Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NICOLAS WINDING REFN TWÓRCA I REŻYSER
Nazywam się Nicolas Winding Refn i jestem twórcą Kowbojki z Kopenhagi.
Nie mogę…
Nie jest to typowe „za kulisami”.
Raczej próba dociekania,
jak Kowbojka zasnęła i obudziła się w Kopenhadze.
Trzy, dwa, jeden. Start!
KOWBOJKA Z KOPENHAGI
Powiedziałabym, że jest to fantastyka, horror i przygoda.
Już sam tytuł coś mówi.
LILI ZHANG MATKA HULDA
Wiecie…
Trudno zrozumieć, kim jest Kowbojka z Kopenhagi?
Kopenhaga to nowoczesne miasto.
Kowboj kojarzy się dawnym dzikim zachodem.
Jak połączyć te dwie rzeczy?
Już sam tytuł fascynuje.
MAGNUS NORDENHOF JØNCK OPERATOR OBRAZU
Serial jest barwny, mocny,
a jednocześnie bardzo żywiołowy.
Zawiera elementy horroru i baśni.
Oryginalnym zamysłem
była kontynuacja mojej trylogii Dealer.
Wszyscy mówili: „Świetnie, zróbmy to”.
Ale miał tam być statek kosmiczny.
Powiedziałbym, że na papierze Kowbojka z Kopenhagi
jest to historia młodej kobiety,
która w wyniku serii wydarzeń staje się superbohaterką.
JOHANNE ALGREN – SCENARZYSTKA SARA ISABELLA JØNSSON – SCENARZYSTKA
Jest to baśniowa wersja
podziemnego świata Kopenhagi i Danii.
Nie jest to Dania, którą znamy.
- Nie. - To świat wykraczający poza realizm.
Świat Miu.
Wkraczamy głęboko
w podziemny świat Danii oglądany oczami Miu.
Usiądź tam. A stół…
Damy ci małe krzesło. Nie było tu takiego?
Pomyślałem, że dobrze będzie wrócić do Danii.
Chciałem stworzyć baśń.
Zatrudniłem znakomite scenarzystki.
Myślę, że inspirowałyśmy się baśniami,
grecką mitologią, dramatami Szekspira,
bo wszystkie mają w sobie motyw przeznaczenia.
Chciałyśmy, by Miu także czuła,
że wypełnia swoje przeznaczenie.
Że narodziła się po coś.
O ile się narodziła.
Skąd pochodzisz?
To długa historia.
Zacząłem od tytułu.
Powiedziałem: „Kowbojka”,
a potem „Kopenhaga”.
To się ułożyło w KK.
Jak dwa kontrastujące ze sobą komponenty,
ale dobrze brzmiały.
Ich enigmatyczne znaczenie
wydało mi się ekscytujące.
Chciałem stworzyć coś, co zainteresuje moje dzieci.
Tak powstała Miu.
Chciałem powołać niejako alter ego postaci
Madsa Mikkelsena i Ryana Goslinga.
Inaczej niż w moich poprzednich filmach
stworzyć postać, która byłaby bardziej mną.
Ale która, jako młoda kobieta, byłaby lepszym
wzorem do naśladowania dla moich dzieci.
Wiedziałem, że główna postać
musi być młodą kobietą.
Istnieje zapotrzebowanie na bohaterki.
Dużo o tym rozmawiałyśmy.
Stworzyłyśmy postać,
która jest tajemnicza i zdeterminowana,
i czasem ucieka się do przemocy, by osiągnąć cele.
Gdyby był to mężczyzna, zaakceptowalibyśmy to
i nie zadawali tylu pytań.
Ale kiedy jest to kobieta,
zastanawiamy się nad podłożem psychologicznym.
Przez jakie traumy musiała przejść, by stać się taką osobą?
Chciałyśmy znieść wszelkie ograniczenia
kobiety-bohaterki i tego, jaka może być.
Taka była też koncepcja kowbojki Janga.
Stawiał nam wyzwania, jeśli chodzi o tę kobiecą postać,
jej przeszłość i w ogóle. Mówił:
„Do nowego miasta przyjeżdża kowbojka,
i robi to, co robią kowboje”.
- To było super… - Tak.
…móc tego doświadczyć.
Miu jest… To bardzo fizyczna osoba.
To stan osobowości.
Trzeba się w nim odnaleźć.
Jakby działała we śnie, nie mówi za wiele.
Stoi.
Uważnie obserwuje, a potem działa.
Przebywa jakby
w świecie pomiędzy.
Jestem tam, ale i gdzie indziej.
Jestem bardzo przesądny.
W mojej pracy mam kontakty z istotami pozaziemskimi,
z którymi rozmawiam.
Łatwo przyszło mi wplątanie tego w pracę nad serialem.
Od początku wiedziałem, że postacie Miu
i jej tak zwanej siostry, Rakel,
będą pochodzić z innego wymiaru.
Musiałem tylko odpowiednio to przekazać.
Bardzo szanuję decyzję Janga,
by robić casting uliczny,
angażować nowe osoby i naturszczyków,
które są takie, jakie są.
Nie są aktorami.
Sposób przeprowadzenia castingu to jeden z elementów
zaczerpniętych z trylogii Dealer.
Szukałem amatorów
spoza środowiska filmowego.
Wydało mi się ciekawe, że ludzie nie byli zawodowcami.
Byli niedoświadczeni i oryginalni.
Ludzie z różnych środowisk
mogli zagrać w prawdziwym filmie.
Byli autentyczni.
Są to ludzie z prawdziwych środowisk,
ale jest to też baśń, więc są nieco wynaturzeni.
Myślę, że czyni to całość bardziej interesującą,
niż gdyby było to jeden do jednego.
To pierwszy.
O tak.
Walnięcie!
Potem znów. Nie spodziewasz się.
Ale musisz się przyzwyczaić. Więc to bez znaczenia.
- Ostatni to… - Gotowa?
Tak dobrze.
Do filmu Dealer 3 zwerbowano mnie z ulicy.
Zacząłem grać coraz więcej.
Znalazłem swoją pasję.
Angażując ludzi prosto z ulicy,
uzyskał oryginalny efekt.
Kiedy grasz postać, której osobowość podobna jest do twojej,
jest znacznie łatwiej.
Ale był dobry…
Kiedy zaczynaliśmy, mówił:
„Dan, nie pokazuj mi tego,
czego nauczyłeś się z telewizji.
Bądź sobą, opanowany i zrelaksowany”.
Czułem się po tym dobrze.
Odnalazłem moją postać.
Powiedział mi to.
Powiedział: „Dobry jesteś, Dan”.
Myślę, że Jang otworzył mi oczy.
Pomyślałem: „Może ma rację i jestem w tym dobry”.
Odmienił moje życie.
Od dziecka walczyłem o przetrwanie.
Codziennie wracałem ze szkoły z siniakami na twarzy.
Spodnie poszarpane.
Nie chciałem mówić mamie,
więc myślała,
że jestem zbyt porywczy.
W wieku 14 lat żyłem na ulicy.
W wakacje nie wychodziłem,
bo wiedziałem, że na zewnątrz
czeka na mnie kolejka osób, które chcą mnie pobić.
Obejrzałem film z Bruce'em Lee.
Od tamtego momentu wiedziałem, co robić.
Nauczyłem się ciosów, które widziałem w filmie.
Ćwiczyłem każdego dnia.
Nigdy nie myślałem, że zostanę gwiazdą filmową.
To jak…
Spełniło się marzenie, dobrze mi z tym.
Teraz mogę być jak Bruce Lee.
Kiedy zobaczyłem Jasona, pomyślałem:
„Boże, ta twarz została stworzona do filmu.
Był jak piękna wersja Quasimodo.
Posiadał technikę walki
i brutalność pantery.
A jednocześnie był delikatny i miły jak motyl.
Dzięki temu połączeniu
stworzył postać pana Chianga.
Ja dałem się temu ponieść.
Spojrzałem wstecz i grałem siebie, kiedy byłem młody.
Zawsze byłem otwarty na próbowanie nowych rzeczy.
Nie był to pierwszy raz, kiedy zrobiłem coś szalonego,
o czym nie miałem pojęcia,
ale chciałem dać z siebie 100%.
Dostałem możliwość spróbowania
gry aktorskiej w roli Nicklasa.
Nie byłem wtedy zadowolony z siebie.
Postanowiłem więc pieprzyć wszystko i spróbować.
Mniej więcej dwa tygodnie później
dostałem tę rolę i zaczęliśmy kręcić.
Była to szybka decyzja. Zgodziłem się i spróbowałem.
NAGRANIE ANDREASA PODCZAS CASTINGU
Wszystkie dziewczyny…
Ładne dziewczyny w barze
chcą cię.
Chcą, by Nicklas je lizał i pieprzył.
Miał niesamowitą twarz, od razu wiedziałem, że to on.
Miał w sobie ogrom stłamszonych emocji.
Czułem, że może przekazać je w efektywny i inspirujący sposób
przez sztukę, jaką niewątpliwie jest aktorstwo.
To kreatywny proces.
Było niesamowicie.
To wspaniałe doświadczenie, dobrze się bawiłem
i zapamiętam to do końca życia.
Tu jest cięcie.
Ona go uderza,
a potem przerzuca.
Dziękuję wszystkim
za wspaniałe doświadczenie i współpracę.
Mieliśmy kilka spotkań
z aktorami, którzy dzięki życiowym doświadczeniom
mogli ulepszyć pewne sceny czy dialogi,
bo powiedzieliby coś inaczej.
A potem odwracasz się.
Wtedy możesz…
Nie mam doświadczenia.
Na drugim castingu powiedziała: „Nie powstrzymuj się”.
Spytałem: „Jesteś pewna?”.
A ona: „Tak, pokaż, co potrafisz”.
Mówię: „Dobra”.
I zaczęła. Zadała mi jakieś pytanie.
I zacząłem: „Tak!”
Krzyczałem z całych sił.
Potem spojrzałem na nią, była spokojna i powiedziała:
„Było dobrze”.
Kiedy czytam scenariusz, myślę, że jestem Matką Huldą.
Czuję to.
Muszę ćwiczyć, bo nie jestem aktorką.
Nie mam wykształcenia kierunkowego.
Ale jestem też samotną matką, mam syna.
Myślę: „Gdyby odebrano mi syna,
jakbym się czuła?”.
I łzy zaczynają płynąć. Czuję, że mogę ją zagrać.
Myślę, że ją rozumiem.
Po raz pierwszy spotkałem Nicolasa w 1995 roku.
Podczas castingu do Dealera.
Rozmawialiśmy otwarcie
o życiu na ulicy,
o narkotykach, imigrantach, środowisku.
Moment spotkania z Nicolasem
był ważny w moim życiu.
Zlatko to zna. Ma doświadczenie.
Ja i Zlatko mamy przeszłość.
W porządku.
Jesteś szczęśliwą monetą.
Nie wykorzystuję ludzi.
Wiem natomiast, że w sytuacji,
kiedy występujący nie mają doświadczenia,
mogą się wyluzować i w pełni być sobą.
To prawie magia.
Mój tata jest dziwakiem.
Myśli filmem.
Jest praca i jest rodzina.
LIV CORFIXEN PRODUCENTKA WYKONAWCZA
Jesteśmy zespołem.
Polega na mnie, bo inaczej nie mógłby wyjechać
i dziesięć miesięcy pracować nad Drive.
To w pewnym sensie współpraca.
Jak to robimy?
Na przykład w Tylko Bóg wybacza
przeprowadziliśmy się na pół roku do Bangkoku, Lola poszła tam do szkoły.
Jest zorientowany na rodzinę.
Ale tylko Liv czytała scenariusze,
ja i moja siostra nie byłyśmy tak zaangażowane
w jego pracę.
Zawsze szukał na zewnątrz
i szukał ludzi spoza rodziny.
Tym razem spojrzał na nas
i zobaczył, co potrafi rodzina.
Nawet moja siostra gra w tym serialu.
To jak ciekawa rodzinna wyprawa.
Czuję, że jestem częścią jego pracy,
choć nie zawsze jestem
na planie.
Rozmawiamy o scenariuszach,
o postaciach, czytam scenariusze.
Dobrze jest grać z kimś, z kim jest się blisko
i ma się dobrą relację.
Ale czasem mówię: „Wiem.
Sama potrafię to zrobić.
Nie musisz krzyczeć mi do ucha”.
Choć czasem pomaga mi to zagrać złość.
To działa w obie strony.
Jeszcze!
I… krzycz!
Było świetnie, skarbie.
Było dobrze. Zrobimy to raz jeszcze.
Nie myślałem, że to będzie ona.
Nie widziałem tego.
Pomysł na tę postać pojawił się późno,
kończyliśmy już zdjęcia.
Na planie u Nicklasa była trumna.
Pomyślałem, że to ciekawy rekwizyt, mówiłem o nim
za każdym razem, aż pewnego dnia powiedziałem:
„Może dajmy tam kogoś.
A gdyby miał siostrę?”
Nie, lepiej przyrodnią siostrę,
bo tak będzie częścią świata Miu.
I zaczęło się.
Zrobiliśmy casting, ale nie mogłem znaleźć nikogo,
kto by mi odpowiadał.
Aż nagle Liv mówi: „Może to dlatego,
że masz ją przed sobą”.
Przesłuchiwanie członków rodziny to intymny proces.
Co, jeśli się nie uda?
Więc zrobiłem jej casting bez jej wiedzy,
kiedy odrabiała pracę domową.
Miała egzaminy końcowe.
To było tak.
Mama pomagała przy serialu,
myślałam, że prosi o opinię kogoś,
kto nie ma pojęcia, co się dzieje.
Poszedłem do kuchni.
Pytam: „Przeczytasz ten tekst?”.
A ona: „Po co?”.
Mówię: „Przeczytasz ten cholerny tekst?”.
„Po co?”. Ja na to: „Przeczytaj to”.
A ona: „Dobra, przeczytam”.
Odczytałam kilka wersów, były to teksty Rakel.
Mówi: „Dzięki”, ja na to: „Nie ma za co”.
Przeczytała to z takim przekonaniem i taką naturalnością,
że w pewien sposób stworzyłem Rakel jako buntowniczą wersję kogoś,
kogo miałem w domu. Mojej dziewiętnastoletniej córki.
Następnego dnia mówi:
„Spodobała mi się twoja gra.
Chcesz ją zagrać?”.
Mówię: „Jasne, czemu nie?
Spróbujmy”.
Jestem fetyszystą.
Lubię fetysze.
Lubię detale. Zwracam uwagę na detale.
W tym na kostiumy.
Rewolucyjne kostiumy to dodatek.
Ubranie pokazuje, kim jesteśmy.
Miu ma na sobie kombinezon,
zbroję w pewnym sensie.
JANE MARSHALL WHITTAKER KOSTIUMOGRAFKA
Nicolas od początku wiedział, że to ma być dres.
To coś, co każdy zna.
W pewnym sensie zbroja, strój użytkowy.
Ma być wytrzymały, odporny i chronić przed niepogodą.
Ale ciekawym aspektem była ochrona.
Tym razem podjęłam większe ryzyko, bo projekt
jest wszechstronny.
Przyjrzałam się kobietom w historii,
które walczyły o to,
co słuszne.
To było jak wyprawa w przeszłość.
Pomogła mi postać Joanny d'Arc,
jej wygląd, krótkie włosy, zbroja.
Chciałam oddać to w odzieży sportowej.
Coś, co można byłoby uznać
za współczesną kurtkę, kamizelkę
czy dres.
Zwykle nie planujemy wiele. Nasza praca to proces.
LOUISE BRUUN CHARAKTERYZATORKA
Scenariusz się zmienia, a my się dostosowujemy.
Zrobiliśmy wspaniały kwiatowy makijaż
do scen ze snu Miu.
Nagrywaliśmy w rezydencji,
gdzie rosły piękne kwiaty, których użyliśmy na planie.
Scenograf je wyniósł
i stały na zewnątrz.
Spytałam, czy mogę je wziąć.
Nie wiedziałam, do czego ich użyję,
więc włożyłam je do tomiku Williama Blake'a.
I któregoś dnia Nicolas spytał:
„Możesz zrobić z Miu demona?
Ma pewien sen,
stoi przed ścianą z kwiatową tapetą.
Może to cię zainspiruje”.
Wszyscy wiedzą, że kocha filmy,
to żaden sekret, jego mózg zawsze pracuje.
W samochodzie czy na planie, włącza muzykę.
Dobiera muzykę do emocji,
do postaci.
Muzyka relaksuje go i pozwala mu myśleć.
Muzyka wycisza i inspiruje.
Odpowiednia muzyka do danego dnia zdjęciowego czy sceny
pomaga nie tylko aktorom, ale całej ekipie.
Pomaga kamerzystom.
Pomaga projektantom.
I makijażystkom.
Po prostu wszystkim.
Myślę, że gdybym się pogubiła,
Jang wiedziałby, że musi puścić piosenkę,
by przywrócić emocje.
Szybko zauważył, że lubię muzykę klasyczną.
Słuchaliśmy jej często, żebym wczuł się w postać.
Muzyka oddziałuje na mnie.
Pomogła mi wejść w ponury nastrój.
To moja pierwsza rola,
wszystko było nowe, ale podobało mi się.
Teraz chcę więcej.
W zależności od utworu
można wydobyć różne emocje.
Często słuchaliśmy muzyki
z horrorów, a jeśli była to smutna scena,
to czegoś smutnego,
co pomagało wzbudzić emocje.
Byłeś niegrzeczny.
Nicolas świetnie opisuje obraz, nim zaczynamy pracę nad muzyką.
PETER PETER KOMPOZYTOR
Czasem opisuje dwie rzeczy, które są ze sobą sprzeczne.
To ciekawe,
bo coś się dzieje.
Może opowiedzieć o ludziach, potem o filmie,
choć jedno z drugim nie ma nic wspólnego.
Słyszysz coś nowatorskiego.
Nie piszemy muzyki pod kątem postaci.
Opisujemy je przez kształty i kolory.
Piszemy muzykę o ciemności, a potem o świetle.
Czasem o odrobinie światła w ciemności.
Kiedy coś kończę, wyrzucam to z głowy.
Nie istnieje już.
Teraz jest w rękach miliardów ludzi w Internecie,
by na to zareagowali.
KOWBOJKA Z KOPENHAGI