Downloaded from YTS.MX
NAKRĘCONO W SYDNEY OPERA HOUSE
Official YIFY movies site: YTS.MX
ZIEMI PLEMIENIA GADIGAL Z LUDU EORA
Zaczynamy, Sydney Opera House!
Powitajcie Celeste Barber!
Cześć! Tak jest!
Cześć, Sydney! Co słychać?
Niesamowite!
Witam was w moim programie specjalnym Netflix.
Czadowo.
Tak się cieszę, że tu jestem.
Jesteśmy z mężem razem od 19 lat.
Sukces naszego związku
w 100% polega na zachowaniu dystansu.
Przebywaniu z dala od siebie.
Potrafimy doskonale za sobą tęsknić,
doskonale.
Ale nadszedł lockdown
i on był wszędzie.
Non stop.
Kiedy nie było tu jego twarzy,
był jego fiut.
To za wiele.
Wszystko było nieproporcjonalne.
Wszystko było powiększone.
Poza jego fiutem, ten był w skali.
Ale 19 lat to szmat czasu.
Wiele razem przeszliśmy.
Od 21 roku życia jestem matką jego córki.
Łączy nas silna więź,
ale ten lockdown prawie nas zniszczył.
Jak w tym czasie ludzie zachodzili w ciążę?
„To nasze dziecko z COVID-u.
Nie mogliśmy się od siebie oderwać”.
Jak?
My przez cały czas nie mogliśmy ze sobą wytrzymać.
Czasem całymi dniami
siedzieliśmy w ciszy po przeciwnych stronach kanapy
i od czasu do czasu pokazywaliśmy sobie faka.
A masz, częstuj się.
I weź kilka na jutro.
Non stop o dwadzieścia minut od rozwodu.
Aktorka Jamie Lee Curtis jest mężatką od 27 lat.
Dwadzieścia siedem lat!
Kilka lat temu zapytano ją w wywiadzie:
„Jaki jest sekret długiego małżeństwa?”.
Powiedziała:
„Nie odchodzić”.
Tak powiedziała. „Po prostu nie odchodź”.
Tak. Masz jechać tym autobusem,
jechać bez końca.
Krajobraz może się zmieniać,
ale masz zostać w autobusie.
Po lockdownie już mało kto tak mówi, co?
Wbiłabym ten autobus w drzewo,
podpaliła gnoja i spieprzała jak najdalej.
Nie wszystko było takie złe.
Dowiedziałam się kilku rzeczy o moim mężu.
Za każdym razem, kiedy pije wodę,
potrzebuje pochwały.
Za każdym razem.
„Jest 10.00 rano,
a ja wypiłem już drugi litr wody”.
Świetnie, skarbie.
Ceremonia rozdania medali o 18.00.
A kiedy się pokłócimy, zawsze sprząta dom.
Tak. Czasem niepotrzebnie się z nim kłócę.
I zdałam sobie sprawę, jak często chce się ze mną kochać,
ale przede wszystkim,
jak często odmawiam.
Nie wiedziałam, nie miałam pojęcia.
Próbuje na różne sposoby.
Próbuje być spontaniczny.
„Kochanie, chłopcy z głowami w iPadach.
Chcesz zaznać popołudniowej rozkoszy?”
A ja:
Nie, dziękuję.
Albo jest romantyczny.
„Zrobiłem nam kąpiel z bąbelkami. Chodź, wykąpmy się”.
Myłam się już. Idź sobie.
Potem się poddaje.
Czasem pokazuje mi się zupełnie nago.
„Co robisz?”
Nic z tobą.
Nawet kiedy już śpię, nie daje mi spokoju.
Głęboko chrapię, a on mówi:
„Chcesz odrobinę”…
Nie, przestań. Zostaw.
„To mogę sobie przy tobie zwalić?”
Tak, ale potem posprzątasz.
A on: „Słucham?”.
Później się pokłócimy. Nie przejmuj się.
Ale muszę przyznać,
że po 19 latach razem
powiedział mi najbardziej romantyczną rzecz ever.
Nigdy nie zapomnę.
Spojrzał mi w oczy i powiedział:
„Kochanie.
„Chodźmy do łóżka gapić się w telefony, dopóki się nie rozładują”.
Pieprzyłam go całą noc.
Kiedy byłam w domu z dziećmi,
zdałam sobie sprawę, jak szybko dorastają.
I jak bardzo sobie z tym nie radzę.
Ani trochę.
Chcę, by pozostały dziećmi na zawsze.
Krzyczę na nie, kiedy wyrastają z ubrań.
I nie chcę kupować im nowych.
Zachciało się rosnąć, to teraz wciągać brzuchy.
Mój 11-latek chodzi po szkole w obcisłej bokserce jak fan Britney.
Pokaż wszystkim, że jest wolna. Do szkoły marsz.
Synowie mają 8 i 11 lat.
Na wszelki wypadek nadal dezynfekuję ich smoczki.
I daję im kuksańca, a nuż się poryczą
i będą chcieli się we mnie wtulić.
Nie mogłam karmić ich piersią, kiedy byli niemowlętami,
a teraz proszę ich, żeby spróbowali.
Spróbujcie.
Nie jest ze mną dobrze.
Staram się chwytać każdą chwilę z nimi.
Kiedy jestem w domu, wprowadzam wieczorne zajęcia,
taką „hotelową” usługę ścielenia łóżek.
Moi chłopcy mają wspólny pokój.
I zawsze będą go mieć.
Mają osobne łóżka.
Wchodzę tam i przygotowuję im posłania.
Przygaszam światło, wyświetlam gwiazdki na suficie,
plus jakiś zapach, lawenda, coś przyjemnego.
Potem wchodzą chłopcy, wskakują do łóżek
i lubimy wspólnie śpiewać.
Klasyka, nasza ulubiona…
Twinkle, twinkle, little star
How I wonder what you are…
Ciekawe, co będą wspominać, jak dorosną,
i z czego mnie zapamiętają.
Mam nadzieję, że właśnie z tego.
Bo to dla nich wyjątkowy czas.
Zaczęłam przynosić wino na te wieczorki.
Nie można żyć samymi dziećmi!
I to wszystko podczas lockdownu,
więc zwykle byłam nawalona w środku tygodnia.
Po kilku butelkach wina, około 17.00,
zdałam sobie sprawę, że „twinkle, twinkle”
odjeżdża mi trochę w kierunku występu Kasey Chambers z 2002 roku.
Am I not pretty enough?
Is my heart too broken?
Wiecie, zawsze się odpala przed weekendem.
W sobotę otwieraliśmy już butelkę tequili.
I dillpaki szły w ruch.
Pojęłam, że dorastają,
życie jest do dupy, a potem się umiera, więc…
Absolutely everybody, everybody, everybody
Absolutely everybody In the whole wide world
Do niedzieli moje dzieci miały już traumę.
Tak, niedziele są fajne.
Chodzę po domu, wołam chłopców,
czas na nasz wieczorek.
A oni leżą już w łóżkach od 14.00.
I udają, że śpią…
„Szlag”.
Dzisiejsze dzieciaki są takie mądre. Rany!
Takie mądre.
Kiedy ja dorastałam, nie miałam o niczym pojęcia.
Nic a nic.
I mnie i moim rodzicom to pasowało.
Jeśli rodzice mówili, że gdzieś jedziemy,
wsiadało się do auta.
Prawda?
Po prostu wsiadało się do auta.
Nikt nie pytał, dokąd jedziemy.
Pieprzeni idioci.
Po prostu wsiadaj.
Jeśli już się spytało, bo zmusiła cię głupia siostra,
odpowiedzią były zaciśnięte zęby i spojrzenie ojca:
„Wsiadaj do samochodu”.
O rany. Przepraszam.
Moi rodzice kłamali nam w oczy.
„Wsiadajcie, dziewczynki. Jedziemy do Disneylandu”.
I nagle leżysz na pierwszej cytologii.
Nie tak wyobrażałam sobie Splash Mountain.
Teraz to nie przejdzie.
Nie ma mowy.
Uświadomione skubańce.
Za takie coś można dostać zakaz zbliżania się.
Moje dzieci
muszą mieć pełen plan tego, co robimy każdego dnia.
I muszę im meldować postępy co 10 minut,
by upewnić się, że akceptują plan.
To za wiele.
To męczące.
Ale staram się nadążać. Naprawdę.
Kiedyś chłopcy bawili się razem
i mój 8-latek nazwał 11-latka „cipą”.
Mówię, że tak nie wolno.
Nie nazywaj go tak. To termin poniżający kobiety.
A on wpada na mnie i wypala:
„Czemu? Nie mówiłem do ciebie,
a on nie jest kobietą”.
Kur…
W dupę.
To takie mądre.
Lubię patrzeć, jak się bawią.
Przypominam sobie moje zabawy z siostrą,
Olivia, cztery lata starsza.
Miałam wtedy na jej punkcie obsesję.
I byłyśmy zupełnie inne.
Ona Pearl Jam i bunt po całości.
A ja byłam Spice Girls z ADHD.
Ale miałam na jej punkcie obsesję i nieważne, co mi robiła.
Kiedyś zrobiła sobie z mojej głowy
schodek do basenu.
Mieliśmy schodki do basenu, nic im nie brakowało.
Ale chciała użyć mojej głowy.
Byłam w basenie.
Stanęła mi na głowie i kiedy się zanurzała,
odbiła się od mojej głowy, a ja przywaliłam w brzeg basenu.
Krew była wszędzie.
Pamiętam, jak wynurzałam się z tej rzezi,
a ona krzyczała do mnie:
„Tylko nie mów mamie!”
Na co ja:
Nie powiem.
Ale proszę, baw się ze mną dalej.
Powiedziała mi też,
że mieliśmy starszego brata o imieniu Michael,
który zmarł na wściekliznę twarzy.
Tak. Najgorszy rodzaj wścieklizny.
Kazała mi obiecać, że nie powiem rodzicom,
bo oni wciąż to przeżywają.
Powiedziała mi,
że mama i tata pochowali go pod garażem, by zawsze był blisko.
Potem zabrała mnie do tego garażu,
żebyśmy mogły „powspominać brata”.
Szukałam w panice grobowca Michaela,
a ona wepchnęła mnie do środka, zgasiła światło i zamknęła drzwi.
To nic, dopóki chciała się ze mną zadawać,
mógł mnie nawet nawiedzać duch zmyślonego brata.
Fajniejsi od mojej starszej siostry byli tylko jej znajomi.
Cholera!
Jak wpadali do naszego domu, to dopiero się nakręcałam.
Dostawali pełen pakiet.
Wy musicie za to płacić. Oni mieli za darmo.
Tak. Coś wspaniałego.
Nakręcałam się jak na Super Bowl.
Pamiętam, jak mama wołała: „Olivia? Przyszła Jane”.
A ja: No dobra, dawajcie.
Przyszła Jane.
Cholerna Jane.
Tak, Jane.
Jane! Byłam tak podjarana.
Szłam do rodziców i mówiłam: Słuchajcie, nie spieprzcie mi tego.
Jane!
„Jane!” Jarałam się.
Gdy tylko Jane weszła do domu,
byłam już najbardziej spoko osobą na świecie.
Mówię do niej…
Jane, tak? Co z tego?
Widziałam cię dziś w budzie. Wisi mi to.
Odezwałam się do Jane!
A potem chowałam się w losowych miejscach domu,
gdybym akurat była potrzebna.
Zabawa w chowanego? Jestem.
Może Jane chce coś przekąsić?
Potem pojawiałam się znikąd
jak agent na aukcji własnego domu.
Ze wszystkimi bezużytecznymi informacjami.
Jane, jak się masz? Miło cię widzieć.
Chcesz coś przekąsić? Pomogę ci.
Przejdź przez kuchnio-salon, zaprowadzę cię do spiżarni.
W spiżarni zauważysz,
że po otwarciu drzwi, zapala się światło.
Niewiele osób o tym wie.
Więc częstuj się, a jeśli chcesz, później pokażę ci,
jak wejść do basenu.
Nigdy nie byłam duszą towarzystwa.
Nie. I jest coraz gorzej,
bo teraz ludzie chcą się ze mną spotykać.
A ja nie chcę.
Nie chcę tego robić.
Bo nie wiem jak. Mam z tym problem.
Nie znam się na gadce szmatce.
Przez pięć minut jest dobrze.
Mogę wejść na każdą imprezę,
rzucić niestosowne, ale zabawne obserwacje na temat każdego,
potem pogratulować pani gospodarz
jej wspaniałego, drogiego wystroju.
A potem odpadam.
Nie mam nic więcej do zaoferowania.
Zaczynam panikować i nabijam się z dzieciaka z przodozgryzem.
Patrzcie.
Mój mąż widzi, że panikuję,
więc wkracza do akcji.
Wpada i wyciąga mnie stamtąd jak bohater.
Mój mąż jest dobry w sytuacjach towarzyskich,
co mnie wpienia.
Bo ktoś, kto tak dobrze wygląda,
nie powinien być też zaradny życiowo.
Możesz wybrać jedno.
Ale on jest. Jest świetny towarzysko.
Jakby stawał się mówcą.
Ciekawe, niemy w naszym małżeństwie,
a przy obcych trajkocze bez przerwy.
Wiecie, gdzie uwielbia być?
Na przednim siedzeniu Ubera.
To ma inną nazwę.
Uwielbia przednie siedzenie Ubera i walczy o nie ze mną.
„Rusz się, chcę pogadać”.
Wyrywa się do przodu,
odpala mu się słowotok i nagle robi się bardzo zaangażowany.
A kiedy rozmowa przestaje się kleić,
wyjeżdża z repertuarem gotowych dyrdymałów.
Zawsze ma coś do powiedzenia o pogodzie.
I jakieś frazesy o sztuce ogrodnictwa.
Ja zwykle siedzę z tyłu
i wszystko googluję.
Googluję sztukę ogrodnictwa.
Siedzi z przodu i gada o polityce, ma ubaw.
Obserwuję go, bo chcę się nauczyć.
Chcę się poduczyć.
Obserwuję go, jesteśmy na imprezie rodzinnej.
Podchodzi do nieznajomych.
Tak po prostu. Nikt go tam nie zaciąga.
Sam z siebie podchodzi do jakiejś grupki.
I zaczyna mówić.
A oni zaczynają odpowiadać.
Rozmawiają ze sobą i nikt się nie poci.
Nagle wszystkie kobiety interesują się sztuką ogrodnictwa.
Wyglądało to całkiem fajnie, więc pomyślałam, że dam radę.
To wydaje się proste.
Zobaczyłam grupę ludzi. Podeszłam do nich pewnym krokiem.
Cześć.
Wyglądacie jak pizdy. Kto chce zdjęcie?
Kto jeszcze myślał, że globalna pandemia
to dobry moment, by odstawić antydepresanty?
Nikt?
Tylko ja?
No to jedziemy.
Odstawianie antydepresantów
jest jak worek obwisłych fiutów.
Przeokropne.
A moje antydepresanty,
prawidłowo odstawiane, schodzą z organizmu sześć tygodni.
Można odstawić nagle,
jeśli chcesz zejść.
Ale mądrzej jest robić to powoli,
dać im jakieś sześć tygodni, aż przestaną krążyć w organizmie.
Od dawna chciałam odstawić antydepresanty,
bo jestem zdrowa.
Nie tak to działa, ale…
Ale kiedy mówiłam o tym wszystkim lekarzom, nie byli…
Co ja jestem, Joe Rogan? „Wszystkim lekarzom”.
Gdy mówiłam o tym moim dwóm lekarzom,
twierdzili, że to chyba nie pora,
bo dużo podróżuję, z pracą jest różnie,
mówili „przez brak stałości w pani życiu”.
Dziękuję bardzo.
Gdy pojawił się lockdown, powiedzieli,
że może to dobry moment, bo będę w jednym miejscu.
Myślę: Tak. To jest genialny pomysł.
To może być wasze największe dokonanie.
„Zamknijmy ją w małym mieszkaniu, gdy nic na świecie nie jest pewne.
Zabierzmy jedyną rzecz, która trzyma ją w całości”.
Postanowiłam spróbować
i muszę wam powiedzieć,
było naprawdę ciężko,
bo zdałam sobie sprawę,
że na lekach byłam trochę odrętwiała i wstawiona…
Przez cały czas.
A kiedy antydepresanty przestawały działać,
funkcjonowałam trochę jak
zdrowo jebnięty potwór.
Mój mąż doświadczył tego najbardziej.
Nigdy nie mógł się spodziewać, co zastanie.
Wchodzi do kuchni i mówi:
„Skarbie, jak się masz? Chcesz coś ze sklepu?”.
A ja:
Kurwa sklep!
Sklep! Pieprzony sklep! Kurwa…
Sklep! Co chcę ze sklepu?
Co chcę ze sklepu?
Mogę dostać
sześć Twixów i cztery Marsy?
I trochę cynamonu.
Na co on:
„Sześć Twixów i cztery Marsy?”.
I wtedy inna faza:
I trochę cynamonu.
Chciałam też cynamon.
Nigdy mnie nie słuchasz!
Chcę sześć Twixów,
cztery Marsy
i trochę cynamonu!
A on: „Już dobrze.
Wszystko będzie dobrze”.
Będzie dobrze, tak?
Wszystko będzie dobrze?
Nikt mnie nigdy nie szanuje…
Byłam jak skrzywdzona Cate Blanchett.
Ze wszystkich ludzi akurat ty śmiesz mówić mi…
Wszystkie postacie z Władcy Pierścienia.
Wybierasz się do sklepu, skarbie?
Przemyśl to, skurwielu!
To był magiczny czas dla nas wszystkich.
A więc mam też ADHD.
To nie żart.
Dobrze wiedzieć, na czym stoimy, Sydney.
ADHD.
Zespół nadpobudliwości psychoruchowej.
Więc z trudem cokolwiek mnie pochłania,
z trudem potrafię ustać w miejscu
i się skupić.
Miałam 16 lat, gdy zdiagnozowano u mnie ADHD,
a wtedy to było, o mój Boże,
wtedy to był taki wstyd.
Myślałam, że to koniec, gdy dostałam diagnozę.
Tak się wstydziłam i nie chciałam, by ktoś wiedział.
Szkoła zupełnie odpadała,
więc rodzice powiedzieli nauczycielom,
żeby ci wiedzieli o mojej diagnozie,
że biorę leki,
a nóż uda się ich udobruchać.
Nie udało się.
Pamiętam jednego nauczyciela: „No dobrze, Celeste,
będziesz sprzątać
po całej szkole przez resztę roku,
a nie powiemy twojej klasie, że jesteś…”.
Okropne!
Teraz jest dużo lepiej. I dobrze.
Mieć teraz ADHD jest nawet spoko.
I wszyscy je mają.
Każdy używa tego jako wymówi, co nie?
Ktoś wpycha się w kolejce do kawiarni i:
„Przepraszam. Jestem neuroróżnorodny”.
A ja?
Też tu jestem.
Stoję tu od 40 minut.
Elon Musk czy nie, wypad na koniec kolejki.
Wypad.
Ludzie rzucają tymi terminami na lewo i prawo,
by usprawiedliwić gówniane zachowanie.
Słuchacie polityka, który mówi…
Sorry, nie „polityka”.
Zboczeńca. Przepraszam.
W Ameryce jest inna reakcja na ten żart.
Ale słuchacie polityka na konferencji prasowej:
„Dzień dobry. Dowiedziałem się właśnie, że…
mam zaburzenia autystyczne.
Dlatego wsadziłem jej rękę pod spódnicę”.
Albo futbolista mówi…
„Nie, napastowałem ją seksualnie,
bo mama mi powiedziała, że mam ADHD”.
Nienawidzę tego.
Ja jestem idealnym przykładem ADHD.
Zdiagnozowano mnie w młodości,
od lat odstawiam i znowu biorę leki,
i mówię wprost:
Nigdy nie włożyłam fiuta tam, gdzie nie chciałam.
Tak było.
Zaczęłam brać nowy lek na ADHD, fajnie.
Pomaga mi się skupić,
ale ma skutek uboczny, bo nakręca mój niepokój.
I to na całego.
Muszę się ruszać, żeby sobie z tym poradzić.
Więc dużo chodzę.
Po prostu uwielbiam chodzić.
Robię to, kiedy tylko mogę. Wstaję jak najwcześniej.
Na przykład o 6.00, zanim wszyscy wstaną.
Tak mi się wydawało. Bo o 6.00 chodzi mnóstwo ludzi.
A każdy, kto chodzi o 6.00,
uwielbia nawijać o wstawaniu i chodzeniu o 6.00.
Jakbym dołączyła do porannego klubu,
do którego nie chcę należeć.
Ja po prostu się wlokę,
byle mieć to za sobą.
A potem takiego widzę.
Zwykle starszy, hetero, biały facet,
który upaja się swoją dominacją. „Cześć”.
„Fajnie”.
Idzie środkiem chodnika, nie musi wybierać strony.
Wszystko jest jego.
Ale kiedy zaczyna się zbliżać,
nie może się zdecydować, którą ma wybrać stronę.
Taka zabawna poranna gierka.
„Tędy?”, kiedy jest jeszcze bliżej,
robi się z tego irlandzki jig.
Wybierz stronę, tancerzu. Skończ!
Moi ulubieni chodziarze z 6.00
to kobiety w pewnym wieku,
zwykle w daszku przeciwsłonecznym
i z saszetką na pasku, bo nie wiedzą, kiedy wrócą.
Są tu i tam.
Nie mają nic w planach, ale nikt nie jest tak zajęty jak one.
Tak bardzo zajęte.
Tyle do zrobienia. Ale jednego nie zrobią.
Nie pomogą przy wnukach.
Kocham je.
Jest jeden typ nie do uniknięcia na porannym spacerze:
feministka drugiej fali, która właśnie skończyła trening.
Zawsze nosi strój sportowy,
który jest za jasny lub za ciemny dla jej skóry,
więc zawsze wygląda na prawie nagą.
To mnie przeraża.
Bo nie wiem, czy ona wie. Jest wcześnie.
Mówię:
Przepraszam, jasna cholera!
Nie, przepraszam, zobaczyłam zarys, więc nie byłam pewna.
Rozumiem. Uwolnić suta, wary i wszystko.
Uwielbiam to.
I są takie głośne,
takie pewne siebie.
I każdy musi się o tym przekonać.
Całe sobą mówią „Widzę cię, suko”.
„Spójrz na siebie, ślicznotko.
Wyszczuplające rajstopy i za duży sweter. Tak!
Złap ten dzień za jaja, niezależna babko.
Jesteśmy takie niezależne.
Żaden mężczyzna ani nieatrakcyjna kobieta
niczego nam nie zabronią.
Jesteśmy takie niezależne!”
Co jeszcze mi przeszkadza?
Srające psy.
Mnóstwo srających psów.
I zawsze czekają z tym na mnie.
Czekają na mnie. Tak.
Widzą, że wychodzę zza rogu
i wypinają się.
Ich zwieracze drgają z podniecenia.
I wpatrują się w moją duszę.
I srają,
a za nimi wschodzi słońce.
I nie da się od tego uciec. Próbowałam.
Unikasz kontaktu wzrokowego i uciekasz.
Nie biegnę.
Odchodzę w rozsądnym tempie, a one idą za mną.
„Dokąd to? Wytrzymam”.
Choroba.
Srające psy.
Dostaję mnóstwo prezentów od ludzi,
to wspaniałe, ludzie są tacy mili.
Doceniam to.
Ale…
Dzięki.
Muszę powiedzieć,
w większości dostaję produkty od firm.
Przysyłają je w nadziei, że będę je promować
albo zrobię unboxing. Wiecie co to unboxing?
Firma wysyła produkt
do influencera,
a influencer stawia 40 000 świateł,
zamyka dzieci w łazience na dwie godziny,
a potem nagrywa siebie, jak otwiera prezent.
„O Boże, ludzie!
Dostałam niesamowity prezent
od Prady.
Jest wart miliard miliardów
i pomyślałam, że go wam pokażę,
bo jesteście biedni i brzydcy i nigdy nie będzie was na to stać”.
„Polubcie i subskrybujcie”.
Unboxing.
Dostałam
osiem wibratorów w dwa miesiące.
Sporo plastikowych fiutów przesłanych do domu.
Ale dobra, rozumiem. Mam swoich fanów
i oddaną publiczność,
więc firmy dobrze kombinują,
że coś mi wyślą, a ja będę wam to reklamować.
Ale osiem kutasów?
Mam wrażenie, że ktoś nie wcelował z tą promocją.
Ktoś tam nie zna się na robocie.
Nie jestem zbyt seksualną osobą.
Mało daję.
Nie.
Słuchajcie, panie, powiem tak.
Wierzę, że każda z nas
ma w sobie boginię seksu.
Nieważne.
Ale nie jestem targetem. Tak mówi nam społeczeństwo.
Tak mówi marketing.
Ludzie w reklamach wibratorów
są zwykle bardzo młodzi, bez włosów,
z wyjątkiem krzaczastych brwi.
To nie ja.
Nie ja.
To nie ja.
To nie ja. To ktoś bardzo specyficzny.
Nie zobaczycie nauczycielki matematyki
w reklamie wibratora.
Wyobrażacie sobie wasze nauczycielki?
Powinniście.
Wyobrażacie sobie nauczycielkę w reklamie wibratora?
„Ciężki dzień w szkole?
Martwisz się algebrą?
Masz dość masturbacji za szkolnym sklepikiem?
Wypróbuj Zająca 10 000”.
Wyprzedałyby się na pniu.
Te wibratory wysyła mi mnóstwo różnych firm.
Jeden dostałam od Gwyneth Paltrow.
„Tak, to było naprawdę niesamowite.
Zrobiony z organicznego tłuszczu kaczego.
I w całości z plastiku
przyjaznego oceanom.
Cechuje go to, że po włożeniu
po prostu rozpuszcza się w tobie.
A po orgazmie
wylatują motyle.
Zmieniają się w banknoty i wracają do Gwyneth”.
Kolejny wibrator przysłała męska firma.
Przyszedł nienaładowany i musiałam uiścić opłatę pocztową.
Ten z kolei
miał tylko trzy ustawienia.
Każde brzmiało jak jakiś pojazd.
Pierwsze ustawienie: samochód, który nie chce odpalić.
Drugie ustawienie jak Formuła 1.
Rany!
Trzecie ustawienie: terkoczący traktor.
I przyszedł z instrukcją grubą
jak Kod Leonarda da Vinci.
Na ile sposobów można tego używać?
Myślałam, że wsadzę i nagle
pojawi się Lenny Kravitz.
Uwielbiam Lenny’ego Kravitza.
Tak, uwielbiam Lenny’ego Kravitza.
Ma dozgonne miejsce w mojej pamięciówie.
Wiecie, co to pamięciówa.
Te myśli podczas masturbacji,
które pamięciójesz.
Wybaczcie.
Dostałam też wibrator od Lily Allen,
ale ten od Lily był trochę inny,
bo miał małą przyssawkę. Taką małą…
Jak Kourtney Kardashian i Travis Barker na czerwonym dywanie.
„Przestańcie”.
Chciałam użyć tego od Lily
jako odskocznię od mojego elektrycznego pastucha.
Może będzie ciekawiej, kto wie?
Zapalą się świece i zacznie grać łagodna muzyka.
Może w okno zapuka ten przystojniak z Bridgertonów.
Z pierwszego sezonu.
Co się odjebało w drugim sezonie?
Oglądałam drugi sezon Bridgertonów.
Nie. Czemu ciągle gadają i mają na sobie ubrania?
Wracam do pierwszego sezonu.
Pierwszy sezon Bridgertonów miał ponad miliard pobrań.
Odpowiadam za połowę.
Miałam trochę czasu dla siebie. Mąż zabrał dzieci na godzinę.
Albo na rok. Nie mam pojęcia, jak długo ich nie było.
I myślę sobie:
No dobrze, Lily.
Co słychać?
Włożyłam sobie Lily
i o mój Boże!
Zassałam się suki
jak Kardashian białego, chudego jebaki.
Chodź tu.
Wszystko potoczyło się bardzo szybko.
Nie było świeczek, żadnej łagodnej muzyki.
Nie przyszedł nikt z obsady Bridgertonów.
Lily ma zęby.
Prawie odgryzła mi łechtaczkę.
To nie była ani trochę wolna jazda.
Zamiast tego wszystko wydarzyło się naraz.
Śmiałam się histerycznie,
płakałam, pierdnęłam…
Doszłam jak demon.
Pamiętam potem siebie w kuchni,
jak z drętwymi nogami robię dzieciom lunch.
Kurwa, Lily!
Opowiedziałam to na jednym występie.
Jakaś kobieta wstała i krzyknęła:
„Wyślij linka!”.
Usiadła obok męża: „Nie odzywaj się.
Co rok kupujesz mi perfumy na Gwiazdkę.
W tym roku sama sobie robię prezent”.
„Wyślij linka”.
Okazuje się,
że interesuję się polityką.
Nie wiedziałam, ale okazuje się, że mam dużo do powiedzenia
i nic na poparcie moich tez.
Nic a nic.
Ale Internet każe nam myśleć,
że mówić wszystko powinniśmy absolutnie zawsze i wszędzie.
A każdy na świecie umiera z ciekawości, by to usłyszeć.
Internet każe nam wierzyć, że jesteśmy o wiele mądrzejsi
i bardziej utalentowani niż w rzeczywistości.
Nigdy w życiu
nie spotkałam więcej przedsiębiorców
niż w ostatnich miesiącach.
O Boże!
Nie można być już lekarzem.
Albo jebanym inżynierem. Nuda! Już nie.
Nie, każdy jest przedsiębiorcą i uwielbia o tym wszystkim przypominać.
„Cześć! Jestem przedsiębiorcą.
Tak, przedsiębiorcą.
Jestem przedsiębiorcą, czyli pomagam tworzyć treści
platformy multimedialnej. Skupiam się w pryncypiach
na spójności przeróżnych marek.
Wcale nie chodzi o modne słówka typu »spójność« i »pryncypia«.
Jestem przedsiębiorcą”.
I mówisz: Ach, rozumiem.
Jesteś bardzo zajęty.
Jak wygląda twój tydzień pracy?
„Dziękuję. Jako przedsiębiorca…
sprzedaję filcowe kapelusze co drugą środę
między 11.16 a 11.24.
Wspólnik też jest przedsiębiorcą. Zbiera motyle.
A jego rodzice właśnie kupili nam
drugą posiadłość na klifie, zaraz obok Chrisa Hemswortha.
Świetnie nam idzie”.
Jasne. Tak mi przykro. Nie jesteś przedsiębiorcą.
Jesteś pizdą.
I zawsze mają dziwne imiona, prawda?
Kiedyś tak nie było.
W 1999 roku był Troy i Alisha.
Ale teraz wszyscy znają ich jako Lacrosse i Spatula.
Świat oszalał.
Zwariował. Wiecie, kto nas uratuje?
Rihanna.
Tak, nie żartuję, przyjaciele.
Rihanna nas uratuje. Jest królową wszechrzeczy.
Inkluzywności, pozytywnego nastawienia do ciała.
I wszystkie jej produkty
o tym świadczą.
Po prostu robi to, co mówi.
Ma linię bielizny o nazwie Savage X Fenty
dopasowaną do wielu różnych sylwetek.
Dzięki niej
inne firmy idą w jej ślady.
Nawet Victoria's Secret
wreszcie poszerza swoją rozmiarówkę, świetnie.
Choć muszę dodać,
że mogliby się bardziej starać,
bo od dziesięcioleci robili wszystko, żebyśmy się nienawidziły.
Więc mogą…
Tak.
Ale teraz mamy Rihannę
i wszystko jest git.
A jej bielizna Savage X Fenty jest taka seksowna.
Tak. Nawet nazwy produktów są seksowne.
Na przykład jeden ma nazwę:
„Skrzący się, puchaty biustonosz 1/4”.
Tak, już nie cyckonosz na ramiączkach.
Inny produkt to „Odkryta spódniczka cizi”.
Zamknijcie się. Czad. Jeszcze inny:
„Obcisły kombinezon z wycięciem w kroku”.
Gorące.
Brałam wszystko z jej strony,
ale jednej rzeczy tam mi brakowało:
„Mamuciej, bezwonnej bielizny ostatniego dnia miesiączki”.
Kojarzycie?
Tak, kojarzycie.
Trzyma liście sałaty bez wchłaniania posoki z łona?
A facet z tyłu: „O mój Boże!”.
Ale fajnie!
Na czym pan odpadł?
Na liściach sałaty czy posoce z łona?
Tak.
Widzieliście Savage X Fenty na pokazie mody?
Ludzie, ale to jest bomba.
Wrzucam wam za darmo do pamięciówy.
Wszyscy na wybiegu są tacy różnorodni.
Jest tam tyle różnych ciał.
Różnych kształtów.
Duże, małe, czarne, białe.
Zwaliste, wyboiste. Nieważne.
Ale wszystkie są bardzo ponętne.
Na wybiegu mogą zrobić slut dropa, ssąc palca na grzbiecie
i zachowując ponętny kontakt wzrokowy.
Królowe tak elastyczne, że potrafią kopać, twerkować
i karmić piersią jednocześnie.
Wszystkie są takie zmysłowe. Uwielbiam to.
Chciałabym zobaczyć te produkty na kimś,
kto od 12 roku życia ma ciało kobiety w średnim wieku.
Kogoś, komu nie odbija,
kiedy leci „WAP”,
ale zamiast tego z pełną powagą
na wilgotną cipkę przynosi wiadro i mop.
Tak.
Chciałabym zobaczyć,
jak „Obcisły kombinezon z wycięciem w kroku” wygląda na kimś
o imieniu Patricia.
Tak. Wszyscy znamy Patricię.
Jest praktyczna.
Jest zajęta.
Jest zmęczona.
Patricia potrafi być seksowna, kiedy chce.
Ale jeśli mąż pragnie jej
więcej niż dwa razy w miesiącu, dzwoni na policję.
Wyobrażacie sobie ją za kulisami, szykującą się do wyjścia?
Cindy Crawford też tam jest,
niesamowita jak zawsze.
Lizzo też tam jest.
„Zajebiście!”
Suko!
„Patricia, twoja kolej. Jesteś gotowa?”
A Patricia mówi: „Tak.
Jestem tu od 40 minut. Koszmar tu zaparkować.
Pospieszcie się.
Za 20 minut odbieram dziecko ze szkoły”.
Potem Patricia występuje
i mówi o wadach i zaletach każdego produktu.
„Nie będę marnować waszego czasu.
Opowiem o skórzanych stringach, które mam na sobie.
Nie polecamy nosić ich po zjedzeniu pikantnego curry.
Wiecie, nieważne, ile razy wytrzeć, zawsze coś zostaje.
Powiem o kolorach. Są czerwone, czarne
i przez ograniczony czas brązowofioletowe.
Teraz nasutniki.
Słuchajcie królowe, które tak jak ja,
mają sutki wielkości talerzy,
nie kupujcie ich.
Wytrzymajcie miesiąc, będą jedwabne zasłonki.
I na koniec
chcę powiedzieć o tych krótkich koronkowych majtkach.
Dostaję mnóstwo e-maili na ich temat.
Wszyscy chcą wiedzieć, czy kupować ten produkt
przy poporodowym zwisie.
Tak?
I odpowiadamy
abso-kurna-lutnie.
Jesteśmy naszymi zwisami.
Nie chcemy, byś wstydziła się zwisu.
Zamiast tego zaakceptuj go
i wybierz: schować go
czy pozwolić mu zwisać”.
Upewniam się, że kamery to uchwyciły.
Wszyscy faceci za kamerami: „Tak, mamy to”.
Niedawno skończyłam nagrywać
mój pierwszy serial dla Netflixa.
Dzięki.
Dziękuję. To było niesamowite.
Zagrałam tam moją pierwszą scenę seksu.
Musiałam dojść, mieć orgazm w scenie.
Nawet moje pierwsze słowa w tej scenie to:
„O rany, dochodzę!”
Panie wybaczą.
To znaczy mieć orgazm.
Tak.
A wszyscy faceci: „Tak, dobrze mówi”.
Rozmawiałam o tym z mężem,
wiecie, mam zagrać scenę seksu.
Pyta: „Jak się z tym czujesz?”.
Mówię, że w porządku, ale denerwuję się, bo muszę dojść.
Muszę mieć orgazm.
Na co on…
„Boże”.
„Jaką minę zrobisz?”
Nie wiem, tę co dwa razy do roku. Wal się.
Na planie poznaję mojego partnera w scenie.
Był uroczy, rozmawialiśmy o tej scenie,
pyta mnie: „Mam czegoś nie robić?”.
Ja mówię, że no jest coś takiego.
Możesz nie pieścić mojego podwójnego podbródka?
Dobrze?
Chętnie się zgodził.
W branży mamy teraz tak zwanych koordynatorów intymności,
którzy są fantastyczni.
Mają nas chronić przed typami jak Harvey Weinstein.
To ważna praca.
Są tam, by na pewno
wszystkie liście sałaty zostały na miejscu.
Żeby każdy wiedział, kiedy i jak mocno można albo nie można dotykać.
Nasza koordynatorka była super.
To była zawodowa tancerka,
kiedyś w trasie z musicalem Chicago,
więc miała dla nas świetne wskazówki.
W tej scenie musiałam być na górze i…
Tak, drogie panie. Podobno jest taka opcja.
„Na górze?”
Bo zwykle kładę się spać,
kładę się na boku i czekam.
Nie tym razem.
Musiałam być na górze.
Co to? Jakiś egzotyczny francuski film?
Więc
jestem na nim
i wołam koordynatorkę.
Podejdziesz na chwilę?
Podeszła i mówię:
Co mam robić z twarzą?
Bo jestem aktorką. Wiem, jak grać.
Wiem, jak to udawać.
Ale to jest telewizja!
Nie wiedziałam, co robić. Miała genialną radę, mówi:
„Jak przy patyczku higienicznym w uchu”.
Zapamiętajcie sobie, panie!
Zapamiętajcie!
To prezent ode mnie dla was.
Po powrocie do domu
wasi partnerzy powiedzą: „Chcesz pobaraszkować”.
„Tak, wezmę tylko patyczki”.
Będziecie mi wysyłać SMS-y ze zdjęciem.
Patyczki do uszu. Genialne.
Więc twarz załatwiona. Jestem gotowa.
Jesteśmy gotowi, robimy próbę, nie?
I tak sobie…
Cicho. Ćwiczyliśmy ruchy.
Ćwiczymy, ćwiczymy,
ona podchodzi i mówi mi o biodrach.
„Za bardzo kręcisz biodrami do przodu.
Spróbujesz kręcić do tyłu?
W ten sposób”.
A ja mówię:
Kto się tak pieprzy?
Nie.
Odpowiada:
„Ludzie, którzy dochodzą”.
„Każdy, kto dochodzi”.
„Ludzie, którzy dochodzą”.
Boże.
Skończyliśmy próbę i kręcimy ujęcie,
reżyserka mówi „akcja”
i zaczyna odliczać.
Mówię, dobra suko. Nie patyczkujesz się.
Zaczynamy.
Robimy to i było super. Mam zrobione włosy, make-up,
oświetlenie jest super,
plan był zamknięty, więc prawie nikogo nie było.
Robimy to
i mój partner patrzy na mnie:
„Świetnie ci idzie, kochanie!”. Dzięki!
Robimy to, mamy już różne ujęcia,
reżyserka woła „cięcie”
i wszyscy krzyczą „udało się”.
Szczerze mówiąc, bardzo się denerwowałam.
Często mówi się o tym okropne rzeczy.
Ale dla mnie to było naprawdę pozytywne doświadczenie.
Byłam pod dobrą opieką i byłam bezpieczna,
pod koniec czułam się nawet w pewnym sensie wyzwolona.
Jestem jednym z producentów wykonawczych
i poprosiłam, by wysłali mi ten fragment montażu.
I wysłali jeszcze tego samego wieczora.
Wróciłam do domu, wszystko przygotowałam,
nalałam sobie wina
i zaczęłam oglądać.
O Boże!
Nie wiem, co się stało!
Myślałam, że daję z siebie wszystko jak Demi Moore w Striptizie.
Ale byłam jak terier kopulujący z piłką tenisową.
Mój mąż słusznie martwił się o mój wyraz twarzy.
Moją minę da się opisać tylko w jeden sposób,
bezgłośny karabin maszynowy.
Więc pamiętajcie,
oglądacie mój serial na Netfliksie, nie?
Dziękuję, że przyszliście, Sydney!
Gotowi?
Start!
Dzięki!
Na razie!
Napisy: Paweł Zatryb