Downloaded from YTS.MX
"OTAΝ ΕΠΙΔΙΩΚΕΙΣ ΜΕ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΣΟΥ
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΚΑΙ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΣ ΝΑ ΖΕΙΣ ΤΗ ΖΩΗ ΠΟΥ ΦΑΝΤΑΖΟΣΟΥΝ,
ΘΑ ΓΝΩΡΙΣΕΙΣ ΑΠΡΟΣΔΟΚΗΤΑ ΤΗΝ ΕΠΙΤΥΧΙΑ".
Χ. ΝΤ. ΘΟΡΩ
ΝΤΈΙΒ ΣΑΠΈΛ
ΖΩΝΤΑΝΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ
Ο ΟΝΕΙΡΟΠΌΛΟΣ
Ωραία.
Πάνε περίπου 24 χρόνια,
από τότε που ξαναβρέθηκα σ' αυτήν εδώ τη σκηνή.
Μαγνητοσκοπούσα το πρώτο μου ωριαίο σόου.
Λεγόταν Killin' Them Softly.
Η κοπέλα μου καθόταν σ' εκείνη τη σειρά, έγκυος.
Είμαστε πλέον παντρεμένοι.
Με το μωρό που κουβαλούσε, το πρώτο μου παιδί,
καπνίζουμε μαζί πια χόρτο.
Κι αυτό που θυμάμαι πάνω απ' όλα από εκείνη τη βραδιά ήταν η πίεση.
Πριν την παράσταση, βγήκα έξω στον δρόμο
και μοίραζα εισιτήρια στους πάντες.
Δεν μπορούσα να γεμίσω την αίθουσα.
Και δες τι διαφορά κάνουν μόλις 24 χρόνια.
Και λίγο πριν από τότε, είχε πεθάνει ο πατέρας μου.
Δεν έζησε να με δει να το κάνω.
Κι όταν πέθανε, ήμουν απαρηγόρητος.
Πίστευα πως δεν θα ξαναγελάσω ποτέ.
Κι από αυτήν την τρύπα μ' έβγαλε
ένας φίλος μου κωμικός, ο μακαρίτης Νορμ ΜακΝτόναλντ.
Σωστά. Ένα χειροκρότημα για τον Νορμ.
Αυτό που έκανε ο Νορμ, και δεν θα το ξεχάσω…
Ήξερε ότι ήμουν θαυμαστής του Τζιμ Κάρεϊ.
Δεν θέλω να επεκταθώ,
αλλά το ταλέντο του Τζιμ Κάρεϊ δεν μαθαίνεται μέσα από πρόβες.
Το χάρισμά του είναι θεόσταλτο. Με είχε σαγηνεύσει.
Ο Νορμ το ήξερε. Με παίρνει, λοιπόν, και μου λέει "Ντέιβ,
γυρίζω μια ταινία με τον Τζιμ Κάρεϊ.
Θέλεις να τον γνωρίσεις;" Του λέω "Ναι, εννοείται πως θέλω".
Ήταν η πρώτη φορά μετά τον θάνατο του πατέρα μου που ήμουν ενθουσιασμένος.
Η ταινία ήταν το Άνθρωπος στο Φεγγάρι. Δεν το γνώριζα.
Ο Κάρεϊ υποδύεται έναν άλλον κωμικό που θαύμαζα,
τον σπουδαίο Άντι Κάουφμαν.
Ναι, κι ο Τζιμ Κάρεϊ ήταν τόσο αφοσιωμένος στον ρόλο του,
που από τη στιγμή που ξυπνούσε
μέχρι να ξαναπέσει για ύπνο, φερόταν συνεχώς
σαν τον Άντι Κάουφμαν.
Δεν το ήξερα.
Του έλεγαν "Στοπ", κι εκείνος ακόμα…
Άντι Κάουφμαν.
Σε τέτοιο βαθμό, που όλοι στο πλατό τον φώναζαν Άντι.
Δεν τα 'ξερα αυτά. Πάω να τον γνωρίσω,
και με το που μπαίνει στο καμαρίνι, φωνάζω "Τζιμ Κάρεϊ!"
Κι όλοι λένε "Όχι!
Πες τον 'Άντι'!"
Εγώ δεν καταλάβαινα.
Έρχεται και φέρεται περίεργα, σαν τον Άντι Κάουφμαν.
Σε στιλ "Γεια χαραντάν, πώς πάει;" Του λέω "Γεια σου…
Άντι;"
Τώρα,
εκ των υστέρων, πόσο τυχερός ήμουν
που είδα έναν κορυφαίο καλλιτέχνη της εποχής μου
αφοσιωμένο σ' έναν από τους πιο δύσκολους ρόλους του;
Ήμουν πολύ τυχερός.
Μα τη στιγμή εκείνη…
ένιωθα απογοητευμένος.
Ήθελα να γνωρίσω τον Κάρεϊ,
μα ήμουν αναγκασμένος να απευθύνομαι στον Κάουφμαν όλο το απόγευμα.
Προφανώς ήταν ο Κάρεϊ.
Τον έβλεπα και φαινόταν πως ήταν ο Τζιμ Κάρεϊ.
Τέλος πάντων, αυτό που θέλω να πω είναι ότι το ίδιο νιώθω και με τους τρανς.
Αρχίσαμε.
Αν ήρθατε στην αποψινή παράσταση…
νομίζοντας ότι θα χλευάσω ξανά αυτά τα άτομα,
ήρθατε σε λάθος παράσταση.
Δεν ασχολούμαι άλλο μαζί τους.
Δεν άξιζε τον κόπο.
Δεν θα ξαναπώ κουβέντα.
Ίσως τρεις ή τέσσερις φορές ακόμα, αλλά μέχρι εκεί.
Βαρέθηκα να μιλάω για δαύτους.
Και ξέρετε γιατί βαρέθηκα πια;
Επειδή κάνουν λες και τους είχα ανάγκη για να είμαι αστείος.
Γελοιότητες.
Δεν σας έχω ανάγκη. Έχω νέο υλικό.
Δεν φαντάζεστε για τι πράμα μιλάω.
Τέρμα τα αστεία με τους τρανς. Απόψε λέω να περιλάβω
τους ανάπηρους.
Δεν είναι τόσο οργανωμένοι όσο οι γκέι.
Και μ' αρέσει να ισοπεδώνω.
Μάλλον θα 'ναι κάνας ανάπηρος στο βάθος. Εκεί τους βάζουν συνήθως.
"Εδώ ήρθα για αστεία κατά των τρανς.
Δεν ήξερα ότι ο τύπος θα χλεύαζε εμάς.
Ελάτε όλοι, πάμε να φύγουμε από δω".
Καιρός ήταν να μπουν κι οι ανάπηροι στο στόχαστρο.
Βρήκαν τον δάσκαλό τους. Θα τους λιανίσω.
Ήμουν κάποτε στο Καπιτώλιο
και είδα έναν ανάπηρο βουλευτή.
Μάντισον Κόθορν τον λένε.
Ρεπουμπλικανός από Βόρεια Καρολίνα.
Και σοκαρίστηκε
γιατί τον είδα και λέω "Γεια, βουλευτή".
Δεν ήξερε ότι τον ήξερα. Γυρνάει…
Κι έφυγα περπατώντας.
Ήθελα να με δει να κάνω κάτι που δεν μπορούσε.
Χοροπηδώντας.
Ο τύπος φρίκαρε.
Δεν είναι πλέον βουλευτής.
Αν ασχολείστε με την πολιτική,
δεν το παίζω αστείος, μα έχασε την έδρα του.
Τον πήγαν καροτσάκι.
Ναι, φίλε, όντως.
Ξέρετε τι λάθος έκανε;
Ήταν ξανά υποψήφιος
και πήγε να το παίξει ανατρεπτικός.
Έβγαινε σ' αυτές τις ακροδεξιές εκπομπές
κι έλεγε "Η Ουάσιγκτον είναι χειρότερη από το Χόλιγουντ".
Σκεφτόμουν "Τι;"
Έλεγε "Όλοι εκεί είναι αχρείοι.
Κάνουν όργια, πάρτι με σεξ και ναρκωτικά".
Σκεφτόμουν "Ο τύπος μιλάει σαν τον Τζάσι Σμόλετ".
Λέει ψέματα.
Δεν αμφιβάλλω ότι κάνουν τέτοια πράγματα στην Ουάσιγκτον.
Αμφιβάλλω αν τα 'χει δει με τα μάτια του.
Γιατί ποιος στον κόρακα καλεί έναν παραπληγικό σε όργιο;
Ο τύπος θα τσουλάει τριγύρω και θα τους καρφώνει όλους.
Μόνο έναν λόγο έχεις για να τον καλέσεις σε όργιο.
Και ξέρετε ποιος είναι.
"Ορμάτε, παιδιά, δεν νιώθω τίποτα.
Άντε να περάσουμε κάνα νομοσχέδιο.
Με τη σειρά, παιδιά".
Ρε φίλε…
Ναι.
Οι ανάπηροι είναι ο νέος μου στόχος.
Για να είμαι ειλικρινής,
θέλω να αποκαταστήσω τη σχέση μου με τους τρανς.
Δεν θέλω να νομίζουν πως δεν τους συμπαθώ.
Και πώς θα την αποκαταστήσω; Έγραψα ένα θεατρικό.
Σοβαρά, γιατί οι γκέι τα λατρεύουν αυτά.
Είναι στενάχωρο έργο, μα συγκινητικό.
Μιλά για μια μαύρη διεμφυλική γυναίκα
που αυτοπροσδιορίζεται ως "αράπης".
Σε πιάνουν τα κλάματα.
Στο τέλος, πεθαίνει από μοναξιά,
γιατί οι φιλελεύθεροι φοβούνται να της απευθυνθούν.
Θλιβερό.
Παρεμπιπτόντως,
γράφω κι ένα βιβλίο, αλήθεια λέω.
Ξαναγράφω το αμερικανικό κλασικό μυθιστόρημα Χάκλμπερι Φιν
από τη σκοπιά του νέγρου Τζιμ.
Οι Περιπέτειες του Νέγρου Τζιμ.
Ακούστε πώς ξεκινάει.
Πάει ο Φιν και του λέει "Είσαι ο Νέγρος Τζιμ".
Και του απαντά "Όπα, εγώ είπα απλώς Τζιμ.
Πώς σε λένε εσένα, φιλαράκο;"
"Χάκλμπερι Φιν είναι τ' όνομά μου".
"Τι; Χάκλμπερι; Είναι το πραγματικό σου;"
"Έτσι με βάφτισαν".
"Να σου πω,
λέγε με Νέγρο Τζιμ, εντάξει".
Ασχέτως αν είστε μαύροι, λευκοί ή οτιδήποτε,
αν συναντήσετε κάποιον που τον λένε Χάκλμπερι,
είναι πιο φτωχός από σας.
Είναι το πιο παρακατιανό όνομα λευκού που άκουσα ποτέ μου.
Αν σε λένε Χάκλμπερι, πας βουρ για αποτυχία.
Αν σε μια δίκη ο δικηγόρος μου έλεγε
"Γεια, με λένε Χάκλμπερι Φιν", θα σκεφτόμουν "Δεν τη γλιτώνω τη φυλακή".
Μακάρι να μην μπω φυλακή,
αλλά αν είναι να μπω, ας είναι στην Καλιφόρνια.
Γιατί λίγο πριν εκδοθεί η ποινή, θα πω
"Δηλώνω προς το δικαστήριο
ότι προσδιορίζομαι ως γυναίκα.
Στείλτε με στις γυναικείες φυλακές".
Και με το που θα φτάσω εκεί, ξέρετε τι θα κάνω.
"Δώσ' μου το κοκτέιλ σου, μη σου σπάσω τα δόντια.
Κοπέλα είμαι σαν εσένα, σκρόφα.
Έλα δω, ρούφα το γυναικείο καυλί μου και μη ρωτάς πολλά".
Ξέρετε έχω καλή φήμη στον χώρο της ψυχαγωγίας,
αλλά ως κωμικό, όλοι με αποκαλούν τεμπέλη.
Σαχλαμάρες, δουλεύω συνεχώς, αλλά δεν με λένε γι' αυτό τεμπέλη.
Με λένε έτσι γιατί σε κάποιες παραστάσεις
με 20.000 κόσμο, θα πω ένα αστείο
και όλοι θα με κοιτάζουν σαν τρελό.
Αλλά τρία, τέσσερα άτομα θα ξεκαρδιστούν.
Κι εγώ στη σκηνή θα σκέφτομαι "Μου φτάνουν".
Το επόμενο αστείο είναι απ' αυτά που…
Με πιάνετε; Θέλω να το πω, αλλά όλο βγαίνει χάλια.
Θα το κάνω, όμως. Είμαι χάλια
στις μιμήσεις, κι εδώ θα μιμηθώ κάποιον.
Είστε έτοιμοι; Εντάξει.
Δεν θα πετύχει.
Λοιπόν, η μίμησή μου…
Μιμούμαι…
τους νεκρούς στον Τιτανικό.
Αφήστε με να τελειώσω.
Μιμούμαι τους νεκρούς στον Τιτανικό,
καθώς το βαθυσκάφος πλησίαζε στο ναυάγιο.
Μου αρκεί. Ορίστε, λοιπόν.
Περιμένετε, αυτό είναι.
Ελάτε να μας κάνετε παρέα στον υδάτινο τάφο μας.
Εμένα πάντως μου φαίνεται αστείο.
Ακούστε, είναι αστείος τρόπος να πεθάνεις.
Σε 20 χρόνια, που θα κλείνω τα 70,
θα πάρω ένα βαθυσκάφος για να δω το βαθυσκάφος.
Ελπίζω ως τότε να δουλεύει.
Η γυναίκα μου σιχαίνεται το αστείο.
Ξέρετε ότι υπάρχει ένα στριπτιζάδικο στην Ουάσιγκτον που το λένε Camelot;
-Λειτουργεί ακόμα; -Ναι!
Ξέρω τι θα κάνω μετά το σόου. Ακούστε δω…
Η γυναίκα μου με είπε ανώμαλο.
Πηγαίνω συχνά σε στριπτιζάδικα. Μου αρέσουν.
Η γυναίκα μου με είπε ανώμαλο επειδή πηγαίνω μόνος μου.
Είναι ανωμαλία αυτό;
Το προτιμώ από το να πηγαίνω με παρέα.
Αυτό είναι ανωμαλία.
"Πάμε στο στριπτιζάδικο
να μας σηκωθούν τα καυλιά ομαδικά σαν φίλοι.
Και να γυρίσουμε με τ' αμάξι ήσυχα
χωρίς να λέμε τι είδαμε ή κάναμε".
Μπα, προτιμώ να πάω μόνος.
Η γυναίκα μου δεν καταλαβαίνει γιατί πηγαίνω εκεί.
Δεν έχει να κάνει με το σεξ.
Θέλω μια δόση ερωτικής ενέργειας για να χαλαρώσω,
αλλά το θέμα είναι ο χώρος.
Έχει ωραία μουσική.
Καλά είναι τα γυμνά γκομενάκια,
αλλά δεν έχω όρεξη να συναναστραφώ με καμία.
Μερικές φορές, παίρνω μαζί μου και κάνα βιβλίο.
Ειλικρινά. Κάθομαι δίπλα στη σκηνή γιατί έχει καλύτερο φως.
Μια φορά πήγα σε στριπτιζάδικο και παραξενεύτηκα.
Δεν ξέρω γιατί,
αλλά η στριπτιζού μού είπε το αληθινό της όνομα.
Γι' αυτό κι έφυγα.
Απορούσε. Ρώτησε "Πού πας;" Της λέω "Καληνύχτα, Ντέμπορα".
Η γυναίκα μου έχει εσφαλμένη άποψη για τη ζωή μου.
Νομίζει ότι η δουλειά μου έχει πλάκα.
Η δουλειά είναι δουλειά.
Εγώ έχω πλάκα.
Κρύβει κινδύνους.
Το περασμένο έτος,
έκανα περιοδεία με έναν από τους σπουδαιότερους,
αν όχι τον σπουδαιότερο κωμικό εν ζωή: τον Κρις Ροκ.
Κάναμε περιοδεία όλο το έτος πέρυσι.
Πριν ξεκινήσουμε την περιοδεία,
ο Κρις ενεπλάκη σ' ένα συμβάν ανάλογο με την 11η Σεπτεμβρίου για μαύρους.
Ο Κρις έφαγε χαστούκι στα Όσκαρ από τον Γουίλ Σμιθ.
Ήταν τελείως τρελή φάση.
Μάλιστα, αν το βλέπατε ζωντανά στην τηλεόραση όπως εγώ,
όταν συνέβη, νόμιζα πως ήταν ψεύτικο.
Ναι. Δεν ήμουν σίγουρος.
Περίμενα, λοιπόν, γιατί ξέρω τον Κρις.
Περίμενα μισή ώρα, 40 λεπτά,
ίσα που να πάει στο επόμενο πάρτι,
του έκανα βιντεοκλήση και απάντησε.
Με το που απαντάει, λέει
"Μόνο για σένα σηκώνω το τηλέφωνο".
Ο Ομπάμα, η Όπρα…
Όλοι τον πήραν για να δουν αν είναι καλά.
Νόμιζα πως ήταν ψεύτικο. Δεν ήξερα, οπότε ρώτησα.
Του λέω "Ξέρεις, τώρα". Μου λέει "Τι;"
"Πόνεσες;"
Μου λέει "Ναι, ρε συ, πόνεσα".
Τότε κατάλαβα ότι ήταν αληθινό.
Και μόνο τότε ένιωσα προσβεβλημένος.
Όχι απλώς γιατί έφαγε χαστούκι. Αυτό ήταν εν μέρει.
Προσβλήθηκα γιατί μετά απ' αυτό
ο Γουίλ κάθισε κι απόλαυσε το υπόλοιπο της βραδιάς.
Παράνοια. Ήταν…
"Ευχαριστώ".
Τι στα κομμάτια;
Και μετά, όλη τη χρονιά, κάναμε περιοδεία και ανυπομονούσα να δω
τι θα έλεγε γι' αυτό το χαστούκι στο σόου του.
Το βράδυ που θα μαγνητοσκοπούσε το σόου…
Ο Κρις είναι πονηρός.
Δεν ξέρεις τι θα σου ξεφουρνίσει.
Πήγα, λοιπόν, να δω το σόου.
Ήταν λίγο πιο πάνω, στη Βαλτιμόρη.
Εσείς εδώ είστε από την Ουάσιγκτον, οπότε ξέρετε για τη Βαλτιμόρη.
Ξέρουμε όλοι ότι στο παρελθόν
η Ουάσιγκτον πέρασε πολύ δύσκολες στιγμές.
Δυστυχώς, η Βαλτιμόρη αντιμετωπίζει ακόμα δυσκολίες.
Δεν αντιλαμβάνονται όλοι το βάθος της Βαλτιμόρης.
Η Βαλτιμόρη είναι τόσο απελπισμένη…
Ο Τούπακ κι η μαμά του, από τη Βαλτιμόρη μετακόμισαν στο Όουκλαντ για καλύτερη ζωή.
Κι ο Κρις Ροκ ήταν οδοστρωτήρας.
Απορώ πώς το πέτυχε, σόκαρε το κοινό της Βαλτιμόρης.
Μου φαινόταν αδύνατο. Ξεκίνησα την κωμωδία εδώ.
Τους σόκαρε. Και ξέρετε πρωτίστως με τι;
Κοίταξε τους θεατές… Δεν περίμενα να το πω αυτό.
Κοίταξε τους θεατές, όλοι μαύροι από Βαλτιμόρη.
Ακόμα κι οι πλούσιοι μαύροι εκεί,
έχουν ψυχολογικά τραύματα.
Κι ο Κρις τούς σόκαρε. Απευθύνθηκε σ' εκείνο το πλήθος και τους είπε
"Αρνούμαι να είμαι θύμα". Οι θεατές έκαναν…
Κι εγώ από τα παρασκήνια σκεφτόμουν "Φίλε, δες το βίντεο".
Είναι μαλακία, αλλά λέω αλήθεια.
Όλα έχουν πλάκα.
Όλα έχουν πλάκα, μέχρι να σου συμβούν.
Τρεις μήνες. Μόλις τρεις μήνες
μετά τη θλιβερή επίθεση που δέχθηκε ο Κρις Ροκ,
ήμουν στη σκηνή του Hollywood Bowl.
Κι ένας τρελός…
πετάχτηκε και μου επιτέθηκε.
Πιστέψτε με, όταν το παθαίνεις εσύ, δεν ξέρεις τι συμβαίνει.
Ήταν σαν σε αργή κίνηση.
Τον είδα να έρχεται και είπα
"Θεέ μου, μου επιτίθενται!"
Κι ο τύπος είχε τα χάλια του. Πήδηξε έτσι…
Είμαι γρήγορο πουρό.
Τον άρπαξα από το κεφάλι
και του τράβηξα την κουκούλα στα μάτια.
Νιώθω ακόμα το κεφάλι του στο χέρι μου.
Ήταν σαν σφουγγάρι.
Τα μαλλιά του ήταν ράστα.
Αλλά οι κοτσίδες του δεν ήταν περιποιημένες.
Ήταν σαν αυτές των άστεγων του Λος Άντζελες.
Είχαν μέσα φύλλα, ξυλαράκια και πώματα από μπουκάλια.
Ήταν λιγδιασμένες.
Έκανα…
Και μετά έπεσα.
Μ' έριξε κάτω.
Σκεφτόμουν "Άσχημα τα πράγματα.
Δεν ξέρω αν θα πεθάνω ή τι θα γίνει".
Αλλά εκείνη τη στιγμή που ήμουν ευάλωτος,
ξέρετε τι πέρασε για πρώτη φορά από το μυαλό μου;
Εκείνη τη στιγμή, συλλογίστηκα
ότι οι σωματοφύλακες
δεν πρέπει να φοράνε σκαρπίνια στη δουλειά!
Τράβις!
Αυτός εδώ ο Τράβις μπούκαρε γλιστρώντας
φορώντας κάτι όμορφα σκαρπίνια κι έπεσε ανάσκελα.
Σκέφτηκα "Θεέ μου, τώρα είμαστε και οι δύο κάτω.
Πρέπει να τα βγάλω πέρα μόνος".
Πετάγομαι πάλι επάνω, το ίδιο κι αυτός που μ' έριξε.
Κοιταζόμαστε μεταξύ μας και συνειδητοποιώ ταυτόχρονα ότι είμαι πιο μεγαλόσωμος.
Κι ο καριόλης το έβαλε στα πόδια.
Πήγα να τον κυνηγήσω, αλλά είπα "Άσ' το".
Σήκωσα το μικρόφωνο.
Είπα "Ας τελειώσω καλύτερα το σόου".
Ακριβώς.
Επί τρεις μήνες πριν το συμβάν αυτό, κορόιδευα τον Κρις Ροκ.
Κι ο κόσμος με ρωτούσε συνέχεια.
"Ντέιβ, τι θα έκανες αν ήσουν στη θέση του Κρις
κι ο Γουίλ Σμιθ σού έριχνε σφαλιάρα;"
Ακόμα και σήμερα, η απάντησή μου παραμένει "Δεν ξέρω τι θα έκανα.
Δεν έχω βρεθεί σε τόσο ακραία κατάσταση".
Αυτό που ξέρω, όμως, είναι τι δεν θα έκανε ο Γουίλ Σμιθ.
Δεν θα απολάμβανε το υπόλοιπο της βραδιάς του.
Όντως.
Ρίξαμε ένα γερό μπερντάκι στον νεαρό δράστη.
Όχι "εμείς". Εγώ ήμουν στη σκηνή κι έλεγα αστεία,
αλλά όλοι έβλεπαν τον τύπο να τις τρώει πίσω μου.
Τον έβλεπαν όλοι.
Κι εγώ προσπαθούσα να σκεφτώ τι να πω.
Είχε δεθεί η γλώσσα μου. Εγώ, φανταστείτε, δεν έβρισκα κάτι να πω.
Τι σου είναι το κάρμα.
Εκείνη τη στιγμή, απροσδόκητα,
εμφανίζεται ο Κρις Ροκ από τα παρασκήνια.
Έρχεται προς το μέρος μου μπροστά σε 20.000 θεατές,
μου αρπάζει το μικρόφωνο, κοιτάζει προς το πλήθος και λέει
"Ο Γουίλ Σμιθ ήταν;"
Ο κόσμος έπεφτε από τις καρέκλες του από τα γέλια.
Εγώ στεκόμουν εκεί σαν χαζός.
Ήμουν εξοργισμένος,
γιατί σκεφτόμουν "Δική μου είναι αυτή η επίθεση.
Εσένα σου επιτέθηκαν πριν από τρεις μήνες. Τώρα λες αστεία;"
Αρπάζω το μικρόφωνο από τον Κρις και πάω να πω αστείο,
αλλά μου βγήκε χάλια.
Δεν ήξερα τι… Λέω "Ένας τρανς ήταν".
Κι ο κόσμος…
"Μπου… Στο Λ.Α. είσαι, εδώ γουστάρουμε τους διεμφυλικούς".
Ξέρω, ένιωσα πολύ άσχημα.
Πολύ άσχημα.
Αλλά ξέρω γιατί το έκανε.
Δεν ήσασταν παρόντες, αλλά όταν μου επιτέθηκε ο τύπος,
ήταν σαν σε ταινία.
Φανταστείτε το.
Φανταστείτε έναν διάσημο.
Όλοι οι διάσημοι ήταν παρόντες σ' εκείνη την παράσταση.
Ήταν η πιο σπουδαία βραδιά στα χρονικά του Hollywood Bowl.
Κι όταν μου επιτέθηκε ο τύπος, άδειασαν οι κερκίδες.
Το διαπίστωσα αργότερα βλέποντας το βίντεο,
αλλά μόλις μου επιτέθηκε,
ο Τζέιμι Φοξ ήταν ο πρώτος που πετάχτηκε από το πλήθος.
Φορούσε άσπρο καουμπόικο καπέλο, λες κι ήξερε τι θα γινόταν.
Δεν τον έχω ξαναδεί με τέτοιο καπέλο.
Ο Τζέιμι άρχισε να κυνηγά τον δράστη
σαν να 'ταν συνηθισμένος.
Ο νεαρός ήταν γρήγορος. Έκανε ελιγμούς από δω κι από κει.
Έσπασε τους αστραγάλους του Τζέιμι τρέχοντας.
Μετά, ο Τζον Στιούαρτ του Daily Show ήρθε από πίσω
και πήδηξε προς τον δράση σαν Σούπερ Εβραίος.
Ο νεαρός απέφυγε τον Τζον, κι ο Τζον έφαγε τα μούτρα του.
Ο νεαρός ήταν γρήγορος. Γυρνάει, βλέπει την έξοδο κινδύνου
και τρέχει προς τα εκεί.
Λίγο πριν φτάσει στην πόρτα,
ο καριόλης ο Puff Daddy από την Bad Boy Records
πετάγεται μπροστά στην πόρτα. Κάνει…
Εντέλει…
ο Puffy κανόνισε τον δράστη.
Έτρεξαν όλοι οι διάσημοι,
γιατί ταυτίστηκαν μαζί μου.
Ήθελαν να σπάσουν στο ξύλο τον νεαρό.
Κι ο Κρις στα παρασκήνια σκεφτόταν "Κανείς δεν βοήθησε εμένα".
Όλοι μισούν τον Κρις!
Ήταν πολύ πιο ζόρικη φάση απ' ό,τι ίσως διαβάσατε.
Δεν ξέρω τι διαβάσατε,
αλλά ο νεαρός, πάνω που τον δέρναμε,
βάζει το χέρι του στη μέση και βγάζει ένα 22άρι πιστόλι.
Έγινε χαμός.
Όλοι άρχισαν να ουρλιάζουν "Θεέ μου, κρατάει πιστόλι!"
Ως κι εγώ φοβήθηκα. Στεκόμουν πίσω, αλλά φοβήθηκα.
Γιατί όλοι όσοι με συνόδευαν ήταν οπλισμένοι.
Ναι, αν είχαν ρίξει και σκοτώσει τον νεαρό επί σκηνής στο Hollywood Bowl…
Γι' αυτό πληρώνεσαι, Τράβις.
Ο Τράβις πρόλαβε.
Πήρε το πιστόλι από τα χέρια του,
πήγε να βγάλει τη σφαίρα από τη θαλάμη, αλλά δεν μπορούσε.
Τραβά τη σκανδάλη, και δεν ήταν πιστόλι.
Πετάχτηκε μια λεπίδα.
Ο νεαρός θα με μαχαίρωνε.
Τρομερά πράγματα.
Το επόμενο βράδυ, αν και δεν ήταν κανονισμένο,
σκέφτηκα ν' ανέβω στη σκηνή και να δώσω παράσταση.
Φωνάζει κάποιος από τους θεατές "Ντέιβ, τι έγινε με την επίθεση;"
Δεν ήξερα ότι στην αίθουσα υπήρχε δημοσιογράφος.
Το μόνο που είπα ήταν ότι ο τύπος είχε ένα μαχαίρι που έμοιαζε με πιστόλι.
Έξι βδομάδες μ' έπρηζαν γι' αυτό το αστείο.
Και δεν έκανα τίποτα στον τύπο. Δεν ήταν δίκαιο.
Και μετά η New York Post πήγε στη φυλακή
και του πήρε συνέντευξη λες κι ήταν ήρωας.
Διάβασα τη συνέντευξη.
Το παρουσίασαν σαν να έφταιγα εγώ.
Ναι, τον προκάλεσα.
Δεν είχα σκοπό.
Έλεγα αστεία περί αστέγων.
Αποδείχτηκε ότι ο νεαρός ήταν άστεγος.
Πού να το ξέρω;
Οφείλω να πω…
ότι για άστεγος, είχε φοβερές θέσεις.
Είπαν επίσης ότι τον προκάλεσα επειδή έλεγα αστεία για τους ΛΟΑΤΚΙ.
Κι ο τύπος ήταν μπάι.
Αυτός ήταν ο τίτλος του άρθρου:
"Ο φερόμενος επιτιθέμενος κατά του Ντέιβ Σαπέλ είμαι μπαϊσέξουαλ".
Λέω "Φερόμενος επιτιθέμενος;"
Αυτός ο καριόλης μού επιτέθηκε. Να σας δείξω το βίντεο.
Είναι φερόμενος μπαϊσέξουαλ.
Να τον δω να παίρνει πίπα για να πιστέψω το υπόλοιπο άρθρο.
Το διάβασα και τρόμαξα.
"Μπαϊσέξουαλ; Καλά που δεν με βίασε!"
Όχι. Να σας πω κάτι, όμως;
Δεν είναι αστείο, γιατί…
μετά από όλη αυτήν την τρέλα,
γύρισα στο ξενοδοχείο.
Ήμουν μόνος, ανοίγω την πόρτα του δωματίου και βλέπω τη γυναίκα μου.
Να κλαίει με λυγμούς.
Ρωτάω "Τι έγινε, ρε συ; Σου επιτέθηκαν κι εσένα;"
Κλαίγοντας,
μου λέει "Θεέ μου, Ντέιβ".
Μου λέει "Αν σκοτωνόσουν απόψε…
θα ήμασταν στον άσο".
Κατάλαβα ότι το εννοούσε.
Οπότε, κάθισα δίπλα της
κι έβγαλα από την τσέπη κάτι κλειδιά
που δεν είχε ξαναδεί.
Λέει "Αμάν!
Τι είναι αυτά τα κλειδιά;"
Τα βάζω απαλά στη χούφτα της
και της λέω "Γλυκιά μου, αυτά είναι τα κλειδιά της θυρίδας μου.
Ο Θεός να μας φυλάει και να μην πάθω κάτι.
Αλλά αν πάθω κάτι, μην ανησυχείς.
Εσύ και τα παιδιά θα βρείτε ό,τι χρειάζεστε στη θυρίδα.
Το έχω φροντίσει".
Κοιτούσε τα κλειδιά,
και την έβλεπα ότι αναλογιζόταν αυτό που κουβεντιάζαμε.
Και μετά έκλαιγε πιο δυνατά.
Και για να 'μαι ειλικρινής, δάκρυσα κι εγώ λιγάκι.
Και σφιχταγκαλιαστήκαμε.
Το πιστεύετε ότι η άτιμη τσέκαρε τη θυρίδα ενόσω ζω;
Ποιος το κάνει αυτό;
Θεέ μου.
Και μου έκανε μούτρα.
"Που να σε πάρει, Ντέιβιντ, άνοιξα τη θυρίδα". Λέω "Αλήθεια;"
Λέει "Ναι, αλήθεια. Και δεν βρήκα τίποτα μέσα".
Της λέω "Τίποτα;"
Μου λέει "Μόνο το βιβλίο σου με τ' αστεία".
Ξεφύσηξα με ανακούφιση.
Της λέω "Άκου, αγάπη μου.
Αν πεις αυτά τα αστεία όπως είναι γραμμένα,
δεν θα έχετε κανένα πρόβλημα.
Είναι πολύ καλά".
Μου λέει "Καλά αστεία; Τι είναι αυτό;
'Κάντε μας παρέα στον υδάτινο τάφο μας';"
"Πρέπει να γουργουρίζεις.
'Κάντε μας παρέα στον υδάτινο τάφο μας'".
Πω πω.
Είμαι χρόνια παντρεμένος.
Όντως. Λέω χαζά για τη γυναίκα μου, αλλά την αγαπώ πολύ.
Μπορεί να μη μου φαίνεται,
αλλά είμαι και ζηλιάρης.
Αλήθεια.
Μια εποχή νόμιζα πως η γυναίκα μου με κεράτωνε.
Ναι, σοβαρά.
Ήταν από τις χειρότερες περιόδους της ζωής μου.
Δεν το άντεχα.
Ντρέπομαι γι' αυτό, αλλά τολμώ να το παραδεχτώ.
Ξέρετε τι έκανα;
Είναι αρρωστημένο, αλλά το έκανα. Περίμενα.
Περίμενα να κοιμηθεί.
Και περίμενα πολλή ώρα.
Είναι Ασιάτισσα.
Δεν ήμουν σίγουρος άμα κοιμόταν. Την έβλεπα και…
Όταν σιγουρεύτηκα ότι κοιμόταν, ξέρετε τι έκανα;
Της έκλεψα το iPhone.
Το πήρα κι άρχισα να δοκιμάζω συνθηματικά
για να το ξεκλειδώσω.
Δεν έβρισκα το συνθηματικό.
Αλλά θυμήθηκα ότι τα iPhone έχουν αναγνώριση προσώπου.
Κάνω ένα…
Και άνοιξε αμέσως.
Και βρίσκω ένα μήνυμα από έναν τύπο ονόματι Ερλ.
Δεν ήξερα κανέναν Ερλ.
Την ξυπνάω αμέσως.
Της λέω "Ξύπνα, ρε! Ποιος στα κομμάτια είναι ο Ερλ;"
Μου λέει "Για τι πράγμα μιλάς;" Της λέω "Άσε τα σάπια.
Άνοιξα το κινητό σου. Ποιος είναι ο Ερλ;"
Μου λέει "Θεέ μου, Ντέιβιντ.
Είναι ο γκέι Ερλ από το κομμωτήριο".
Της λέω "Για χαζό με περνάς;
Πού το ξέρω ότι ο τύπος είναι γκέι;"
Μου απαντά με ηρεμία "Διάβασε τα μηνύματα και δες τις φωτογραφίες του".
Διαβάζω τα μηνύματα.
Ο τύπος λέει πολύ συχνά "φιλενάδα".
Αλλάζω εφαρμογή, βλέπω τις φωτογραφίες του και δεν το πιστεύω.
Ο τύπος φαινόταν γκέι σε όλες, πάντα με το στόμα ανοιχτό.
Και κατάλαβα ότι μου έλεγε αλήθεια.
Κι ένιωσα ηλίθιος.
Της λέω "Συγγνώμη.
Με συγχωρείς, εντάξει;
Ορίστε, πάρε το κινητό.
Συγγνώμη, ξαναπέσε για ύπνο. Απλώς εγώ…
Μάλλον ένιωσα ανασφάλεια
με τόσο κέρατο που σου ρίχνω. Καληνύχτα".
Δεν μ' άφηνε να φύγω. Λέει "Τώρα που με ξύπνησες…"
Βγάζει το κινητό μου από το μαξιλάρι της.
Της λέω "Θα με τρελάνεις;"
Λέει "Ποια είναι αυτή εδώ στη φωτό;"
Λέω "Πώς άνοιξες το κινητό μου;"
Λέει "Πανεύκολα, πάτησα μύτη μου
έτσι με το δάχτυλο, και άνοιξε αμέσως". Λέω "Τι σκατά;"
Λέει "Ποια είναι αυτή η τσούλα;" Της λέω "Δώσ' το μου.
Χαλάρωσε, δεν είναι τσούλα. Είναι η φίλη μου,
η Ντέμπορα".
Θα κλείσω τη βραδιά με μια μεγάλη ιστορία. Μπορώ;
Κρατάει πολύ, γι' αυτό κάντε πως τελείωσα.
Πάω να πάρω ένα τσιγάρο, εντάξει;
Δεν τελείωσα, αλλά δείτε το έτσι.
Σηκωθείτε και χειροκροτήστε με.
Ευχαριστώ πολύ, καληνύχτα.
Δεν με χειροκροτήσατε όρθιοι, καριόληδες.
Πληγώθηκα.
Καλά, δεν πειράζει. Ήθελα απλώς να καπνίσω.
Σας αρέσει αυτό, έτσι;
Λοιπόν.
Πριν κάνω το Killin' Them Softly, όταν ήμουν 22 ετών,
το HBO μού έδωσε τη μεγαλύτερη ευκαιρία της ζωής μου.
Ένα ημίωρο αφιέρωμα,
μόνο που δεν ήταν ειδικό αφιέρωμα.
Μιλούσα για τα πάντα.
Δεν είχε καν τίτλο. Ήταν απλώς "Ντέιβ Σαπέλ".
Τα γυρίσματα έγιναν στο Σαν Φρανσίσκο, στα Broadway Studios,
που βρίσκονται στον 2ο όροφο ενός κτιρίου.
Και κάτω από αυτά τα στούντιο είναι ένα νάιτ κλαμπ.
Το αφιέρωμα υποτίθεται ότι θα ήταν ημίωρο.
Ετοιμάστηκα, έκανα πρόβες, είπα κανονικά τα αστεία μου,
και τη βραδιά των γυρισμάτων, 20 λεπτά μετά την έναρξη…
Δεν θα ξεχάσω τη μουσική.
Άρχισε να ακούγεται δυνατή μουσική από το κλαμπ από κάτω.
Ακουγόταν πολύ έντονα, μου χάλασε το σόου και στενοχωρέθηκα πολύ.
Ήμουν μικρός ακόμα
και πίστευα πολύ σ' αυτό που έκανα.
Θεώρησα πως καταστράφηκε το όνειρό μου.
Φεύγω από το πλατό, κατεβαίνω τα σκαλιά
προς το δρομάκι πίσω από τα στούντιο όπου ήταν το πάρκινγκ των στελεχών,
ρίχνω μια κλοτσιά στην πόρτα για ν' ανοίξει
κι αρχίζω να φωνάζω στους παραγωγούς.
Ήμουν ακόμα άγνωστος, απλώς είχα αυτοπεποίθηση.
Τους λέω "Μου καταστρέψατε το σόου
με την κωλομουσική. Δεν σκέφτεστε καθόλου;"
Κι ήταν ένας τύπος, μεγαλοπαραγωγός.
Δεν θα πω ονόματα.
Σηκώνεται και λέει "Πιτσιρίκο, βγάλε τον σκασμό και κάτσε.
Δεν καταστρέψαμε τίποτα.
Είχαμε κάνει συμφωνία με το κλαμπ
να μην παίζει μουσική, και δεν την τίμησαν".
Λέω "Ποιος δεν τίμησε τη συμφωνία;"
Μου δείχνει έναν τύπο.
Δεν θα το ξεχάσω. Ήταν ένας λευκός γεράκος
που καθόταν μόνος σ' ένα Ford Taurus.
Μου λέει "Αυτός εκεί ο τύπος".
Δεν χάνω χρόνο, δεν κάνω ερωτήσεις.
Πάω στο Ford Taurus, βαράω το παράθυρο
και λέω "Άνοιξέ μου, άτιμε. Θέλω να σου μιλήσω".
Με κοιτάει ο γεράκος, και πράττοντας σοφά, βάζει μπρος και φεύγει.
Με άφησε στο δρομάκι να βρίζω θεούς και δαίμονες.
Δύο λεπτά αργότερα, κυριολεκτικά 120 δευτερόλεπτα μετά,
ούτε ένα παραπάνω,
οι πόρτες της κουζίνας του κλαμπ στο δρομάκι
κάτω από τα στούντιο ανοίγουν απότομα.
Και βλέπω τον ίδιο γεράκο με πριν να έχει φέρει ενισχύσεις.
Είχε δυο μπράβους δίπλα του, και με κοιτάζει
απολύτως ψύχραιμος.
Μου λέει "Εσύ, έλα δω.
Θέλω να σου μιλήσω".
Δεν ήξερα τότε τι γίνεται στην πιάτσα.
Αλλά έμαθα αργότερα ότι οι τύποι ήταν Ρώσοι μαφιόζοι.
Δεν ξέρω τι ξέρετε για τη ρωσική μαφία,
αλλά σκότωναν άνετα τον Ντένζελ στο Ημέρα Εκπαίδευσης.
Όλοι οι παραγωγοί ήξεραν τι παιζόταν.
Μου λένε "Ντέιβ, μην μπεις μέσα".
Λέω "Άντε γαμηθείτε".
Μπαίνω στην κουζίνα κι οι πόρτες κλείνουν πίσω μου.
Ήταν θεοσκότεινα, και το ήξερα.
Δεν ήμουν χαζός, ήξερα πως είχα μπλέξει άσχημα.
Μα θέλω να καταλάβετε
ότι πίστευα σ' αυτό που έκανα και δεν μ' ένοιαζε καθόλου.
Συνέχιζα να βρίζω τους καριόληδες.
Τους έλεγα πως με κατέστρεψαν.
Ο γέρος δεν το πίστευε τι τους έσερνα.
Και με το που παίρνω μια ανάσα, με σταματάει.
Μου λέει ευγενικά "Άκου, μικρέ.
Οι φίλοι σου σού είπαν ψέματα.
Κάναμε όντως συμφωνία.
Αλλά οι φίλοι σου δεν με πλήρωσαν ποτέ".
Και τότε συνειδητοποίησα ότι ήμουν κλειδωμένος στην κουζίνα.
Συνειδητοποίησα πως έλεγε την αλήθεια, κι εγώ έκανα λάθος.
Και τη στιγμή εκείνη, μόλις συνειδητοποίησα πως έκανα λάθος,
για πρώτη φορά φοβήθηκα.
Βλέπετε, νιώθεις παράξενα όταν πιστεύεις πως έχεις απόλυτο δίκιο.
Είναι μεθυστική αυτή η αίσθηση του δικαίου.
Γι' αυτό οι γκέι είναι κακοί.
Αλλά δεν δείλιασα.
Θα ήσασταν περήφανοι για μένα.
Φοβήθηκα, αλλά δεν δείλιασα.
Είπα "Κύριε, σας οφείλω μια συγγνώμη.
Αλλά θεωρώ πως ανεξαρτήτως του λόγου που έπαιζε η μουσική,
μου κατέστρεψε τη ζωή".
Κι ο γέρος με κοίταξε μ' ένα βλέμμα συμπάθειας.
Ήρθε προς το μέρος μου και ακούμπησε απαλά το χέρι του στο μάγουλό μου.
Κι αυτό ομολογουμένως είναι κάτι που σου κόβει τα φτερά.
Στεκόμουν έτσι με το χέρι του στο μάγουλό μου…
Και μου λέει "Είσαι πραγματικός άντρας".
Και με χτύπησε στο μάγουλο.
Πολύ απαλά.
Και τότε ξαφνικά, ξανάνοιξαν οι πόρτες.
Το φως απ' το δρομάκι μπήκε στην κουζίνα
κι εγώ βγήκα έξω ζωντανός.
Έζησα για ν' αγωνιστώ μια άλλη μέρα.
Κι εκείνη τη στιγμή,
πήρα το σημαντικότερο μάθημα στη ζωή μου
και θέλω να το μοιραστώ μαζί σας.
Το μάθημα είναι το εξής:
στη ζωή σας, οποιαδήποτε στιγμή,
το πιο δυνατό όνειρο εκείνη τη στιγμή νικά τα πάντα.
Είμαι πολύ δυνατός ονειροπόλος.
Ναι, δεν λέω ψέματα.
Ονειρεύτηκα αυτήν τη βραδιά, την αποψινή βραδιά,
όταν ήμουν 14 χρονών παιδί,
και ζω αυτό το όνειρο ως 50άρης.
Τα όνειρά μου είναι πολύ δυνατά.
Σήμερα γύρισα όλη την Ουάσιγκτον.
Ήμουν κάποτε φτωχός σ' αυτήν την πόλη.
Κι όλη τη μέρα με χαιρετούσε ο κόσμος, "Γεια σου, Ντέιβ",
σαν να με ήξεραν προσωπικά, κι ένιωθα ότι κι εγώ τους ξέρω.
Και είπα μέσα μου "Να πάρει, Ντέιβ, τι δυνατό όνειρο".
Όμως, μερικές φορές…
Μερικές φορές, αισθάνομαι όπως όλοι.
Είμαι ο εαυτός μου.
Καπνίζω χόρτο, πάω σε κάνα κλαμπάκι και δεν πουλάω μούρη.
Κοιτάζω, όμως, απέναντι και βλέπω έναν τελείως άγνωστο.
Ο τύπος δούλευε όλη τη βδομάδα για ν' ανοίξει μπουκάλι.
Μια σερβιτόρα τούς πάει σαμπάνια με βεγγαλικά.
Τον φαντάζομαι σαν Πέρση
να χορεύει περίεργα περσικά.
Στο τραπέζι του κάθονται έξι γκομενάκια,
κι όλες φωνάζουν "Πάμε, Σίνα!"
Τον βλέπω και σκέφτομαι "Θεέ μου,
είμαι στο όνειρο αυτού του τύπου".
Σαν να τον ακούω να λέει στους φίλους του. "Πώς πέρασες χθες;"
"Φανταστικά. Άνοιξα μπουκάλι,
είχα τον Ντέιβ Σαπέλ να με κοιτά με στιλ 'Ποιος είναι τούτος;'"
Κι αυτό είναι το κόλπο στη ζωή.
Πρέπει να είσαι αρκετά σοφός ώστε να ξέρεις πότε ζεις το όνειρό σου.
Κι άλλοτε να είσαι αρκετά ταπεινός για να δέχεσαι ότι είσαι στο όνειρο άλλου.
Γι' αυτό…
Γι' αυτό δεν παίρνω θέση στο περιστατικό με τον Γουίλ Σμιθ και τον Κρις Ροκ.
Γιατί εσείς τους βλέπετε ως προσωπικότητες,
ενώ εγώ τους βλέπω ως ονειροπόλους.
Δεν παίρνω θέση στην κόντρα τους γιατί βλέπω τον εαυτό μου και στους δύο.
Είμαι ο Γουίλ Σμιθ.
Είμαι αυτός που δεν αντέχει άλλο
και θα χαστουκίσει τον επόμενο
που θα μιλήσει άσχημα για μένα ή για κάποιον που αγαπώ.
Είμαι κι ο Κρις Ροκ.
Είμαι αυτός που θα φάει χαστούκι μπροστά σε όλο τον κόσμο,
αλλά θα κρατήσω την ψυχραιμία μου για να μην τα κάνω όλα λίμπα.
Έτσι κάνουν οι άντρες.
Θέτουν όρια.
Επιβάλλουν όρια.
Και δοκιμάζουν τα όρια.
Κανένας άντρας δεν δοκιμάζει περισσότερα όρια
από έναν διεμφυλικό.
Όταν βλέπω έναν άλλο ονειροπόλο, του φέρομαι με σεβασμό.
Ακόμα κι αν δεν αντιλαμβάνομαι το όνειρό του,
μυρίζομαι έναν ονειροπόλο όταν τον δω.
Κι έχω συναντήσει πολλούς ονειροπόλους στη ζωή μου.
Πιο δυνατός απ' όλους
είναι αυτός που αποκαλείται
Lil Nas X.
Τον γνώρισα σε ένα πάρτι. Δεν είχα ιδέα ποιος ήταν.
Με το που μπήκε στο πάρτι, κατάλαβα πως ήμουν στο όνειρό του.
Όλοι στο πάρτι ήταν ονειροπόλοι,
όλοι τους διάσημοι.
Και μπαίνει μέσα ο τύπος
ντυμένος σαν τον C-3PO. Λαμποκοπούσε.
Κι όλοι άρχισαν να ψιθυρίζουν "Θεέ μου, ο Lil Nas X!"
Εγώ δεν τον ήξερα. Παραδόξως,
απ' όλους τους ονειροπόλους, έρχεται σ' εμένα.
Και μου λέει "Ήθελα να σε βάλω στο βίντεό μου".
Δεν καταλάβαινα τι εννοούσε. "Τι;
Ποιο βίντεο;"
Με κοιτάζει μ' ένα ύφος…
"Ξέρεις ποιο βίντεο". Και φεύγει.
Τον βλέπω να φεύγει και σκέφτομαι "Πω πω,
το όνειρο αυτού του τύπου είναι πολύ δυνατό".
Ξέρετε τι μου θύμισε;
Μου θύμισε τότε που πήγαινα σχολείο.
Η δασκάλα μάς ρωτούσε τι θέλουμε να γίνουμε.
"Τίμι, τι θες να γίνεις όταν μεγαλώσεις;"
Ο Τίμι έκανε σαν να ήξερε.
Σηκώθηκε και είπε "Θέλω να γίνω πυροσβέστης".
Κι η δασκάλα τού είπε "Τίμι, το όνειρό σου είναι πανέμορφο".
Όμως, ο Τίμι δεν το εννοούσε.
Είπε πως ήθελε να γίνει πυροσβέστης
επειδή κατά βάθος τού αρέσουν οι φωτιές.
Και πριν κλείσει τα 14, είναι κανονικός πυρομανής.
Παίζει με την κηροζίνη και τα σπίρτα σαν ειδήμων,
κι ένα βράδυ, κατεβαίνει με τα φιλαράκια του στο κέντρο
και καίνε μια αποθήκη.
Μέσα, όμως, είναι 13 μετανάστες εργάτες
από το Ελ Σαλβαδόρ.
Παγιδεύονται και πεθαίνουν στη φωτιά.
Δεν είναι τραγωδία;
Μπα, ήταν ατύχημα.
Μπορεί να είναι μόλις 14, αλλά είναι μαύρος.
Τον δικάζουν ως ενήλικα.
Ο Τίμι περνά το υπόλοιπο της ζωής του στη φυλακή.
Πάει το όνειρο.
"Εσύ, Μπίλι;
Μπίλι, τι θες να γίνεις όταν μεγαλώσεις;"
Ο Μπίλι σηκώνεται και λέει
"Θέλω να γίνω Πρόεδρος των ΗΠΑ".
Κι η δασκάλα λέει "Θεέ μου, Μπίλι.
Αυτό είναι ένα υπέροχο όνειρο".
Κι ο Μπίλι το εννοεί.
Ο Μπίλι τα κάνει όλα σωστά.
Παίρνει καλούς βαθμούς, μπαίνει στο μαθητικό συμβούλιο,
κάνει εξωσχολικές δραστηριότητες
όπως η χορωδία για το βιογραφικό του.
Πάει κατευθείαν για πρόεδρος.
Στη Β' Λυκείου, όμως, τα κάνει μαντάρα.
Είναι 16 ετών, γκαστρώνει την κοπέλα του
και παρατά το σχολείο για να τα βγάλει πέρα.
Ευτυχώς, το τοπικό σουπερμάρκετ ψάχνει για υπαλλήλους.
Με το που κλείνει τα 20,
ο τύπος γίνεται βοηθός διευθυντή,
ο νεαρότερος στην περιοχή.
Σκέφτεται "Αν καταφέρω ν' αντέξω άλλα τέσσερα χρόνια,
ίσως γίνω διευθυντής.
Αν αντέξω ακόμα έξι χρόνια,
ίσως γίνω περιφερειακός διευθυντής
και θα έχω τρία σουπερμάρκετ υπό την εποπτεία μου".
Βλέπει τη μεγάλη εικόνα. Αντιλαμβάνεται πού πάει το πράγμα.
Και αυτοκτονεί.
"Εσύ;
Τι θες να γίνεις όταν μεγαλώσεις;"
"Δεν θέλω να πω.
Γιατί δεν θέλω να με κοροϊδεύουν οι άλλοι".
"Μη σε νοιάζουν οι άλλοι.
Το όνειρο είναι δικό σου.
Πίστεψε σ' αυτό για να πραγματοποιηθεί.
Πες το δυνατά και περήφανα.
Τι θες να γίνεις όταν μεγαλώσεις,
Lil Nas X;"
Σηκώνεται ο μικρός μπροστά σ' όλη την τάξη.
"Θέλω να γίνω ο πιο γκέι νέγρος του κόσμου.
Να κάνω ένα βιντεοκλίπ
όπου θα γλιστράω σ' έναν στύλο μέχρι την Κόλαση
και θα παίρνω πίπα στον Διάβολο στις 10:00 στο BET,
για να με βλέπουν όλα τα παιδάκια".
Παραδόξως, αυτό ήταν το μόνο όνειρο που βγήκε.
Γι' αυτό είμαι εδώ.
Απόψε.
Στην πόλη όπου έχτισα τα όνειρα που ζω.
Για να πω σε όλους σας ότι μπορούν να υλοποιηθούν.
Και να σας ευχαριστήσω που με κάνατε τον άντρα που είμαι σήμερα.
Ναι, ζω ένα πολύ δυνατό όνειρο.
Κάθε φορά που έρχομαι σ' αυτήν την πόλη και στέκομαι ενώπιόν σας,
συνειδητοποιώ ότι εντέλει δεν είναι το δικό μου όνειρο αυτό,
αλλά το δικό σας, και είναι τιμή μου να βρίσκομαι μέσα σ' αυτό.
Ευχαριστώ πολύ, Ουάσιγκτον.
Τα ξαναλέμε.
ΚΙ ΟΠΩΣ ΠΑΝΤΑ ΤΗΝ ΙΛΕΪΝ
Υποτιτλισμός: Φίλιππος Ηρακλειώτης
Αυτό προστατεύεται από το κόκκινο, το μαύρο και το πράσινο,
και στη μέση έχει ένα κλειδί.