Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
YARATICI VE YÖNETMEN
Adım Nicolas Winding Refn ve Copenhagen Cowboy'un yaratıcısıyım.
Bunu…
Yapım sürecini değil
daha çok Kovboy'un
nasıl uyuyup Kopenhag'da uyandığını anlatıyoruz.
Üç, iki, bir… Başlayın!
Copenhagen Cowboy'u fantezi, korku ve macera olarak tanımlayabilirim.
İsim bir şeyler ifade ediyor zaten.
LILI ZHANG HULDA ANA
Bu…
Copenhagen Cowboy'u tanımlamak için uygun kelimeler bulamazsınız. Nedir bu?
Kopenhag modern bir şehir.
Kovboy da eski, western tarzı biri.
Bu iki şeyi nasıl birleştirirsiniz?
Orası zaten müthiş bir yer.
MAGNUS NORDENHOF JØNCK GÖRÜNTÜ YÖNETMENİ
Bence çok renkli, etkileyici
ve aynı zamanda çok da saf.
Korku unsurları ve masal unsurları içeriyor.
İlk başta fikir
Pusher üçlemesinin devamını yapmamdı.
Herkes "Harika, yapalım" dedi.
Fakat bir uzay gemisi olacaktı.
Copenhagen Cowboy'un senaryo olarak hikâyesi
bir dizi içinde
süper kahramana dönüşen genç bir kadınla ilgiliydi diyebilirim.
JOHANNE ALGREN - YAZAR SARA ISABELLA JØNSSON - YAZAR
Danimarka'nın ya da Kopenhag'ın
masalsı yeraltı dünyasıyla ilgili.
Bildiğimiz Danimarka gibi değil.
-Hayır. -Gerçekçiliğin ötesinde bir dünya.
Bu Miu'nun dünyası.
Miu'nun yolculuğu sayesinde
Danimarka'nın yeraltının derinlerine iniyorsunuz.
Orada otur. Masa da…
Küçük bir sandalye getirelim. Benzer bir tane yok muydu?
Danimarka'ya dönmemin eğlenceli olacağını düşündüm.
Orada masalsı bir anlatım gerçekleştirebilirdim.
Bir grup muhteşem kadın yazarı işe aldım.
Belki de masallara, Yunan mitolojisine
ve Shakespeare tarzı dramalara bakma nedenimiz
hepsinde kader olgusunun var olmasıydı
ve biz de Miu'da bu duygunun olmasını istedik,
yani kader unsurunun.
Bir şeyler yapmak için doğdu.
Tabii doğduysa.
Nereden geliyorsun?
Uzun hikâye.
Önce ismi düşündüm.
Önce "Cowboy" dedim,
sonra "Copenhagen."
Böylece CC oldu.
Birbirine zıt iki bileşen gibiydi
ancak çok akıcı oluyordu
ve daha da esrarengiz görünüyordu,
bu da heyecan vericiydi.
Çocuklarımın ilginç bulabileceği ne yapabilirdim?
Bu da Miu oldu.
Mads Mikkelsen ve Ryan Gosling'le yarattığım
ikinci benliği diriltmek istiyordum.
Önceki filmlerime dayanarak kendimin uzantısı olan
bir dizi, bir karakter yaratmak istedim.
Fakat genç bir kadın çocuklarım açısından
daha belirgin bir örnek olacaktı.
Dizinin kahramanının genç bir kadın olarak
yola koyulması gerektiğini biliyordum.
Kadın kahramanlara cidden ihtiyaç var.
Bu konuda uzun bir tartışmamız oldu.
Hedeflerine ulaşmak için şiddet kullanabilecek
gizemli ve çok kararlı bir karakter yaratınca
böyle bir durum ortaya çıkabiliyor.
Erkek olsaydı bunu kolayca kabul edebilirdik
ve fazla soru sormazdık.
Ancak bir kadın olduğunda
"Bunun psikolojik geçmişi ne?" diyoruz.
Bu hâle gelmek için ne tür travmalar atlattı?
Kadın kahramanlarla nasıl olabileceğine dair
kısıtlamalara meydan okumak istedik.
Bu aynı zamanda Jang'ın kovboy anlayışıydı.
Belli bir geçmişe falan sahip bir kadın karakterle ilgili
onun ve bizim görüşlerimiz çok zorlayıcıydı.
"Ortama yeni giren bir kovboy bu" diyordu.
"Yeni bir şehre gelip bildiğini okuyor."
-Bunu onunla birlikte… -Evet.
…keşfetmek harikaydı.
Miu aslında fiziksel yönleri ağırlıklı bir karakter.
Miu kişiliğine bürünmeniz gerekiyor.
O hâlde kalmalısınız.
Sanki uyuyor gibisiniz ve pek fazla da konuşmuyor gibi.
Ayakta duruyor.
Çok gözlem yapıyor ve sonra harekete geçiyor.
Arada kalmış gibi olması
uygun görünüyor.
O anda oradayım fakat aynı zamanda başka yerdeyim.
Batıl inançları olan biriyim.
İşim sayesinde dünya dışı varlıklarla temasım var
ve onlarla hep konuşuyorum.
Bunu sürece katmak benim için çok doğaldı.
Miu karakterinin
ve onun sözde kardeşi Rakel'in
başka bir boyuttan geldiğini biliyordum.
Bunu hikâyeye nasıl uyarlayacağımı bulmam gerekiyordu.
Jang'ın sokaktan oyuncu seçme olarak adlandırabileceğimiz
tercihini beğeniyorum ve saygı duyuyorum.
Saf ve doğal olan insanları sürece katıyor
çünkü bu insanlar kendileri.
Onlar aktör değil.
Oyuncu seçiminde Pusher üçlemesinden aldığım
bazı unsurları devreye soktum.
Yani gerçeklik
ya da fazlasını aramak gibi.
Çoğu zaman ilginç bulduğum şey onların el sürülmemiş olmasıydı.
Saftılar. Orijinaldiler.
Farklı ortamlardan gelen insanlar
gerçek olayın önünde duruyordu.
Burada gerçek…
Yani gerçek ortamı bilen insanlar var,
aynı zamanda masalsı bir ortam var ve orada biraz aykırı duruyorlar.
Bence sadece bire bir olmasına kıyasla
bu durumu daha ilginç kılıyor.
Bu birincisi.
İşte.
Güm!
Sonra bir daha. Fark etmiyorsun.
Fakat buna alışmışsın. O yüzden fark etmiyor.
-Sonuncu sadece… -Hazır mısın?
Evet, güzel.
Pusher 3 için sokaktan seçildim.
Sonra oyunculuğa başladım ve gerisi geldi.
Gerçekten sevdiğim bir şeyi bulduğumu hissediyorum.
Bunu yapış tarzıyla, yani sokaktan oyuncu seçmesiyle
orijinal bir şey elde etti.
Kendi kişiliğinize yakın bir rol canlandırdığınızda
o rolü oynamak tabii ki daha kolay oluyor.
Bu konuda iyiydi…
Başladığımız zaman şöyle demişti,
"Dan, televizyondan öğrendiğin şeyleri
göstermek zorunda değilsin.
Kendin olmanı, sakin ve rahat olmanı istiyorum."
Sonrasında rahatlayıp kendimi iyi hissettim.
Karakterimi bulmuştum.
Bana öyle dedi.
"Dan, bu işte iyisin be" dedi.
Bence Jang gözümü açıyordu
ve ben "Belki de öyleyim. Belki de haklı, iyiyim" diyordum.
Hayatımı değiştiriyordu, evet.
Çocukluğumdan beri hayatta kalmak için tek başıma mücadele ediyordum.
Her gün okuldan yüzüm yara bere içinde dönüyordum.
Pantolonum yırtık oluyordu.
Anneme söylemek istemiyordum,
bu yüzden de
çok kavgacı olduğumu düşünürdü.
On dört yaşımda sokakta yaşıyordum.
Teneffüslerde çıkmak istemiyordum
çünkü dışarıda benimle dövüşmek isteyen
pek çok insan olduğunu biliyordum.
Bir Bruce Lee filmi seyrettim.
O günden sonra ne istediğimi biliyordum artık.
Filmde izlediğim gibi tekmeler atmak için
her gün idman yaptım.
Film yıldızı olacağımı düşünmüyordum.
Bu tıpkı…
Bir hayaldi, çok güzel bir duygu.
Artık kendim Bruce Lee olabilirim.
Jason'la tanıştığımda şöyle düşündüm,
"Tanrım, bu suratla sinema için doğmuş."
Quasimodo'nun yakışıklı hâli gibiydi.
Dövüş teknikleri
ve panter gibi saldırganlığı vardı.
Yine de nazik ve kelebek kadar zarifti.
Ve bu kombinasyon burnumun dibinde
Bay Chiang karakterini yarattı diyebiliriz.
Ben sadece bunu takip ettim.
Geçmişime baktım ve genç hâlimi oynadım.
Tüm bahislerimi yeni bir şeye oynayacak kadar açık fikirliyimdir.
Bilmediğim bir konuda ilk kez çılgınlık yaptığım
bir durum söz konusu değil
ama kendimi tümüyle vermek istedim.
Nicklas rolünde aktör olarak oynamak için
kendimi deneme fırsatı buldum.
O sıralar içinde bulunduğum durumdan pek hoşnut değildim.
O yüzden boş verip denemeye karar verdim.
İki hafta falan içinde
işi aldım ve çekimlere başladım.
Evet deyip denemek hızlı bir karar oldu.
ANDREA'NIN SEÇME VİDEOSU
Tüm kızlar…
Bardaki tatlı kızlar
seni istiyorlar.
Nicklas onları yesin istiyorlar.
Müthiş bir yüzü var, otomatik bir seçim oldu.
Çok yoğun bir şekilde gizli kalmış duygular vardı
ve bana göre oyunculuk gibi etkili ve ilham verici olan
yaratıcı bir yolla bunları kanalize edebilirdiniz.
Bu yaratıcı bir süreç.
Kesinlikle muhteşemdi.
Çok eğlenceli bir deneyim oldu. Hayatım boyunca unutmayacağım
güzel anlar yaşattı bana.
Onu tekmeleyip uzaklaştırdığı,
sonra da tekmeleyip devirdiği
sahneye geçeceğiz.
Herkese teşekkürler,
harika bir deneyim ve iş birliği oldu.
Gerçek hayat deneyimi olabilecek aktörlerle
senarist odasında toplantılar yaptık.
Bazı sahneleri ve farklı kelimeler kullanacakları
diyalogları düzeltiyorlardı.
Güm! Arkanı dönüyorsun.
Oradan da…
Oyunculuk tecrübem yok.
İkinci seçmelerde bana "Evet, kendini tutma" dedi.
"Emin misiniz?" dedim.
"Evet, her şeyini ortaya koy" dedi.
"Olur" dedim.
Sonra başladı. Bana bir şey sordu.
Ben de "Evet!" dedim.
Avazım çıktığı kadar bağırıyordum.
Sonra ona baktım ve o çok sakindi.
"İyiydin" dedi.
Senaryoyu okuyunca Hulda Ana olduğumu düşündüm.
Bunu hissettim.
Oyunculuk eğitimi almadığımdan pratik yapmam gerekti.
Bu alanda eğitimim yok.
Ben de bekâr bir anneyim ve oğlum var.
"Tamam, oğlum benden alınsa ne hissederim?"
diye düşündüm.
Gözyaşlarım akmaya başladı. Onu oynayabileceğimi hissettim.
Onu anladığımı düşündüm.
Nicolas'la 1995 yazında tanıştım.
Pusher'ın oyuncu seçimlerindeydi.
Çok samimi konuşmaya başladık,
sokaktaki hayat,
uyuşturucu deneyimi, göçmenler ve ortam hakkında.
Nicolas ile tanıştığım an
benim için, hayatım için önemliydi.
Zlatko biliyor. Çok deneyimli.
Zlatko ile bir hukukumuz var.
Tamam.
Çok şanslısın.
İnsanlar konusunda risk almayı sevmem
fakat oyuncuların çok deneyim sahibi olmadığı durumlarda
gardlarını düşürüp tamamen kendileri olmaları hâlinde
ortaya büyülü bir şey çıkacağını
biliyorum.
Babam tuhaf biri.
Film aklıyla düşünür.
İşi ve ailesi var.
UYGULAYICI YAPIMCI
Bir açıdan bir ekibiz.
Bana son derece bağımlı çünkü aksi durumda gidip
10 ay boyunca çalışıp Drive'ı yapamazdı…
Bir açıdan iş birliği gibi oldu.
"Bunu nasıl yaparız?" gibi.
Only God Forgives'de örneğin
altı aylığına Bangkok'a taşındık ve Lola orada okula gitti ve…
Çok aile odaklı biri.
Fakat Liv senaryoları okuyordu,
ben ve kardeşim onun çalışmalarına
çok dâhil olmuyorduk.
Dışarı bakıp aileden olmayan birilerini
bulmaya alışık bence,
ama bu sefer içeriye baktı
ve ailenin yapabileceklerini gördü.
Kız kardeşim bile dâhil oluyor.
Bu yüzden eğlenceli bir aile yolculuğu gibi.
Her zaman işinin bir parçasıymışım gibi geliyor,
her gün sette
olmamama rağmen.
Sonra benimle senaryoyu geliştirme hakkında konuşuyor,
bir karakteri konuşuyoruz ya da senaryoyu okuyorum.
Yakın olduğun ve iyi bir ilişki içinde bulunduğun
biriyle çekim yapmak çok güzel.
Bazen "Yapabilirim" diyorum.
"Bunu kendi başıma yaparım."
"Kulağıma bağırmana gerek yok."
Öfkesinin açığa çıkması iyi oluyor.
İki taraf için de iyi gibi.
Daha çok!
Ve… Bağır!
Çok iyiydi tatlım.
İyiydi. Bir kez daha çekelim, yine öfkeli.
Onun olacağını sanmazdım.
Hiç aklımda yoktu.
Sürecin devamında karakter için fikrim oluştuğunda
çekimler neredeyse bitiyordu
ve Nicklas'ın malikânesindeki sahnede bir tabut vardı.
Çok güzel bir dekor olduğunu düşündüm ve orada
her çekim yaptığımızda onu kullandım. Sonra
"Tabuta birini koysa" dedim.
"Ya kız kardeşi olsa?"
Yok, üvey kız kardeşi olmalı, o zaman
daha yoruma açık olur çünkü Miu dünyasının parçasıdır.
Bu şekilde başladı her şey.
Seçmeler yapıyorduk ve dışarıda
istediğim şeyi bulamıyordum.
Sonra galiba Liv "Belki de burnunun dibindedir,
bir düşün istersen" dedi.
Aile fertlerinden birini seçmek çok hassas bir süreç.
Ya işe yaramazsa?
Ben de onu kandırdım, ev ödevini yaptığı sırada
onu çaktırmadan seçtim
çünkü lisede finalleri vardı.
Bir gün geldi
ve annem programa yardım ettiği için
olan biteni bilmeyen biri olarak benim yardımımı
istediğini düşündüm sadece.
Mutfağa gittim.
"Şu replikleri okur musun?" dedim.
"Neden ki?" dedi.
"Kahrolası replikleri okur musun?" dedim.
"Neden?" dedi. "Oku şunları" dedim.
"Tamam, okurum" dedi.
Rakel'in repliklerinden birkaç cümleyi canlandırdım.
"Harika, sağ ol" dedi. "Rica ederim" dedim ben de.
Öyle ikna edici ve doğal bir şekilde okudu ki
belki de Rakel'i evimdeki 19 yaşındaki kızımın
isyankâr hâli olarak yaratmıştım.
Ertesi gün
"O rol için seni beğendim" dedi.
"Onu oynar mısın?"
"Tabii, niye olmasın?" dedim.
"Bakalım."
Fetiş tutkunuyum.
Fetişleri severim.
Ayrıntılara özen göstermeyi severim.
Moda da bunun bir parçası.
Çığır açıcı moda kendinizin bir uzantısıdır.
Moda, benliğinizin aynasıdır.
Evet, Miu bir tür özel giysi giyiyor,
bir tür zırh.
KOSTÜM TASARIMCISI
Nicolas eşofman istediğini açıkça söyledi.
Herkesin alışık olduğu bir şey.
Bir açıdan bir zırh. Pratik bir giysi.
Kalıcı, dayanıklı ve çevreye dirençli olacak şekilde yapılır.
Koruyucu yönünü çok ilginç bulmuştum.
Bu sefer biraz daha, hatta çok daha fazla risk aldım
çünkü çok yönlü.
Genelde tarihte bir şekilde
doğruluk yolunda savaşan
kadınları inceledik.
Bir tür macera gibi.
Jeanne d'Arc'a bakmayı çok faydalı buldum.
Kısa saçları ve giydiği zırhla görüntüsü yüzünden.
Bunu spor giysilerine uyarlamaya çalıştım.
Ya da güncel algılanabilecek
palto ya da yelek
veya eşofman gibi bir şeye.
Normalde pek planlama yapmadık. Süreç kendi içinde gelişiyordu.
SAÇ VE MAKYAJ
Senaryo geliştikçe ve değiştikçe biz de uyum sağlıyorduk.
Miu'nun gördüğü bir rüya için
büyük bir çiçek makyajı yaptık.
Bir malikânede çekim yapıyorduk.
Sette kullandığımız pek çok güzel çiçek vardı.
Dekor sorumlusu onları götürecekti,
dışarıda duruyorlardı.
"Şu çiçeklerden alabilir miyim?" dedim.
"Bunları nasıl kullanacağımı bilmiyorum
ama William Blake kitabıma koyacağım" dedim.
Sonra bir gün Nicolas bana
"Miu'yu bir iblise dönüştürebilir misin?" dedi.
"Bir rüya sahnesi var
ve çiçekli bir duvar kâğıdı önünde olacak.
Belki bundan ilham alabilirsin."
Film tutkusunu herkes biliyor.
Bu bir sır değil. Beyni de hiç durmuyor.
Arabadayken, setteyken bile müzik çalıyor.
Farklı karakterler için
farklı müzikler çalıyor
ve bence müzik, rahatlaması ve düşünmesi için önemli.
Müzik iyileştirir ve ilham verir.
Özel bir gün ya da sahne için bir müzik eseri seçmenin
sırf aktörlere değil, ekibe de yararı olur.
Kameramana yararı olur.
Tasarımcılara yararı olur.
Makyajcılara yararı olur.
Herkese yararı olur.
Bazen o an için karakterimden koptuğumda
Jang'ın o duyguları hatırlatmak için
o şarkıyı çalacağını bilirdim.
Klasik müzik sevdiğimi çabuk keşfetti.
Beni havaya sokmak için bolca klasik müzik dinledik.
Müziğe çok tepki veriyorum.
Zalim bir havaya bürünmemde çok faydalı oldu.
İlk oyunculuk işimdi,
benim açımdan yeniydi fakat sonunda sevdim.
Artık bu olmadan yapamam.
Çünkü bu… Neyi canlandırdığınıza bağlı
ama içinizde farklı duygular oluşturuyor.
Bolca müzik çalardık ve bu eserler genelde
korku konulu olurdu. Kederli bir sahneyse
ya da karaktere bürünmek
ve duyguları harekete geçirmek gerekiyorsa ona göre şeyler çalardık.
Yaramazlık yaptın.
Nicolas müziğe başlamanızdan önce sahneyi çok iyi anlatıyor.
BESTECİ
Bazen birbirine zıt olan iki şey oluyor
ve bu heyecan verici
çünkü orada bir şeyler oluyor.
Bir gruptan bahsederken sonra filmden bahsedebiliyor
ve bu iki şey birbiriyle ilgisiz olabiliyor.
Hiç duyulmamış bir şey yapıyorsunuz.
Karakterler için müzik yapmıyoruz.
Şekiller ve renklerle yapıyoruz.
Karanlık için, ışık için müzik yapıyorsunuz.
Bazen de karanlıkta küçük bir ışık için.
Bir şeyi tamamladığımda onu benliğimden atıyorum.
Artık gerçekte daha fazla var olmuyor.
Artık internette milyarlarca insana ait oluyor,
onların tepkilerine.