Downloaded from YTS.MX
„JEŚLI ZMIERZASZ PEWNIE W WYMARZONYM KIERUNKU
Official YIFY movies site: YTS.MX
I ŻYJESZ ZGODNIE Z TYMI WYOBRAŻENIAMI,
SPOTKA CIĘ NIEPOWSZEDNI SUKCES”.
H.D. THOREAU
NA ŻYWO Z WASZYNGTONU, DYSTRYKT KOLUMBII
Dobra.
Minęły niemal 24 lata
od mojego ostatniego występu na tej scenie.
Kręciłem wtedy mój pierwszy godzinny występ
pod tytułem Killin' Them Softly.
Moja ciężarna laska siedziała tam.
Dziś jest moją żoną.
A co z moim pierworodnym?
Dziś palę lolki z tym gnojkiem.
Najbardziej z tamtego wieczora pamiętam stres.
Przed występem wybiegłem na ulicę
i rozdawałem ludziom bilety,
bo miałem w chuj pustych miejsc na sali.
Ależ się pozmieniało po zaledwie 24 latach.
Krótko przed tamtym występem zmarł mój tata.
Nigdy nie widział mnie na scenie.
Po jego śmierci nie mogłem się pozbierać.
Nie sądziłem, że jeszcze się uśmiechnę.
Udało mi się poskładać do kupy
dzięki nieżyjącemu już przyjacielowi, Normowi MacDonaldowi.
Oklaski dla niego.
Nigdy nie zapomnę, co dla mnie zrobił.
Wiedział, że ogromnie uwielbiałem Jima Carreya.
Mówiąc ogólnikowo,
Jim Carrey jest tak utalentowany, że tego nie da się nauczyć.
Facet dostał dar od Boga i byłem nim zafascynowany.
Norm o tym wiedział. Raz zadzwonił do mnie
i powiedział, że robi film z Carreyem.
Zapytał, czy chcę go poznać. Powiedziałem, że pewnie.
Wtedy pierwszy raz się ucieszyłem od śmierci ojca.
Nie wiedziałem, że Norm i Jim kręcą Człowieka z Księżyca,
a Carrey gra w nim innego komika, którego uwielbiałem.
Wielkiego Andy'ego Kaufmana.
Jim Carrey tak się zaangażował w tę rolę,
że od bladego świtu
aż do wieczora żył tak,
jak żyłby Andy Kaufman.
Nie wiedziałem.
Kończyli zdjęcia, a typ wciąż zachowywał się
jak Andy Kaufman.
Do tego stopnia, że cała ekipa mówiła mu „Andy”.
Tego nie wiedziałem. Chciałem go tylko poznać.
Gdy przyszedł na spotkanie, ryknąłem: „Jim Carrey!”.
Ludzie mnie uciszali,
żebym mówił mu „Andy”.
Nie skumałem czemu.
Był dziwny, a ja nie wiedziałem, że odgrywa Kaufmana.
Powiedział: „Siemaneczko, koleżko”, na co ja: „Cześć…
Andy?”.
No dobra.
Miałem zajebiście ogromne szczęście
widzieć wielkiego współczesnego artystę,
który całkowicie zatraca się w niezwykle wymagającej roli.
Naprawdę ogromne.
Ale jednocześnie…
byłem rozczarowany.
Chciałem poznać Jima Carreya,
a musiałem udawać całe popołudnie, że jest Andym Kaufmanem.
A przecież był Carreyem.
Człowiek spojrzał i widział Jima Carreya.
Czemu to mówię? Tak się czuję przy osobach transpłciowych.
No i zaczyna się.
Jeśli przyszliście tu posłuchać,
jak znowu z nich dowcipkuję,
to się grubo pomyliliście.
Odpierdoliłem się od nich.
Gra nie była warta świeczki.
Gówno o nich powiem.
Góra trzy żarty.
Mam dość gadania o nich.
Wiecie dlaczego?
Bo zachowywali się tak, jakbym bez nich nie był śmieszny.
Absurd!
Nie potrzebuję ich. Mam nowe horyzonty.
Zaraz wam rozpieprzę system.
Nie śmieszkuję już z osób trans. Co zaplanowałem na dziś?
Żarty z niepełnosprawnych.
Nie są tak zorganizowani jak geje.
No i lubię dokopywać słabszym.
Z tyłu pewnie siedzi niepełnosprawny, bo tam ich sadzają.
„Przyszedłem pośmiać się z osób trans.
Nie myślałem, że dupek będzie darł łacha z nas.
Ludzie, wypierdalamy stąd”.
Najwyższa pora poznęcać się nad niepełnosprawnymi.
Gnojki trafiły na równego sobie. Walić ich.
Raz spotkałem na Capitol Hill
niepełnosprawnego kongresmena.
Nazywa się Madison Cawthorn.
To republikanin z Północnej Karoliny.
Był w szoku,
bo się z nim przywitałem.
Zdziwił się, że go rozpoznałem. Odwrócił się…
A ja sobie poszedłem.
Pokazałem mu, że robię coś, czego on nie może.
Podskakiwałem.
Typek wpadł w szał.
Nie jest już kongresmenem.
Jeśli nie siedzicie w polityce,
to, nie robię sobie jaj, ale facet stracił stołek.
Przegrał w wyścigu.
Właśnie tak.
Jak to spaprał?
Startował znów do Kongresu
i gnojkowi zachciało się kontrowersji.
Zaczął walić z dupy na prawicowym podcaście.
„Waszyngton jest gorszy niż Hollywood”.
Zamurowało mnie.
Gadał dalej: „Ludzie są paskudni.
Uprawiają orgie i imprezy z seksem i narkotykami”.
Jakbym słyszał Juicy Smoo-yaya.
Typek ściemniał!
Na pewno takie rzeczy odjebują się w Waszyngtonie,
ale typek na bank ich nigdy nie widział.
Bo kto zaprosiłby paraplegika na orgię?
Koleś kulałby się po podłodze i kablował na innych.
Takiego zaprasza się na orgię tylko w jednym celu.
Wiecie w jakim.
„Pakujcie, i tak nic nie czuję.
Przepchnijmy tę ustawę dla dobra Ameryki.
Nie wszyscy naraz”.
Rany.
No tak.
Teraz znęcam się nad niepełnosprawnymi.
Jeśli mam być szczery,
to staram się naprawić relację ze społecznością trans.
Nie chcę, żeby myśleli, że ich nie lubię.
Co w tym celu zrobiłem? Napisałem sztukę.
Bo geje lubią sztuki.
Jest bardzo smutna i wzruszająca.
Opowiada o czarnej transkobiecie,
której zaimek to, niestety, „Murzynka”.
To wyciskacz łez.
Na końcu umiera z samotności,
bo białe libki nie wiedzą, jak się do niej zwracać.
Smuteczek.
Jak mowa o Murzynach,
prawdą jest, że pracuję nad książką.
Przepisuję amerykańskiego klasyka, Przygody Hucka Finna,
z perspektywy Murzyna Jima.
Tytuł to Przygody Murzyna Jima.
Zaczyna się tak.
Huck podchodzi i mówi: „Jesteś Murzyn Jim”.
A on odpowiada: „Mówiłem, że nazywam się Jim.
Jak ci na imię, mały?”.
„Nazywam się Huckleberry Finn”.
„Co? Naprawdę tak się nazywasz?”
„Tak mi dała Bozia”.
„Wiesz co?
Dobra, mów mi Murzyn Jim”.
Nie obchodzi mnie, czy ktoś jest czarny, biały czy inny.
Poznaliście białego o imieniu Huckleberry?
To większy biedak od was.
Sztampowe imię dla białej biedoty, że ja jebię.
Takie imię skazuje człowieka na porażkę.
Jeśli mój prawnik na rozprawie
przedstawi się jako Huckleberry Finn, to na bank skończę w pace.
Boże uchowaj.
Ewentualnie mogę siedzieć w Kalifornii.
Tuż przed wydaniem wyroku powiedziałbym:
„Wysoki Sądzie,
identyfikuję się jako kobieta.
Chcę trafić do więzienia dla kobiet”.
Wiecie, co bym odwalił, gdybym tam trafił.
„Oddawaj koktajl, franco, zanim ci zajebię.
Też jestem kobietą, suko.
Possij mi kutasa. Nie będę ci się z niczego tłumaczyć”.
W show-biznesie mam świetną reputację,
ale jestem leniwym komikiem.
Haruję cały czas, ale to nie dlatego tak o mnie mówią.
Mówią, że jestem leniwy, bo na występach,
na które przychodzi 20 tysięcy osób,
rzucam żartami, które wprawiają w osłupienie.
Ale zawsze garstka śmieje się do rozpuku.
I to mi wystarczy.
Kolejny żart będzie z tych…
Lubię go opowiadać, choć mało kogo bawi.
I tak go opowiem. Co mi nie idzie?
Nie umiem parodiować, a to będzie parodia.
Gotowi? OK.
Będzie klapa.
Zrobię parodię.
Będę parodiować…
trupki z Titanica.
Dajcie mi dokończyć.
Będę parodiować trupki z Titanica w momencie,
gdy podpływa do nich tamta łódź podwodna.
Może być. Zaczynamy.
Dobra, słuchajcie.
Zapraszamy do naszej morskiej mogiły.
Mnie bawi.
To jest śmieszna śmierć.
Za 20 lat, na swoje 70. urodziny,
popłynę łodzią podwodną zobaczyć tamtą łódź podwodną.
Może te nowe będą sprawne.
Moja żona nie znosi tego żartu.
W Dystrykcie jest taki lokal ze striptizem, Camelot.
- Jest jeszcze otwarty? - Tak!
Wiecie, gdzie mnie szukać po występie.
Żona ma mnie za oblecha.
Lubię chodzić na striptiz.
Żonę dziwi to, że chodzę tam sam.
Was też?
Lepszy wypad samemu niż z kumplami.
To dopiero obleśne.
„Koledzy, idziemy na striptiz.
Niech w przyjacielskim kręgu staną nam pały.
Wracając do domu, nikt nie piśnie słowem,
co widział i robił”.
Wolę chodzić sam. Nie ma bata.
Żona nie rozumie, czemu chodzę na striptiz.
Wcale nie chodzi o seks.
Ta seksualna energia pozwala mi się zrelaksować.
Chodzi o samo wyjście.
Puszczają fajną muzę.
Nagie laski poprawiają mi nastrój.
Nie mam ochoty z nikim gadać.
Czasem chodzę na striptiz z książką.
Siadam pod sceną, bo jest tam dobre światło do czytania.
Pewnego razu zdarzyło się coś dziwnego.
Z jakiegoś powodu
striptizerka wyjawiła mi swoje prawdziwe imię.
No tak. Więc wyszedłem.
Zdziwiła się, a ja do niej: „Dobranoc, Deborah”.
Moja małżonka niewłaściwie postrzega moje życie.
Uważa, że moja praca jest fajna.
Praca to praca.
Ja jestem fajny.
Bywa też niebezpiecznie.
Co było w zeszłym roku?
Byłem na tournée z jednym z największych,
a może i największym żyjącym komikiem, Chrisem Rockiem.
Trasa trwała cały rok.
Dzień przed pierwszym występem
Chris brał udział w incydencie porównywalnym z 11 września.
Dostał z liścia na Oscarach od Willa Smitha.
To był istny obłęd.
Jeśli oglądaliście to, jak ja, w telewizji,
pewnie pomyśleliście, że to ustawka.
Też nie byłem przekonany.
Znam Chrisa, więc poczekałem chwilę.
Odczekałem z 40 minut.
Tyle, ile potrzebowałby, żeby się stamtąd wynieść.
Zadzwoniłem do niego na FaceTime. Odebrał.
I powiedział od razu,
że jestem jedyną osobą, z którą chce gadać.
Obama, Oprah,
wszyscy wydzwaniali, żeby zapytać, jak się czuje.
Musiałem zapytać, czy to była ustawka.
Pytam: „No i?”, a on na to: „No i co?”.
Zapytałem, czy bolało.
On na to, że tak.
Zrozumiałem, że to nie ustawka.
I poczułem się urażony.
Ale tylko po części za spoliczkowanie Chrisa.
Wkurzyło mnie, że po spoliczkowaniu
Will się rozsiadł i miło spędził resztę wieczoru.
Obłęd.
Dziękował wszystkim.
Co do chuja?
Przez rok podczas tournée nie mogłem się doczekać,
co powie na ten temat podczas nagrywek występu specjalnego.
Nadszedł dzień nagrań.
Chris jest bardzo spontaniczny.
Do samego końca nie wiadomo, co powie.
Poszedłem na jego nagrywki,
które robił tu, w Baltimore.
Ludzie stąd wiedzą, jak to jest w Baltimore.
Doskonale wiadomo, że od lat
w Dystrykcie bywało ciężko.
Niestety w Baltimore tak jest nadal.
Świat nie rozumie, jaka beznadzieja panuje w Baltimore.
Baltimore jest tak koszmarne…
że Tupac z matką wyprowadzili się stąd do Oakland za lepszym życiem.
Chris wycisnął tam z siebie siódme poty.
Dacie wiarę, że zszokował publiczność w Baltimore?
Nie sądziłem, że się da, choć tam zaczynałem.
Wiecie, czym ich zaszokował?
Nie spodziewałem się, że to powie.
Rozejrzał się po sali, a tam sami czarni.
Nawet czarni bogacze z Baltimore
mają swoje traumy.
Spojrzał na tę publikę i powiedział:
„Nie będę robił z siebie ofiary”.
Za kulisami pomyślałem tylko, ziomek, obejrzyj sobie nagranie.
Porąbana sprawa, ale prawdę mówiąc,
wszystko jest zabawne.
Dopóki nie przytrafi się tobie.
Zaledwie trzy miesiące
po strasznym ataku, który przydarzył się Chrisowi,
występowałem w Hollywood Bowl.
Jakiś oszołom
z tłumu zaatakował mnie.
Gdy coś takiego się dzieje, człowiek nie kontaktuje.
Jak w zwolnionym tempie.
Gość na mnie łypnął
i skapowałem, że mnie atakuje.
Jebany obdartus rzucił się na mnie.
Jestem stary, ale szybki.
Złapałem gnojka za głowę
i naciągnąłem mu kaptur na łeb.
Wciąż czuję tę jego głowę.
Była jak gąbka.
Bo koleś miał dredy.
Ale nie takie piękne rastafariańskie,
tylko typowe kołtuny bezdomnych z Los Angeles.
Takie dredy z patykami i kapslami.
I tłuste w dotyku.
Odrzuciło mnie.
I upadłem.
Powalił mnie na ziemię.
Nie było kolorowo.
Nie wiedziałem, czy zaraz nie umrę.
I tak leżałem bezbronny.
Wiecie, co wtedy zaświtało mi w głowie?
Dotarło do mnie wtedy,
że ochroniarze…
nie powinni nosić w pracy butów do garnituru!
Travis!
Travis ślizgał się jak na lodowisku,
aż się wyjebał na plecy w tych pięknych ciżemkach.
Agresor powalił nas obu,
więc musiałem coś zrobić.
Zerwałem się na równe nogi, tamten typek też.
Spojrzeliśmy na siebie i zrozumieliśmy, że jestem większy od niego.
Więc koleś spierdolił.
Biegłem za nim, ale odpuściłem.
Podniosłem mikrofon.
I powiedziałem, że kończę występ.
Właśnie tak.
Trzy miesiące wcześniej nabijałem się z Chrisa Rocka.
Ludzie ciągle pytali mnie o to samo.
„Dave, co byś zrobił na miejscu Chrisa,
gdyby Will Smith sprzedał ci liścia?”
Do dziś mówię, że nie wiem.
Nie byłem w tak ekstremalnej sytuacji.
Wiem zaś, czego nie zrobiłby Will Smith.
Na bank nie spędziłby miło wieczoru.
Stary.
Tamtemu obdartusowi spuściliśmy manto.
Nie ja. Ja próbowałem wymyślić jakiś żart na scenie,
a wszyscy widzieli, jak tłuką kolesia za mną.
Wszyscy.
A ja zastanawiałem się, co powiedzieć.
Dacie wiarę, że zapomniałem języka w gębie?
Karma do mnie wróciła.
Niczym filip z konopi
na scenę wyskoczył Chris Rock.
Podszedł do mnie przy 20-tysięcznej widowni,
wyrwał mi mikrofon i zapytał publikę:
„Czy to był Will Smith?”.
Ludzie pokładali się ze śmiechu.
A ja stałem jak idiota.
Byłem wściekły.
To był atak na mnie.
Chris miał swój trzy miesiące wcześniej i teraz sobie żartuje?
Więc wyrwałem mu mikrofon, powiedziałem żart,
który był całkiem spalony.
Wypaplałem, że to był transmężczyzna.
Co na to publika?
Wybuczeli mnie, bo w Los Angeles lubią osoby trans.
Poczułem się okropnie.
I to bardzo.
Kapuję, czemu mnie zaatakował.
Rozumieją to ci, co tam byli. Jego skok na mnie wyglądał
jak scena z filmu.
Wyobraźcie to sobie.
Pomyślcie o kimś sławnym.
Na tamtym występie były największe sławy.
To był najważniejszy wieczór w historii Hollywood.
Gdy koleś się na mnie rzucił, ludzie poderwali się z siedzeń.
Widziałem to później na nagraniach.
Gdy się na mnie rzucił,
Jamie Foxx wyskoczył z tłumu jako pierwszy.
Miał biały kowbojski kapelusz, jakby tylko na to czekał.
Pierwszy raz go w nim widziałem.
Jamie pobiegł za tamtym gnojkiem
jak gdyby nigdy nic.
A koleś był szybki i zwinny jak jaszczurka.
Jamie skręcił sobie kostki, a koleś leciał dalej.
Jon Stewart z Daily Show wybiegł zza kulis
i skoczył na tamtego gnojka jak super-Żyd.
Koleś zdążył odskoczyć, więc Jon przeleciał obok niego.
Typek był szybki. Gdy tylko dojrzał wyjście ewakuacyjne,
od razu rzucił się do niego.
Już prawie był u drzwi,
gdy Puff Daddy z Bad Boy Records
nagle wyrósł mu spod ziemi.
Ludzie.
Puffy dopadł gnojka.
Gwiazdy się zbiegły,
bo zobaczyły siebie we mnie,
i zaczęły napieprzać tamtego kolesia.
Chris biadolił za kulisami, że jemu nikt nie pomógł.
Wszyscy nienawidzą Chrisa!
Było dramatyczniej, niż pisała o tym prasa.
Ale nie wiem, co czytaliście.
Gdy tłukli tego kolesia,
on wyciągnął zza pasa pistolet kaliber 5,6 mm.
Rozpętał się chaos.
Ludzie krzyczeli, że koleś ma pistolet.
Choć byłem za kulisami, to się wystraszyłem,
bo wiedziałem, że moi kolesie mają broń.
Gdyby postrzelili śmiertelnie tego kolesia na scenie w Hollywood Bowl…
Za co przecież ci płacę, Travis!
Travis się wykazał.
Wyszarpnął kolesiowi broń.
Próbował wypchnąć naboje, ale nie mógł.
Pociągnął za spust i wyszło, że to nie gnat.
Z przodu wyskoczyło ostrze.
Koleś chciał mnie dźgnąć nożem.
To dopiero straszne.
Następnego wieczoru wyszedłem na scenę,
choć nie miałem występu w grafiku.
Ktoś z publiczności krzyknął: „Co się wydarzyło podczas ataku?”.
Nie wiedziałem, że na widowni był dziennikarz.
Odparłem, że agresor miał nóż, który identyfikował się jako pistolet.
Prasa wylewała na mnie pomyje przez sześć tygodni.
A przecież nic nie zrobiłem tamtemu typkowi.
To nie było fair.
Ktoś z New York Post pojechał do paki
i zrobił wywiad z agresorem, robiąc z niego bohatera.
Przeczytałem go.
Okazuje się, że cały atak to była moja wina.
Bo go sprowokowałem.
Nie chciałem.
Śmieszkowałem sobie z bezdomnych.
Okazuje się, że tamten koleś był bezdomny.
Przecież nie mogłem tego wiedzieć.
Ale wiecie co?
Jak na bezdomnego, miał świetne miejsce na występie.
Podobno sprowokowałem go żartami o LBGTQ.
A koleś akurat był bi.
Jeden nagłówek brzmiał:
„Domniemany agresor Dave'a Chappelle'a jest biseksualny”.
„Domniemany”?
Gnojek na bank mnie zaatakował. Mam to na taśmie.
Domniemanie to jest biseksualny.
Niech possie komuś kutasa, to uwierzę temu artykułowi.
Po tym artykule byłem przerażony.
Koleś jest biseksualny? Mógł mnie zgwałcić.
Nie. Wiecie co?
To nie jest śmieszne.
Kiedy skończyło się zamieszanie,
pojechałem do hotelu.
Wszedłem do pokoju, w którym moja żona siedziała sama.
Mocno szlochała.
Zapytałem, co się stało i czy ją też ktoś zaatakował.
Rozpłakała się.
Powiedziała tak: „Jezu, Dave.
Gdybyś dziś umarł…
ja i dzieci zostalibyśmy z niczym”.
Zrobiło się poważnie.
Usiadłem obok niej na łóżku.
Wyciągnąłem z kieszeni klucze,
których nigdy nie widziała.
Zdziwiła się.
Zapytała, od czego są.
Włożyłem jej klucze w ręce.
Mówię jej: „Najdroższa, klucze są do mojej skrytki depozytowej.
Gdyby, nie daj Boże, coś mi się stało,
nie musisz się o nic martwić.
W skrytce macie wszystko, czego wam potrzeba.
Już o to zadbałem”.
Gdy tak wpatrywała się w klucze,
dotarło do niej, o czym właściwie rozmawiamy.
Rozpłakała się jeszcze bardziej.
Mnie też pociekło parę łez.
Przytuliliśmy się bardzo mocno.
Wiecie, że skubana zajrzała do skrytki za mojego życia?
Jak tak można?
Chryste.
Wściekła się na mnie.
Powiedziała: „Zajrzałam do skrytki”. Ja na to: „Co?”.
Ona: „Nic w niej nie było”.
Ja: „Nic?”.
Ona: „Tylko twój durny zeszyt z żartami”.
Jaka ulga.
Powiedziałem jej,
że jeśli będzie opowiadać żarty według notatek,
to razem z dziećmi da sobie radę,
bo to świetne żarty.
Ona na to, że moje żarty są gówniane.
„Zapraszamy do naszej morskiej mogiły”.
Teraz gardłowe bulgotanie.
Zapraszamy do naszej morskiej mogiły.
Rany.
O rety.
Jesteśmy małżeństwem od dawna.
Pieprzę głupoty o żonie, ale bardzo ją kocham.
Możecie mi nie wierzyć,
ale jestem o nią zazdrosny.
Mówię prawdę.
Raz podejrzewałem, że żona mnie zdradza.
Tak było, gnojku.
To był jeden z najgorszych dni w moim życiu.
Nie mogłem tego strawić.
Wstydzę się swojego zachowania, ale mogę o nim mówić.
Co zrobiłem?
Popieprzona historia. Czekałem.
Czekałem, aż zaśnie.
Czekałem długo.
Żona jest Azjatką.
Patrzyłem na nią i nie wiedziałem, czy śpi.
Co zrobiłem, gdy okazało się, że jednak śpi?
Zwinąłem jej iPhone'a.
Zabrałem na dół i próbowałem złamać kod,
żeby go odblokować.
Nie udało mi się.
Przypomniałem sobie, że iPhone ma rozpoznawanie twarzy.
Więc zrobiłem tak.
Odblokował się od razu.
Zobaczyłem wiadomość od jakiegoś Earla.
Nie znam żadnego Earla.
Obudziłem żonę.
„Wstawaj, kurwa! Kim jest Earl?”
Ona siedzi zdziwiona, a ja: „Nie zgrywaj idiotki!
Odblokowałem twój telefon. Kim jest Earl?”.
Ona mówi: „Jezu, David.
Earl jest gejem z salonu fryzjerskiego”.
Powiedziałem, że nie jestem głupi,
ale skąd mam wiedzieć, że koleś jest gejem.
Spokojnie odpowiedziała, żebym zobaczył jego wiadomości i zdjęcia.
Więc zacząłem czytać.
Faktycznie często używał „złociutka”.
Przejrzałem zdjęcia i nie mogłem w to uwierzyć.
Wglądał na geja na każdej fotce, bo tak się szczerzył.
Wiedziałem, że żona mówi prawdę.
Poczułem się jak głupek.
Przeprosiłem ją.
Przeprosiłem.
Oddałem jej telefon.
Powiedziałem, żeby wracała spać.
I że poczułem się niepewnie,
bo wszyscy wokół się zdradzają. Mieliśmy wrócić spać.
Nie dała mi spokoju, skoro już ją obudziłem.
Wyciągnęła mój telefon spod swojej poduszki.
No ja pieprzę.
Mówi: „Co to za suka na tym zdjęciu?”.
Na pytanie, jak odblokowała telefon,
powiedziała, że tak nacisnęła nos
i od razu się otworzył. No ja jebię.
Na pytanie o to, co to za jedna, powiedziałem,
żeby wyluzowała, bo to nie suka, a moja koleżanka.
Deborah.
Mogę wam opowiedzieć długą historię na koniec?
Serio będzie długa, więc udawajcie, że skończyłem.
Skoczę po fajkę, dobra?
Nie skończyłem, tylko udawajcie.
Udawane owacje wolę na stojąco.
Wielkie dzięki. Dobranoc.
Dzięki, że zjebaliście owacje na stojąco.
Ale lipa.
Luz. Chciałem tylko puścić dymka.
Lubisz to, co?
Dobra.
Zanim nagrałem Killin' Them Softly, gdy miałem jeszcze 22 lata,
HBO dało mi życiową szansę.
Miałem nagrać półgodzinny występ.
Nie miał to być występ specjalny,
tylko taki zwykły.
Zamiast tytułu było „Dave Chappelle”.
Nagrywałem go w San Francisco, w Broadway Studios,
które znajduje się na drugim piętrze.
Pod studiem był klub nocny.
Występ miał trwać tylko pół godziny.
Przygotowałem się. Zrobiłem, co mi kazali.
Po nagraniu 20 z 30 minut występu
rozległa się muzyka.
Nawalała z klubu pod nami.
Byłem zrozpaczony, bo muzyka zjebała mi nagrywki.
Byłem młody.
Wierzyłem w to, co robiłem.
Pomyślałem, że ktoś zniszczył moje marzenia.
Zbiegłem ze sceny, a potem schodami na dół
na uliczkę za Broadway Studios, gdzie zaparkowano mobilną reżyserkę,
i zajebałem z buta w drzwi.
Wydarłem się na producentów.
Byłem nikim w show-biznesie, ale wierzyłem w siebie.
Krzyczałem: „Wszystko spieprzyliście.
Czemu tak napierdala muzyka?”.
Był tam ważny producent.
Nie powiem kto.
Podszedł i kazał mi usiąść na dupie.
Powiedział, że niczego nie zepsuli.
Dogadali się z klubem,
żeby nie grał muzyki, a klub ich wyrolował.
Na pytanie, kto konkretnie ich wyrolował,
wskazał mi kolesia.
Nigdy tego nie zapomnę. To był biały dziadek.
Siedział sam za kółkiem forda taurusa.
Powiedział, że to jego wina.
Nie traciłem czasu na pytania.
Podszedłem do forda, walnąłem w szybę i ryknąłem:
„Otwórz drzwi, gnoju. Mamy do pogadania”.
Dziadek patrzył na mnie chwilę i rozważnie odjechał.
Kląłem w uliczce na czym świat stoi.
Dosłownie po dwóch minutach,
i ani sekundy później,
otworzyły się z impetem drzwi na tyłach klubu nocnego,
tego pod Broadway Studios.
Stał w nich tamten dziadek, ale z posiłkami.
Towarzyszyło mu dwóch goryli. Koleś patrzył na mnie.
Ostoja spokoju.
Powiedział: „Chodź tutaj.
Mamy do pogadania”.
Byłem młody, nie wiedziałem, czym pachnie ulica.
Po latach dowiedziałem się, że to była rosyjska mafia.
Wiecie, do czego są zdolni?
To oni zabili Denzela w Dniu próby.
Producenci wiedzieli, co mi grozi.
Ostrzegali, żebym tam nie szedł.
Kazałem im się pierdolić.
Wszedłem do kuchni klubu, drzwi się za mną zamknęły
i było tam ciemno jak w dupie.
Nie byłem głupi i wiedziałem, że to nie przelewki.
Zrozumcie jedno.
Wierzyłem w to, co robiłem, a wszystko inne miałem w dupie.
Bez przerwy wyzywałem tych gnojków.
Mówiłem, że zrujnowali mi życie.
Tamten dziadek był zdumiony, jak ja się odzywam.
W trakcie moich bluzgów spokojnie mi przerwał.
Powiedział mi,
że znajomi mnie okłamali.
Mieli układ,
ale producenci mu nie zapłacili.
Wtedy dotarło do mnie, że jestem zamknięty w kuchni.
Że on mówi prawdę, a ja jestem w błędzie.
Właśnie wtedy zrozumiałem, że nie mam racji,
i zacząłem się bać.
To śmieszne, gdy człowiek myśli, że ma absolutną rację.
Od tego potrafi uderzyć do głowy.
Dlatego geje są tacy wredni.
Nie ugiąłem się.
Bylibyście ze mnie niezwykle dumni.
Mimo strachu nie ugiąłem się.
Powiedziałem: „Zatem przepraszam pana.
Nie wiem, czemu grała muzyka,
ale zniszczyło mi to życie”.
Dziadek spojrzał na mnie współczująco.
Podszedł i delikatnie położył dłoń na moim policzku.
Taki gest mocno pozbawia człowieka męskości.
Patrzyłem tak na jego dłoń na moim policzku.
Powiedział, że jestem prawdziwym mężczyzną.
Poklepał mnie po policzku.
Bardzo delikatnie.
Drzwi do kuchni się otworzyły.
Wpadło przez nie światło z uliczki
i wyszedłem stamtąd żywy.
Nie poddałem się mimo porażki.
Właśnie wtedy
życie dało mi najcenniejszą lekcję,
którą muszę się z wami podzielić.
Oto ona.
Niezależnie od chwili w życiu,
to wasze największe marzenie rządzi tą chwilą.
Ja snuję wielkie marzenia.
Nie ściemniam.
O dzisiejszym wieczorze marzyłem
jako 14-letni chłopiec.
Mam 50 lat i moje marzenie się spełniło.
Mam wielkie marzenia.
Spacerowałem dziś po Waszyngtonie.
Kiedyś byłem tu biedakiem.
A dziś ludzie witali mnie radośnie,
jakby znali mnie osobiście, a ja ich.
Mówię sobie wtedy, jakie to piękne marzenie się spełniło.
Ale bywają dni…
Że czuję się całkiem zwyczajnie.
Czuję się sobą.
Palę trawkę albo siedzę zawstydzony w klubie nocnym,
a na drugim końcu sali bawi się jakiś anonimowy koleś.
Typek, który po tygodniu harówki zamawia morze alkoholu,
a laska przynosi mu szampana Moët i wina musujące.
Wyobrażam sobie, że jest Persem
i odstawia jakiś swój dziwny taniec.
A przy jego stoliku sześć lasek sączy alkohol
i wszystkie skandują: „Dawaj, Cena!”.
Patrzę na tę scenkę i myślę sobie,
że jestem w jego marzeniu.
Słyszę, jak na pytanie znajomych, jak było w klubie, odpowiada,
że świetnie, bo miał morze alkoholu
i Dave Chappelle gapił się na niego zaciekawiony.
To jest właśnie życiowa rada.
Trzeba być mądrym i rozróżniać, kiedy trwa twoje marzenie.
Trzeba z pokorą przyjmować, kiedy jest to marzenie kogoś innego.
Właśnie dlatego…
Nie oceniam Willa Smitha ani Chrisa Rocka.
Wy widzicie w nich wielkie idee,
a ja widzę w nich marzycieli.
Nie mogę ich ocenić, bo widzę w nich siebie.
Jestem Willem Smithem.
Jestem kolesiem, który ma dość,
i sprzeda liścia każdemu,
kto obrazi mnie lub moich bliskich.
Jestem Chrisem Rockiem.
Jestem kolesiem, który dostaje z liścia przed całym światem,
i zachowuje zimną krew, by nie robić sceny.
Tak zachowują się mężczyźni.
Mężczyźni stawiają granice.
Mężczyźni egzekwują granice.
I testują je.
Nikt nie testuje więcej granic
niż transmężczyzna.
Wysoce szanuję innych marzycieli,
nawet jeśli nie rozumiem ich marzeń.
Swój pozna swego.
Znam wielu wielkich marzycieli.
Największym z nich jest
facet znany pod pseudonimem…
Lil Nas X.
Poznałem go na imprezie. Nie wiedziałem, co to za jeden.
Gdy tylko wszedł, wiedziałem, że jestem w jego marzeniu.
Na imprezie byli sami marzyciele.
Same sławy.
Ale gdy ten koleś wszedł,
błyszczał się jak C-3PO.
Każdy był oszołomiony, że przyszedł Lil Nas X!
Nie wiedziałem, co to za jeden.
W tłumie marzycieli podszedł akurat do mnie.
Powiedział, że chciał mnie ściągnąć do klipu.
Nie wiedziałem, co on pierdoli, więc zapytałem,
o jaki filmik chodzi.
A ten mnie zmierzył i mówi:
„Wiesz jaki”. I sobie poszedł.
Patrzyłem, jak odchodzi, i myślałem sobie,
że ten to ma potężne marzenie.
Co mi to przypomina?
Czasy podstawówki.
Nauczyciele pytali, kim chcecie zostać.
„Timmy, kim chcesz zostać, jak dorośniesz?”
Timmy udawał, że wie.
Wstał i powiedział, że chce być strażakiem.
Nauczycielka pochwaliła go za piękne marzenie.
Ale Timmy nie mówił szczerze.
Powiedział tak,
bo tak naprawdę lubi ogień.
W wieku 14 lat jest konkretnym piromanem
i ekspertem od zabaw z parafiną i zapałkami.
Pewnej nocy idzie z kolegami pobawić się ogniem na mieście.
Podpala magazyn.
Nie wie, że siedzi w nim 13 nielegalnych
imigrantów z Salwadoru.
Nie mogą się wydostać i giną w pożarze.
Tragedia, prawda?
Właściwie to wypadek.
Chłopak ma zaledwie 14 lat, ale jest czarny,
więc osądzą go jak dorosłego.
Timmy spędzi resztę życia za kratkami.
Marzenie odroczono.
„A ty, Billy?
Kim chcesz zostać, gdy dorośniesz?”
Billy wstaje i mówi,
że chce zostać prezydentem USA.
Nauczycielka go chwali.
„Billy, jakie cudowne marzenie”.
Billy nie leci sobie w chuja.
Billy robi wszystko, jak trzeba.
Gnojek podciąga stopnie, działa w samorządzie uczniowskim.
Nawet chodzi na dodatkowe zajęcia,
jak chór, by to ładnie wyglądało w papierach.
Szykuje się do bycia prezydentem.
W liceum powija mu się noga.
Ma 16 lat i zaciąża swoją dziewczynę.
Rzuca szkołę, żeby iść do roboty.
Ma szczęście, że w Walmarcie są wakaty.
W wieku 20 lat
gnojek jest zastępcą kierownika w Walmarcie.
Jest tam najmłodszy.
Marzy mu się, że za cztery lata
zostanie kierownikiem.
A za kolejne sześć lat
może zostać menedżerem regionalnym
i zarządzać nawet trzema Walmartami.
Facet widzi, jak maluje się przyszłość.
Więc się zabija.
„A ty?
Kim będziesz, gdy dorośniesz?”
„Nie powiem.
Nie chcę, żeby inni się ze mnie nabijali”.
„Nie przejmuj się tym.
Masz prawo mieć marzenia.
Nie wstydź się ich, bo się nie spełnią.
Powiedz głośno i wyraźnie,
kim chcesz być, gdy dorośniesz,
Lil Nas X”.
Koleś stanął przed całą klasą i mówi:
„Chcę być największym gejem wśród czarnych.
Nakręcę klip.
Zjadę w nim po rurze do czeluści piekielnych,
będę ssał diabłu kutasa o dziesiątej rano w kablówce,
kiedy wszystkie dzieci mogą mnie oglądać”.
O dziwo, jego marzenie akurat się spełniło.
Dlatego to robię.
Dlatego tu jestem.
W mieście, gdzie zrodziły się moje marzenia.
Wszystkie z nich się spełniły.
Dziękuję wam za to, że mnie ukształtowaliście.
Spełniam ogromne marzenie.
Gdy tylko staję przed publiką w tym mieście,
zawsze dociera do mnie, że nie występuję w moim marzeniu.
Mam zaszczyt występować w waszym.
Dziękuję wam i pozdrawiam Waszyngton.
Do zobaczenia.
I TOBIE, ELAINE
Napisy: Aleksandra Domke-Jarre
Wszystko spowite czerwienią, czernią i zielenią.
Pozdro dla kumatych.