Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
(นิโคลัส วินดิ้ง เรเฟน ผู้สร้างและผู้กำกับ)
ผมชื่อนิโคลัส วินดิ้ง เรเฟน ผู้สร้าง คาวบอยโคเปนเฮเกน
ผมทำไม่ได้…
นี่ไม่ใช่เบื้องหลัง
แต่เป็นแนวคิดว่า
คาวบอยนอนหลับ แล้วตื่นขึ้นมาในโคเปนเฮเกนได้ยังไง
สาม สอง หนึ่ง…ไป
คาวบอยโคเปนฮาเกน
ฉันนิยามคาวบอยโคเปนเฮเกนว่า เป็นแนวแฟนตาซี สยองขวัญ และผจญภัย
(โลล่า คอร์ฟิกเซน ราเคล)
ชื่อก็บอกอะไรบางอย่างแล้ว
(ลิลี่ จาง คุณแม่ฮุลดา)
มันเป็น…
หาคำมานิยามคาวบอยโคเปนเฮเกนไม่ได้หรอก มันคืออะไร
โคเปนเฮเกน เมืองทันสมัย
และคาวบอยจากตะวันตกดั้งเดิม
เราจะผสมผสานสองอย่างนี้เข้าด้วยกันได้ยังไง
แค่นี้ก็น่าทึ่งแล้ว
(แม็กนัส นอร์เดนฮอฟ จองค์ ผู้กำกับภาพ)
ผมคิดว่ามันมีสีสัน มีพลังมาก
และจริงมากในเวลาเดียวกัน
เรามีมุมสยองขวัญและมุมเทพนิยายด้วย
การนำเสนอแรกเลยคือ
ผมจะสร้างส่วนขยายของพุชเชอร์ หนังสามภาค
แล้วทุกคนพูดว่า "เยี่ยม มาสร้างกันเลย"
และมันจะมียานอวกาศ
ผมจะบอกว่า เรื่องราวของคาวบอยโคเปนเฮเกน
บนเอกสาร เป็นเรื่องเกี่ยวกับหญิงสาว
ที่เปลี่ยนไปตลอดทั้งซีรีส์ เพื่อกลายเป็นซูเปอร์ฮีโร่
(โยฮันน์ อัลเกรน - นักเขียน ซาร่า อิซาเบลล่า จอนสัน - นักเขียน)
มันเหมือนเทพนิยาย
โลกใต้ดินของโคเปนเฮเกนหรือของเดนมาร์ก
มันไม่ใช่เดนมาร์กแบบที่เรารู้จักแน่นอน
- ใช่ - มันเป็นโลกเกินจริง
นี่คือโลกของมียู
คุณถูกพามาและถลำลึก
ลงสู่โลกใต้ดินของเดนมาร์ก ผ่านการเดินทางของมียู
นั่งบนนั้น และโต๊ะ…
เราจะหาเก้าอี้เล็กๆ ให้คุณ มีแบบเหมือนกันไหม
ผมคิดว่ามันคงสนุกดีถ้าได้กลับมาเดนมาร์ก
ผมจะสร้างเรื่องราวเทพนิยาย
ผมก็เลยจ้างนักเขียนหญิงเก่งๆ กลุ่มหนึ่ง
ฉันคิดว่าเหตุผลที่เรามองไปที่เทพนิยาย
ตำนานกรีก และละครเชกสเปียร์
อาจเป็นเพราะทั้งหมดมีเรื่องราวของโชคชะตา
เพราะเราอยากให้มียูมีความรู้สึก…
มีเรื่องของโชคชะตา
ว่าเธอเกิดมาเพื่อทำบางสิ่ง
ถ้าเธอได้เกิดมานะ
เธอมาจากไหน
เรื่องมันยาว
ผมเริ่มจากชื่อเรื่องก่อน
ผมพูดว่า "คาวบอย"
แล้วก็ "โคเปนเฮเกน"
มันกลายเป็นคำบรรยายภาพ
มันเหมือนสององค์ประกอบ ที่ขัดแย้งกันมาอยู่ด้วยกัน
แต่พูดแล้วลื่นไหลดี
และมันกลายเป็นปริศนาของสิ่งที่เป็นจริงๆ
ซึ่งน่าตื่นเต้นสำหรับผม
ผมจะสร้างอะไรดีล่ะที่ลูกๆ ผมจะสนใจ
มันจึงกลายเป็นมียู
ผมอยากนำการสร้างตัวตนอีกตัว ที่ผมเคยสร้างไว้แล้วกลับมาใหม่
แมดส์ มิคเคลสันและไรอัน กอสลิ่ง
และปลีกตัวจากหนังก่อนหน้านี้ของผม เพื่อมาสร้างซีรีส์
ตัวละครซึ่งเป็นส่วนขยายของตัวผมเอง
แต่ในฐานะหญิงสาวจะสะท้อน
ต้นแบบสำหรับลูกๆ ผมได้มากกว่า
และผมรู้ว่าตัวละครนำของซีรีส์
ต้องเริ่มจากการเป็นหญิงสาว
และจำเป็นต้องมีวีรสตรีเหล่านี้
เราหารือเรื่องนี้กันต่อเนื่อง
มันเหมือนพอเราสร้างตัวละครแบบนี้
ที่ลึกลับและมีแรงผลักดัน
และอาจใช้ความรุนแรงเพื่อไปให้ถึงเป้าหมาย
ถ้าเป็นผู้ชาย ฉันคิดว่าเรายอมรับมันได้ง่ายๆ
และไม่ถามคำถามมากนัก
แต่พอเป็นผู้หญิง เราจะคิดว่า
มีปมทางจิตใจอะไรบ้าง
เธอเจอเรื่องเลวร้ายอะไรมาถึงกลายเป็นแบบนี้
เราอยากท้าทายข้อจำกัดเหล่านี้
ของวีรสตรีและสิ่งที่เธอเป็นได้
นั่นเป็นคอนเซปต์เรื่องคาวบอยของแยงด้วย
เขาชอบความท้าทายมาก และภาพตัวละครหญิงของเรา
ที่มีปูมหลังและอะไรหลายอย่าง เขาพูดว่า
"นี่คือคาวบอยที่เพิ่งเปิดตัวออกมา
มาถึงเมืองใหม่แล้วทำงานของเขา"
- และมันเจ๋งมาก… - ใช่
ในการค้นหาไปกับเธอ
(แองเจล่า บุนดาโลวิช มียู)
มียูเป็นเหมือน… เธอเป็นคนแข็งแรงมาก
มันเป็นสภาพที่ต้องเป็นในตัวมียู
เราต้องมีสภาพแบบนั้น
มันเกือบเหมือนเรากำลังหลับ และเธอพูดน้อย
เธอยืนเฉยๆ
คอยสังเกตไปทั่ว จากนั้นจึงขยับตัว
มันจึงเหมาะมาก
ที่จะอยู่ในสภาวะกึ่งกลางแบบนั้น
ฉันอยู่ในจุดนั้นตลอด แต่ก็อยู่ในจุดอื่นด้วย
ผมเป็นคนที่เชื่อเรื่องโชคลางมาก
ผมติดต่อกับสิ่งมีชีวิตต่างดาวผ่านงานของผม
ซึ่งผมคุยด้วยเป็นประจำ
มันจึงเป็นธรรมดา ที่ผมจะนำเรื่องนี้เข้ามามีส่วน
ผมรู้มาตลอดว่าตัวละครมียู
และราเคล ที่เรียกกันว่าพี่สาวของเธอ
จะมาจากอีกมิติหนึ่ง
ผมต้องคิดให้ออกว่าจะแปลมันใส่ในเรื่องยังไง
ฉันชอบและนับถือ การตัดสินใจของแยงในการทำ
เราเรียกว่าอะไรนะ คัดเลือกตัวละครจากท้องถนน
หรือพาคนที่บริสุทธิ์ และเป็นธรรมชาติเข้ามา
เพราะพวกเขาเป็นตัวของตัวเอง
ไม่ใช่นักแสดง
วิธีที่ผมเลือกนักแสดงคือ หนึ่งในองค์ประกอบสองสามอย่างที่ผมนำมาจาก
พุชเชอร์ หนังสามภาค ซึ่งผมจะคัดเลือก
ตามความจริง
หรือตีวงกว้างออกไปเพื่อหาเพิ่มขึ้น
สิ่งที่น่าสนใจคือส่วนใหญ่พวกเขาเป็นมือใหม่
พวกเขาบริสุทธิ์และเป็นตัวเอง
คนที่มาจากสภาพแวดล้อมต่างกัน
ยืนอยู่ต่อหน้าคนมากฝีมือ
เรามี…
คนที่รู้จักสภาพแวดล้อมจริง
แต่ก็เป็นเทพนิยายด้วย ซึ่งพวกเขามีความผิดเพี้ยนนิดหน่อย
และฉันคิดว่ามันทำให้น่าสนใจ
มากกว่าถ้ามันเป็นแค่แง่เดียว
นั่นคือหมัดแรก
ตรงนี้
ป้าบ!
และอีกครั้ง โดยคุณไม่ตั้งตัว
แต่คุณเคยชินกับมันแล้ว ก็เลยไม่สำคัญอะไร
- หมัดสุดท้ายเป็นแค่… - พร้อมไหม
ใช่ ดีมาก
ผมหานักแสดงตามท้องถนน สำหรับหนังพุชเชอร์ 3
(รามาดัน ฮูเซนนี่ อันเดร)
แล้วผมก็เริ่มแสดงแล้วก็ได้งานเพิ่ม
ผมรู้สึกเหมือนได้เจอสิ่งที่ผมชอบทำ
วิธีที่เขาทำ ที่เขาหานักแสดงตามท้องถนน
เขาจึงได้สิ่งที่แท้จริง
ถ้าเราแสดงบทใกล้เคียงกับบุคลิกที่เรามี
แน่นอนว่ามันแสดงง่ายขึ้นมาก
แต่เขาเก่งมากในเรื่อง…
ในตอนที่เราเริ่มต้น เขาพูดว่า
"นี่ แดน ไม่ต้องแสดงให้ผมเห็น
ทุกอย่างที่คุณเรียนรู้จากทีวีทั้งหมดหรอก"
"ผมอยากให้คุณเป็นตัวเอง เจ๋งและสบายๆ"
จากนั้นผมก็รู้สึกดีมาก
และได้เจอตัวตนของผมเอง
เขาพูดกับผมแบบนั้น…
เขาพูดว่า "นี่ แดน คุณเก่งกับเรื่องบ้าบอนี้"
ผมคิดว่าแยง เขาเปิดหูเปิดตาผม
และผมคิดว่า "นี่ เพื่อน ฉันอาจเป็นแบบนั้น เขาอาจพูดถูก ฉันอาจเก่งเรื่องนี้ก็ได้"
เขาเปลี่ยนชีวิตผม ใช่
ตั้งแต่ผมเป็นเด็ก ผมต้องสู้เพื่อชีวิตด้วยตัวเอง
(เจสัน เฮนดิล-ฟอร์เซลล์ เจียง)
ทุกวันผมกลับจากโรงเรียน พร้อมรอยช้ำเต็มหน้า
กางเกงขาดหมด
แต่ผมไม่อยากบอกแม่
ท่านนึกว่า
ผมทำตัวซ่าเกินไป
พอผมอายุ 14 ผมนอนข้างถนน
ช่วงพักเรียน ผมไม่อยากออกไปข้างนอก
เพราะผมรู้ว่าข้างนอก
มีคนต่อคิวอยากมาสู้กับผม
ผมได้ดูหนังของบรูซ ลี
ตั้งแต่วันนั้น ผมพบว่าผมจะทำอะไร
ผมเตะแบบนี้เพราะผมเห็นมันในหนัง
ผมออกกำลังกายทุกวัน
ผมไม่เคยคิดว่าจะได้เป็นดาราใหญ่
มันเหมือน…
มันคือความฝัน รู้สึกดีจัง
ตอนนี้ผมเป็นบรูซ ลีฉบับตัวเองแล้ว
ตอนผมเจอเจสัน สิ่งเดียวที่ผมคิดคือ
"พระเจ้า หน้าแบบนั้นเกิดมาเพื่อภาพยนตร์แท้ๆ"
เขาเป็นกาซีโมโดที่ดูดี
แถมเขารู้เทคนิค
การต่อสู้และความรุนแรงเหมือนเสือดำ
แต่เขาก็อ่อนโยนและใจดีเหมือนผีเสื้อ
การผสมผสานนั้น เราพูดได้ว่า
เขาสร้างตัวละครคุณเจียงขึ้นมาต่อหน้าผมเลย
และผมแค่ปล่อยเลยตามเลย
ผมมองย้อนกลับไป แล้วแสดงเป็นตัวเองตอนเด็ก
ผมเป็นคนเปิดใจและชอบเสี่ยงกับเรื่องใหม่ๆ
(อังเดรส ลีค โยเกนเซน นิคลัส)
ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมออกไปทำอะไรบ้าคลั่ง
ซึ่งผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับมันเลย
แต่ผมก็ทุ่มเทเต็มร้อย
ผมได้รับโอกาสให้ไปคัดตัว
เป็นนักแสดงตัวละครของผม นิคลัส
ในตอนนั้น ผมไม่มีความสุขกับจุดที่ผมอยู่
ผมจึงตัดสินใจว่าเอาวะ แล้วลุยเลย
ภายในสองสัปดาห์หรือประมาณนั้น
ผมได้งานแล้วเริ่มถ่ายทำ
มันเป็นการตัดสินใจอย่างรวดเร็ว ในการตอบตกลงแล้วลองทำดู
(วิดีโอการคัดตัวของอังเดรส)
สาวๆ ทุกคน…
สาวๆ น่ารักที่บาร์
พวกเธอต้องการนาย
และพวกเธออยากโดนนิคลัสตัวร้ายกิน
เขามีใบหน้าที่น่าทึ่งมาก รู้เลยว่าต้องเป็นเขา
มีอารมณ์ที่เก็บกดไว้จำนวนมหาศาล
ที่ผมคิดว่าน่าจะนำมาใช้ ในทางที่มีประโยชน์และบันดาลใจ
ผ่านความสร้างสรรค์ ซึ่งการแสดงเป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว
มันเป็นกระบวนการสร้างสรรค์
มันน่าทึ่งอย่างที่สุด
มันเป็นประสบการณ์ที่สนุกมาก ซึ่งทำให้ผมมีช่วงเวลาดีๆ มากมาย
ที่ผมจะจดจำไปตลอดชีวิต
ถ่ายภาพตรงนี้
ตรงที่เธอเตะเขาออกไป
แล้วกระทืบเขาซ้ำ
ขอบคุณทุกคน
สำหรับประสบการณ์และความร่วมมืออันดีเยี่ยม
เรามีประชุมกันในห้องคนเขียนบท
กับนักแสดงบางคนที่มีประสบการณ์ชีวิตจริง
ที่ช่วยแก้บางบทและบางฉากได้
ตรงจุดที่พวกเขาอาจใช้คำพูดอื่น
ปังๆๆ แล้วหันหลังกลับ
จากจุดที่คุณ…
ผมไม่เคยแสดงมาก่อนเลย
(อิเบรียมา ไจเตห์ แดนนี่)
ในการคัดตัวครั้งที่สอง เธอพูดว่า "เอาเลย อย่ายั้ง"
แล้วผมตอบว่า "แน่ใจเหรอ"
เธอบอกว่า "แน่ใจ ใส่เต็มที่เลย"
ผมก็บอกว่า "ได้เลย"
จากนั้นเธอก็เริ่ม แล้วถามผมบางอย่าง
และผมพูดว่า "เย้"
ผมตะโกนสุดเสียงจริงๆ
จากนั้นผมมองไปที่เธอ แต่เธอนิ่งมากและพูดว่า
"คุณทำได้ดี"
ตอนอ่านบท ฉันคิดว่าฉันเป็นคุณแม่ฮุลดา
ฉันรู้สึกได้
ฉันต้องฝึกเพราะฉันไม่เคยเรียนเป็นนักแสดง
ฉันไม่เคยเรียนสายนี้
แถมเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวของลูกชายคนหนึ่ง
ฉันจึงรู้สึกได้ว่า "โอเค ถ้าลูกชายฉันถูกพรากไป
ฉันจะรู้สึกยังไง"
น้ำตาไหลออกมาเฉยๆ แล้วฉันรู้สึกว่าฉันแสดงเป็นเธอได้
ฉันคิดว่าฉันเข้าใจเธอ
ผมเจอนิโคลัสเป็นครั้งแรกในฤดูร้อนปี 1995
(ซลัตโค่ บิวริค มิโรสลาฟ)
ผมเป็นนักแสดงในหนังพุชเชอร์
เราเริ่มคุยกันอย่างเปิดอก
เรื่องแบบพวกชีวิตข้างถนน
ประสบการณ์การใช้ยา ผู้อพยพ สภาพแวดล้อม
ดังนั้นตอนผมเจอนิโคลัส
เป็นช่วงเวลาสำคัญสำหรับผมและชีวิตผม
ซลัตโค่รู้ดี เขามีประสบการณ์ชีวิตเยอะมาก
เราต่างมีอดีต ผมกับซลัตโค่
โอเคนะ
แต่เธอเป็นคนโชคดี
ผมไม่ตั้งใจที่จะลองเสี่ยงกับคน
แต่ผมรู้ว่าถ้าเราอยู่ในสถานการณ์ที่
นักแสดงที่ไม่มีประสบการณ์มากนัก
ได้เปิดใจแล้วเป็นตัวเองเต็มร้อยได้
ก็ใกล้เคียงกับความมหัศจรรย์แล้ว
พ่อฉันเป็นคนแปลก
พ่อคิดทุกอย่างเป็นหนัง
เขามีส่วนงานและส่วนครอบครัว
(ลิฟ คอร์ฟิกเซน ผู้อำนวยการบริหารการผลิต)
ในทางหนึ่งเราเป็นทีมเดียวกัน
เขาต้องพึ่งพาฉันมาก ไม่อย่างนั้น เขาจะไม่สามารถ
เดินทางไปทำงานสิบเดือน และสร้าง ขับดิบ ขับเดือด ขับดุ หรือ…
ดังนั้นในทางหนึ่งมันเป็นเหมือนความร่วมมือ
เหมือนว่าเราจะทำแบบนี้ได้ยังไง
เช่น กับหนัง รับคำท้าจากพระเจ้า
เราไปอยู่กรุงเทพฯ หกเดือน โลล่าเข้าเรียนที่นั่นและ…
พ่อเป็นคนรักครอบครัวมาก
แต่ลิฟแค่ช่วยอ่านบท
ส่วนฉันกับน้องสาวไม่ได้ยุ่งเกี่ยวด้วยมากนัก
กับงานของพ่อที่ทำอยู่
ฉันคิดว่าพ่อเคยชินกับการดูคนจากที่อื่น
และหาคนนอกครอบครัว
เทียบกับเวลานี้ที่พ่อดูในวงแคบลง
แล้วเห็นสิ่งที่ครอบครัวทำได้
แม้แต่น้องสาวฉันก็มีส่วนกับซีรีส์
ฉันคิดว่ามันเหมือนทริปครอบครัวสนุกๆ ไปในตัว
ฉันรู้สึกเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของงานเขา
แม้ว่าฉันจะไม่ได้
ไปกองทุกวัน
การพัฒนาบทที่เขาพูดกับฉัน
ตัวละครสักตัวหรือการที่ฉันอ่านบท
มันดีเสมอที่ได้ถ่ายกับคนที่เราสนิท
และมีความสัมพันธ์ที่ดีด้วย
แต่บางครั้งฉันก็แบบว่า "หนูทำได้"
"หนูทำมันด้วยตัวเองได้นะ"
"ไม่ต้องมาตะคอกใส่หูหนูหรอก"
แต่มันช่วยกระตุ้น อารมณ์โกรธของเธอออกมาได้
ฉันคิดว่ามันได้ผลทั้งสองทาง
ขออีก
แล้ว… ตะโกน
นั่นดีมากเลย ลูก
ดีมาก เราขออีกเทคนะ ไหนโกรธอีกที
ผมไม่เคยนึกว่าจะเป็นแก
ไม่ได้อยู่ในสายตาผมเลย
แต่ผมคิดถึงตัวละครนี้ในตอนท้ายๆ
เราถ่ายทำเกือบเสร็จแล้ว
มีฉากโลงศพในบ้านของนิคลัส
ผมคิดว่ามันเป็นของประกอบฉากที่เจ๋งดี แล้วผมก็เอามันกลับมาเรื่อยๆ
ทุกครั้งที่เราถ่ายกันที่นั่น จนวันหนึ่งผมคิดว่า
"เราน่าจะใส่ใครสักคนในโลงนั้น"
"ถ้าเขามีน้องสาวล่ะ"
ไม่ น่าจะเป็นน้องต่างแม่เพราะเราจะได้
ตีความต่างออกไป เพราะเธอเป็นส่วนหนึ่งในโลกของมียู
แล้วก็เริ่มลงมือ
เราคัดเลือกนักแสดง และผมไม่ได้
ในสิ่งที่ต้องการจากข้างนอก
จนผมคิดว่าลิฟพูดว่า "อาจเป็นเพราะ
มันอยู่ตรงหน้าคุณ ลองคิดดูดีๆ สิ"
การเลือกคนในครอบครัวมาเล่น เป็นขั้นตอนที่ละเอียดอ่อนมาก
ถ้ามันไม่ได้ผลล่ะ
ผมหลอกแกด้วยการคัดตัวแกโดยไม่ให้รู้ตัว
ระหว่างที่แกกำลังทำการบ้าน
เพราะแกกำลังสอบปลายภาค โรงเรียนมัธยมปลาย
วันหนึ่งพ่อเดินเข้ามา
และเพราะแม่ฉันช่วยงานในซีรีส์อยู่
ฉันนึกว่าพ่อต้องการให้ฉันช่วย เพื่อให้เห็นมุมมองคนนอกของบางตัวละคร
ที่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ผมออกไปที่ครัว
แล้วพูดว่า "ช่วยอ่านบทพวกนี้ให้พ่อหน่อยสิ"
แกตอบว่า "ทำไม"
ผมบอกว่า "ช่วยพูดบทหน่อยเถอะน่า"
แกตอบว่า "ทำไม" ผมบอกว่า "พูดเถอะน่า"
แล้วแกตอบว่า "ก็ได้ หนูจะอ่านบทนี้ให้"
แล้วฉันก็แสดงตามบทไปสองสามประโยค ซึ่งเป็นบทของราเคล
แล้วพ่อก็พูดว่า "เยี่ยม ขอบใจ" ฉันตอบว่า "ด้วยความยินดี"
แกพูดอย่างมั่นใจ ชัดถ้อยชัดคำ และเป็นธรรมชาติ ซึ่งผมคิดว่า
บางทีผมอาจสร้างราเคลในแบบตัวร้าย
จากสิ่งที่ผมมีที่บ้านได้แล้ว ซึ่งก็คือลูกสาววัย 19
วันถัดมาพ่อพูดว่า
"รู้ไหม พ่อชอบลูกในบทนี้มาก"
"อยากแสดงเป็นเธอไหม"
ฉันตอบว่า "ได้สิ ทำไมจะไม่ได้"
"ดูกันว่าจะเป็นยังไง"
ผมมีบุคลิกประหลาด
ผมชอบเรื่องวิตถาร
ผมชอบรายละเอียด ผมใส่ใจรายละเอียด
และแฟชั่นเป็นส่วนหนึ่งของมัน
การปฏิวัติแฟชั่นเป็นการพัฒนาของมัน
แฟชั่นเป็นกระจกสะท้อนตัวตนของคุณ
ใช่ มียูใส่ชุดกีฬาตลอด
เป็นเหมือนเกราะของเธอ
(เจน มาร์แชล วิทเทกเกอร์ นักออกแบบเสื้อผ้า)
นิโคลาสชัดเจนตั้งแต่แรกว่า เขาอยากได้ชุดซ้อมกีฬา
มันเป็นสิ่งที่ทุกคนคุ้นเคย
ในทางหนึ่งมันเป็นเกราะ เป็นเสื้อผ้าใช้งาน
มันถูกสร้างขึ้นให้คงทนถาวร และทนทานสภาพต่างๆ
แต่หลักๆ ฉันคิดว่าแง่ของการเป็นเกราะ น่าสนใจมาก
ฉันคิดว่าฉันยอมเสี่ยงมากขึ้นในครั้งนี้
เพราะมันหลากหลายมาก
โดยทั่วไปก็หาข้อมูล จากผู้หญิงในประวัติศาสตร์
ที่ต้องสู้รบทางใดทางหนึ่ง
เพื่อความถูกต้อง ถ้าจะคิดอย่างนั้น
เกือบเหมือนเป็นภารกิจค้นหาอย่างหนึ่ง
ฉันพบว่าการมองโจนออฟอาร์กช่วยได้
ว่าเธอดูเป็นยังไงถ้าผมสั้น และใส่เกราะแบบที่เธอใส่
แล้วพยายามปรับให้เป็นชุดกีฬา
หรือสิ่งที่มองได้ว่า
มีความร่วมสมัยเหมือนโค้ตหรือเสื้อกั๊ก
หรือชุดกีฬา
ปกติเราไม่วางแผนกันมากนัก เราปรับระหว่างทำงานมากกว่า
(หลุยส์ บรุน ช่างแต่งหน้า ทำผม)
พัฒนาไปตามบทที่พัฒนาและเปลี่ยนไป เราจะปรับตาม
เราลงเอยด้วยการแต่งหน้าด้วยดอกไม้
สำหรับฉากความฝันของมียู
เราถ่ายทำในแมนชั่นหลังนี้
ซึ่งมีดอกไม้แสนสวยที่เราใช้ในฉาก
แล้วนักออกแบบฉากก็มาเอามันออกไป
แล้วมันก็กองอยู่ข้างนอก
ฉันเลยคิดว่า "ขอดอกไม้พวกนี้หน่อยได้ไหม"
"ฉันอยากจะ… ฉันไม่รู้ว่าจะใช้มันทำอะไร
แต่ฉันอยากใส่มัน ในหนังสือวิลเลียม เบลคของฉัน"
แล้ววันหนึ่ง นิโคลัสถามฉันว่า
"ช่วยทำให้มียูดูเป็นปิศาจหน่อยได้ไหม"
"เธออยู่ในความฝัน
และเธอยืนทาบกับวอลเปเปอร์ลายดอก"
"คุณอาจได้แรงบันดาลใจจากสิ่งนั้นได้"
ทุกคนรู้ว่าพ่อหมกมุ่นกับภาพยนตร์
ฉันคิดว่ามันไม่ใช่ความลับอะไร และสมองพ่อคิดอะไรไม่เคยหยุด
เวลาเราอยู่ในรถหรือในกอง พ่อจะเปิดเพลง
พ่อเปิดเพลงแตกต่างกันเพื่อดึงอารมณ์ต่างๆ
จากตัวละครแต่ละตัว
ฉันคิดว่าเพลงเป็นส่วนสำคัญ ที่ทำให้พ่อผ่อนคลายและคิดออก
เพลงเป็นยาใจและแรงบันดาลใจ
การเลือกเพลงสำหรับแต่ละวันหรือแต่ละฉาก
ไม่เพียงช่วยนักแสดง แต่ช่วยทีมงานด้วย
มันช่วยตากล้อง
มันช่วยนักออกแบบ
มันช่วยช่างแต่งหน้า
มันช่วยทุกคน
ฉันรู้สึกด้วยว่าบางครั้งเวลาฉันทำไม่ได้
แยงรู้ว่าต้องเล่นเพลง
ที่กระตุ้นความรู้สึกเหล่านั้น
เขารู้อย่างรวดเร็วว่าผมชอบเพลงคลาสสิก
เราฟังเพลงคลาสสิกกันเยอะมาก เพื่อให้ผมเข้าถึงอารมณ์
และผมตอบสนองกับเพลงอย่างมาก
มันช่วยเตรียมผมให้ทำอารมณ์โหดเหี้ยม
เนื่องจากนี่เป็นงานแสดงแรกของฉัน
มันใหม่มากสำหรับฉัน แต่ที่จริงฉันชอบมาก
ฉันไม่คิดว่าจะทำได้โดยไม่มีเพลง
เพราะมัน… ขึ้นอยู่กับเพลงที่เปิด
มันดึงความรู้สึกต่างกันจากตัวคุณออกมา
เราจึงเปิดเพลงเยอะมาก และมันจะเป็น
เพลงสยองขวัญ หรือถ้าเป็นซีนเศร้า
หรืออย่างอื่นที่ต้องผ่อนคลาย
เพื่อให้ได้อารมณ์ ให้กระตุ้นอารมณ์สักหน่อย
นายนี่ซุกซนจังนะ
นิโคลาสเก่งในการวาดภาพก่อนเริ่มแต่งเพลง
(ปีเตอร์ ปีเตอร์ นักแต่งเพลง)
และบางครั้งเขาจะยกสองเรื่องที่แย้งกันขึ้นมา
และมันน่าตื่นเต้น
เพราะบางอย่างเกิดขึ้นแล้ว
เขาจะเอ่ยถึงวงหนึ่ง แล้วก็หนังเรื่องหนึ่ง
และสองสิ่งนี้ไม่เกี่ยวข้องกันเลย
เราได้สิ่งที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน
เราไม่เล่นเพลงตามตัวละคร
เราเล่นตามรูปร่างและสี
เราเล่นตามความมืดและแสง
และบางครั้งเราเล่นตามแสงเล็กๆ ในความมืด
เมื่อไรก็ตามที่ผมทำอะไรเสร็จ ผมจะขับมันออกจากชีวิตไปเลย
และมันจะไม่มีตัวตนอีกต่อไป
ตอนนี้มันอยู่ในมือ ของคนหลายพันล้านบนอินเทอร์เน็ต…
ที่จะตอบสนองกับมัน
คาวบอยโคเปนเฮเกน