Downloaded from YTS.MX
ŚWIĄTECZNY MŁYN
Official YIFY movies site: YTS.MX
DZIEŃ DOBRY
To dzień wiatraka, mamo.
Dzień dobry, oma.
Dzień dobry.
Pachnie tak bosko jak w twojej piekarni.
Świeży kerststol?
Jeszcze nie ma świąt.
Zgłaszam to danie
na tegoroczny konkurs holenderskich wypieków.
- Mogę spróbować? - No pewnie.
Przepyszne. Jak zawsze.
Oby juror miał to samo zdanie.
Chętnie będę ich próbować.
Tak jak twoja matka.
Okres świąt zachęca mnie jeszcze bardziej,
by żyć tak, jak mnie uczyli.
Skarbie.
Patrzą na ciebie z taką dumą.
O co chodzi?
Oma.
Sprzedałam działkę z Windmill Way.
Co takiego?
Pieniądze pójdą na remont wiatraka,
który ciągle odkładałyśmy.
Deweloper obiecał,
że nadal będziemy prowadzić tartak i warsztat meblowy.
Chcą tylko postawić hotel na pustej działce obok.
Szkoda, że ze mną tego nie omówiłaś.
Nie chciałam cię trapić swoimi finansami, póki nie znajdę rozwiązania.
Nie miałam wyboru.
Umówiłam cię z deweloperem dziś po wycieczce.
- Porozmawiamy później? - On jest... Nie...
Nie mogę się spóźnić.
Rety.
JARMARK BOŻONARODZENIOWY
- Dzień dobry, Mia! - Cześć.
STYLOWE MEBLE
To urocze, Lily.
Twoje ozdoby na jarmarku też wyglądały świetnie.
Widać, że się cieszę na jarmark bożonarodzeniowy?
Tylko trochę.
Co się stało?
- Nic. - Widzę, że coś jest nie tak.
Babcia sprzedała działkę, na której stoi nasz wiatrak.
Obok nas stanie hotel.
Powiem Willemowi. To może zaszkodzić hotelowi.
Tylko nie mów Herbowi. Na razie nie chcę go martwić.
Jasne.
O wilku mowa.
Przyjdzie grupa pełna zapału.
Nasze wycieczki z roku na rok są popularniejsze.
Dzieci uwielbiają zabawki, które robimy.
Które ty robisz.
Dodatkowe pieniądze przydadzą się na naprawy.
Przy okazji, właśnie rozmawiałem z Ann.
Mówiła o sprzedaży.
Szkoda, że nas nie spytała.
Chciała dobrze. Wolała nas nie martwić. Zwłaszcza ciebie.
Wiem. Ale i tak...
Daj spokój.
Zdaniem Herba Ann nie może zrobić nic złego.
- Macie dziś pierwszą randkę? - To wieczór z przyjaciółką.
Jestem wdzięczny, że Ann jest w moim życiu,
ale nie zastąpię twojego dziadka.
Dziadek był wspaniałym człowiekiem. Chciałby, żeby była szczęśliwa.
Ja też chcę.
Już pora.
Dobrze.
Witam. Zapraszamy.
Cześć.
Witam na świątecznej wycieczce.
Wchodźcie.
Dzień dobry.
Jestem w drodze na spotkanie.
Tak, nie mogę się doczekać.
Dziękuję, panie Quigley.
Będę waszą przewodniczką. Nazywam się Lily Jansen.
A to jest Mia Meijer,
kierowniczka tartaku i projektantka naszych mebli.
Stoją państwo w Zefier,
co po holendersku znaczy „zefir”.
W tym napędzanym wiatrem tartaku obrabiamy surowe drewno,
aby rzemieślnicy, tacy jak ja, mogli
projektować i tworzyć meble na zamówienie.
Mój pradziadek zbudował ten wiatrak w 1932 roku.
Już niedługo zacznie się nasz 90. jarmark bożonarodzeniowy.
Wszystkich was zapraszamy.
Będą zajęcia dla całych rodzin,
na przykład konkurs holenderskich wypieków i Dzień Mikołaja,
w którym Mikołaj rozdaje zabawki ze swojego wspaniałego tronu
zrobionego w tym tartaku.
- Dzięki, Lily. - Tak.
Mamy nadzieję, że wszyscy spotkamy się na jarmarku.
Nasz napędzany wiatrem wał korbowy i piły dokonują obróbki surowego drewna,
a procesem tym zarządza Herb.
Na jarmark wykorzystujemy odpady drewna
i resztki z naszych mebli, żeby robić zabawki dla dzieci.
Odrobinkę pomagamy Mikołajowi.
Wszystko w tartaku zostało wykonane na miejscu.
Artyści tacy jak Mia projektują meble w naszej pracowni,
w warsztacie je wykonujemy,
a potem sprzedajemy w naszym sklepie.
Czemu na środku tartaku wisi but?
Ten chodak jest środkiem komunikacji w tartaku,
gdy nie chce się krzyczeć.
Jak krótkofalówka?
Jak podawanie listów w klasie, czego nie powinieneś robić.
I nie robię.
Gdy skrzydła wiatraka się obracają i piły pracują,
robi się tu dosyć głośno.
Goście wkładają liścik do chodaka,
a my go wciągamy sznurkiem i sprawdzamy.
Jest na nim tajna wiadomość.
„Koerier klomp”.
Ktoś wie, co to znaczy po niderlandzku?
Tak.
Pan z aparatem na szyi.
To znaczy „chodak kurierski”.
Zgadza się, panie...?
Schaltz.
Brady Schaltz?
Witaj, Brady.
A może... witaj z powrotem?
Mam pytanie. Czy odpowiadacie na wszystkie wiadomości?
Oczywiście.
Nie można nikogo trzymać w niepewności.
Zapraszam za mną. Będziemy kontynuować wycieczkę.
WARSZTAT MIKOŁAJA
PAMIĄTKI – INFORMACJA TURYSTYCZNA
DOM HOLENDERSKICH SERÓW
Dziękujemy za wizytę.
Dziękuję.
Miłego dnia.
- Dzięki, że mi pomogłaś ich oprowadzić. - Tak.
Byłam trochę rozkojarzona.
Co on tu jeszcze robi?
Czemu robi zdjęcia czemuś, co fotografowano już milion razy?
Znasz tego faceta?
Wygląda znajomo.
Brady Schaltz.
Byliśmy parą w liceum.
Młodzieńcza miłość.
- To było coś więcej. - I co się stało?
Rzucił mnie tuż przed balem.
Wyjechał z miasta i od tamtej pory się nie odzywał.
Rety.
Tak. Zdradzę ci coś więcej.
Przyjaźni się z twoim mężem.
Chwila, to ten Brady?
Rety.
Lily, poznaj mojego dobrego przyjaciela, Brady’ego.
- Cześć. - Śmiało.
Miło w końcu cię poznać.
Willem ciągle o tobie opowiada.
I dobrze.
Pamiętasz Mię?
Świetna wycieczka.
Dziękuję.
Willem mówił, jak podobały mi się zdjęcia z waszego ślubu?
Były piękne.
Tak, ale był trochę zawiedziony, że nie przyjechałeś.
Było, minęło.
Byłem na konferencji za granicą.
Dostaliście mój prezent? Dozownik wody gazowanej?
Tak, dziękuję.
Nie był na liście, ale...
Ale czasem najlepsze prezenty to te, o których nie wiedzieliśmy, że je chcemy.
Cieszę się.
Wiedziałem.
Tak.
Gotowa na lunch, skarbie?
Tak.
Do zobaczenia, Mia. Miło było cię poznać, Brady.
Nawzajem. Na razie.
Dobrze cię widzieć.
Skąd ten garnitur? Nie cierpisz garniturów.
Mój styl ewoluował od czasów liceum.
To jakaś prehistoria.
To prawda.
Fajnie, że poszłaś w ślady mamy i prowadzisz tartak.
Tak.
Zawsze chciałam kontynuować rodzinną tradycję.
Przykro mi z powodu twoich rodziców.
Mogłeś zadzwonić.
Chciałem.
Naprawdę, ale...
Myślałem, że nie zechcesz ze mną gadać.
W końcu posłuchałeś mojej rady i masz lepszy aparat.
Tak.
Rynek jednorazowych aparatów się załamał.
Dobrze cię widzieć.
- Mam spotkanie. - Słuchaj...
- Zrobisz coś dla mnie? - Jasne.
Gdy zobaczysz faceta, który wygląda jak król nieruchomości
i błąka się po okolicy, przyślij go do mnie.
Mogę to zrobić, ale...
Dziękuję.
Zawsze lubiłem, że tu nie ma drzwi.
Brady, mam spotkanie.
Ze mną.
Ty kupiłeś działkę od babci?
Nie osobiście. Firma, dla której pracuję, Bowbridge Realty.
Czyli nie uprzedziła cię, że to ja?
Deweloper nieruchomości?
Chciałeś zostać fotografem.
Życie bywa zabawne.
Ale do moich obowiązków należy fotografowanie naszych nieruchomości.
- Mogę usiąść? - Jasne.
Ty jesteś szefem.
Posłuchaj, Mia.
Trochę się wahałem, kiedy dostałem to zlecenie.
Przez to, co nas łączyło.
Babcia mówiła, że stawiacie hotel.
Holenderski zajazd. Tuż obok wiatraka.
Mógłby też stanąć na południowym końcu działki.
Przy bagnie?
To nie bagno.
To raczej taka... laguna.
Zobaczmy to.
Jestem otwarty na propozycje. Chodźmy.
Przepraszam. O tym spotkaniu dowiedziałam się dzisiaj rano,
a mam dużo zajęć przed jarmarkiem.
Czy możemy to zrobić po południu?
Jasne.
O interesach pogadamy później.
Dzięki.
Halo?
Brady, jak poszło spotkanie?
Dobrze, panie Quigley.
Jak dostaniemy tę działkę, możesz mi mówić Lionel.
Nie masz pojęcia, ile znaczy dla Bowbridge.
To dobra inwestycja.
Z szacunku dla twoich osiągnięć
zapłaciłem im nieco więcej niż wartość nominalna.
Bardzo panu dziękuję. Meijerowie to dobrzy ludzie.
Teraz mamy szansę, aby wyrównać tę stratę.
Z nawiązką.
Zajazd da nam dobrą pozycję do negocjacji z inwestorami.
Zajazd na siebie zarobi, to jasne.
Ale Walt Caprio interesuje się Windmill Way.
Ten Walt Caprio? Z Caprio Resorts?
Właśnie.
Nie dałeś rodzinie specjalnych praw do wiatraka, prawda?
Obiecałem, że będą go mogli prowadzić.
Bo interesuje nas tylko budowa obok niego.
- Zapisałeś to w kontrakcie? - W zasadzie nie.
Zgodnie z umową wszystko należy do nas.
Świetna robota.
Wiedziałem, że pomoże to, że jesteś stamtąd.
Planujemy zburzyć stary wiatrak
i postawić ośrodek Caprio obok zajazdu.
Dla tej rodziny wiatrak to skarb.
Dużo im zapłaciliśmy.
Caprio przyleci obejrzeć teren.
Sfinalizuj tę nową umowę osobiście.
Rety...
Pochlebia mi to.
Jak domkniesz umowę z Caprio, wiceprezesura jest twoja.
Wiem, jak tego chcesz.
Mam ważny telefon. Informuj mnie o wszystkim.
Dobrze.
Hej.
Rany.
Zrobiłaś postępy od czasów liceum.
Trochę trwało, zanim dopracowałam kąty,
ale powinno być gotowe na jarmark.
Nadal dekorujesz drewniane ozdoby
z tutejszą młodzieżą?
W ostatnich latach liczba chętnych tak wzrosła,
że organizujemy to w Jansen Inn.
Świetnie.
Tak. Nasze spotkanie.
Jeśli wasz hotel nie zasłoni wiatru, jakoś sobie poradzimy.
Przykro mi.
Wiem, że obiecałem...
ale...
O co chodzi?
Powiedz, proszę.
Właśnie się dowiedziałem, że moja firma planuje zburzyć wiatrak
i zbudować ośrodek wczasowy, nie tylko zajazd.
- Co? - Wiem.
Przykro mi. Naprawdę.
To polecenie z góry.
Nic osobistego.
Brady, wiesz, ile ten wiatrak znaczy dla mojej rodziny.
Dla tej społeczności. To nie jest osobiste?
Dzięki ośrodkowi Caprio
Windmill Way będzie wielką atrakcją turystyczną.
Po wyburzeniu wiatraka?
W Windmill Way?
Nie chciałem tego.
Ośrodek Caprio? Mieliście zbudować holenderski zajazd.
Wiem. Będzie jedno i drugie.
Bowbridge Realty chce zachować urok miasta,
ale po umowie z Caprio
chcą też zapewnić turystom bardziej nowoczesną ofertę.
To jeszcze nieoficjalne?
Dokumentów nie podpisano.
Wiesz, ile ten wiatrak dla mnie znaczy.
Daj mi szansę, żeby go uratować.
Myślę, że mam związane ręce,
ale wysłucham cię.
Dziękuję.
Może spotkamy się jutro przy śniadaniu? O 9.00 w piekarni Ann?
Mamy spotkanie teraz.
Wiem, ale z powodu nowej umowy
jestem zawalony przez resztę dnia.
Musiałem przyjść i ci to powiedzieć.
Dobrze.
Śniadanie u omy.
To dla ciebie.
Obiecał, że wiatrak jest bezpieczny. Mógł przynajmniej to zapisać.
To była słowna obietnica.
Ufałam mu.
Musi tu być jakaś luka.
Mia, mój prawnik jeszcze raz to przeczytał.
Sprawa jest praktycznie przesądzona.
Bowbridge Realty może zrobić z tą działką wszystko, co zechce.
Z wiatrakiem też.
Brady wykorzystał sztuczkę starą jak świat.
Mówił, że to polecenie z góry.
To chyba nie była jego decyzja.
Wiesz, co mama mawiała?
Aby się czegoś nauczyć, musisz zmienić perspektywę.
Racja.
To właśnie muszę zrobić z Bradym, żeby ocalić wiatrak.
Zmienię jego perspektywę.
Dziękuję. Pokój jest na górze z prawej strony.
Dziękuję.
Willem, udało ci się...
Zresetowałem router. Internet hula jak marzenie.
Gość z ciebie.
Rany.
Dzięki tobie i Lily to miejsce wciąż kwitnie.
Tak.
To prawda, że zamierzacie rozebrać wiatrak
i otworzyć zajazd i ośrodek?
Wiadomości szybko się rozchodzą.
Masz mi to za złe?
Moja żona straci pracę.
Możesz zapewnić, że to nie zaszkodzi moim interesom?
Obliczyłem to.
Nieważne, co zbudujemy.
Ty jesteś w centrum miasta, co zapewni ci stałą klientelę.
Zaufaj mi.
Masz szczęście, że rzadko miewamy wolne miejsca.
Nowe miejsca noclegowe tylko cię odciążą.
Kiedy ostatnio byłeś z Lily na wakacjach?
- Po ślubie? - Właśnie.
Zawsze macie pełne obłożenie. Jest tu pięknie.
Jesteś zajęty, ciężko pracujesz. Szanuję to w tobie.
Ale to nieco zdejmie z ciebie ciężar.
Owszem, podbiłem rynek i mogę się podzielić,
ale Brady, daj spokój...
Zburzycie wiatrak? Serio?
Trzeba było widzieć minę Mii.
Było mi niedobrze.
Możesz coś zrobić?
Jestem w trudnej sytuacji.
Jutro spotkam się z Mią. Wymienimy się pomysłami.
Tylko bez kłótni.
Wciąż czuć napięcie po tym, jak zerwaliśmy.
Powiedz jej to, co mówiłeś mnie. To pomoże.
Czyli?
Zrobi sobie wakacje.
Nie ma wiatraka, nie ma pracy.
Możemy porozmawiać?
Tak. Ale błagam, bez kolejnych sensacji.
Wiem, że nadal jesteś zła.
Bardzo przepraszam, że nie omówiłam tej umowy z tobą.
Czasem zapominam, że jesteś dorosłą kobietą,
a nie dzieckiem.
I że nie muszę cię chronić.
Ale zaproponowali bardzo wysoką kwotę.
Myślałam, że postępuję słusznie.
Chciałam zadbać o twoją przyszłość finansową.
Wybaczysz mi?
Oczywiście.
Jak spotkanie z Bradym?
Gdy szok minął, powiedziałam, żeby sobie budował na bagnach.
Pewnie taka złośliwość sprawiła ci frajdę.
Tak.
Tak było.
Powiedział, że dokumentów o rozbiórce jeszcze nie podpisano.
Naprawdę?
On jest zupełnie inny.
Cóż, na pewno wydoroślał.
Tak.
Tak jak ja.
PIEKARNIA ANN
Dziękuję.
Przyda ci się większa gablota po tegorocznym konkursie.
Miło, że tak mówisz.
Willem może być trudnym rywalem w tym roku.
Przepraszam za spóźnienie. Miałem niezapowiedziane spotkanie.
W porządku. Pomogłam obsługiwać klientów.
- Dzień dobry, Ann. - Brady.
Nigdy nie zaproponowałbym tej umowy, gdybym wiedział, że stracicie wiatrak.
Dziękuję, że to mówisz.
Mam nadzieję, że znajdziemy jakieś rozwiązanie.
Ja też.
Przyniosłeś aparat. Idealnie.
Zawsze go mam przy sobie.
Wrócę później.
- Uważajcie na siebie. - A co ze...
- śniadaniem? - Chwila.
Dziękuję, Ann.
Jesteś geniuszką kulinarną.
Rany, jarmark wygląda świetnie.
Dawno cię nie było.
Rozrósł się.
Widzę.
Ucieszyłaś się, kiedy zobaczyłaś, że mam aparat.
Tak.
Gdybyś był tak miły,
chciałabym, żebyś zrobił mi zdjęcia do pamiątkowego zbioru,
na wypadek gdyby wszystko się zmieniło.
Pamiętam twoje pamiątkowe zbiory.
Przestań.
Dla mnie
liczy się zatrzymanie danej chwili.
Można ją zachować na zawsze.
Zdjęcia nie zastąpią rzeczywistości.
Zastanawiasz się, co by było,
gdybyśmy się nie rozstali?
Wiedziałeś, że rodzina mnie potrzebuje.
Moja przyszłość była tutaj.
A ty miałeś staż fotograficzny, z którego nie chciałeś zrezygnować.
Ale mogłeś się pożegnać.
Naiwnie myślałam, że i tak pójdziemy razem na bal.
Zaprosiłem cię na bal.
Zostawiłem liścik. Twoje milczenie uznałem za odmowę.
Co? Nie dostałam liściku.
Włożyłem go do chodaka.
Nie odpowiedziałaś i uznałem, że chcesz to skończyć.
Postanowiłem to uszanować.
- Żartujesz. - Nie.
Wsadziłem go tam na tydzień przed balem.
Czy...
Musiał wypaść.
Niesamowite, że po tylu latach go nie znalazłam.
Myślałem, że zlekceważyłaś
wielki, romantyczny gest naszych nastoletnich lat.
A ja myślałam, że twoje uczucia się zmieniły.
Poszłaś na ten bal?
Tak.
Sama.
Myślałam, że się zjawisz, ale chyba już wyjechałeś.
Przepraszam.
Ostatnio często przepraszam,
ale na pewno bym przyszedł.
Nie przejmuj się.
To prehistoria.
Czy...
masz kogoś?
Byłam w paru związkach, ale żaden nie był poważny.
A ty?
Cóż, ja...
Byłem w poważnym związku przez kilka lat,
ale każde chciało czegoś innego.
Wciąż mają tron Mikołaja?
To ten oryginalny, zrobiony przez mojego pradziadka.
Wciąż je robimy, sprzedajemy i rozsyłamy po całym kraju na każde święta.
Cała ty. Zawsze szerzysz radość.
Nie tylko ja. Wszyscy w tartaku.
Jesteśmy filarem tej społeczności. Zwłaszcza w święta.
Jak wyglądam?
Bardzo szykownie.
Pamiętasz, jak przychodziliśmy tu w świąteczne poranki
i fotografowaliśmy wiatrak o wschodzie słońca?
Tak.
Zrobiłem kolaż z tych zdjęć.
Widzisz? Z wiatrakiem łączy się tyle dobrych wspomnień.
Wiem, co próbujesz zrobić.
Naprawdę.
Ale żeby uratować wiatrak, nostalgia nie wystarczy.
- Nie. - Popsułem tron Mikołaja?
- Co jeszcze może pójść nie tak? - Naprawisz to?
Mam nadzieję, że ktoś z tartaku to zrobi.
Inaczej trafisz na listę niegrzecznych dzieci.
Dzień dobry, Ann.
Herb, co za miła niespodzianka.
Mia i Lily ciężko pracują nad dekoracjami na jarmark.
- Chcę je zaskoczyć smakołykiem. - Cóż.
Pudełko świeżych oliebols powinno załatwić sprawę.
Moje ulubione.
Skąd wiedziałaś?
Wszystko gra?
Wciąż żałuję, że odebrałam telefon od Brady’ego.
Nie mogłaś tego przewidzieć.
Uważałaś, że to najlepsze dla rodziny.
Gdy tylko powiedział, że wiatrak jest bezpieczny,
powinnam była zapisać to w umowie.
Okoliczności się zmieniły później.
Musisz sobie wybaczyć.
Robię ulotki i wykorzystam stoisko podczas konkursu wypieków,
żeby poinformować ludzi, co grozi wiatrakowi.
To świetny pomysł. Chętnie pomogę.
Dziękuję ci.
Dobrze.
Dziękuję.
Hej! Jak ranek z panem od nieruchomości?
Świąteczny spacer aleją wspomnień
niewiele zmienił.
Mogę poprosić Willema, żeby przemówił mu do rozsądku.
Ale co więcej możemy zrobić?
Ponieważ prowadzisz nasze profile społecznościowe,
poinformuj o wszystkim mieszkańców.
Chcemy ich martwić?
Stracą źródło dochodów. Musimy ich uprzedzić.
Wrzucimy petycję na rzecz zachowania wiatraka.
Doskonały pomysł.
- Przesyłka specjalna od Ann. - Pycha.
Podpiszesz jako pierwszy petycję na rzecz wiatraka?
To zaszczyt.
Czy zaszczytem będzie również naprawa symbolu miasta?
Brady popsuł tron Mikołaja.
Rodzice Willema co roku robili mu zdjęcie na tronie z Mikołajem.
To nasza wyjątkowa tradycja.
Ludzie byliby rozczarowani, gdyby Mikołaj nie miał tronu.
Zastąpmy go którymś z zaplecza.
Wszystkie są zarezerwowane i gotowe do wysyłki.
Nie zabierzemy tronu z innego miasta.
- Nie. - Proszę?
Jesteś jedyną nadzieją.
Zobaczę, co da się zrobić.
Jesteś mistrzem, Herb.
Nie, dzięki.
Dopiero co jadłem.
Dobrze wyglądają.
I są dobre.
Włączyłem tryb wypieków.
I moje kubki smakowe nie są obiektywne.
Lepsze niż twojego taty.
Nie nabrudź. To nowy stół.
Ładny.
Klasyk!
Zaprojektowany przez Mię.
Ręcznie wykonany w naszym tartaku.
Powinieneś wiedzieć.
Słuchaj, wiatrak zbudowano w latach 30.
Działał naprawdę długo.
Dawno tu nie byłeś, więc może zapomniałeś.
W tym mieście nic nie jest ważniejsze od dziedzictwa.
W każdym domu jest jakiś mebel zrobiony przez rodzinę Mii.
Nie przeczę.
Widziałeś komentarze pod petycją w sprawie ratowania wiatraka?
„Ocalić wiatrak”.
„Najlepsze drewniane meble w kraju”.
- Ten ty napisałeś, prawda? - Cóż...
„Bowbridge o jeden most za daleko”.
Jasne.
Wszyscy kochają wiatrak.
Rozumiem.
Halo?
Mia, 500 podpisów.
- Serio? - Teraz już dużo więcej.
Jestem zajęta w tej chwili.
Mogę oddzwonić? Dzięki.
Mia?
Przepraszam, zamknięte.
Muszę porozmawiać z Mią. Proszę.
Brady, pomijając interesy, miło cię znów widzieć.
- Tak. - Dzięki, Herb.
Jak rodzice?
Dobrze. Cieszą się emeryturą na Florydzie.
Jest im tak dobrze, że zostaną tam na święta.
Niech się bawią.
Ja będę tu pracował jak najdłużej.
Ten tartak daje mi poczucie celu.
To główne źródło utrzymania tego miasta.
Ja jestem gotowa.
Przygotowujemy jutrzejszą pikietę „Ocalić wiatrak”.
Powinieneś wpaść.
Jutro mam sporo spraw na głowie, ale być może...
- Gdzie znajdę Mię? - Na zapleczu.
Dzięki, Herb.
Wasza petycja zyskuje popularność w mediach.
Mówiłeś, że nostalgia nie ocali wiatraka, więc improwizuję.
Dzwoniłem wcześniej, bo chciałem cię uprzedzić.
W przyszłym tygodniu nadzór budowlany zrobi inspekcję tartaku.
Nie mówiłeś, że masz związane ręce?
Bo widzę, że próbują namieszać.
Staram się je trochę rozwiązać.
Gdy o rozbiórce prasa źle pisze,
mój szef nasyła nadzór budowlany.
Po niekorzystnym raporcie opinia publiczna szybko zmienia zdanie.
Pewnie łatwiej
zburzyć coś, co nie spełnia wymogów.
Naprawdę ci współczuję.
Dlatego daję ci więcej czasu na te naprawy
niż mój szef.
Nie boję się waszej inspekcji.
I poniosę odpowiedzialność.
Oby to był pierwszy raport, który nie pójdzie po myśli mojego szefa.
Przy okazji...
Kolejny podpis pod petycją.
Billy Schofield?
To mój pseudonim.
Chcę pomóc.
I nie stracić pracy, jeśli się da.
Bardzo dziękuję.
- Uzupełniamy zapasy. - Świetnie. Dziękuję.
Jak idzie?
Zebrałyśmy kolejne kilkaset podpisów.
Wyśmienicie.
Skoro firma Brady’ego chce rozebrać wiatrak,
czemu nalega na inspekcję budowlaną?
To czysta strategia.
Jeśli ludzie pomyślą, że wiatrak jest stary i zagraża bezpieczeństwu...
Łatwiej pogodzą się z jego rozbiórką.
Właśnie.
Pani Meijer? Jestem z Kanału 4. Możemy porozmawiać?
Co widzowie powinni wiedzieć?
Przez niemal sto lat
moja rodzina wykonywała meble w tym tartaku.
A w święta drewniane zabawki dla wszystkich dzieci z tej społeczności,
którą tak bardzo kochamy.
Jak wykorzystacie datki?
Te hojne datki wykorzystamy na renowację i obronę wiatraka.
Dzięki niemu miasto jest wyjątkowe.
Chcę serdecznie podziękować
wszystkim, którzy wsparli tę ważną akcję.
Bardzo dziękuję i wesołych świąt.
Jak wypadłam?
Byłaś niesamowita. Jestem z ciebie dumna.
Dziękuję, oma.
Mam nadzieję, że się uda.
Ja też.
Dziękujemy.
I jak myślisz?
Da się naprawić.
- Zdążysz do Dnia Mikołaja na jarmarku? - Zrobię, co w mojej mocy.
Mam ochotę na mleko i ciastka.
Przynieść ci coś?
Nie, dzięki.
Zaraz wracam.
Muszę mieć lepszy system alarmowy.
Tak.
Jakie są prognozy?
Czy Mikołaj będzie mieć tron, gdy ściągnie do miasta?
Herb uważa, że tak. I to mi wystarcza.
Świetnie.
Widziałem cię w Kanale 4.
Chciałem ci pogratulować.
Dziękuję.
Mamy już 1000 podpisów,
a datków wystarczy na pokrycie kosztów napraw.
Nie doceniłem miłości do tego wiatraka.
Zgadzam się.
Mia, posłuchaj.
Wiem, że nie masz powodu, by mi ufać,
ale staram się coś zrobić, żeby zmienić tę umowę.
- Naprawdę? - Naprawdę.
Jutro pomówię z szefem.
Może zaproponujemy Waltowi Caprio lepsze możliwości gdzie indziej.
Dziękuję, że to robisz.
Niesamowite, że wciąż robicie zabawki z resztek i ścinków.
Zaczęło się o tego, że nie chcieliśmy marnować materiału,
ale teraz mamy osobne stanowisko w warsztacie do robienia zabawek.
Przez cały rok je sprzedajemy,
ale na jarmarku dajemy jedną każdemu dziecku w mieście.
Fantastycznie.
Są świetnie wykonane.
Chciałabym się pochwalić, ale to Herb wykonuje większość zabawek.
Ja ograniczam się do mebli.
Wczoraj rozmawiałem z Willemem.
Wciąż mam drewnianego anioła na czubek choinki,
którego dałaś mi w liceum.
- Naprawdę? - Naprawdę.
- Wciąż jest cały? - Co roku zakładam go na choince.
Pamiętasz stołek, przy którym mi pomogłeś?
Ten z trzema nogami?
Który się chwiał, gdy na nim siadaliśmy?
Ten.
Pewnie przerobiliście go już na wykałaczki.
Mylisz się.
Masz go? Nie!
Wciąż się chwieje.
To część mojej historii.
Mia...
Pora na nasz własny świąteczny cud.
- Widzimy się jutro. - Tak.
Ciastka wyglądają dobrze.
CZY W WIATRAKU STANIE SIĘ ŚWIĄTECZNY CUD?
Halo?
Widziałem wiadomości. Co się dzieje?
Mieszkańcy nas trochę krytykują.
Prawie połowa podpisała petycję.
To nie znaczy, że nas trochę krytykują.
Udało mi się zaplanować inspekcję budowlaną przed przyjazdem Walta.
Moja szkoła.
Lionelu,
zaproponujmy Waltowi alternatywne nieruchomości.
- Myślisz, że wiatrak przejdzie inspekcję? - Mniejsza z tym.
Czy chcemy, żeby duża część mieszkańców, którzy kochają wiatrak,
od początku była zrażona do Bowbridge i Caprio?
Przez lata namawiałem Walta na wspólne interesy.
Dopiero Windmill Way go zainteresowało.
A może zrezygnujemy z zajazdu,
a on postawi ośrodek obok wiatraka?
Poświęcimy cały ten dochód?
Walt się odzywał?
Próbowaliśmy się złapać.
W końcu wysłał mejla i potwierdził datę przyjazdu.
Wyraził zainteresowanie jarmarkiem bożonarodzeniowym.
Dzwoń dalej. Zaangażuj go.
Nie zasiewaj wątpliwości w jego umyśle.
Rozumiem.
Jesteśmy gotowe.
Pierwszy dzień jarmarku.
Powinnam być bardziej podekscytowana.
O co chodzi, skarbie?
Martwię się tą inspekcją.
Z Herbem i Lily naprawiliście wszystkie drobne usterki.
A większe naprawy zlecicie budowlańcom.
Tak, pewnie masz rację.
Nigdy w życiu nie czułam takiej presji.
Nigdy nie zapominaj,
że poradzisz sobie z każdą wichurą,
o ile twoja pewność siebie i wiara pozostaną niezachwiane.
Dziękuję, oma.
Prosto z drukarni.
Dziękuję, że je odebrałeś.
- Są świetne. - Pomagałem projektować.
Jeśli 90. jarmark rzeczywiście będzie największym w historii,
ulotki na pewno pomogą nam nagłośnić tę sprawę.
Dziękuję.
Wam obojgu.
- Możesz mocniej zawiązać mi fartuch? - Do usług.
- Cześć. - Oto i on.
Miło cię widzieć. Wesołego konkursu wypieków, Mia.
Jednak przyszedłeś?
Chyba dopadła mnie nostalgia.
Najwyższy czas.
Mówiłaś, że jarmark się rozrósł.
Nie mogę uwierzyć, jaki tu tłum.
Zorganizowałam grupę sprzedawców.
Cały rok zbieraliśmy pieniądze, żeby zwiększyć reklamę.
Dzięki niej i poczcie pantoflowej to największy jarmark w trzech stanach.
Oczywiście.
Jest w tobie ta sama pasja i determinacja co w liceum.
To nie złośliwość. Przyrzekam.
To naprawdę...
godne podziwu.
Dziękuję.
- Chcesz czegoś spróbować? - W końcu!
Tak.
Naprawdę?
Willem, przykro mi.
Niewiele ci brakuje, ale jednak Ann cię pokonała.
- Po czyjej jesteś stronie? - Cóż...
Pytanie za milion dolarów.
Mia, teraz my.
Ann, Herb, Mia, co macie dla mnie w tym roku?
Panie burmistrzu, piekarnia Ann chciałaby pana poczęstować
jej słynnym bożonarodzeniowym chlebkiem kerststol.
Pyszne. Następne.
I ulotka.
Daj czadu.
Panie burmistrzu, Jansenowie
mają dla pana domowe, świąteczne poffertjes.
Dobrze, mam już wyniki wszystkich.
Wkrótce ogłoszę zwycięzcę.
Chciałem ci powiedzieć,
że za plecami szefa
zamierzam złożyć Waltowi Caprio propozycję.
Chcę go przekonać, że nieruchomość w Muskegon na północy
będzie lepszą inwestycją.
To świetna wiadomość.
Pomyślałem, że ci się spodoba.
Uwaga.
Punkty zostały podliczone.
Za perfekcję we wszystkich kategoriach: smaku, konsystencji, prezentacji
i wierności holenderskiej kulturze
jednogłośnym zwycięzcą zostaje...
piekarnia Ann i jej świąteczny chlebek kerststol.
Remont potrwa kilka dni.
Tak. Wiem, że te naprawy nie były tanie.
Dzięki pieniądzom ze sprzedaży działki
i datkom, które zebraliśmy, jakoś damy radę.
Na pewno przejdziemy inspekcję, ale czy to odstraszy tych z góry?
Opinia publiczna nas wspiera,
co przy pozytywnym raporcie daje nam mocną pozycję.
A Brady szuka innych lokalizacji dla Caprio.
Gdy was widzę razem, przypominają mi się stare czasy.
Myślę, że wciąż ma trochę sentymentu do tego miasta.
W jego towarzystwie masz iskierki w oczach. Jak w liceum.
On... Ja nie...
Dla mnie liczy się tylko ratowanie wiatraka.
Nie będzie łatwo.
Ale gdyby się udało, przejdziesz do historii.
Historia.
Właśnie!
- Jak nazywają centrum miasta? - Historycznym Centrum.
Zaczęto je tak nazywać, gdy ówczesny burmistrz
zarejestrował ten obszar jako obiekt historyczny.
Znasz historię swojego miasta.
Zarejestrujemy wiatrak.
Aby być obiektem historycznym,
centrum miasta musiało mieć 50 lat lub więcej.
Wiatrak jest tak stary jak jarmark. Ma 90 lat.
Spełnia wszystkie kryteria.
Może bożonarodzeniowy cud jednak się wydarzy.
Zarejestrowanie wiatrak może potrwać do 45 dni.
Ale oni niedługo zaczną budować, prawda?
Budować zaczną wiosną, gdy grunt rozmarznie.
Ale rozbiórkę mogą zrobić w każdej chwili.
I w zasadzie mogą nas eksmitować w trybie natychmiastowym.
Więc szukaj dalej.
A co z holenderskim dziedzictwem miasta?
Tak.
Chyba istnieje jakieś specjalne rozporządzenie,
które może nam pomóc przy rejestracji.
Brzmi obiecująco. O co w nim chodzi?
„Status ochronny to środek zapobiegawczy,
który można przyznać, gdy wniosek
do Rejestru Obiektów Historycznych jest rozpatrywany”.
Muszę iść złożyć dokumenty.
- Możesz zamknąć? - Oczywiście.
Ratuj swoje prawa.
I naszą pracę.
Nasza historia to nasze wspólne prawo.
Należy do wszystkich.
- Wezmę płaszcz. - Dziękuję.
- Proszę usiąść. - Dziękuję.
- Pamiętam, że to pana ulubione. - Tak, uwielbiam je. Mniam.
Gratuluję zdobycia tegorocznego Złotego Wałka Świątecznego.
Babcia nie wygrałaby bez pana.
Przeciwnicy już zarzucają mi stronniczość.
Drugi raz zwycięstwo przyznaję Ann.
Po prostu ma pan wybitny smak.
Zatrudniam cię. Bez rozmowy kwalifikacyjnej.
Dziękuję.
Nie dlatego poprosiłam pana o spotkanie.
Czym mogę służyć?
Chcę pomówić o pilnej sprawie, o której pisałam w emailu.
Wiem. Czytałem ulotkę z jarmarku bożonarodzeniowego.
Rozumiem waszą sytuację.
Wasze starania są godne pochwały.
Wiatrak to epicentrum naszego miasta.
Złożyłam wniosek online, ale chciałam dać panu tę kopię.
Liczyłam, że jest jakiś sposób, aby przyspieszyć decyzję rady miasta.
Rozumiem, ile ten wiatrak znaczy dla ciebie i twojej rodziny,
ale muszę być szczery.
Wątpię, żeby wam przyznano status ochronny.
Mogę spytać dlaczego?
Pomysł ośrodka Caprio na Windmill Way
ma poparcie samorządu, bo zapewni dochody
i wzrost liczby turystów.
Był pan na konkursie wypieków.
Nigdy nie było takich tłumów na jarmarku bożonarodzeniowym.
Fantastycznie.
I należałoby spytać,
czy nie należy poszerzyć bazy noclegowej.
Większość osób nie ma nic przeciwko zajazdowi,
który Bowbridge Realty chce zbudować obok wiatraka.
Ale ośrodek to zbyt wiele.
Proszę,
niech pan przejrzy nasz wniosek.
Wszystko opisałam. Od mojego pradziadka, który go zbudował
i założył nasze miasto prawie 100 lat temu,
po holenderską kulturę i tradycję, które kultywujemy dzięki naszym meblom.
To naprawdę obiekt historyczny.
Poświęciłaś temu dużo czasu i energii.
Wiatrak jest sercem i duszą tego miasta.
Wyobraża sobie pan miasto bez niego?
Ja nie potrafię.
Nie mogę niczego obiecać. Zwłaszcza tuż przed świętami.
Ale rada wszystko przeanalizuje i poważnie rozważy waszą propozycję.
Tylko o to proszę. Dziękuję.
Podziękuj Ann za te smakołyki.
Podziękuję.
Jeszcze raz dziękuję.
Dobry moment. Zastąpisz mnie? Muszę pomóc Willemowi.
- Jasne. Nie mam kwalifikacji, ale... - Dziękuję.
Dobra.
Brady?
Szuka pani pokoju?
Chyba nie kupiłeś też Jansen Inn?
Co? Nie... To...
Tylko zastępuję Lily.
Chciałam z nią porozmawiać, ale wrócę później.
- Wyglądasz... - Jak korporacyjny robot?
Chciałem powiedzieć „oszałamiająco”, ale jasne...
Tobie dobrze bez garnituru.
- Dzięki. - Brady.
Złożyłam wniosek o ochronę wiatraka
jako obiektu historycznego.
Jesteś geniuszką.
Coś takiego.
Jeśli Walt nie posłucha ciebie, będzie musiał posłuchać tego.
To inspirujące, że tak walczysz o coś, co kochasz.
Jak spotkanie z burmistrzem?
Decyzja należy do rady.
Brady, Mia, jako pierwsi w tym roku zagracie w naszą świąteczną grę.
- Jak za dawnych czasów. - Ja...
Zwalniam cię z obowiązków.
Było super.
Jeśli dobrze pamiętam, a myślę, że pamiętam dobrze,
kiedy ostatnio graliśmy, dałem ci nieźle w kość.
Pamięć cię zawodzi. Ja pamiętam to inaczej.
Rewanż.
Przyjmuję wyzwanie.
Prowadź.
Znacie zasady.
Rzucacie na zmianę. Kto trafi najwięcej razy, wygrywa.
Panie przodem.
Dziękuję.
Zaczekaj.
Chwila.
Proszę.
Zaczynaj.
Dobra.
Hej, dopiero się rozgrzewam.
Trzymaj.
Zdejmuje płaszcz.
Panie i panowie, robi się poważnie.
Bliżej niż ty.
Jeden do zera.
Teraz ja byłam bliżej.
Każdemu czasem się przyfarci.
Bum!
Remis.
Zacięty pojedynek.
Lepsze to niż nic.
Rany.
Ale tu pięknie.
Jesteśmy gotowi na inspekcję.
Jest Mia?
Przyniosłem jej świąteczną różę na szczęście.
Miło z twojej strony.
Trzymam za nią kciuki. Mam nadzieję, że mi wierzysz.
Pomaga Herbowi na górze. To może trochę potrwać.
Dasz jej to ode mnie?
Oczywiście.
Wiesz co? Po namyśle...
W dzieciństwie wysyłaliśmy takie wiadomości.
Rozumiem.
To ten sam chodak. Jest stary.
Był tutaj, kiedy zaczynałam.
Cóż,
mam nadzieję, że tym razem dotrze.
Trzymaj się.
Pa.
POWODZENIA! DECYZJA, CZY UPUBLICZNIĆ RAPORT NALEŻY DO CIEBIE.
- Cześć, kochanie. - Cześć, oma.
Dziękuję, że pozmywałaś.
To przyjemność.
Co to?
Świąteczna róża na szczęście.
Od Brady’ego?
Piękna.
Znów się w nim zakochujesz?
Co? Nie.
Nie, ja...
Może.
Chyba.
Tak.
Ale...
To raport z inspekcji?
Tak. Bałam się go otworzyć sama.
Zróbmy to razem.
Dobrze.
Ty to zrób.
Najpierw przygotujmy się na oba wyniki.
Dobrze.
Jeśli przejdziemy inspekcję, idę do prasy,
by zdementować opinię Bowbridge, że wiatrak jest stary i niebezpieczny.
A jeśli nie przejdziemy?
Ale ja wierzę...
Wierzę, że istnieje plan.
I razem to przejdziemy.
Zuch dziewczyna.
Wiesz co?
Ty to zrób.
Udało się!
Cudownie, kochanie!
O rany.
- Zadzwonię do Lily. - Ja powiem Herbowi.
- Teraz czekamy na rozporządzenie rady. - Coś wiesz?
Prosiłam burmistrza, aby rada przyśpieszyła rozpatrzenie wniosku.
Zrobię więcej pączków, w razie gdyby były potrzebne.
Dziękuję.
Dziękuję, że zapłaciłeś za dodatkowe materiały.
To drobna pomoc.
Wysłałam raport z inspekcji do prasy.
Świetnie.
Jak twoja ozdoba?
Chyba... skończyłam.
Już?
Tak.
Nie podglądaj, póki nie skończysz.
Nie podglądać?
Czasem nie mogę się powstrzymać, bo mam tyle oczu.
Czekaj.
To będzie dobre.
I pomyśleć, że to najstarsze dzieci przy tym stole.
- Jestem gotowa. - Pokaż.
Czy to wygląda jak pies?
Może jeśli dodasz zęby.
Zęby.
Dobrze. Pokaż swoje.
„Kolacja dziś wieczorem? O 19.00 w Deventura’s”.
O niczym innym nie marzę.
- Jak ci idzie, Picasso? - Jestem gotowy.
Ale proszę. Najpierw ty.
Jesteś lepszą artystką niż ja.
Z meblami jest łatwiej.
To ja z aparatem?
Tak.
- Piękne. - Zobaczmy, co zajęło ci tyle czasu.
Trochę się wstydzę.
Pokaż.
Wiem, że to kiepskie.
Co to?
Ty i ja.
Na balu maturalnym.
Gdybyśmy poszli razem.
Proporcje nie są idealne, oczywiście.
Oczywiście.
Babcia tak uroczo się stresuje dzisiejszą randką.
Cieszę się, że oboje przyznają, że to randka.
Ja też.
A co z tobą i Bradym?
Bałam się, że od tych iskierek wybuchnie pożar.
Chyba znów się w nim zakochuję.
Co?
Wiem, ale nie mogę teraz o tym myśleć.
Przyszłość wiatraka jest tak niepewna.
Brady miał rozmawiać z tym Caprio
o zerwaniu umowy na ośrodek.
Przygotowuje propozycję,
żeby go nakłonić do innej lokalizacji.
- A co z wnioskiem o ochronę? - Wciąż go rozpatrują.
Przesłałam burmistrzowi pudełko pączków.
Bardzo je lubi.
Może to przyśpieszy bieg rzeczy.
Nie traćmy wiary.
Brady, tu Walt Caprio.
Nie możemy się złapać, ale dostałem twoje wiadomości i maile.
Chętnie dowiem się więcej o tej propozycji w Muskegon.
I chętnie zajrzę na jarmark bożonarodzeniowy.
I chcę cię pochwalić za zdjęcia Windmill Way.
Ściągnąłem je z bazy danych Bowbridge.
Dzięki dbałości o szczegóły czułem, jakbym naprawdę tam był.
Załatwmy więc najpierw pierwszy interes.
Wysłałem ci podpisany kontrakt na Windmill Way.
Rozbiórkę zaczynamy, jak tylko załatwisz pozwolenie.
Do jutra.
Nie...
Skończyłem prezentację.
Spałeś w ogóle?
Kilka godzin.
CZY UDA SIĘ OCALIĆ WIATRAK?
Walt podpisał już umowę na Windmill Way.
Więc wiatrak to już historia.
Za plecami mojego szefa
wspomniałem Waltowi o lepszej okazji na inwestycję.
Na północ stąd, w Muskegon.
Chce poznać moją propozycję na dzisiejszym spotkaniu.
Gdyby zgodził się na nowy projekt, cofnąłby umowę, którą podpisał?
Bum. Taki mam plan.
Odbieram go z lotniska, ale muszę pogadać z Mią.
Jeśli pozwoli, zrobię prezentację w wiatraku,
żeby mu zmiękczyć serce.
Powiedziałeś o tym Mii?
Zaraz się z nią spotkam.
Opowiem jej o wszystkim i mam nadzieję, że zdobędę jej błogosławieństwo.
Hej. Zawsze będziesz moim przyjacielem.
Życzę ci jak najlepiej, ale pamiętaj, jakie masz priorytety.
Moje priorytety są jasne jak słońce.
Do zobaczenia.
Lionel.
Nie wiedziałem, że przyjedziesz. Cieszę się.
Nie chciałem tego przegapić. Dokąd lecisz?
Idę do wiatraka przygotować spotkanie, zanim odbiorę Walta.
Tym się nie martw. Ja go odbiorę.
Spotkamy się w wiatraku. O czwartej? Uścisk dłoni, świętowanie?
- Rozmawiałeś z nim? - Krótko. Przed odlotem.
Co jest? Powinieneś się cieszyć.
- Co masz na myśli? - Spotkanie z Waltem.
To formalność, skoro podpisał umowę.
Posada wiceprezesa jest twoja.
Rany...
Rany.
Całe życie pracowałem na ten tytuł.
Najwyższy czas.
Zasłużony awans.
- Lionel... - Nie zatrzymuję cię. Zamelduję się.
Kiedyś zatrzymamy się w naszym lokalu.
Tak.
Dzień dobry, Brady.
Cześć, Herb.
Rany.
- Tron Mikołaja jak nowy. - Tak.
Robię swoje, aby chronić nasze dziedzictwo.
Mia już jest?
Tak. Na górze. Zostawiła ci liścik.
Dzięki, Herb.
„Łapię wiatr, póki jest silny. Niedługo zejdę.
Mia”.
A jeśli w ogóle nie wypadł?
Chwila.
Co robisz?
Ja tylko...
szukam tamtego listu o balu maturalnym.
Bez skutku?
Zgadnij.
O ile twoja historia jest prawdziwa...
Jest.
Myślę więc, że wypadł podczas wciągania,
trafił pod którąś z pił i został pocięty na drobne kawałki.
Przyjemna wizja.
Co to za wiadomość?
O co chodzi?
Nie mogłem złapać Caprio,
zanim podpisał umowę na Windmill Way.
Właśnie mnie poinformowano,
że rozbiórka wiatraka jest zaplanowana na przyszły weekend.
Musisz wiedzieć, że nie chciałem tego.
Muszę iść i...
Pamiętasz tę nieruchomość w Muskegon?
Walt zgodził się wysłuchać mojej oferty.
Jeśli się zgodzisz, chcę się z nim spotkać tutaj.
Będzie mógł osobiście zobaczyć, jak nadzwyczajne jest to miejsce.
Zostawię wam otwarte drzwi.
Zależy mi na tobie.
Zawsze tak było.
Wciąż jest czas.
Możemy uratować to miejsce.
Ty i ja.
Ja i Brady?
Czy pseudonim, którego użyłeś, by nie podpaść firmie?
Teraz jest inaczej.
Wciąż jest czas.
Spróbuję go przekonać.
Co z uznaniem wiatraka za obiekt historyczny?
- Podjęli decyzję? - To nie twój problem.
Nawet tu nie mieszkasz.
Mia.
Idź już.
Proszę.
Dobrze.
„Pójdziesz ze mną na bal? Na zawsze twój, Brady”.
STYLOWE MEBLE RODZINNA FIRMA OD 1932
Gotowa?
Co się stało? Nic ci nie jest?
Zburzą tartak.
To koniec.
Po to przyszedł tu Brady?
Zawiodłam.
Wcale nie.
Wszystko, na co pracowała moja rodzina...
Wszystko, na co ja pracowałam...
Wszyscy ludzie, którzy przez te lata tutaj pracowali...
Wszystko przepadnie.
Nie, Mia, posłuchaj mnie.
Zrobiłaś, co mogłaś.
Twoi rodzice to wiedzą, ja to wiem. I są z ciebie bardzo dumni.
Ich miłość to więcej niż wiatrak.
Jest nieskończona. Ponadczasowa.
Świetna z ciebie przyjaciółka.
Nie mamy czasu na smutek.
- Jest Dzień Mikołaja. - Właśnie.
Chodź tu.
DZIEŃ MIKOŁAJA
ZABAWY – NAGRODY – GORĄCE KAKAO
PRACOWNIA MIKOŁAJA ZAPRASZAMY DO ŚRODKA
Herb świetnie się spisał, naprawiając tron Mikołaja.
To prawda.
Widzę Willema.
Gotowi na Dzień Mikołaja?
Tak!
Wesołych świąt!
Walt, miło cię wreszcie poznać.
Ciebie też, Brady.
Ciekawe miejsce wybrałeś.
Zwłaszcza że twój ekskluzywny ośrodek
niedługo je zastąpi.
Usiądźcie.
Chcę przedstawić inną, lukratywną inwestycję w tej okolicy.
Chcesz mi powiedzieć,
że ci inwestorzy już podpisali umowę,
chcą zniszczyć wiatrak, a Brady siedzi tam z nimi?
- Tak. - Jak tak można?
Skoro Brady nie powstrzymał Walta, wątpię, żeby był w stanie zrobić więcej.
Ja bym go jeszcze nie skreślał.
Całą noc pracował nad planem, który może ocalić wiatrak.
- Ajerkoniak? - Dziękuję.
- Dzięki. - Mikołaj ma coś dla ciebie.
- Co? - Właśnie przyszło.
Przesyłka specjalna. Prosto z bieguna północnego.
Przyznali nam status ochronny.
Dziękuję.
Możesz tam zbudować jeden ze swoich gigantycznych hoteli,
o których piszesz na stronie.
Zamiast wersji standardowej tutaj.
Oto prognozy zysków
w Windmill Way w porównaniu do Muskegon przez następne pięć lat.
Wiatrak, w którym jesteśmy,
to nie tylko miejsce na meble.
To serce tego miasta.
To miejsce dla rodziny.
Wyjątkowej rodziny.
I społeczności.
Trzyma ich razem. Łączy nas.
Mogę przez to stracić pracę,
ale całym sercem wierzę, że to miejsce powinno zostać zachowane.
Nie zniszczone.
Przepraszam.
Brady, muszę z tobą porozmawiać.
Co tu się dzieje?
Panowie, mam przyjemność przedstawić wam Mię Meijer.
Projektantkę mebli, kierowniczkę tartaku
i prawnuczkę człowieka, który zbudował to miejsce.
Więc ty go do tego namówiłaś.
Brady zrobił to z własnej woli.
Ja natomiast zrobiłam to.
Niech spojrzę.
To list od burmistrza,
przyznający Zefier status ochronny
do czasu rozpatrzenia wniosku
złożonego w Rejestrze Obiektów Historycznych.
To chroni wiatrak.
Bez względu na zamiary Caprio Resorts czy Bowbridge Realty.
Rozumiem.
Lionel.
Chcę, żebyś wiedział, jak bardzo doceniam propozycję
objęcia stanowiska wiceprezesa,
ale muszę odmówić.
Składam również wypowiedzenie.
Jesteś pewny?
Niczego w życiu nie byłem tak pewny.
Brady, zaczekaj.
Nawet bez statusu ochronnego
przekonałeś mnie, że ten wiatrak warto zachować.
Twoja prezentacja była imponująca.
Chcę cię zatrudnić przy projekcie w Muskegon.
Walt, to nadzwyczaj wspaniałomyślne,
ale...
muszę odmówić.
Zostanę tutaj, w mieście.
Ale bez obawy. Lionel i Bowbridge Realty o ciebie zadbają.
Lionel, jedziemy do Muskegon?
Oczywiście. Tak.
Najpierw obejrzę ten jarmark bożonarodzeniowy.
To moja ulubiona pora roku.
- Brady... - Lionel.
Jestem wdzięczny za wszystko, co dla mnie zrobiłeś.
Nie gniewasz się?
Powodzenia, Brady.
Nie musiałeś tego robić dla mnie.
Nie stracę cię drugi raz.
Co tu będziesz robił?
Nie wiem, czy kiedyś ci to mówiłem,
ale interesuję się fotografią.
Może otworzę firmę fotograficzną.
PÓJDZIESZ ZE MNĄ NA BAL? NA ZAWSZE TWÓJ, BRADY.
Wiesz, co to oznacza, prawda?
Mogę prosić?
Myślałam, że nigdy nie zapytasz.
Jesteś pewny, że tego chcesz?
Kocham cię, Mia.
Ja ciebie też, Brady.
Napisy: Przemysław Rak