Downloaded from YTS.MX
("ถ้าใครสักคนก้าวไปหาความฝันอย่างมั่นใจ)
Official YIFY movies site: YTS.MX
(และพยายามใช้ชีวิตอย่างที่ตนเองวาดฝัน)
(เขาจะได้พบความสำเร็จ ที่ไม่คาดคิดยามไม่ได้ฝัน")
(เฮนรี เดวิด ธอโร)
(เดฟ ชาพเพลล์)
(ลินคอล์น)
(สดจากวอชิงตัน ดี.ซี.)
(คนช่างฝัน)
เอาละครับ
เกือบ 24 ปีก่อน…
เป็นครั้งล่าสุดที่ผมได้มายืนบนเวทีในห้องนี้
ผมได้อัดตอนพิเศษหนึ่งชั่วโมงครั้งแรก
ใช้ชื่อว่า "คิลลิน เด็ม ซอฟต์ลี่"
แฟนผมนั่งอยู่ตรงแถวนั้น ตั้งท้องอยู่
ตอนนี้เธอเป็นเมียผมแล้ว
เด็กที่เธออุ้มท้องตอนนั้น ลูกคนแรกของผม…
ตอนนี้ผมสูบกัญชากับไอ้หนูนั่นแล้ว
และที่ผมจำได้ไม่ลืมในค่ำคืนนั้นก็คือแรงกดดัน
ก่อนขึ้นแสดง ผมต้องวิ่งออกไปตามถนน
ยื่นตั๋วให้ใครก็ตามที่จะรับมัน
เพราะวันนั้นคนมาไม่เต็มห้องด้วยซ้ำ
ให้ตาย มันเปลี่ยนไปจริงๆ กับ 24 ปีที่ผ่านไปอย่างรวดเร็วนี้
และก่อนหน้านั้น พ่อผมได้จากไป
พ่อไม่ได้อยู่เห็นผมทำมัน
พอพ่อตายไป ผมก็เสียใจแทบบ้า
นึกว่าผมจะยิ้มหรือหัวเราะไม่ออกอีกแล้ว
และสิ่งเดียวที่ฉุดผมขึ้นมาได้
ก็คือเพื่อนดาวตลกของผม นอร์ม แมคโดนัลด์ผู้ยิ่งใหญ่ที่ล่วงลับ
ใช่ครับ ขอเสียงให้นอร์มหน่อย
และสิ่งที่นอร์มทำซึ่งผมจะไม่มีวันลืมเลย
เพราะเขารู้ว่าไม่มีใคร ติ่งจิม แคร์รีย์ไปมากกว่าผมแล้ว
ขอไม่ลงรายละเอียดแล้วกัน
แต่จิม แคร์รีย์เป็นตลกพรสวรรค์ ที่เราไม่อาจฝึกหรือหรือทำตามได้
ฟ้าประทานมาชัดๆ ผมคลั่งเขามาก
และนอร์มก็รู้ เขาโทรมาบอกว่า "เดฟ ฉัน…"
เขาพูด "ฉันจะทำหนังกับจิม แคร์รีย์…
นายอยากเจอเขาไหม" ผมตอบไป "ต้องอยากสิวะ"
และนั่นเป็นครั้งแรกที่ผมจำได้ว่า ผมตื่นเต้นตั้งแต่ที่พ่อผมจากไป
และหนังเรื่องนั้นชื่อว่า "ดังก็ดังวะ" ผมไม่ได้รู้เรื่องเลย
ในเรื่อง จิม แคร์รีย์รับบทเป็น ดาวตลกอีกคนที่ผมชื่นชอบ
แอนดี้ คอฟแมนผู้ยิ่งใหญ่ที่ล่วงลับ
ครับ และจิม แคร์รีย์ก็เข้าถึงบทนั้นมาก
ตั้งแต่วินาทีที่เขาตื่นนอน
ไปจนถึงตอนที่เข้านอน เขาใช้ชีวิต
เป็นแอนดี้ คอฟแมน
ผมไม่ได้รู้เลย
ตอนที่พวกเขาพูด "คัต" หมอนี่ก็ยังเป็น…
แอนดี้ คอฟแมน
จนถึงขั้นที่ทีมงานทุกคนเรียกเขาว่าแอนดี้
ผมไม่รู้เลย ผมแค่จะไปเจอเขา
ตอนที่เขาเดินเข้ามาในห้อง เราจะได้เจอกันแล้ว ผมก็กรี๊ด "จิม แคร์รีย์"
และทุกคนก็พูด "ไม่
เรียกเขาว่าแอนดี้"
ผมไม่เข้าใจเลย
เขาเข้ามาและทำท่าทางแปลกๆ ผมไม่รู้ว่าเขาแสดงเป็นแอนดี้ คอฟแมน
แบบว่า "ว่าไง คุณเป็นไงบ้าง" และผมก็ "สวัสดี…
แอนดี้"
ทีนี้
พอนึกย้อนไป ผมโคตรโชคดีเลย
ที่ได้เจอหนึ่งในสุดยอดศิลปินในยุคผม
ที่อินอยู่กับหนึ่งในงานที่ยากที่สุดของเขา
โชคดีจริงๆ ที่ได้เห็น
แต่ไอ้ตอนที่ผมได้เจอ…
ผมโคตรผิดหวังเลย
เพราะผมอยากไปเจอจิม แคร์รีย์
และผมต้องทำเป็นว่า หมอนี่เป็นแอนดี้ คอฟแมนตลอดทั้งบ่าย
ก็เห็นอยู่ว่าเป็นจิม แคร์รีย์
ผมมองเขาและเห็นอยู่ว่าเขาคือจิม แคร์รีย์
ยังไงซะ ผมร่ายมาก็เพื่อบอกว่า คนข้ามเพศทำให้ผมรู้สึกแบบนั้นแหละ
เอาแล้วไง
ทีนี้ถ้าพวกคุณมาดูโชว์ในค่ำคืนนี้
โดยที่คิดว่าผมจะแซวคนกลุ่มนั้นอีก
คุณมาผิดโชว์แล้ว
ผมจะไม่ยุ่งกับคนกลุ่มนั้นอีกแล้ว
มีปัญหาแล้วไม่คุ้มหรอก
ผมจะไม่พูดถึงคนกลุ่มนั้นเลย
คืนนี้อาจจะสักสามหรือสี่ครั้ง แต่ไม่มากกว่านั้นแน่
เบื่อที่จะพูดถึงพวกเขาแล้ว
อยากรู้ไหมว่าทำไมผมถึงเบื่อ
เพราะว่าคนกลุ่มนี้ทำเหมือนว่า ผมต้องมีพวกเขาถึงจะฮาได้
พูดไปเรื่อย
ผมไม่ต้องการพวกคุณ ผมมีมุกใหม่แล้ว
พวกคุณจะไม่ทันตั้งตัวแน่ๆ
ผมจะไม่เล่นมุกคนข้ามเพศอีกแล้ว รู้ไหมว่าคืนนี้ผมจะทำอะไร คืนนี้…
ผมจะเล่นมุกคนพิการทั้งคืน
พวกเขาไม่เหนียวแน่นเหมือนพวกเกย์
และผมชอบรังแกคนไม่มีทางสู้
อาจจะมีคนพิการนั่งอยู่ด้านหลัง เพราะนั่นเป็นจุดที่พวกเขาจัดไว้
"ฉันมาที่นี่เพื่อขำพวกคนข้ามเพศ
ไม่รู้เลยว่าไอ้มืดนี่จะล้อเลียนเรา
ไปกันเถอะ ไปจากที่นี่กัน"
ครับ ถึงเวลาที่ใครสักคน ต้องแซวคนพิการพวกนี้บ้างแล้ว
คนกลุ่มนั้นเจอคนที่สมน้ำสมเนื้อแล้ว ช่างแม่ง
ครั้งหนึ่งผมอยู่ที่แคปปิตอลฮิลล์
และได้เห็นสส.พิการ
เขาชื่อเมดิสัน คอว์ธอร์น
เขาเป็นรีพับลิกันจากนอร์ธแคโรไลนา
และเขาตกใจมาก
เพราะผมเห็นเขาและพูดไปว่า "สวัสดีครับ ท่านสส."
เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมรู้จักเขา เขาหันมา…
แล้วผมก็เดินจากไป
ผมอยากให้เขาเห็นผมทำในสิ่งที่เขาทำไม่ได้
ผมโดดดึ๋งๆ ไป
หมอนั่นโมโหเชียว
เขาไม่ได้เป็นสส. แล้ว
ไม่รู้ว่าพวกคุณตามข่าวการเมืองไหม
ผมไม่ได้จะเอาฮา แต่เขาตกเก้าอี้
เขานั่งไม่ดีเลย
พวก ใช่แล้ว เขาทำแบบนั้น
รู้ไหมว่าเขาทำอะไรผิด
เขาลงเลือกตั้งอีกครั้ง
และไอ้หมอนี่พยายามจะเป็นที่ถกเถียง
เขาไปออกพอดแคสต์ฝ่ายขวาทุกรายการ ไปพูดพล่ามไร้สาระ
เขาพูดว่า "วอชิงตันแย่กว่าฮอลลีวูด"
ผมอยู่ที่บ้านและคิด "อะไรนะ"
เขาบอก "คนพวกนี้น่ารังเกียจ
พวกเขามีทั้งเซ็กซ์หมู่ ปาร์ตี้เซ็กซ์ และปาร์ตี้ยา"
ผมก็คิด "ไอ้หมอนี่เหมือนจูซี่ สมูเย่เลย"
เขาตอแหล
ผมไม่สงสัยเลยว่า พวกเขาทำเรื่องแบบนั้นที่วอชิงตัน
แต่สงสัยว่าเขาเคยเห็นกับตาหรือเปล่า
เพราะแม่งจะมีใครเชิญ คนเป็นอัมพาตครึ่งล่างไปเซ็กซ์หมู่กัน
ให้หมอนี่เข็นวีลแชร์ไปทั่ว และเอาทุกคนไปแฉได้เหรอ
มีเหตุผลเดียวที่คุณจะชวนเขาไปเล่นเซ็กซ์หมู่
และพวกคุณก็รู้เหตุผลนั้น
"จัดเลย พวก ฉันไม่รู้สึกอะไรเลย
มาช่วยกันผลักดันร่างกฎหมายนี้ ให้ผ่านเพื่ออเมริกา
ทีละคนนะ พวก"
เพื่อนยาก
ใช่แล้วๆ
คนพิการเป็นเหยื่อรายใหม่ให้ผมแซวน่ะ
พูดตามตรง
ผมพยายามคืนดีกับชุมชนคนข้ามเพศ
เพราะผมไม่อยากให้ พวกเขาคิดว่าผมไม่ชอบพวกเขา
รู้ใช่ไหมว่าผมพยายามขอคืนดีมาตลอด ผมเขียนบทละครด้วย
จริงนะ เพราะผมรู้ว่าพวกเกย์ชอบละครเวที
เป็นละครที่เศร้ามากๆ แต่ก็กินใจ
เกี่ยวกับผู้หญิงข้ามเพศผิวดำ
น่าเศร้าที่เธอมีสรรพนามว่ายัยมืด
เป็นละครเรียกน้ำตา
ในตอนจบ เธอตายเพราะความโดดเดี่ยว
เพราะนักเสรีนิยมผิวขาวไม่รู้วิธีพูดกับเธอ
เศร้าจัง
พูดถึงคนดำแล้ว
ผมก็ทำงานกับหนังสือเล่มหนึ่ง และนี่คือเรื่องจริง
ผมกำลังเขียนวรรณกรรมคลาสสิกอเมริกัน ฮักเกิลเบอร์รี่ ฟินน์ขึ้นใหม่
จากมุมมองของจิม ทาสผิวดำ
ชื่อว่า "การผจญภัยของจิม ทาสผิวดำ"
เปิดเรื่องขึ้นแบบนั้น
ฮักเกิลเบอร์รี่ ฟินน์เดินมาหาและพูด "คุณคือจิม ทาสผิวดำ"
เขาก็พูดต่อว่า "โย่ ฉันแค่พูดว่า 'จิม'"
"เธอชื่ออะไร พ่อหนุ่มน้อย"
"ผมชื่อฮักเกิลเบอร์รี่ ฟินน์"
"อะไรนะ ฮักเกิลเบอร์รี่เหรอ นั่นชื่อจริงเธอเหรอ"
"พระเจ้าตั้งให้เลย"
"เอางี้นะ
เรียกฉันว่าจิม ทาสผิวดำก็ได้ ไม่เป็นไร"
ผมไม่สนว่าคุณจะผิวดำ ผิวขาว หรือผิวสีอะไร
ถ้าคุณเจอคนผิวขาวชื่อฮักเกิลเบอร์รี่
เขามีเงินน้อยกว่าคุณ
เป็นชื่อคนขาวที่กากที่สุดที่ผมเคยได้ยินมาเลย
ถ้าคุณชื่อฮักเกิลเบอร์รี่ คุณไม่เจริญแน่ๆ
ถ้าผมอยู่ในศาลและทนายผมพูดว่า
"ผมฮักเกิลเบอร์รี่ ฟินน์ เป็นทนายของคุณ" ผมคงแบบว่า "ฉันเข้าคุกแน่"
ขอให้ผมอย่าได้ติดคุกเลย
แต่ถ้าต้องติด ก็ขอให้เป็นที่แคลิฟอร์เนีย
ทันทีที่ผู้พิพากษาตัดสิน ผมจะพูด "ก่อนที่ท่านจะตัดสิน
ผมอยากให้ศาลรู้ไว้…
ว่าผมเป็นผู้หญิง
ส่งผม… เข้าเรือนจำหญิงด้วย"
ไปถึงที่นั่นเมื่อไหร่ คุณก็รู้ว่าผมจะทำอะไร
"เอาค็อกเทลผลไม้มานะยะ เดี๋ยวแม่ชกให้ฟันร่วงเลย
ฉันก็เป็นผู้หญิงเหมือนหล่อน
เข้ามาอมดุ้นผู้หญิงของฉันซะ อย่าให้ต้องพูดมาก ฉันเป็นผู้หญิงนะ"
ผมมีชื่อเสียงที่ดีพอตัวในวงการบันเทิง
แต่ในสายตลก ผมขึ้นชื่อว่าเป็นตลกสายขี้เกียจ
ซึ่งมันบ้านะ เพราะผมทำงานอยู่ตลอด แต่คำว่าขี้เกียจไม่ได้มาจากเรื่องนั้น
มันเป็นเพราะบางครั้งผมทำรายการ…
มีคนดูสักสองหมื่นคน ผมเล่าเรื่องตลก
และพวกเขาก็มองมาเหมือนว่าผมบ้า
แต่จะมีสามสี่คนที่ฮาก๊าก
และผมจะยืนพูดบนเวที "ใช่ แค่นั้นก็พอ"
มุกต่อไปนี้เป็นมุกหนึ่งที่…
เข้าใจผมไหม ผมอยากเล่า แต่ไม่เคยเล่าได้ดีเลย
แต่ก็จะเล่าอยู่ดี รู้ไหมว่าผมทำอะไรได้ไม่ดี
ผมล้อเลียนท่าทางไม่เก่งเลย แต่นี่เป็นการล้อเลียนท่าทาง
พร้อมนะ โอเค
ต้องออกมาไม่ดีแน่ๆ
โอเค นี่คือการล้อเลียนท่าทางของผม
เป็นการล้อเลียนท่าทาง…
คนตายบนเรือไททานิค
ผมยังพูดไม่จบเลย
นี่เป็นการล้อเลียนท่าทางคนตายบนเรือไททานิค
ตอนที่เรือดำน้ำเข้าใกล้เรือของพวกเขา
แค่นั้นก็พอ เอาละ ต่อนะ
ผม… โอเค เอาละนะ
จมน้ำตายไปกับเราสิ
พวก ผมขำนะนั่น
ฟังนะ นั่นเป็นวิธีตายที่ตลกออก
อีก 20 ปีต่อจากนี้ ในวันเกิดครบ 70 ปีของผม
ผมจะลงเรือดำน้ำไปดูเรือดำน้ำนั้น
หวังว่าในตอนนั้นมันจะใช้ได้นะ
เมียผมเกลียดมุกนั้น…
รู้ไหมว่าในดี.ซี. มีคลับเปลื้องผ้าชื่อคาเมล็อต
- ยังเปิดอยู่ไหม - เปิด
ผมรู้แล้วว่าจะทำอะไรหลังโชว์นี้ ผมต้องบอกเลย…
เมื่อวันก่อน เมียผมบอกว่าผมน่ารังเกียจ
ผมไปคลับเปลื้องผ้าบ่อยๆ เป็นสิ่งที่ผมชอบทำ
และเมียผมบอกว่าผมน่ารังเกียจ เพราะว่าผมไปคลับเปลื้องผ้าตัวคนเดียว
นั่นมันน่ารังเกียจเหรอ
ผมว่าแบบนั้นดีกว่าไปกับเพื่อนๆ อีก
แบบนั้นแหละน่ารังเกียจ
"นี่ ไปคลับเปลื้องผ้ากัน
และให้ไอ้จ้อนแข็งพร้อมกันเป็นหมู่คณะ
ขับรถกลับบ้านกันเงียบๆ และไม่พูดถึง
เรื่องที่เราได้เห็นหรือทำมา"
ไม่ ผมไปคนเดียว
แต่เมียผมไม่เข้าใจว่าผมไปคลับเปลื้องผ้าทำไม
มันไม่เกี่ยวกับเซ็กซ์เลย
ผมต้องการพลังทางเพศนิดหน่อย ในห้องนั้นเพื่อผ่อนคลาย
เป็นเรื่องการออกนอกบ้านมากกว่า
ผมชอบดนตรี
สาวๆ แก้ผ้าสองสามคนในนั้นทำให้ผมรู้สึกดี
แต่ผมจะไม่พยายามคบหาสมาคมหรือพบใครทั้งนั้น
บางครั้งผมไปคลับเปลื้องผ้าและพกหนังสือไปด้วย
จริงนะ และผมนั่งติดขอบเวที เพราะแสงไฟอ่านหนังสือมันดีกว่า
ครั้งหนึ่งผมไปคลับเปลื้องผ้า และนี่ประหลาดนะ
ไม่รู้ว่าทำไม…
จู่ๆ สาวเปลื้องผ้าคนหนึ่งก็บอกชื่อจริงกับผม
ผมรู้ ผมเลยออกมา
เธอก็ถาม "คุณจะไปไหน" ผมตอบ "ราตรีสวัสดิ์ เดโบราห์"
ขอให้เธอโชคดี แต่เมียผมเข้าใจชีวิตผมผิดไป
เธอเคยบอกว่าเธอคิดว่างานผมสนุก
งานผมก็คืองานงานหนึ่ง
ผมสนุก
มันอันตรายเกินไป
ตลอดปีที่แล้ว…
ผมได้ออกทัวร์กับคนที่เรียกได้ว่า เป็นสุดยอดดาวตลกคนหนึ่ง
จะว่าเป็นสุดยอดดาวตลกที่ยังมีชีวิตก็ได้ คริส ร็อก
ผมกับเขาเดินสายกันตลอดปีที่แล้ว
ก่อนที่จะเริ่มออกทัวร์
คริสไปมีเอี่ยวในสิ่งที่คนดำแบบเรา อาจเทียบเท่าเหตุ 9/11 เลย
คริสโดนตบหน้าที่งานออสการ์… โดยวิล สมิธ
ซึ่งเป็นเรื่องบ้าที่สุดที่ผมเคยเห็นเรื่องหนึ่ง
อันที่จริง ถ้าคุณได้รับชมสดๆ ทางทีวี เหมือนกับผม
ตอนที่เกิดเรื่อง ผมนึกว่าเป็นการแสดงนะ
จริงนะ และผมไม่แน่ใจเลย
ผมเลยรอเพราะผมไม่เหมือนพวกคุณ ผมรู้จักคริส
ผมรออยู่ 30-40 นาทีได้
นานพอที่เขาจะไปอีกงานต่อได้
และผมเฟซไทม์หาเขา เขารับสาย
พอรับปุ๊บ เขาก็พูดว่า
"นายเป็นคนเดียวที่ฉันจะรับสายนะ"
เห็นว่าทั้งโอบามา โอปราห์
ทุกคนโทรหาหมอนี่เพื่อดูว่าทุกอย่างโอเคไหม
และผมนึกว่าเป็นการแสดง ผมไม่รู้เลย ก็เลยถามไป
ถามว่า "รู้ไหม" เขาตอบ "อะไร"
ผมถาม "เจ็บไหม"
เขาก็ตอบ "เจ็บสิวะ เจ็บอยู่แล้ว"
ผมถึงได้รู้ว่าเป็นเรื่องจริง
และตอนนั้นเอง ผมถึงได้รู้สึกไม่พอใจ
ไม่ได้ไม่พอใจที่เขาถูกตบ นั่นก็แค่ครึ่งเดียว
สิ่งที่น่าโมโหก็คือหลังจากที่ตบเขา
วิลก็แค่กลับไปนั่ง และสนุกสนานตลอดค่ำคืนนั้น
มันบ้ามากเลย เขาแบบ…
"ขอบคุณ"
นี่มันอะไรวะเนี่ย
และตลอดปีที่เราเดินสายกัน ผมแทบรอไม่ไหวที่จะได้ฟัง
สิ่งที่เขาจะพูดเกี่ยวกับการตบครั้งนี้ ในตอนพิเศษของเขา
ผมบอกเขาอยู่ทั้งปี แต่ในคืนที่เขาอัดเทปตอนพิเศษ…
คริสเป็นคนหนึ่งที่เหลี่ยมจัด
ไม่มีทางรู้ว่าเขาจะพูดอะไร จนกว่าเขาจะพูดออกมา
ผมไปดูเขาอัดเทปตอนพิเศษ
เขาอัดบนถนนในบัลติมอร์
เอาละ พวกคุณมาจากดี.ซี. ก็ต้องรู้จักบัลติมอร์สินะ
พวกเรารู้มาตลอดหลายปี
ว่าดี.ซี. ผ่านช่วงยากลำบากมา
น่าเศร้าที่บัลติมอร์ไม่พ้น จากช่วงยากลำบากเหมือนเดิม
ไม่ใช่ว่าทุกคนในโลกนี้ จะเข้าใจถึงความจมดิ่งของบัลติมอร์ได้
บัลติมอร์มันสิ้นหวังซะจน…
ทูพัคกับแม่เขาต้องหนีจากบัลติมอร์ ไปที่โอ๊กแลนด์เพื่อชีวิตที่ดีกว่า
และคริส ร็อกก็พยายามสุดชีวิต
ผมไม่อยากเชื่อเลยว่าเขาจะทำมัน เขาทำให้ผู้ชมชาวบัลติมอร์ตะลึง
ผมไม่รู้เลยว่าทำแบบนั้นได้ ทั้งที่ผมเริ่มเล่นตลกที่นี่
ทำให้พวกเขาตะลึง รู้ไหมว่าเขาพูดอะไรกับพวกเขา
เขามองผู้ชม ผมไม่นึกเลยว่าเขาจะพูดออกมา
เขามองผู้ชม คนดำล้วน บัลติมอร์มีแต่คนดำ
ถึงคุณจะเป็นคนดำที่รวยในบัลติมอร์
พวกนั้นต้องมีปมอะไรสักอย่างแน่นอน
คริสทำให้พวกเขาตะลึง เขาพูดแบบนี้ เขาเข้าไปหากลุ่มผู้ชมและพูดว่า…
"ผมไม่ยอมตกเป็นเหยื่อ" ผู้ชมก็…
และผมก็อยู่หลังเวทีแบบว่า "เตรียมดูเทปได้เลย"
ผมรู้ว่ามันไม่ถูก แต่ผมพูดความจริงนะ
ทุกอย่างมันตลก
ทุกอย่างมันตลกจนกระทั่งเราโดนกับตัว
สามเดือน แค่สามเดือน
หลังการตบอันเลวร้ายที่คริส ร็อกต้องฝืนทน…
ผมอยู่บนเวทีในฮอลลีวูดโบวล์
และไอ้บ้าคนหนึ่ง…
พุ่งออกมาจากกลุ่มผู้ชมและโจมตีผม
ผมต้องบอกเลย ถ้าโดนเองกับตัว คุณไม่รู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้น
มันเหมือนภาพสโลว์โมชั่น
ผมไม่รู้จักหมอนี่ ผมแค่มองและพูด
"ให้ตาย ผมถูกทำร้าย"
และสภาพไอ้หมอนี่ดูไม่ได้เลย เขาโดดใส่ผมแบบ…
ผมแก่ แต่ผมไวนะ
ผมใช้มือจับหัวไอ้หมอนี่ไว้
และดึงหมวกเสื้อฮู้ดเขามาปิดตา
มือผมยังรู้สึกถึงหัวหมอนี่อยู่เลย
มันเหมือนฟองน้ำ
เขาไว้ผมทรงเดรดล็อก
ไม่ได้ถักสวยๆ แบบขบวนการราสตาฟารีหรอกนะ
แต่เป็นผมถักแบบไม่ตั้งใจ ของพวกไร้บ้านในแอลเอ
มีทั้งใบไม้ กิ่งไม้ ฝาขวด และอึบนหัวเขา
มันเยิ้มเชียว
ผมก็… แบบนี้เลย
แล้วผมก็ล้มไป
หมอนั่นล้มผมลงไปที่พื้นได้
ผมก็ "ให้ตาย ซวยแล้วไง
นี่ฉันจะตายหรือจะเกิดอะไรขึ้นเนี่ย"
แต่ในช่วงเวลาที่เปราะบางนั้น
รู้ไหมว่าผมเกิดคิดอะไรได้ ซึ่งผมไม่เคยคิดถึงมันมาก่อนเลย
ในช่วงเวลานั้น ผมคิดได้ว่า
พวกบอดี้การ์ด…
ไม่ควรใส่รองเท้าหนังมาทำงาน
ทราวิส
ไอ้หมอนี่ ทราวิส ลื่นไถลเข้ามา
ในรองเท้าหนังสวยๆ และล้มไปนอนแผ่บนพื้น
ผมพูด "ให้ตายสิ เราล้มกันทั้งคู่แล้ว
ฉันต้องจัดการเรื่องนี้เองสินะ"
ผมเลยเด้งตัวขึ้นมา และไอ้เด็กที่ล้มผมลงไป เขาเด้งขึ้นมา
เรามองหน้ากันและรู้ตัวพร้อมๆ กันว่า ผมตัวใหญ่กว่าหมอนั่น
แล้วไอ้เวรนั่นก็เผ่นไปเลย
ผมกะจะวิ่งไล่เขา แต่ก็พูด "ช่างแม่ง"
ผมเก็บไมค์ขึ้นมา
พูดว่า "ผมจะแสดงให้จบเดี๋ยวนี้"
ใช่ครับ
ตลอดสามเดือนก่อนหน้านั้น ผมล้อคริส ร็อก
และหลายๆ คนก็คอยถามผมตลอด
"เดฟ คุณจะทำยังไง ถ้าคุณเป็นคริส ร็อก
และวิล สมิธตบหน้าคุณ"
และจนถึงวันนี้ คำตอบก็ยังเหมือนเดิม "ผมไม่รู้ว่าผมจะทำยังไง
ผมไม่เคยตกอยู่ในสถานการณ์รุนแรงแบบนั้น
แต่ตอนนี้ผมรู้แล้ว ว่าวิล สมิธไม่ควรทำอะไร
ซึ่งนั่นก็คือ สนุกสนานตลอดค่ำคืนนั้น"
นั่นแหละครับ
เราฟาดไอ้เด็กนั่นหนักๆ เราตีก้นเขา
ไม่ใช่ "เรา" สิ ตอนนั้นผมอยู่บนเวที พยายามคิดมุกมาเล่าอยู่
แต่พวกนั้นล่อไอ้เด็กนี่อยู่ข้างหลังผม เห็นกันหมดแหละ
และผมนั่งอยู่บนเวที คิดว่าจะพูดอะไรดี
ผมพูดไม่ออก ผมเนี่ยแหละ คิดเรื่องที่จะพูดไม่ออกเลย
ดูกรรมที่ผมเจอสิ
ในช่วงเวลานั้น เป็นใครไม่เป็น
คริส ร็อกเดินออกมาจากหลังเวที
เดินมาหาผมต่อหน้าคน 20,000 คน
คว้าไมค์ไปจากมือผม มองไปที่ฝูงชนและพูดว่า
"นั่นวิล สมิธหรือเปล่า"
พวก ทุกคนฮากันตกเก้าอี้เลย
ผมยืนบื้ออยู่ตรงนั้น
ผมโคตรโมโหเลย
เพราะผมคิดว่า "นี่ฉันโดนทำร้ายนะโว้ย
นายโดนทำร้ายไปเมื่อสามเดือนก่อน ตอนนี้มีมุกเล่นแล้วเหรอ"
ผมเลยแย่งไมค์กลับมาจากคริส และพยายามเล่นมุกบ้าง
แต่มุกผมมันไม่ได้เรื่องเอาซะเลย
ไม่รู้สิ ผมพูด "นั่นมันผู้ชายข้ามเพศ"
และผู้ชมก็…
"โห่ ที่นี่แอลแอ เรารักคนข้ามเพศ โห่"
ผมรู้ ผมรู้สึกแย่มากๆ
ผมรู้สึกแย่มากๆ
แต่ผมรู้ว่าเขาทำแบบนั้นทำไม
ต้องอยู่จุดนั้นถึงจะเข้าใจ แต่พวก ตอนที่หมอนั่นพุ่งใส่ผม
มันเหมือนกับในหนังเลย
ลองนึกภาพดูนะ
นึกภาพคนดังที่คุณชื่นชอบ
คนดังทุกคนที่คุณนึกออกอยู่ที่โชว์นั้น
เหมือนเป็นคืนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่ฮอลลีวูดเคยเห็นมา
ตอนที่หมอนั่นพุ่งเข้าใส่ผม คนบนอัฒจันทร์ก็แตกฮือ
ผมต้องไปดูเทปย้อนหลังเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่ทันทีที่เขาพุ่งใส่ผม
เจมี่ ฟ็อกซ์เป็นคนแรกที่พุ่งออกมาจากกลุ่มผู้ชม
เขาสวมหมวกคาวบอยสีขาว อย่างกับรู้ว่าเรื่องนี้จะเกิดขึ้น
ไม่เคยเห็นหมอนี่ สวมหมวกคาวบอยสีขาวมาก่อนเลย
แล้วเจมี่ก็เริ่มวิ่งไล่ไอ้เวรนั่นเหมือนใน
เรื่อง "ขบวนแกร่งประจัญบาน"
ไอ้หนูนั่นเร็วอยู่ วิ่งหลอกล่อเปลี่ยนทาง
จนเจมี่ข้อเท้าพลิก หมอนั่นก็ยังวิ่งไม่หยุด
แล้วจอน สจ๊วตจากรายการ "เดลี่โชว์" ก็วิ่งออกมาจากหลังเวที
และกระโดดใส่ไอ้เวรนี่ อย่างกับซูเปอร์ยิว เขาทำแบบ…
เด็กนี่เห็นจอนพุ่งเข้ามา เขาเลยโดดถอยหลังและจอนก็ลอยไปนู่น
เด็กนี่ไวมาก แล้วเขาก็หันมา มองเห็นทางออกฉุกเฉิน
เขาเริ่มวิ่งไปที่ทางออกฉุกเฉิน
อีกนิดก็จะถึงประตูแล้ว
ไอ้เจ้าพัฟฟ์ แดดดี้จากแบดบอยเรกคอร์ดส์
ก็โดดเข้ามาที่หน้าประตู หมอนั่นแบบว่า…
ให้ตาย
พัฟฟี่ได้ตัวไอ้เวรนั่น
แล้วคนดังทุกคนก็แห่ออกมา
เพราะพวกคนดังเคยเจอเหตุการณ์นี้เหมือนผม
แล้วก็เริ่มอัดไอ้เด็กเวรนั่น
และผมรู้ว่าคริสอยู่ที่หลังเวที แบบว่า "ตอนนั้นไม่เห็นมีใครช่วยฉันเลย"
ใครๆ ก็ไม่รักคริส
มันดุเดือดกว่าที่พวกคุณอาจได้อ่านมา
ผมไม่รู้ว่าพวกคุณอ่านอะไรมา
แต่เด็กนี่ ในระหว่างที่เราอัดเขาอยู่
ก็ล้วงเข้าไปในสายรัดเอว ดึงเอาปืนพกจุด 22 ออกมา
มันโกลาหลไปหมด
ทุกคนเริ่มกรีดร้อง "ตายแล้ว มันมีปืนด้วย"
แล้วผมก็กลัวขึ้นมา ผมอยู่ข้างหลังแต่ก็กลัว
เพราะผมรู้ว่าทุกคนที่อยู่กับผมมีอาวุธ
ใช่ ถ้าพวกเขายิงและฆ่าเด็กนี่ บนเวทีที่ฮอลลีวูดโบวล์…
อย่างที่ฉันจ้างให้นายทำ ทราวิส…
แต่ทราวิสก็พร้อม
ทราวิสแย่งปืนมาจากเด็กนั่นได้
เขาจับไว้แบบนี้ พยายามบรรจุกระสุนแต่ก็ทำไม่ได้
เขาเลยลั่นไก แต่มันไม่ใช่ปืน
ใบมีดเด้งออกมาที่ด้านหน้า
เด็กนี่คงคิดที่จะแทงผม
โคตรน่ากลัวเลย
เพราะงั้นในคืนถัดมา ถึงผมจะไม่มีโชว์
ผมก็พูด "ผมต้องกลับไปบนเวที" ผมเลยไปแสดงโชว์
มีผู้ชมบางคนกรีดร้อง "เดฟ ที่โดนทำร้ายเป็นไงบ้าง"
ผมไม่รู้ว่ามีนักข่าวอยู่ในห้องนั้นด้วย
ผมพูดแค่ว่าไอ้หมอนั่นมีมีด แต่ทำเหมือนว่าเป็นปืน
ผมโดนด่าเพราะมุกนั้นอยู่หกสัปดาห์ได้
ผมไม่ได้ทำอะไรหมอนั่นด้วยซ้ำ นี่มันไม่ถูกต้องเลย
มันไม่ถูกต้องเลย
ต่อมานิวยอร์กโพสต์ก็ไปที่เรือนจำ
และสัมภาษณ์คนที่ทำร้ายผม อย่างกับว่าเขาเป็นฮีโร่เลย
ผมได้อ่านบทสัมภาษณ์นั้น
กลายเป็นว่าการทำร้ายทั้งหมดนั้นเป็นเพราะผม
ใช่ ผมไปจี้ปมเขา
ผมไม่ได้ตั้งใจนี่
ผมเล่นมุกเรื่องคนไร้บ้านมาเยอะ
กลายเป็นว่า… เจ้าเด็กคนนี้เป็นคนไร้บ้าน
ไม่มีทางเลยที่ผมจะรู้เรื่องนี้
แต่ผมจะพูดว่า…
สำหรับคนไร้บ้านแล้ว หมอนี่ได้ที่นั่งที่แจ่มมาก
พวกนั้นบอกว่าผมไปจี้ปมเขา เพราะเล่นมุกคนหลากหลายทางเพศด้วย
สรุปว่าหมอนี่เป็นไบ
นั่นเป็นพาดหัวข่าวที่เขียนว่า
"คนที่อาจทำร้ายเดฟ ชาพเพลล์เป็นไบเซ็กชวล"
ผมบอก "คนที่อาจทำร้าย" เหรอ
ไอ้เวรนี่มันทำร้ายผมจริงๆ เดี๋ยวเอาเทปให้ดู
หมอนั่นน่ะอาจเป็นไบเซ็กชวล
ผมจะต้องเห็นหมอนั่นอมดุ้นใครสักคน ก่อนที่จะเชื่อข่าวที่เหลือ
ผมอ่านมันในหนังสือพิมพ์ ผมกลัวนะ
ผมคิด "ไบเซ็กชวลเหรอ ฉันโดนตุ๋ยได้เลยนะ"
ไม่ๆ พวกคุณรู้ไหม
มันไม่ตลกเพราะว่า…
เพราะว่าหลังจากเรื่องบ้าๆ นั่น
ผมก็กลับโรงแรม
กลับไปคนเดียว ผมเปิดประตู และเมียผมอยู่ในห้องคนเดียว
เธอร้องไห้สะอึกสะอื้น
"พระเจ้า คุณเป็นอะไร ถูกทำร้ายมาเหมือนกันเหรอ"
แล้วเธอก็ร้องไห้
บอกว่า "ให้ตายสิ เดฟ"
เธอพูด "ถ้าคืนนี้คุณตายไป…
ฉันกับลูกๆ คงไม่เหลืออะไร"
ผมถึงได้รู้ว่ามันจริงจัง
ผมเลยนั่งลงข้างๆ เธอบนเตียง
ล้วงไปในกระเป๋า หยิบกุญแจออกมา
ดอกที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน
เธอร้อง "โอ้
นั่นมันกุญแจอะไร"
แล้วผมก็ค่อยๆ วางลงบนมือเธอ
บอกว่า "ที่รัก มันเป็นกุญแจตู้นิรภัยที่ธนาคาร
ขออย่าให้มีอะไรเกิดขึ้นกับผมเลย
แต่ถ้าจะเกิด ก็ไม่ต้องห่วงเลย
คุณกับลูกๆ มีทุกอย่างในตู้นิรภัยนั่นแล้ว
ผมจัดการไว้เรียบร้อย"
แล้วเธอก็มองกุญแจพวกนั้น
ผมรู้เลยว่าเธอรู้แล้วว่าเรากำลังคุยเรื่องอะไรกัน
แต่แล้วเธอก็ร้องไห้หนักขึ้น
พูดตามตรง นั่นทำผมน้ำตาซึมเหมือนกัน
เรากอดกันแน่นเลย
รู้ไหมว่ายัยนี่เปิดดูตู้นิรภัย ขณะที่ผมยังยืนหัวโด่อยู่แบบนี้ด้วย
ใครเขาทำแบบนั้นกัน
ให้ตายสิ
แล้วเธอก็โกรธผม
บอกว่า "ให้ตายสิ เดวิด ฉันเปิดตู้นั่นแล้ว" ผมถาม "จริงเหรอ"
เธอบอก "ใช่น่ะสิ ไม่เห็นมีอะไรเลย"
ผมถาม "ไม่มีเหรอ"
เธอตอบ "มีแค่สมุดจดมุกโง่ๆ ของคุณ"
ผมนี่แบบโล่งอกเลย
ผมพูด "ที่รัก ฟังนะ
ถ้าคุณเอามุกพวกนั้นไปเล่าตามที่เขียนไว้
คุณกับลูกๆ ก็สบายหายห่วง
มุกพวกนั้นเด็ดมากนะ"
เธอก็พูด "มุกเด็ดเหรอ นี่มันบ้าอะไร
'จมน้ำตายไปกับฉันสิ'"
ไม่ คุณต้องกระดกลิ้นด้วย
จมน้ำตายไปกับฉันสิ
ให้ตาย
ผมแต่งงานมานานแล้ว
จริงนะ ผมแซวเมียผมเยอะมาก แต่ผมก็รักเธอมาก
ที่จริง พวกคุณคงไม่เชื่อเรื่องนี้แน่
ผมเป็นผัวขี้หึง
จริงนะ
ผมเล่าให้ฟัง ครั้งหนึ่งผมเคยคิดว่าเมียผมนอกใจ
ใช่ ใช่แล้ว
เป็นช่วงที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตผมเลย
ผมรับไม่ไหว
นึกถึงตอนนี้ก็อายอยู่ แต่ผมพูดถึงมันได้
รู้ไหมว่าผมทำอะไร
มันไม่ถูก แต่ผมก็ทำจริงๆ ผมรอ
ผมรอให้เธอหลับ
และรออยู่นานเลย
เธอเป็นคนเอเชียไง
ผมดูไม่ออกว่าเธอหลับหรือยัง ผมมองที่เธอ…
พอผมแน่ใจว่าเธอหลับไปแล้ว รู้ไหมว่าผมทำอะไร
ผมขโมยไอโฟนของเธอ
หยิบลงมาชั้นล่าง เริ่มลองใส่รหัส
ดูว่าจะผ่านไหม
ผมกดรหัสไม่ผ่าน
แล้วผมก็จำได้ นี่มันไอโฟน มันมีระบบจดจำใบหน้าอยู่
ผมก็แบบ…
แล้วมันก็ผ่านทันทีเลย
ผมเห็นข้อความในนั้นจากผู้ชายที่ชื่อว่าเอิร์ล
ผมไม่รู้จักใครที่ชื่อเอิร์ลเลย
ผมปลุกเธอขึ้นมา
พูดว่า "ตื่นเลยนะ ไอ้เอิร์ลนี่ใครกัน"
เธอถาม "พูดบ้าอะไรของคุณ" "ไม่ต้องมาทำเป็นไขสือเลย
ผมส่องมือถือคุณ เอิร์ลเป็นใคร"
เธอก็ตอบ "ให้ตายสิ เดวิด
นั่นเอิร์ลที่เป็นเกย์จากร้านทำผม"
ผมตอบ "เฮอะ คิดว่าผมโง่หรือไง
ผมจะรู้ได้ไงว่าหมอนี่เป็นเกย์"
เธอนิ่งมาก ตอบมาว่า "อ่านข้อความและดูรูปเขาสิ"
ผมก็เริ่มอ่านข้อความ
"หมอนี่ใช้คำสาวแตกเยอะแฮะ"
ผมเลยเปลี่ยนไปดูรูปเขา ผมไม่อยากจะเชื่อเลย
ขนาดในรูปหมอนี่ยังดูเกย์ เขาอ้าปากทุกรูปเลย
แล้วผมก็รู้ว่าเธอพูดความจริง
ผมรู้สึกโง่มาก
พูดว่า "ผมขอโทษนะ
ขอโทษนะ โอเคไหม
ผมขอโทษ นี่ เอามือถือคืนไป
ผมขอโทษ ไปนอนต่อเถอะ ผมขอโทษ ผม…
ผมคงรู้สึกไม่มั่นใจ
เพราะเรื่องนอกใจที่ผมเคยทำมา ฝันดีนะ"
เธอไม่ยอมให้ผมไป บอกว่า "ไหนๆ คุณก็ปลุกฉันแล้ว…"
แล้วเธอก็หยิบมือถือผมจากใต้หมอน
ผมบอก "อะไรวะนั่น"
เธอถาม "นังคนในรูปนี่ใคร"
ผมตอบ "คุณเปิดมือถือนั่นได้ยังไง"
เธอก็ตอบ "ง่ายๆ ฉันแค่ต้องบี้จมูก
ให้เป็นแบบนี้และมันก็เปิดได้ทันที" ผมพูด "อะไรวะเนี่ย"
เธอถาม "อีนี่เป็นใคร" ผมพูด "เอามานี่"
"ใจเย็นก่อนนะ ไม่ใช่สาวที่ไหน นี่เพื่อนผมเอง
เดโบราห์"
ผมจะปิดท้ายคืนนี้ด้วยเรื่องยาว จะว่าอะไรไหมครับ
เอาละ เรื่องนี้ยาวเลย ช่วยทำเหมือนว่าผมเล่าจบแล้วที
เพราะผมจะไปหยิบบุหรี่ โอเคนะ
ยังเล่าไม่จบ แค่ทำเหมือนจบก็พอ
ผมอยากให้มีคนยืนปรบมือ ไหนๆ ก็แค่แสดงกัน
ขอบคุณมากครับ ราตรีสวัสดิ์
ขอบคุณที่ไม่ยืนปรบมือให้นะ ไอ้พวกเวร
นี่แย่ที่สุดเลย
ไม่เป็นไร ผมแค่อยากดูดบุหรี่
พวกคุณชอบใช่ไหม
โอเค
ก่อนที่ผมจะทำ "คิลลิน เด็ม ซอฟต์ลี่" ตอนที่ผมอายุ 22
เอชบีโอเคยยื่นโอกาสใหญ่ที่สุด ในชีวิตผมในตอนนั้นเลย
พวกเขาให้ผมทำตอนพิเศษครึ่งชั่วโมง
แต่มันไม่เหมือนตอนพิเศษ เข้าใจผมไหม
เหมือนกับตอนธรรมดา
ไม่มีชื่อตอนด้วยซ้ำ ก็แค่ "เดฟ ชาพเพลล์"
และผมถ่ายทำที่ซานฟรานซิสโก ในสถานที่ที่ชื่อ "บรอดเวย์ สตูดิโอส์"
ซึ่งอยู่ที่ชั้นสองของอาคารนั้น
และชั้นล่างของบรอดเวย์ สตูดิโอส์ก็เป็นไนต์คลับ
และตอนพิเศษควรจะยาวแค่ครึ่งชั่วโมง
ผมพร้อมแล้ว ผมซ้อมมา ผมทำทุกอย่างที่ต้องทำ
และในคืนที่ผมอัด ผ่านไป 20 นาทีจากทั้งหมด 30 นาที
ผมจะไม่มีวันลืมเสียงเพลงเลย
เสียงเพลงเริ่มดังกระหึ่มมาจากไนต์คลับชั้นล่าง
เสียงมันดังสนั่นและทำลายโชว์ของผม ใจผมสลาย
ผมยังอายุไม่เท่าไร
ผมเชื่อในสิ่งที่ผมทำอยู่จริงๆ
และคิดว่าความฝันของผมถูกทำลายไป
เพราะงั้นตอนที่ลงจากเวที ผมวิ่งลงบันไดไป
ไปยังซอยด้านหลังบรอดเวย์ สตูดิโอส์ ที่ที่รถควบคุมจอดอยู่
ผมถีบประตูเข้าไป
และเริ่มตะโกนใส่โปรดิวเซอร์ทุกคน
ผมไร้ชื่อเสียงในวงการบันเทิง เป็นแค่คนที่เชื่อในตัวเอง
ผมพูด "พวก คุณทำลายทุกอย่างเลย
ไอ้เพลงเวรนั่น คิดบ้าอะไรอยู่วะ"
และมีคนหนึ่งที่เป็นโปรดิวเซอร์คนดัง
ผมจะไม่พูดชื่อนะ
เขายืนขึ้นและพูดว่า "เฮ้ย ไอ้หนู นั่งลงซะ"
เขาพูดต่อ "เราไม่ได้ทำลายอะไรทั้งนั้น
เราทำข้อตกลงกับไนต์คลับแล้ว
ว่าจะไม่เล่นดนตรี และพวกเขาไม่สนใจข้อตกลง"
ผมถาม "ใครไม่สนใจข้อตกลง"
เขาชี้ไปที่คนหนึ่ง
ผมจะไม่มีวันลืม เป็นชายแก่ผิวขาว
นั่งอยู่บนฟอร์ด ทอรัสคนเดียว
เขาพูด "หมอนั่นแหละ"
ผมไม่ยอมเสียเวลาและถามอะไรทั้งนั้น
ผมตรงไปที่ฟอร์ด ทอรัสคันนั้นและทุบกระจก
พูดว่า "เปิดประตูเลย ไอ้เวร ขอคุยด้วยหน่อย"
ตาแกนั่นมองผมอยู่แว่บนึง แล้วก็ขับรถออกไป
ทิ้งผมอยู่ในซอยนั้น สบถด่าทุกคน
และหลังจากนั้นสองนาที แค่ 120 วินาที
ไม่มากไปกว่านั้น
ประตูห้องครัวในซอยไนต์คลับนั้น
ใต้อาคารบรอดเวย์ สตูดิโอส์ก็เปิดออก
ตาแก่นั่นยืนอยู่ตรงนั้น ตาแก่คนเดิมพร้อมกำลังเสริม
มีนักเลงตัวโตสองคนขนาบข้าง เขามองมาที่ผม…
เขาสงบเยือกเย็น
เขาพูด "แก มาตรงนี้
ขอคุยด้วยหน่อย"
ตอนอายุเท่านั้น ผมไม่รู้จักอันตรายข้างถนนเลย
แต่ต่อมาถึงได้รู้ว่า คนพวกนี้เป็นมาเฟียรัสเซีย
ผมไม่รู้ว่าพวกคุณรู้จักมาเฟียรัสเซียไหม
แต่คนพวกนี้แหละที่ฆ่าเดนเซล ในเรื่อง "ตำรวจระห่ำ คดไม่เป็น"
พวกโปรดิวเซอร์รู้ว่าผมเจออะไรอยู่
พวกนั้นพูดขึ้นว่า "เดฟ อย่าเข้าไป"
ผมก็ตอบ "ช่างแม่งสิ"
ผมเดินเข้าไปในครัวและพวกนั้นก็ปิดประตู
ในนั้นมันโคตรมืดเลย และผมรู้เลย
ผมไม่ได้โง่ ผมรู้เลยว่าผมซวยแล้ว
แต่ต้องเข้าใจนะ
ผมเชื่อในสิ่งที่ผมทำอยู่ และผมไม่สนใจอะไรทั้งนั้น
สบถด่าไอ้เวรพวกนั้นไม่หยุด
บอกว่าพวกมันทำลายชีวิตผม
และตาแกนั่นคงไม่อยากเชื่อ ว่าผมจะสบถด่าไม่หยุด
ทันทีที่ผมพักหายใจ เขาก็ค่อยๆ หยุดผม
บอกว่า "นี่ ไอ้หนู ฟังนะ
เพื่อนนายโกหกแล้ว"
เขาบอก "เราตกลงกันก็จริง
แต่เพื่อนแกไม่จ่ายฉัน"
พอเขาพูดแบบนั้น ผมก็รู้ตัวว่าโดนขังอยู่ในครัว
รู้แล้วว่าเขาพูดความจริง ซึ่งทำให้ผมเป็นฝ่ายผิด
และในตอนนั้น ในตอนนั้นเองที่ผมรู้ตัวว่าผมผิด
ผมรู้สึกกลัวเป็นครั้งแรก
คืองี้ มันตลกนะ ถ้าคุณเชื่อว่าคุณเป็นฝ่ายถูก
คุณอาจหลงไปกับความรู้สึกที่ว่าตัวเองถูกได้
พวกเกย์ถึงได้ใจร้ายนักไง
แต่ผมก็ไม่ยอม
พวกคุณคงภูมิใจในตัวผมแน่
ผมกลัว แต่ก็ไม่ยอมแพ้
ผมบอก "งั้นผมต้องขอโทษด้วยครับ
แต่ผมก็เชื่อว่าไม่ว่าเพลงนั้น จะเล่นด้วยเหตุผลอะไร
มันก็ทำลายชีวิตผมไปแล้ว"
และตาแก่นั่นมองผมด้วยความสงสาร
เขาเดินมาหาผม เอามือวางลงที่แก้มผมเบาๆ
ซึ่งผมต้องบอกเลย มันทำให้อ่อนแอมากจริงๆ
ผมยืนมองมือของหมอนั่นบนแก้มผม แบบว่า…
และเขาพูดว่า "แกมันคนจริง"
แล้วก็ตบหน้าผมเบาๆ
เบามาก
และตอนนั้นประตูก็เปิดออก
แสงจากในซอยสาดส่องเข้ามาในครัว
และผมก็รอดชีวิตออกมา
ผมรอดชีวิตมาเพื่อสู้… ในวันอื่น
และในช่วงเวลานั้น
ผมได้บทเรียนหนึ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิต
และต้องเอามาเล่าให้พวกคุณฟัง
บทเรียนนั้นก็คือสิ่งนี้
ในชีวิตคุณ ไม่ว่าจะช่วงเวลาไหน
ความฝันที่แรงกล้าที่สุดในช่วงเวลานั้น จะส่งผลที่สุดในช่วงเวลานั้น
ผมเป็นคนช่างฝันที่ทรงพลังมาก
ใช่ ผมไม่ได้โกหกนะ
ผมฝันถึงคืนนี้ ค่ำคืนนี้
ตอนที่เป็นเด็กชายวัย 14 ปี
และผมได้มาอยู่ในความฝันนั้น ตอนที่เป็นชายวัย 50 ปี
ความฝันของผมแรงกล้ามาก
วันนี้ผมเดินไปทั่ววอชิงตัน
ผมเคยยากจนในเมืองนี้
และตลอดทั้งวัน คนจะทักว่า "ไง เดฟ ว่าไง เดฟ"
เหมือนว่ารู้จักผมดี และผมรู้สึกเหมือนรู้จักพวกเขา
ผมบอกกับตัวเอง "ให้ตาย เดฟ ช่างเป็นฝันที่ทรงพลังจริงๆ"
แต่แล้ว บางครั้ง…
บางครั้ง… ผมก็รู้สึกปกติ
ผมแค่รู้สึกเป็นตัวเอง
ผมอาจจะสูบกัญชา ไปไนต์คลับสักที่และรู้สึกอาย
แต่ผมจะกวาดตามองในไนต์คลับ เห็นบางคนที่ไม่มีใครรู้จัก
แต่หมอนี่ทำงานตลอดทั้งสัปดาห์ และซื้อบริการวีไอพี
และยัยนี่นำแชมเปญโมเอ็ต กับไฟเย็นมาให้พวกเขา
ผมนึกภาพในหัวว่าเขาเป็นชาวเปอร์เซีย
เขาเต้นท่าเปอร์เซียประหลาดๆ
และมีสาวหกคนอยู่ที่โต๊ะ เพราะว่าเขามีเหล้าเพียบ
พูดกันแค่ว่า "เอาเลย ซีน่า"
แล้วผมก็มองไปและคิด "ให้ตายสิ
ฉันอยู่ในความฝันของหมอนั่น"
ผมได้ยินเขาบอกเพื่อนๆ "ไง เมื่อคืนที่คลับเป็นไงบ้าง"
"โคตรดีเลย ฉันมีบริการวีไอพี
ฉันเห็นเดฟ ชาพเพลล์ที่อีกฝั่งของคลับ มองมาที่ฉันแบบว่า 'หมอนั่นเป็นใคร'"
และนั่นคือเคล็ดลับของชีวิต
เราต้องฉลาดพอที่จะรู้ว่า ตอนไหนที่ควรอยู่ในความฝันตัวเอง
และต้องถ่อมตนพอที่จะยอมรับ เวลาที่เราอยู่ในความฝันคนอื่น
เพราะแบบนั้น
ผมถึงไม่ตัดสินเรื่องระหว่างวิล สมิธกับคริส ร็อก
เพราะพวกคุณมองพวกเขาเป็นคนดัง
แต่ผมมองพวกเขาเป็นเพื่อนคนช่างฝัน
ผมตัดสินพวกเขาไม่ได้ เพราะผมเห็นตัวเองในพวกเขาทั้งคู่
ผมคือวิล สมิธ
ผมคือชายที่ทนรับมันไม่ไหวอีกแล้ว
และจะตบหน้าเรียกสติใส่คนต่อไป
ที่พูดไม่ดีใส่ผมหรือคนที่ผมรัก
และผมคือคริส ร็อก
ผมคือชายที่ถูกตบต่อหน้าคนทั้งโลก
และยังรักษาสติได้ ผมเลยไม่ทำอะไรให้มันแย่อีก
นั่นแหละ… สิ่งที่ผู้ชายทำ
ผู้ชายสร้างขอบเขต
ผู้ชายบังคับใช้ขอบเขต
และผู้ชายทดสอบขอบเขต
และไม่มีผู้ชายคนไหนทดสอบขอบเขต
ไปมากกว่าผู้ชายข้ามเพศแล้ว
เวลาที่ผมเห็นเพื่อนคนช่างฝัน ผมให้ความนับถือพวกเขาหมดใจ
ถึงจะไม่เข้าใจความฝันของพวกเขาก็ตาม
เมื่อได้เห็น ผมจะรู้ว่าใครเป็นคนช่างฝัน
และผมเคยพบคนช่างฝันที่ทรงพลังมาหลายคน
แต่ไม่มีคนไหนที่ทรงพลัง
ไปกว่าชายที่เรียกตัวเองว่า…
ลิลนาสเอ็กซ์
ผมเจอเขาที่ปาร์ตี้ ไม่รู้เลยว่าเขาเป็นใคร
แต่ในนาทีที่เขาเดินเข้ามาในงาน ผมรู้เลยว่าผมอยู่ในความฝันของเขา
ทุกคนในงานนั้นเป็นคนช่างฝัน
ทุกคนมีชื่อเสียง
แต่พอเขาเดินเข้ามา
เขาแต่งตัวเหมือนซีทรีพีโอ เขาเปล่งประกาย
แล้วทุกคนก็ "พระเจ้า เขามาแล้ว นั่นลิลนาสเอ็กซ์"
ผมไม่รู้จักเขา แต่เพราะอะไรไม่รู้
จากคนช่างฝันทุกคนในนั้น เขาเดินตรงมาหาผม
และพูดว่า "ผมพยายามให้คุณมาอยู่ในวิดีโอผม"
ผมไม่รู้ว่าเขาพูดเรื่องบ้าอะไร ผมถาม "อะไรนะ"
"วิดีโออะไร"
แล้วเขาก็มองผมแบบ…
"คุณก็รู้ว่าวิดีโออะไร" และเดินจากไป
ผมมองดูเขาเดินจากไป ผมพูด "ให้ตาย"
"หมอนี่มีความฝันที่ทรงพลังจริงๆ"
รู้ไหมว่ามันทำให้ผมนึกถึงอะไร
มันทำให้ผมนึกถึงสมัยเรียนประถม
คุณครูจะถามทุกคนว่าโตขึ้นอยากเป็นอะไร
"ทิมมี่ โตขึ้นเธออยากเป็นอะไร"
ทิมมี่ก็ทำเหมือนว่าเขารู้
เขายืนขึ้นและพูดว่า "ผมอยากเป็นพนักงานดับเพลิงครับ"
แล้วคุณครูก็จะพูด "ทิมมี่ เป็นความฝันที่ดีมากเลย"
แต่ทิมมี่ไม่ได้คิดแบบนั้นจริงๆ
ทิมมี่บอกว่าอยากเป็นพนักงานดับเพลิง
เพราะลึกๆ แล้ว ทิมมี่คลั่งไฟ
และในตอนที่อายุ 14 หมอนี่ก็เป็นไอ้โรคจิตชอบวางเพลิง
เล่นกับน้ำมันก๊าดและไม้ขีดอย่างชำนาญ
แล้ววันหนึ่งเขาก็เข้าเมือง ไปกับเพื่อนๆ เอาไฟไปเล่น
เผาโกดังหนึ่งวอด
เขาไม่รู้หรอก แต่มีคนงานอพยพ 13 คน
จากเอลซัลวาดอร์อยู่ในนั้น
พวกเขาติดอยู่ในนั้นและถูกไฟคลอกตาย
นั่นไม่น่าเศร้าเหรอ
มันเป็นอุบัติเหตุแหละ
เขาอายุแค่ 14 แต่เขาเป็นคนดำไง
พวกนั้นเลยสอบสวนเขาเหมือนผู้ใหญ่
ทิมมี่เลยต้องติดคุกตลอดชีวิต
ความฝันถูกเลื่อนไปก่อน
"แล้วเธอล่ะ บิลลี่
บิลลี่ โตขึ้นเธออยากเป็นอะไร"
บิลลี่ยืนขึ้นและพูดว่า
"ผมอยากเป็นประธานาธิบดีสหรัฐ"
แล้วคุณครูก็จะพูด "โอ้โฮ บิลลี่
บิลลี่ เป็นความฝันที่ยอดเยี่ยมจริงๆ"
และบิลลี่คิดแบบนั้นจริงๆ
บิลลี่ทำทุกอย่างถูกต้อง
ไอ้เด็กเวรนั่นสอบได้เกรดดีๆ เข้าร่วมสภานักเรียน
เขายังทำกิจกรรมนอกหลักสูตร
อย่างการแสดงประสานเสียง เพื่อให้เรซูเม่ของเขาดูดี
เขาอยู่ในเส้นทางการเป็นประธานาธิบดี
แต่ตอนขึ้นม.สี่ เขาก็ดีแตก
ตอนเขาอายุ 16 เขาพลาดทำแฟนท้อง
และต้องลาออกจากโรงเรียน เพื่อให้มีเงินพออยู่รอด
แต่เขายังโชคดี ร้านวอลมาร์ตจ้างเขา
ในตอนที่เขาอายุ 20 ปี
หมอนี่ก็ได้ขึ้นเป็นรองผู้จัดการที่วอลมาร์ต
เขาอายุน้อยที่สุดในเขตนั้นเลย
เขาพูด "ให้ตาย ถ้าทำแบบนี้ได้อีกสี่ปี
ฉันก็เป็นผู้จัดการได้เลย
ถ้าทำแบบนี้ได้อีกหกปีหลังจากนั้น
ฉันก็เป็นผู้จัดการภาคได้
และมีวอลมาร์ตสามสาขาอยู่ใต้การควบคุม"
เขาเป็นคนที่คิดแบบมองภาพใหญ่ เขาเห็นว่าเส้นทางนี้ไปได้ถึงไหน
เขาเลยฆ่าตัวตายซะ
"และเธอล่ะ
โตขึ้นเธออยากเป็นอะไร"
"ผมไม่อยากพูดเลย
เพราะผมไม่อยากให้เด็กคนอื่นหัวเราะเยาะ"
"หัวเราะเยาะก็ช่างเขาสิ
ความฝันเป็นของเธอ
จงไล่ตามความฝันเพื่อให้มันกลายเป็นจริง
พูดออกมาให้ดังและภาคภูมิใจ
โตขึ้นเธออยากเป็นอะไร
ลิลนาสเอ็กซ์"
หมอนั่นยืนต่อหน้าเด็กทั้งห้อง
"ผมอยากเป็นคนดำที่เกย์ที่สุดที่เคยมีมา
ผมอยากทำเอ็มวี
ไหลมาตามเสาเต้นเปลื้องผ้าลงไปยังขุมนรก
และอมดุ้นมัจจุราชตอนสิบโมงทางช่องบีอีที
ในขณะที่เด็กทุกคนตื่นมาดูผมได้"
น่าตกใจที่นั่นเป็นความฝันเดียวที่เป็นจริง
ผมถึงได้มาที่นี่ไง
คืนนี้
ในเมืองที่ผมสร้างความฝันนี้ขึ้นมา
เพราะผมอยากบอกพวกคุณว่า ความฝันเป็นจริงแล้ว
และผมอยากขอบคุณทุกคน ที่ทำให้ผมเป็นผมอย่างในทุกวันนี้
ครับ ผมกำลังอยู่ในความฝันที่ทรงพลังมาก
ทุกครั้งที่มาเยือนเมืองนี้และยืนต่อหน้าพวกคุณ
ผมก็ได้รู้ว่า "ให้ตายสิ นี่มันไม่ใช่ความฝันของฉันเลย
ของพวกคุณต่างหาก และผมรู้สึกเป็นเกียรติที่ได้อยู่ในนั้น"
ขอบคุณมากครับ วอชิงตัน ดี.ซี.
ไว้พบกันใหม่
(และดังเช่นทุกครั้ง - เอเลน)
คำบรรยายโดย นัฐ วงศ์ศักดิ์ภักดี
ได้รับการคุ้มครองด้วยสีแดง สีดำ และสีเขียว
ตรงทางแยกด้วยกุญแจ