Downloaded from YTS.MX
‎(ถ่ายทำที่ซิดนีย์โอเปร่าเฮาส์)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎"บนดินแดนของชาวกาดิกาล ‎แห่งชนชาติเอโอรา)
‎เอาละ ซิดนีย์โอเปร่าเฮาส์
‎ขอต้อนรับสู่เวที เซเลสต์ บาร์เบอร์
‎หวัดดีค่ะ
‎เยส
‎ใช่แล้ว
‎ว่าไงซิดนีย์ เป็นไงบ้าง
‎เจ๋งไปเลย
‎หวัดดีทุกคน ยินดีต้อนรับสู่ ‎ผลงานสเปเชียลจาก Netflix ของฉัน
‎เจ๋งไปเลย
‎ฉันตื่นเต้นมากที่ได้มาที่นี่ มันช่าง…
‎สามีฉันกับฉันอยู่ด้วยกันมา 19 ปีแล้ว
‎และความสำเร็จของความสัมพันธ์ของเรา
‎อยู่ที่ระยะทาง 100 เปอร์เซนต์
‎และการอยู่ห่างจากกันและกัน
‎เราคิดถึงกันเก่งมาก
‎เก่งมากจริงๆ เกา
‎แต่แล้วก็ดันต้องล็อกดาวน์
‎และเขาก็อยู่ทุกที่เลย
‎ตลอดเวลา
‎ถ้าหน้าเขาไม่อยู่ตรงนี้
‎จู๋เขาก็อยู่ตรงนี้
‎มันมากไป
‎ทุกอย่างกลายเป็นเรื่องใหญ่ไปหมด
‎ทุกอย่างถูกขยายให้ใหญ่ขึ้น
‎ไม่ใช่จู๋เขาหรอก เทียบกับนี่ได้
‎แต่ตั้ง 19 ปีมันนานมากนะ ถ้าถามฉัน
‎เราผ่านอะไรมามากมายด้วยกัน
‎ฉันเป็นแม่เลี้ยงของลูกสาวเขาตั้งแต่อายุ 21
‎เรามีสายสัมพันธ์ที่เหนียวแน่นมาก
‎แต่ต้องบอกเลยนะ ‎ช่วงล็อกดาวน์เกือบทำเราเลิกกัน
‎คนอื่นตั้งท้องตอนนั้นได้ไง
‎"นี่ลูกช่วงโควิดของเรา"
‎"เราอดนัวเนียกันตลอดไม่ได้เลย"
‎ได้ไง
‎ตอนนั้นเราอยู่ห่างกันเท่าไหร่ก็ไม่พอ
‎บางครั้งเราใช้เวลาอยู่ด้วยกันทั้งวัน
‎นั่งเงียบกริบอยู่ที่โซฟาคนละฝั่ง
‎แล้วนานๆ ครั้งก็ชูนิ้วกลางให้กัน
‎"เอาไปกินเลย วันนี้จัดไปหนึ่งดอก"
‎"เอาไปเผื่อวันหลังด้วย"
‎อีกนิดเดียวเราคงได้หย่ากันแล้ว
‎เจมี่ ลี เคอร์ติส นักแสดงแต่งงานมาแล้ว 27 ปี
‎ยี่สิบเจ็ดปี!
‎ไม่กี่ปีก่อนมีบทสัมภาษณ์ถามเธอ
‎"เคล็ดลับของการมีชีวิตแต่งงาน ‎เธอที่ยืนยาวคืออะไร"
‎เธอตอบว่า
‎"อย่าไปไหน"
‎เธอบอกว่าอย่างนั้น "แค่อย่าจากไปไหน"
‎"ใช่ คุณต้องอยู่บนรถต่อ
‎แล้วรถคันนั้นก็จะวิ่งต่อไป"
‎"ทิวทัศน์ข้างนอกอาจเปลี่ยนไป
‎แต่คุณต้องอยู่บนรถต่อ"
‎ใช่ ไม่คิดว่าพวกเราหลายคน ‎จะพูดแบบนั้นหลังล็อกดาวน์ใช่มั้ยล่ะ
‎ไม่ ฉันคงเอามีดจี้รถบัสคันนั้นให้พุ่งชนต้นไม้
‎จุดไฟเผาแม่งแล้วเผ่นแน่บไปเลย
‎แต่ก็ไม่ได้แย่ตลอดหรอกนะ
‎ฉันได้เรียนรู้บางอย่างเกี่ยวกับสามีในช่วงนั้น
‎ฉันเรียนรู้ว่าทุกครั้งที่เขาดื่มน้ำ
‎เขาอยากไฮไฟว์ด้วย
‎ทุกครั้งเลย
‎"ที่รัก นี่สิบโมงแล้ว
‎ผมเพิ่งดื่มน้ำหมดไปสองลิตร"
‎"เก่งมากที่รัก"
‎"จะมีพิธีมอบเหรียญตอนหกโมงเย็นนะ เก่งมาก"
‎ฉันได้เรียนรู้ว่าทุกครั้งที่เราทะเลาะกัน ‎เขาจะทำความสะอาดบ้าน
‎ใช่แล้ว รับรองได้เลยว่า ‎ฉันหาเรื่องทะเลาะโดยไม่จำเป็น
‎ฉันยังรู้ด้วยว่า ‎เขาอยากมีเซ็กซ์กับฉันบ่อยขนาดไหน
‎แต่ที่สำคัญกว่านั้น
‎ฉันปฏิเสธบ่อยขนาดไหน
‎ฉันไม่รู้ตัวเลย
‎เขาลองเข้าหาตั้งหลายวิธี
‎เขาพยายามทำให้เป็นธรรมชาติ
‎"ที่รัก ดูสิ ลูกๆ เล่นไอแพดอยู่"
‎"อยากกุ๊กกิ๊กยามบ่ายกันหน่อยมั้ย"
‎ฉันก็บอกว่า
‎"ไม่เอา ขอบใจ"
‎หรือเขาจะพยายามทำตัวโรแมนติก
‎"ผมตีฟองในอ่างให้เราอาบกัน ‎มาเร็ว อาบน้ำด้วยกันเถอะ"
‎ฉันบอกว่า "ฉันตัวสะอาดแล้ว ไม่ต้องเลย"
‎สักพักเขาก็ถอดใจ
‎บางครั้งอยู่ดีๆ ‎เขาก็โดดมาประจันหน้าฉัน เปลือยทั้งตัว
‎"ทำอะไรอยู่"
‎"ไม่ทำคุณแน่นอน"
‎แม้แต่เวลาที่ฉันนอนหลับเป็นตาย ‎เขาก็ไม่หยุด
‎ฉันนอนกรนอยู่ เขาก็พูดว่า
‎"ไง"
‎"อยากมา…"
‎ฉันตอบว่า "ไม่เอา หยุดเลย ออกไป"
‎"งั้นผมนอนชักว่าวตรงนี้ได้มั้ย"
‎"ได้ แต่เก็บกวาดด้วยละ"
‎เขาถามว่า "ไงนะ"
‎"ไว้ฉันค่อยหาเรื่องทะเลาะทีหลัง ไม่ต้องห่วง"
‎แต่บอกเลยนะ
‎หลังจากอยู่ด้วยกันมา 19 ปี
‎เขาพูดสิ่งที่โรแมนติกที่สุดกับฉันในช่วงเวลานั้น
‎ฉันจะไม่มีวันลืมเลย
‎วันนึงเขาเดินมาหาฉัน มองตาฉัน แล้วพูดว่า
‎"นี่ที่รัก"
‎"ไปขึ้นเตียง นอนดูมือถือ ‎จนกว่าจะแบตหมดกันเถอะ"
‎ฉันอึ๊บเขาทั้งคืนเลย
‎การได้อยู่กับลูกๆ ตลอดเวลา
‎ทำให้ฉันรู้ว่าลูกๆ โตเร็วขนาดไหน
‎และฉันทำใจไม่ได้เลย
‎ฉันทำใจไม่ได้เด็ดขาด
‎ฉันอยากให้ลูกๆ เป็นเด็กน้อยตลอดไป
‎ฉันกรี๊ดใส่ลูกๆ ‎เวลาที่โตขึ้นจนใส่เสื้อผ้าเดิมไม่ได้
‎และไม่ยอมซื้อชุดใหม่ให้พวกเขา
‎"ลูกเลือกที่จะโตเองนะ ‎แขม่วไว้สิ ลูกทำตัวเอง"
‎เสื้อผ้าของลูกวัย 11 ขวบของฉันคับมาก
‎เขาใส่เสื้อกล้ามไปโรงเรียน ‎ยังกับเป็นติ่งบริทนีย์ สเปียรส์
‎"ไปเลยลูก บริทนีย์เป็นอิสระแล้ว ‎ไปแสดงตัว ไปเลย"
‎ลูกชายของฉันอายุแปดกับสิบเอ็ดขวด
‎ฉันยังฆ่าเชื้อจุกนมเด็กเผื่อไว้
‎บางครั้งฉันก็ผลักลูก หวังว่าลูกจะร้องไห้
‎แล้วอยากกอดฉันคนเดียว
‎ตอนลูกฉันเป็นเด็ก ฉันให้นมจากเต้าไม่ได้
‎ตอนนี้ฉันเลยแบบ ‎"อยากลองมั้ย ลองหน่อยน่า"
‎"มาลองกัน"
‎ฉันไม่โอเค
‎ฉันเลยพยายามหาช่วงเวลา ‎อยู่กับพวกเขาให้มากที่สุด
‎เวลาอยู่บ้าน ‎ฉันเริ่มทำกิจวัตรตอนกลางคืนกับลูกๆ
‎เรียกว่าเป็นบริการเปิดเตียงก็ได้
‎ลูกๆ ฉันนอนห้องเดียวกัน
‎และจะเป็นงั้นไปตลอด
‎มีเตียงเดี่ยวสองเตียง
‎ฉันชอบเข้าไปในห้อง จัดเตรียมเตียงให้พวกเขา
‎ฉันจะปิดไฟ ติดดาวบนเพดาน
‎แล้วก็ฉีดกลิ่นลาเวนเดอร์หรือกลิ่นอะไรหอมๆ
‎พอลูกๆ เข้ามา โดดขึ้นเตียง
‎เราก็ชอบร้องเพลงด้วยกัน
‎เราชอบเพลงคลาสสิก เพลงโปรดของเราคือ…
‎แวววาว แวววาว ดาวดวงน้อย
‎สงสัยจังเลยเจ้าคืออะไร…
‎ฉันคิดเสมอว่าลูกๆ จะมีความทรงจำอะไร ‎เมื่อพวกเขาโตขึ้น
‎และพวกเขาจะมีความทรงจำอะไรเกี่ยวกับฉัน
‎ฉันหวังว่านี่จะเป็นหนึ่งในนั้น
‎เพราะฉันคิดว่า ‎มันเป็นช่วงเวลาที่พิเศษมากสำหรับพวกเขา
‎แล้วฉันก็เริ่มเพิ่มไวน์ในกิจวัตรยามค่ำคืนนี้ด้วย
‎จะให้เกี่ยวกับลูกๆ ตลอดได้ไง
‎ฟังนะ ยอมรับเถอะ มันเป็นช่วงล็อกดาวน์
‎ฉันเมาตาเยิ้มทั้งอาทิตย์เป็นส่วนใหญ่
‎หลังจากดื่มไวน์ไปสองสามขวดก่อนห้าโมงเย็น
‎ฉันก็รู้ตัวว่าเริ่มเพี้ยนไป ‎จากการร้องเพลง "ดาวดวงน้อย"
‎แล้วเริ่มกลายเป็นเปิดแสดง ‎เพลงเคซีย์ แชมเบอร์จากช่วงปี 2002
‎ฉันไม่สวยพอเหรอ
‎หัวใจฉันสลายไปเหรอ
‎คุณก็รู้ว่าเพลงนี้ยิ่งมันเมื่อถึงช่วงสุดสัปดาห์
‎พอถึงวันเสาร์ เราก็เปิดขวดเตกิลากันแล้ว
‎ควักถุงยาออกมา
‎ฉันก็นึกขึ้นได้ว่า ลูกๆ กำลังโต
‎ทุกอย่างเฮงซวยและเราก็จะตายกันหมดอยู่ดี
‎ทุกคนทุกผู้ทุกนาม
‎ทุกคนทุกผู้ทุกนามทั่วโลก
‎ใช่ พอถึงวันอาทิตย์ ลูกๆ ของฉันก็ขวัญเสียแล้ว
‎ใช่ วันอาทิตย์สนุกดี
‎ฉันแค่เดินไปรอบบ้าน พูดว่า ‎"มาเร็วเด็กๆ"
‎"ได้เวลาของกิจวัตรยามค่ำของเรา"
‎ฉันรู้ว่าลูกๆ เข้านอนตั้งแต่บ่ายสอง
‎แกล้งทำเป็นหลับ แบบว่า…
‎"เวรละ"
‎เด็กๆ สมัยนี้ฉลาดเป็นกรด ให้ตายสิ
‎ตอนนี้พวกเขาฉลาดมาก
‎ฉันไม่รู้อะไรเลยตอนฉันเป็นเด็ก
‎ไม่รู้อะไรเลย
‎และฉันกับพ่อแม่ก็ชอบให้เป็นอย่างนั้น
‎ถ้าพ่อแม่ฉันพูดว่าเราจะไปไหนกันสักที่
‎ก็แค่ขึ้นรถไป
‎ใช่มั้ย
‎ใช่ แค่ขึ้นรถไป
‎ไม่ถามเลยว่าจะไปไหน
‎โคตรโง่
‎ขึ้นรถไปเถอะน่า
‎ไม่ก็ถ้ากล้าถาม
‎เพราะโดนพี่เวรสั่งให้ถาม
‎ก็ต้องเจอกับพ่อที่กัดฟันกรอดและมองตาขวาง
‎พูดว่า "ขึ้นรถซะ"
‎"แย่ละ โทษทีค่ะ"
‎พ่อแม่ฉันโกหกกับฉันหน้าตายเลย
‎บอกว่า "มาเร็วลูกๆ เราจะไปดิสนีย์แลนด์กัน"
‎แล้วรู้ตัวอีกทีก็นอนนิ่ง
‎โดนตรวจภายในเป็นครั้งแรก ‎คิดว่า "อะไรวะเนี่ย"
‎ไม่คิดว่าเล่นสแปลชเมาเท่นจะเป็นแบบนี้
‎สมัยนี้ทำแบบนั้นไม่ได้แล้ว
‎ไม่มีทางเลย
‎ไอ้ลูกบ้ารู้ทันหมด
‎ถ้าคุณทำแบบนั้น พวกเขาขอคำสั่งห้ามเข้าใกล้แน่
‎ฉันต้องให้ลูกๆ
‎มีแผนการเดินทางครบครันว่า ‎ทุกวันเราจะทำอะไร
‎ฉันต้องเช็กกับพวกเขาทุกสิบนาที
‎ให้แน่ใจว่า ‎พวกเขามีอารมณ์จะทำกิจกรรมแต่ละวัน
‎มันเยอะไปละ
‎มันช่าง… เหนื่อยเหลือเกิน
‎แต่ฉันพยายามตามให้ทัน ฉันพยายามจริงๆ
‎ลูกๆ ฉันกำลังเล่นด้วยกันอยู่
‎แล้วลูกวัยแปดขวบของฉัน ‎ก็ไล่ให้ลูกชายฉันไปใส่กระโปรง
‎ฉันบอกว่า "เดี๋ยวนะ ไม่ได้"
‎"อย่าพูดอย่างนั้นกับเขา ‎นั่นเป็นการดูถูกผู้หญิง"
‎เขาเดินหน้าตั้งมาหาฉัน
‎ถามว่า "ทำไม ผมไม่ได้พูดกับแม่นี่
‎และเขาไม่ใช่ผู้หญิง"
‎เชี่ยละ
‎เชี่ยเอ๊ย
‎หัวไวจริงๆ
‎ฉันชอบดูลูกๆ ฉันเล่นด้วยกัน
‎ทำให้ฉันนึกถึงตอนที่ฉันเคยเล่นกับพี่สาว
‎โอลิเวียแก่กว่าฉันประมาณสี่ปี
‎ฉันหมกมุ่นกับพี่มากตอนเราเป็นเด็ก
‎เราแตกต่างกันคนละขั้วเลย
‎พี่ชอบเพิร์ลแจม เป็นสาวห้าว
‎ส่วนฉันชอบสไปซ์เกิลส์ ‎กับแซนด์วิชยารักษาสมาธิสั้น
‎แต่ฉันหมกมุ่นกับพี่มาก
‎ไม่สำคัญเลยว่าพี่ทำอะไรกับฉัน
‎ครั้งนึงเธอเคยใช้หัวฉันเป็นบันได
‎เพื่อลงสระว่ายน้ำ
‎บอกก่อนนะ เรามีบันไดลงสระว่ายน้ำ
‎ใช้ได้ปกติ
‎แต่เธออยากใช้หัวฉัน
‎ฉันอยู่ในสระว่ายน้ำ
‎เธอก้าวลงบนหัวฉันแล้วพอเธอพุ่งตัวออกไป
‎เธอเตะหัวฉันแล้วฉันก็หน้าคว่ำลงไปในสระ
‎เลือดพุ่งไปทุกที่
‎ฉันจำได้ว่าพอกำลังเงยหน้าขึ้นมา ‎จากกองเลือดของตัวเอง
‎พี่ร้องกรี๊ดใส่ฉัน
‎"อย่าฟ้องแม่นะ"
‎ฉันแบบว่า
‎"ไม่ฟ้อง"
‎"ไม่ฟ้องๆ เล่นกับหนูต่อนะ"
‎พี่บอกฉันด้วยว่า
‎เรามีพี่ชายอีกคนชื่อไมเคิล
‎เขาตายจากโรคพิษสุนัขบ้าบนหน้า
‎ใช่ โรคพิษสุนัขบ้าที่รุนแรงที่สุด
‎เธอให้ฉันสัญญาว่าฉันจะไม่พูดอะไรกับพ่อแม่
‎เพราะพ่อแม่ยังทำใจลำบาก
‎เธอบอกฉันว่า
‎พ่อแม่ฝังเขาไว้ใต้โรงรถเพื่อให้เขาอยู่ใกล้ๆ
‎แล้วเธอก็พาฉันลงไปที่โรงรถนั้น
‎เราจะได้ "จดจำ" เขาไว้ด้วยกัน
‎ระหว่างที่ฉันกำลังลนลาน ‎มองหาหิ้งที่รำลึกถึงไมเคิล
‎เธอผลักฉันเข้าไป ปิดไฟ
‎ปิดประตูแล้วก็ล็อกไว้
‎ฉันไม่สนเลย ขอแค่พี่อยากเล่นกับฉันก็พอ
‎ฉันดีใจจะตายที่โดนวิญญาณพี่ชายตัวปลอมหลอก
‎คนเดียวที่เจ๋งกว่าพี่สาวฉัน ‎ตอนเราเป็นเด็กคือเพื่อนๆ ของเธอ
‎แม่งเอ๊ย
‎ตอนที่เพื่อนๆ ของเธอแวะมาที่บ้าน
‎ฉันเล่นใหญ่เต็มที่
‎เอาจริงนะ พวกเขาได้ดูฉันเล่นสุดฝีมือ
‎พวกหน้าโง่อย่างคุณต้องจ่ายเงิน ‎แต่พวกเขาได้ดูฟรีๆ
‎ใช่ ฉันชอบมาก
‎มันยังกับเป็นซูเปอร์โบวล์สำหรับฉัน ‎ฉันตื่นเต้นมาก
‎ฉันจำได้ว่าแม่พูดว่า "โอลิเวีย เจนมาแล้ว"
‎ฉันแบบว่า "เริ่มแล้วเว้ย"
‎"เริ่มแล้วเว้ย เจนมาแล้ว"
‎"เจนมาแล้ว"
‎"เย่ เจนมาแล้ว"
‎"เจนมาแล้ว" ฉันตื่นเต้นมาก
‎ฉันเดินไปหาพ่อแม่ บอกว่า ‎"มีชีวิตชีวาหน่อย พ่อแม่"
‎"อย่าทำพังเชียวนะ"
‎"เจน!"
‎"เจน" ฉันเตรียมเล่นใหญ่
‎ทันทีที่เจนเดินเข้ามาในบ้านฉัน
‎ฉันไม่เคยเจ๋งกว่านั้นเลย เป็นคนที่เท่ที่สุด
‎ฉันเดินไปหาเธอ บอกว่า "ไง"
‎"เจนใช่มั้ย เอาเถอะ เออ"
‎"อือ วันนี้เห็นที่โรงเรียนด้วย ไม่สนหรอก"
‎ฉันเพิ่งได้คุยกับเจนต่อหน้า
‎แล้วฉันก็ไปซ่อนตัวตามสักที่ในบ้าน
‎เผื่อว่าใครจะต้องการตัวฉัน
‎"เล่นซ่อนหามั้ย ไม่เหรอ โอเค"
‎เจนอยากกินขนมมั้ย
‎แล้วฉันก็โผล่ออกมา
‎เหมือนเป็นนายหน้าขายบ้าน ‎ในงานเปิดบ้านของฉันเอง
‎ข้อมูลที่ไร้ประโยชน์ทั้งหมดในโลก
‎"เจน เป็นไงบ้าง ดีใจที่ได้เจอกันนะ"
‎"หาขนมกินอยู่เหรอ ได้เลย เดี๋ยวหาให้"
‎"แค่เข้ามาในครัวแบบเปิดโล่ง ‎ฉันจะพาไปดูตู้กับข้าวเอง"
‎"จะสังเกตว่าในตู้กับข้าวนี้
‎เมื่อเปิดฝาตู้ออกมา ไฟก็จะเปิด"
‎"ไม่ค่อยมีใครรู้หรอกนะ"
‎"เชิญกินของว่างตามสบายเลย ‎และถ้าเธอต้องการ เดี๋ยวทีหลัง
‎ฉันจะสอนวิธีใช้บันไดเพื่อลงสระนะ"
‎ฉันไม่เคยเข้าสังคมเก่งเลย
‎ไม่ มีแต่จะยิ่งแย่ลง
‎เพราะตอนนี้คนอยากสังสรรค์กับฉันจริงๆ
‎และฉันไม่อยาก
‎ฉันแบบ… ฉันไม่อยากจริงๆ
‎เพราะฉันไม่รู้จะทำยังไง มันยากนะ
‎ฉันคิดว่าการคุยสัพเพเหระเป็นเรื่องยากมาก
‎ฉันทำได้ดีสักห้านาที
‎ฉันเดินเข้าปาร์ตี้ไหนก็ได้
‎เล่นมุกสังเกตที่ไม่เหมาะสม ‎แต่ขำกลิ้งเกี่ยวกับทุกคน
‎แล้วฉันก็จะชมเจ้าภาพ
‎ว่าการตกแต่งที่ดูอลังการไฮโซของเธอสวยมาก
‎แล้วก็หมดมุก
‎ฉันไม่มีอะไรจะให้แล้ว
‎แล้วฉันก็เริ่มลนลาน
‎ฉันเริ่มล้อเลียนเด็กที่ฟันล่างยื่น
‎ฉันแบบว่า "ดูมันสิ"
‎สามีฉันก็เห็นว่าฉันเริ่มลนลานแล้ว
‎เขาจะพุ่งตัวเข้ามา
‎เขาพุ่งตัวเข้ามา พาฉันออกไปยังกับเป็นพระเอก
‎บอกเลย สามีฉันเข้าสังคมเก่งมาก
‎ฉันนี่โคตรยัวะเลย
‎เพราะฉันคิดว่าคนที่หน้าตาดีขนาดนั้น
‎ไม่ควรจะใช้ชีวิตเก่งด้วย เข้าใจมั้ย
‎เลือกสักอย่างสิ ไม่เอาน่า
‎แต่เขาเก่งจริงๆ เขาเข้าสังคมเก่งมาก
‎ยังกับเขากลายเป็นคนชอบคุย
‎ซึ่งน่าสนใจดีเพราะเขาไม่พูดเลย ‎ในชีวิตแต่งงานของเรา
‎แต่พออยู่กับคนแปลกหน้า พูดจ้อเป็นต่อยหอย
‎รู้มั้ยว่าเขาชอบที่ไหนมากที่สุดในโลก
‎ที่นั่งน้าเวลาขึ้นอูเบอร์
‎เราไม่ได้เรียกว่าอย่างนั้น
‎เขาโคตรชอบนั่งหน้าเวลาขึ้นอูเบอร์ ‎เขาถึงกับแย่งฉันเลย
‎แบบว่า "ถอยไป ผมมีเรื่องจะเม้า"
‎เขาโดดไปนั่งหน้าแล้วก็เม้าไม่หยุด
‎พล่ามไม่หยุด เปิดอกระบายความรู้สึกซะงั้น
‎แล้วถ้ามีช่วงไหน ‎ที่บทสนทนาเงียบไปตามธรรมชาติ
‎เขาก็มีรายการหัวข้อไร้สาระที่ขุดขึ้นมา
‎พร้อมคุยต่อได้
‎เขามีอะไรจะพูดเรื่องอากาศเสมอ
‎เขามีสถิติที่คลุมเครือเกี่ยวกับพืชสวน
‎ฉันมักจะนั่งเบาะหลัง
‎กูเกิลชื่อตัวเอง
‎"พืชสวนคืออะไรวะ"
‎ส่วนเขานั่งหน้า ‎คุยเรื่องการเมอืง สนุกสุดเหวี่ยง
‎ฉันเฝ้าดูเขาเพราะฉันอยากเรียนรู้
‎ฉันอยากเก่งขึ้น
‎เราอยู่ที่งานเลี้ยงครอบครัว ฉันมองดูเขา
‎เขาเดินเข้าไปหากลุ่มคนที่เขาไม่รู้จัก
‎แบบนี้เลย ไม่มีใครแบบว่า ‎"ไปให้พ้น ไอ้เวรนี่"
‎เขาทำของเขาเอง เดินเข้าไปหากลุ่มคน
‎แล้วก็เริ่มชวนคุย
‎แล้วพวกนั้นก็คุยโต้ตอบ
‎พอทุกคนคุยกัน ไม่มีใครเหงื่อตก
‎แล้วอยู่ดีๆ ผู้หญิงทุกคนก็หันมาสนใจพืชสวนซะงั้น
‎มันดูน่าสนุกดี ฉันเลยคิดว่า "ฉันก็ทำได้"
‎"ก็ดูง่ายดีนะ"
‎ฉันเห็นคนกลุ่มนึง ‎เลยเดินเข้าไปหาอย่างมั่นหน้าเลย
‎ฉันพูดว่า "หวัดดีค่ะ"
‎"พวกคุณดูเป็นคนเฮงซวย ‎ใครอยากถ่ายรูปบ้าง"
‎มีใครคิดว่าช่วงเกิดโรคระบาดทั่วโลก
‎เป็นเวลาเหมาะที่จะเลิกกินยาแก้ซึมเศร้า
‎ไม่เหรอ
‎ฉันคิดคนเดียวเหรอ
‎งั้นมาเริ่มกันเลย
‎การเลิกกินยาแก้ซึมเศร้า
‎แม่งยังกับจู๋เหี่ยวๆ
‎แย่ที่สุด
‎และยาแก้ซึมเศร้าที่ฉันกิน
‎ต้องใช้เวลาประมาณหกสัปดาห์ ‎กว่าจะออกจากร่างกายหมดถ้าทำถูกต้อง
‎คืองี้ จะหักดิบเลยก็ได้
‎ถ้าคุณแม่งอยากตาย
‎แต่หมอแนะนำให้ค่อยๆ เลิก
‎ปล่อยให้มันออกจากร่างกายไปเอง ‎ประมาณหกสัปดาห์
‎ฉันอยากเลิกกินยามานานแล้ว
‎เพราะฉันหายดีแล้ว
‎มันไม่ได้ผลอย่างนั้น แต่เอาเถอะ…
‎แต่ทุกครั้งที่ฉันคุยกับหมอทุกคนเรื่องนี้
‎หมอก็บอกว่า…
‎ฉันเป็นใคร โจ โรแกนเหรอ ‎"หมอทุกคนของฉัน"
‎ทุกครั้งที่ฉันคุยกับหมอทั้งสองคนเรื่องนี้
‎หมอบอกว่า ตอนนี้ยังไม่เหมาะสำหรับฉัน
‎เพราะฉันเดินทางบ่อย งานก็ขึ้นๆ ลงๆ
‎หมอเลยบอกว่า "คุณไม่มีความมั่นคงพอในชีวิต"
‎ขอบคุณมากค่ะ
‎พอเกิดเหตุต้องล็อกดาวน์ หมอเลยคิดว่า ก็ได้
‎ตอนนี้อาจจะเหมาะเพราะฉันติดอยู่ที่เดียว
‎ฉันคิดว่า "ได้ เป็นความคิดที่ดีมากค่ะ"
‎"นี่อาจจะเป็นผลงานที่ดีที่สุดของคุณเลย"
‎"ใช่ ขังเธอไว้ในอะพาร์ตเมนต์เล็กๆ ‎เมื่อไม่มีอะไรในโลกนี้ที่แน่นอน
‎แล้วพรากสิ่งเดียวที่ทำให้เธอคุมสติได้ไปซะ"
‎ฉันเลยตัดสินใจเลิกกินยา
‎ต้องบอกเลยนะ
‎มันเลวร้ายมากสำหรับฉัน
‎เพราะฉันได้รู้ว่าเวลากินยา
‎จิตใจฉันอยู่ในสภาพชาและมึน…
‎"ไง" ตลอดเวลา
‎แล้วก็รู้ว่าพอกำลังจะเลิกกินยาแก้ซึมเศร้า
‎สภาพจิตใจฉันก็ออกจะ
‎เหมือนเป็นนางมารร้ายมากกว่า
‎ไม่มีใครเจอหนักเท่าสามีฉันแล้ว
‎เพราะเขาไม่รู้เลยว่าจะเจออะไร
‎เขาเดินเข้ามาในครัว ถามว่า ‎"ไงที่รัก เป็นไงบ้าง"
‎"อยากได้อะไรจากร้านของชำมั้ย" ‎ฉันตอบว่า
‎"ไอ้ร้านบ้า"
‎"ร้านเวร ไอ้ร้านเวร แม่ง…"
‎"ร้านๆ ฉันอยากได้อะไรจากร้านนะ"
‎"ฉันไม่อยากได้อะไรจากร้านล่ะ"
‎"งั้นฉันขอ
‎ทวิกซ์หกแท่งกับมาร์สบาร์สสี่แท่งนะ"
‎"อ๋อ เอาซินนามอนด้วย"
‎เขาแบบว่า
‎"ทวิกซ์หกแท่งกับมาร์สบาร์สสี่แท่ง" เหรอ
‎แล้วฉันก็หันไป
‎"และซินนามอนด้วย"
‎"ฉันอยากได้ซินนามอนด้วย"
‎"คุณไม่เคยฟังฉันเลย"
‎"ฉันอยากได้ทวิกซ์หกแท่ง
‎กับมาร์สบาร์สสี่แท่ง
‎และซินนามอน"
‎เขาบอกว่า "นี่ ไม่เป็นไร มานี่"
‎"ไม่เป็นไรนะ"
‎"อ๋อ โอเคงั้นเหรอ"
‎"อ๋อ โอเคงั้นใช่มั้ย"
‎"ไอ้ความไม่เคารที่ตำตาฉันเนี่ย…"
‎ฉันกลายเป็นเคท แบลนเชตต์ที่โดนคนทำผิดใส่
‎"น้ำหน้าอย่างคุณ กล้าดียังไง
‎คิดว่าจะพูดกับฉัน…"
‎และทุกตัวละครจากลอร์ดออฟเดอะริงด้วย
‎"คิดว่าจะได้ไปร้านเหรอ ของรักของข้า"
‎"คิดอีกที ไอ้แม่ยิ้ม"
‎ฉันว่ามันเป็นช่วงเวลา ‎ที่มหัศจรรย์สำหรับเราทุกคนนะ
‎อีกอย่าง ฉันเป็นโรคสมาธิสั้น
‎มัน… ไม่ได้เล่นมุกนะ
‎ดีที่ได้รู้ว่าเราคิดยังไงกัน ซิดนีย์
‎สมาธิสั้น
‎โรคสมาธิสั้น
‎ซึ่งแปลว่ามันยากมากสำหรับฉัน
‎ที่จะจำอะไรได้
‎และยากมากที่ฉันจะอยู่นิ่งๆ
‎และตั้งใจ
‎ฉันได้รับวินิจฉัยว่าเป็นโรคสมาธิสั้นตอนอายุ 16
‎และสมัยนั้นนะ ให้ตายสิ
‎มันช่างน่าอายเหลือเกิน
‎ฉันนึกว่าโลกของฉันจบลงแล้วตอนได้ผลวินิจฉัย
‎ฉันอายมาก ไม่อยากให้ใครรู้
‎ฉันเรียนไม่ไหวเลย
‎พ่อแม่ฉันเลยคิดว่าจะลองคุยกับครูบางคนดู
‎บอกให้รู้ว่าฉันได้รับการวินิจฉัย
‎และกำลังเริ่มกินยา
‎หวังว่าจะทำให้พวกเขาเข้าใจได้
‎ไม่ได้ผล
‎ฉันจำได้ว่าครูคนนึงพูดว่า ‎"เซเลสต์ เอางี้นะ
‎เธอต้องเป็นคนเอาขยะไปทิ้ง
‎ให้ทั้งโรงเรียนตลอดทั้งปี
‎แล้วเราจะไม่บอกเพื่อนร่วมชั้นว่าเธอเป็น…"
‎แย่มาก
‎ตอนนี้ดีขึ้นแล้ว ซึ่งดีมาก มัน…
‎ตอนนี้โรคสมาธิสั้นกลายเป็นเจ๋งไปแล้ว
‎ดูเหมือนทุกคนจะเป็นกันหมด
‎ดูเหมือนทุกคนจะใช้เป็นข้ออ้าง ว่ามั้ย
‎ถ้ามีคนแซงคิวคุณในร้านกาแฟ
‎ก็ "อ้าว โทษที ‎ฉันมีความหลากหลายทางระบบประสาท"
‎ฉันแบบว่า
‎"อ้าว ฉันก็เป็น"
‎"ฉันรอมา 40 นาทีแล้ว"
‎"กลับมาต่อคิวซะ ไอ้อีลอน มัสก์ ไปตายซะ"
‎"ออกไป"
‎แต่เดี๋ยวนี้คนใช้คำนี้กันส่งเดช
‎เพื่อหาเหตุผลที่ทำตัวเฮงซวย
‎อาจจะได้ยินนักการเมืองพูดว่า
‎ขอโทษที "นักการเมือง"
‎ไอ้โรคจิต โทษที
‎โจ๊กนี้กระแสตอบรับแตกต่างไปที่อเมริกา
‎แต่ถ้าได้ยินนักการเมือง ‎ตามงานแถลงข่าวหรืออะไรสักอย่าง
‎พูดว่า "ผมเพิ่งได้รับแจ้งว่า ผมเป็น…"
‎"สเปกตรัม" ‎"มีอาการออทิสติกสเปกตรัม"
‎"เพราะงั้นผมถึงเอามือล้วงกระโปรงเธอ ‎โอเคนะ"
‎ไม่ก็จะได้ยินนักบอลพูดว่า…
‎"ไม่ เหตุผลเดียว ‎ที่ผมทำร้ายร่างกายทางเพศเธอ
‎เพราะแม่ผมบอกว่าผมเป็นโรคสมาธิสั้น"
‎ไม่ โคตรเกลียดเลย
‎ฉันเนี่ยแหละตัวแทนโรคสมาธิสั้น โอเคนะ
‎ฉันถูกวินิจฉัยว่าตั้งแต่เด็ก
‎ฉันกินๆ เลิกๆ ยามาหลายสิบปีแล้ว
‎ฉันบอกได้เลย
‎ฉันไม่เคยแหย่จู๋ฉันใส่อะไรที่ไม่ต้องการให้แหย่
‎เรื่องจริงนะ
‎ฉันเริ่มกินยารักษาโรคสมาธิสั้นตัวใหม่ ไปได้ดี
‎ช่วยให้ฉันมีสมาธิขึ้น
‎แต่ผลข้างเคียงอย่างนึง ‎คือมันทำให้ฉันยิ่งกระวนกระวาย
‎ที่จริงก็เต็มที่เลย
‎ฉันเลยต้องขยับร่างกายถึงจะรับมือกับมันได้
‎ฉันเลยเดินเยอะ
‎ฉันชอบเดิน เป็นสไตล์ฉันหน่อย
‎ฉันเดินบ่อยเท่าที่จะทำได้ ตื่นแต่เช้าจะได้ไปเดิน
‎ลองตื่นตั้งแต่หกโมงเช้าเพื่อออกไปเดิน ‎ตอนที่ไม่มีคนอื่น
‎ฉันก็คิดว่างั้น ปรากฎว่ามีคนตื่นมาเดิน ‎ตั้งแต่หกโมงเช้าเพียบเลย
‎และทุกคนที่ตื่นมาเดินตั้งแต่หกโมงเช้า
‎โคตรชอบคุยกันว่าตื่นมาเดินตั้งแต่หกโมงเช้า
‎ยังกับฉันไปเข้าร่วมชมรม ‎คนช่างคุยชอบเดินตอนเช้า
‎ที่ฉันไม่อยากเข้าร่วมด้วย
‎ฉันออกไปข้างนอก เดินลากขาไป
‎พยายามเดินให้มันจบๆ
‎แล้วก็เห็นพวกนั้นคนนึง
‎ปกติมักเป็นผู้ชายสูงวัยผิวขาวที่ชอบเพศตรงข้าม
‎ออกมาใช้อภิสิทธิ์เพลิน "ว่าไง"
‎"ดีนะ"
‎เดินเต็มทางเพราะเขาไม่ต้องเลือกฝั่งเดิน
‎เป็นทางของเขาหมด
‎แต่พอเขาเริ่มเข้ามาใกล้ๆ
‎เขาก็ไม่แน่ใจว่าจะเดินฝั่งไหนดี
‎ใช่ สนุกจังที่ได้เล่นเกมนี้ตอนหกโมงเช้า
‎แม่งDMC
‎"คุณจะ…" พอเขาเข้ามาใกล้อีก
‎ก็เหมือนกลายเป็นเต้นไอริชจิ๊กกัน
‎"เลือกสักทางสิไมเคิล แฟลตลีย์ โธ่เว้ย"
‎พวกคนที่ตื่นมาเดินตอนหกโมงเช้าที่ฉันชอบที่สุด
‎คือผู้หญิงสูงวัย
‎มักจะใส่หมวกไวเซอร์
‎คาดกระเป๋าคาดเอว เพราะไม่รู้ว่า ‎จะออกมานานขนาดไหน
‎พวกเขาออกมาเดินเล่น
‎พวกเขาไม่ได้วางแผนอะไรไว้เลย ‎แต่ไม่มีใครธุระเยอะเท่าพวกเขาแล้ว
‎ยุ่งมาก ธุระเยอะ
‎มีอะไรให้ทำเยอะแยะ ‎แต่อย่างนึงที่พวกเขาไม่ทำแน่นอน
‎ช่วยเลี้ยงหลาน
‎ฉันชอบผู้หญิงพวกนั้น
‎คนนึงที่เลี่ยงไม่ได้เลยเวลาออกไปเดินตอนเช้า
‎คือเฟมินิสต์คลื่นลูกที่สองที่เพิ่งออกกำลังเสร็จ
‎เธอใส่ชุดกีฬาเข้าชุดทั้งตัว
‎ที่สีอ่อนไม่ก็เข้มไปหนึ่งเฉดสำหรับสีผิวเธอเสมอ
‎เลยดูเหมือนโป๊ตลอดเวลา
‎ฉันตกใจนะ
‎เพราะฉันไม่รู้ว่าเธอรู้รึเปล่าว่ายังเช้าอยู่
‎ฉันแบบว่า
‎"โอ๊ะขอโทษค่ะ… อะไรวะ"
‎"ไม่นะ โทษที ฉันเป็นเค้าโครงเลยไม่แน่ใจ"
‎"ฉันเข้าใจ ปลดปล่อยหัวนม ‎ปลดปล่อยกลีบด้วย ตามสบาย"
‎ฉันชอบมาก
‎พวกนางช่างเสียงดัง
‎และมั่นหน้า
‎อยากให้คุณรู้ว่าพวกเขาเสียงดัง ‎และมั่นหน้าขนาดไหน
‎พวกเขาเห็นฉันแล้วพูดว่า ‎"ฉันเห็นเธออยู่ตรงนั้นนะ อีหญิง"
‎"ดูเธอสิ เยี่ยวมากแม่"
‎"ในกางเกงรัดรูปบางๆ ‎กับสเวตเตอร์ตัวใหญ่เกิน เป๊ะ"
‎"ไปลุยวันนี้ให้ปังเลย อีแม่ยืนหนึ่ง"
‎"พวกเราเป็นตัวแม่"
‎"อย่าปล่อยให้ผู้ชายหรือผู้หญิงหน้าเหียกที่ไหน
‎บอกคุณว่าคุณมีอะไรไม่ได้"
‎"เราเป็นตัวแม่สุดปัง"
‎รู้มั้ยว่าฉันไม่ต้องการอะไรเวลาไปเดินตอนเช้า
‎หมาอึเรี่ยราด
‎มีหมาอึเยอะมาก
‎พวกมันรอฉันด้วย บอกเลย
‎พวกมันรอฉัน จริงๆ นะ
‎พอหมาเห็นฉันเดินมาตรงหัวมุม
‎ก็โก้งโค้ง
‎รู้เลยว่ากล้ามเนื้อหูรูดของพวกมันกำลังตื่นเต้น
‎มันจ้องมองลึกเข้ามาถึงวิญญาณฉัน
‎แล้วก็อึ
‎ขณะที่พระอาทิตย์กำลังขึ้นด้านหลัง
‎จะหนีไปไหนก็ไม่ได้ บอกเลย ฉันพยายามแล้ว
‎พยายามไม่สบตา พยายามวิ่งหนี
‎ฉันไม่วิ่ง
‎ฉันเดินจากไปด้วยความเร็วที่เหมาะสม ‎แล้วหมาก็วิ่งไล่ตามฉัน
‎"จะไปไหน ฉันเดินไปอึไปได้นะ"
‎แม่ง
‎หมาอึ
‎เดี๋ยวนี้มีคนส่งของให้ฉันเยอะมาก ‎บางครั้งก็เป็นของขวัญ
‎ซึ่งดีนะ
‎ผู้คนดีกับฉันมาก
‎ฉันขอบคุณจริงๆ
‎แต่ว่า…
‎ขอบคุณค่ะ
‎ต้องบอกเลย
‎ของส่วนใหญ่ที่ส่งมาให้ฉัน ‎มักเป็นสินค้าจากบริษัท
‎ส่งมาให้เพราะหวังว่าฉันจะช่วยโปรโมท
‎ไม่ก็ทำวิดีโออันบ็อกซ์ รู้มั้ยว่าอันบ็อกซ์คืออะไร
‎คือเวลาที่บริษัทส่งสินค้า
‎ไปให้อินฟลูเอนเซอร์
‎แล้วอินฟลูเอนเซอร์ก็จะเตรียมไฟไว้สี่หมื่นดวง
‎ขังลูกๆ ไว้ในห้องน้ำสักสองชั่วโมง
‎แล้วก็ถ่ายคลิปตัวเองแกะกล่องของขวัญ
‎แบบว่า "ตายแล้วทุกคน"
‎"ฉันเพิ่งได้รับของขวัญที่แสนวิเศษ
‎จากปราด้า"
‎"ที่จริงมันราคาตั้งสิบเอ็ดพันล้าน
‎ฉันเลยคิดว่าจะดีมากถ้าได้แชร์ให้ทุกคนดู
‎เพราะพวกคุณไม่มีวันมี ‎เพราะคุณถังแตกและขี้เหร่"
‎"กดไลค์แล้วสับตะไคร้กันด้วยนะ"
‎แกะกล่อง
‎มีคนส่ง
‎ไวเบรเตอร์แปดอันมาให้ฉันภายในสองเดือน
‎มีจู๋พลาสติกเยอะมากนะที่ส่งมาถึงบ้าน
‎ฟังนะ ฉันเก็ต ฉันเข้าใจว่าฉันมีผู้ติดตาม
‎และมีคนดูที่ฉันต้องสร้างสัมพันธ์ด้วย
‎และเป็นเรื่องฉลาดที่บริษัท
‎จะส่งสินค้ามาให้ฉัน ‎เพราะหวังว่าฉันจะช่วยโปรโมท
‎ให้กับร็อกสตาร์อย่างพวกคุณ
‎แต่จู๋แปดอันเนี่ยนะ
‎ฉันรู้สึกว่าพวกเขาเข้าใจฉันผิดไปหน่อย
‎มีคนในออฟฟิศนั้นที่ทำงานไม่เป็น
‎ฉันไม่ใช่คนที่มีอารมณ์ทางเพศเยอะเลย
‎ฉันแทบจะไม่ยอมมีเซ็กซ์
‎ไม่
‎แต่ฟังนะสาวๆ ฉันจะพูดแบบนี้
‎ฉันเชื่อว่าเราทุกคนมี…
‎เทพธิดาเซ็กซี่อยู่ในตัว
‎เอาเถอะ
‎แต่ฉันไม่ใช่กลุ่มประชากรที่เหมาะสม ‎เพราะนั่นคือสิ่งที่สังคมบอกเรา
‎นั่นคือสิ่งที่การตลาดบอกเรา
‎พวกคนที่คุณเห็นในโฆษณาไวเบรเตอร์
‎มักจะยังสาวมาก ไม่มีขนสักเส้น
‎แต่คิ้วดกดำ
‎ฉันไม่ได้…
‎มันไม่…
‎ไม่ใช่ฉันเลย
‎ไม่ใช่ฉันอย่างแรง ต้องเป็นคนบางประเภทจริงๆ
‎คุณคงไม่มีวันเห็นครู หมายถึงครูสอนเลขจริงๆ
‎ในโฆษณาไวเบรเตอร์
‎คิดถึงครูสอนเลขของตัวเองอยู่รึเปล่า
‎ควรนะ
‎นึกภาพออกมั้ยถ้าเห็นครูในโฆษณาไวเบรเตอร์
‎"วันนี้เรียนยากเหรอ"
‎"พีชคณิตทำให้คุณปวดหัวเหรอ"
‎"เบื่อที่ต้องติ้วตัวเอง ‎หลังร้านขายของในโรงเรียนเหรอ"
‎"ทำไมไม่ลองแจ็คแร็บบิต 10,000 ล่ะ"
‎คงขายดีเป็นเทน้ำเทท่าเลย
‎ฉันมีไวเบรเตอร์ที่ส่งมาจากบริษัทนับไม่ถ้วน
‎มีอันนึงที่ส่งมาจากกวินเน็ธ พัลโทรว์ด้วย
‎"เริ่ด มันสุดยอดมากทุกคน"
‎"ที่จริงแล้วมันทำจากไขมันเป็ดออร์แกนิค"
‎"และพลาสติกที่ผลิตแบบองค์รวม
‎ที่เป็นประโยชน์ต่อมหาสมุทร"
‎"และคุณสมบัตินึงคือเมื่อใส่เข้าไปแล้ว
‎มันก็จะสลายไปในตัวคุณเลย"
‎"แล้วพอถึงจุดสุดยอด
‎จะมีผีเสื้อบินออกมา"
‎"แล้วมันก็กลายร่างเป็นเงินสด ‎บินกลับไปหากวินเน็ธ"
‎มีไวเบรเตอร์อีกอันส่งมาให้ฉัน ‎จากบริษัทสินค้าผู้ชาย
‎อันนี้ไม่ได้ชาร์จแบตมาและฉันต้องจ่ายค่าส่งเอง
‎และอันนั้น
‎ตั้งค่าได้แค่สามระดับ
‎ที่เสียงเหมือนเป็นรถอะไรสักอย่าง
‎ระดับแรกเหมือนเสียงรถที่สตาร์ทไม่ติด แบบ…
‎ระดับที่สองเสียงเหมือนรถแข่งฟอร์มูล่าวัน แบบ…
‎อะไรวะเนี่ย
‎และระดับที่สามเสียงเหมือนเป็ดรถแทรกเตอร์
‎แบบ "ก๊าบๆๆๆ"
‎และมาพร้อมกับคู่มือการใช้ที่หนามาก
‎หนายังกับหนังสือรหัสลับดาวินชี
‎"ไอ้เครื่องนี้มีวิธีใช้สักกี่วิธีเนี่ย"
‎ฉันนึกว่าแค่ยัดเข้าไป แล้วอยู่ดีๆ
‎เลนนี แครวิตซ์ จะโผล่มา
‎ฉันรักเลนนี แครวิตซ์
‎ใช่ ฉันรักเลนนี แครวิตซ์จริงๆ
‎ใช่ เขาเป็นสมาชิกตลอดชีพ ‎ของคลังติ้วของฉัน ผู้ชายคนนี้
‎อืม ใช่เลย รู้สินะว่าคลังติ้วคืออะไร
‎เป็นสิ่งที่เราคิดถึงเวลาช่วยตัวเอง
‎แล้วก็เก็บไว้
‎อุ๊ยโทษที ฉันยัง…
‎ฉันมีอันที่ลิลลี่ อัลเลนส่งมาด้วย
‎แต่ลิลลี่แตกต่างไปนิดหน่อย
‎เพราะมันมี… ที่ดูด แบบอันเล็กๆ
‎ฉันดูเหมือนคอร์ทนีย์ คาร์ดาเชียน ‎กับทราวิส เบเกอร์บนพรมแดง
‎"หยุดนะ"
‎แต่ฉันตื่นเต้นมากที่ได้ใช้ของลิลลี่ ‎เพราะฉันนึกว่ามันจะ
‎เป็นมากกว่ากระบองกระทุ้งวัวที่ฉันเคยใช้จนชิน
‎อาจจะค่อยเป็นค่อยไป ใครจะไปรู้
‎เทียนอาจจะจุดตัวเองขึ้นมา ‎อาจจะมีเพลงเบาๆ ดังขึ้น
‎หนุ่มฮอตคนนั้นจากบริดเจอร์ตัน ‎อาจจะโผล่มาเคาะหน้าต่าง
‎ซีซั่นหนึ่งไง
‎แล้วซีซั่นสองเกิดบ้าอะไรขึ้น
‎ฉันดูบริดเจอร์ตันซีซั่นสอง คิดว่า
‎"ไม่ๆ ทำไมพวกเขาเอาแต่คุยกัน
‎แต่งตัวเต็มยศ"
‎"ไม่ กลับไปซีซั่นหนึ่ง"
‎บริดเจอร์ตันซีซั่นหนึ่งมียอดดาวน์โหลดกว่าพันล้าน
‎เป็นของฉันไปครึ่งนึง
‎ฉันเลยมีเวลาอยู่กับตามลำพัง ‎สามีฉันพาลูกๆ ไปข้างนอกสักชั่วโมง
‎ไม่ก็ปีนึง ไม่รู้หรอกว่าหายไปกันนานเท่าไหร่
‎ฉันแบบว่า
‎"เอาละลิลลี่"
‎"ว่าไงจ๊ะ"
‎แล้วฉันก็ยัดลิลลี่ใส่น้องสาว
‎อุแม่เจ้า
‎ฉันกำนังหนูนั่นแน่นเลย
‎ฉันกำนังหนูนั่นแน่น
‎ยังกับคาร์ดาเชียนเกาะหนุ่มผิวขาผอมแห้งสำส่อน
‎ฉันแบบว่า "มานี่"
‎ทุกอย่างเริ่มรุนแรงขึ้นอย่างรวดเร็ว
‎ไม่มีเทียน ไม่มีเพลงเบาๆ
‎ไม่มีนักแสดงจากบริดเจอร์ตันโผล่มาสักคน
‎ลิลลี่มีฟัน
‎นางเกือบจะกัดจิ๊มิ๊ฉันขาด
‎ไม่มีอะไรช้าเลย
‎แต่ทุกอย่างเกิดขึ้นพร้อมกันทันที
‎ฉันหัวเราะเหมือนคนบ้า
‎ร้องไห้นิดหน่อย ตดด้วย…
‎น้ำแตกเป็นแม่น้ำเลย
‎รู้ตัวอีกที ฉันก็ไปอยู่ในครัว
‎ทำอาหารกลางวันให้ลูกๆ ทั้งที่ขาชา
‎"โหลิลลี่"
‎"โหลิลลี่แรงมาก"
‎"โอ๊ะลิลลี่"
‎"โหลิลลี่"
‎ฉันเล่าเรื่องนี้ที่โชว์ครั้งนึง
‎มีผู้หญิงคนนึงลุกขึ้นตะโกน
‎"ส่งลิงค์ให้หน่อย"
‎แล้วนั่งลงข้างๆ สามีเธอ แบบว่า ‎"อย่าเชียวนะ…"
‎"คุณซื้อน้ำหอมให้ฉันเป็นของขวัญคริสต์มาสทุกปี"
‎"ปีนี้ฉันจะซื้อของขวัญให้ตัวเอง"
‎"ส่งลิงค์มา"
‎ปรากฎว่า
‎ฉันค่อนข้างสนใจเรื่องการเมือง
‎ไม่ยักรู้ว่าสน แต่กลายเป็นว่า ‎ฉันมีเรื่องต้องพูดเยอะ
‎และไม่มีข้อมูลสนับสนุนเลยแม้แต่น้อย
‎ไม่มีเลย
‎แต่อินเทอร์เน็ตทำให้เราทุกคนคิดว่าเราควรพูด
‎อะไรก็ตามที่อยากพูด เมื่อไหร่ก็ได้ที่อยากพูด ‎และทุกแบบที่อยากพูด
‎และทุกคนในโลกก็อยากฟังใจจะขาด
‎อินเทอร์เน็ตทำให้เราเชื่อว่าเราฉลาดกว่า
‎มีความสามารถกว่าและเก่งกว่าเราเป็นจริงๆ
‎ไม่เคยสักครั้งเลยในชีวิต
‎ที่ฉันเจอคนมากมาย ‎เรียกตัวเองว่าเป็นผู้ประกอบการ
‎เท่าที่เจอในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมา
‎พระเจ้า
‎ไม่มีใครเป็นแค่หมอ
‎หรือเป็นวิศวกรกันแล้ว น่าเบื่อ
‎ไม่ ทุกคนเป็นผู้ประกอบการ ‎และชอบบอกคุณด้วยนะ
‎แบบ "อือ หวัดดีๆ ฉันเป็นผู้ประกอบการ"
‎"ใช่ ฉันเป็นผู้ประกอบการ"
‎"และการเป็นผู้ประกอบการแปลว่า ‎ฉันช่วยสร้างคอนเทนต์
‎ให้กับแพลตฟอร์มมัลติมีเดียมมากมาย ‎ที่เน้นที่ระดับรากหญ้า
‎ความเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างแบรนด์ ‎ทั้งใกล้และไกลให้แน่ใจว่า
‎เราให้ความสำคัญกับคำว่า ‎"การเชื่อมต่อ" และ "รากหญ้า"
‎"ฉันเป็นผู้ประกอบการ"
‎คุณก็แบบว่า "อ้อ โอเค"
‎"คุณฟังดูงานยุ่งมาก"
‎"วันๆ คุณทำงานยังไงบ้าง"
‎"อ๋อขอบใจ ในฐานะผู้ประกอบการ คือ…"
‎"ฉันขายหมวกสักหลาดที่ตลาดทุกวันพุธเว้นพุธ
‎ระหว่าง 11.16 น. ถึง 11.24 น."
‎"หุ้นส่วนฉันก็เป็นผู้ประกอบการ เขาสะสมผีเสื้อ"
‎"และที่จริง พ่อแม่ของเขาเพิ่งซื้อ
‎บ้านริมหน้าผาหลังที่สองให้เรา ‎ติดกับบ้านคริส เฮมส์เวิร์ธ"
‎"เรากำลังไปได้สวย"
‎"อ้อโอเค ขอโทษที คุณไม่ใช่ผู้ประกอบการ"
‎"คุณมันเฮงซวย"
‎คนพวกนี้ก็มักจะมีชื่อแปลกๆ ด้วยนะ
‎เมื่อก่อนไม่ใช่แบบนี้
‎ในปี 1999 เคยเป็นชื่อทรอยกับอลิชา
‎แต่ตอนนี้ใครๆ ก็รู้จักพวกเขา ‎ในชื่อลาครอสกับสปาทิวล่า
‎โลกนี้บ้าไปแล้ว
‎โคตรเพี้ยน รู้มั้ยว่าใครจะช่วยเราได้
‎รีแอนนา
‎ใช่ ฉันไม่ได้ล้อเล่นนะ
‎รีแอนนาจะช่วยเราได้ เธอเป็นราชินีของทุกสิ่ง
‎เธอให้ความสำคัญกับการนับรวมทุกกลุ่มคน ‎และความมั่นใจในร่างกาย
‎และสินค้าทุกอย่างที่เธอขายออกมา
‎ก็ทำอย่างนั้นเป๊ะ
‎เธอลงมือทำ ไม่ได้สักแต่พูดจริงๆ
‎เธอมีไลน์ชุดชั้นในชื่อว่า ซาเวจ เอ็กซ์ เฟนตี
‎และมันเหมาะกับร่างกายมากมายหลายแบบ
‎ตอนนี้เป็นเพราะเธอ
‎บริษัทชุดชั้นในเจ้าอื่นๆ ก็เริ่มจะทำตามบ้าง
‎แม้แต่วิคตอเรียส์ซีเคร็ต
‎เริ่มจะทำขนาดมากขึ้น ซึ่งดีมากนะ
‎แต่ฉันจะขอพูดอะไรสั้นๆ ‎เกี่ยวกับวิคตอเรียส์ซีเคร็ต
‎พวกเขาน่าจะพยายามมากขึ้นหน่อย
‎เพราะพวกเขาพยายามทำให้พวกเรา ‎เกลียดตัวเองหนักมากมาตั้งหลายสิบปี
‎พวกเขาเลย…
‎ใช่
‎แต่ตอนนี้เรามีรีแอนนา
‎ทุกอย่างก็แก้ไขได้
‎และชุดชั้นใน ‎ซาเวจ เอ็กซ์ เฟนตีของเธอก็เซ็กซี่มาก
‎มันเซ็กซี่จริงๆ แม้แต่ชื่อผลิตภัณฑ์ก็เซ็กซี่มาก
‎มีชุดนึงใช้ชื่อว่า
‎บราสี่ส่วนกลอสซี่ฟลอสซี่
‎ไม่เรียกว่าสายคล้องก้อนหินแล้ว
‎อีกชิ้นนึงใช้ชื่อว่า ‎กระโปรงเปิดด้านหลังของสาวมั่น
‎เงียบน่า ฮอตจะตาย มีอีกชุดนึงชื่อว่า
‎ชุดรัดรูปไร้เป้าผ้าตาข่าย
‎อย่างฮอต
‎ฉันเข้าเว็บของเธอ กวาดซื้อทุกอย่าง
‎แล้วก็รู้ว่าสิ่งเดียวที่ฉันไม่ได้กดซื้อ
‎คือกางเกงในหลวมโคร่งไร้กลิ่น ‎สำหรับประจำเดือนวันสุดท้่าย
‎รู้จักใช่มั้ย
‎ใช่ รู้สิ
‎มันเก็บพงหญ้าให้เข้าที่เข้าทาง ‎และซึมซับน้ำมดลูกไปด้วย
‎ผู้ชายด้านหลังร้องเลย "พระเจ้า"
‎ฉันดีใจจัง
‎คุณหมดอารมณ์ไปตอนไหนคะ
‎เพราะพงหญ้าหรือเพราะน้ำมดลูก
‎อ๋อใช่
‎เคยดูโชว์รันเวย์ของซาเวจ เอ็กซ์ เฟสตีมั้ย
‎ให้ตายสิบิล โคตรฮอต
‎เก็บไว้ในคลังชักว่าวได้เลย แจกให้ฟรี
‎ทุกคนบนรันเวย์นั้นมีความหลากหลายมาก
‎มีรูปร่างมากมายหลายแบบ
‎มีรูปร่างที่แตกต่างกันไป
‎ทั้งเล็ก ใหญ่ ผิวดำ ผิวขาว
‎บ้างก็เป็นก้อนๆ บ้างก็เป็นหลุมเป็นบ่อ ช่างเถอะ
‎แต่พวกเขาตัวอ่อนทุกคน
‎พวกคนบนรันเวย์ที่ย่อๆ ยั่วๆ ลงได้สุด ‎แล้วเลียหลังตัวเองไปด้วย
‎แถมสบตาส่งอารมณ์เย้ายวนตลอดเวลา
‎พวกแม่ที่ตัวอ่อนมากจนทั้งเตะและเต้นทเวิร์ก
‎และให้นมลูกไปพร้อมกัน
‎พวกเขาช่างยั่วยวนจริงๆ ฉันชอบมาก
‎ฉันอยากเห็นว่าผลิตภัณฑ์พวกนั้นดูเป็นยังไง
‎บนตัวคนที่มีรูปร่างเหมือนผู้หญิงวัยกลางคน
‎ตั้งแต่อายุ 12 ขวบ
‎คนที่ไม่เตะขาขึ้น
‎ทุกครั้งที่เปิดเพลง WAP
‎แทนที่จะทำอย่างนั้น เราจะไปหา
‎ถังน้ำกับไม้ถูพื้นมาเช็ดจิ๊มิ๊กเปียกชุ่มให้คุณจริงๆ
‎ใช่
‎ฉันอยากเห็น
‎ว่าชุดรัดรูปไร้เป้าผ้าตาข่ายเป็นยังไง
‎บนตัวใครสักคนที่ชื่อแพทริเชีย
‎ใช่ เราทุกคนรู้จักแพทริเชีย
‎เธอมีเหตุผล
‎เธองานยุ่ง
‎เธอเหนื่อย
‎แพทริเชียก็เซ็กซี่ได้เมื่ออยากเป็นนะ
‎แต่ถ้าผัวเธอพยายามกุ๊กกิ๊กกับเธอ ‎มากกว่าเดือนละสองครั้ง
‎เธอจะโทรแจ้งตำรวจ
‎นึกภาพแพทริเชียอยู่หลังเวที
‎เตรียมตัวจะออกไปเที่ยว
‎ซินดี้ ครอว์ฟอร์ดอยู่ข้างหลัง
‎แค่เป็นซินดี้ ครอว์ฟอร์ดที่โคตรเจ๋ง
‎ลิซโซ่อยู่หลังเวที
‎ลิซโซ่แบบว่า "โคตรปัง!"
‎อีนี่
‎แล้วพวกเขาก็แบบว่า ‎"แพทริเชีย ถึงตาเธอแล้ว พร้อมมั้ย"
‎แพทริเชียแบบว่า "พร้อม"
‎"ฉันอยู่ที่นี่มา 40 นาทีแล้ว ไม่มีที่จอดเลย"
‎"รีบหน่อยได้มั้ย ‎ฉันต้องไปรับลูกที่โรงเรียนอีก 20 นาที"
‎แล้วแพทริเชียก็ก้าวออกมา
‎เธอจะอธิบายทุกข้อดีข้อเสียของสินค้าทุกชิ้น
‎"สวัสดีค่ะ ฉันแพทริเชีย เพื่อไม่ให้เสียเวลา"
‎"ฉันอยากเล่าให้ฟังถึงกางเกงใน ‎ทำจากหนังที่ฉันใส่อยู่"
‎"เราไม่แนะนำให้ใส่หลังจากกินแกงกะหรี่เผ็ดๆ"
‎"ฟังนะ อย่างที่รู้ ไม่สำคัญหรอกว่าเช็ดก้นกี่ครั้ง
‎บางครั้งก็ยังมีอะไรติดอยู่"
‎"ฉันจะบอกให้ว่ามีสีอะไรบ้าง ‎ตัวนี้มีสีแดง ดำ
‎และแค่ในเวลาจำกัดเท่านั้น สีชมพูตุ่น
‎"ไปคุยกันต่อที่พู่ติดหัวนม
‎สำหรับตัวแม่ทั้งหลายที่เหมือนฉัน
‎มีหัวนมขนาดเท่าจานรองแก้ว
‎อย่าซื้อเชียว"
‎"เก็บไว้ซื้อที่ปิดหัวนมสีเงิน ‎อีกเดือนนึงจะวางขายแล้ว"
‎"และสุดท้าย
‎ฉันอยากคุยเรื่องกางเกงในลูกไม้ขาสั้นเอวต่ำ ‎ที่ฉันใส่อยู่"
‎"มีคนอีเมลมาหามากมาย"
‎"พวกคุณอยากรู้ว่าควรซื้อสินค้าชิ้นนี้มั้ย
‎ถ้าพุงพลุ้ย
‎"โอเคนะ"
‎"เอาเป็นว่า
‎แน่นอนที่สุด"
‎"เราปลื้มพุงพลุ้ยๆ"
‎"เราไม่อยากให้คุณเขินพุงพลุ้ยๆ ของคุณ"
‎"เรากลับอยากให้คุณยอมรับมันซะ
‎และตัดสินใจให้ชัดเจนว่าจะซ่อนให้มิด
‎หรือปล่อยออกมาดูโลก"
‎ฉันอยากให้กล้องทุกตัวจับภาพเอาไว้
‎ตากล้องทุกคนคิดว่า "เออ ถ่ายได้แล้ว"
‎ไม่นานมานี้ ฉันเพิ่งปิดกล้อง
‎รายการทีวีในเน็ตฟลิกซ์เรื่องแรกไป
‎ค่ะ ขอบคุณ
‎ขอบคุณมาก มันเจ๋งมาก
‎ฉันต้องเล่นฉากเลิฟซีนครั้งแรกในรายการนั้น
‎ซึ่งก็…
‎ฉันต้องถึงจุดสุดยอดด้วย ฉันต้องถึงจุดในฉาก
‎ประโยคแรกในฉากนั้นของฉันคือต้องพูดว่า
‎"เชี่ย จะเสร็จแล้ว"
‎โทษทีนะสาวๆ
‎แปลว่าเสร็จกิจน่ะ
‎อือ
‎ผู้ชายทุกคนพูดว่า "เธอพูดถูก แปลว่าเสร็จกิจ"
‎ฉันคุยกับสามีเรื่องนี้
‎ฉันบอกว่า "ฉันต้องต้องเล่นฉากเลิฟซีน"
‎เขาบอกว่า "คุณรู้สึกยังไงล่ะ" ‎"ก็โอเคนะ"
‎"ฉันตื่นเต้นนิดหน่อยเพราะต้องถึงจุด"
‎"ฉันต้องถึงจุดสุดยอดในฉาก"
‎เขาบอกว่า…
‎"พระเจ้า"
‎"คุณจะทำหน้ายังไง"
‎ฉันบอกว่า "หน้าที่ฉันทำปีละสองครั้งไง ‎ไปไกลๆ เลย"
‎ฉันไปถึงกองถ่าย เจอคนที่จะเข้าฉากด้วยกัน
‎เขาน่ารักมาก เรากำลังคุยเรื่องฉากนี้
‎เขาพูดกับฉันว่า ‎"มีอะไรที่คุณไม่อยากให้ผมทำมั้ย"
‎ฉันตอบว่า "ไม่เป็นไร ที่จริงก็มีนะ"
‎"จะเป็นอะไรมั้ยถ้าคุณไม่เขี่ยเหนียงฉันเล่น ‎ให้มีอารมณ์"
‎"โอเคมั้ย"
‎เขายิ่งกว่าโอเคอีก ดีมาก
‎ตอนนี้ในวงการ เรามีสิ่งที่เรียกว่า ‎โค้ชสอนการเข้าฉากใกล้ชิด
‎หรือผู้ประสานงานด้านความใกล้ชิด ‎พวกเขายอดเยี่ยมมาก
‎พวกเขาอยู่ด้วยเพื่อให้เราปลอดภัย ‎จากฮาร์วีย์ ไวน์สตีน แน่นอนละ
‎เป็นงานใหญ่
‎อยู่ด้วยเพื่อคอยดู
‎ว่ากลีบก้านของเราทั้งหลายเก็บไว้มิดชิด
‎และทุกคนรู้ว่าจะจับตรงไหนได้หรือไม่ได้
‎และจับได้หรือไม่ได้แรงขนาดไหน
‎ผู้ประสานงานด้านความใกล้ชิดของเรา ‎ยอดเยี่ยมมาก
‎เธอเป็นอดีตแดนเซอร์มืออาชีพ
‎ที่เคยทัวร์กับละครเพลงเรื่องชิคาโกมาแล้ว
‎และมีคำแนะนำดีๆ ให้เรา
‎คืองี้ ในฉากนั้น ฉันต้องขึ้นคร่อมเขาและฉัน…
‎ใช่ บอกอีกทีนะสาวๆ มีท่านี้ให้เลือกด้วย
‎"ขึ้นคร่อม" เหรอ
‎ปกติฉันแค่ปีนขึ้นเตียง
‎นอนตะแคงแล้วก็รอ
‎ครั้งนี้ไม่ได้
‎ฉันต้องขึ้นคร่อม
‎นี่อะไร หนังฝรั่งเศสเฉพาะกลุ่มเหรอ
‎ฉัน
‎เลยขึ้นคร่อมเขา
‎หันไปหาโค้ชความใกล้ชิด ถามว่า
‎"มานี่แป๊บนึงสิ"
‎พอเธอเดินมาหา ฉันถามว่า
‎"ฉันต้องทำหน้ายังไงดี"
‎ฉันเป็นนักแสดง ฉันแสดงเป็น
‎ฉันรู้ว่าต้องแสดงแบบนี้ยังไง
‎แต่นี่มันออกทีวี
‎ฉันไม่รู้ว่าต้องทำยังไง เธอมีคำแนะนำที่เด็ดสุด
‎เธอบอกว่า "นึกถึงตอนที่เอาคอตตอนบัดเช็ดหูสิ"
‎แบบนี้
‎เอาไปทำซะสาวๆ
‎เอาไปทำ
‎เป็นของขวัญจากฉันมอบให้คุณ
‎สาวๆ ทุกคนจะกลับบ้านไปคืนนี้
‎พอแฟนถามว่า "นี่ อยากมีอะไรกันมั้ย"
‎"ได้ ขอไปเอาคอตตอนบัดก่อน"
‎พวกชะนีทุกนางจะส่งข้อความหาฉัน ‎พร้อมรูปทำหน้าแบบนี้
‎คอตตอนบัด อัจฉริยะชัดๆ
‎ฉันเลือกสีหน้าได้แล้ว พร้อมลุย
‎พอถึงเวลา เราต้องซ้อมกันก่อน
‎เราก็ทำท่าแบบว่า…
‎เงียบน่า เรากำลังทำท่ากันอยู่
‎ทำท่าทุกอย่างให้เนียน
‎เธอเดินมาหาฉัน ‎พูดอะไรสักอย่างเรื่องสะโพกฉัน
‎"ตอนนี้ดูคุณขย่มไปข้างหน้าเยอะ"
‎"ทำไมไม่ลองเด้งมาด้านหลังบ้างล่ะ"
‎"เด้งมาด้านหลังแบบนี้"
‎ฉันก็คิด
‎"ใครอึ๊บกันแบบนี้วะ"
‎ไม่
‎เธอบอกว่า
‎"คนที่ถึงจุดได้"
‎"คนพวกนี้ที่ถึงจุดได้"
‎"ไอ้พวกที่ถึงจุดได้"
‎พระเจ้า
‎พอเราซ้อมกันเสร็จ กำลังจะถ่ายจริง
‎ผู้กำกับพูดว่า "แอ็กชั่น"
‎เธอก็นับจังหวะ ห้า หก เจ็ด แปดให้ฉันเริ่ม
‎ฉันแบบว่า "เอาวะ อีนี่ไม่ได้มาเล่นๆ"
‎"มาเด้งกันเลย"
‎ระหว่างที่เราทำกันอยู่ ฉันรู้สึกโคตรเจ๋งเลย
‎ฉันแต่งหน้าทำผมพร้อม ไฟส่องมาอย่างสวย
‎เป็นฉากปิดด้วย แปลว่าไม่มีคนอื่นอยู่ด้วย
‎เรากำลังทำกันอยู่
‎พอฉันมองลงไป นักแสดงที่เล่นคู่กันมองหน้าฉัน
‎พูดว่า "คุณทำได้ดีมากสาวน้อย" ‎ฉันตอบว่า "ขอบใจ"
‎เรากำลังทำไป ถ่ายจากหลายมุม
‎ผู้กำกับตะโกนว่า "คัท"
‎เราแบบว่า "เย่ ทำได้แล้ว"
‎เพราะบอกตามตรงนะ ฉันตื่นเต้นมาก
‎ฉันได้ยินเรื่องเล่าน่ากลัวเกี่ยวกับเรื่องนี้มาเยอะ
‎แต่ต้องบอกเลยว่ามันเป็นประสบการณ์ทีดีมาก
‎ฉันรู้สึกว่ามีคนดูแลเป็นอย่างดี รู้สึกปลอดภัย
‎พอถ่ายเสร็จ ฉันรู้สึกเป็นอิสระมาก
‎ฉันเป็นผู้อำนวยการสร้างคนหนึ่งของเรื่องนี้
‎ฉันขอให้พวกเขาส่งฉบับที่ตัดต่อแล้วมาให้คืนนั้น
‎พวกเขาก็ส่งมาในคืนนั้นเลย
‎ฉันกลับบ้าน เตรียมการอย่างดี
‎รินไวน์แก้วนึง
‎เริ่มนอนดู
‎แม่เจ้า
‎ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‎บอกตามตรงนะ ฉันนึกว่าฉันเล่นได้ยั่วสุดฤทธิ์ ‎เหมือนเดมี่ มัวร์ในเรื่องสตริปทีส
‎ไม่ใช่เลย ฉันดูเหมือนหมาเทอเรียร์ ‎พยายามเด้ากับลูกเทนนิส
‎สามีฉันคิดถูกแล้วที่กังวลว่าฉันจะทำหน้ายังไง
‎ทางเดียวที่จะอธิบายได้ว่าฉันทำหน้ายังไง
‎คือเหมือนปืนกลไร้เสียง แบบว่า…
‎งั้นทุกคนต้องคอยดูกันไว้นะ
‎รายการเน็ตฟลิกซ์ใหม่ของฉัน
‎ขอบคุณที่มากันค่ะซิดนีย์
‎พร้อมนะ
‎ไปเลย
‎ขอบคุณค่ะ
‎บาย
‎คำบรรยายโดย อรภาริน อ่อนกอ