Downloaded from YTS.MX
SİDNEY OPERA EVİNDE,
Official YIFY movies site: YTS.MX
EORA ULUSUNUN GADIGAL HALKININ TOPRAKLARINDA ÇEKİLMİŞTİR
Hadi Sidney Opera Evi!
Alkışlarınızla Celeste Barber!
Selam! İşte bu!
Evet!
İşte bu!
Selam Sidney! Nasılsınız?
Muhteşem ya!
Netflix stand-up'ıma hoş geldiniz.
Çok fena.
Çok heyecanlıyım. İnanılmaz…
Kocamla 19 yıldır birlikteyiz
ve ilişkimizin başarısını
tamamen mesafeye borçluyuz.
Ve birbirimizden uzak olmaya.
Birbirimizi özlemekte çok iyiyiz,
harikayız.
Ama sonra karantina çıktı
ve kocam sürekli tepemdeydi.
Sürekli lan.
Yüzü burada değilse
siki buradaydı.
Fazla geldi.
Her şeyin oranı kaçtı.
Her şey daha büyük gelmeye başladı.
Siki hariç. O aynı kaldı.
Ama bana sorarsanız 19 yıl uzun bir süre.
Birlikte çok şey yaşadık.
21 yaşından beri kızının üvey annesiyim.
Çok kuvvetli bir bağımız var
ama karantinada neredeyse yuvamız yıkılıyordu.
İnsanlar o ara nasıl hamile kaldı lan?
"Kovid bebeğimiz.
Sevişmeden duramadık."
Nasıl?
Biz sürekli birbirimizden kaçmaya çalışıyorduk.
Bazen bütün günü kanepenin iki ayrı ucunda hiç konuşmadan oturarak geçiriyorduk,
arada bir de birbirimize hareket çekiyorduk.
"Al bakalım, bugünlük idare eder seni.
Yarın için de yolluk olsun."
Sürekli boşanmanın eşiğindeydik.
Oyuncu Jamie Lee Curtis 27 yıldır evli, değil mi?
Yirmi yedi yıl!
Birkaç yıl önce röportajda sormuşlar,
"Uzun evliliğin sırrı nedir?"
O da demiş ki
"Ayrılmayın."
Öyle dedi. "Ayrılmayacaksın, o kadar.
Otobüsten inmek yok,
gitmeye de devam ediyor.
Dışarıdaki manzara değişebilir
ama o otobüsten inmeyeceksin."
Karantinadan sonra böyle diyen çok kalmadı, değil mi?
Hayır. O otobüsü ağaca çarpar,
ateşe verirdim sonra da koşarak uzaklaştırdım.
Ama hep de kötü değildi.
O sırada kocam hakkında birkaç şey öğrendim.
Öğrendim ki her su içtiğinde
beşlik çakmak istiyor.
Her seferinde.
"Baksana, saat daha 10.00 ama iki litre su içtim."
"Tebrikler canım.
Madalya törenin saat altıda. Bravo."
Öğrendim ki her kavgadan sonra evi temizliyor.
Evet. Durduk yere kavga çıkardığım oldu.
Benimle ne sıklıkla seks yapmak istediğini de fark ettim.
Ama daha önemlisi
ne sıklıkla hayır dediğimi de.
Önceden hiç fark etmemiştim.
Farklı farklı yollardan da deniyor.
Spontane olmaya çalışıyor.
"Canım baksana. Çocuklar tablete dalmış.
Ufak bir akşamüstü tatlısı ister misin?"
Ben de diyorum ki
"Yok, sağ ol."
Romantik olmaya çalışıyor.
"Bize köpük banyosu hazırladım. Hadi gel küvete girelim."
"Ben temizim birader. Yürü."
Bir süre sonra pes etti.
Bazen çırılçıplak önüme atlardı.
"İşin var mı?"
"Seninle yok."
Mışıl mışıl uyumam bile onu durdurmadı.
Horlaya horlaya uyurken gelip diyordu ki
"Hey."
"Birazcık…"
"Hayır, kes şunu. Git ya!"
"O zaman burada yatıp kendi işime baksam olur mu?"
"Olur ama etrafı pis bırakma."
"Anlamadım?"
"Merak etme, sonra kavga çıkarırım."
Ama hakkını vereyim,
19 yıl birlikteliğimizden sonra
bana en romantik sözünü karantina sırasında söyledi.
Hiç unutmam.
Bir gün yanıma geldi, gözlerimin içine baktı ve dedi ki
"Canım.
Hadi yatıp şarjımız bitene kadar telefonlarımıza bakalım."
Sabaha kadar seviştik.
Bütün gün evde çocuklarımla olunca
ne kadar hızlı büyüdüklerini
ve bununla başa çıkamadığımı fark ettim.
Hiç başa çıkamıyorum.
Sonsuza dek bebek kalmalarını istiyorum.
Kıyafetleri küçük geldiğinde onlara bağırıyorum,
yenilerini de almıyorum.
"Büyümek senin tercihindi. İçtin sütleri, suç sende."
11 yaşındaki oğlumun kıyafetleri o kadar dar ki
atletli Britney hayranları gibi.
"Hadi canım. Özgür kaldı. Hadi göster kendini."
Oğullarım sekiz ve 11 yaşında.
Ne olur ne olmaz diye hâlâ emzik temizliyorum.
Bazen gelip bana sarılsınlar diye
itip ağlamalarını istiyorum.
İkisini de bebekken emziremedim,
şimdi de "Denemek ister misiniz? Hadi deneyelim." diyorum.
"Hadi deneyelim."
İyi değilim.
Onlarla olan her anımı değerlendirmeye çalışıyorum.
Evdeyken çocuklarla ufak bir gece rutini çıkardım.
Otellerdeki yatak hazırlama hizmeti gibi.
Çocuklarım aynı odada yatıyor.
Hep de öyle olacak.
İki ayrı yatakları var.
Odaya girip yataklarını yapıyorum.
Işıkları kısıyorum, tavana ufak yıldızlar yansıtıyorum,
lavanta kokusu falan sıkıyorum.
Sonra da çocuklar gelip yatağa giriyor,
birlikte bir şarkı söylüyoruz.
Klasiklere bayılıyoruz. En sevdiğimiz…
Daha dün annemizin
Kollarında yaşarken…
Hep çocuklarım büyüdüğünde nasıl anıları olacağını düşünüyorum,
bana dair nasıl anıları olacağını da.
Ve umarım bu da o anılardan biridir
çünkü bence onlar için çok özel bir an.
Bu gece rutinine şarap eklemeye başladım.
Her şey çocuklar için olamaz.
Kabul edelim, karantina sırasında olduğu için
genelde hafta içi körkütük sarhoştum.
Birkaç şişe şaraptan sonra yaklaşık öğleden sonra beş gibi
fark ettim ki "Daha Dün Annemizin"i bırakıp
Kasey Chambers'ın 2002'deki şarkılarını söylemeye geçmişim.
Yeterince güzel değil miyim?
Kalbim çok mu kırık?
Hafta sonu yaklaştıkça sesini de köklüyordum tabii ki.
Cumartesi de tekila açmış oluyorduk.
Küçük torbalar çıkıyordu.
Ve fark ettim ki çocuklar büyüyor,
her şey boka sarmış ve zaten hepimiz öleceğiz, o yüzden…
Dünyadaki herkes, herkes, herkes
Dünyadaki herkes Koca dünyadaki herkes
Hafta bittiğinde çocuklar çoktan travma geçirmişti.
Pazar günleri eğlenceliydi.
Evde dolaşıp çocuklara sesleniyorum,
"Hadi, akşam rutini vakti"
ve fark ediyorum ki 14.00'ten beri yatıp uyuyormuş gibi yapıyorlarmış.
"Siktir."
Bugünlerde çocuklar çok akıllı lan!
Çok akıllılar.
Ben küçükken hiçbir şey bilmiyordum.
Hiç.
Ben ve ailem bundan gayet memnunduk.
Ailemiz bir yere gidiyoruz diyorsa
sorgusuz arabaya binerdik.
Değil mi?
Evet, direkt binerdik işte.
Nereye gittiğimizi sormazdık.
Geri zekâlı.
Direkt binerdik.
Sorduysak da salak kardeşimiz zorladı diye sormuşuzdur.
Ve hep babamız sinirli sinirli bakıp, dişlerini sıkıp
"Bin arabaya" demiştir.
"Siktir. Pardon."
Ailem bana düpedüz yalan söylerdi.
"Hadi kızlar. Disneyland'e gideceğiz."
Ama bir bakmışsın doktorda ilk smear testini yaptırıyorsun, "Lan…"
"Su kayağını böyle hayal etmemiştim."
Bugünlerde o olmaz.
Hayatta olmaz.
Duyarcı piçler.
Bunu yapsan uzaklaştırma emri çıkartırlar.
Her gün çocuklarıma
o gün ne yapacağımızın detaylı bir planını vermem gerekiyor
ve 10 dakikada bir günün planını
duygusal olarak uygun bulduklarını kontrol etmem gerekiyor.
Yeter ya.
Çok… İnanılmaz yorucu.
Ama yetişmeye, ayak uydurmaya çalışıyorum.
Çocuklarım oynuyordu
ve küçük oğlum, büyük oğluma "amcık" dedi.
Ben de dedim ki "Hayır, olmaz.
Lütfen öyle deme. Kadınları aşağılayıcı bir söz o."
Oğlum da bana gelip dedi ki
"Niye? Sana demedim,
o da kadın değil."
Siktir.
Ha siktir.
Çok akıllılar.
Oynamalarını izlemeye bayılıyorum. Ablamla oynayışımızı hatırlıyorum.
Olivia benden dört yaş büyük.
Büyürken ona kafayı fena takmıştım
ve çok farklı kişiliklerimiz vardı.
O hep Pearl Jam havasında, dertli bir ergendi.
Ben de Spice Girls havasında, hiperaktivite ilacı gereken bir çocuktum.
Ama ona kafayı takmıştım
ve bana ne yaparsa yapsın umursamazdım.
Bir keresinde havuza girmek için kafamı merdiven olarak kullandı.
Bu arada havuzda merdiven vardı, gayet de iş görüyordu.
Ama kafamı kullandı.
Ben havuzdaydım.
Kafama bastı, suya atlarken de
kafama tekme attı ben de havuzun kenarına çarptım.
Her yer kan oldu.
O kan gölünden çıkarken de
bana şöyle bağırıyordu
"Anneme söyleme!"
Ben de dedim ki
"Söylemem.
Söylemem. Lütfen benimle oynamayı bırakma."
Bir de bana demişti ki
Michael diye bir abimiz varmış
ama yüz kuduzundan dolayı ölmüş.
Evet, kuduzun en kötüsü.
Annemle babam hâlâ acısını çektiği için
onlara söylemememi istedi.
Bana demişti ki
annemle babam abimiz yakında olsun diye onu garajın altına gömmüşler.
Sonra da "onu anmak" için
beni o garaja götürdü.
Ben de Michael'ın mabedini ararken
beni içeri itti, ışıkları kapattı,
kapıyı çekti ve kilitledi.
Umursamadım. Benimle takılmak istediği sürece
uydurma ölü abimin hayaleti bana dadansa da olurdu.
Ben büyürken ablamdan havalı olan tek insanlar onun arkadaşlarıydı.
Of be!
Arkadaşları evimize geldiğinde
müthiş biri olurdum.
En iyi hâlimi görürlerdi.
Siz buna para veriyorsunuz, onlara beleşti.
Evet, bayılırdım.
Benim için Super Bowl gibiydi. Çok heyecanlanırdım.
Annem derdi ki "Olivia, Jane geldi."
Ben de "Gösteri vakti" derdim.
"Tabii Jane geldi lan."
"Ulan Jane.
Ulan Jane. Jane geldi!" Çok heyecanlanırdım.
Annemlere gidip derdim ki "Kendinize gelin.
Sakın şansımı batırmayın lan!"
"Jane!"
"Jane!" Heyecanlanmıştım.
Jane eve girdiği anda
hiç olmadığım kadar havalı olurdum.
Yanına gidip derdim ki "Selam.
Jane miydi? Neyse, iyi.
Bugün seni okulda gördüm. Umursamadım."
"Jane'le konuştum!"
Sonra da evde rastgele yerlerde saklanıp
bir şey lazım olur mu diye beklerdim.
"Saklambaç mı? Hayır, tamam."
Belki Jane acıkmıştır.
Durduk yere ortaya çıkıp
ev gezdiren emlakçı gibi gelirdim.
Bir sürü işe yaramaz bilgi verirdim.
"Ne haber Jane? İyi ki geldin.
Yiyecek bir şey mi istiyorsun? Yardım edeyim.
Açık plan mutfağa gel, seni kilere götüreyim.
Kilerimizin kapısını açtığında
ışığın da açıldığını göreceksin.
Bunu bilen çok kişi yok.
Buyur, istediğini al, sonra da ilgilenirsen
sana havuzun merdivenini kullanmayı göstereyim."
Sosyal açıdan hiç iyi olmadım.
Ve şimdi daha da kötüleşiyor çünkü insanlar benimle takılmak istiyor.
Ama ben istemiyorum.
Ben… İstemiyorum ya.
Nasıl yapıldığını bilmiyorum. Zor geliyor.
Havadan sudan konuşmak bana zor geliyor.
Beş dakika falan harika idare ediyorum.
Herhangi bir partiye girip
herkesle ilgili uygunsuz ama çok komik tespitlerde bulunabilirim,
sonra da ev sahibinin
muhteşem, pahalı dekorasyonuna iltifat edebilirim.
Ama o kadar.
Başka hiçbir şeyim kalmıyor.
Ve paniğe kapılıyorum,
bir çocuğun yamuk dişleriyle falan dalga geçiyorum.
"Şuna bak lan…"
Ama… Kocam da panik olduğumu görüyor
ve araya giriyor.
Kahraman gibi araya girip beni kurtarıyor.
Kocam sosyal durumlarda çok iyi,
bu da beni deli ediyor.
Bence o kadar yakışıklı biri
hayatta da başarılı olmamalı, değil mi?
Birini seç işte be.
Ama öyle. Sosyal açıdan çok iyi.
Sanki konuşma ustası falan oluyor.
Bu da ilginç çünkü evde tek kelime etmiyor
ama yabancıların yanında dilli düdük kesiliyor.
En sevdiği yer neresi, biliyor musunuz?
Taksinin ön koltuğu.
Bunun adı o değil.
Taksinin ön koltuğuna bayılıyor, onun için benimle kavga bile eder.
"Çekil haspa. Şoförle laflayacağız."
Hemen öne geçip başlıyor.
Birdenbire konuşkan, duygularını belirten biri oluyor.
Konuşmada doğal bir durgunluk olursa da
hazırda beklettiği boş muhabbet repertuvarı var,
onu çıkarıyor.
Hep havayla ilgili bir şey diyor.
Hortikültürle ilgili çok belirsiz istatistikler anlatıyor.
Ben de genelde arkada kendi adımı internette aratıyorum.
Ayrıca "Hortikültür nedir?"
Önde siyasete falan giriyor, çok eğleniyor.
Öğrenmek istediğim için onu izliyorum.
Kendimi geliştirmek için.
Ailelerin toplandığı bir ortamda onu izledim.
Tanımadığı bir grup insanın yanına gitti.
Direkt gitti. Kimse "Gel lan pezevenk!" falan demedi.
Kendi kendine insanların yanına gitti.
Ve konuşmaya başladı.
Onlar da karşılık vermeye başladılar.
Herkes muhabbet ediyordu ve kimse terlemiyordu.
Birden tüm kadınlar hortikültüre ilgi duyar oldu.
Çok da eğlenceli görünüyordu, "Ben de yapabilirim" dedim.
"Kolay görünüyor."
Bir grup insan gördüm, öz güvenli öz güvenli gittim.
Dedim ki "Merhaba.
Amcıklar sizi. Fotoğraf isteyen var mı?"
Uluslararası bir salgını
antidepresan bırakmak için iyi bir dönem sanan var mı?
Yok mu?
Sırf ben miyim?
Hadi anlatalım.
Peki. Antidepresanı bırakmak
bir torba inik sik gibi berbat bir şey.
Korkunç bir şey.
Kullandığım antidepresanın da
bünyeden çıkması düzgün yaparsan altı hafta sürüyor.
Direkt tamamen bırakmak mümkün,
ölmek istiyorsan tabii.
Ama yavaş yavaş bırakmayı öneriyorlar,
altı haftada falan yavaş yavaş azaltıp bünyeden atmanı öneriyorlar.
Yıllardır antidepresanı bırakmak istiyorum
çünkü iyileştim.
Evet, öyle olmuyor ama neyse…
Ama ne zaman tüm doktorlarıma sorsam
hep dediler ki…
"Tüm doktorlarım" mı? Joe Rogan mıyım lan ben?
İki doktoruma her sorduğumda
çok seyahat ettiğim için, işte çok iniş çıkış yaşadığım için
uygun bir zaman olmadığını söylediler.
"Hayatında hiç istikrar yok" dediler.
"Çok teşekkürler."
Karantina başladığında
sabit bir yerde olduğum için iyi olabilir diye düşündüler.
Dedim ki "Şahane fikir beyler.
Çıkardığınız en iyi işlerden biri."
"Dünyadaki her şey belirsizken onu minicik bir daireye kapatalım
ve onu bir arada tutan tek şeyi elinden alalım."
Ben de bırakmaya karar verdim.
Ve açıkçası çok zorlandım
çünkü fark ettim ki ilaç kullanırken
biraz uyumuş, hafif çakırkeyif ama enerjik hâldeydim.
Sonra da fark ettim ki
antidepresanı bırakırken olduğum hâl
çekilmez bir canavar gibiydi.
Ve ceremesini de en çok kocam çekti
çünkü başına gelecekleri hiç tahmin edemiyordu.
Mutfağa gelip "Selam canım. Ne haber?
Marketten bir şey lazım mı?" diyordu.
Ben de
"Siktiğimin marketi!"
"Market! Siktiğimin marketi! Siktiğimin…"
"Market! Ne istiyorum?
Ne istemiyorum ki? Market!
Lütfen bana
altı Twix, dört de Mars alır mısın?
Bir de tarçın."
O da diyordu ki
"Altı Twix, dört de Mars mı?"
Ben de dönüp dedim ki
"Bir de tarçın.
Tarçın da istemiştim.
Beni hiç dinlemiyorsun!"
Altı Twix istiyorum,
dört de Mars,
bir de tarçın!"
"Tamam, geçti, sakin ol" diyor.
"Geçti."
"Geçti yani, öyle mi?"
"Geçecek yani, öyle mi?
Sürekli bana gösterdiğin saygısızlık…"
Kızmış Cate Blanchett gibi oldum.
"Ne cüretle sen, özellikle sen
benimle böyle konuşup…"
Yüzüklerin Efendisi'ndekilere de benzedim.
"Markete mi gidiyorsunuz kıymetlimiz?
Nah gidersin orospu çocuğu!"
Bence hepimiz için büyülü bir dönemdi.
Neyse, bende dikkat bozukluğu da var.
Bu… Espri bu değil.
Ama buna güldüğünüzü bildiğim iyi oldu Sidney.
DEHB.
Dikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluğu.
Yani edindiğim bilgileri tutmakta
çok zorlanıyorum,
yerimde durmakta ve şeyde de…
…odaklanmakta.
16 yaşındayken bana teşhis konuldu
ve o zamanlar
çok utanılacak bir şeydi.
Teşhis konduğunda bütün dünyam yerle bir oldu sandım.
Çok utandım ve kimsenin bilmesini istemedim.
Okul inanılmaz zor geliyordu,
ailem de öğretmenlerle konuşup
teşhis konulduğunu, ilaç almaya başladığımı anlatıp
yardımcı olmalarını ummuştu.
İşe yaramadı.
Öğretmenlerden biri demişti ki
"Celeste, artık sen yılın kalanı boyunca
bütün okulun çöpünü çıkaracaksın
yoksa tüm sınıf arkadaşlarına biraz şey olduğunu…"
Korkunç!
Artık durum çok daha iyi ama…
Artık dikkat bozukluğu havalı oldu.
Ve herkeste var galiba.
Ve herkes bunu bahane olarak kullanıyor, değil mi?
Kafede sırada biri önüne geçiyor,
"Özür dilerim, nöroçeşitli olduğum için oldu."
Diyorum ki
"Alo, ben de öyleyim.
40 dakikadır bekliyorum.
Geç arkaya Elon Musk. Siktir git.
Yürü lan."
Ama artık insanlar boktan davranışlarına bahane olarak
bu terimleri zırt pırt kullanıyor.
Mesela bir siyasetçi diyor ki…
Pardon, siyasetçi dedim.
Sapık diyecektim. Pardon.
Bu espri Amerika'da farklı tepki alıyor.
Ama bir siyasetçi basın toplantısına falan çıkıyor
ve diyor ki "Selam. Bana dediklerine göre ben şeydeymişim…
Spektrum mu? …spektrumdaymışım.
O yüzden elimi o kadının eteğine soktum."
Veya bir futbolcu diyor ki…
"Hayır, cinsel saldırıda bulunmamın sebebi
anneme göre bende dikkat bozukluğu varmış."
Hayır! İğrenç!
Dikkat bozukluğunun kusursuz örneğiyim.
Küçükken teşhis konuldu,
yıllardır aralıklı olarak ilaç alıyorum
ama emin olun
ben sikimi istemeyen birine hiç sokmadım.
Gerçek bu.
Yeni bir ilaç kullanmaya başladım, iyi oldu.
Daha çok odaklanabiliyorum
ama yan etkilerinden biri çok fena kaygı yapması.
Bayağı ağır hatta.
Başa çıkabilmek için hareket etmem gerekiyor.
Ben de bolca yürüyorum.
Yürümeye bayılıyorum. Hastasıyım yani.
Olabildiğince sık yürüyorum. Erkek kalkmaya çalışıyorum.
Kimse yokken yürümek için 6.00 gibi kalmaya çalışıyorum.
Öyle sanıyordum yani. Sabah altıda yürüyen çok insan varmış.
Ve sabah altıda kalkıp yürüyen herkes
sabah altıda kalkıp yürümekten konuşmaya bayılıyor ya.
Sanki parçası olmak istemediğim geveze bir yürüyüş grubuna girmiş gibiyim.
Kendimi sürükleye sürükleye yürüyüp
bitirmeye çalışıyorum.
Sonra onlardan biri geliyor.
Genelde yaşlı, hetero, beyaz bir adam oluyor,
çıkmış ayrıcalıklarından yararlanıyor.
"Ne güzel."
Bütün yolu kaplıyor çünkü taraf seçmesine gerek yok,
hepsi onun zaten.
Ama biraz yaklaşmaya başlayınca
ne tarafa gideceğini hiç bilemiyor, değil mi?
Evet. Sabahın köründe ne güzel bir oyun.
Ulan…
"Nereye…" Sonra yine yaklaşıyor,
İrlanda oyununa dönüşüyor.
"Seç ulan işte Michael Flatley. Hadi!"
Sabah altıda yürüyen insanlar arasında
en sevdiğim belli bir yaştaki kadınlar.
Genelde güneşlik şapka
ve bel çantası takıyorlar çünkü ne zaman dönecekleri belirsiz.
Gez anam gez.
Hiçbir planları yok ama onlardan meşgulü de yok.
Meşguller. Çok işleri var.
Hem de çok. Ama yapmadıkları bir şey var.
Torunlarına bakmak.
O kadınlar süper.
Sabah yürüyüşünde hep göreceğiniz bir kişi de
sporunu yeni bitirmiş bir ikinci dalga feministidir.
Ve hep ciltleri için fazla açık veya fazla koyu renkli olan
uyumlu bir eşofman takımı giyiyorlar,
o yüzden hep neredeyse çırılçıplak görünüyorlar.
Ve bu beni korkutuyor.
Çünkü haberleri var mı bilmiyorum. Sabahın körü.
Şöyle oluyorum,
"Affedersiniz… Hay sikeyim ulan!
Kusura bakmayın, kabarıklık görünce emin olamadım."
"Anlıyorum. Memelere özgürlük, dudaklara özgürlük."
Bayılıyorum.
Ve çok bağırıyorlar,
öz güvenleri çok yüksek
ve bunu sizin de bilmenizi istiyorlar.
Beni görüp diyorlar ki "Gördüm seni kevaşe.
Şuna bak ya, ne güzelsin.
Şekillendirici taytınla, bol kazağınla. İşte bu!
Git güne hükmet, seni gibi seksi efsane kraliçe!
Hepimiz efsane kraliçeyiz.
Hiçbir erkeğin veya çirkin kadının
sana hayır demesine izin verme.
Biz efsaneyiz, kraliçeyiz!"
Yürüyüşte gıcık olduğum bir şey de
sıçan köpekler.
Bir sürü sıçan köpek oluyor.
İnanın bana, beni bekliyorlar.
Gerçekten bekliyorlar.
Köşeden döndüğümü görüyorlar
ve eğiliyorlar.
Göt delikleri heyecanlı heyecanlı kasılıyor.
Ve ruhumun içine bakıyorlar.
Ve sıçıyorlar,
arkalarından güneş doğarken.
Bundan kaçış yok. İnanın, denedim.
Göz teması kurmadan koşmaya çalışıyorum.
Koşmuyorum.
Makul bir hızda yürüyorum ve peşimden geliyorlar.
"Nereye gidiyorsun? Bunu yolda da yapabilirim."
Sikeyim.
Sıçan köpekler.
Bugünlerde bana çok şey gönderiliyor.
Bazıları hediye, bu da çok hoş tabii.
Çok nazik davranıyorlar, çok hoşuma gidiyor.
Ama…
Sağ olun.
Ama açıkçası
bana gelen şeylerin çoğu şirketlerin ürünleri oluyor.
Reklam için, kutu açımı için falan ürünlerini gönderiyorlar.
Kutu açımı ne, biliyor musunuz? Şirket bir fenomene ürününü gönderiyor,
fenomen de 40 bin tane ışık ayarlıyor,
çocukları iki saatliğine banyoya kapatıyor
ve hediyeyi açarken kendini çekiyor.
"Aman tanrım, tatlışkolar!
Az önce Prada'dan
muhteşem bir hediye geldi.
Aslında ederi 11 katrilyon dolar
ve sizinle paylaşmak çok güzel olur diye düşündüm
çünkü çirkin ve fakir olduğunuz için asla alamayacaksınız.
Beğenin ve abone olun."
Kutu açılımı.
İki ay içinde
sekiz tane vibratör gönderdiler.
Eve bu kadar çok plastik çük gelmesi hiç hoş değil.
Bakın, anlıyorum. Etkileşimde bulunduğum takipçilerim,
bir seyirci kitlem var
ve ürünlerini siz muhteşem insanlara tanıtmam umuduyla
şirketlerin bana bir şeyler göndermesi mantıklı.
Ama sekiz çük ne be?
Bence beni seçerek biraz yanlış bir karar vermişler.
O şirkette biri işini yapmıyor.
Çok cinsel biri değilim.
Kocamla zar zor yatıyorum.
Hayır.
Ama bakın hanımlar, dürüst olayım.
Hepimizin içinde
ufak bir seks tanrıçası olduğuna inanıyorum ben.
Neyse.
Ama hedef kitleden değilim. Çünkü bize bunu toplum söylüyor.
Bize bunu reklamlar söylüyor.
Vibratör reklamlarındaki insanlar
genelde çok genç, son derece kılsız
ama gür kaşlı oluyor.
Ben…
Ben öyle değilim.
Bu çok spesifik bir insan tipi.
Mesela vibratör reklamında bir öğretmen, gerçek bir matematik öğretmeni falan
görmek mümkün değil.
Matematik hocalarınızı mı düşünüyorsunuz?
Düşünmelisiniz.
Vibratör reklamında öğretmen görmeyi hayal edebiliyor musunuz? Şöyle olurdu,
"Okulda zor bir gün müydü?"
"Cebir sinirlerinizi mi bozdu?"
"Kantinin arkasında kendinizi parmaklamaktan bıktınız mı?"
"Hop Hop Tavşan 10.000'i deneyin!"
Peynir ekmek gibi satar.
Bu vibratörler bana bir sürü farklı şirketten geliyor.
Gwyneth Paltrow da gönderdi.
"Evet, muhteşem bir şeydi tatlışkolar.
Organik ördek yağından üretilmiş.
Ve üretimi okyanuslara yararlı olan
bütüncül kaynaklı plastikten yapılmış."
Özelliklerinden biri de içinize soktuktan sonra
orada eriyip gidiyor.
Ve orgazm olduktan sonra
dışarı kelebekler çıkıyor."
"Sonra da paraya dönüşüp Gwyneth'e uçuyorlar."
Bir tanesi de bir erkek giyim markasından geldi.
Geldiğinde şarj edilmemişti ve posta ücretini ben ödedim.
Ve o vibratörde
sadece üç ayar vardı
ve hepsi de araba sesi gibiydi.
İlki çalışmayan bir motor gibiydi. Şöyle…
İkincisi Formula 1 arabaları gibiydi.
Hay sikeyim!
Üçüncüsü de traktörle ördeğin birleşimi gibiydi.
"Vak, vak, vak!"
Çok kalın bir kullanım kılavuzuyla geldi,
Da Vinci Şifresi kadar kalındı.
"Bunu kullanmanın kaç yolu var ki?" dedim.
Sandım ki içime sokacağım,
birden Lenny Kravitz belirecek.
Lenny Kravitz'e bayılıyorum.
Evet, Lenny Kravitz'i çok seviyorum.
Attırmaca arşivimde ebedî bir yere sahip.
Evet. Attırmaca arşivini biliyorsunuzdur.
Mastürbasyon yaparken düşündüğünüz
ve arşivlediğiniz şeyler.
Pardon. Ayrıca…
Ayrıca Lily Allen da bana vibratör gönderdi.
Ama onun gönderdiği biraz farklıydı
çünkü ufak bir emeceği vardı. Ufacık…
Kırmızı halıdaki Kourtney Kardashian ve Travis Barker'a benzedim.
"Kes şunu!"
Ama Lily'ninkini kullanmayı heyecanla bekliyordum
çünkü alıştığım sıkıcı değnekten daha fazlası olacağını düşündüm.
Usul usul ama kuvvetli olabilirdi.
Belki birkaç mum kendiliğinden yanar, yumuşak bir müzik çalardı.
Bridgerton'da oynayan o seksi adam camıma tıklardı.
Birinci sezon ama.
İkinci sezonda ne oldu lan?
Bridgerton'ın ikinci sezonunu izlerken
"Hayır. Neden hepsi giyinik hâlde konuşuyorlar?" diyordum.
"Hayır. İlk sezona dönün."
Bridgerton'ın ilk sezonu bir milyardan fazla kez indirilmiş.
Onların yarısı benim.
Yalnız vaktim olmuştu. Kocam çocukları bir saatliğine çıkarmıştı.
Veya bir yıllığına, ne kadar yoklardı hiç bilmiyorum.
Kendime dedim ki
"Pekâlâ Lily.
Ne haber?"
Lily'yi aşağı götürdüm.
Aman tanrım!
O kevaşeye öyle bir abandım ki.
Kardashian'ların sıska, beyaz erkek orospularına abandığı gibi abandım.
"Gel lan!" dedim.
İşler çok çabuk kızıştı.
Ne mum ne de yumuşak müzik vardı.
Bridgerton oyuncularından kimse gelmedi.
Lily dişliymiş yahu.
Az daha bızırımı koparıyordu.
Hiç de usul usul değildi.
Aksine her şey birdenbire gerçekleşti.
Deli gibi güldüm,
biraz ağladım, osurdum…
Ve iblis gibi boşaldım.
Ama sonra birdenbire kendimi mutfakta buldum,
bacaklarım uyuşmuş hâlde çocukların yemeğini hazırlıyordum.
"Lily!
Ulan Lily!
Lily!"
"Lily!"
Bunu bir programımda söylemiştim
ve bir kadın ayağa kalkıp şöyle bağırdı
"Link gönder!"
Ve oturup kocasına baktı, şöyle der gibiydi, "Sakın ha…"
"Her Noel bana parfüm alıyorsun. Bu yıl kendi hediyemi kendim alacağım."
"Link gönder."
Öğrendim ki
baya politik biriymişim.
Farkında değildim ama siyasetten çok konuşuyormuşum
ama fikirlerimi destekleyecek hiç bilgim yok.
Hem de hiç.
Ama internet sayesinde hepimiz sanıyoruz ki
istediğimiz her şeyi istediğimiz anda ve istediğimiz şekilde söylemeliyiz
ve dünyadaki herkes de bunları duymak için can atıyor.
İnternet, olduğumuzdan çok daha akıllı,
becerikli ve yetenekli olduğumuza inanmamıza sebep oluyor.
Mesela son birkaç ayda
daha önce hiç görmediğim kadar kendine girişimci diyen insan gördüm.
Tanrım.
Kimse doktor falan değil.
Ya da mühendis falan değil. Sıkıcı!
Hayır, herkes girişimci, bunu anlatmaya da bayılıyorlar.
"Evet, selam. Merhaba! Ben girişimciyim.
Evet, girişimciyim.
Girişimci olduğum için bir multimedya platformunda
içerik üretiminde yardımcı oluyorum,
hem yakın hem uzaktaki markalar arasında çekirdek konektiviteye odaklanıyorum,
'çekirdek' ve 'konektivite' gibi terimlere çok odaklanmamızı sağlıyorum.
Ben bir girişimciyim."
"Ha, tamam" diyorsun.
"Çok meşgulsün demek.
İşte bir haftan nasıl geçiyor?"
"Evet, bir girişimci olarak…
"İki haftada bir çarşambaları
11.16 ve 11.24 arasında pazarda fötr şapka satıyorum.
Partnerim de girişimci. Kelebek topluyor.
Ve anne babası bize ikinci dağ manzaralı evimizi aldı,
hem de Chris Hemsworth'le komşuyuz.
Çok iyi gidiyoruz."
"Anladım. Kusura bakma ama sen girişimci değilsin.
Sen sikiğin tekisin."
Adları da çok garip oluyor, değil mi?
Önceden öyle değildi.
1999'da Troy ve Alisha'ydı.
Ama artık herkes onları Lacrosse ve Spatula diye tanıyor.
Dünyanın çivisi çıkmış.
Delirdi herkes. Bizi kim kurtaracak biliyor musunuz?
Rihanna.
Evet, yemin ederim dostlar.
Rihanna bizi kurtaracak. O her şeyin kraliçesi.
Herkesi kucaklamayı ve beden olumlamayı destekliyor
ve çıkardığı tüm ürünler de tam olarak bunu yapıyor.
Gerçekten de dediklerini icraata döktü.
Savage X Fenty adlı bir iç çamaşırı serisi var
ve çeşit çeşit vücut türlerine uygun.
Şimdi de onun sayesinde
diğer iç çamaşırı markaları da aynı yolda.
Victoria's Secret bile
nihayet beden aralığını genişletmeye başladı, bu da müthiş.
Ama Victoria's Secret'a dair diyeceğim bir şey var,
biraz daha çaba göstermeliler
çünkü yıllar boyunca kendimizden nefret etmemiz için
götlerini yırttılar.
O yüzden…
Evet.
Ama şimdi Rihanna'mız var,
her şey düzeldi
ve Savage X Fenty çamaşırları çok seksi.
Hepsi çok seksi. Ürünlerin isimleri bile seksi.
Ürünlerinden bir tanesinin adı
İpeksi Parlak Balkonet Sütyen.
Evet, artık ikizlere takke kalmadı.
Başka bir ürününün adı da Küçük Aşüftenin Poposuz Eteği.
Sus ya. Çok seksi. Bir tanesinin adı da
Özel Bölgesi Açık Dantelli Vücut Çorabı.
Çok seksi.
Sitesine girmiş her şeyi alıyordum
ve fark ettim ki orada olmayan tek şey
Âdetin Son Günü İçin Kokusuz Bol Don'du.
Biliyor musunuz?
Evet, biliyorsunuz.
Rahim suyunuzu emerken lahananızı yerinde tutuyor.
Arkadaki adam şöyle yaptı, "Aman tanrım!"
Çok sevindim!
Hangi kısmı beğenmediniz?
Lahanayı mı yoksa rahim suyunu mu?
Evet.
Hiç Savage X Fenty defilesi izlediniz mi?
Of be oğlum, çok seksi.
Attırmaca arşivine ekle. Beleş hem de.
O podyumda müthiş bir çeşitlilik var.
Bir sürü farklı vücut türü var.
Bir sürü şekil.
Büyük, küçük, siyah, beyaz.
Bazıları yağlı. Bazıları ballı. Neyse ne.
Ama hepsi çok esnek.
O podyumdakiler kendi sırtını yalarken twerk yapabiliyor,
o sırada da cinsel göz temasını kesmiyor.
O kadar esnekler ki aynı anda tekme atıp twerk yaparken
bir de çocuk emzirebiliyorlar.
Hepsi çok şehvetli. Bayılıyorum.
O ürünler 12 yaşından beri
orta yaşlı bir kadının vücuduna sahip olan biri üstünde nasıl durur acaba?
Ne zaman WAP şarkısı çalsa
bacağını havaya kaldırmayan,
onun yerine gidip
sırılsıklam amın için kovayla paspas getirecek birisi.
Evet.
Özel Bölgesi Açık Dantelli Vücut Çorabı'nı
Patricia adlı birinin üstünde görmek isterim.
Evet. Hepimiz Patricia'yı tanıyoruz.
Pratik zekâlı.
Meşgul.
Yorgun.
Hayır, Patricia da istediğinde seksi olabiliyor.
Ama eşi ayda iki kereden fazla onunla sevişmeye çalışırsa polis çağırır.
Düşünsenize, Patricia podyumun arkasında çıkmaya hazırlanıyor.
Cindy Crawford da orada,
kendi hâline muhteşem muhteşem takılıyor.
Lizzo da orada.
Lizzo şöyle takılıyor, "İşte bu lan!"
"Orospu!"
Sonra diyorlar ki "Patricia, sıran geldi. Hazır mısın?"
Patricia da "Evet" diyor.
"40 dakikadır buradayım, park yeri yok.
Acele edin. 20 dakikaya çocukları okuldan alacağım."
Sonra Patricia gelip
her ürünün artısını eksisini anlatır.
"Merhaba, ben Patricia. Vaktinizi harcamayacağım.
Sadece giydiğim bu deri tangayı anlatmak istiyorum.
Acılı, körili yemeklerden sonra bunu giymenizi önermiyoruz.
Çünkü bildiğiniz üzere ne kadar silerseniz silin
bazen bir şeyler kalıyor.
Renklerini de anlatayım.
Kırmızı, standart siyah ve sınırlı süreliğine koyu kırmızı var.
Şimdi de meme ucu püsküllerine geçelim.
Meme uçları benimkiler gibi yemek tabağı büyüklüğünde olan kraliçeler
bunları almasın.
İpek meme ucu kapatıcılar bir aya çıkacak, onu bekleyin.
Son olarak da
giydiğim düşük belli, dantelli kısa külottan bahsedeceğim.
Bunlara dair çok e-posta geliyor.
Eğer alt kısımlarınızdan göbekliyseniz bu ürünü almalı mısınız diye soruyorsunuz.
Tamam mı?
Biz de diyoruz ki
tabii ki alın lan.
Biz göbeğe bayılıyoruz.
Bahsi geçen göbekten utanmayın.
Onun yerine göbeğe dikkat edin
ve net bir seçip yapıp ya içinize sokun
ya da salın özgür kalsın."
Tüm kameralar çeksin istiyorum.
Kameramanlar "Tamam, çektik" diyor.
Yakın zamanlarda
ilk Netflix dizimin çekimi bitti ve…
Sağ olun.
Çok teşekkürler. Harikaydı.
Ve dizide ilk seks sahnemi çektim.
Ve boşalmam gerekiyordu. Sahnede orgazm olmam gerekiyordu.
Hatta sahnedeki ilk replik benim şöyle demem,
"Siktir, geliyorum."
Pardon hanımlar.
Bu boşalmak demek.
Evet.
Tüm erkekler de şöyle dedi, "Haklı. Boşalmak demek."
Kocamla bunu konuşuyorduk,
dedim ki "Seks sahnesinde oynayacağım."
"Nasıl hissediyorsun?" dedi. "İyiyim" dedim.
"Boşalmam gerektiği için biraz gerginim.
Orgazm olmam lazım."
O da şöyle dedi…
"Tanrım.
Hangi yüz ifadeni yapacaksın?"
Dedim ki "Yılda iki kere yaptığımı. Siktir git."
Sete gittim, diğer oyuncuyla konuştum.
Çok nazikti, sahne hakkında konuşuyorduk
ve dedi ki "Yapmamı istemediğin bir şey var mı?"
Dedim ki "Hayır, sorun yok. Aslında var.
Çifte gıdığımla oynamasan olur mu?
Sorun olur mu?"
Hiç dert etmedi, iyi oldu.
Artık sinema sektöründe yakınlık koçları, koordinatörleri var
ve harikalar.
Bizi Harvey Weinstein'den korumak için oradalar.
Büyük iş.
Lahana yapraklarımızın sağdan soldan fırlamamasını sağlıyorlar.
Herkesin nereye dokunabileceğini, nereye dokunamayacağını,
ne sertlikle dokunabileceğini öğretiyorlar.
Bizim koordinatörümüz de harikaydı.
Eski bir profesyonel dansçıydı,
Chicago müzikaliyle turneye çıkmıştı
ve bize müthiş tavsiyeler verdi.
Sahnede ben adamın üstündeydim ve…
Evet. Hanımlar, böyle bir seçenek de varmış.
"Üstte mi?"
Ben normalde yatağa yatıp
yan dönüp bekliyorum açıkçası.
Bu sefer farklıydı.
Üstte olmam gerekiyordu.
Bu ne böyle? Egzotik bir Fransız filmi mi?
İşte,
onun üstündeydim,
yakınlık koçuma döndüm ve dedim ki
"Bir saniye gelebilir misin?"
Geldi, dedim ki
"Yüzümle ne yapacağım?"
Ben bir aktrisim, oynamayı biliyorum. Yalandan orgazm olmayı da biliyorum.
Ama bu sinema!
Ne yapacağımı bilemedim ama harika bir tavsiye verdi.
Dedi ki "Kulak çubuğu kullandığını düşün."
Böyle.
Evde kullanın bunu hanımlar!
Evde kullanın!
Size hediyem olsun.
Akşam eve döneceksiniz,
partnerleriniz diyecek ki "Bir şeyler yapalım mı?"
"Olur, kulak çubuklarını alayım."
Bana böyle fotoğraflar atacaksınız.
Kulak çubuğu. Dâhiyane.
Yüz olayını çözdüm. Hazırım.
Setteyiz ve prova yapmamız lazım.
İşte biz de…
Susun be. Hareketleri çalışıyorduk.
Hareketleri falan çalışıyorduk,
koçum geldi ve belimden bahsetti.
"Şu an biraz fazla ileri ittiriyorsun.
Onun yerine biraz geri çekmeyi denesene.
Şöyle geri çek."
Dedim ki
"Böyle sikişen mi var?"
Hayır.
O da dedi ki
"Boşalan insanlar."
"Boşalan tüm o insanlar.
Boşalan kahrolası insanlar."
Tanrım.
Provayı bitirdik ve çekime başlayacaktık
ve yönetmen "Motor" dedi
ve koçum dans figürü gibi beş, altı, yedi, sekiz diye saydı.
Dedim ki "Senin şakan yokmuş kevaşe.
Hadi bakalım."
Neyse, çekiyorduk işte. Ben de harika hissediyordum.
Saçım, makyajım yapılmıştı, ışıklandırma harikaydı
ve kapalı sette çekiyorduk yani çok az kişi vardı.
Neyse, yapıyorduk işte
ve aşağı baktım, diğer oyuncu şöyleydi,
"Harika gidiyorsun tatlım!" "Sağ ol" dedim.
Bir sürü açıdan çekiyorduk işte,
sonra yönetmen "Kestik!" dedi.
Hepimiz "Oley, başardık!" dedik.
Çünkü açıkçası çok bu konuda gergindim.
Bu konularda korkunç şeyler duyuyoruz.
Ama benim için çok güzel bir deneyimdi.
Bana çok iyi bakıldığını, güvende olduğumu,
hatta bittikten sonra da biraz özgürleştiğimi hissettim.
Dizinin baş yapımcılarından biriyim,
o yüzden o akşam bana ufak bir montaj göndermelerini istedim.
Gönderdiler de. O akşam geldi.
Eve gittim, her şeyi ayarladım,
kendime bir kadeh şarap koydum
ve izlemeye başladım.
Aman tanrım!
Ne oldu bilmiyorum!
Cidden elimden geleni yaptım sanıyordum, Striptiz'deki Demi Moore gibi.
Ama olmamış. Tenis topuna kerkinen teriyere benziyordum.
Kocam yüz ifadem hakkında endişelenmekte son derece haklıymış.
Yüzümdeki ifadeyi tek bir şekilde tasvir edebilirim,
sessiz bir makineli tüfek gibiydi.
O zaman yeni Netflix dizimde
bunlara dikkat edersiniz, olur mu?
Geldiğiniz için teşekkürler Sidney!
Hazır mısınız?
Hadi!
Teşekkürler!
Hoşça kalın!
Alt yazı çevirmeni: Deniz Fikirdanış