδητοποίησα ότι το μόνο πράγμα που δεν είχε
ήταν η "Κιλότα για να 'σαι Άοσμη την Τελευταία Μέρα της Περιόδου".
Ξέρετε ποιες λέω;
Ναι, τις ξέρετε.
Κρατούν τα μαρουλόφυλλα στη θέση τους κι απορροφούν τους χυμούς σας.
Ένας τύπος πίσω είπε "Θεέ μου!"
Πόσο χαίρομαι!
Πού σας έχασα, κύριε;
Στα μαρουλόφυλλα ή στους χυμούς;
Ω, ναι.
Έχετε δει ποτέ επίδειξη εσωρούχων της Savage X Fenty;
Μιλάμε ότι καίει και τσουρουφλίζει.
Υλικό για φαντασίωση. Εντελώς δωρεάν.
Όλες στην πασαρέλα είναι πολύ διαφορετικές.
Έχει πολλά διαφορετικά σώματα.
Διάφορες σιλουέτες.
Μεγάλες, μικρές, μαύρες, λευκές.
Με κυτταρίτιδα, με ψωμάκια. Με τα όλα τους.
Αλλά όλες είναι πολύ ευλύγιστες!
Αυτές κάνουν γέφυρα ενώ γλείφουν την πλάτη τους
και παράλληλα σε κοζάρουν προκλητικά.
Οι τύπισσες είναι τόσο ευλύγιστες που κλοτσάνε, κάνουν twerking
και ταυτόχρονα θηλάζουν.
Είναι πολύ αισθησιακές. Τρελαίνομαι.
Θα ήθελα να δω πώς είναι αυτά τα προϊόντα
σε κάποια που έχει το σώμα μεσήλικης
από τα 12 της.
Κάποια που δεν στήνεται
κάθε φορά που είναι μούσκεμα,
αλλά θα πάει να σου φέρει
κουβά και σφουγγαρίστρα μη γλιστρήσεις.
Ναι.
Θα ήθελα πολύ να δω
πώς είναι το "Ολόσωμο Δικτυωτό Χωρίς Καβάλο"
σε μία που τη λένε Πατρίσια.
Ναι. Όλοι ξέρουμε την Πατρίσια.
Είναι πρακτική.
Έχει πολλές δουλειές.
Είναι κουρασμένη.
Όπα! Η Πατρίσια μπορεί να γίνει σέξι όταν θέλει.
Αλλά αν ο άντρας της θέλει σεξ πάνω από δυο φορές τον μήνα,
θα πάρει την αστυνομία.
Φαντάζεστε την Πατρίσια στα παρασκήνια
να ετοιμάζεται να βγει;
Η Σίντι Κρόφορντ είναι εκεί,
όπως πάντα, θεά, γαμώ την τύχη μου.
Ο Λίζο είναι στα παρασκήνια,
να κάνει…
"Σκρόφα!"
Και μετά λένε "Πατρίσια, βγαίνεις. Είσαι έτοιμη;"
Κι η Πατρίσια λέει "Ναι.
Είμαι εδώ 40 λεπτά. Δεν έβρισκα πάρκινγκ.
Βιάσου, σε παρακαλώ. Πρέπει να πάρω τα παιδιά απ' το σχολείο."
Και τότε η Πατρίσια βγαίνει
και σου εξηγεί τα υπέρ και τα κατά κάθε προϊόντος.
"Γεια, είμαι η Πατρίσια. Δεν θα σας καθυστερήσω.
Θέλω να σας μιλήσω για το δερμάτινο στρινγκ που φοράω.
Δεν συνιστούμε να το φορέσετε αφού φάτε πικάντικο κάρι.
Γιατί, όπως ξέρετε, δεν έχει σημασία πόσες φορές θα σκουπιστείτε,
κάτι θα 'χει μείνει.
Θα σας πω για τα χρώματα. Αυτό βγαίνει σε κόκκινο, μαύρο,
και μόνο για λίγο, σε σάπιο μήλο.
Και συνεχίζουμε με τις φούντες της θηλής.
Για τις θεές που, όπως εγώ,
έχουν ρώγες σε μέγεθος πιάτου,
μην τις πάρετε.
Περιμένετε τα κάλυπτρα θηλής. Θα έρθουν σε έναν μήνα.
Και τέλος,
θέλω να σας πω για το χαμηλοκάβαλο δαντελωτό βρακάκι μου.
Παίρνουμε πολλά email γι' αυτό.
Μας ρωτάτε αν πρέπει να αγοράσετε αυτό το προϊόν,
όσες έχετε προκοίλι.
Έτσι;
Κι εμείς σας λέμε
Όπως και δήποτε.
Αγαπάμε το προκοίλι.
Μην ντρέπεστε γι' αυτό.
Αντιθέτως, αποδεχτείτε το,
και επιλέξτε είτε να το στριμώξετε μέσα
είτε να το αφήσετε να κρέμεται έξω".
Θέλω να βεβαιωθώ ότι το 'χουν όλες οι κάμερες.
Όλοι οι άντρες λένε "Ναι, το 'χουμε".
Λοιπόν, πρόσφατα τέλειωσα τα γυρίσματα
για την πρώτη μου τηλεοπτική σειρά στο Netflix…
Ναι, ευχαριστώ.
Ευχαριστώ, παιδιά. Ήταν φοβερό!
Εκεί έκανα την πρώτη μου σεξουαλική σκηνή.
Και έπρεπε να φτάσω και σε οργασμό.
Η πρώτη μου ατάκα σ' αυτήν τη σκηνή είναι
"Τώρα, χύνω!"
Συγγνώμη, κυρίες μου.
Αυτό σημαίνει "τελειώνω".
Ναι.
Όλοι οι άντρες λένε "Έχει δίκιο. Αυτό σημαίνει".
Σε κάποια φάση, μιλούσα με τον άντρα μου γι' αυτό
και είπα "Πρέπει να κάνω μια σκηνή σεξ".
Με ρώτησε "Πώς νιώθεις γι' αυτό;" "Εντάξει.
Είμαι αγχωμένη, γιατί πρέπει να τελειώσω.
Να έρθω σε οργασμό".
Οπότε μου λέει "Ωχ.
Θεέ μου.
Τι έκφραση θα πάρεις;"
Του είπα "Αυτή που παίρνω δύο φορές τον χρόνο. Άντε γαμήσου!"
Πήγα στο πλατό και συνάντησα τον συνεργάτη μου.
Ήταν υπέροχος, και ενώ προβάραμε τη σκηνή,
με ρώτησε αν δεν θέλω να κάνει κάτι συγκεκριμένο.
Του είπα ότι όλα είναι κομπλέ, αλλά υπάρχει κάτι.
"Γίνεται να μην μπεις στον πειρασμό να χαϊδέψεις το προγούλι μου;
Σε πειράζει;"
Δεν το πείραζε καθόλου, ευτυχώς.
Στον χώρο του θεάματος υπάρχουν ειδικοί σωματικής οικειότητας
ή, αλλιώς, επόπτες οικειότητας, είναι φανταστικοί.
Μας προστατεύουν από τον Χάρβι Γουάινστιν, στην ουσία.
Είναι δύσκολη δουλειά.
Επίσης φροντίζουν
τα μαρουλόφυλλά μας να είναι συμμαζεμένα
και μας λένε πού μπορούμε ή δεν μπορούμε να αγγίξουμε.
Και πόσο δυνατά να αγγίξουμε.
Η επόπτριά μας ήταν εκπληκτική!
Πρώην επαγγελματίας χορεύτρια
που έκανε περιοδεία με το Chicago, το μιούζικαλ.
Μας έδωσε εξαιρετικές συμβουλές.
Στη σκηνή, έπρεπε να είμαι από πάνω του και…
Ναι, κυρίες μου, υπάρχει κι αυτή η επιλογή.
"Από πάνω;"
Εγώ συνήθως πέφτω στο κρεβάτι,
ξαπλώνω στην πλευρά μου και περιμένω βασικά.
Όχι αυτήν τη φορά.
Έπρεπε να είμαι από πάνω.
Τι 'ναι αυτά, ρε; Καμιά εξωτική γαλλική ταινία;
Λοιπόν…
Είμαι από πάνω του,
κοιτάω την επόπτρια και λέω
"Έρχεστε λιγάκι εδώ;"
Ήρθε και της είπα
"Τι κάνω με το πρόσωπό μου;"
Είμαι ηθοποιός, παιδιά. Ξέρω να υποδύομαι.
Ειδικά αυτό.
Αλλά εδώ πρόκειται για τηλεόραση!
Δεν ήξερα τι να κάνω. Είχε την τέλεια συμβουλή.
Είπε "Πώς είναι όταν βάζεις μπατονέτα στ' αυτιά;
Κάπως έτσι".
Εφαρμόστε το, κυρίες μου!
Εφαρμόστε το!
Δωράκι από εμένα για εσάς!
Όλες θα πάτε στο σπίτι απόψε,
και οι σύντροφοί σας θα σας πουν "Έχεις κέφι;"
"Ναι, φέρνω τις μπατονέτες".
Θα μου στείλετε φωτογραφίες με ύφος…
Μπατονέτες. Πανέξυπνο.
Οπότε, έλυσα το θέμα για το πρόσωπό μου. Κομπλέ.
Σ' εκείνη τη φάση, λοιπόν, έπρεπε να το κάνουμε πρόβα.
Και κάναμε κάπως…
Σκάστε. Προβάραμε τις κινήσεις.
Δοκιμάζαμε τις κινήσεις και όλα αυτά,
και ήρθε να μου πει για τους γοφούς μου.
"Τώρα φαίνεται σαν να σπρώχνεις προς τα εμπρός πολύ.
Γιατί δεν προσπαθείς να τινάζεσαι προς τα πίσω;
Πέτα τους γοφούς σου έτσι".
Και της είπα
"Μα ποιος πηδάει έτσι;"
Όχι.
Και μου είπε
"Όσοι τελειώνουν".
"Όλοι αυτοί που τελειώνουν.
Αυτοί οι γαμημένοι που τελειώνουν".
Θεέ μου!
Οπότε, τελειώσαμε την πρόβα και ετοιμαζόμασταν να το γυρίσουμε,
και καθώς ο σκηνοθέτης φώναζε "Πάμε!"
αυτή μου έλεγε "Πέντε-έξι-επτά-οκτώ!"
Σκέφτηκα "Εντάξει, μωρή. Κομμένα τα παιχνιδάκια.
Πάμε!"
Οπότε, ξεκινάμε και νιώθω υπέροχα.
Είχα ωραίο χτένισμα, μακιγιάζ, ο φωτισμός ήταν τέλειος,
και ήταν γύρισμα χωρίς κοινό, ήμασταν πολύ λίγοι.
Ενώ το κάνουμε,
βλέπω τον συνεργάτη μου να με κοιτάει λέγοντας
"Τα πας τέλεια, καλή μου!" "Ευχαριστώ!"
Το κάνουμε. Τραβάμε διαφορετικές γωνίες,
κι ο σκηνοθέτης λέει "Στοπ!"
Και σκεφτόμαστε "Ναι, τα καταφέραμε!"
Γιατί, για να είμαι ειλικρινής, είχα κατααγχωθεί.
Ακούς ιστορίες τρόμου γι' αυτά.
Οφείλω να παραδεχτώ ότι ήταν μια πολύ ωραία εμπειρία.
Ένιωθα ότι με προσέχουν και είμαι ασφαλής.
Βασικά ένιωσα και απελευθερωμένη στο τέλος.
Είμαι μία από τους υπεύθυνους παραγωγής της σειράς
και ζήτησα να μου στείλουν κάποια πλάνα εκείνο το βράδυ.
Και το έκαναν. Τα έστειλαν το βράδυ.
Γύρισα σπίτι, οργανώθηκα,
έβαλα ένα ποτήρι κρασί,
και άρχισα να βλέπω.
Θεέ μου!
Δεν ξέρω τι συνέβη!
Ειλικρινά, τα έδινα όλα, η Ντέμι Μουρ στο Striptease ένα πράγμα!
Κι όμως. Φαινόμουν σαν τεριέ που πηδούσε μπαλάκι του τένις.
Ο άντρας μου είχε δίκιο που ανησυχούσε για την έκφραση που θα έπαιρνα.
Ο μόνος τρόπος να περιγράψω την έκφραση που είχα
είναι κάτι σαν σιωπηλό πολυβόλο…
Οπότε, να 'χετε τον νου σας να μη χάσετε
τη νέα μου σειρά στο Netflix.
Ευχαριστώ που έδωσες το "παρών", Σίδνεϊ!
Έτοιμοι;
Πάμε!
Ευχαριστώ!
Γεια σας!
Υποτιτλισμός: Μαρία Μπαρδάνη