Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Święta Bożego Narodzenia są jak skrzydełka kurczaka.
Mnóstwo przy nich roboty i są przereklamowane.
Żeby nie było, lubię dni wolne, jak wszyscy.
Ale wolę już Dzień Wyzwolenia albo Niepodległości.
Lub choćby Dzień Drzewa.
Przynajmniej wtedy sadzi się drzewa, zamiast wycinać.
30 LAT TEMU
Nie jestem hejterem. Mam konkretny powód,
żeby nie lubić Świąt.
Każdy oczekuje z tej okazji wielu prezentów,
ale ja miałem tylko jedno pragnienie.
Poszedłem więc do jedynego gościa,
który mógł mi pomóc je spełnić.
Co chcesz na Gwiazdkę?
Wysłałem ci list na biegun północny.
Nie wyrabiam się z czytaniem. Więc co byś chciał?
Możesz coś zrobić, żeby moi rodzice się nie kłócili?
Nie wiem. Możliwe.
Tata chciałby składaną wędkę.
Uwielbia wędkować.
Gdybyś przyniósł wędkę tak, żeby pomyślał, że dostał ją od mamy,
to by załatwiło sprawę.
To twoja mama?
Tak.
Jest trochę smutna, bo tata wyjechał na kilka dni.
Mikołaju, pomożesz?
Gdzie mieszkacie?
Trochę się zdziwiłem, że musi pytać o nasz adres,
ale w końcu miał tyle rzeczy na głowie.
Wszystko szło po mojej myśli.
Tata wrócił z podróży służbowej w sam raz na Święta.
Co to ma być?
Eddie chciał, żebyśmy mieli prawdziwe Święta.
Pięknie.
Wreszcie byliśmy razem w Boże Narodzenie.
Pierwszy raz od dawna.
To prawda.
Zróbmy tak, żeby było miło. Dla Mikołaja. Dobrze?
Pewnie. Właśnie taki jest plan, synku.
Wiązałem z tym wieczorem wielkie nadzieje.
Bo na kogo liczyć, jeśli nie na Świętego Mikołaja?
Mocno wierzyłem w staruszka.
Przez chwilę myślałem, że los się uśmiechnął.
Okradasz nas?
Ale to był uśmiech szyderczy.
Tato, nie!
Pomyłka.
Przyszedł nam pomóc.
To nie był Święty Mikołaj.
To był przebrany koleś z centrum handlowego,
który przyszedł zabrać, nie dać.
Tata zrobił z niego marmoladę.
Przez tego gościa to były ostatnie Święta,
które spędziliśmy razem.
Przestań!
Właśnie wtedy przestałem liczyć na Święta.
A jeśli Mikołaj spyta was o adres, nie dawajcie mu go.
ŚWIĘTA RZĄDZĄ
Fuj!
W każdej stacji? Dajcie spokój!
MALEŃKA
Cześć, maleńka. Jak się masz?
Świetnie, bo dziś Wigilia.
No tak.
To głupie, że nie lubisz Świąt.
Święta całkiem lubię.
Nie lubię tej muzyki, dekoracji,
światełek, choinek i ciasteczek.
Oraz szaleństwa zakupów.
Dziwak z ciebie. Przyjedziesz?
Oczywiście, że tak. Nie opuściłbym tego za żadne skarby.
Kończę, mam drugi telefon.
Do zobaczenia!
- Cześć, zrzędo. - Cześć.
- Co tam? - Wesołych Świąt życzy policja.
Pilnie potrzebujemy konsultanta kryzysowego w centrum sztuki.
Dobrze, już jadę.
Co jest grane?
Patrz.
Nawet nie chcę pytać, co on tam robi.
- Wiecie, kto to? - Nie.
Chcesz drabinę?
Poradzę sobie.
Powiem, kiedy macie nas zdjąć.
Dzień dobry.
Ładna broda.
Próbowałem taką zapuścić,
ale nie wyszło. Jak się masz?
- Jak ci na imię? - Luther.
A ja jestem Eddie.
Bardzo mi miło.
- Jesteś z policji? - Nie, jestem terapeutą.
Pracownikiem socjalnym. Współpracuję z policją.
Pomagam ludziom w tarapatach,
ale nie takich kryminalnych.
Powiedz mi, co tu robisz?
Chcę pobyć sam.
Rozumiem, ale posłuchaj.
Najważniejsze w mojej pracy jest to,
żeby sprawić, by smutni i samotni nie czuli się smutni i samotni.
Rzeczywiście tak się dziś czuję.
Święta bywają trudne.
Zgadza się.
Dobrze wspominasz te z dzieciństwa?
Jak najlepiej.
- Mama gotowała? - Tak.
Moja robiła największą pieczeń na świecie.
Moja też.
- Mięso odchodziło od kości? - Jeszcze jak!
- Młoda marchewka? - I melasa.
Jasne!
- Czerwone ziemniaki. - Uwielbiam je!
- W mundurkach czy obrane? - W mundurkach!
Masz mnie za dzikusa?
Dowcipniś z ciebie.
Może byśmy zeszli?
Załatwię ci łóżko w Misji.
Może Święta nie muszą być złe?
Wierzysz w to?
Wierzę w młode marchewki i czerwone ziemniaki.
W mundurkach.
Poznajcie Luthera.
Pojedzie do Misji pod Księżycem.
Niech doktor Crawley go zbada.
Zadzwoń do Naomi z restauracji Finnegana.
Zamów dla nas kilka kawałków ich najlepszej pieczeni.
Ze wszystkimi dodatkami?
Swój chłop.
Wpadnę do niego jutro.
Dobrze.
Wesołych Świąt, Eddie.
Nie wiem, o co chodzi, ale brzmi okropnie.
Od razu lepiej.
Kongresmen Conrad Harf przybył na uroczystość
zapalenia lampek na choince
w Lakewood, przy Misji pod Księżycem,
ośrodku zapewniającym nocleg i opiekę osobom bezdomnym.
Luther, przyjacielu!
Przyniosę ci pieczeń.
Choinka swymi gałęziami, niczym otwartymi ramionami,
zaprasza wszystkich do miłości i obdarowywania się.
W Wigilii najbardziej cudowne jest dla mnie to,
że my wszyscy, bez względu na wiek,
czujemy się jak dzieci.
Jesteśmy jedną wielką rodziną,
a najwspanialszym naszym darem
jest pomoc ludziom w potrzebie.
Bez wątpienia.
KONGRESMEN HARF WALCZY O MISJĘ POD KSIĘŻYCEM
Pamiętaj, Atlanto, zawsze nieś pomoc rodzinie.
To były inspirujące i mądre słowa kongresmena Conrada Harfa.
Cześć. Jesteś w szoku?
Zobaczyłeś duchy przeszłości, przyszłości i teraźniejszości?
Bardzo śmieszne. Cześć, maleństwo.
Cześć, tato. Przyniosłyśmy kolację wigilijną.
Ubrałaś się na czerwono i zielono.
Może coś mi sprezentujesz. Muszę odpowiednio wyglądać.
Zanieś to do kuchni. Dziękuję.
Co jest grane?
Byłam prawie pewna,
że nie przyjdziesz wieczorem.
Nie chciałam, żebyś zawiódł naszą córkę w Wigilię.
Po co chodzimy na terapię,
skoro nie dajesz mi szansy dowieść, że jest skuteczna?
Właśnie daję ci szansę.
Szynka jest taka, jaką lubisz.
- Z plasterkami ananasa? - I z brązową glazurą.
Zapomnijmy o terapii.
Chodźmy potańczyć wieczorem.
Kuszące, ale nie.
Muszę zrobić zakupy. Odwieź małą o 20:30.
Czekaj, wychodzisz?
Tak. To pierwszy raz od prawie dekady,
kiedy tata nie pracuje w Święta.
Będzie mógł spędzić cudowny czas z córką!
- Cudowny czas? - Ona uwielbia Święta.
Wiem, tylko...
- Bawcie się dobrze. - Jasne. Znasz mnie.
Jestem chodzącą zabawą.
Do zobaczenia, skarbie.
- Cześć. - Dobrej zabawy.
Włóż jedzenie do lodówki. Znając tatę, zostawiłby je na blacie.
Zaczekaj.
Nie rozumiem, dlaczego musimy się tak głupio przebrać.
Wtopimy się w tłum.
Wyjście w Wigilię to genialny plan,
ale ma jedną wadę.
Nie możecie odwiedzać ludzi ot tak.
Udając wesołych kolędników będziecie zbierać moją forsę.
To się nazywa świąteczny kamuflaż.
- Dobre! - Czekaj. Ja miałem to powiedzieć.
Dzięki.
To lista ludzi, od których macie odebrać pieniądze.
Chrońcie iPada jak oka w głowie.
To instrukcja brania łapówek.
Czy mama ma jakichś nowych przyjaciół, o których powinienem wiedzieć?
- Serio? - Którzy zapraszają ją na kolację,
albo obejmują ją podczas oglądania Czarno to widzę?
Tacy jak Roger?
- Masz zielony... - Nie, nie.
Jaki Roger?
Nosi futro i ma małe oczka, ale wygląda jak Bruno Mars.
Czuję, że to jakiś frajer.
Roger to mój chomik.
Robisz mnie w konia?
Ty będziesz zmywać.
Tato, popatrz.
Ale fajnie!
Śpiewają jak zranione kaczki.
Muszę iść nakarmić kota Manningów. Są w Cancún.
- Pójdziesz ze mną? - Chciałabym,
ale właśnie występują Gabriel i Taniya.
Dobrze. Zaraz wracam.
- Nie wychodź. - Bądź miły dla Budyńki,
bo inaczej nie wyjdzie z kryjówki.
Jestem dorosłym mężczyzną.
- Będę nazywał ją „kot”. - Ma słodkie imię.
Jak mógł ci ukraść iPada?
Na pewno jest tutaj?
Jasne! Namierzyliśmy go.
- Więc chodźmy po niego. - A to kto?
Wygląda jak John Legend.
Budyńka! Budyńka!
Kici kici!
Kocie, gdzieś ty?
Gdybym miał na imię Budyńka, też bym się chował. Gdzie jesteś?
Powinienem był chodzić na crossfit.
Zaciśnij biodra!
Przepchnij tyłek! No i utknąłem.
Przepraszam, co robisz w kominie moich sąsiadów?
- Widzisz mnie? - Owszem.
Co tu robię?
A zwisam sobie. Robię za nietoperza.
Pół-nietoperz, pół-Prince. Ten piosenkarz.
- Nietoprince. - Co ty gadasz?
Masz stąd zniknąć. Chociaż nabroiłeś, uwolnię cię.
- Super. - Gotowy?
Raz, dwa...
Trzy!
Konkretnie się zaklinowałem! Wcale nie dlatego, że przytyłem.
Możemy o tym zapomnieć? Nie rozpowiadaj, że utknąłem w kominie.
Czeka mnie długa noc.
Mam mnóstwo do zrobienia. Przepraszam.
Przepraszam? Słuchaj no!
To nie twoja lodówka.
Serio?
A gdzie uświęcone tradycją potrawy?
Co?
Kapary? A gdzie bajgle, wędzony łosoś i pasta cebulowa?
- Co robisz? - Szukam ciasteczek i mleka.
Ich też nie mają.
Ani tego, ani siego.
A właściwie jaka jest różnica między „tego” a „siego”?
To teraz bez znaczenia,
bo włamałeś się do domu moich sąsiadów.
Wyglądasz na nieco skołowanego.
Jesteś skołowany?
Mogę cię obszukać?
Rączki przy sobie!
- Jesteś gliną? - Nie.
Ale z nimi współpracuję.
Szczerze mówiąc, nie wyglądasz na takiego.
Obstawiam, że sprzedajesz kserokopiarki ludziom, którzy ich nie chcą.
Bum!
Oficjalna. Widzisz?
- Policja z Atlanty. - Ledwo widzę.
Chyba zostawiłem okulary w saniach. Jednak mam.
- W saniach? - Tak, mam sanie.
To chyba oczywiste?
- Sanie? - Odświeżę ci pamięć.
Wskoczył na sanie, zagwizdał donośnie
a reny w zaprzęgu ruszyły radośnie.
Dość! Milcz!
Co robisz w domu moich sąsiadów?
Przyniosłem prezenty
- dla Manningów. - Znasz ich?
Jasne. Są na urlopie w Cancún.
Wrócą z żenującymi warkoczykami na głowie,
które wyglądają naprawdę dziwnie.
Co za noc! Miałem przeprawę u poprzednich klientów,
no i tutaj znowu problem.
Ciekawostka. Mówię o was „klienci”.
Wybacz, ale muszę rozwieźć prezenty.
Przyjacielu, dość tego.
Dla pewności muszę cię obszukać.
Wiesz co? Dobra. Obszukuj sobie.
Uważaj, bo mam łaskotki.
- Odwróć się. - Dobrze.
Okrążam Ziemię, rozdaję prezenty,
nie skrzywdziłbym nawet...
Co to ma być?
Marchewki.
Moje przekąski.
Żonka każe mi zdrowo się odżywiać, więc dała mi warzywka.
Żebym nie wcinał ciastek.
Plan nie wypalił.
To smutne.
- Jak się nazywasz? - Mikołaj Sinter-Claus.
- Mikołaj Sinter-Claus? - Powtórzę wolniej.
Sinter-Claus.
Jak Santa Claus?
- Tak. - Urocze.
Szło nam jak wyrywanie zęba.
- A to? - Lista grzecznych i niegrzecznych.
- Na iPadzie? - Unowocześniona tradycja.
Gdybym tylko mógł go odblokować.
Ale...
Nie da rady.
Ktoś włączył rozpoznawanie twarzy.
Spróbuj. Też nie działa.
Będę musiał improwizować.
Ale jestem spóźniony!
Jeśli nie wrócę przed świtem, pani Claus będzie zła.
- Ceni punktualność. - Sprawdzimy cię,
a potem zobaczymy.
- Zadzwonię do szefa. - Nie, ja to zrobię.
- Tato, wszystko dobrze? - Tak.
Muszę tylko odwieźć tego miłego pana do lekarza.
Zadzwonię do mamy, żeby po ciebie przyjechała.
Co? Teraz?
Wiem, ale pan potrzebuje pomocy.
Jak się masz? Jesteś Charlotte, prawda?
- Skąd wiesz? - Kim jesteś?
Widzisz to wszystko i jeszcze nie wiesz?
A biała broda?
Skoro podajesz się za Mikołaja,
to gdzie twój główny atrybut?
Słuchajcie, ta cała biała broda to mit.
Stworzony przez Skandynawów.
Powiedzieli, że Mikołaj ma długą brodę i podkręcony wąsik
i wszyscy w to uwierzyli.
Dobra, pofarbowałem ją. Dopadł mnie kryzys wieku średniego.
Mam 1462 lata.
Jeśli mogę się odmłodzić choć o trzy lata, to zasługuję na to.
Jesteś Mikołajem? Kiedy się urodziłeś?
Normalnie mała Oprah.
- W roku 200 naszej ery. - Gdzie?
- W Anatolii. - Gdzie to jest?
W dzisiejszej Turcji.
Świetnie mówisz po angielsku jak na Turka.
Jestem poliglotą.
Znam 172 języki i dialekty.
Najpierw odwiozę cię do domu, a potem zajmę się panem Sinter...
Mikołajem.
Właściwie przyda mi się pomoc. Przy reniferach.
Reniferach. Niby jaka?
Pyszałek tęskni za domem,
a Tancerz stracił apetyt.
Tak, jest z kimś.
Co mamy zrobić?
Doktor Kaloszek podejrzewa grypę żołądkową.
- Doktor Kaloszek? - Tak.
To najlepszy pingwini lekarz na biegunie.
Nie chodzi o to, że leczy pingwiny.
To pingwin, który jest lekarzem.
Patrzcie. Ten klikacz jest przepełniony duchem Świąt.
Spójrzcie na niebo.
Zaraz ujrzycie sanie ciągnięte
przez osiem pięknych reniferów.
Źle sparowałem bluetooth.
Jak widzisz, pan zdecydowanie potrzebuje pomocy.
Próbuje wezwać renifery z nieba.
Odwiozę cię i odstawię go, gdzie trzeba.
Rzeczywiście przyda mi się badanie.
Renifery mogą poczekać.
Otóż to.
Jak już mówiłem.
Co jest?
Kolejna ciekawostka: pocę się brokatem.
Ale ekstra!
- Kometek, Złośnik. - Kolego.
Naprawdę przesadzasz.
Kojarzysz mojego kumpla, Davida Banksa?
Jego tata mówi, że Mikołaj jest czarnoskóry, a książki kłamią.
Uwielbiam małego Davida Banksa.
Był wspaniały w tym roku.
Na pewno nie dostanie kalafiora.
- Kalafiora? - Niegrzecznym nie daję już węgla.
Wiecie, ekologia i te sprawy.
Trzeba odchodzić od węgla.
Niegrzeczni znajdą w skarpecie kalafior.
To naprawdę jest Mikołaj!
A dokładnie Mikołaj Sinter-Claus.
Nazwisko z łącznikiem.
Drugie nazwisko mam po pani Claus.
Jesteśmy nowocześni. Idziemy z duchem czasu.
Mam też kilka ksywek.
Miko, Clausik,
Ro-ho-ho.
Najbardziej lubię Darek McPrezent.
Trzeci.
Jeśli jesteś prawdziwym Mikołajem,
powiedz, co chce dostać Charlotte.
Po pierwsze, koszulkę z serialu Rise Up, Sing out.
Po drugie lalki Annę i Elsę,
bo uwielbia Krainę Lodu.
Oprócz tego, zabawkowy zestaw do makijażu
i różową hulajnogę.
To prawda! Kurczę, tato!
Każda ośmiolatka chce zabawkowy zestaw do makijażu.
Eddie, masz może ciasteczka
albo inne wypieki?
Mogą być herbatniki, wafle waniliowe
Mogą być nawet płatki owsiane z rodzynkami.
Mam pozwolenie od lekarza.
- Mogę jeść przekąski. - Od pingwina?
Nie, od drugiego, pana Guzika.
Trochę dziwny podpis.
Dr Buttons to kot, który maluje.
- Skąd to wziąłeś? - Z sekretnej kieszeni.
- Sprawdziłem twoje kieszenie. - Dlatego mówię – z sekretnej kieszeni.
Trzymam tam różne rzeczy.
Pokarm dla reniferów, trąbkę na jaki,
szczotkę do usuwania brokatu.
Pozbywa się go idealnie.
Rozumiecie, że zerwałem się z pracy?
Pierwszy raz. Nie opuściłem tej nocy od tysięcy lat.
Wybacz, mój tata nie cierpi Świąt.
W porządku, Charlotte. Ma powody.
Jakie znowu powody? O czym ty mówisz?
Eddie, ja wiem wszystko.
Wszystko. To nie są puste słowa.
- To fakt. - Zaraz, zaraz.
Co to za zapach? Czujecie?
- Co to? - Jaki zapach?
Nie wiem, coś jak... cynamon.
To ja.
- Jak to? - Trzecia ciekawostka.
Wiatry Mikołaja pachną cynamonem.
Że co?
To on!
Zatrzymaj się!
- Co? - Stań!
Nie.
Odbiło im?
- Co to za jedni? - Widzę bałwana, elfa
i żołnierkę. Jak w typowy wtorek w moim domu.
Dawaj! Gazu.
- Musimy skręcić! - Nie!
Zgubiliśmy ich.
- Wszystko gra? - Tak.
Co jest grane?
Ludziom odbija w Święta.
- To normalka. - O nie.
Nie rób mi tego!
Nie do wiary.
- Halo? - Zwiał.
Jak to możliwe?
Nie wiem, długo go goniliśmy.
- Wiesz, co jeszcze jest długie? - Co?
- Wyroki. - Panie kongresmenie...
Nawet nie chcę myśleć, co nam grozi.
Jeśli lista trafi w niepowołane ręce, będę skończony.
- Wiem, przepraszam. - Cienka zupka.
Pulpety rybne. Chudy indyk.
To jest więzienne menu.
Będziemy na nie skazani, jeśli nie znajdziecie iPada.
Moment.
Przyszli moi wyborcy.
Chwała Panu
- Dorwiemy go. - Zamknij się
W Niebiosach
Wychwalajmy Go
Chrystusa Pana
Znajdźcie go, znajdźcie go. Macie możliwości.
Przyprowadźcie mi Świętego Mikołaja!
Zaczekajcie, wezwę taksówkę.
Chwila. Będzie dobrze.
Masz telefon? Mój odbiera jakiś dziwny sygnał.
Nie potrzebuję. Jeśli chcę wysłać wiadomość,
przywołuję moje maskonury. Patrzcie.
Ptaki!
Maskonury...
Zapomniałem, że dałem im wolne.
Zawiozę cię na posterunek policji.
Mam tam kumpla, Bobby'ego Carlottę. Znamy się ze szkoły. Jest detektywem.
Umieści cię w szpitalu i załatwi pomoc.
Proste.
A my pojedziemy do domu i zaczekamy na mamę.
Jeszcze jest na zakupach.
Uwielbia robić je na ostatnią chwilę.
Ja się cieszę. Kup, mamo, kup!
Super!
Kupuj, mamo, kup!
Kup, mamo, kup!
Nie przestawaj!
- Po sklepach brykaj! - Kupuj, nie zmykaj!
Kup, mamo, kup!
- Ale fajnie. - Świetny z was duet.
Jest wspaniała.
Nie wydam cię.
Nie powiem Bobby'emu o włamaniu.
Jasne?
Powiem tylko, że być może przechodzisz mały kryzys.
I trzeba cię zbadać.
Rozumiesz?
Jasne, ale wiesz komu musisz pomóc?
Bobby'emu Carlotcie, twojemu kumplowi.
Kocha modele pociągów.
Co roku daję mu zestaw.
Przed wszystkimi ukrywa,
że uwielbia bawić się w domu kolejką.
- Rozumiesz? - Tak.
Jak to, że jesteś dorosłym facetem odgrywającym Mikołaja.
Zgadza się?
- Masz coś? - Nie. Zgubiliśmy go.
Zaraz, jest! Mamy go.
- Gdzie? - Skręć na światłach w lewo.
Jak tam?
- Dzwonię kontrolnie. - Mała świetnie się bawi.
Naprawdę? To super.
Może, kiedy ją przywieziesz,
napijemy się drinka? Znalazłam świetny przepis
na peppermintini. Z cukrem trzcinowym na brzegu szklanki...
Brzmi smakowicie.
- Ale możemy być późno. - Dlaczego?
Tatuś z córeczką świetnie się bawią.
Tatuś z córeczką.
Dobrze, już kończę zakupy.
Zapraszam na peppermintini.
Nie mogę się doczekać.
Na razie.
Musimy wracać do domu.
Rodzice są w separacji. Chodzą na terapię.
- Charlotte! - Nie ma się czego wstydzić.
Terapia dobrze robi. Też chodzimy z panią Claus.
Do kolejnego pingwina?
Nasz terapeuta nie jest pingwinem.
To mors.
- Arturio Kłonini. - Kłonini?
Dr Arturio Kłonini.
Też mieliśmy z żonką przeprawy.
Jesteśmy małżeństwem od wieków. Każda para ma problemy.
- Od wieków... - Co ci przeszkadza?
To nie twoja sprawa.
Też chciałabym wiedzieć.
Dlaczego się nie dogadujecie.
Dobrze się dogadujemy.
Po prostu czasem ludzie przestają do siebie pasować.
Rozumiesz?
Przyznam, że...
Nie lubię, kiedy się smuci.
Pewne sprawy możemy sobie dziś odpuścić.
Skoro tu jesteśmy...
- Muszę lecieć! - Miko!
Miko!
Mamy cię!
- Chodź. - A jego torba?
Nieważne, trzeba mu pomóc.
Chodźmy.
Za żadne skarby nie puszczaj mojej dłoni.
Nie bój się. Ochronię cię.
Za dużo ich.
Przepraszam.
Cześć! Gdzie twój strój?
Ale tu ekstra!
Miejsce z moich koszmarów.
Znajdźmy go i zwiewajmy stąd.
Dalej!
Zabawa trwa, ludziska.
Mamy gościa specjalnego. Zaśpiewa numer stary, ale jary.
Spodoba się wam.
- Widzisz go? - Widzę ich wielu.
Nie odróżniam ich.
Przepraszam.
Dajesz, tato.
Chcemy przejść.
Przesuńcie się.
Miko!
Miko, to ja, Charlotte!
Chodź do nas. Jest świetna.
Człowieku, co ty robisz?
- Pokaż, co potrafisz. - To moja córka.
Co ty robisz?
Super, ale pokażę ci, jak to się robi na biegunie.
Oto nasze biegunowe pląsy.
Patrz.
- Skarbie! - Chodź, tato.
Może wejść.
- Co ty wyprawiasz? - Rób to, co ja.
Bawmy się! To biegunowe pląsy.
Daj spokój.
Dobrze!
Eddie, Charlotte, może już pójdziemy?
Tato, patrz!
- Nie! - Jakbym leciała!
Nikt mnie nie złapał?
Dawaj!
Kiedy ta noc się skończy?
Nie mógł odejść daleko.
Nie możemy go zostawić?
Chciałbym już wrócić do domu,
- ale nie mogę. - Dlaczego?
Bo najważniejsze w mojej pracy jest to,
żeby sprawić, by smutni i samotni nie czuli się smutni i samotni.
On nie jest smutny i samotny.
To jeden z najweselszych ludzi, jakich znam.
Jesteś za mała, by to zrozumieć.
Wcale nie!
Nie lubisz go, bo jest Mikołajem, a ty nienawidzisz Świąt.
Nie jest żadnym Mikołajem, bo Święty Mikołaj nie istnieje.
Wracajmy do domu. Najwyższy czas.
Patrz!
Pamiętasz, że poci się brokatem?
Miko, ale fajnie! Byłeś niesamowity!
Dziękuję.
Stęskniłem się, choć minęło 10 minut.
- Siema, Edward. - Co to miało być?
Mówisz o występie? Świetnie się bawiłem.
Uwielbiam śpiewać.
Każdy gatunek. Rhythm and blues, jazz...
Nie mówię o twoim występie.
Wyskoczyłeś z jadącej taksówki.
- Przed kim uciekałeś? - O to chodzi!
Nic takiego. Charlotte, patrz.
Świetnie im to wyszło.
- Więc tak jest na biegunie? - Tak.
Nawet są laski cukierkowe.
Wszystko pięknie,
- ale brakuje pani Palomy Sharp. - Kto to?
To ona wymyśliła cukierkowe laski.
Jej tata był już staruszkiem
i złamał obie nogi. Zrobiła dla niego kule z karmelu,
ale nie były zbyt mocne, więc...
Zamiast kul, dała mu laski.
- Nazwali je... - Cukierkowe laski!
Możemy dwa słowa?
Mów, ile chcesz.
Staram się być maksymalnie wyrozumiały.
Chcę ci pomóc, ale przestań mieszać jej w głowie.
Jest małą dziewczynką, która za bardzo daje się ponosić bujnej wyobraźni.
Nie uważasz, że to wspaniała cecha?
Może się mocno rozczarować.
Życie jest ciężkie i jako ojciec muszę ją chronić.
Rozumiesz?
Tak.
Rozumiem, że powinieneś dostać szczeniaczka.
Szczeniaczka?
Nie chcę żadnego szczeniaczka.
Pewnie, że chcesz. Szczeniaczki są kochane,
mięciutkie i jeśli się wściekasz, mogą cię zalać miłością.
Miłość jest jak buldożer...
Buldożer to idealne imię dla niego!
- Tak! - Nie chcę szczeniaczka
o imieniu Buldożer!
- Chciałabym, żebyś miał. - Proszę cię...
- Miko! - Chodźcie.
- No już. - Miko!
Zaczekaj. Miko!
Wiem, że nie lubisz odpowiadać wprost,
ale kto nas śledzi?
Naprawdę nie wiem.
Ale wiem, że dwa miliardy dzieci na całym świecie
czeka dziś na prezenty ode mnie.
Dobrze, ale musimy wezwać ubera.
Może mój telefon już działa.
Odpicowałem go. Nie ma za co.
Kiedy?
W taksówce, kiedy gonili nas źli.
Już mi nic nie upiększaj, bo pożałujesz.
Jasne?
Święty Mikołaju! Cześć!
- Miko, dokąd? - To nasza podwózka!
Mamy podwózkę!
Co jest?
Co robicie?
Dobrzy ludzie zabiorą nas w bezpieczne miejsce. Wskakuj.
Nie pojedziemy z obcymi.
To żadni obcy.
Dobrze ich znam.
Widzisz? Zna ich.
Szybciej, czas ucieka. Pryskajmy stąd.
No, wsiadaj!
- To naprawdę ty? - We własnej osobie.
- Spełniło się moje marzenie. - Ale super.
- Jest w naszym wozie! - Skąd masz te buty?
- Nie do wiary. - Mikołaj.
- Właśnie! - Możecie nas zawieźć na policję?
Young Boulevard 1045.
Wykluczone.
Jesteśmy Trucklesowie. Ja jestem Sonia, to Kayleigh,
Diego, a za kierownicą siedzi Martin.
Rany Julek, Mikołaju!
Święte słowa! Wiecie co? Bardzo się cieszę, że was poznałem.
Myślałem, że ich znasz.
Wiem, kim są. To moi fani.
- Najwięksi! - Na świecie.
Superfani!
Fantastycznie!
- Trucklesowie, proszę H. - H!
- Proszę O. - O!
A teraz powtórzcie to trzy razy!
Ho-ho-ho!
Kochamy Święta!
O Boże!
- Kochanie! - Luzik!
- Uważaj. - Dziś nie będzie wypadku.
Mamy cenny ładunek.
I dzieci.
Już wiem, że kochacie Święta. A co robicie?
Z czego żyjecie?
- Jesteśmy Tropicielami Mikołaja. - Co?
Tropimy Mikołaja.
- Znaleźliście mnie dzięki temu sprzętowi? - Tak.
- To moje dzieło. - Kayleigh jest specem od komputerów.
W każde Święta włamuje się do różnych systemów namierzania.
Dzięki nim odkryliśmy, że Mikołaj jest w pobliżu.
Jedliśmy w Tommy Tom-Tom
- świąteczną spanikopetę. - Spanakopitę.
Tommy Tom-Tom!
Przy Elm Street. Tommy chciał
nóż do kebaba i pionowy opiekacz,
bo stary jest już mocno wysłużony.
- Przegrzewa się. - To sygnał Mikołaja.
- Widzicie, jak się z nami porusza? - Mega!
Ma ktoś komórkę? Muszę zadzwonić na policję.
- Moja jest... - Co się z nią stało?
To jego sprawka.
Przyznaję się.
- Przepiękna. - Cudna.
Nie zachęcajcie go.
To idealna pora na piosenki
z mojej mikołajowej listy Spotify!
Proszę, nie rób nam tego.
Tak, puść je.
Naprawdę nie trzeba.
Opowiedz nam coś nieznanego o reniferze.
Oto ciekawostka numer cztery.
- Błagam. - Renifery uwielbiają latać,
ale potrafią też inne rzeczy. Pakować prezenty
i robić domowy makaron.
Robią genialną pieczeń.
Mięso odchodzi od kości.
A wiecie, co robią najlepiej?
Chronią Mikołaja.
Zgadza się.
Mają specjalne umiejętności.
Kto zadziera z Mikołajem, ten zadziera z reniferem.
- Naprawdę? - I jeszcze jedno.
Nie lubią muzyki świątecznej.
- Niemożliwe. - Przepadają za kawałkiem z Rocky'ego.
- Jak wszyscy. - Co za absurd.
To prawda. Wysiadam.
Znowu? Zwariował?
Gołąb uciekł z gołębnika.
Kuropatwa odleciała z gruszy.
Czy obraziliśmy Świętego Mikołaja
- naszymi pytaniami? - Chodź.
Już mówiłem, że to nie jest Święty Mikołaj.
- Jasne, że jest. - Pewnie.
Zawiozę was na ten posterunek.
- Poradzimy sobie. Świętujcie dalej. - Nie trzaśnij.
Dostaniesz kalafiora!
Nie do wiary, że znów wyskoczył.
Tato, znajdziemy go?
Może miałaś rację i powinniśmy go zostawić.
Niech się bawi w Mikołaja całą noc.
Nikogo nie krzywdzi.
A mówiłeś, że najważniejsze jest to,
by ci smutni i samotni,
nie czuli się smutni i samotni.
A ty mówiłaś, że to najweselszy człowiek na świecie.
- Pamiętasz? - Może potrzebuje naszej pomocy.
Czy jest Mikołajem, czy nie.
Chodź, tato!
Miko.
- Co jest grane? - Rozpoznałem okolicę.
Mam tu wspólników.
Pomyślałem, że ty zadzwonisz na policję,
- a ja zabiorę towar. - Kto tam?
- To ja, szefunio. - Boże, Miko?
Tato, wejdźmy do środka i zadzwońmy po pomoc dla niego.
Oby twoi wspólnicy nie narobili kłopotów.
Moi wspólnicy nie robią kłopotów.
- Oni robią zabawki. - Tato, chodź.
Oni robią zabawki!
Eddie, wiem, że nie wierzysz, że jestem, kim jestem.
W porządku.
Pokażę ci coś, po czym zmienisz zdanie.
Chodźcie.
NA CAŁY ŚWIAT ROK ZAŁOŻENIA 1825
Hejka, Miko!
Patrzcie, to Miko.
Siemka! Mamy Święta!
Najbardziej magiczny okres w roku.
Wiem, że ty w nic nie wierzysz.
Poznałem wielu takich niedowiarków.
Ale kiedy pokazałem im tę wspaniałą fabryczkę zabawek,
wszyscy się nawrócili. Patrzcie.
Kiedy ujrzycie te wszystkie zabawki, czacha wam zadymi!
Miko, i gdzie te zabawki?
Właśnie, gdzie one są?
Te zabawki...
Elfy je zabrały, bo w Australii jest już poranek pierwszego dnia Świąt.
A może popołudnie?
Albo i wieczór. Powinienem ogarniać strefy czasowe, ale nigdy nie wiem.
Gerald i Lucille wszystko wam wytłumaczą.
Przedstawię wam zespół.
Jest mój przyjaciel!
Skończyliśmy wcześniej, więc imprezujemy.
Już rozumiem, dlaczego nie ma zabawek.
Cześć, Miko. A co to za ślicznotka?
Ta młoda dama to Charlotte, a to jest jej tata Eddie.
Niedowiarek.
Serio? Co za mikofobia!
- Słucham? - Mikofobia, strach przed Mikołajem.
Spytam jeszcze raz.
- Co to za miejsce? - Posłuchaj.
2 miliardy rodzin w ponad 160 krajach obchodzą Boże Narodzenie.
No i?
Przy średniej 1,8 dziecka na rodzinę,
Miko musi dostarczyć bazylion prezentów.
- Bazylion? - Obłęd, co?
Owszem. Niejedyny tutaj.
Na Bi-Pó nie zdołałbym wyprodukować wszystkich zabawek.
- Mam podwykonawców. - Właśnie.
Fabryki są w każdym mieście.
- Na Bi-Pó? - Na biegunie północnym.
Lucille, są ciasteczka?
Spadł mi poziom cukru we krwi.
Potrzebuję słodyczy.
Oczywiście, że są ciasteczka.
- Tak. - Do kuchni, po ciasteczka.
Ciasteczka!
Geraldzie, Lucillo, przebiliście samych siebie.
Wyśmienite świąteczne ciasteczka!
Pyszności!
Wolno mi zjeść tylko dwa, ale dziś sobie pofolguję.
Potem będę musiał dzwonić do mojego dietetyka, dra Parnusa.
Jest lemingiem, więc jeśli usłyszy złe wieści...
- Może skoczyć w przepaść? - Właśnie.
Charlotte, jakie one piękne.
Chcesz chapsnąć?
- Tato, mogę chapsnąć? - Nie.
- Co to znaczy? - Dobrze, że pytasz.
Trzeba wziąć świeżutkie ciasteczko,
podnieść je do ust i...
Chaps!
Czyli normalnie zjeść.
Czy mogę od was zadzwonić?
Tam.
W życiu takiego nie widziałaś.
NIEZNANY
- Halo? - Alli, to ja.
Cześć, gdzie jesteście?
- Gdzie? - Miałeś ją przywieźć o 20:30.
Zaraz będziemy. Musieliśmy trochę zboczyć.
Zboczyć?
Niedługo dotrzemy.
- Gdzie jesteście? - W centrum.
O tej porze? Co tam robicie?
- Gdzie jest Charlotte? - Ze mną. To sprawa służbowa.
Rany, pracujesz nawet dziś.
- To nie tak. - To wyjątkowy wieczór.
Ja to ja, ale jak możesz tak zawodzić Charlotte?
Ona się świetnie bawi. Dam ci ją do telefonu.
Powiedz, że jesteś bezpieczna i zadowolona.
- Mów. - Cześć, mamo.
- Wszystko dobrze? - Jesteśmy z Mikołajem.
Ma lekarza pingwina i poci się brokatem.
Są też z nami Lucille i Gerald,
- To nie elfy... - Dobrze.
Daj mi tatę, proszę.
- Mówię, że wszystko gra. - Przywieź ją do domu.
- Dobrze. - I wiesz co?
Zapomnij o peppermintini.
Rozumiem.
Przyczyną zakłóceń są okruchy ciasta owocowego
w obwodzie nadajnika.
Ale nie ma uszkodzeń.
Jak poznałeś tego faceta?
Wieczór zaczął się całkiem normalnie.
Zacząłem od urlopowiczów.
Obchodziłem wszystkie puste domy.
Rodzina Harpów miała być na Florydzie.
Tak myślałem.
To lista ludzi, od których macie odebrać pieniądze.
Nie wiedziałem, że natknę się na skorumpowanego kongresmena,
który brał łapówki za zamknięcie Misji pod Księżycem.
Hasło to 4273.
Od mojego imienia, Harf.
Tu jest schronisko dla bezdomnych,
gdzie rano zapalał pan lampki na choince.
Tak, Misja pod Księżycem.
Marty Plessak zapłaci mi za to, żeby mógł przejąć ten grunt.
A co zrobi ze schroniskiem?
Wybuduje tam sklep z oponami.
Cóż, jestem złym człowiekiem.
Wyjątkowy z niego łotr.
W pustych domach zawsze puszczam sobie muzę.
Halo?
Przepraszam.
Widzicie mnie?
Tak.
Co tu robicie?
Ja? To mój dom.
Twój?
Wiesz co?
Jestem z gazowni.
W stroju Mikołaja?
Zmieniamy profil firmy.
Chcemy być bardziej przyjaźni.
Będziemy się ubierać zgodnie z sezonem.
W Wielkanoc będę króliczkiem.
W Halloween — Draculą w starym stylu.
Z fryzurą w trójkąt i kłami.
Chodzi o kontakt z dziećmi, bo kiedyś to one będą płacić rachunki.
Dlatego dzieci to nasza przyszłość!
Dość tego!
Tak.
Obyście lubili kalafiory.
Łapać go!
Od tamtej pory mnie ścigają.
W pale się nie mieści!
Zafundowałeś nam straszną noc,
bo nie wyszło ci włamanie?
Eddie, to nie było włamanie.
Myślałem, że naprawdę potrzebujesz pomocy.
Że źle z tobą.
A ty jesteś zwykłym włamywaczem.
Spokojnie, przyjacielu.
- On tak nie myśli. - Pewnie, że myślę.
Więc ci ludzie próbowali nas przejechać,
ścigali nas całą noc,
- bo chciałeś ich obrobić? - Nikogo nie obrobił.
Milcz, Willy Wonka.
Opanuj się.
Było wręcz odwrotnie.
Ja przynoszę, nie zabieram.
Te wszystkie kombinacje, te gierki...
Dość tego! Chodźmy.
Nie wszystko było złe.
Wszystko. Nawet ciastka.
- Nie! - Tak.
Tak!
Właśnie tego szukałem.
- Noc jeszcze się nie skończyła. - Naprawiłem.
Dziękuję.
Bobby, co za porąbana noc.
Prawdziwy koszmar!
Podać adres?
- Nie rób tego. - Proszę cię.
- Nie! - Perry Street 259.
Atlanta, Georgia, 30316.
Dobra, koniec zabawy.
Zamykam ten cyrk.
Zorganizuję dla was pomoc.
Przestańcie tańczyć. Koniec z Moulin Rouge.
Chciałbyś skosztować świątecznego koktajlu karmelowego?
- Gdzie Miko? - Poszli na dach wezwać renifery.
Gerald go odprowadził. Miko musi dziś dostarczyć prezenty.
Zostawił to dla ciebie.
Gerald, dzięki za wszystko, a zwłaszcza za ciastka.
Zaczekaj jeszcze chwilę.
Jestem zawsze do usług.
- Mam nadzieję, że to zadziała. - Powinno.
Wiem, dlaczego nie działa.
Dlatego, że Eddie nie wierzy we mnie.
Miko!
Dość już tej zabawy.
Skończcie to absurdalne przedstawienie.
- Naprawdę jesteś niedowiarkiem. - Nawet nie zaczynaj.
- I jesteś niedzisiejszy. - To ty masz faks.
I telefon z tarczą.
Proszę wszystkich o spokój i współpracę.
Gdy ludzie się jutro obudzą,
odkryją, że ktoś odwołał Święta.
- To twoja wina. - Przeżyję.
I tak o wiele bardziej wolę Święto Dziękczynienia.
Chodźmy.
- Co teraz? - Będziemy improwizować.
Niech wszyscy szukają tego SUV-a.
Ciężko będzie bez numeru rejestracyjnego.
A jego przytrzymaj, póki nie postawią mu zarzutów.
Chciałbym odwieźć Charlotte do matki.
Będziesz musiał poczekać.
Zadzwonili 10 minut po tobie.
Detektywi Jack Finer i Zachary Strong.
- Miło mi. - Są z biura szeryfa.
Okazuje się, że facet ma sporo na sumieniu.
Ron się doigrał.
- Rona? - Ron Campbell.
Złodziej o ksywie Kominiarz.
- Macie jego przedmioty osobiste? - Tylko to.
Co to?
Przywoływacz reniferów.
- Co się dzieje? - To, że nie jesteś Mikołajem.
Jesteś Ron Campbell.
Włamywacz z Atlanty.
- Jakbyś nie wiedział. - Mam wiele pseudonimów,
ale to nie mój.
Czasem jestem Victor Van Vitch, Freddie Cougar,
lubię ksywę Mellencamp, ale moją ulubioną jest
Lil Baby Claus.
Wszyscy raperzy mają w ksywie Lil albo Baby,
więc ja też chciałem.
Proszę, chociaż nie utrudniaj.
Eddie, posłuchaj.
Oni nie są tymi, za których się podają.
Dość, Miko.
Wymyśl kiedyś lepsza historyjkę,
bo nie ma lekarzy pingwinów
ani reniferów lubiących muzykę filmową.
Są tylko ludzie uczciwi i nieuczciwi.
Wiesz, do których się zaliczasz.
Ty naprawdę nie wierzysz.
Miko, dokąd idziesz?
Szczerze mówiąc, sam nie wiem.
Opiekuj się tatą, dobrze?
Na razie.
Mały Bobby Carlotte.
W te Święta nie dostaniesz kolejki.
Dałem ci 35 zestawów.
Baw się starymi.
Nie będzie czu-czu!
Nie wiem, o czym mówi.
Nie pozwól im zabrać Mika.
Okazał się nieprawdomówny.
Cały czas nas okłamywał.
Nie jest Świętym Mikołajem.
Przekąsiłbym coś. Zgłodniałem.
Możemy zatrzymać się na ciasteczka?
Gdzie on jest?
- Tablet. - Wiedziałem.
Wiedziałem, że jesteście źli.
Miałem przeczucie.
- Mikołaj wie, kto jest grzeczny, a kto... - Zamknij się!
Gdzie jest tablet?
Zwykle trzymam go w sekretnej kieszeni,
ale nie ma go tam.
Odwaliliśmy za was robotę.
- Macie tablet? - Nie.
Przyciśniemy go. Harf jest na przyjęciu u pani burmistrz.
Do zobaczenia.
Eddie.
Był w celi waszego znajomka. Nie znaleźliśmy go wcześniej.
Umie ukrywać różne rzeczy.
Nie wiem, jak.
- Zamówisz mi ubera? - Jasne.
- Dzięki. - Odwdzięczysz się.
WESOŁYCH ŚWIĄT ŻYCZY CONRAD HARF
Harf.
H-A-R-F.
Że też to było takie łatwe.
Co?
To dzięki niemu nas namierzali.
- Przez iPada? - To są bardzo źli ludzie.
Robią bardzo złe rzeczy.
Czujecie zapach cynamonu?
Trzeba wybadać grunt...
Przepraszam, panowie.
On nawet próbuje zamknąć Misję!
Choinka swymi gałęziami, niczym otwartymi ramionami...
Dasz wiarę?
Wciska im bzdury o tym, co chce zrobić dla Misji.
Patrz, to ci, którzy zabrali Mika.
Musimy mu pomóc.
Może nie jest tym, za kogo go braliśmy.
- Ale nie jest też zły. - Dobrze.
Powiadomię Bobby'ego.
Muszę usunąć pstrokaciznę z telefonu.
- Co to? - Lucille mi ją dała.
Od Mika. Zobaczę.
Kochany Mikołaju, od zabawek wolałbym,
żeby rodzice nie kłócili się tak bardzo.
I żeby się nie rozwiedli.
Nazywają się Theo i Brenda Garrick.
Podsunę ci pomysł.
Tata chciałby składaną wędkę.
Uwielbia wędkować.
Łowi okonie, pstrągi i alozy.
Gdybyś przyniósł wędkę tak, żeby pomyślał, że dostał ją od mamy,
wszyscy byliby szczęśliwi.
Dziękuję i życzę bezpiecznej podróży.
Twój przyjaciel Eddie Garrick.
Musimy mu pomóc.
- Tak? - Owszem.
- Nie wiemy, jak go znaleźć. - Patrz.
- Proszę H, proszę O... - Jesteś najmądrzejsza.
Zmiana planów. Nowy adres.
Nie tknąłeś kurczaka.
Nie bądź zawiedziony.
Mikołaj wyskoczył z wozu, ale przynajmniej go poznaliśmy.
Kojarzył nas.
- Właśnie. - Pamiętaj o tym.
Potrzebujemy waszej pomocy.
Co się stało?
- To wy? - W czym mamy pomóc?
- W znalezieniu Mika. - Dobrze.
Do diabła!
Ile razy ci powtarzałem? No ile?
Potrzebny nam nowy opiekacz.
Tak pracować się nie da.
Gdzie on jest?
Tutaj!
- Czyli gdzie? - Na przedmieściach.
- A dokładnie? - W posiadłości pani burmistrz.
- Jedziemy tam. - Po co?
Uratować Mikołaja!
Wiedziałam!
Ktoś chce obchodzić Święta...
Nie...
Jedźmy już.
- Co robimy? - Obchodzimy Święta!
Czy to śnieg?
W Wigilię nie padał tu śnieg od jakichś 30 lat.
Dokładnie od 30 lat.
- Gdzie jest? - Pod domem.
- Wszystko gra? - To jak dwa miesiące crossfitu!
Dobrze.
- Uważaj. - Dam radę.
Tato, chcę iść z tobą.
Masz tu zostać. Miejcie na nią oko.
Eddie, nie zapomnij.
Tak.
Eddie!
Czuj Święta!
Myślę, że przywieźliście mnie tu,
żeby zdobyć listę niegrzecznych i grzecznych.
Ale tę moją, prawdziwą listę już macie.
Moglibyście mi ją zwrócić,
żebym skończył rozwozić prezenty?
- Halo? - Pokaż mi go.
Gdzie mój tablet?
Nie mam pojęcia, o czym mówicie.
Szukałeś go w moim domu.
- Dla kogo pracujesz? - Dyskusje trwają od pokoleń.
Niektórzy uważają, że dla Matki Natury albo dla Ojca Czasu.
A ostatnio krąży plotka, że dla Beyoncé.
Ale nie, każdy żonaty to zrozumie.
Pracuję dla pani Claus.
To ona rządzi. Jeśli coś mi każe,
to ja to zrobię.
Kiedy wyjdę z przyjęcia,
trochę sobie porozmawiamy.
Nie ukrywam, że będzie to dla ciebie bolesne.
- Mary? - Tak jest.
Spotkamy się w wiadomym miejscu
i wszystko z niego wyciągniemy.
Zrozumiałam, szefie.
Miejmy to już za sobą.
Pewnie szef dzwoni, gdzie jest to wiadome miejsce.
- Świetnie, bo nie mam pojęcia. - Tak, szefie?
Gdzie on się podział?
Miko!
Jak się masz, Eddie?
Co się tam dzieje?
Przedawkowali piosenkę świąteczną.
Dochodzą do siebie. Zmykajmy.
Miko!
Łapać go!
Pani burmistrz.
Urocze przyjęcie.
Bardzo dziękuję za przybycie.
- Czego się pan napije? - Co tu robisz?
- Przyszedłem po ciebie. - Jak to po mnie?
- Trucklesowie mnie namierzyli? - Tak.
Uwielbiam tę rodzinę!
Muszę ci coś powiedzieć, ale...
Chodźmy stąd. Później ci powiem.
Głośno kibicuję synowi na boisku.
Przepraszam na chwilę, pani burmistrz.
Uciekli.
Chodzi im o moją listę.
- Makaronik! - Wiem.
Harf jest kongresmenem i członkiem komisji budżetowej.
Przyjmuje łapówki i traktuje stan jak swoją skarbonkę.
Ale dużo słów.
Chodź.
W tablecie, który zabrałeś,
jest lista łapówek, które ma dziś odebrać.
Dasz wiarę?
Stać!
Szefie, zmachał się pan.
- Gdzie jest mój tablet? - Przyznam, że nie wiem.
Słuchaj, Mikołaj. Nie cofnę się przez zrujnowaniem Świąt
- każdemu dziecku w Ameryce. - Chwila.
Myśli, że jestem tylko miejscowy.
Jestem globalny.
Dobra.
- A ty? - Co ja?
Jaka jest twoja rola?
Jestem pomocnikiem Mikołaja.
Czy właśnie powiedziałeś, że...
- Powiedziałeś to głośno? - Przestań.
Pomocnik Mikołaja.
- Przebyłeś długą drogę. - Dość.
Słyszeliście!
Powiedział, że jest pomocnikiem Mikołaja.
- Dobra już. - To partnerstwo!
Wystarczy.
Nie przeginaj.
- Spokojnie. - Co tu się dzieje?
Jak tych dwóch mogło nas okraść,
przechytrzyć, przegonić?
Tych dwóch!
Nie jesteś Świętym Mikołajem!
A ty nie jesteś tym, za kogo się uważasz.
Odczep się. Nic ci nie zrobiłem.
Zabierzcie ich w tamto miejsce i wykorzystajcie wszystkie
metody przesłuchań, jakie znaleźliśmy w sieci.
Tak! Conrad Harf.
Kiedy miałeś 9 lat, chciałeś dostać figurkę ninja.
Z chwytem kung-fu. Owszem, chciałeś.
- Chciałeś. - Nie wiem, o czym...
- Mówisz. - Miała z tyłu przycisk,
którym podnosiło się rękę i nogę.
Prawa noga i lewa ręka robiły taki ruch karate.
W tamtym roku nie mogłem ich wyprodukować,
bo piernikowe ludziki postanowiły zastrajkować.
Wybacz, że nie przyniosłem ci wymarzonej figurki.
Teraz już rozumiem,
dlaczego zszedłeś na złą drogę.
Zamknij się!
Macie się tym zająć.
Ja go mam.
Daj.
Bardzo dobrze.
- A teraz... - Musisz uwierzyć.
- A wtedy zadzieją się czary. - Co mamy z nimi zrobić?
- Co to jest? - Ciekawostka numer cztery:
renifery umieją nie tylko latać.
Pakują prezenty, robią domowy makaron
i chronią Mikołaja przed każdym, kto chce go skrzywdzić.
Eddie, otwórz oczy.
Gdzie one były cały wieczór?
Krążyły, czekając na ciebie.
Czekały, aż uwierzysz.
Wyłącz światła!
Proszę, nie!
- Długo tu będę wisiał? - Zasłużyłeś.
Mamo!
- Widzisz renifera? - Tak!
Chcesz go pogłaskać?
Cześć!
Ale jesteś puszysty.
Dobra robota.
Stęskniłem się za wami. Brawo!
No dobra.
Miko.
Zapomniałeś czegoś.
Nie mogę tego zgubić. Dzięki.
Przez cały czas próbowałeś mnie przekonać, żebym w ciebie uwierzył.
Chcę ci powiedzieć,
że to by się nie stało, gdybyś najpierw ty nie uwierzył we mnie.
Chętnie przypisałbym sobie zasługę...
Ale nie chodziło o moją wiarę.
Wiesz, kto naprawdę w ciebie wierzył?
Tamta wspaniała dziewczynka.
Uśmiechniesz się do mnie?
Cześć!
To są twoi bracia czy siostry?
Eddie, chcę tylko ci pomóc odzyskać wiarę.
Kiedyś wierzyłeś.
Kiedy dziewięcioletni Eddie
myślał, że wędka rozwiąże wszystkie problemy.
Z nami nie jest tak źle.
Zupełnie nie.
Byłbym zapomniał.
Dasz to Harfowi?
- Pewnie. - Powiedz, że to od Mikołaja.
Do widzenia, Miko!
W tym roku zadbała pani o wszystko.
Przemieszcza się!
Mój tata wcisnął przycisk i przywołał renifery.
Nadążą pani? Zacząć od początku?
Wszystkie materiały na kongresmena i jego zbirów są tutaj.
Harf, zanim odjedziesz...
- Chciał, żebym ci to przekazał. - Co to?
Otwórz, to zobaczysz.
Nie.
Nie! Figurka Arthura!
Znów jestem grzecznym chłopcem!
Dobra.
- Zabierzcie go. - Figurka Arthura!
Arthur!
Może to naprawdę Mikołaj.
Od początku wam mówiłam.
Jest magiczny!
Nie jesteście za starzy, żeby wierzyć w Mikołaja?
Mam 42 lata.
TRANSPORT WIĘŹNIÓW
Halo? Miko! Wszystko gra?
Jasne, bracie.
Wróciliśmy!
Wesołych Świąt!
Raz, dwa, trzy...
Uratowaliśmy Święta!
Zbierajmy się.
Pora ruszać w drogę.
W porządku. Świetnie ci pójdzie.
Wszystko dobrze?
- Tak. To był najlepszy wieczór. - Gdzie byliście?
Nie uwierzysz, ale byliśmy ze Świętym Mikołajem.
To nie jest dobry moment, żeby robić mnie w konia.
Kochanie, naprawdę byliśmy z Mikołajem.
Przysięgam. Charlotte, nie zostawiaj mnie tak.
Tata mówi prawdę.
- Byliśmy z nim. - A więc wciągnąłeś
ośmioletnią córkę w swoje intrygi.
Nigdy bym tego nie zrobił.
- Mówię... - Ty i Mikołaj.
Posłuchaj chwilę.
Co to było?
Na co patrzycie?
Co tu robisz?
Wiedziałem, że tego nie kupi.
Postanowiłem ci pomóc.
Wparowałeś prosto w sztorm.
Cześć.
Jesteś Mikołajem?
Tak. Świętym Mikołajem.
No dobrze.
A ta kolorowa broda?
Pofarbował. Kryzys wieku średniego.
To się w głowie nie mieści.
Wiesz, co było bardziej oszałamiające?
Mina na twojej siedmioletniej twarzy,
kiedy dostałaś zestaw rodzinny państwa Koników Morskich.
Byłaś taka podekscytowana.
W tamtym roku nie spodziewałaś się prezentu...
Bo tata stracił pracę.
Chyba ci to tym nie opowiadałam.
No nie. Teraz mi wierzysz?
Miałem z tym do czynienia cały wieczór.
Dobrze, dobranoc.
Zaczekaj jeszcze chwilę.
Eddie chce ci coś powiedzieć.
- Tak? - On wie, co sobie myślisz...
Wiem, co myślisz, więc powiedz to.
Mów!
- Tak, chcę. - Właśnie.
No, mów.
- Dalej. - Zaraz...
Nie wtrącaj się.
Dobrze...
- Allison. - Allison.
Wiesz co?
Poczekam tam.
Allison, ja zawsze się bałem.
Od ósmego roku życia miałem w sobie strach,
bo moi rodzice rozstali się w Święta.
Kiedy Charlotte skończyła osiem lat, to wszystko wróciło.
Pomyślałem, że będzie bezpieczniej, kiedy oddalimy się od siebie.
Ale to nie jest bezpieczeństwo.
To jest strach.
Zrozumiałem, że to nie ma sensu.
Jest coś, w co głęboko wierzę.
Wierzę w ciebie.
I w moją piękną córkę Charlotte.
Próbuję powiedzieć,
że to wy jesteście moimi Świętami.
Przez cały rok.
Kocham was.
Potrzebowałeś Mikołaja, żeby to zrozumieć?
Trochę mi pomógł, tak.
Muszę mu to przyznać.
Zaraz się rozpłaczę.
Co myślisz o tym,
co powiedziałem?
Myślę...
- Było spoko. - Co?
Spodobało mi się.
Miko, dlaczego worek się rusza?
Dobrze, że pytasz. Mam niespodziankę.
Przywitaj się z Buldożerem.
Nie!
Cześć, Buldożer.
Nie potrzebujemy psa.
- Pewnie, że tak. - Potrzebujemy.
Gdybym to wiedział 30 lat temu...
- Śliczny. - Jak dobrze, że się zgodziłaś.
Charlotte, patrz.
Magia Świąt.
Jesteś najlepszy, Miko.
Jaki duży chłopczyk!
Zrobiłem swoje.
Dziękuję.
Garrickowie...
Wesołych Świąt!
Spodziewamy się jeszcze kogoś?
Chcecie wejść i poznać Buldożera?
Jak najbardziej!
O rety!
Czeka nas długa noc.
Mamy sporo do nadrobienia.
Do widzenia, Mikołaju!
Napisy: Paweł Składanowski