1
00:00:02,000 --> 00:00:07,000
Downloaded from
YTS.MX

2
00:00:08,000 --> 00:00:13,000
Official YIFY movies site:
YTS.MX

3
00:00:14,640 --> 00:00:16,960
(นิโคลัส วินดิ้ง เรเฟน
ผู้สร้างและผู้กำกับ)

4
00:00:17,040 --> 00:00:22,480
ผมชื่อนิโคลัส วินดิ้ง เรเฟน
ผู้สร้าง คาวบอยโคเปนเฮเกน

5
00:00:25,600 --> 00:00:27,560
ผมทำไม่ได้…

6
00:00:27,640 --> 00:00:29,400
นี่ไม่ใช่เบื้องหลัง

7
00:00:31,760 --> 00:00:33,400
แต่เป็นแนวคิดว่า

8
00:00:34,160 --> 00:00:40,000
คาวบอยนอนหลับ
แล้วตื่นขึ้นมาในโคเปนเฮเกนได้ยังไง

9
00:00:41,320 --> 00:00:43,880
สาม สอง หนึ่ง…ไป

10
00:00:43,960 --> 00:00:44,880
คาวบอยโคเปนฮาเกน

11
00:00:56,360 --> 00:01:00,920
ฉันนิยามคาวบอยโคเปนเฮเกนว่า
เป็นแนวแฟนตาซี สยองขวัญ และผจญภัย

12
00:01:01,000 --> 00:01:01,920
(โลล่า คอร์ฟิกเซน
ราเคล)

13
00:01:02,000 --> 00:01:04,920
ชื่อก็บอกอะไรบางอย่างแล้ว

14
00:01:05,000 --> 00:01:05,960
(ลิลี่ จาง
คุณแม่ฮุลดา)

15
00:01:06,040 --> 00:01:07,480
มันเป็น…

16
00:01:07,560 --> 00:01:12,640
หาคำมานิยามคาวบอยโคเปนเฮเกนไม่ได้หรอก
มันคืออะไร

17
00:01:12,720 --> 00:01:14,600
โคเปนเฮเกน เมืองทันสมัย

18
00:01:14,680 --> 00:01:17,600
และคาวบอยจากตะวันตกดั้งเดิม

19
00:01:17,680 --> 00:01:19,840
เราจะผสมผสานสองอย่างนี้เข้าด้วยกันได้ยังไง

20
00:01:19,920 --> 00:01:21,720
แค่นี้ก็น่าทึ่งแล้ว

21
00:01:21,800 --> 00:01:22,680
(แม็กนัส นอร์เดนฮอฟ จองค์
ผู้กำกับภาพ)

22
00:01:22,760 --> 00:01:25,640
ผมคิดว่ามันมีสีสัน มีพลังมาก

23
00:01:25,720 --> 00:01:27,720
และจริงมากในเวลาเดียวกัน

24
00:01:28,600 --> 00:01:34,840
เรามีมุมสยองขวัญและมุมเทพนิยายด้วย

25
00:01:39,600 --> 00:01:41,400
การนำเสนอแรกเลยคือ

26
00:01:41,480 --> 00:01:44,040
ผมจะสร้างส่วนขยายของพุชเชอร์ หนังสามภาค

27
00:01:45,360 --> 00:01:47,480
แล้วทุกคนพูดว่า "เยี่ยม มาสร้างกันเลย"

28
00:01:48,240 --> 00:01:50,840
และมันจะมียานอวกาศ

29
00:01:52,800 --> 00:01:55,680
ผมจะบอกว่า
เรื่องราวของคาวบอยโคเปนเฮเกน

30
00:01:57,680 --> 00:02:02,240
บนเอกสาร เป็นเรื่องเกี่ยวกับหญิงสาว

31
00:02:03,840 --> 00:02:08,880
ที่เปลี่ยนไปตลอดทั้งซีรีส์
เพื่อกลายเป็นซูเปอร์ฮีโร่

32
00:02:13,320 --> 00:02:14,479
(โยฮันน์ อัลเกรน - นักเขียน
ซาร่า อิซาเบลล่า จอนสัน - นักเขียน)

33
00:02:14,560 --> 00:02:16,480
มันเหมือนเทพนิยาย

34
00:02:16,560 --> 00:02:19,880
โลกใต้ดินของโคเปนเฮเกนหรือของเดนมาร์ก

35
00:02:19,960 --> 00:02:21,800
มันไม่ใช่เดนมาร์กแบบที่เรารู้จักแน่นอน

36
00:02:21,880 --> 00:02:25,240
- ใช่
- มันเป็นโลกเกินจริง

37
00:02:25,320 --> 00:02:26,720
นี่คือโลกของมียู

38
00:02:26,800 --> 00:02:31,440
คุณถูกพามาและถลำลึก

39
00:02:31,520 --> 00:02:35,000
ลงสู่โลกใต้ดินของเดนมาร์ก
ผ่านการเดินทางของมียู

40
00:02:36,480 --> 00:02:40,800
นั่งบนนั้น และโต๊ะ…

41
00:02:40,880 --> 00:02:44,320
เราจะหาเก้าอี้เล็กๆ ให้คุณ
มีแบบเหมือนกันไหม

42
00:02:45,680 --> 00:02:48,760
ผมคิดว่ามันคงสนุกดีถ้าได้กลับมาเดนมาร์ก

43
00:02:48,840 --> 00:02:52,200
ผมจะสร้างเรื่องราวเทพนิยาย

44
00:02:52,960 --> 00:02:56,560
ผมก็เลยจ้างนักเขียนหญิงเก่งๆ กลุ่มหนึ่ง

45
00:02:56,640 --> 00:03:00,160
ฉันคิดว่าเหตุผลที่เรามองไปที่เทพนิยาย

46
00:03:00,240 --> 00:03:05,040
ตำนานกรีก และละครเชกสเปียร์

47
00:03:05,600 --> 00:03:09,360
อาจเป็นเพราะทั้งหมดมีเรื่องราวของโชคชะตา

48
00:03:09,440 --> 00:03:13,520
เพราะเราอยากให้มียูมีความรู้สึก…

49
00:03:13,600 --> 00:03:16,040
มีเรื่องของโชคชะตา

50
00:03:16,800 --> 00:03:18,560
ว่าเธอเกิดมาเพื่อทำบางสิ่ง

51
00:03:19,320 --> 00:03:20,560
ถ้าเธอได้เกิดมานะ

52
00:03:20,640 --> 00:03:22,520
เธอมาจากไหน

53
00:03:24,400 --> 00:03:26,240
เรื่องมันยาว

54
00:03:26,320 --> 00:03:28,680
ผมเริ่มจากชื่อเรื่องก่อน

55
00:03:28,760 --> 00:03:30,440
ผมพูดว่า "คาวบอย"

56
00:03:31,320 --> 00:03:32,680
แล้วก็ "โคเปนเฮเกน"

57
00:03:32,760 --> 00:03:34,760
มันกลายเป็นคำบรรยายภาพ

58
00:03:34,840 --> 00:03:38,760
มันเหมือนสององค์ประกอบ
ที่ขัดแย้งกันมาอยู่ด้วยกัน

59
00:03:38,840 --> 00:03:40,960
แต่พูดแล้วลื่นไหลดี

60
00:03:41,880 --> 00:03:44,520
และมันกลายเป็นปริศนาของสิ่งที่เป็นจริงๆ

61
00:03:44,600 --> 00:03:46,160
ซึ่งน่าตื่นเต้นสำหรับผม

62
00:03:46,880 --> 00:03:50,160
ผมจะสร้างอะไรดีล่ะที่ลูกๆ ผมจะสนใจ

63
00:03:51,880 --> 00:03:53,760
มันจึงกลายเป็นมียู

64
00:03:54,520 --> 00:03:59,360
ผมอยากนำการสร้างตัวตนอีกตัว
ที่ผมเคยสร้างไว้แล้วกลับมาใหม่

65
00:04:00,520 --> 00:04:02,800
แมดส์ มิคเคลสันและไรอัน กอสลิ่ง

66
00:04:02,880 --> 00:04:07,320
และปลีกตัวจากหนังก่อนหน้านี้ของผม
เพื่อมาสร้างซีรีส์

67
00:04:08,280 --> 00:04:11,040
ตัวละครซึ่งเป็นส่วนขยายของตัวผมเอง

68
00:04:11,120 --> 00:04:14,960
แต่ในฐานะหญิงสาวจะสะท้อน

69
00:04:15,720 --> 00:04:18,000
ต้นแบบสำหรับลูกๆ ผมได้มากกว่า

70
00:04:18,640 --> 00:04:24,040
และผมรู้ว่าตัวละครนำของซีรีส์

71
00:04:24,760 --> 00:04:27,480
ต้องเริ่มจากการเป็นหญิงสาว

72
00:04:27,560 --> 00:04:31,640
และจำเป็นต้องมีวีรสตรีเหล่านี้

73
00:04:31,720 --> 00:04:34,720
เราหารือเรื่องนี้กันต่อเนื่อง

74
00:04:35,840 --> 00:04:39,760
มันเหมือนพอเราสร้างตัวละครแบบนี้

75
00:04:40,840 --> 00:04:43,680
ที่ลึกลับและมีแรงผลักดัน

76
00:04:43,760 --> 00:04:49,520
และอาจใช้ความรุนแรงเพื่อไปให้ถึงเป้าหมาย

77
00:04:50,280 --> 00:04:54,240
ถ้าเป็นผู้ชาย ฉันคิดว่าเรายอมรับมันได้ง่ายๆ

78
00:04:54,320 --> 00:04:56,280
และไม่ถามคำถามมากนัก

79
00:04:56,760 --> 00:04:59,440
แต่พอเป็นผู้หญิง เราจะคิดว่า

80
00:04:59,520 --> 00:05:03,680
มีปมทางจิตใจอะไรบ้าง

81
00:05:03,760 --> 00:05:07,400
เธอเจอเรื่องเลวร้ายอะไรมาถึงกลายเป็นแบบนี้

82
00:05:07,480 --> 00:05:12,360
เราอยากท้าทายข้อจำกัดเหล่านี้

83
00:05:12,440 --> 00:05:15,920
ของวีรสตรีและสิ่งที่เธอเป็นได้

84
00:05:16,440 --> 00:05:21,080
นั่นเป็นคอนเซปต์เรื่องคาวบอยของแยงด้วย

85
00:05:21,640 --> 00:05:26,360
เขาชอบความท้าทายมาก
และภาพตัวละครหญิงของเรา

86
00:05:26,440 --> 00:05:29,120
ที่มีปูมหลังและอะไรหลายอย่าง
เขาพูดว่า

87
00:05:29,200 --> 00:05:32,040
"นี่คือคาวบอยที่เพิ่งเปิดตัวออกมา

88
00:05:32,880 --> 00:05:35,840
มาถึงเมืองใหม่แล้วทำงานของเขา"

89
00:05:35,920 --> 00:05:37,800
- และมันเจ๋งมาก…
- ใช่

90
00:05:37,880 --> 00:05:39,240
ในการค้นหาไปกับเธอ

91
00:05:40,040 --> 00:05:40,960
(แองเจล่า บุนดาโลวิช
มียู)

92
00:05:41,040 --> 00:05:45,320
มียูเป็นเหมือน… เธอเป็นคนแข็งแรงมาก

93
00:05:46,360 --> 00:05:49,360
มันเป็นสภาพที่ต้องเป็นในตัวมียู

94
00:05:49,440 --> 00:05:52,920
เราต้องมีสภาพแบบนั้น

95
00:05:54,080 --> 00:05:59,240
มันเกือบเหมือนเรากำลังหลับ
และเธอพูดน้อย

96
00:05:59,320 --> 00:06:00,600
เธอยืนเฉยๆ

97
00:06:00,680 --> 00:06:05,040
คอยสังเกตไปทั่ว จากนั้นจึงขยับตัว

98
00:06:05,120 --> 00:06:09,000
มันจึงเหมาะมาก

99
00:06:09,080 --> 00:06:12,000
ที่จะอยู่ในสภาวะกึ่งกลางแบบนั้น

100
00:06:12,080 --> 00:06:17,120
ฉันอยู่ในจุดนั้นตลอด แต่ก็อยู่ในจุดอื่นด้วย

101
00:06:28,280 --> 00:06:30,560
ผมเป็นคนที่เชื่อเรื่องโชคลางมาก

102
00:06:31,840 --> 00:06:35,640
ผมติดต่อกับสิ่งมีชีวิตต่างดาวผ่านงานของผม

103
00:06:36,600 --> 00:06:38,120
ซึ่งผมคุยด้วยเป็นประจำ

104
00:06:38,200 --> 00:06:42,080
มันจึงเป็นธรรมดา
ที่ผมจะนำเรื่องนี้เข้ามามีส่วน

105
00:06:42,160 --> 00:06:44,840
ผมรู้มาตลอดว่าตัวละครมียู

106
00:06:44,920 --> 00:06:48,120
และราเคล ที่เรียกกันว่าพี่สาวของเธอ

107
00:06:49,040 --> 00:06:51,760
จะมาจากอีกมิติหนึ่ง

108
00:06:52,240 --> 00:06:55,800
ผมต้องคิดให้ออกว่าจะแปลมันใส่ในเรื่องยังไง

109
00:07:07,040 --> 00:07:13,240
ฉันชอบและนับถือ
การตัดสินใจของแยงในการทำ

110
00:07:14,160 --> 00:07:16,760
เราเรียกว่าอะไรนะ
คัดเลือกตัวละครจากท้องถนน

111
00:07:16,840 --> 00:07:21,320
หรือพาคนที่บริสุทธิ์
และเป็นธรรมชาติเข้ามา

112
00:07:21,400 --> 00:07:22,960
เพราะพวกเขาเป็นตัวของตัวเอง

113
00:07:23,040 --> 00:07:24,200
ไม่ใช่นักแสดง

114
00:07:25,480 --> 00:07:28,640
วิธีที่ผมเลือกนักแสดงคือ
หนึ่งในองค์ประกอบสองสามอย่างที่ผมนำมาจาก

115
00:07:28,720 --> 00:07:31,200
พุชเชอร์ หนังสามภาค ซึ่งผมจะคัดเลือก

116
00:07:32,160 --> 00:07:34,600
ตามความจริง

117
00:07:34,680 --> 00:07:39,280
หรือตีวงกว้างออกไปเพื่อหาเพิ่มขึ้น

118
00:07:39,360 --> 00:07:43,560
สิ่งที่น่าสนใจคือส่วนใหญ่พวกเขาเป็นมือใหม่

119
00:07:43,640 --> 00:07:46,320
พวกเขาบริสุทธิ์และเป็นตัวเอง

120
00:07:46,400 --> 00:07:49,600
คนที่มาจากสภาพแวดล้อมต่างกัน

121
00:07:49,680 --> 00:07:53,280
ยืนอยู่ต่อหน้าคนมากฝีมือ

122
00:07:53,360 --> 00:07:54,640
เรามี…

123
00:07:55,560 --> 00:07:58,880
คนที่รู้จักสภาพแวดล้อมจริง

124
00:07:58,960 --> 00:08:03,160
แต่ก็เป็นเทพนิยายด้วย
ซึ่งพวกเขามีความผิดเพี้ยนนิดหน่อย

125
00:08:03,240 --> 00:08:07,040
และฉันคิดว่ามันทำให้น่าสนใจ

126
00:08:07,120 --> 00:08:09,960
มากกว่าถ้ามันเป็นแค่แง่เดียว

127
00:08:11,720 --> 00:08:13,400
นั่นคือหมัดแรก

128
00:08:13,480 --> 00:08:14,960
ตรงนี้

129
00:08:19,720 --> 00:08:20,640
ป้าบ!

130
00:08:21,200 --> 00:08:24,720
และอีกครั้ง โดยคุณไม่ตั้งตัว

131
00:08:24,800 --> 00:08:28,240
แต่คุณเคยชินกับมันแล้ว
ก็เลยไม่สำคัญอะไร

132
00:08:28,320 --> 00:08:32,600
- หมัดสุดท้ายเป็นแค่…
- พร้อมไหม

133
00:08:32,680 --> 00:08:34,240
ใช่ ดีมาก

134
00:08:34,320 --> 00:08:37,159
ผมหานักแสดงตามท้องถนน
สำหรับหนังพุชเชอร์ 3

135
00:08:37,240 --> 00:08:38,039
(รามาดัน ฮูเซนนี่
อันเดร)

136
00:08:38,120 --> 00:08:40,840
แล้วผมก็เริ่มแสดงแล้วก็ได้งานเพิ่ม

137
00:08:40,919 --> 00:08:46,120
ผมรู้สึกเหมือนได้เจอสิ่งที่ผมชอบทำ

138
00:08:46,200 --> 00:08:50,440
วิธีที่เขาทำ ที่เขาหานักแสดงตามท้องถนน

139
00:08:51,160 --> 00:08:53,680
เขาจึงได้สิ่งที่แท้จริง

140
00:08:54,520 --> 00:09:00,240
ถ้าเราแสดงบทใกล้เคียงกับบุคลิกที่เรามี

141
00:09:00,320 --> 00:09:03,720
แน่นอนว่ามันแสดงง่ายขึ้นมาก

142
00:09:04,520 --> 00:09:05,600
แต่เขาเก่งมากในเรื่อง…

143
00:09:06,720 --> 00:09:09,360
ในตอนที่เราเริ่มต้น เขาพูดว่า

144
00:09:09,440 --> 00:09:13,720
"นี่ แดน ไม่ต้องแสดงให้ผมเห็น

145
00:09:13,800 --> 00:09:17,240
ทุกอย่างที่คุณเรียนรู้จากทีวีทั้งหมดหรอก"

146
00:09:18,040 --> 00:09:22,440
"ผมอยากให้คุณเป็นตัวเอง เจ๋งและสบายๆ"

147
00:09:22,520 --> 00:09:27,240
จากนั้นผมก็รู้สึกดีมาก

148
00:09:27,320 --> 00:09:30,360
และได้เจอตัวตนของผมเอง

149
00:09:30,440 --> 00:09:31,440
เขาพูดกับผมแบบนั้น…

150
00:09:31,520 --> 00:09:35,360
เขาพูดว่า "นี่ แดน คุณเก่งกับเรื่องบ้าบอนี้"

151
00:09:36,600 --> 00:09:39,880
ผมคิดว่าแยง เขาเปิดหูเปิดตาผม

152
00:09:39,960 --> 00:09:45,800
และผมคิดว่า "นี่ เพื่อน ฉันอาจเป็นแบบนั้น
เขาอาจพูดถูก ฉันอาจเก่งเรื่องนี้ก็ได้"

153
00:09:45,880 --> 00:09:50,200
เขาเปลี่ยนชีวิตผม ใช่

154
00:09:53,280 --> 00:09:57,440
ตั้งแต่ผมเป็นเด็ก ผมต้องสู้เพื่อชีวิตด้วยตัวเอง

155
00:09:57,520 --> 00:09:58,520
(เจสัน เฮนดิล-ฟอร์เซลล์
เจียง)

156
00:09:58,600 --> 00:10:04,520
ทุกวันผมกลับจากโรงเรียน
พร้อมรอยช้ำเต็มหน้า

157
00:10:05,520 --> 00:10:08,400
กางเกงขาดหมด

158
00:10:09,040 --> 00:10:10,800
แต่ผมไม่อยากบอกแม่

159
00:10:10,880 --> 00:10:13,120
ท่านนึกว่า

160
00:10:14,280 --> 00:10:16,360
ผมทำตัวซ่าเกินไป

161
00:10:16,440 --> 00:10:20,160
พอผมอายุ 14 ผมนอนข้างถนน

162
00:10:20,760 --> 00:10:24,600
ช่วงพักเรียน ผมไม่อยากออกไปข้างนอก

163
00:10:25,480 --> 00:10:29,280
เพราะผมรู้ว่าข้างนอก

164
00:10:29,360 --> 00:10:33,680
มีคนต่อคิวอยากมาสู้กับผม

165
00:10:37,640 --> 00:10:39,360
ผมได้ดูหนังของบรูซ ลี

166
00:10:39,440 --> 00:10:42,400
ตั้งแต่วันนั้น ผมพบว่าผมจะทำอะไร

167
00:10:43,040 --> 00:10:46,600
ผมเตะแบบนี้เพราะผมเห็นมันในหนัง

168
00:10:46,680 --> 00:10:48,800
ผมออกกำลังกายทุกวัน

169
00:10:50,240 --> 00:10:53,240
ผมไม่เคยคิดว่าจะได้เป็นดาราใหญ่

170
00:10:53,320 --> 00:10:54,360
มันเหมือน…

171
00:10:55,920 --> 00:10:58,800
มันคือความฝัน รู้สึกดีจัง

172
00:11:00,200 --> 00:11:02,200
ตอนนี้ผมเป็นบรูซ ลีฉบับตัวเองแล้ว

173
00:11:10,560 --> 00:11:13,080
ตอนผมเจอเจสัน สิ่งเดียวที่ผมคิดคือ

174
00:11:13,160 --> 00:11:15,960
"พระเจ้า หน้าแบบนั้นเกิดมาเพื่อภาพยนตร์แท้ๆ"

175
00:11:16,760 --> 00:11:19,240
เขาเป็นกาซีโมโดที่ดูดี

176
00:11:20,480 --> 00:11:22,000
แถมเขารู้เทคนิค

177
00:11:22,080 --> 00:11:28,000
การต่อสู้และความรุนแรงเหมือนเสือดำ

178
00:11:28,080 --> 00:11:32,560
แต่เขาก็อ่อนโยนและใจดีเหมือนผีเสื้อ

179
00:11:32,640 --> 00:11:36,560
การผสมผสานนั้น เราพูดได้ว่า

180
00:11:36,640 --> 00:11:40,720
เขาสร้างตัวละครคุณเจียงขึ้นมาต่อหน้าผมเลย

181
00:11:41,680 --> 00:11:44,120
และผมแค่ปล่อยเลยตามเลย

182
00:11:45,000 --> 00:11:48,680
ผมมองย้อนกลับไป
แล้วแสดงเป็นตัวเองตอนเด็ก

183
00:11:53,960 --> 00:11:57,640
ผมเป็นคนเปิดใจและชอบเสี่ยงกับเรื่องใหม่ๆ

184
00:11:57,720 --> 00:11:58,680
(อังเดรส ลีค โยเกนเซน
นิคลัส)

185
00:11:58,760 --> 00:12:02,880
ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมออกไปทำอะไรบ้าคลั่ง

186
00:12:02,960 --> 00:12:04,680
ซึ่งผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับมันเลย

187
00:12:04,760 --> 00:12:06,800
แต่ผมก็ทุ่มเทเต็มร้อย

188
00:12:10,040 --> 00:12:14,240
ผมได้รับโอกาสให้ไปคัดตัว

189
00:12:14,320 --> 00:12:17,720
เป็นนักแสดงตัวละครของผม นิคลัส

190
00:12:17,800 --> 00:12:21,800
ในตอนนั้น ผมไม่มีความสุขกับจุดที่ผมอยู่

191
00:12:21,880 --> 00:12:24,600
ผมจึงตัดสินใจว่าเอาวะ แล้วลุยเลย

192
00:12:24,680 --> 00:12:26,680
ภายในสองสัปดาห์หรือประมาณนั้น

193
00:12:26,760 --> 00:12:29,480
ผมได้งานแล้วเริ่มถ่ายทำ

194
00:12:29,560 --> 00:12:35,760
มันเป็นการตัดสินใจอย่างรวดเร็ว
ในการตอบตกลงแล้วลองทำดู

195
00:12:35,840 --> 00:12:37,800
(วิดีโอการคัดตัวของอังเดรส)

196
00:12:37,880 --> 00:12:38,960
สาวๆ ทุกคน…

197
00:12:39,600 --> 00:12:41,240
สาวๆ น่ารักที่บาร์

198
00:12:42,080 --> 00:12:43,000
พวกเธอต้องการนาย

199
00:12:43,760 --> 00:12:46,720
และพวกเธออยากโดนนิคลัสตัวร้ายกิน

200
00:12:47,480 --> 00:12:52,120
เขามีใบหน้าที่น่าทึ่งมาก
รู้เลยว่าต้องเป็นเขา

201
00:12:52,200 --> 00:12:55,680
มีอารมณ์ที่เก็บกดไว้จำนวนมหาศาล

202
00:12:55,760 --> 00:13:00,160
ที่ผมคิดว่าน่าจะนำมาใช้
ในทางที่มีประโยชน์และบันดาลใจ

203
00:13:00,240 --> 00:13:03,200
ผ่านความสร้างสรรค์
ซึ่งการแสดงเป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว

204
00:13:03,280 --> 00:13:04,720
มันเป็นกระบวนการสร้างสรรค์

205
00:13:05,440 --> 00:13:07,040
มันน่าทึ่งอย่างที่สุด

206
00:13:07,120 --> 00:13:11,680
มันเป็นประสบการณ์ที่สนุกมาก
ซึ่งทำให้ผมมีช่วงเวลาดีๆ มากมาย

207
00:13:11,760 --> 00:13:13,760
ที่ผมจะจดจำไปตลอดชีวิต

208
00:13:13,840 --> 00:13:16,000
ถ่ายภาพตรงนี้

209
00:13:16,080 --> 00:13:18,200
ตรงที่เธอเตะเขาออกไป

210
00:13:18,280 --> 00:13:20,560
แล้วกระทืบเขาซ้ำ

211
00:13:26,000 --> 00:13:27,200
ขอบคุณทุกคน

212
00:13:27,280 --> 00:13:30,160
สำหรับประสบการณ์และความร่วมมืออันดีเยี่ยม

213
00:13:32,720 --> 00:13:35,200
เรามีประชุมกันในห้องคนเขียนบท

214
00:13:35,280 --> 00:13:40,680
กับนักแสดงบางคนที่มีประสบการณ์ชีวิตจริง

215
00:13:40,760 --> 00:13:45,320
ที่ช่วยแก้บางบทและบางฉากได้

216
00:13:45,400 --> 00:13:47,080
ตรงจุดที่พวกเขาอาจใช้คำพูดอื่น

217
00:13:47,160 --> 00:13:50,640
ปังๆๆ แล้วหันหลังกลับ

218
00:13:50,720 --> 00:13:52,480
จากจุดที่คุณ…

219
00:13:54,480 --> 00:13:55,680
ผมไม่เคยแสดงมาก่อนเลย

220
00:13:55,760 --> 00:13:56,560
(อิเบรียมา ไจเตห์
แดนนี่)

221
00:13:56,640 --> 00:13:59,560
ในการคัดตัวครั้งที่สอง
เธอพูดว่า "เอาเลย อย่ายั้ง"

222
00:13:59,640 --> 00:14:01,280
แล้วผมตอบว่า "แน่ใจเหรอ"

223
00:14:01,360 --> 00:14:03,400
เธอบอกว่า "แน่ใจ ใส่เต็มที่เลย"

224
00:14:05,280 --> 00:14:06,240
ผมก็บอกว่า "ได้เลย"

225
00:14:06,320 --> 00:14:09,480
จากนั้นเธอก็เริ่ม แล้วถามผมบางอย่าง

226
00:14:09,560 --> 00:14:10,600
และผมพูดว่า "เย้"

227
00:14:12,280 --> 00:14:14,600
ผมตะโกนสุดเสียงจริงๆ

228
00:14:15,200 --> 00:14:18,400
จากนั้นผมมองไปที่เธอ
แต่เธอนิ่งมากและพูดว่า

229
00:14:18,480 --> 00:14:19,720
"คุณทำได้ดี"

230
00:14:28,800 --> 00:14:32,800
ตอนอ่านบท ฉันคิดว่าฉันเป็นคุณแม่ฮุลดา

231
00:14:32,880 --> 00:14:34,640
ฉันรู้สึกได้

232
00:14:34,720 --> 00:14:39,520
ฉันต้องฝึกเพราะฉันไม่เคยเรียนเป็นนักแสดง

233
00:14:39,600 --> 00:14:44,440
ฉันไม่เคยเรียนสายนี้

234
00:14:44,520 --> 00:14:47,440
แถมเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวของลูกชายคนหนึ่ง

235
00:14:47,520 --> 00:14:52,560
ฉันจึงรู้สึกได้ว่า "โอเค ถ้าลูกชายฉันถูกพรากไป

236
00:14:52,640 --> 00:14:54,200
ฉันจะรู้สึกยังไง"

237
00:14:54,280 --> 00:15:00,040
น้ำตาไหลออกมาเฉยๆ
แล้วฉันรู้สึกว่าฉันแสดงเป็นเธอได้

238
00:15:00,120 --> 00:15:01,600
ฉันคิดว่าฉันเข้าใจเธอ

239
00:15:07,000 --> 00:15:10,960
ผมเจอนิโคลัสเป็นครั้งแรกในฤดูร้อนปี 1995

240
00:15:11,040 --> 00:15:11,920
(ซลัตโค่ บิวริค
มิโรสลาฟ)

241
00:15:12,000 --> 00:15:14,880
ผมเป็นนักแสดงในหนังพุชเชอร์

242
00:15:14,960 --> 00:15:17,720
เราเริ่มคุยกันอย่างเปิดอก

243
00:15:17,800 --> 00:15:20,760
เรื่องแบบพวกชีวิตข้างถนน

244
00:15:20,840 --> 00:15:26,360
ประสบการณ์การใช้ยา ผู้อพยพ สภาพแวดล้อม

245
00:15:26,440 --> 00:15:30,320
ดังนั้นตอนผมเจอนิโคลัส

246
00:15:30,400 --> 00:15:34,120
เป็นช่วงเวลาสำคัญสำหรับผมและชีวิตผม

247
00:15:34,200 --> 00:15:37,120
ซลัตโค่รู้ดี เขามีประสบการณ์ชีวิตเยอะมาก

248
00:15:37,720 --> 00:15:39,840
เราต่างมีอดีต ผมกับซลัตโค่

249
00:15:39,920 --> 00:15:40,840
โอเคนะ

250
00:15:40,920 --> 00:15:42,800
แต่เธอเป็นคนโชคดี

251
00:15:45,520 --> 00:15:48,280
ผมไม่ตั้งใจที่จะลองเสี่ยงกับคน

252
00:15:48,360 --> 00:15:53,480
แต่ผมรู้ว่าถ้าเราอยู่ในสถานการณ์ที่

253
00:15:53,560 --> 00:15:58,600
นักแสดงที่ไม่มีประสบการณ์มากนัก

254
00:15:58,680 --> 00:16:02,520
ได้เปิดใจแล้วเป็นตัวเองเต็มร้อยได้

255
00:16:02,600 --> 00:16:04,400
ก็ใกล้เคียงกับความมหัศจรรย์แล้ว

256
00:16:08,760 --> 00:16:10,200
พ่อฉันเป็นคนแปลก

257
00:16:10,280 --> 00:16:12,360
พ่อคิดทุกอย่างเป็นหนัง

258
00:16:12,440 --> 00:16:14,200
เขามีส่วนงานและส่วนครอบครัว

259
00:16:14,280 --> 00:16:15,200
(ลิฟ คอร์ฟิกเซน
ผู้อำนวยการบริหารการผลิต)

260
00:16:15,280 --> 00:16:16,920
ในทางหนึ่งเราเป็นทีมเดียวกัน

261
00:16:17,000 --> 00:16:20,680
เขาต้องพึ่งพาฉันมาก
ไม่อย่างนั้น เขาจะไม่สามารถ

262
00:16:20,760 --> 00:16:23,520
เดินทางไปทำงานสิบเดือน
และสร้าง ขับดิบ ขับเดือด ขับดุ หรือ…

263
00:16:24,600 --> 00:16:27,280
ดังนั้นในทางหนึ่งมันเป็นเหมือนความร่วมมือ

264
00:16:27,360 --> 00:16:28,920
เหมือนว่าเราจะทำแบบนี้ได้ยังไง

265
00:16:29,000 --> 00:16:30,840
เช่น กับหนัง รับคำท้าจากพระเจ้า

266
00:16:30,920 --> 00:16:35,600
เราไปอยู่กรุงเทพฯ หกเดือน
โลล่าเข้าเรียนที่นั่นและ…

267
00:16:35,680 --> 00:16:37,840
พ่อเป็นคนรักครอบครัวมาก

268
00:16:37,920 --> 00:16:40,560
แต่ลิฟแค่ช่วยอ่านบท

269
00:16:40,640 --> 00:16:44,160
ส่วนฉันกับน้องสาวไม่ได้ยุ่งเกี่ยวด้วยมากนัก

270
00:16:44,240 --> 00:16:46,560
กับงานของพ่อที่ทำอยู่

271
00:16:46,640 --> 00:16:48,920
ฉันคิดว่าพ่อเคยชินกับการดูคนจากที่อื่น

272
00:16:49,000 --> 00:16:51,320
และหาคนนอกครอบครัว

273
00:16:51,400 --> 00:16:54,400
เทียบกับเวลานี้ที่พ่อดูในวงแคบลง

274
00:16:54,480 --> 00:16:56,560
แล้วเห็นสิ่งที่ครอบครัวทำได้

275
00:16:57,080 --> 00:16:59,080
แม้แต่น้องสาวฉันก็มีส่วนกับซีรีส์

276
00:16:59,160 --> 00:17:02,000
ฉันคิดว่ามันเหมือนทริปครอบครัวสนุกๆ ไปในตัว

277
00:17:02,080 --> 00:17:05,640
ฉันรู้สึกเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของงานเขา

278
00:17:05,720 --> 00:17:07,360
แม้ว่าฉันจะไม่ได้

279
00:17:08,280 --> 00:17:09,520
ไปกองทุกวัน

280
00:17:09,599 --> 00:17:13,400
การพัฒนาบทที่เขาพูดกับฉัน

281
00:17:13,480 --> 00:17:16,920
ตัวละครสักตัวหรือการที่ฉันอ่านบท

282
00:17:17,000 --> 00:17:19,760
มันดีเสมอที่ได้ถ่ายกับคนที่เราสนิท

283
00:17:19,839 --> 00:17:22,000
และมีความสัมพันธ์ที่ดีด้วย

284
00:17:22,079 --> 00:17:25,160
แต่บางครั้งฉันก็แบบว่า "หนูทำได้"

285
00:17:25,240 --> 00:17:26,800
"หนูทำมันด้วยตัวเองได้นะ"

286
00:17:26,880 --> 00:17:29,400
"ไม่ต้องมาตะคอกใส่หูหนูหรอก"

287
00:17:29,960 --> 00:17:32,119
แต่มันช่วยกระตุ้น
อารมณ์โกรธของเธอออกมาได้

288
00:17:32,200 --> 00:17:34,000
ฉันคิดว่ามันได้ผลทั้งสองทาง

289
00:17:34,760 --> 00:17:37,200
ขออีก

290
00:17:44,520 --> 00:17:49,920
แล้ว… ตะโกน

291
00:17:56,360 --> 00:17:58,320
นั่นดีมากเลย ลูก

292
00:17:58,400 --> 00:18:01,560
ดีมาก เราขออีกเทคนะ ไหนโกรธอีกที

293
00:18:01,640 --> 00:18:03,520
ผมไม่เคยนึกว่าจะเป็นแก

294
00:18:03,600 --> 00:18:06,680
ไม่ได้อยู่ในสายตาผมเลย

295
00:18:08,480 --> 00:18:13,080
แต่ผมคิดถึงตัวละครนี้ในตอนท้ายๆ

296
00:18:13,160 --> 00:18:15,160
เราถ่ายทำเกือบเสร็จแล้ว

297
00:18:16,880 --> 00:18:22,200
มีฉากโลงศพในบ้านของนิคลัส

298
00:18:22,880 --> 00:18:25,880
ผมคิดว่ามันเป็นของประกอบฉากที่เจ๋งดี
แล้วผมก็เอามันกลับมาเรื่อยๆ

299
00:18:25,960 --> 00:18:28,560
ทุกครั้งที่เราถ่ายกันที่นั่น
จนวันหนึ่งผมคิดว่า

300
00:18:29,480 --> 00:18:31,080
"เราน่าจะใส่ใครสักคนในโลงนั้น"

301
00:18:31,160 --> 00:18:33,960
"ถ้าเขามีน้องสาวล่ะ"

302
00:18:34,640 --> 00:18:36,960
ไม่ น่าจะเป็นน้องต่างแม่เพราะเราจะได้

303
00:18:37,040 --> 00:18:41,760
ตีความต่างออกไป
เพราะเธอเป็นส่วนหนึ่งในโลกของมียู

304
00:18:42,320 --> 00:18:44,680
แล้วก็เริ่มลงมือ

305
00:18:44,760 --> 00:18:49,040
เราคัดเลือกนักแสดง และผมไม่ได้

306
00:18:49,120 --> 00:18:51,480
ในสิ่งที่ต้องการจากข้างนอก

307
00:18:52,400 --> 00:18:55,680
จนผมคิดว่าลิฟพูดว่า "อาจเป็นเพราะ

308
00:18:55,760 --> 00:18:58,200
มันอยู่ตรงหน้าคุณ ลองคิดดูดีๆ สิ"

309
00:18:59,000 --> 00:19:04,520
การเลือกคนในครอบครัวมาเล่น
เป็นขั้นตอนที่ละเอียดอ่อนมาก

310
00:19:04,600 --> 00:19:05,880
ถ้ามันไม่ได้ผลล่ะ

311
00:19:07,040 --> 00:19:10,600
ผมหลอกแกด้วยการคัดตัวแกโดยไม่ให้รู้ตัว

312
00:19:10,680 --> 00:19:12,520
ระหว่างที่แกกำลังทำการบ้าน

313
00:19:12,600 --> 00:19:15,360
เพราะแกกำลังสอบปลายภาค
โรงเรียนมัธยมปลาย

314
00:19:15,440 --> 00:19:16,880
วันหนึ่งพ่อเดินเข้ามา

315
00:19:16,960 --> 00:19:19,480
และเพราะแม่ฉันช่วยงานในซีรีส์อยู่

316
00:19:19,560 --> 00:19:23,080
ฉันนึกว่าพ่อต้องการให้ฉันช่วย
เพื่อให้เห็นมุมมองคนนอกของบางตัวละคร

317
00:19:23,160 --> 00:19:25,440
ที่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

318
00:19:25,520 --> 00:19:26,760
ผมออกไปที่ครัว

319
00:19:26,840 --> 00:19:28,960
แล้วพูดว่า "ช่วยอ่านบทพวกนี้ให้พ่อหน่อยสิ"

320
00:19:29,040 --> 00:19:30,040
แกตอบว่า "ทำไม"

321
00:19:30,120 --> 00:19:32,440
ผมบอกว่า "ช่วยพูดบทหน่อยเถอะน่า"

322
00:19:32,520 --> 00:19:35,280
แกตอบว่า "ทำไม" ผมบอกว่า "พูดเถอะน่า"

323
00:19:35,360 --> 00:19:37,200
แล้วแกตอบว่า "ก็ได้ หนูจะอ่านบทนี้ให้"

324
00:19:37,280 --> 00:19:41,160
แล้วฉันก็แสดงตามบทไปสองสามประโยค
ซึ่งเป็นบทของราเคล

325
00:19:41,240 --> 00:19:44,800
แล้วพ่อก็พูดว่า "เยี่ยม ขอบใจ"
ฉันตอบว่า "ด้วยความยินดี"

326
00:19:44,880 --> 00:19:50,200
แกพูดอย่างมั่นใจ ชัดถ้อยชัดคำ
และเป็นธรรมชาติ ซึ่งผมคิดว่า

327
00:19:51,280 --> 00:19:55,840
บางทีผมอาจสร้างราเคลในแบบตัวร้าย

328
00:19:55,920 --> 00:19:59,720
จากสิ่งที่ผมมีที่บ้านได้แล้ว
ซึ่งก็คือลูกสาววัย 19

329
00:19:59,800 --> 00:20:01,000
วันถัดมาพ่อพูดว่า

330
00:20:01,080 --> 00:20:03,640
"รู้ไหม พ่อชอบลูกในบทนี้มาก"

331
00:20:03,720 --> 00:20:04,920
"อยากแสดงเป็นเธอไหม"

332
00:20:05,000 --> 00:20:08,120
ฉันตอบว่า "ได้สิ ทำไมจะไม่ได้"

333
00:20:08,680 --> 00:20:09,680
"ดูกันว่าจะเป็นยังไง"

334
00:20:18,760 --> 00:20:20,800
ผมมีบุคลิกประหลาด

335
00:20:20,880 --> 00:20:21,880
ผมชอบเรื่องวิตถาร

336
00:20:22,440 --> 00:20:25,240
ผมชอบรายละเอียด ผมใส่ใจรายละเอียด

337
00:20:26,080 --> 00:20:28,480
และแฟชั่นเป็นส่วนหนึ่งของมัน

338
00:20:28,960 --> 00:20:33,840
การปฏิวัติแฟชั่นเป็นการพัฒนาของมัน

339
00:20:33,920 --> 00:20:37,520
แฟชั่นเป็นกระจกสะท้อนตัวตนของคุณ

340
00:20:37,600 --> 00:20:43,520
ใช่ มียูใส่ชุดกีฬาตลอด

341
00:20:44,440 --> 00:20:49,000
เป็นเหมือนเกราะของเธอ

342
00:20:49,680 --> 00:20:50,520
(เจน มาร์แชล วิทเทกเกอร์
นักออกแบบเสื้อผ้า)

343
00:20:50,600 --> 00:20:53,200
นิโคลาสชัดเจนตั้งแต่แรกว่า
เขาอยากได้ชุดซ้อมกีฬา

344
00:20:53,280 --> 00:20:55,480
มันเป็นสิ่งที่ทุกคนคุ้นเคย

345
00:20:55,560 --> 00:20:59,160
ในทางหนึ่งมันเป็นเกราะ เป็นเสื้อผ้าใช้งาน

346
00:20:59,240 --> 00:21:05,440
มันถูกสร้างขึ้นให้คงทนถาวร
และทนทานสภาพต่างๆ

347
00:21:06,240 --> 00:21:09,960
แต่หลักๆ ฉันคิดว่าแง่ของการเป็นเกราะ
น่าสนใจมาก

348
00:21:10,040 --> 00:21:13,320
ฉันคิดว่าฉันยอมเสี่ยงมากขึ้นในครั้งนี้

349
00:21:13,400 --> 00:21:14,320
เพราะมันหลากหลายมาก

350
00:21:14,400 --> 00:21:17,400
โดยทั่วไปก็หาข้อมูล
จากผู้หญิงในประวัติศาสตร์

351
00:21:17,480 --> 00:21:23,560
ที่ต้องสู้รบทางใดทางหนึ่ง

352
00:21:23,640 --> 00:21:25,360
เพื่อความถูกต้อง ถ้าจะคิดอย่างนั้น

353
00:21:26,200 --> 00:21:29,560
เกือบเหมือนเป็นภารกิจค้นหาอย่างหนึ่ง

354
00:21:29,640 --> 00:21:33,680
ฉันพบว่าการมองโจนออฟอาร์กช่วยได้

355
00:21:33,760 --> 00:21:37,360
ว่าเธอดูเป็นยังไงถ้าผมสั้น
และใส่เกราะแบบที่เธอใส่

356
00:21:38,280 --> 00:21:42,160
แล้วพยายามปรับให้เป็นชุดกีฬา

357
00:21:42,240 --> 00:21:44,760
หรือสิ่งที่มองได้ว่า

358
00:21:44,840 --> 00:21:48,840
มีความร่วมสมัยเหมือนโค้ตหรือเสื้อกั๊ก

359
00:21:48,920 --> 00:21:50,880
หรือชุดกีฬา

360
00:22:07,480 --> 00:22:11,880
ปกติเราไม่วางแผนกันมากนัก
เราปรับระหว่างทำงานมากกว่า

361
00:22:11,960 --> 00:22:13,120
(หลุยส์ บรุน
ช่างแต่งหน้า ทำผม)

362
00:22:13,200 --> 00:22:17,160
พัฒนาไปตามบทที่พัฒนาและเปลี่ยนไป
เราจะปรับตาม

363
00:22:17,240 --> 00:22:19,800
เราลงเอยด้วยการแต่งหน้าด้วยดอกไม้

364
00:22:20,680 --> 00:22:24,120
สำหรับฉากความฝันของมียู

365
00:22:24,200 --> 00:22:26,280
เราถ่ายทำในแมนชั่นหลังนี้

366
00:22:26,360 --> 00:22:29,760
ซึ่งมีดอกไม้แสนสวยที่เราใช้ในฉาก

367
00:22:31,040 --> 00:22:34,480
แล้วนักออกแบบฉากก็มาเอามันออกไป

368
00:22:34,560 --> 00:22:36,120
แล้วมันก็กองอยู่ข้างนอก

369
00:22:36,200 --> 00:22:39,920
ฉันเลยคิดว่า
"ขอดอกไม้พวกนี้หน่อยได้ไหม"

370
00:22:40,000 --> 00:22:42,320
"ฉันอยากจะ… ฉันไม่รู้ว่าจะใช้มันทำอะไร

371
00:22:42,400 --> 00:22:46,040
แต่ฉันอยากใส่มัน
ในหนังสือวิลเลียม เบลคของฉัน"

372
00:22:46,120 --> 00:22:48,400
แล้ววันหนึ่ง นิโคลัสถามฉันว่า

373
00:22:49,400 --> 00:22:52,640
"ช่วยทำให้มียูดูเป็นปิศาจหน่อยได้ไหม"

374
00:22:52,720 --> 00:22:55,720
"เธออยู่ในความฝัน

375
00:22:55,800 --> 00:22:59,240
และเธอยืนทาบกับวอลเปเปอร์ลายดอก"

376
00:22:59,320 --> 00:23:01,120
"คุณอาจได้แรงบันดาลใจจากสิ่งนั้นได้"

377
00:23:19,960 --> 00:23:21,720
ทุกคนรู้ว่าพ่อหมกมุ่นกับภาพยนตร์

378
00:23:21,800 --> 00:23:24,640
ฉันคิดว่ามันไม่ใช่ความลับอะไร
และสมองพ่อคิดอะไรไม่เคยหยุด

379
00:23:24,720 --> 00:23:27,640
เวลาเราอยู่ในรถหรือในกอง พ่อจะเปิดเพลง

380
00:23:28,480 --> 00:23:30,320
พ่อเปิดเพลงแตกต่างกันเพื่อดึงอารมณ์ต่างๆ

381
00:23:30,400 --> 00:23:32,080
จากตัวละครแต่ละตัว

382
00:23:32,160 --> 00:23:35,320
ฉันคิดว่าเพลงเป็นส่วนสำคัญ
ที่ทำให้พ่อผ่อนคลายและคิดออก

383
00:23:35,400 --> 00:23:39,920
เพลงเป็นยาใจและแรงบันดาลใจ

384
00:23:40,000 --> 00:23:44,800
การเลือกเพลงสำหรับแต่ละวันหรือแต่ละฉาก

385
00:23:44,880 --> 00:23:48,200
ไม่เพียงช่วยนักแสดง แต่ช่วยทีมงานด้วย

386
00:23:48,280 --> 00:23:50,240
มันช่วยตากล้อง

387
00:23:50,320 --> 00:23:52,600
มันช่วยนักออกแบบ

388
00:23:52,680 --> 00:23:54,120
มันช่วยช่างแต่งหน้า

389
00:23:54,200 --> 00:23:55,600
มันช่วยทุกคน

390
00:23:57,400 --> 00:24:01,720
ฉันรู้สึกด้วยว่าบางครั้งเวลาฉันทำไม่ได้

391
00:24:01,800 --> 00:24:05,280
แยงรู้ว่าต้องเล่นเพลง

392
00:24:06,800 --> 00:24:10,080
ที่กระตุ้นความรู้สึกเหล่านั้น

393
00:24:10,920 --> 00:24:14,200
เขารู้อย่างรวดเร็วว่าผมชอบเพลงคลาสสิก

394
00:24:14,280 --> 00:24:17,800
เราฟังเพลงคลาสสิกกันเยอะมาก
เพื่อให้ผมเข้าถึงอารมณ์

395
00:24:18,360 --> 00:24:20,960
และผมตอบสนองกับเพลงอย่างมาก

396
00:24:21,040 --> 00:24:26,240
มันช่วยเตรียมผมให้ทำอารมณ์โหดเหี้ยม

397
00:24:27,960 --> 00:24:29,840
เนื่องจากนี่เป็นงานแสดงแรกของฉัน

398
00:24:29,920 --> 00:24:32,720
มันใหม่มากสำหรับฉัน แต่ที่จริงฉันชอบมาก

399
00:24:32,800 --> 00:24:34,400
ฉันไม่คิดว่าจะทำได้โดยไม่มีเพลง

400
00:24:35,000 --> 00:24:37,240
เพราะมัน… ขึ้นอยู่กับเพลงที่เปิด

401
00:24:37,320 --> 00:24:40,800
มันดึงความรู้สึกต่างกันจากตัวคุณออกมา

402
00:24:41,360 --> 00:24:44,800
เราจึงเปิดเพลงเยอะมาก และมันจะเป็น

403
00:24:44,880 --> 00:24:49,640
เพลงสยองขวัญ หรือถ้าเป็นซีนเศร้า

404
00:24:49,720 --> 00:24:52,400
หรืออย่างอื่นที่ต้องผ่อนคลาย

405
00:24:52,480 --> 00:24:56,320
เพื่อให้ได้อารมณ์ ให้กระตุ้นอารมณ์สักหน่อย

406
00:24:58,520 --> 00:25:00,520
นายนี่ซุกซนจังนะ

407
00:25:08,080 --> 00:25:11,800
นิโคลาสเก่งในการวาดภาพก่อนเริ่มแต่งเพลง

408
00:25:11,880 --> 00:25:12,720
(ปีเตอร์ ปีเตอร์
นักแต่งเพลง)

409
00:25:12,800 --> 00:25:16,920
และบางครั้งเขาจะยกสองเรื่องที่แย้งกันขึ้นมา

410
00:25:17,000 --> 00:25:18,400
และมันน่าตื่นเต้น

411
00:25:18,480 --> 00:25:20,400
เพราะบางอย่างเกิดขึ้นแล้ว

412
00:25:20,480 --> 00:25:23,920
เขาจะเอ่ยถึงวงหนึ่ง แล้วก็หนังเรื่องหนึ่ง

413
00:25:24,000 --> 00:25:27,360
และสองสิ่งนี้ไม่เกี่ยวข้องกันเลย

414
00:25:27,440 --> 00:25:30,680
เราได้สิ่งที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน

415
00:25:31,200 --> 00:25:34,200
เราไม่เล่นเพลงตามตัวละคร

416
00:25:34,280 --> 00:25:36,600
เราเล่นตามรูปร่างและสี

417
00:25:36,680 --> 00:25:39,320
เราเล่นตามความมืดและแสง

418
00:25:39,400 --> 00:25:42,600
และบางครั้งเราเล่นตามแสงเล็กๆ ในความมืด

419
00:25:58,800 --> 00:26:03,040
เมื่อไรก็ตามที่ผมทำอะไรเสร็จ
ผมจะขับมันออกจากชีวิตไปเลย

420
00:26:04,560 --> 00:26:09,000
และมันจะไม่มีตัวตนอีกต่อไป

421
00:26:10,000 --> 00:26:14,280
ตอนนี้มันอยู่ในมือ
ของคนหลายพันล้านบนอินเทอร์เน็ต…

422
00:26:16,120 --> 00:26:17,120
ที่จะตอบสนองกับมัน

423
00:26:21,000 --> 00:26:25,400
คาวบอยโคเปนเฮเกน